Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Filem itu…
Tajuknya ialah Looking for Paradise.
Ia filem pendek lima minit
yang dihasilkan pelajar. Dulu, En. Bong bukan pengarah
seperti yang kita kenali hari ini.
Bila awak tonton filem itu?
Jika kita bandingkan
dengan tempoh kewujudan Pintu Kuning,
ia terjadi di awal atau pertengahan penubuhan kelab.
- Bukan di penghujung. - Baik.
Pada suatu hari, Pengarah Bong…
Dulu, kami panggil dia "Joon Ho" saja.
Dia kumpul duit…
dengan mengajar.
Dia mengajar dalam sebulan dua rasanya.
Dia gunakan duit tersebut
untuk beli kamera
dan rakam filem di ruang tamu rumahnya.
Ia mengenai ulat bulu yang mencari syurga.
Dia cipta satu ulat bulu kecil
dan perlu rakam dan berhenti untuk gerakkannya
kerana ia animasi henti-gerak.
Akhirnya, ulat bulu itu
bergelut dengan patung monyet di ruang tamu.
Dan akhirnya, ia tiba di syurga.
Filem itu menakjubkan.
Saya terkejut. Saya kagum dengannya waktu itu.
Dia berbeza daripada Joon Ho yang saya kenal.
Filem itu hanya lima minit.
Betulkah?
Filem itu 23 minit.
Awak juga tukar watak protagonis dan antagonis.
Apa? Terbalik?
PROTAGONIS ANTAGONIS
Ulat bulu bukan watak utama?
Gorila watak uama.
PROTAGONIS
Saya ingatkan ulat bulu watak protagonis.
Rupa-rupanya, gorila.
Begitu rupanya.
Saya rasa ada dalam 20 tahun saya tak cari kotak kayu ini.
Dulu saya simpan banyak barang dalam kotak ini.
Tengoklah apa saya jumpa.
Filem 8 mm?
Ini pita filem 8 mm untuk bengkel Pintu Kuning.
Ini pula…
- Hey! - Semua ada di sini.
- Ada sebanyak ini. - Hei!
Ada pelbagai jenis.
Saya tak ingat apa yang kita buat.
Kita rakam banyak benda pelik.
Semoga semua bahan ini boleh membantu…
untuk situasi Rashomon ini.
Awak simpan gorila itu lagi?
Ya. Gorila.
Ada lagi tapi…
Kita anggaplah ia dah tiada.
Ini memalukan. Ia…
PINTU KUNING: 90S LO-FI FILM CLUB
BONG JOON HO
"Saya teringat filem pertama saya yang tak pernah saya beritahu orang."
"Sebelum saya hasilkan
filem pendek pertama yang dibualkan orang ramai, saya hasilkan
filem pendek bertajuk Looking for Paradise."
JU SUNG-CHUL
PENULIS THE DEBUT. KOMPILASI TEMU BUAL DENGAN PENGARAH TERKENAL KOREA
Saya temu bual Bong Joon Ho sewaktu menulis The Debut.
Cara dia bercakap seolah-olah
dia pengintip berkongsi rahsia.
Dia pandang kiri kanan dan kata,
"Sebenarnya, saya ada buat filem lain sebelum itu."
Saya ingatkan saya tak perlu masukkan
maklumat itu kerana mungkin kurang menarik,
tapi ia amat menyeronokkan.
"Saya jemput dalam 20 orang
ke parti Hari Natal Pintu Kuning
dan adakan tayangan filem pertama saya dengan wajah merah padam."
"Hanya orang yang hadir pada hari itu sahaja
yang pernah tonton filem itu."
Jong-tae. Boleh dengar tak?
Helo! Hai!
Nampak saya?
Ya. Boleh.
Awak pasti sibuk.
- Ya. - Tak lama lagi
- filem awak akan ditayangkan. - Apa?
Ya. Saya lebih sibuk sebab kru produksi kecil.
Saya perlu cipta sesuatu.
Rasanya Se-bum warnakan rambut.
- Lama tak nampak, Se-bum. - Helo, Ban.
Awak warnakan rambut? Rambut awak…
Saya tiada pilihan.
Kalau tak, penuh dengan uban.
Awak seperti seorang menteri hari ini.
Awak macam Menteri Tanah, Infrastruktur dan Pengangkutan Awam.
Byung-hoon.
Hei!
Itu Byung-hoon? Amboi.
Byung-hoon, nampak kami?
Awak tak nampak kami?
Saya boleh nampak.
- Byung-hoon. - Dengar tak?
- Saya nampak. - Okey.
Pukul berapa sekarang?
Lepas tengah malam?
Dah dekat pukul 11:00.
11:00 malam?
Ya.
Aduhai.
Awak dah kurang fasih dalam bahasa Korea sekarang.
Taklah.
Nak berbahasa Inggeris? Nak buat begitu?
Awak boleh berbahasa Inggeris?
Helo!
Min-hyang!
Helo!
- Helo! - Hai!
Helo!
Siapa mereka?
Ini gambar dari bila?
Tengoklah mereka.
Kenapa gambar…
Tak fokus.
Saya benci gambar begini dulu.
Bukankah ini kelab filem?
Tapi semua tak fokus.
Kelakarnya. Siapa ambil gambar ini?
Kita cari penjenayah.
Bukan saya. Saya dalam gambar.
Saya pun.
Saya yang tiada.
Itu saya?
Kenapa asyik ambil gambar gula-gula getah?
