Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Εκείνη η ταινία…
Το Looking for Paradise.
Είναι μια ταινία μικρού μήκους ενός σπουδαστή, πέντε λεπτών.
Εκείνη την εποχή, ο Μπονγκ δεν ήταν αυτός που είναι τώρα.
Πότε την είδες την ταινία;
Δεδομένου του πότε δημιουργήθηκε η λέσχη Κίτρινη Πόρτα,
θα έλεγα ότι ήταν στην αρχή ή προς τη μέση, όχι τα τελευταία χρόνια.
Μια μέρα, ο σκηνοθέτης Μπονγκ…
Τότε τον λέγαμε απλώς Τζουν Χο.
Είπε ότι είχε βγάλει λίγα λεφτά από ιδιαίτερα μαθήματα.
Είχε δουλέψει έναν ή δύο μήνες, νομίζω.
Τέλος πάντων, με αυτά τα λεφτά αγόρασε μια κάμερα
και γύρισε μια ταινία με σκηνικό το σαλόνι του.
Ήταν για μια κάμπια που αναζητά τον παράδεισό της.
Έφτιαξε μια μικρή κάμπια.
Μια κι ήταν με την τεχνική stop motion, έπρεπε να τη μετακινεί για κάθε πλάνο.
Στο τέλος, η κάμπια παλεύει με έναν λούτρινο πίθηκο στο σαλόνι.
Εν τέλει, συνεχίζει το ταξίδι της προς τον παράδεισο.
Ήταν απίστευτο. Είχα πάθει σοκ. Με είχε αφήσει άναυδη.
Δεν έμοιαζε με τον Τζουν Χο που ήξερα.
Η ταινία είχε διάρκεια περίπου πέντε λεπτών.
Διαρκούσε 23 λεπτά.
Και μπέρδεψες τον πρωταγωνιστή με τον κακό…
Τους μπέρδεψα;
-Η κάμπια πρωταγωνιστούσε, έτσι; -Ο γορίλας.
Νόμιζα ότι ήταν η κάμπια.
Ήταν ο γορίλας;
Μάλιστα.
Βρήκα αυτό το ξύλινο κουτί μετά από πολύ καιρό.
Καμιά 20 χρόνια περίπου.
Αποθήκευα πολλά πράγματα εδώ.
Και να τι βρήκα.
Φιλμ οχτώ χιλιοστών;
Είναι τα φιλμ από το εργαστήρι της Κίτρινης Πόρτας.
Αυτά είναι…
-Κοίτα να δεις! -Τα έχω όλα εδώ.
-Τόσα είναι. -Αμάν!
Έχω διάφορα πράγματα εδώ. Δεν θυμάμαι καλά τι κάναμε.
Γυρίζαμε του κόσμου τις ανοησίες.
Ελπίζω να βοηθήσουν όσο προσπαθούμε να βρούμε άκρη με το φαινόμενο Ρασομόν.
Είναι όλα εδώ.
Έχεις ακόμα τον γορίλα, έτσι;
-Ναι, εκείνον τον γορίλα. -Τον έχω, αλλά…
Ας πούμε ότι έφυγε.
Είναι ντροπιαστικό. Λοιπόν…
ΚΙΤΡΙΝΗ ΠΟΡΤΑ: ΜΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΟΥ '90
"Μου θυμίζει το κρυμμένο ντεμπούτο μου που δεν έχω αναφέρει πουθενά.
Πριν κάνω την πρώτη μου ταινία μικρού μήκους, το White Man,
είχα κάνει μια ταινία κινούμενων σχεδίων, το Looking for Paradise".
ΤΖΟΥ ΣΟΝΓΚ-ΤΣΟΛ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, THE DEBUT
Μίλησα με τον Μπονγκ Τζουν Χο όσο έγραφα The Debut.
Μιλούσε λες κι ήταν κατάσκοπος που μοιραζόταν ένα μυστικό.
Κοίταξε δεξιά κι αριστερά κι είπε "Βασικά, έχω κάνει και μια άλλη ταινία".
Σκέφτηκα, "Ας το παραλείψω αυτό. Δεν θα μπορέσω να το χρησιμοποιήσω".
Αλλά είχε ενδιαφέρον.
"Κάλεσα 20 άτομα στο πάρτι Χριστουγέννων της Κίτρινης Πόρτας
κι έκανα το κινηματογραφικό ντεμπούτο μου με αναψοκοκκινισμένο πρόσωπο.
Οι μόνοι άνθρωποι στη Γη που έχουν δει την ταινία
είναι αυτοί που ήταν εκεί εκείνη τη μέρα".
Τζονγκ-Τε, με ακούς;
Γεια!
Με βλέπεις;
Ναι, σε βλέπω.
-Θα έχεις δουλειά. -Ναι, μάλλον.
Η ταινία σου θα βγει σε λίγες μέρες.
Ναι, είχα πιο πολλή δουλειά γιατί ήταν μικρή παραγωγή.
Έπρεπε να κανονίσω κάποια πράγματα.
Ο Σε-μπομ έβαψε τα μαλλιά του, νομίζω.
-Πάει καιρός, Σε-μπομ. -Μπαν.
Έβαψες τα μαλλιά σου; Είναι…
Να, αναγκάζομαι. Είναι τελείως άσπρα αν δεν τα βάφω.
Σήμερα μοιάζει με υπουργό.
Με τον υπουργό υποδομών και μεταφορών.
-Μπιονγκ-χουν. -Δουλεύει.
Γεια!
Ο Μπιονγκ-χουν είναι; Φίλε!
Ο Μπιονγκ-χουν.
-Μας βλέπεις; -Δεν μας βλέπει;
-Μάλλον όχι. -Μας βλέπει.
-Γεια. -Μας ακούς;
-Σας βλέπω. -Ωραία.
Τι ώρα είναι εκεί; Είναι μετά τα μεσάνυχτα;
Κοντεύει 11.
Το βράδυ;
-Ναι. -Αμάν.
Τα κορεατικά σου έχουν χαλάσει λίγο.
Έλα τώρα.
Να το κάνουμε στα αγγλικά; Μπιονγκ-χουν, τι λες;
Μιλάς αγγλικά;
-Γεια. Θεέ μου! -Μιν-χιάνγκ!
-Γεια! -Γεια!
Γεια.
Γεια!
-Ποιοι είναι αυτοί; -Πότε ήταν;
Αμάν! Κοίτα τους.
-Γιατί είναι τόσο… -Θολή.
Δεν τα άντεχα κάτι τέτοια τότε.
Ήταν μια κινηματογραφική λέσχη.
Μα είναι όλες κουνημένες!
Πολύ αστείο. Σοβαρά, ποιος τις έβγαλε;
Ας βρούμε τον ένοχο.
Δεν ήμουν εγώ. Είμαι στη φωτογραφία.
Κι εγώ το ίδιο.
Μισό, εγώ δεν είμαι!
Εγώ είμαι αυτός;
Γιατί φωτογραφίζαμε τσίχλες;
-Μάλλον τεστάραμε την εστίαση. -Τεστ εστίασης.
Δεν ξέραμε τα βασικά για το πώς λειτουργούν οι κάμερες.
Βασικά πράγματα, όπως η έκθεση, το διάφραγμα…
Ναι, ακριβώς.
Ταχύτητα κλείστρου, εστίαση και άλλα.
Ήταν ένα εργαστήριο για εμάς, ώστε να εξοικειωθούμε μ' αυτά.
Οι φωτογραφίες ήταν κάθε άλλο από τέχνη.
Μια παρέλαση από βαρετές φωτογραφίες.
Το σπίτι της Κιμ Χιέ-τζα δεν ήταν;
Ναι, ήταν στης κυρίας Κιμ.
Από το παράθυρο του γραφείου μας
βλέπαμε τον κήπο της κυρίας Κιμ.
Και την μπροστινή πύλη της.
Βγάζαμε πολλές φωτογραφίες μπροστά στον πέτρινο τοίχο
γιατί ήταν πολύ όμορφος.
Κοίτα τη σέξι πόζα του Ντε-γιοπ.
Αν ήξερα ότι υπάρχει λέσχη εκεί, θα κοιτούσα πιο συχνά προς τα έξω.
Το μόνο που σκεφτόμουν τότε ήταν "Βλέπουν το σπίτι μου από πάνω".
Ποτέ δεν ξέρεις τι θα γίνει στη ζωή, έτσι;
Η πιο συγκινητική ανάμνηση που έχω από τον Τζουν Χο είναι η εξής.
Μετά την κυκλοφορία του Μνήμες Φόνων,
με πήρες μετά τις εννιά το βράδυ. Πρέπει να ήταν γύρω στις δέκα.
-Ναι. -Και είπες…
"Τζονγκ-τε, ξέρεις πού είμαι; Είμαι μπροστά στο κτίριο Γκιόνγκσο".
-Αυτό είπες στο τηλέφωνο. -Σωστά.
Μάλλον ένιωθες καλά για την επιτυχία της ταινίας σου
και αναπολούσες τις παλιές δύσκολες εποχές.
Το Γκιόνγκσο. Ναι.
Μάλλον ήταν ιδιωτική οικία, αλλά τώρα έχει αλλάξει.
Ναι.
Έχουν περάσει 30 χρόνια.
Από δω πηγαίναμε στο γραφείο της Κίτρινης Πόρτας.
Ναι.
Για να είμαι ειλικρινής,
δεν νιώθαμε σαν να δουλεύουμε στην Κίτρινη Πόρτα.
Έμοιαζε σαν πικνίκ όπου απλώς αράζαμε, έτσι;
Μα γιατί ήμασταν στο κτίριο Γκιόνγκσο;
Ο Τζονγκ-τε είχε ήδη γραφείο εκεί;
Ο Τζονγκ-τε έκανε μεταπτυχιακό στο Πανεπιστήμιο Ντόνγκουκ τότε.
Πήρε άδεια και νοίκιασε το γραφείο
για να ανοίξει πρακτορείο μοντέλων με τους φίλους του.
Απογοητεύτηκα πολύ μετά την πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο.
Υποτίθεται θα έκανα μεταπτυχιακό,
αλλά δεν μας δίδασκαν πολλά.
Ακόμα το θυμάμαι. Υπήρχε μια κάμερα 16 χιλιοστών στη σχολή.
Θα ήταν τέλεια αν μας είχαν μάθει πώς να τη χρησιμοποιούμε.
Αλλά απλώς την έδειξαν κι είπαν "Να μια κάμερα 16 χιλιοστών".
-Κι αυτό ήταν όλο; -Αυτό ήταν.
Εκείνη την εποχή…
Ο Ντονγκ-χουν.
Τότε γνώρισα τον Λι Ντονγκ-χουν.
Δούλευα με μερική απασχόληση
στο βιβλιοπωλείο Today's Books μπροστά στο Πανεπιστήμιο Γιονσέ.
Δεν υπήρχαν κινητά και βομβητές.
Στον πίνακα ανακοινώσεων του βιβλιοπωλείου
ο κόσμος έγραφε πού είναι και πού να έρθουν οι άλλοι.
Ζήτησα να με συστήσουν σε φοιτητή κινηματογραφίας
και με σύστησαν στον Τσόι Τζονγκ-τε,
έναν μεταπτυχιακό φοιτητή που έκανε διάλειμμα από τις σπουδές.
Μου ζήτησαν να του μάθω για το σινεμά,
οπότε απλώς είπα να τον στείλουν.
Έχει ενδιαφέρον πού κατέληξε.
Θέλω να πω, αν ήταν τώρα, θα ρωτούσα
"Γιατί να διδάξω κινηματογραφία σε έναν άγνωστο;"
Αλλά εκείνη την εποχή, τα πανεπιστήμια και οι λέσχες είχαν μια αθωότητα.
Οπότε, ήταν κάτι πολύ φυσιολογικό.
Αν κανείς δεν μου είχε ζητήσει να του διδάξω κινηματογραφία,
η ζωή μου θα ήταν πολύ διαφορετική.
Μπορεί να ήταν διαφορετική με καλό τρόπο ή…
Βασικά, μπορεί να ήταν πολύ καλύτερη.
Δεν είχα σκοπό να δημιουργήσω κάτι συγκεκριμένο.