- Mungkin uji fokus. - Untuk uji fokus.
Itu zaman kami tak tahu cara asas penggunaan kamera.
Contohnya,
dedahan cahaya, apertur,
- Ya, betul. - kelajuan pengatup,
fokus dan perkara-perkara begitu.
Ini bengkel untuk belajar
kemahiran asas begitu.
Jadi, gambar-gambar ini tidak cantik.
Semuanya hanyalah gambar membosankan.
Bukankah itu rumah Kim Hye-ja?
Ya. Itu ialah rumah Cik Kim.
Jika kita lihat melalui tingkap di pejabat kita,
kita boleh nampak laman rumahnya.
Ya. Pintu pagarnya juga.
Ahli-ahli Pintu Kuning kerap ambil gambar di dinding batu itu sebab ia cantik.
Tengoklah gaya seksi Dae-yup.
Jika saya tahu ada kelab di sana,
saya akan pandang sana lebih kerap.
Saya cuma terfikir mereka nampak rumah saya dari atas.
KIM HYE-JA, WATAK UTAMA MOTHER (BONG JOON HO, 2009)
Kita tak tahu
apa yang akan terjadi dalam hidup kita.
Ini kenangan yang paling menyentuh jiwa saya mengenai Joon Ho.
Selepas Memoirs of Murder ditayangkan,
dia telefon saya dalam pukul 9:00 malam.
Tak. Rasanya dalam pukul 10:00.
- Dia telefon saya. - Ya.
Dia tanya "Awak buat apa? Teka saya d imana.
Saya depan Bangunan Gyeongseo."
- Itu yang awak kata. - Betul.
Mungkin
awak gembira sebab filem awak berjaya.
Jadi awak teringat hari-hari sukar
sewaktu zaman dulu.
Bangunan Gyeongseong.
Dulu ada rumah di sini juga
- tapi dah berubah. - Ya.
Sudah 30 tahun.
Inilah jalan untuk kita ke pejabat Pintu Kuning.
Betul.
Sebenarnya,
saya tak pernah rasa
yang saya bekerja di sana.
Terasa macam pergi berkelah dan berseronok.
Kenapa kita pilih Bangunan Gyeongseo?
Jong-tae ada pejabat di sana?
Jong-tae ambil cuti dari sekolah siswazah di Universiti Dongdae waktu itu.
Dia sewa pejabat itu untuk mulakan
agensi permodelan dengan rakan-rakannya.
Saya rasa…
amat kecewa selepas hari pertama di sekolah siswazah.
Kenapa sekolah siswazah…
CHOI JONGTAE, PENGASAS PINTU KUNING
Tak banyak yang saya belajar.
Saya masih ingat lagi.
Ada kamera 16 mm di universiti saya.
Bukankah bagus jika mereka ajar kami cara untuk gunakannya?
Tapi mereka cuma tunjuk dan kata, "Inilah kamera 16 mm."
- Itu saja? - Ya.
Dalam waktu sama…
Dong-hoon.
Saya berjumpa dengan Dong-hoon.
Saya bekerja di Kedai Buku Hari Ini depan Universiti Yonsei.
LEE DONG-HOON, AHLI PINTU KUNING
Kami tiada telefon bimbit atau kelui waktu itu.
Kami akan baca papan notis di Kedai Buku Hari Ini.
Ada banyak risalah yang tulis "Kami di sini" dan "Sertai kami".
Saya minta diperkenalkan kepada pelajar bidang perfileman
dan diperkenalkan kepada Choi Jong-tae,
pelajar Universiti Dongdae yang sedang bercuti.
Saya diminta ajarnya mengenai perfileman
dan saya minta agar dia berjumpa saya.
Ini semua sangat menarik.
Lihatlah cara dunia kita sekarang.
Kita pasti terfikir, "Buat apa nak ajar orang tak dikenali?"
Namun, pada waktu itu,
budaya di universiti dan kelab…
masih tidak terlalu berkira . Jadi, ia perkara biasa.
Jika tiada orang minta saya ajar mengenai perfileman,
kehidupan saya…
pasti sangat berbeza. Maksud saya,
hidup saya mungkin lebih baik…
Rasanya hidup saya pasti jauh beza lebih baik.
Saya tiada perancangan yang teliti lagi.
Tapi saya jumpanya dan cuba banyak perkara.
Dong-hoon kata
dia kenal seorang senior dan tanya
jika dia boleh ikut sama dan saya bersetuju.
Saya ajak Pengarah Bong
sebab tak nak terseksa sendirian.
Saya suka filem sejak di bangku sekolah lagi
dan bercita-cita untuk menjadi seorang pengarah.
Saya tak tahu kenapa.
BONG JOON HO,SERTAI PINTU KUNING SEBAGAI PELAJAR SOSIOLOGI
Mungkin sebab saya hanya tonton TV di rumah. Keluarga saya tak buat apa-apa.
Kami tak bercuti mahupun bersukan.
Kami cuma tonton TV sahaja.
Ada yang mengejutkan jika ditonton tanpa tahu latar belakang.
Di sekolah, saya tonton The Wages of Fear.
THE WAGES OF FEAR HENRI-GEORGES CLOUZOT, 1953
Dan The Bicycle Thieves.
Saya pernah hilang basikal sewaktu saya kecil.
THE BICYCLE THIEVES VITTORIO DE SICA, 1948
Itulah filem yang saya tonton
dengan penuh fokus.
Waktu itu, saya tak tahu siapa Vittorio De Sica
dan neorealisme. Jadi, ia lebih mengejutkan.
Itu ialah peluang pertama
untuk bincang dan pelajari filem
sepuas hati saya
dan tonton berulang kali.
Saya tak belajar perfileman
dan tak pernah bekerja di set filem.
Namun, saya boleh buat sesuatu berkaitan perfileman buat kali pertama.
Saya minta Joon Ho dan Dong-hoon duduk
dan mula dengan buku Understanding Movies.
Waktu itu buku mengenai perfileman baru mula diterbitkan.
- Betul. - Kini,
ada satu bahagian untuk perfileman di kedai buku
- tapi dulu - Dulu…
buku mengenai perfileman ialah sesuatu
- yang pelik. - Sebenarnya,
ada buku Understanding Movies oleh Louis D. Giannetti.
- A History of Film oleh Jack C. Ellis. - Betul.
Ada dua saja.
- Yang lain… - Tiada.
Itu zaman kedai serbaneka baru mula dibuka.
Jadi waktu itu, saya…
Tolong potong ayat dia kata kedai serbaguna mula dibuka.
Bunyinya seperti… Ia seperti…
Dulu tiada kedai serbaneka?
Tak ada.
Zaman itu,
kita minum kopi di tempat seperti Doutor.
Ya. Betul. Doutor pun dah tak ada.
Saya perlu ajar mereka sesuatu tapi saya tak boleh buat apa-apa.
Waktu itu, Joon Ho
kerja separuh masa untuk urus bilik belajar.
Dia ada banyak masa.
Jadi, saya kata,
"Jangan bazir masa begitu saja.
Buat transkripsi A History of Film."
Tapi saya tak pernah buat begitu.
Saya yakin Pengarah Bong buat.
Saya yakin dia buat transkripsi buku itu.
Saya tak buat tapi dia mesti buat. Saya yakin dia buat.
Inilah tempat untuk mencipta kesan Rashomon.
Bagaimana saya nak buat transkripisi buku tebal itu?
Entahlah.
RASHOMON AKIRA KUROSAWA, 1950
Saya dah tak percayakan orang.
Awak tak ingat, Pengarah Bong?
Saya baca dengan teliti sebab awak suruh
tapi saya tak buat transkripsi.
Saya ingat awak tunjuk buku nota awak.
Betulkah?
Ya. Saya ingat buku itu.
- Tunggu. - Jadi saya tahu.
Kalau tak, saya tak tahu.
Bukankah ini buku itu?
- Ya. - A History of Film.
- Jack C. Ellis. - Ya.
- Awak buat. Saya ingat. - Bahagian tertentu saja.
- Ya. - Awak mesti rajin mula-mula.
Macam bahagian infinitif to
- dalam Sungmoon Comprehensive English. - Ya.
Saya yakin awak buat begitu.
Semua orang Korea tahu infinitif to.
Kami seperti benih.
Joon Ho, Jong-tae dan saya
ibarat berada di tahap benih.
Satu hari, saya sedang baring di rumah.
Tiba-tiba saya nak belajar perfileman.
Saya jadi bersemangat tiba-tiba.
LIM HOON-A, SERTAI PINTU KUNING SEBAGAI GRADUAN SEJARAH
Saya tak dapat tidur.
- Hoon-a salah seorang ahli terawal. - Betul.
Saya ada seorang kawan yang belajar psikologi
dan meminati muzik seperti saya.
Dia kata ada pelajar sosiologi bernama Joon Ho
yang suka filem macam saya.
Jadi, saya patut hubunginya.
"Bong Joon Ho? Namanya unik."
Jadi saya hafal namanya sebagai bonjour. Itu yang saya buat.
Jadi, saya telefon dia dan dia nak jumpa di depan Hongdae.
Jong-tae, saya, awak dan Hoon-a.
Ingat seminar pertama kita berempat?
Kita kata akan bawa filem yang kita nak tonton.
Jong-tae bawa Landscape in the Mist oleh Theo Angelopoulos.
Saya bawa filem François Truffaut's…
- Yang itu. - Dia berlakon sebagai pengarah.
- Day for Night. - Day for Night!
- Awak pula? - Dulu, saya tak belajar sangat.
- Saya tak ingat. - Kita tonton
- empat filem. - Ya.
Jadi
kita tonton filem yang kita bawa
- dan berbincang selepas itu. - Betul.
Satu hari, saya sedang berjalan di Baekyang-ro.
Saya asyik bertembung
dengan kawan saya
yang berjalan di jalan bertentangan.
Kami berbual mengenai filem sebab saya minat filem.
KIM MIN-HYANG, SERTAI PINTU KUNING SEBAGAI GRADUAN BAHASA INGGERIS
Saya kata saya minat filem jadi dia kata,
"Saya ahli kelab filem
dan akan tonton filem Turki berjudul Yol hari ini. Nak ikut?"
Saya kata okey.
Jadi, saya pergi Pintu Kuning.
Kawan itu ialah Lim Hoon-a.
Betul.
Saya ingat bila saya dengar semula.
Sebenarnya, saya dah kenal Min-hyang sebelum itu lagi.
Fakulti Sastera Liberal ada persembahan teater
dan seorang pelajar hebat
berlakon sebagai Jesus.
Tajuk teater itu ialah Jesus of Gold Crown.