Αλλά πήγα έτσι κι αλλιώς και σκάλιζα για να μαθαίνω.
Ο Ντονγκ-χουν είπε ότι ξέρει κάποιον μεγαλύτερο.
Ρώτησε αν μπορεί να τον φέρει και απάντησα ναι.
Δεν θα υπέφερα μόνος, οπότε κουβάλησα εκεί και τον Μπονγκ.
Λάτρευα το σινεμά ακόμα από το δημοτικό και το γυμνάσιο.
Ανέκαθεν ήθελα να γίνω σκηνοθέτης.
Δεν ξέρω γιατί.
Ίσως επειδή συνέχεια έβλεπα τηλεόραση. Η οικογένειά μου δεν έκανε τίποτα.
Δεν ταξιδεύαμε. Δεν κάναμε κάποιο άθλημα.
Όλη η οικογένεια απλώς έβλεπε τηλεόραση.
Ορισμένα πράγματα σοκάρουν όταν τα βλέπεις χωρίς κανένα πλαίσιο.
Στο δημοτικό, είδα το Μεροκάματο του τρόμου.
Και το Κλέφτες Ποδηλάτων.
Μικρός, είχα χάσει το ποδήλατό μου,
οπότε είχα απορροφηθεί πάρα πολύ, καθώς το έβλεπα.
Το είδα χωρίς να ξέρω τίποτα για τον ντε Σίκα ή τον νεορεαλισμό.
Γι' αυτό με είχε σοκάρει τόσο.
Ήταν η ευκαιρία μου, για πρώτη φορά,
να συζητήσω και να μελετήσω κανονικά το σινεμά όπως ήθελα
και να βλέπω ταινίες ξανά και ξανά.
Δεν είχα σπουδάσει κινηματογράφο και δεν είχα ξαναδουλέψει σε πλατό.
Αλλά για πρώτη φορά, κατάφερα να κάνω κάτι με το σινεμά.
Έβαλα τους Μπονγκ Τζουν Χο και Λι Ντονγκ-χουν να καθίσουν.
Ξεκίνησα με το Κατανοώντας το σινεμά.
Τότε είχαν αρχίσει να βγαίνουν βιβλία για το σινεμά.
Ναι.
Τώρα, υπάρχει ολόκληρο τμήμα γι' αυτά στα βιβλιοπωλεία.
Αλλά η ιδέα των βιβλίων για σινεμά ήταν άγνωστη εκείνη την εποχή.
Υπήρχε το Κατανοώντας το σινεμά του Λούις Τζανέτι…
Και το Ιστορία του κινηματογράφου του Τζακ Σ. Έλις.
-Μόνο αυτά τα δύο. -Άλλα ήταν…
Τότε είχαν αρχίσει να ξεφυτρώνουν τα ψιλικατζίδικα.
Τότε, λοιπόν, εγώ…
Θα αφήσετε απ' έξω αυτό που είπε για τα ψιλικατζίδικα;
Είναι τόσο… Ακούγεται λες και…
Όντως δεν είχε ψιλικατζίδικα τότε;
Δεν υπήρχαν.
Σωστά, πίναμε καφέ σε μέρη όπως το Doutor.
Ναι. Στο Doutor. Πλέον έχει κλείσει.
Έπρεπε να τους μάθω κάτι, αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.
Τότε, ο Τζουν Χο είχε μερική απασχόληση ως υπεύθυνος σε μια αίθουσα μελέτης.
Είχε πολύ ελεύθερο χρόνο. Έτσι, του είπα
"Αντί να χασομεράς, ξεκίνα να μεταγράφεις την Ιστορία του Κινηματογράφου".
Αλλά δεν τη μετέγραψα ποτέ.
Ο Μπονγκ θα το είχε κάνει.
Είμαι σίγουρος ότι τη μετέγραψε.
Εγώ δεν το έκανα, αλλά αυτός σίγουρα θα το έκανε.
Ήταν μια τεράστια εστία για να φουντώσει το φαινόμενο Ρασομόν.
Πώς θα μετέγραφα εκείνο το τεράστιο βιβλίο;
Δεν ξέρω. Δεν έχω ιδέα.
Έχω χάσει την πίστη μου στην ανθρωπότητα.
Μπονγκ, δεν το θυμάσαι;
Το διάβασα, αφού μου είπες να το κάνω, αλλά δεν το μετέγραψα ποτέ.
Θυμάμαι που μου έδειξες το σημειωματάριό σου.
-Αλήθεια; -Ναι, έτσι ξέρω ότι το έκανες.
-Μισό λεπτό. -Αλλιώς, πώς θα το ήξερα;
Να το βιβλίο.
-Σωστά. -Ιστορία του Κινηματογράφου του Τζακ Έλις.
Άρα το έκανες. Θυμάμαι το σημειωματάριό σου.
-Ναι. -Μάλλον τα παράτησες μετά από λίγο.
Σαν το τμήμα με το απαρέμφατο στην αγγλική γραμματική.
Ναι, το τμήμα με το απαρέμφατο.
Τόσο έκανες, νομίζω.
Όλοι ξέρουν το τμήμα με το απαρέμφατο.
Ήταν το στάδιο εκκίνησης.
Ο Μπονγκ Τζουν Χο, ο Τσόι Τζονγκ-τε κι εγώ ήμασταν σ' αυτό το στάδιο, όταν…
Μια μέρα, άραζα στο σπίτι.
Και ξαφνικά, με κατέκλυσε ένα πάθος να μελετήσω τον κινηματογράφο.
Εμφανίστηκε από το πουθενά. Δεν μπορούσα πια να κοιμηθώ.
-Η Χουν-Α ήταν από τα πρώτα μέλη. -Ναι.
Είχα έναν φίλο, φοιτητή ψυχολογίας που αγαπούσε τη μουσική όσο κι εγώ.
Είπε ότι σε κάποιον Μπονγκ Τζουν Χο από την Κοινωνιολογία αρέσει το σινεμά,
οπότε θα έπρεπε να τον πάρω.
"Μπονγκ Τζουν Χο; Τι ιδιαίτερο όνομα!
Θα το θυμάμαι ως 'μπονζούρ'". Αυτό έκανα λοιπόν!
Όταν του τηλεφώνησα, μου είπε να πάω σε ένα μέρος στο Χονγκντέ.
Ο Τζονγκ-τε, εσύ, εγώ και η Χουν-Α.
Θυμάσαι το πρώτο σεμινάριο που κάναμε οι τέσσερίς μας;
Είπαμε να φέρουμε από μια ταινία της επιλογής μας.
Ο Τζονγκ-τε έφερε το Τοπίο στην Ομίχλη του Αγγελόπουλου.
Εγώ έφερα ένα έργο του Τριφό…
-Εκείνο. -Ο Τριφό έπαιζε τον σκηνοθέτη.
-Αμερικανική νύχτα. -Ναι.
-Εσύ; -Τότε, δεν μελετούσα και πολύ.
-Δεν θυμάμαι! -Είδαμε τέσσερις ταινίες.
Ναι.
Είδαμε ό,τι ταινία είχε φέρει ο καθένας και μετά απλώς τις συζητήσαμε.
Ναι, αυτό κάναμε.
Μια μέρα, κατέβαινα στην οδό Μπεκιάνγκ.
Πέτυχα μια φίλη μου την οποία συχνά συναντούσα τυχαία.
Περπατούσε στην απέναντι μεριά του δρόμου.
Αρχίσαμε να μιλάμε για ταινίες. Τότε, μου άρεσαν οι ταινίες.
Είπα ότι είχε αρχίσει να με ενδιαφέρει το σινεμά κι είπε
"Ναι; Είμαι σε μια ομάδα για σινεμά. Θα δούμε το τούρκικο Ο δρόμος.
Θες να έρθεις;"
Είπα "Ναι, φυσικά". Κι έτσι μπήκα στην Κίτρινη Πόρτα.
Εκείνη η φίλη ήταν η Λιμ Χουν-α.
Ναι.
Τώρα που το αναφέρεις, αρχίζω να τα θυμάμαι.
Αλλά βασικά ήξερα τη Μιν-χιάνγκ από πριν.
Το Κολέγιο Ελεύθερων Τεχνών ανέβασε ένα θεατρικό έργο.
Μια πολύ κουλ φοιτήτρια έπαιζε τον ρόλο του Ιησού
σε ένα έργο, το Ιησούς με το χρυσό στέμμα.
Μου έκανε μεγάλη εντύπωση.
Η φοιτήτρια που έπαιξε τον Ιησού ήταν η Μιν-χιάνγκ.
Τότε, η ομάδα μας δεν είχε καν δομή.
Αλλά θυμάμαι ότι ήμασταν όλοι μαζί
γιατί αγαπούσαμε τις ταινίες και θέλαμε να τις μελετήσουμε.
Στη σκέψη της Ουν-σιμ, θυμάμαι εκείνη τη μέρα.
Εμφανίστηκε με μια αντρική προτομή για σχέδιο στη σχολή καλών τεχνών.
Είπε "Ας αρχίσουμε να σχεδιάζουμε τώρα". Ξαφνικά ήθελε να ζωγραφίσουμε!
Ήταν εντελώς τυχαίο.
Σκέφτηκα "Γιατί έφερε εδώ τη γύψινη προτομή;"
Αλλά μετά κάποιοι ζωγραφίσαμε.
Υπήρχαν πολλά ιδιόρρυθμα άτομα στη λέσχη.
Ήταν ένας μικροσκοπικός χώρος.
Είχαμε ένα στρογγυλό τραπέζι όπου χωρούσαν επτά άτομα.
Και απλώς κουβεντιάζαμε.
Βλέπαμε μια ταινία και μιλούσαμε για ό,τι ξέραμε,
λέγαμε όσα είχαμε ακούσει κάπου και τις σκέψεις μας.
Σε αυτό το επίπεδο ήμασταν.
Ο Τζονγκ-τε ήταν ο αρχηγός μας. Δεν είχε κανένα σχέδιο.
Μας άρεσε που δεν είχαμε σχέδια ή δομή.
Μια ομάδα απροσάρμοστων, ας πούμε.
Ναι, σας παρουσιάζω τον Τσόι Τζονγκ-τε και τα Πέντε Παιδιά.
Μια ομάδα ανθρώπων που ιδρύθηκε για να μοιράζονται τα όνειρά τους.
Στις αρχές της δεκαετίας του '90, ο κόσμος μελετούσε πολύ το σινεμά.
Αυτή ήταν η αίσθησή μου.
Τα κοινωνικά κινήματα ήταν ενεργά, αλλά νιώθαμε σαν να πέφτουμε σε τοίχο.
Ήταν η περεστρόικα, η γκλάσνοστ, η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.
-Είναι τόσο… -Υπερβολικό;
-Πολύ μακροσκοπική ανάλυση. -Όμως, τότε…
Σχηματίστηκαν πολλές λέσχες που μελετούσαν το σινεμά.
Δεν ξέρω γιατί.
Λοιπόν, στην περίπτωσή μου,
ξεκίνησα να μελετώ το σινεμά για να βρω τον εαυτό μου.
-Να βρεις τον εαυτό σου; -Ναι.
Ήθελα να βρω κάτι που να μου αρέσει.
Εκείνη την εποχή, θέλαμε να ρίξουμε τη δικτατορία,
να ανακληθεί το Σύνταγμα.
Όλοι ένιωσαν απόγνωση όταν το πάρτι τελείωσε, νομίζω.
Σαφώς και δεν είναι ότι έκανα και κάτι αξιοσημείωτο.
Οπότε, δεν ξέραμε πού να πάμε.
Δεν ξέραμε τι να κάνουμε με όλη την ενέργειά μας.
Τα φοιτητικά κινήματα είχαν ήδη τελειώσει.
Έτσι, μαζευτήκαμε όλοι σαν ένα σύννεφο σκόνης.
Για να το θέσω πιο κομψά, μαζευτήκαμε σαν ένα τσαμπί σταφύλια.
Νομίζω ότι αυτό συνέβη.
Με ρωτούσαν γι' αυτό σε ξένα φεστιβάλ της δεκαετίας του 2000.
Πώς κι έτσι οι κορεάτικες ταινίες…
Πέτυχαν;
Έβγαιναν έργα τη δεκαετία του 2000 και τραβούσαν την προσοχή στα φεστιβάλ.