Ia tinggalkan kesan mendalam kepada saya
dan pelakon yang memainkan peranan Jesus ialah Min-hyang.
Waktu itu, kami tidak ada sebarang struktur.
CHANG EUN-SIM, SERTAI PINTU KUNING SEBAGAI GRADUAN ASTROMETERIOLOGI
Tapi seingat saya
kami sertai kelab sebab minat dan nak belajar perfileman.
Bila saya ingat Eun-sim, saya ingat hari
dia datang dengan bust lelaki
yang digunakan untuk melukis.
Katanya, "Kita akan melukis sekarang." Tiba-tiba dia nak melukis.
Itu sangat rawak.
Saya fikir, "Kenapa dia bawa bust ke sini tiba-tiba?"
Tapi ada yang mula melukis.
Jadi,
ramai ahli kami yang pelik.
Tempat itu kecil
dan kami ada sebuah meja bulat
muat untuk tujuh orang.
Kami cuma berbual sahaja.
Kami tonton filem dan berbual tentang apa kami tahu.
Kami kongsi apa yang kami dengar dan pendapat kami juga. Itu tahap kami.
Ketua kami ialah Jong-tae dan dia tiada rancangan.
Kami suka
kerana maksudnya kami tiada struktur.
Kami macam sekumpulan kera sumbang.
Ya.
Inilah Kumpulan Choi Jong-tae dan Lima Pemuda.
Kami ibarat orang seperti cecair
yang berkumpul untuk kongsi impian yang terapung ibarat gas.
Entah kenapa ramai orang belajar mengenai filem
- di awal 90-an. - Tapi
pada pendapat saya,
pergerakan sosial aktif waktu itu tapi kita tak dapat buat apa-apa.
Perestroika dan glasnost
serta kejatuhan Soviet Union.
- Kenapa awak… - Kenapa?
Itu analisis secara makroskop.
- Tapi… - Ada banyak
kelab dan perjumpaan filem.
- Saya tak tahu kenapa? - Siapa…
Pada pendapat saya,
saya belajar perfileman untuk cari diri saya.
- Saya… - Cari diri awak?
Ya, saya…
Saya nak cari apa yang saya suka.
Pada waktu itu,
kami nak jatuhkan diktator
dan mansuhkan Perlembagaan.
Saya rasa semua orang putus asa
selepas pesta tamat
walaupun tak buat apa-apa yang menakjubkan.
Jadi, kami hilang arah.
Kami bertenaga…
tapi tak tahu apa nak buat.
Gerakan pelajar tamat.
Jadi, kami berkumpul seperti sekelompok habuk.
Dalam ayat lebih cantik,
kami berkumpul ibarat buah anggur yang ranum.
Soalan ini kerap diaju di pesta filem luar negara awal tahun 2000-an.
"Kenapa filem Korea tiba-tiba…"
Terkenal?
Filem kita terima perhatian pesta filem di tahun 2000-an.
"Dari mana semua pengarah ini datang?
Apa yang terjadi?"
Jadi, saya akan cerita tentang Pintu Kuning.
Katakan saya kata,
"Generasi kita pencinta filem pertama.
Generasi kita ialah
generasi pertama yang belajar filem
secara serius untuk
menjadi pembikin filem."
Jika saya cakap begitu,
mudah untuk mereka tulis berita.
Jadi,
saya ceritakan mengenai generasi yang wujud dan sebagainya.
The Night Before Strike, filem 16 mm bajet kecil
yang telah diharamkan oleh kerajaan…
THE NIGHT BEFOR STRIKE OLEH HELANG JANGSANGOT
Helang Jagsangot ialah bintang terkenal waktu itu.
Ada ramai peminat yang menantikan filem mereka setiap tahun.
STUDIO PEMBIKINAN FILEM, BELIA
Belia pun kumpulan hebat.
SEMUA UNTUK SATU, SATU UNTUK SEMUA
CINEMATHEQUE 1895
Selepas Cinematheque 1897 tukar nama ke SA/sé,
ia terkenal sebagai arkib filem persendirian
paling lama dalam sejarah.
Tiba-tiba, ada rasa pelik seakan-akan semua peminat filem
yang menyorok tiba-tiba munculkan diri di jalanan.
THE NIGHT BEFORE STRIKE HELANG JANGSANGOT, 1990
HOMO VIDEOCUS BYUN HYUK, E J-YONG, 1990
Itulah situasi di zaman 90-an.
Semuanya jadi gila.
SEKEPING GAMBAR VIDEO SEGERA UNTUK 3,000 WON
Ini pendapat kami.
Kerajaan letak ubat dalam bekalan air.
Ia projek untuk jadikan semua orang pencinta filem.
HELANG JANGSANGOT
CINEMATHEQUE 1895
PERSATUAN FILEM BEBAS
Jika dibandingkan dengan persatuan begitu, Pintu Kuning…
ialah kelab pelik penuh misteri.
- Helang Jangsangot ialah Liga Premier. - Betul.
Belia oleh Jung Ji-woo ialah Bundesliga.
- Kita… - Ya.
- Kelab amatur. - Ya. Jika bandingkan dengan mereka.
Saya nak bayar yuran untuk semester keempat,
tapi rasa rugi.
Ya.
Saya sedar bahawa
dengan wang yuran universiti,
saya boleh beli banyak bahan.
Saya buat keputusan
untuk timbulkan masalah.
HONGDAE
Saya asaskan institusi filem.
STESEN UNIVERSITI HONGIK
Keluarga saya tak tahu.
INSTITUSI FILEM PINTU KUNING, UNIT 202, BANGUNAN GYEONGSEO
Pada waktu itu, Pintu Kuning terletak…
KIM DAE-YUP, AHLI PINTU KUNING
di tingkat dua bangunan di Seogyo-dong.
Bentuk bangunan…
ialah segi empat seperti ini.
Ada koridor di tengah.
Pintu Institusi Pintu Kuning
ada di sini.
Apabila kita buka pintu,
ada meja bulat di sebelah kiri.
Selalunya, Joon Ho akan belajar di sana.
Di depan pula…
VTR TERBARU
…ada satu televisyen kecil.
Kami tonton video dan sebagainya di situ.
TV BESAR 25 INCI
Kita cat semua jadi kuning.
PERPUSTAKAAN VIDEO
Bukankah Dae-yup pun mengecat?
Seingat saya awak dan Jong-tae beli cat.
Mula-mula semua warna lain,
tapi awak kata kita tukar ke kuning
dan cat semua, bukan?
Waktu itu,
saya suka warna kuning. Warna kuning yang terang.
Kuning cantik di mata saya.
Seingat saya kami ada cat warna kuning.
Saya bekerja di tapak pembinaan dan ada cat tambahan.
ADA PERNIAGAAN HIASAN DALAMAN WAKTU ITU
Cat itu warna kuning.
Saya rasa tak perlu beli yang baru
dan kami guna cat itu saja.
Tak ada maksud khas pun.
Dulu, namanya bukan Pintu Kuning.
- Ya. - Institusi FIlem…
- Kemudian… - Institusi FIlem…
Kita belajar semoiotik dan akhirnya
tukar nama ke Pintu Kuning.
Betul.
Kita bincangkan perkara seperti signifiant dan signifié.
- Dan… - Malunya.
Kita tampal perkataan itu.
Kita tamatkannya begitu.
Betul.
Kita tak banyak pengetahuan tapi berniat nak bincangkan hal itu.
"Petanda dan penanda tak padan.
Tengok. Sini ada pintu kuning." Itu yang kita kata.
Betul.
Mungkin itu sebabnya…
KIM YOON-A, AHLI PINTU KUNING
unit kritik dipanggil S-S.
- Signifiant, signifié. - Ya, betul.
- SA/sé pun sama. - Betul.
Signifiant, signifié.
- Arkib filem terkenal di Daehak-ro. - Ya.
Mereka guna nama itu juga.
Dulu, kita kaitkan semua dengan signifiant dan signifié, bukan?
Betul.
Ini kerana
kita tak biasa dengan
- kedua-duanya. - Betul.
Kita bangga kerana faham konsep perkataan itu.
Kenapa kita taasub dengan semiotik dulu?
- Semiologi, postmodernisme - Postmodernisme.
- dan pasca-strukturalisme. - Betul.
Roland Barthes pun terkenal waktu itu.
Kita kurang faham semua itu tapi duduk sama-sama
dan adakan seminar.
Saya tak pasti jika mereka buat begini sekarang.
Dulu di depan universiti
ada tempat fotokopi terkenal.
Di sana ada banyak salinan buku yang terkenal.
Buku antologi pun ada.
Jong-tae akan pilih buku apa untuk dibaca.
Tidak. Saya tak pilih buku pun.
Saya minta semua sebab tak tahu kandungan buku.
Saya beli semuanya.
Kita pilih beberapa buku
dan buat sesuatu dengannya. Kita…
Kita kaji buku Dudley Andrew bersama-sama.
Dudley Andrew!
Dudley Andrew. Kita terseksa kerananya.
Susah nak terjemah buku itu.
Min-hyang pandai berbahasa Inggeris. Awak belajar Kesusateraan Bahasa Inggeris.
Tapi saya pun tak faham.
Ahli-ahli lain tak fasih berbahasa Inggeris.
Se-bum, bila awak sertai kami,
BAN SE-BUM, AHLI PINTU KUNING
awak di tahun ke berapa buat PhD?
Saya sertai awak sebelum bermula.
- Sebelum? - Ya.
- Kami semua panggil awak doktor. - Ya. Dr. Ban.
Awak dah tahu sebelum saya mula belajar.
Kami berikan awak nama timangan pelik.
- Pakar pentakwilan. - Pentakwil.
- Pentakwil! - Kami…
Saya ingat lagi. Sewaktu seminar,
kita bahagikan bahan ikut muka surat untuk diterjemahkan.
Awak akan tunjukkan semua kesalahan.
- "Ini salah." - Saya tunjuk
setiap perkataan dan beritahu maksudnya
serta ajar cara menterjemah. Itu sebabnya saya diberi nama itu.
Seminar teori bunyinya hebat,
tapi tak ingat apa-apa selepas tamat seminar.
Awak dah mula bekerja dengan Pengarah Kim Sung-su
dan pasukan pengarahnya?
Ya.
KIM SEOK-WOO, SERTAI PINTU KUNING SEBAGAI PELAJAR FALSAFAH TIMUR
Kami rakam banyak filem pendek.
Selalunya kami rakam filem pendek 16 mm.
Dae-yup, awak tahu Beat? Beat oleh Jung Woo-sung.
- Ya. - Saya pun tahu.
Seok-woo ialah penolong pengarah filem itu.
Begitu rupanya.