"Πού ήταν αυτοί οι σκηνοθέτες ως τότε;"
"Τι στο καλό συνέβη;"
Τότε, ανέφερα την Κίτρινη Πόρτα.
Για παράδειγμα, έλεγα
"Ήμασταν η πρώτη σινεφίλ γενιά.
Η γενιά μου μάλλον ήταν η πρώτη που συνειδητά μελέτησε το σινεμά".
Ήμασταν οι πρώτοι.
"Ήμασταν η πρώτη γενιά όσων έγιναν σκηνοθέτες ως σινεφίλ".
Μάλλον έτσι είναι πιο εύκολο να γράφεις άρθρα.
Γι' αυτό τους είπα ότι έχουμε αυτήν τη γενιά κλπ.
Το The Night Before Strike, μια ταινία 16 χιλιοστών χαμηλού μπάτζετ
της οποίας την προβολή η κυβέρνηση απαγόρευσε…
Τα Γεράκια του Τζάνγκσανγκοτ ήταν σούπερ σταρ τότε.
Πολλοί θαυμαστές περίμεναν τις ταινίες τους κάθε χρόνο.
Η Νεολαία ήταν άλλη μια δυνατή ομάδα.
Αφότου η Ταινιοθήκη 1895 άλλαξε όνομα κι έγινε SA/sé,
έγινε ξακουστή ως μια ιδιωτική ταινιοθήκη με την πιο μακρόχρονη ιστορία.
Λες και οι σινεφίλ που κρύβονταν
ξαφνικά ξεχύθηκαν στους δρόμους.
THE NIGHT BEFORE STRIKE ΓΕΡΑΚΙΑ ΤΗΣ ΤΖΑΝΓΚΣΑΝΓΚΟΤ, 1990
HOMO VIDEOCUS ΜΠΙΟΝΓΚ ΧΟΥΝ, ΛΙ ΤΖΕ-ΓΙΟΝΓΚ, 1990
Νομίζω ότι έφταιγε η τρελή κατάσταση τη δεκαετία του '90.
Αυτό πιστεύω εγώ. Μάλλον η κυβέρνηση θα έριξε ναρκωτικά στο σύστημα ύδρευσης.
Ήταν ένα πανεθνικό σχέδιο να γίνουν όλοι οι πολίτες σινεφίλ.
ΓΕΡΑΚΙΑ ΤΟΥ ΤΖΑΝΓΚΣΑΝΓΚΟΤ
ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ 1895
Σε σύγκριση μ' αυτές τις ομάδες, η Κίτρινη Πόρτα ήταν μυστήρια, παράξενη…
-Τα Γεράκια ήταν η Πρέμιερ Λιγκ. -Ναι.
Η Νεολαία του Τζονγκ Τζι-γου ήταν η Μπουντεσλίγκα. Εμείς ήμασταν…
-Ερασιτέχνες. -Ερασιτέχνες συγκριτικά μ' αυτούς.
Έπρεπε να πληρώσω τα δίδακτρα για το τέταρτο εξάμηνο
και μου έμοιαζε φοβερή σπατάλη!
Συνειδητοποίησα ότι μπορούσα να αγοράσω πολύ υλικό
μ' αυτά τα λεφτά.
Αποφάσισα να μπλέξω σε μπελάδες, κι έτσι…
Ίδρυσα ένα ινστιτούτο κινηματογράφου.
ΣΤΑΘΜΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΧΟΝΓΚΙΚ
Φυσικά, η οικογένειά μου το αγνοούσε.
Η Κίτρινη Πόρτα ήταν στον δεύτερο όροφο σε ένα κτίριο στο Σόγκιο-ντονγκ.
Και ήταν…
ένα ορθογώνιο κτίριο, έτσι.
Στη μέση υπήρχε ένας διάδρομος.
Και εδώ ήταν η πόρτα του Ινστιτούτου Κίτρινη Πόρτα.
Όταν ανοίξεις την πόρτα,
βλέπεις ένα στρογγυλό τραπέζι αριστερά.
Συνήθως ο Τζουν Χο μελετούσε εκεί.
Μπροστά υπήρχε μια μικρή τηλεόραση.
Συχνά βλέπαμε μουσικά βίντεο, τέτοια πράγματα.
Βάψαμε όλα τα έπιπλα κίτρινα.
Δεν έβαψε μαζί μας ο Ντε-γιοπ;
Απ' όσο θυμάμαι, εσύ κι ο Τζονγκ-τε πήρατε την μπογιά.
Αρχικά δεν ήταν κίτρινα,
αλλά εσύ είπες "Θα γίνουν όλα κίτρινα". Μετά τα έβαψες όλα, σωστά;
Εκείνη την εποχή, για κάποιον λόγο μ' άρεσε το κίτρινο.
Ιδίως το έντονο κίτρινο.
Μου φαινόταν ένα πολύ όμορφο χρώμα.
Απ' όσο θυμάμαι, απλώς είχαμε λίγη κίτρινη μπογιά.
Είχα κάνει κάποιες εργασίες αλλού και μου είχε μείνει μπογιά
που τύχαινε να είναι κίτρινη.
Δεν έβλεπα λόγο να αγοράσω άλλη,
οπότε απλώς χρησιμοποιήσαμε αυτή. Δεν σήμαινε κάτι.
Αρχικά δεν ονομαζόταν Κίτρινη Πόρτα.
Όχι.
-Ήταν Ινστιτούτο Κινηματογράφου κάτι… -Ινστιτούτο Κινηματογράφου…
Μετά, μελετήσαμε σημειολογία και καταλήξαμε στην Κίτρινη Πόρτα.
Ακριβώς.
Συζητούσαμε θέματα όπως το signifiant και το signifié.
Αμάν! Ντρέπομαι τώρα.
Κολλούσαμε αυτές τις λέξεις.
-Έτσι το κάναμε να ακούγεται ωραίο. -Ναι.
Είχαμε ξύσει μόνο την επιφάνεια, αλλά τολμούσαμε να συζητάμε.
"Το σημαινόμενο ταιριάζει με το σημαίνον. Υπάρχει μια κίτρινη πόρτα".
Ακριβώς!
Μάλλον γι' αυτό το τμήμα κριτικής ονομαζόταν "S-S".
-Signifiant, signifié. -Ναι, έτσι νομίζω.
-Το ίδιο ισχύει για το SA/sé. -Ναι, σωστά.
Signifiant, signifié.
-Μια διάσημη ταινιοθήκη στο Ντέχακ-ρο. -Ναι.
-Κι αυτοί το χρησιμοποιούσαν. -Ναι.
Βάζαμε το signifiant και το signifié σε όλα, έτσι;
Ναι, έχεις δίκιο.
Οι λέξεις signifiant και signifié μάς ήταν πολύ άγνωστες.
Ναι.
Μάλλον περηφανευόμασταν που είχαμε μάθει αυτήν την ιδέα.
Γιατί είχαμε τόση εμμονή με τη σημειολογία τότε;
Σημειολογία, μεταμοντερνισμός…
Μεταμοντερνισμός.
-Και μεταστρουκτουραλισμός. -Ναι.
Εκείνη την εποχή, ήταν στη μόδα ο Ρολάν Μπαρτ και αυτές οι ιδέες.
Τις κατανοούσαμε ελάχιστα, αλλά και πάλι κάναμε σεμινάρια γι' αυτές.
Δεν ξέρω αν το κάνουν ακόμα, αλλά μπροστά στις σχολές μας υπήρχαν…
-Φωτοτυπάδικα. -Δημοφιλή φωτοτυπάδικα.
Όταν πήγαινες εκεί,
είχαν αντίτυπα φημισμένων πρωτότυπων βιβλίων.
Είχαν και ανθολογίες.
Κι ο Τζονγκ-τε έλεγε "Πρέπει να διαβάσουμε αυτό κι αυτό".
Όχι. Δεν τα διάλεγα μόνος μου.
Απλώς τα έπαιρνα όλα. Δεν είχα ιδέα τι έλεγαν!
Απλώς τα αγόραζα όλα μαζί.
Διαλέγαμε μερικά και κάναμε διάφορα όπως…
Μελετούσαμε μαζί το βιβλίο του Ντάντλεϊ Άντριου.
Ντάντλεϊ Άντριου!
-Ντάντλεϊ Άντριου. -Μας ζόριζε πολύ ο τύπος.
Δύσκολα μεταφραζόταν το βιβλίο.
Η Μιν-χιάνγκ ήταν καλή στα αγγλικά. Σπούδαζες Αγγλική Λογοτεχνία.
Αλλά και πάλι δεν καταλάβαινα τίποτα.
Τα αγγλικά των άλλων μελών ήταν έτσι κι έτσι.
Σε-μπομ, όταν ήσουν μαζί μας, σε τι έτος ήσουν στο διδακτορικό σου;
Ήμουν μαζί σας ακριβώς πριν ξεκινήσω.
-Ακριβώς πριν; -Ναι.
-Όμως, όλοι σε φωνάζαμε "δόκτορα Μπαν". -Ναι, δρα Μπαν.
Ξέρατε ότι θα γίνω δόκτωρ προτού αρχίσω καν.
Σου δώσαμε ένα παράξενο παρατσούκλι.
-Εξηγητής. -Λόγιος εξηγητής.
-Εξηγητής! -Κάναμε…
Θυμάμαι. Όταν κάναμε σεμινάρια,
μοιράζαμε τις σελίδες και τις μεταφράζαμε.
Αν υπήρχαν λάθη, τα επεσήμανες όλα.
Σημείωνα κάθε λέξη και τη σημασία της.
Τη μετάφρασή της. Έτσι απέκτησα το παρατσούκλι.
Τα θεωρητικά σεμινάρια μοιάζουν ωραία, όταν τα κάνεις,
αλλά δεν θυμάσαι τίποτα όταν τελειώσεις.
Δούλευες για τον Κιμ Σονγκ-σο και τη σκηνοθετική ομάδα του τότε;
Ναι, φυσικά. Δούλεψα σε πολλές ταινίες μικρού μήκους.
Τις περισσότερες ταινίες 16 χιλιοστών εκείνης της εποχής.
Ντε-γιοπ, ξέρεις το Beat; Του Τζονγκ Γου-σονγκ.
-Ναι. -Κι εγώ το ξέρω.
Ο Σοκ-γου ήταν βοηθός σκηνοθέτη σ' εκείνη την ταινία.
Μάλιστα.
Η ομάδα του Κιμ Σονγκ-σο ήταν πολύ διάσημη εκείνη την εποχή.
Τους έβαζαν όλους να δουλεύουν σκληρά εκεί.
Όσοι κατάφεραν να επιβιώσουν από αυτό ήταν αρκετά…
Από όσους ξέρουμε, ο Σοκ-γου ήταν ο πρώτος που δούλεψε σε ταινίες.
Άρα, από την οπτική γωνία σου, μάλλον θα είχε ενδιαφέρον…
Καλά, θα ήταν κακία να πω "αστείο".
Εκεί που δούλευες σε κανονικές ταινίες, ερχόσουν στην Κίτρινη Πόρτα
και μας έβρισκες να ενθουσιαζόμαστε με βιβλία στην πρωτότυπη γλώσσα τους.
Ας το πω κομψά, ήμασταν ακαδημαϊκοί.
Αλλά με πάσα ειλικρίνεια, δεν σου φαινόταν αστείο;
Πώς σου φαίνονταν τα κουλά σεμινάρια μας,
η μελέτη αγγλικών βιβλίων με τον Σε-μπομ;
Λοιπόν, όταν το έβλεπα εκείνη την εποχή,
μου έμοιαζε λίγο ερασιτεχνικό.
-Ναι; -Ερασιτεχνικό.
Ήμουν πολύ φαντασμένος τότε.
Το λέω και το ξαναλέω, συγγνώμη που ήμουν έτσι.
Όχι, δεν εννοούσα αυτό.
Ψοφούσα να κάνω μια ταινία μικρού μήκους,
αλλά δεν ήξερα τίποτα και δεν είχα κάνει τίποτα.
Οπότε, σκεφτόμουν "Αν βασιστώ στον Σοκ-γου και μαθαίνω απ' αυτόν,
ίσως καταφέρω να ξεκινήσω κάτι".