Semua yang bekerja dengan Pengarah Kim Sung-su terkenal.
Mereka perlu bekerja keras.
Orang yang tidak kecundang di sana
ialah orang yang…
Orang pertama yang bekerja di set yang kami kenal ialah Seok-woo.
Mungkin untuk awak…
ini menarik… Kalau saya kata "kelakar" macam pelik.
Awak dah bekerja di set rakaman.
Bila awak ke Pintu Kuning,
dan nampak kami berseronok
nak belajar buku dalam bahasa asal…
Ayat cantiknya kami ahli akademik
tapi sejujurnya, kami kelakar di mata awak, kan?
Apa pendapat awak melihat kami
adakan seminar pelik dan belajar buku bahasa Inggeris dengan Se-bum?
Apabila saya nampak awak waktu itu,
awak semua nampak tak berpengalaman.
- Betul, kan? - Amatur.
Saya rasa agak angkuh dalam hati.
Saya nak cakap lagi saya dah insaf.
Bukan itu maksud saya.
Saya bersungguh-sungguh nak rakam filem pendek,
tapi tiada pengalaman mahupun pengetahuan.
Jadi, saya rasa jika saya rapat
dan dapatkan bantuan awak,
saya boleh mula buat sesuatu.
Awak dah mula sekolah siswazah waktu itu, Yoon-a?
Saya di semester kedua waktu itu.
Semester kedua.
Bukankah awak nak keluar negara?
Saya dah kahwin waktu itu.
Betulkah?
Waktu itu, saya baru berkahwin,
jadi walaupun saya aktif sebagai ahli, tapi tak boleh buat lebih.
- Awak pun… - Saya terlalu sibuk.
Awak seperti Dae-yup.
Awak dalam kumpulan orang dewasa.
Kita dibahagikan kepada kumpulan orang dewasa
dan kumpulan para pelajar.
Apabila kita berbual,
saya sentiasa formal dengan Yoon-a.
Ini tiada kaitan dengan keakraban kami.
Dia sudah berkahwin,
jadi saya layannya sebagai orang dewasa.
Apa?
- Apa? - Cakaplah.
Saya ada satu soalan.
Saya seorang yang ingat?
Kita kerap buat pesanan makanan.
Kita gunakan nama Pintu Kuning
apabila pesan makanan Cina.
Kita buat pesanan sewaktu pembinaan
dan kata, "Sila ke unit di tingkat dua yang ada pintu kuning."
Itulah sumber nama kita.
Itu sebabnya?
Ya, jika ada orang nak datang, kita kata,
"Ada pintu kuning di sana.
Masuk ikut pintu itu." Lepas itu Jong-tae kata,
"Kita namakan diri kita Pintu Kuning."
Kemudian, kita tambah makna kepadanya.
Orang gunakan filem sebagai rujukan,
tapi kami tak pernah tonton filem tersebut.
Jadi, kami tak faham maksud mereka.
Contohnya, The Cabinet of Dr. Caligari, filem ekspresionis Jerman.
Buku teks menunjukkan sekeping gambar tak bergerak.
Sebab tak dapat tonton…
THE CABINET OF DR. CALIGARI ROBERT WIENE, 1920
…jadi, kami bayangkan saja.
Kami perlu buat salinan pita video untuk tayangkan
The Arrival of a Train kepada para pelajar sebab tiada YouTube.
Sekarang, semua ada.
THE ARRIVAL OF A TRAIN THE LUMIÉRE BROTHERS, 1895
Kemudian? Kami perlu tonton filem.
Mendapatkan filem-filem itu
ialah misi terbesar institusi kami.
Jika kami tahu ada orang miliki salinan filem,
kami akan pinjam untuk buat salinan.
Itu ialah tugas kami yang paling besar
dan diserahkan kepada Pengarah Bong.
Di zaman kami, tak banyak tempat untuk pinjam pita filem.
Filem-filem seperti filem kesenian.
Tapi Pengarah Bong pandai cari filem-filem begitu.
Kami perlu buat salinan kerana tiada flem digital.
Kami tiada pilihan tapi untuk tonton filem itu
sehingga ia tamat disalin.
Kami tonton dua kali jika buat dua slinan.
Kami perlu buat tiga atau empat salinan.
Disebabkan kami ada beberapa salinan filem yang sama,
semua salinan ada masalah.
Jika buat salinan video dari Amerika,
ia bermula dengan amaran FBI.
Video Korea…
tunjuk harimau dan cacar untuk halang buat salinan haram.
Satu video boleh mengubah masa depan seseorang.
Tapi itu sahaja caranya untuk kami
tonton filem.
FILEM INI ADALAH PRODUKSI MONOGRAM PICTURES
Kami tulis tajuk atas pita.
Kami tulis di pelekat dan tampal di pita,
tapi jika tajuk itu ditulis tangan,
nampak tak cantik.
BREATHLESS JEAN-LUC GODARD, 1960
Saya sengaja tulis tajuk filem Goddard dalam bahasa Perancis
walaupun boleh tulis dalam bahasa Korea.
Saya boleh tulis tajuknya sebagai Breathless
tapi eja dalam bahasa Perancis.
A, B-O-U-T, D-E, S-O-U-F-F-L-E.
Sebutannya "à bout de souffle"?
Saya masih tak tahu. Orang berbahasa Perancis pasti tahu.
Saya akan cetak tajuk di atas kertas A4
dan pegangnya ke arah cahaya
untuk letak pelekat pita video.