Γιουν-α, είχες ξεκινήσει το διδακτορικό;
Στην Κίτρινη Πόρτα ήμουν στο δεύτερο εξάμηνο του διδακτορικού μου.
Δεν ετοιμαζόσουν για σπουδές στο εξωτερικό;
Ήδη ήμουν παντρεμένη, κύριος.
Αλήθεια;
Βασικά, μόλις είχα παντρευτεί, οπότε δεν μπορούσα να συμμετέχω πολύ…
Ήμουν ευσυνείδητο μέλος, αλλά ως εκεί.
Η ζωή μου ήταν πολυάσχολη.
Άρα, ήσουν σαν τον Ντε-γιοπ. Μέλος της ομάδας ενηλίκων.
Αν έπρεπε να χωρίσουμε τη λέσχη, είχαμε τους ενήλικες και τα παιδιά.
Έτσι, όταν μιλούσαμε, έπρεπε να είμαι τυπικός μαζί της.
Δεν είχε σημασία αν ήμασταν φίλοι. Ήταν μια παντρεμένη γυναίκα,
οπότε την αντιμετώπιζα ως ενήλικα.
Τι;
-Τι είναι αυτό; -Εμπρός.
Έχω μια ερώτηση. Μόνο εγώ το θυμάμαι αυτό;
Συχνά παραγγέλναμε απ' έξω τέσσερις μερίδες.
Πρώτη φορά είπαμε το "Κίτρινη Πόρτα" για να παραγγείλουμε κινέζικο.
Παραγγέλναμε όσο κάναμε εργασίες και λέγαμε
"Ελάτε στον χώρο με την κίτρινη πόρτα στον δεύτερο όροφο".
-Έτσι προέκυψε το όνομα. -Ώστε από κει.
Ναι, αν κάποιος ήθελε να μας επισκεφτεί, του λέγαμε
"Θα δεις μια κίτρινη πόρτα. Μπες εκεί".
Και μια μέρα, ο Τζονγκ-τε είπε "Ας ονομαστούμε Κίτρινη Πόρτα".
Κι εμείς του προσθέσαμε σημασία.
Ο κόσμος ανέφερε ταινίες,
αλλά δεν είχαμε δει τις ταινίες που ανέφεραν,
οπότε δεν είχαμε ιδέα τι έλεγαν.
Το Εργαστήρι του δρα Καλιγκάρι, π.χ. Γερμανικός εξπρεσιονισμός.
Στο βιβλίο για την ιστορία του σινεμά είχε ένα στιγμιότυπο.
Αλλά δεν μπορούσαμε να τη δούμε. Απλώς τη φανταζόμασταν όσο μελετούσαμε.
Για να δείξουμε το The Arrival of a Train στους σπουδαστές,
έπρεπε να κάνουμε κόπιες σε βιντεοκασέτα. Δεν υπήρχε YouTube.
Όμως, τώρα τα έχουμε όλα.
Και μετά τι; Έπρεπε να βλέπουμε ταινίες.
Και η απόκτηση αυτών των ταινιών
ήταν η σημαντικότερη αποστολή του ινστιτούτου.
Όποτε ακούγαμε ότι κάποιος έχει κάποια ταινία,
τη δανειζόμασταν και κάναμε αντίγραφο.
Αυτή ήταν η κυριότερη δουλειά μας
και την είχε αναλάβει ο Μπονγκ.
Τότε δεν υπήρχαν πολλά μέρη απ' όπου να τις δανειστούμε.
Τις λεγόμενες καλλιτεχνικές ταινίες.
Αλλά ο Μπονγκ είχε ταλέντο στο να τις βρίσκει.
Μια και τότε δεν ήταν ψηφιακά τα πράγματα, όποτε κάναμε αντίγραφο,
βλέπαμε όλη την ταινία μέχρι να τελειώσει η αντιγραφή.
Δεν είχαμε άλλη επιλογή.
Για δύο αντίγραφα, τη βλέπαμε δύο φορές.
Κάναμε τρία με τέσσερα αντίγραφα.
Μια και κάναμε κάμποσα αντίγραφα από το αρχικό βίντεο,
βλέπαμε παραλλαγές σε όλα τα αντίγραφα.
Αν αντιγράφαμε ένα βίντεο από τις ΗΠΑ,
ξεκινούσε με μια προειδοποίηση από το FBI.
Τα κορεάτικα βίντεο μιλούσαν για τίγρεις και ευλογιά
για να μας αποθαρρύνουν από την πειρατεία.
Ένα και μόνο βίντεο μπορεί να αλλάξει το μέλλον ενός ανθρώπου.
Αλλά οι πειρατικές κόπιες ήταν ο μόνος τρόπος να τις δούμε.
ΑΥΤΗ Η ΤΑΙΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΗ MONOGRAM PICTURES
Γράφαμε τον τίτλο στην κασέτα.
Σε ένα αυτοκόλλητο το οποίο κολλούσαμε στην κασέτα.
Αλλά δεν φαινόταν ωραίο γραμμένο χειρόγραφα.
ΜΕ ΚΟΜΜΕΝΗ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ ΖΑΝ-ΛΥΚ ΓΚΟΝΤΑΡ, 1960
Έτσι, έγραφα στα γαλλικά τον τίτλο της ταινίας του Γκοντάρ.
Μπορούσα να τον γράψω στα κορεάτικα. Μια χαρά θα ήταν ο κορεάτικος τίτλος.
Αλλά τον έγραφα στα γαλλικά, ήξερα πώς γραφόταν.
Μ-Ε Κ-Ο-Μ-Μ-Ε-Ν-Η Τ-Η-Ν Α-Ν-Α-Σ-Α.
Ακόμα δεν ξέρω πώς προφέρεται στα γαλλικά.
Όσοι μιλάνε γαλλικά θα ξέρουν.
Τύπωνα τους τίτλους σε μια κόλλα Α4.
Μετά την κρατούσα στο φως κι έβαζα επάνω το αυτοκόλλητο της κασέτας,
ξανατύπωνα τους τίτλους και ήταν στα σωστά σημεία.
Κι αυτά τα κολλούσα.
Αξιοποιούσα αυτές τις μικρές ικανότητες.
Θα βρείτε χειρόγραφους τίτλους σε κάποιες κασέτες,
αλλά μετά από ένα σημείο, ήταν όμορφα εκτυπωμένοι στα αυτοκόλλητα.
Αντιγράφαμε ταινίες
και μαζεύαμε υλικό, μια κασέτα τη φορά.
Εστιάσαμε σ' αυτό πιο μετά.
Η εμμονή ωθεί τους φανατικούς.
Οι πράξεις ενός φανατικού παραξενεύουν τους μη φανατικούς.
Αλλά ο ενθουσιασμός του φανατικού είναι πολύ φυσιολογικός.
Η λαχτάρα μας για πόρους μάς οδήγησε στην εμμονή.
Σήμερα, θα χρειαζόμασταν απλώς ένα λογιστικό φύλλο.
Αλλά εμείς τα κάναμε όλα στο χέρι.
Νομίζω…
Ναι, νομίζω ότι ο Τζουν Χο με έμαθε να χρησιμοποιώ ποντίκι.
"Το λένε ποντίκι γιατί μοιάζει με ποντίκι".
Έτσι με μάθαινε.
-Από το 1992. -Ναι, από το 1992.
"Λίστα ταινιοθήκης. Διαχειριστής, Μπονγκ".
-Ωραίος γραφικός χαρακτήρας. -Αστεράκια;
-Ίσως… -Όσα πρέπει να φύγουν;
Ίσως… Ή, διαφορετικά…
Το Θωρηκτό Ποτέμκιν.
Πριν την επανάσταση του Μπερτολούτσι.
Ίσως αυτά με αστεράκια είναι όσα…
-Δεν μπορέσαμε να δούμε; -Ναι, κάτι τέτοιο.
Η συνομιλία του Κόπολα. Το είδαμε μαζί.
Ναι, όντως.
Αγοράσαμε και μερικές κασέτες.
-Από το Χουάνγκακ-ντονγκ. -Ναι.
-Είχε μαγαζιά χονδρικής. -Ναι.
Πλανόδιοι πωλητές πουλούσαν φτηνές κασέτες.
-Κόστιζαν 2.500 γουόν η μία. -Αλήθεια;
-Ήταν σαν κυνήγι θησαυρού. -Ναι.
Σ' αυτές τις κουλές, άθλιες ταινίες βρίσκαμε έργα του Κιμ Κι-γιόνγκ.
-Σωστά. Ναι. -Ή του Ντούσαν Μακαβέγιεφ.
-Ή κάτι του Άμπελ Φεράρα. -Άντζεϊ Βάιντα.
Το αφεντικό της Νέας Υόρκης. Άντζεϊ Βάιντα.
Ήταν κρυμμένες εδώ κι εκεί,
με παράξενα μεταφρασμένους τίτλους.
-Ναι. -Έπρεπε να ξέρουμε πώς να τις βρίσκουμε.
Το άτομο που συχνά μας έδινε λίστα με νέα έργα,
πληροφορίες και συμβουλές ήταν ο Κιμ Χονγκ-τζουν.
-Μάλιστα. -Σινεφίλ της πρώτης γενιάς.
Τώρα διευθύνει την Ταινιοθήκη της Κορέας.
Δημοσίευσε κι ένα βιβλίο.
Είχε έναν μακρύ τίτλο. Πώς ήταν;
Δύο ή τρία πράγματα που ξέρω για το σινεμά.
-Είχε καλές πωλήσεις τη δεκαετία του '90. -Ναι.
-Πολλοί σαν εμάς αγόρασαν αυτό το βιβλίο. -Ναι.
Τη δεκαετία του '60 ή του '70,
όταν ήταν αδύνατο να δεις τα έργα που αναφέρονται,
το βιβλίο θα ήταν άχρηστο.
Αν ήταν εύκολα όπως τώρα,
οι πληροφορίες του βιβλίου δεν θα ήταν τόσο χρήσιμες.
Τότε, προβαλλόταν μόνο ένας μικρός αριθμός ταινιών,
αλλά οι κασέτες ήταν παντού. Πολλές ταινίες ήταν πια διαθέσιμες.
Με τόση πληθώρα, δεν ξεχωρίζεις τις καλές.
ΟΡΓΙΣΜΕΝΟ ΕΙΔΩΛΟ
"Μπορεί να μην το αντιλαμβάνεστε,
μα το έργο αυτού του διάσημου σκηνοθέτη βγήκε μ' αυτόν τον τίτλο.
Κι ο τίτλος είναι παράλογος".
Ας πούμε, το "Κάτι αγάπης" λεγόταν…
Αν πρώτα διαβάζαμε το βιβλίο…
Η ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ
-Θα ξέραμε τα βασικά. -Βρίσκαμε την ταινία στο Χουάνγκακ-ντονγκ.
Πίστευα ότι ο Κιμ Χονγκ-τζουν χρησιμοποιούσε ψευδώνυμο.
-Δεν είχε το Κιμ Χονγκ-Τζουν. -Όχι.
-Ναι. -Ήταν Γκου…
-Γκου Χουέ-γιόνγκ -Ναι.
Θα πει "σινεφίλ που αναπολεί τη δεκαετία του '90".
Πρώτη φορά έγραφα άρθρο για μια ταινία για τα ΜΜΕ.
Τρόμαξα λίγο και δεν ήθελα να βάλω το πραγματικό μου όνομα,
οπότε σκαρφίστηκα ένα ψευδώνυμο, το Γκου Χουέ-γιόνγκ.
Μετά έλεγαν ότι σημαίνει "σινεφίλ που αναπολεί τη δεκαετία του '90".
Μου φαινόταν ωραίο, αλλά δεν είναι αλήθεια.
Απλώς αναρωτιόμουν τι όνομα να βάλω.
Βρήκα μια εφημερίδα δίπλα μου, την Hankyoreh, νομίζω.
Είδα στις νεκρολογίες το όνομα Γκου Γιόνγκ-χουέ,
οπότε απλώς το άλλαξα σε Γκου Χουέ-γιόνγκ χωρίς λόγο.
Τότε, το σινεμά κατείχε μια άθλια θέση στον πολιτισμό της κοινωνίας μας.