Dan saya cetak semula untuk dapatkan posisi betul.
Barulah saya tampalkan tajuk itu.
Saya gunakan kemahiran tak penting.
Kalau tengok pita kami, ada tajuk yang ditulis tangan
tapi mulai satu saat,
semua tajuk dicetak dengan kemas.
Kemudian, kami jadi amat fokus
untuk buat salinan filem
dan tambah koleksi kami
pita demi pita.
Peminat bersemangat jika obses.
Orang yang tak berminat anggap tindakan itu pelik.
Namun, motivasi muncul secara semula jadi
untuk para peminat.
Kami jadi taasub kerana mahukan koleksi yang besar.
Sekarang, kita cuma perlukan dokumen Excel.
Dulu, kami perlu tulis semua.
Saya…
Ya. Dulu, rasanya Joon Ho yang ajar saya gunakan tetikus.
"Ini dipanggil tetikus sebab rupa macam tikus." Itu cara dia ajar saya.
- Sejak 1992. - Ya. Betul.
"Senarai Perpustakaan Video". "Diuruskan oleh Bong".
- Kita ada ini. - Kenapa ada bintang?
- Itu… - Tak boleh hilang?
Mungkin juga atau…
Battleship Potemkin.
Before the Revolution oleh Bertolucci.
Mungkin yang berbintang…
Kita tak dapat tonton?
Ya. Rasanya itulah maknanya.
The Conversation oleh Coppola. Kita tonton sama-sama.
- Ya, betul. - Kita…
Kita ada beli pita juga.
Kita ke Hwanghak-dong.
Ya. Kedai borong.
Ada kedai borong.
Gerai tepi jalan pun jual pada harga murah.
- Dulu satu pita video berharga 2,500 won. - Betulkah?
- Ia seperti mencari harta karun. - Betul.
Antara filem pelik dan membosankan,
kita jumpa filem oleh Kim Ki-young.
Dan Dušan Makavejev.
- Ada filem Abel Ferrara. - Andrzej Wajda.
King of New York. Andzrej Wajda.
Filem mereka pun ada tapi tajuknya diterjemahkan dengan pelik.
- Ya. - Kita perlu bijak untuk menjumpainya.
Orang yang selalu beri kita senarai filem baru
serta maklumat dan informasi ialah Pengarah Kim Hong-joon.
Begitu rupanya.
Peminat filem generasi pertama.
Beliau kini pengarah di Arkib Filem Korea.
KIM HONG-JOON, PENGARAH FILEM
Beliau terbitkan buku juga.
Tajuknya panjang. Apa ya?
Two or Three Things I Know About Film.
- Buku itu banyak terjual di awal 90-an. - Betul.
- Orang macam kita beli buku itu. - Ya.
Jika ia ditulis di 60 dan 70-an bila semua filem ditulis
dalam buku tak boleh ditonton,
mungkin buku itu tidak ada nilai.
Jika filem boleh ditonton dengan mudah,
semua maklumat dalam buku itu tidak terlalu berharga.
Dulu, tak banyak filem yang ditayangkan di pawagam,
tapi banyak pita video yang dijual.
Jadi, ada banyak filem dan kami tak tahu apa yang bagus dan tidak.
"Mungkin anda tak tahu
tapi karya pengarah hebat ini telah dikeluarkan dengan tajuk ini.
Tajuk ia agak pelik."
Contohnya, "Something for Love." Tajuk asal…
Jika kita dah baca buku dulu,
kita tahu perkara asas.
Itu sebabnya kita jumpa filem itu di Hwanghak-dong.
Saya yakin beliau guna nama pena.
Beliau tak guna nama sebenar untuk tulis buku itu.
- Ya. - Gu…
- Gu Hoe-yeong. - Ya!
Itu akronim untuk "pencinta filem yang lihat semula tahun 90-an."
Itu kali pertama saya tulis artikel mengenai filem di media massa.
Saya takut
dan tak nak gunakan nama sebenar.
Jadi saya guna nama pena iaitu Gu Hoe-yeong.
Kemudian, ada yang anggap ia akronim
"pencinta filem yang lihat semula tahun 90-an"
dan ingatkan ia hebat tapi itu tak benar.
Saya sedang cari dan fikirkan nama pena
lalu nampak akhbar di sebelah saya.
Di notis obituari,
saya nampak Gu Hoe-yeong dan pilih nama itu tanpa berfikir panjang.
Pada zaman itu, masyarakat kita
pandang rendah akan budaya perfileman.
Menjadi seseorang yang bekerja untuk industri filem
dianggap memalukan keluarga.
Tak sangka ada lagi.
Kira berapa pita video kita ada.
Okey.
Awak pandai mengira.
Dalam sekilas pandang…
Dalam 300 ke 400 gulung?
Mungkin 427 gulung.
Tak banyak sangat.
- Berapa jalur dalam satu muka surat? - Dalam 30 jalur.
Ada 26 abjad.
Saya perlu kira.
Empat.
- Lima. - Anggaplah ada 20.
Lapan.
Sembilan, sepuluh,
Sebelas dan setengah.
- Saya rasa… - Dalam 17 muka surat. 17 darab 3.
- Dalam 510 gulung. - 510.
- Kami ada dalam 500 gulung filem. - Ya.
Itu yang direkod.
- Tapi kita berhenti ambil rekod. - Ya.