Ήταν μια εποχή όπου το να δουλεύεις στον κινηματογράφο
θεωρούνταν ρεζίλι για την οικογένεια.
Πώς κι έτσι το έχουμε ακόμα αυτό; Μέτρα πόσες ταινίες είχαμε.
Μάλιστα.
Είσαι καλός στο μέτρημα.
Ναι, τις υπολόγισα στο περίπου…
Περίπου 300, 400 ταινίες;
-Περίπου 427 ταινίες; -Περίμενα περισσότερες.
-Πόσες γραμμές έχει ανά σελίδα; -Περίπου 30 γραμμές.
-Υπάρχουν 26 γράμματα στο αλφάβητο. -Πρέπει να μετρήσω.
-Τέσσερα, πέντε. -Ας πούμε 20.
Οχτώ.
Εννιά, δέκα.
Eντεκάμισι.
-Νομίζω… -Περίπου 17 σελίδες. 17 επί 3.
-Μας κάνει 510. -510.
-Είχαμε περίπου 500 κασέτες. -Ναι.
Μόνο στο αρχείο. Μετά από λίγο δεν τις γράφαμε.
Όντως.
Όταν πρωτοπήγα στην Κίτρινη Πόρτα,
ζωγράφιζες ένα τραπέζι σε ένα τεράστιο χαρτί.
-Τραπέζι; -Ναι.
Συχνά έγραφες διάφορα σε μεγάλα φύλλα.
Χρεώσεις για καθυστέρηση;
Έχω μια τάση να παθαίνω εμμονές, οπότε ήμουν τέλειος για τη δουλειά.
Πώς να το θέσω; Ήμουν ο επιμελητής της τάξης.
Σε υπηρεσία όλον τον χρόνο.
Κάπως έτσι.
Ένας μαθητής που παρακολουθεί ποιος μιλά στο μάθημα.
Ποιος δεν επέστρεψε την κασέτα.
"Αν δεν χειρίζεστε καλά τις κασέτες,
μπορεί σε έναν μήνα να χαθούν όσα μαζεύαμε επί έναν χρόνο".
Μου το είπε κάποιος, οπότε άρχισα να κυνηγώ τον κόσμο.
Ρωτούσα με μια άγρια έκφραση
"Γιατί δεν επιστρέφεις την ταινία του Γκοντάρ;"
Να τι έκανα!
"Φέρε πίσω την κασέτα. Την έχεις ήδη δυο βδομάδες".
Είσαι ποταπή.
Είχα πάρει στα σοβαρά την προστασία της συλλογής.
Τι θα πει "ποταπή";
Τι είναι αυτό;
ΤΜΗΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ "ΣΟΚ" ΠΡΩΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΑΝΑΛΥΣΗΣ ΚΕΙΜΕΝΟΥ
Απίστευτο!
Ήταν η εποχή που βλέπαμε και αναλύαμε ταινίες.
"Ανάλυση σκηνής από άποψη καταστάσεων".
"Εφαρμόστε το αναλυτικό πλαίσιο κατά είδος, σεναριογράφο και κίνηση".
Λες κι όντως μπορούσαμε να τα κάνουμε αυτά!
Δεν ξέραμε πολλά, αλλά τα σημειώναμε έτσι κι αλλιώς.
Λέει "Αναλύστε την ταινία κατά σκηνή".
Βίντεο με τροχό κύλισης.
Ασφαλής! Άουτ!
-Ασφαλής! -Είναι άουτ!
Ας δούμε με τον τροχό κύλισης.
ΤΗΛΕΚΟΝΤΡΟΛ ΜΕ ΤΡΟΧΟ ΚΥΛΙΣΗΣ
-Βγήκε ο τροχός κύλισης. -Ναι.
Σήμερα,
επεξεργαζόμαστε τα βίντεο με εφαρμογές κινητών τηλεφώνων,
προσθέτουμε οπτικά εφέ, οπότε αυτό ίσως μοιάζει πρωτόγονο.
Αλλά είχαμε ενθουσιαστεί με τον τροχό.
Μάλιστα, ναι.
Πηγαίναμε τις ταινίες μπρος ή πίσω και αναλύαμε τις σκηνές καρέ καρέ.
Βλέπαμε πώς το είχαν επεξεργαστεί και πώς γινόταν η διπλή δράση.
Οι σινεφίλ πριν από τη γενιά μας,
όπως ο Τζονγκ Σονγκ-ιλ, ο Κιμ Χονγκ-τζουν,
έβλεπαν ταινίες μόνο στο Ινστιτούτο Goethe και το Γαλλικό Ινστιτούτο.
-Δεν μπορούσαν να τις πάνε λίγο πίσω. -Μάλιστα.
Όμως, για πρώτη φορά μπορούσαμε να αναλύουμε ταινίες με την κύλιση.
Το θυμάμαι αυτό.
Είπαμε να κάνουμε ένα σεμινάριο ανάλυσης κειμένου.
Μισό, ανέλυσα το Οργισμένο Είδωλο; Και το Πολίτης Κέιν;
Είδα όλες αυτές τις ταινίες. Τα φώτα της πόλης. Η θυσία.
Μάλλον τις ανέλυσα. Έχετε τα υλικά;
-Ναι, τα έχουμε. -Αλήθεια;
Έτσι δημοσιεύσαμε αυτό.
ΚΙΤΡΙΝΗ ΠΟΡΤΑ, ΠΡΩΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΑΝΟΙΞΗ 1993
Δεν το έκανα μόνη μου.
Όλα τα τμήματα έγραψαν τις αναλύσεις και τις συγκέντρωσαν.
Δεν ήταν πολύ, αλλά το κάναμε.
Το πρώτο τεύχος ήταν το πιο σημαντικό,
αλλά δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε.
Φίλε, αυτό είναι…
Τράβηξα πολλά όσο το έψαχνα αυτό.
-Από πού το βρήκατε; -Από τη Γιουν-α.
-Ώστε η Γιουν-α το είχε. -Ναι.
Εδώ μέσα υπάρχει μια ανάλυση του Νονού του Κόπολα.
Εγώ τα ζωγράφισα αυτά.
"Ο Νονός είναι μια δύσκαμπτη, κλασική ταινία από άποψη διαμόρφωσης".
Έγραφα έναν σωρό ανοησίες, λες και καταλάβαινα.
Αυτό ήταν από το σεμινάριό μας, έτσι;
Ναι.
Βλέπω ότι δούλεψα πολύ σ' αυτό εδώ.
Ο ΝΟΝΟΣ ΦΡΑΝΣΙΣ ΦΟΡΝΤ ΚΟΠΟΛΑ, 1972
Ευχαριστώ.
Το σασπένς.
Αυτό ακριβώς ανέφερες μόλις, Λι.
Τον έλεγχο της πληροφορίας.
Η πληροφορία εδώ είναι διαθέσιμη μόνο για το κοινό.
-Έτσι δημιουργείται το σασπένς. -Δημιουργείται σασπένς.
ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ, ΣΑΣΠΕΝΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ
Κακώς δεν το έδειξα στον Κόπολα όταν τον είδα.
Μόνο του είπα γι' αυτό.
Υπάρχει ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ στη Λυών.
Κάθε χρόνο, η κύρια εκδήλωση του φεστιβάλ
είναι να αποτίει φόρο τιμής σε μεγάλα ονόματα του κλάδου.
Μια χρονιά, ήταν ο Κόπολα.
Θα του απένειμαν βραβείο συνολικής προσφοράς.
Ζήτησαν να το παρουσιάσω εγώ.
Έτσι, ανέβηκα στη σκηνή κι είπα
"Όταν ήμουν φοιτητής, κι εγώ μελετούσα τις ταινίες σας.
Ανέλυσα μια σκηνή από τον Νονό".
Είπα κάτι τέτοιο.
"Γιατί ήταν εκεί η κάμερα; Γιατί άλλαξε εκεί το πλάνο;
Γιατί αυτή η σκηνή ακολουθεί εκείνη;"
Γιατί ο ηθοποιός κοιτά έτσι αυτήν τη στιγμή;
Αναρωτιόμουν γι' αυτά
και ζωγράφιζα μία μία σκηνές από τον Νονό.
Ακόμα και τώρα, η καρδιά μου χτυπά δυνατά.
Το ένιωσα διαφορετικά όταν τον συνάντησα αυτοπροσώπως πάνω στην ίδια σκηνή
και μοιράστηκα αυτές τις ιστορίες.
Ήταν μια υπέροχη και σουρεαλιστική αίσθηση.
Από τότε, ακόμα και σήμερα, βλέπω ταινίες σε μικρά κομμάτια και πλάνα.
Σ' αυτά τα πλάνα, αναζητώ τις πηγές φωτός,
τη σκηνοθεσία, όλες τις λεπτομέρειες, καθώς βλέπω την ταινία.
Αρχικά, μου άρεσε πολύ αυτό που κάναμε, αλλά αργότερα δεν ήταν τόσο ωραίο.
Άρχισα να αναρωτιέμαι
"Πρέπει να μαθαίνω γλώσσες και να αναλύω κάθε σκηνή;
Με τίποτα. Είναι πολύ βαρετό". Αυτό έγινε μ' εμένα.
Συνειδητοποίησα ότι δεν μ' άρεσε να αναλύω κάθε πτυχή μιας ταινίας.
Αυτή είναι η δύναμη του σινεμά. Σε αιχμαλωτίζει χωρίς να το ξέρεις.
Μ' άρεσε να βλέπω ταινίες με παρέα γιατί ήταν ωραία να ξέρω
ότι είχα φίλους που επίσης ήθελαν να δουν αυτές τις ταινίες.
Η Κίτρινη Πόρτα ήταν ένα μέρος όπου συζητούσαμε
και μαθαίναμε πράγματα που δεν ξέραμε πριν.
Μόλις συνειδητοποίησα κάτι.
Σ' αυτήν την ταινία, ο ηθοποιός ανάβει ένα κερί και το καλύπτει όσο περπατά
φροντίζοντας να μη σβήσει.
ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΑΝΤΡΕΪ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ, 1983
Ήταν μια ταινία του Ταρκόφσκι που σήμερα δεν θα έβλεπα. Είναι βαρετή.
Δεν ξέρω γιατί είχα κολλήσει τόσο μ' αυτή.
Βλέποντάς τη συνειδητοποιούσα ότι το σινεμά είναι τέχνη,
ότι μπορώ να αφοσιώσω τη ζωή μου σ' αυτό.
Αυτή η σκηνή συνεχιζόταν για πάνω από πέντε λεπτά.
"Τι διάολο; Αυτό θα πει σινεμά;"
Αυτό πίστευα εκείνα τα χρόνια.
Ο Τζουν Χο λάτρευε τον Σκορσέζε.
Ο πρωτότυπος τίτλος ήταν Οργισμένο Είδωλο.
Όμως, παραδόξως, η βίντεο εταιρεία το έβγαλε ως Γροθιά της οργής.
ΓΡΟΘΙΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ ΟΡΓΙΣΜΕΝΟ ΕΙΔΩΛΟ
Οι κορεάτικοι υπότιτλοι είχαν πολλά θέματα.
Αλλά παρ' όλα αυτά, η σκηνή με την πυγμαχία
ήταν συγκλονιστική.
Θυμάμαι πόσο είχαμε τρελαθεί όταν την είδαμε.
Λι, κι εσύ μιλούσες πολύ για το μοντάζ και την εικονοληψία.
Ήμουν στις αρχές των σπουδών μου πάνω στο σινεμά.
Πίστευα ότι τα περίπλοκα κοψίματα κι η εικονοληψία πετυχαίνουν καλές σκηνές.
Αλλά όπως ξέρετε, εκείνη η σκηνή είναι πολύ απλή.
-Πηδάς τη γυναίκα μου; -"Μπιπ' τη γυναίκα μου;"
-Πηδάς τη γυναίκα μου; -Τι;
Πηδάς τη γυναίκα μου;
Είναι απλό, ανατριχιαστικό και αστείο. Θλίβεσαι όταν τελειώνει η σκηνή.
Γιατί με ρωτάς; Είμαι αδελφός σου. Με ρωτάς κάτι τέτοιο;
Βλέπεις το πρόσωπο του Τζο Πέσι και μετά λίγα πλάνα ακόμα.
Μετά η κάμερα γυρίζει μόνο μία φορά.
Όταν ο Ντε Νίρο ανεβαίνει στη σκάλα είναι πολύ τρομακτικό.
Αφού ανεβεί, βλέπουμε αυτήν την τρελή, άγρια βία.
-Είναι τρομακτικό. -Θυμάμαι κάτι άλλο που είπες.
-Ξεκινά με μια χαλασμένη τηλεόραση. -Ναι.
Ο Ντε Νίρο τη φτιάχνει.
Είπες ότι η χαλασμένη τηλεόραση δίνει το γενικό ύφος της σκηνής.
Θυμάμαι που το συνειδητοποίησα αυτό.
-Τέτοια λέγαμε; -Όχι, να…
Εσύ έλεγες!
Δεν θυμάμαι τίποτα, ούτε καν τι έγινε χτες.
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΦΥΤΕΥΕ ΔΕΝΤΡΑ ΦΡΕΝΤΕΡΙΚ ΜΠΑΚ, 1987
Ήταν μια ταινία κινούμενων σχεδίων, το Ο άνθρωπος που φύτευε δέντρα.
Μάλλον θα φαινόμουν χάλια.
Η Χουν-α μού είπε
"Τζονγκ-τε, όταν η ζωή είναι δύσκολη και νιώθεις πελαγωμένος,
να βλέπεις τέτοιες ταινίες. Θα σε βοηθήσει".
Ήταν πολύ ευγενικό.
Μάλλον μιλούσα λίγο αυθάδικα.
Νόμιζα ότι ο Τζονγκ-τε μού είπε να τη δω.
Σκεφτόμουν "Μου γνώρισε μια τόσο σπουδαία ταινία".
Πραγματικά είναι μια υπέροχη ταινία. Την ξαναείδα πολλές φορές.
Η καλύτερη ταινία για εμένα. Δεν κλαίω. Τα μάτια μου δακρύζουν γιατί είναι γέρικα.
Έχετε διαφορετικές αναμνήσεις.
Ναι, είναι όπως το Ρασομόν.
-Βλέπω την κίτρινη πόρτα. -Αυτή είναι.
Ναι, έχεις δίκιο.
-Κάποιος σκηνοθετεί. -Κάτι κάνουμε.
Επαναλαμβάνει την άκαμπτη ερμηνεία της.
Τα φιλμ των οχτώ χιλιοστών.
Ήταν στο σπίτι τα τελευταία 30 χρόνια στο ξύλινο κουτί.
Μπορείς να τα δεις όλα.
Δεν έβρισκες εύκολα κάμερες.
Ναι.
Ιδίως βίντεο κάμερες. Τα φιλμ ήταν πανάκριβα.
-Μάλιστα. -Τα χέρια μας έτρεμαν όσο γυρίζαμε.
Ήταν τρομακτικό να ξοδέψεις 24 καρέ μόλις σε ένα δευτερόλεπτο.
Πρέπει να ήταν γύρω στο 1992.
Έπρεπε να μαζέψω τα λεφτά.
Μάζεψε τα λεφτά δουλεύοντας στην αίθουσα μελέτης.
Πληρωνόταν 300.000 γουόν τον μήνα, νομίζω.
Με ρώτησε αν μπορεί να βρει μια καλή κάμερα μ' αυτά τα λεφτά.
Είχε πολλά μαγαζιά για ηλεκτρονικά στην πλατεία Σεγούν και το Τσονγκγιετσόν.
Ήταν μια ακριβή κάμερα για την εποχή. Hitachi 8200 Super VHS.
Την αγόρασα και την επομένη την πήγα στην Κίτρινη Πόρτα.
Την αγκάλιαζα έτσι στη διάρκεια του σεμιναρίου.
Ήταν και τεράστια.
Γυρνούσα τις σελίδες κρατώντας και χαϊδεύοντας την κάμερα.
Να πω αγχωμένος;
Ήταν το πρώτο κομμάτι του εξοπλισμού μας και είχαμε άγχος.
Έκανα όλες τις δουλειές μου με την 8200, όπως βιντεοσκόπηση γάμων.
Είχα διάφορες παραγγελίες για βιντεοσκόπηση,
σε γιορτές γενεθλίων μικρών και μεγάλων, γάμους.
-Όλοι είναι εδώ. -Αυτό.
Είμαστε τέλειοι σ' αυτήν τη φωτογραφία.
Ο Μπιονγκ-χουν και ο Σοκ-γου είναι δίπλα δίπλα.
Λένε ότι ο Μπιονγκ-χουν τα παράτησε εξαιτίας μου.
Ο Σοκ-γου σε λυπάται, Μπιονγκ-χουν.
Τι; Γιατί;
Γιατί σου φώναζε πολύ στα γυρίσματα ταινιών μικρού μήκους.
Ο Τζουν Χο κρύβεται εκεί πίσω.
-Ναι. -Τι σκαρώνει;
Δεν έχω ιδέα πότε τη βγάλαμε.
Κι εγώ δεν ξέρω. Πώς καταλήξαμε να τη βγάλουμε;
Ίσως κάποια έμπνευση της στιγμής;
Όμως, είμαστε όλοι πολύ καλοντυμένοι.
Αμάν, Χουν-α!
-Ναι, είναι την ίδια μέρα. -Ναι.
Υποκλίνομαι σε κάποιον εδώ;
-Μάλλον είναι κάποια τελετή. -Ναι.
Βλέπω τη Hitachi 8200 εκεί πέρα.
-Είναι η τελετή εγκαινίων! -Ναι!
-Το λέει εκεί. -Αυτό είναι.
-Έτσι νομίζω. -Θυμάμαι τη γουρουνοκεφαλή!
Ναι.
Δεν είχαμε λεφτά για κανονική κεφαλή, οπότε ζωγράφισα μία στο χαρτί.
-Είναι δική μου ζωγραφιά. -Ο Τζουν Χο τη ζωγράφισε.
Σημείωνα τα γεγονότα σε ένα τεράστιο χαρτί.
-Αλήθεια; -Ήταν τα δικά σου γράμματα.
-Τα γράμματα εδώ; -Ναι.
Δεν είναι δικά μου.
Βλέπω ότι γράφει Γορίλας.
-Ναι, Γορίλας 2. -Ναι.
Γορίλας 2.
-Ήταν το Γορίλας 2; -Ναι.
-Είναι το Looking for Paradise; -Ναι, αυτό είναι.
Γορίλας 2, λες κι όντως ήταν κάποια σειρά. Τι ρεζιλίκι!
Ο Τσόι Τζονγκ-τε ίδρυσε τη λέσχη με μερικούς νέους με πάθος για σινεμά.
Έλεγαν ότι θα κάνουν προβολή στο τέλος της χρονιάς.
Ο Τσόι Τζονγκ-τε, ο Γου Χιον κι ο Αν Νε-σανγκ.
Ο Χιον κι ο Νε-σανγκ τώρα είναι πολυάσχολοι ηθοποιοί.
Ήταν μια τριάδα.
Ο Χιον κι ο Νε-σανγκ συχνά έρχονταν στην Κίτρινη Πόρτα.
Πίναμε και πολύ.
Ναι.
Προβολή;
Περίμενα κάτι μεγαλοπρεπές και φανταχτερό.
Όμως, έγινε σε ένα μικρό δωμάτιο, ένα μικροσκοπικό γραφείο.
Θυμάμαι ότι πήγα να το δω.
Ήταν λίγο βαρετό. Αρκετά ανιαρό. Σκέφτηκα "Ναι, δεν περίμενα πολλά".
Δεν με ενδιέφερε και πολύ, αλλά τότε…
ΣΕΝΑΡΙΟ: ΤΖΟΥΝ ΧΟ
"Τι είναι αυτό;" Απορροφήθηκα πλήρως.
Πραγματικά θέλω να το ξαναδώ. Το εννοώ.
Γιατί επέλεξες τα κινούμενα σχέδια;
Εννοείς το Γορίλας;
-Ήλεγχες τις λούτρινες φιγούρες; -Το κάναμε εναλλάξ.
Ή χειριζόσουν την κάμερα;
Όχι, όποιος κουραζόταν, αναλάμβανε την κάμερα.
-Όποιος είχε ενέργεια, έκανε τις φιγούρες. -Εσύ, έτσι;
Μετά ανεβαίναμε στις σκάλες και το κρεμούσαμε.
-Εσύ έκανες τα επικίνδυνα. -Εγώ τα έκανα.
-Το κρεμούσα στους σωλήνες. -Ναι.
Νόμιζα ότι θα έχει πολλή πλάκα.
-Αρχικά; -Ναι, αρχικά.
Για περίπου δύο μέρες,
κάναμε γυρίσματα στο διαμέρισμα στο Ντέριμ,
το σπίτι με τους σωλήνες στο Σκύλος που γαβγίζει.
Μετακινούσαμε τον γορίλλα λίγο λίγο για να γυριστεί η ταινία.
Ήταν πολύ δύσκολο.
ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΓΑΛΑΖΙΟ ΟΥΡΑΝΟ… ΚΑΙ
ΠΡΑΣΙΝΟ ΔΑΣΟΣ ΚΙ ΑΝΑΠΝΕΩ ΦΡΕΣΚΟ ΑΕΡΑ…
Η Hitachi 8200 είχε πολλές περίπλοκες λειτουργίες.
Τη χρησιμοποίησα για το γύρισμα και το μοντάζ.
Μπορούσα να βάλω και υπότιτλους,
όχι στα κορεάτικα, αλλά στα αγγλικά.
Δεν είχα άλλη επιλογή από το να είναι βουβό και να μπουν αγγλικοί υπότιτλοι.
Ο πρωταγωνιστής, ο Γορίλας, ανεβαίνει σε μια πέτρα και χέζει.
-Ναι, είχαμε μια πέτρα. -Έτσι;
Χέζει πάνω στην πέτρα.
Η φωνή ήταν του Μπονγκ. Το μουγκρητό όσο χέζει.
Τα σκατά μετατρέπονται σε ένα σκουλήκι που επιτίθεται στον γορίλα.
Και μετά…
Ντρέπομαι και μόνο που το ακούω.
Κατά κάποιον τρόπο, ήταν ταινία με τέρατα. Εμφανίζεται ένα μυστήριο πλάσμα.
Κάναμε τα σκουλήκια τέρατα με άσπρο πηλό.
Πίστευα ότι θα είναι πολύ αηδιαστικό με καφέ πηλό.
Πολύ σιχαμένο.
Τα τέρατα επιτίθενται στον γορίλα και πλακώνονται.
Η ιστορία ήταν για τον γορίλα που προσπαθεί να πάει κάπου χωρίς τέρατα.
Ένας γορίλας που ζει σ' ένα σκοτεινό, βρόμικο υπόγειο
δραπετεύει για να βρει τον παράδεισό του.
Εξού και ο παιδιάστικος τίτλος, Looking for Paradise.
Ήταν ένα καταπράσινο δέντρο στη μέση ενός χωραφιού.
Ο γορίλας ονειρεύεται
να κόβει φρέσκες μπανάνες από το δέντρο και να τις τρώει.
Ένας γορίλας σκαρφαλώνει σε δέντρα,
αλλά αυτός σκαρφαλώνει στους σωλήνες στο ταβάνι ενός υπογείου
κι ονειρεύεται τη φυγή.
Όταν ο γορίλας άρχισε να κινείται και να προσπαθεί να πετύχει τον στόχο του,
σκέφτηκα "Τι παράξενο. Μια απλή πλοκή, μια απλή ιστορία.
Αλλά όταν συνδυαστεί με κινηματογραφική φαντασία,
δημιουργείται κάτι καταπληκτικό".
Ίσως ήταν επειδή δεν συμμετείχα στην παραγωγή.
Δεν κατανοούσα πόσο δύσκολο ήταν να γυριστεί μια τέτοια ταινία.
Δεν μπορούσα απλώς να πω "Δεν τη βρίσκω και τόσο σπουδαία".
Όλα τα μέλη που μελετούσαν σινεμά τού έδωσαν θετικές κριτικές,
οπότε δεν μπορούσα να πω κάτι άλλο.
Οπότε, απλώς είπα "Μπράβο".
Ήταν η μόνη κριτική που μπορούσα να δώσω για την ταινία.
Ωστόσο, τότε ήμουν αλαζονικός,
Η ταινία δεν μου πολυάρεσε.
Ήταν με την τεχνική stop motion, έτσι δεν το λένε;
Το λένε και τεχνική "release".
Μάλλον απλώς σκέφτηκα "Αν η κάμερα έχει αυτήν τη λειτουργία,
ο καθένας μπορεί να το γυρίσει".
Ντρεπόμουν πολύ όταν το έδειξα στο πάρτι στο τέλος της χρονιάς.
Θυμάμαι ότι το πρόσωπό μου είχε κοκκινίσει.
Ήταν η πρώτη φορά που δημιούργησα κάτι με κάποια ιστορία.
Και εκεί ήταν 15 με 20 άτομα.
Οπότε, ήταν ένα ακροατήριο.
Ήταν απλώς άλλο ένα πάρτι, οπότε όλοι έλεγαν
"Άντε, ας το δούμε. Να τελειώνουμε και να αρχίσουμε να πίνουμε".
Αλλά εγώ είχα πολύ άγχος.
Θυμάμαι ότι είχα κοκκινίσει ως τα αυτιά.
Τότε αποφάσισα να εγκαταλείψω τα κινούμενα σχέδια
και να πάω σε ταινίες με ηθοποιούς.
Έπρεπε να κινώ τα παιχνίδια λίγο λίγο κάθε φορά,
οπότε αργότερα απέκτησα μια αντιπάθεια προς τον πρωταγωνιστή.
Σκεφτόμουν "Θα κουνηθείς λίγο μόνος σου;"
Στράφηκα σε ταινίες όπου οι ηθοποιοί κινούνται μόνοι.
-Ναι. -Να γιατί.
Όμως, αν το σκεφτείς τώρα, δεν πιστεύεις ότι ήμασταν λίγο τρελοί;
Το γεγονός ότι ξαγρυπνούσαμε όλη νύχτα για να το γυρίσουμε.
Τα στήσαμε κατά τις οχτώ.
Έκανε κρύο ή ζέστη;
Αυτό δεν το θυμάμαι. Είχα εστιάσει πολύ, το ξέχασα.
-Έκανε κρύο, νομίζω. -Είχε ψύχρα.
Νομίζω ότι φορούσαμε παλτό.
-Τότε, η μητέρα σου… -Ναι, κατέβηκε η μαμά μου.
Κατέβηκε αργά τη νύχτα και μας κοίταξε με λύπηση.
-Ρώτησε αν τελειώνουμε. -Ναι.
Τότε είχα ήδη απολυθεί από τον στρατό.
Ναι, σωστά.
Ο ενήλικας γιος της ήταν στο υπόγειο με έναν λούτρινο γορίλα μέσα στη νύχτα.
-Ναι. -Πρέπει να τη στενοχώρησε πολύ.
Πρέπει πραγματικά να απογοητεύτηκε.
Θεωρώ ότι τα ουσιαστικά στοιχεία των τωρινών ταινιών του Μπονγκ
ήδη είχαν εδραιωθεί στο Γορίλας.
Οι περισσότερες ταινίες του περιέχουν σκηνές στο υπόγειο.
Μπορείς να πας στο υπόγειο και να κάνεις τη δουλειά σου.
Η τουαλέτα στο γραφείο του συντηρητή είναι πολύ μακριά από δω.
Είναι η ιστορία από τότε που χτίστηκε το σπίτι.
Το 1988, όταν οι κατασκευές οικιών ανθούσαν…
Από τότε που απολύθηκες από τον στρατό και ήρθες στο εργοστάσιο εδώ,
έχουν γίνει μια σειρά ατυχήματα.
Δεν θεωρώ ότι είναι πλαστογραφία ή έγκλημα.
Θα πάω στο πανεπιστήμιο του χρόνου.
Τα έχεις σχεδιάσει όλα!
-"Θα πετύχει". -Ναι.
Αυτό το ήξερα, αλλά όχι ότι θα έχει τόσο μεγάλη επιτυχία.
Οπότε, είπε… Θέλω να πω, είναι…
Είναι σβέλτος με τα νούμερα. Ποτέ δεν χαραμίζει λεφτά για τίποτα.
Αυτός ο τύπος χρηματοδότησε την πρώτη ταινία μικρού μήκους του Μπονγκ,
το White Man.
Του έδωσες περίπου 3.000.000 γουόν.
-Όχι. -Πόσα του έδωσες;
-Ούτε που θυμάμαι. -Αλήθεια;
Ένα μέρος.
Έτσι τα θυμάμαι, αλλά αυτός σημείωσε το ποσό.
-Ήταν 500.000. -Είναι σίγουρος;
Εσύ μου είπες ότι ήταν 3.000.000.
-Αλήθεια; -Μου είπες ψέμα.
Ο Χιον ήταν στο πάρτι και είδε την ταινία κινούμενων σχεδίων.
Χάρη σ' αυτό, όταν γύριζα το White Man,
έκανε μια μερική επένδυση, ας πούμε.
Μου έδωσε λίγα λεφτά όταν γύρισα την ταινία.
ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ: ΓΟΥ ΧΙΟΝ-ΧΙ
Ο Γου Χιον-χι; Φαίνεται πως ο Τζουν Χο δεν ήξερε το όνομά μου.
Ακόμα νομίζει… Λογικά ξέρει πια το όνομά σου.
Ίσως ακουστεί λίγο αμήχανο,
αλλά είναι η πρώτη φορά που βοήθησα κάποιον και το μετάνιωσα.
Τότε δεν μετάνιωνα.
Αλλά μετά από λίγα χρόνια…
γύρισε το Μνήμες Φόνων.
Βγαίνοντας αφότου είδα την ταινία,
είχα βαριά καρδιά, ήμουν άναυδος.
Με είχαν κατακλύσει έντονα συναισθήματα.
Σκεφτόμουν "Κακώς δεν τα πλήρωσα όλα.
Όλη την παραγωγή.
Γιατί φάνηκα τόσο τσιγκούνης και πλήρωσα μόνο ένα μέρος;"
Να τι σκεφτόμουν.
Στο τέλος της ταινίας, υπήρχε ένα δέντρο.
Η ταινία ονομαζόταν Looking for Paradise.
Τώρα που το σκέφτομαι,
μάλλον όλοι ήθελαν να βρουν κάτι.
Αυτές είναι οι σκέψεις μου.
Στο τέλος, ο γορίλας φτάνει στο δέντρο και στέκεται μπροστά του.
Βλέπουμε τον γορίλλα από πίσω, αλλά καθώς η κάμερα απομακρύνεται αργά…
αποδεικνύεται ότι το δέντρο είναι μέσα σε μια τηλεόραση.
Νομίζω ότι στο τέλος δάκρυσα.
Ήταν τόσο καλά φτιαγμένο που μπορούσες να ταυτιστείς με τον γορίλα.
Εκείνη την εποχή, ακόμα άραζα στη σχολή.
Ήμουν άνεργη, δεν έβγαζα λεφτά.
Δεν ξέρω τι ακριβώς ήθελα να κάνω
ή τι θα έπρεπε να κάνω.
Όμως, ήμουν σίγουρη για το πού δεν ήθελα να πάω.
Έτσι, κατά μία έννοια,
ήμουν σαν τον γορίλα.
Ναι, έτσι ήμουν.
Στον τομέα της βίντεο κουλτούρας,
το νέο σινεμά που ανοίγει θα φέρει μια υπέροχη επανάσταση.
Βασικά, έχω ξαναπάει.
Το 1995 έγινε μια θραύση, στην 100ή επέτειο του κινηματογράφου.
Ανοίγει το πρώτο σινεμά αφιερωμένο στις καλλιτεχνικές ταινίες.
Μετά τη Ρωσία, η Νοσταλγία του Ταρκόφσκι μάλλον πήγε καλύτερα στην Κορέα.
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΟΠΩΣ ΤΟ ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ
Όλοι πήγαιναν κι έβλεπαν τέτοιες ταινίες και…
Μετά, τους έπιανε πονοκέφαλος.
Εμφανίστηκαν αμέτρητα περιοδικά, όπως το Cine 21 και το Kino.
Ήδη διάβαζαν τα άρθρα του Τζονγκ Σονγκ-ιλ στα περιοδικά. Επικρατούσε μια τρέλα.
Οι στατιστικές έδειξαν πως όσα έβγαλε πρόσφατα το Τζουράσικ Παρκ
ήταν πιο πολλά από το σύνολο των εξαγωγών κορεάτικων αμαξιών…
Πιστεύω
ότι στα τέλη της δεκαετίας του '90 διαμορφώθηκε η βιομηχανία του σινεμά.
Άλλοι απέκτησαν φήμη ξαφνικά.
Άλλοι έγιναν εκδότες περιοδικών.
ΟΜΙΛΟΙ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ
Ήταν και για εμάς ένα κίνητρο, καθώς βλέπαμε τις εξελίξεις.
Τη δεκαετία του '70 και του '80,
οι νέοι της γενιάς μου που αγαπούσαν το σινεμά μαζεύονταν
και γκρίνιαζαν για τη βιομηχανία.
"Γιατί η Κορέα δεν έχει φεστιβάλ ή σχολή κινηματογράφου;
Γιατί η Κορέα δεν χρηματοδοτεί την παραγωγή ταινιών;
Σίγουρα κάπου έξω από τη χώρα θα υπάρχει ένας παράδεισος για το σινεμά.
Ελπίζω να πάω κάποτε εκεί".
Το πρώτο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου, το Φεστιβάλ του Πουσάν,
ξεκινά από σήμερα και για εννιά μέρες.
Μια μέρα,
ήμουν πολύ απασχολημένη, έγραφα τη μεταπτυχιακή διατριβή μου.
Έγραψα διατριβή για τον κινηματογράφο.
Συνάντησα τον Τζουν Χο στον σταθμό Γκάνγκναμ.
"Τι γυρεύεις στο Γκάνγκναμ;"
Ήταν παράξενο, μια και πάντα βρισκόμασταν στο Χονγκτέ.
Είπε ότι προσπαθεί να μπει σε ακαδημία κινηματογράφου και…
Έπρεπε να περάσει ένα τεστ αγγλικών για να μπει,
οπότε πήγαινε σε φροντιστήριο αγγλικών.
Να τι έκανε εκείνη την εποχή, μάθαινε αγγλικά.
Έτσι, ξαφνιάστηκα τότε. Ήμουν και νέα, οπότε σκέφτηκα
"Ο Τζουν Χο όντως βλέπει τις ταινίες ως την πραγματικότητά του.
Για εμένα, οι ταινίες απλώς συμβολίζουν τον ρομαντισμό.
Αλλά γι' αυτόν είναι σταδιοδρομία".
Το συνειδητοποιώ μόνο εκ των υστέρων.
Το να βλέπουμε ταινίες και να τις συζητάμε στο Ινστιτούτο Κίτρινη Πόρτα
απλώς μου φαινόταν αρκετό.
Δεν ήξερα τι ήθελαν τα μέλη.
Το πιο σημαντικό που μου διέφυγε ήταν ότι ήθελαν να κάνουν ταινίες.
Ήθελαν να γυρίζουν ταινίες.
Υπήρχε αντιπαράθεση απόψεων ανάμεσα στα μέλη.
Υπήρχαν αποκλίσεις στο πρόγραμμα σπουδών και στην κατεύθυνση
που ήθελαν να ακολουθήσουν τα μέλη.
Λόγω αυτών των αποκλίσεων, ήρθε μια στιγμή
όπου νιώθαμε άβολα μεταξύ μας.
Ό,τι κι αν είναι,
σου ραγίζει την καρδιά να βλέπεις κάτι που έχει περάσει το απόγειό του.
Αν και η Κίτρινη Πόρτα δεν ήταν κάτι ζωντανό,
είχε την παρακμή της, όπως κάθε ζωντανό πλάσμα.
Κι εγώ το παρακολουθούσα αυτό.
Όλοι είχαν διαφορετικές προτιμήσεις και γούστα.
Μπορεί να ήμασταν μια ομάδα,
αλλά ισχύει επίσης ότι όλοι είχαμε διαφορετικά όνειρα.
Σίγουρα υπήρχε κάτι που μας εμπόδιζε να συνδεθούμε.
Έτσι, αποφασίσαμε να κλείσουμε το ινστιτούτο.
Όμως, μετά από αυτό,
ένιωθα μοναξιά.
Ονειρευόμασταν μαζί με μεγάλο πάθος και πετύχαμε πολλά άλλα πράγματα.
Αυτό ήμασταν,
αλλά χρειάστηκε μόνο μια στιγμή για να διαλυθούμε.
Κι όταν όλα διαλύθηκαν,
εξαφανίστηκε στη στιγμή, σαν την παλίρροια.
Μετά, ήταν και το ταξίδι.
Αποφασίσαμε να πάμε ένα ταξίδι. Πήγαμε στο Γκάνγκγουον-ντο.
Όσοι ήθελαν να έρθουν βρέθηκαν στον σταθμό Τσονγκνιάνγκνι.
Ήταν ένα υπέροχο ταξίδι.
Ακόμα το θυμάμαι σαν να ήταν χτες.
Καθώς περνούσαμε από το Τζόνγκντονγκτζιν κι έβγαινε ο ήλιος,
στο τρένο άρχισε να ακούγεται "Η Σονάτα του Σεληνόφωτος".
Ήταν υπέροχο.
Ανακοινώθηκε ότι πλησιάζει η τελευταία στάση.
Καθώς έπαιζε η "Σονάτα του Σεληνόφωτος",
το τρένο γλιστρούσε παράλληλα με την παραλία.
Νομίζω ότι ο χρόνος μας με την Κίτρινη Πόρτα
ήταν σαν μια πράξη σε ένα θεατρικό έργο.
Έτσι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, η πράξη έπρεπε να λήξει,
έτσι ώστε το θεατρικό να συνεχιστεί στις επόμενες πράξεις.
Καθώς προχωρούσαμε με τις ζωές μας τα επόμενα 30 χρόνια,
συνεχίσαμε να προχωράμε στις επόμενες πράξεις
μαθαίνοντας όσα αγνοούσαμε στην πρώτη πράξη
και αξιοποιώντας τη γνώση με νέους τρόπους.
Έτσι καταφέραμε να προχωρήσουμε.
Το ίδιο ίσχυε και για τη δική μου ζωή.
Το ξέρετε αυτό το συναίσθημα;
Γνώρισες κάποιον που σου έφερνε ευτυχία. Όλα ήταν τέλεια.
Περπατούσατε χέρι χέρι, αλλά δεν μπορούσε να κρατήσει για πάντα.
Κάποια στιγμή, θα το αφήσεις, αλλά είναι αμήχανο όταν το κάνεις.
Κάπως έτσι ένιωθα.
Εγώ προσωπικά
θεωρώ ότι ήταν καλύτερα που τόσο αθώα άτομα
μαζεύτηκαν και μετά χώρισαν.
Αν είχαμε μείνει μαζί για οικονομικό σκοπό ή ξεκάθαρο στόχο,
μάλλον θα είχαμε αναμορφώσει τη λέσχη για να πετύχουμε κάτι νέο.
Λίγο αργότερα, έπαψα να βλέπω ταινίες.
Όσα έβλεπα στην Κίτρινη Πόρτα
έμοιαζαν τελείως διαφορετικά απ' όσα έβλεπα έξω.
Μέχρι και που αναρωτήθηκα αν όντως μ' άρεσαν αυτά τα έργα.
Παραδόξως, οι ταινίες που είδα στη λέσχη
σαν να σήμαιναν πιο πολλά απ' όσο φαινόταν στην επιφάνεια.
Μόλις επανήλθα στην πραγματικότητα κι αγόρασα εισιτήριο για το σινεμά,
δεν ένιωθα πια έτσι γι' αυτές.
Έτσι, εκείνη την εποχή είχα στενοχωρηθεί για τη διάλυση.
Και για καιρό μού έλειπαν οι παλιές εποχές,
αλλά πλέον έχει γίνει μια παλιά, αλλά καλή ανάμνησή μου.
Όταν έγινα 40 και 50 ετών,
ένιωθα πολύ αποκαρδιωμένος.
Ναι.
Διότι εκείνες οι εποχές εξαφανίστηκαν έτσι απλά.
Ο κινηματογράφος ήταν το μονοπάτι που ήθελα από καιρό να ακολουθήσω.
Για πολύ καιρό από τότε, ακόμα και σήμερα.
Έχει σημασία να αναζητάς το μονοπάτι σου.
Ακόμα κι αν οδηγεί σε μια μπανάνα στην τηλεόραση.
Η ενδοσκόπηση ίσως είναι μια διαδικασία πραγμάτωσης.
Όμως, όσοι δεν έχουν ξεκινήσει το ταξίδι θα είναι στο υπόγειο
πιστεύοντας ότι επάνω έχει μπανάνες.
Έτσι, κατά μια έννοια, υπάρχουν στιγμές
όταν σκέφτομαι πως βλέπω το δέντρο στην οθόνη.
ROAD FEVER ΚΙΜ ΜΙΝ-ΧΙΑΝΓΚ (2014)
Δεν ξέρω πόσος χρόνος μού απομένει,
αλλά έχω μια αίσθηση ότι πλέον μπορώ να πάω σ' αυτό το δέντρο και να το αγγίξω.
Θεωρώ ότι μπορώ να το κάνω πια.
Ντρέπομαι που το λέω, αλλά όταν άρχισα να ζωγραφίζω,
διαπίστωσα ότι ασυνείδητα ζωγράφιζα κάτι που έμοιαζε
με την τελευταία σκηνή του Looking for Paradise.
Ήταν η εικόνα ενός κοριτσιού που αναζητά κάτι.
Δεν σκεφτόμουν την Κίτρινη Πόρτα όταν το ζωγράφιζα.
Μα όταν το σκέφτομαι σήμερα,
πρέπει να ζωγράφισα την επιθυμία μου να αναζητήσω κάτι καινούριο.
Πριν από 30 χρόνια, είχαμε μια μοναδική εμπειρία
και για μια σύντομη στιγμή
διασκεδάζαμε με το να κάνουμε παρέα, χωρίς έγνοιες για το μέλλον.
Μοιάζει σαν κομμάτι ενός παζλ.
Όσα μοιράστηκα ως τώρα
είναι ιστορίες από πριν από 30 χρόνια.
Αλλά όταν σκέφτομαι ότι έχουν περάσει 30 χρόνια,
απλώς δεν μπορώ να το πιστέψω.
Φουντώσαμε σαν μια φλόγα το 1992 και το 1993.
Σίγουρα όλοι έχουμε διαφορετικές αναμνήσεις από τότε.
Κάποιοι έμειναν μόνο για λίγο. Άλλοι έμειναν περισσότερο χρόνο.
Είναι κι ο Τζονγκ-τε που ήταν στη μέση της δίνης.
Σίγουρα οι αναμνήσεις διαφέρουν για όλους μας.
Όταν το αναπολώ,
δεν νομίζω
ότι ήμουν ποτέ τόσο παθιασμένα τρελός για τον κινηματογράφο όπως τότε.
Είναι οι εποχές που εδραίωσαν το ξεκίνημά μου
και θέλω να τις θυμάμαι.
Και παρότι ήδη έφυγα,
αυτό το μέρος μού έδειξε το μονοπάτι που θα ακολουθούσα.
Ήταν το ξεκίνημά μου.
Η Κίτρινη Πόρτα.
Λέτε να τα πηγαίναμε καλά αν το ξανακάναμε τώρα;
"Σχετικά με το Ινστιτούτο Κίτρινη Πόρτα.
Είναι μια ομάδα που μαζεύτηκε για τη μελέτη του σινεμά.
Δεν θεωρούμε ότι μπορείς να μελετήσεις μόνος σου το σινεμά".
"Καθώς μοιραζόμασταν πληροφορίες και υλικό, εξελιχθήκαμε.
Πλέον είμαστε πάνω από 30 άτομα".
"Αν κι έχουμε ακόμα πολύ δρόμο, ονομαστήκαμε ινστιτούτο κινηματογράφου.
Βάσει του μονοπατιού της επιλογής μας,
χωριστήκαμε σε τμήματα για κριτική, σκηνοθεσία και σενάριο".
"Κάθε τμήμα διεξάγει τις δικές του δραστηριότητες.
Τα μέλη του ινστιτούτου περιλαμβάνουν μια πληθώρα ανθρώπων,
από όσους μόλις εισέρχονται στη μελέτη του σινεμά, ως φοιτητές
μεταπτυχιακών και διδακτορικών στις ανθρωπιστικές επιστήμες".
"Όμως, όλοι έχουμε ένα κοινό.
Θέλουμε το ταξίδι της ζωής μας να ξεδιπλώνεται μέσω του κινηματογράφου".
"Το ινστιτούτο παρέχει προγράμματα κατάλληλα για τις ανάγκες
των μελών διάφορων επιπέδων.
Πιστεύουμε ότι είναι ένα καλό μέρος για όσους ξεκινούν τις σπουδές τους
με μια θεωρητική προσέγγιση".
"Φυσικά, κάθε τμήμα παρέχει επίσης
εκπαιδευτικό πρόγραμμα για δημιουργικά πρότζεκτ".
"Το Ινστιτούτο Κίτρινη Πόρτα
περιμένει νέους, ενθουσιώδεις, ταλαντούχους σπουδαστές κινηματογράφου.
Χτυπήστε την κίτρινη πόρτα του ινστιτούτο κι ανοίξτε τη βαριά πόρτα
που θα σας οδηγήσει στην κορεάτικη βιομηχανία κινηματογράφου".
Αυτό ήταν μεγαλοπρεπές.
Αυτή κι αν ήταν μεγαλοπρέπεια!
Πολύ καλογραμμένο.
Είναι πολύ καλό.
Ο ΚΙΜ ΝΤΕ-ΓΙΟΠ ΕΧΕΙ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗΣ
Η ΚΙΜ ΜΙΝ-ΧΙΑΝΓΚ ΜΥΣΤΙΚΑ ΓΡΑΦΕΙ, ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΙ ΚΑΙ ΒΓΑΖΕΙ ΦΩΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Ο ΚΙΜ ΣΟΚ-ΓΟΥ ΑΓΑΠΑ ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΝΟ. ΕΧΕΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΛΟΓΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ
Η ΚΙΜ ΓΙΟΥΝ-Α ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΣΙΝΕΜΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΑΦΗΓΗΣΗ ΣΕ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ
Η ΚΙΜ ΧΙΟΝΓΚ-ΟΚ ΕΙΝΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΣΤΡΙΑ
Ο ΜΠΑΝ ΣΕ-ΜΠΟΜ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΣΕ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ
ΚΑΙ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
Ο ΜΠΟΝΓΚ ΤΖΟΥΝ ΧΟ ΜΟΛΙΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΟΓΔΟΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΤΟΥ
Ο ΛΙ ΝΤΟΝΓΚ-ΧΟΥΝ ΕΧΕΙ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΣΚΑΚΙΟΥ
Ο ΛΙ ΜΠΙΟΝΓΚ-ΧΟΥΝ ΕΧΕΙ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΙΑΤΡΙΚΩΝ ΣΥΣΚΕΥΩΝ ΣΤΙΣ ΗΠΑ
Η ΛΙΜ ΧΟΥΝ-Α ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΟΥΣ
Η ΤΣΑΝΓΚ ΟΥΝ-ΣΙΜ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΣΕ ΜΑΘΗΤΕΣ
Ο ΤΣΟΪ ΤΖΟΝΓΚ-ΤΕ ΕΒΓΑΛΕ ΠΕΝΤΕ ΤΑΙΝΙΕΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΣΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ
ΚΙΜ ΧΙΕ-ΤΖΑ, ΚΙΜ ΧΟΝΓΚ-ΤΖΟΥΝ, ΑΝ ΝΕ-ΣΑΝΓΚ, ΓΟΥ ΧΙΟΝ, ΤΖΟΥ ΣΟΝΓΚ-ΤΣΟΛ
Υποτιτλισμός: Λιουμπίνκα Δημητρόβα