Pertama kali saya ke Pintu Kuning,
awak sedang lukis meja di atas kertas besar.
- Meja? - Ya.
Awak selalu menulis di kertas besar.
Senarai bayaran lambat?
Saya cenderung jadi obsesif.
Jadi saya paling sesuai untuk tugas itu.
Saya seperti seorang pelajar yang bertugas bersihkan kelas.
Saya membersih sepanjang tahun.
Betul.
Macam pelajar tulis nama orang bercakap dalam kelas.
Senarai orang tak pulangkan pita.
"Jika ia tak diuruskan dengn rapi,
bahan yang dikumpul untuk setahun akan hilang dalam sebulan."
Saya paksa orang pulangkan sebab seseorang cakap begitu.
Saya tanya dengan serius.
"Kenapa tak pulangkan pita Godard?"
Itulah yang saya buat.
"Pulangkan. Saya tahu awak pinjam dua minggu lalu."
Awak sangat hina.
Saya sangat serius dalam melindungi bahan kami.
Apa maksud awak "hina"?
Apa itu?
UNIT MENGARAH, "KEJUTAN" SEMINAR ANALISIS PERTAMA
Hebat.
Kami tonton filem sendiri…
dan analisis apa yang kami tonton.
"Analisis adegan untuk situasi berbeza.
Gunakan rangka analisis mengikut genre, penulis dan pergerakan."
Macamlah kami tahu buat benda begini!
Kami tak tahu caranya tapi masih tulis di sini.
Katanya, "Analisis filem ikut babak".
VTR Jog Shuttle.
Selamat! Keluar!
- Selamat! - Keluar!
Periksa dengan Jog Shuttle. Jog Shuttle rakam setiap saat.
Jog Shuttle dikeluarkan.
Betul.
Sekarang,
kita boleh guna aplikasi iPhone dan sebagainya untuk sunting video.
Betul.
Boleh tambah kesan visual juga.
Generasi muda pasti anggap ia kolot,
- tapi kita seronok bila ia dikeluarkan. - Betul.
Kita boleh ke depan dan kebelakangkan filem
untuk analisis setiap babak ikut rangka.
Kita tengok cara penyuntingan dan cara dwiaksi dilakukan.
Generasi sebelum kita yang suka filem
seperti En. Jung Sung-il dan Pengarah Kim Hong-joon
terpaksa ke Goethe-Institut atau Institut Français untuk tonton filem.
Mereka tak boleh pusing balik filem.
- Betul. - Kita pula
dapat gunakan pemutar untuk analisis filem buat kali pertama.
Kami pernah lakukannya.
Kami mahu adakan seminar pertama analisis teks.
Saya analisis Raging Bull
dan Citizen Kane?
Saya dah tonton semua.
City Lights dan The Sacrifice.
Saya rasa saya analisis semua. Awak ada bahan itu?
Ya, ada.
- Betulkah? - Ya.
Jadi, kami berjaya terbitkan ini.
PINTU KUNING, ISU PERTAMA MUSIM BUNGA 1993
Saya tak buat sendiri. Ini hasil usaha bersama.
Semua unit buat analisis sendiri dan kami kumpulkam kesemuanya.
Walaupun kecil, kami berjaya.
Saya rasa isu pertama yang paling penting,
tapi kami gagal teruskannya.
Ini…
Banyak saya lalui untuk cari ini.
Mana awak dapatkannya?
Dari Kim Yoon-a.
- Yoon-a? Saya dah agak. - Ya.
Ada analisis The Godfather nukilan Coppola di sini.
- Saya lukis ini. - Okey.
"The Godfather
ibarat buku teks perfileman
untuk format filem."
Saya tulis macam pandai tapi mengarut saja.
Ini dari seminar kita, kan?
Ya, betul.
Bila tengok ini, saya dapat rasa saya gigih.
THE GODFATHER F. COPOLLA, 175 MINIT
THE GODFATHER FRANCIS FORD COPPOLA, 1972
Okey.
Perasaan tegang.
Inilah yang awak maksudkan tadi, Pengarah Lee.
Kawalan maklumat.
Maklumat ini hanya untuk para penonton.
Itu bina ketegangan.
- Itu yang wujudkan ketegangan. - Ya.
PANDANGAN, RASA TEGANG, KAWAL MAKLUMAT
Saya patut tunjuk ini apabila jumpa Coppola.
Saya cuma cakap saja.
Ada sebuah pesta filem yang diadakan di Lyon.
Setiap tahun, acara utama pesta ini
ialah jemput orang ternama industri filem
untuk beri penghormatan kepada mereka.
Tahun itu ialah untuk Coppola.
Mereka nak berikannya sebuah anugerah dan saya ditugaskan menyerahkannya.
Saya kata begini di atas pentas.
"Sewaktu saya belajar di universiti,
saya turut kaji filem awak.
Saya analisis adegan The Godfather."
Itulah yang saya beritahu dia.
"Kenapa kamera di sana?
Kenapa tukar pandangan kamera waktu itu?"
Kenapa adegan ini mula selepas adegan ini?
Kenapa pelakon pandang sana di saat ini?
Saya lukis adegan dari The Godfather
satu demi satu sambil tanya soalan begitu.
Saya masih gementar saat ini.
Saya dapat berjumpanya
di atas pentas yang sama untuk kongsi kisah itu.
Ia satu pengalaman baru.
Ia pengalaman yang hebat dan menakjubkan.
Selepas itu dan sehingga hari ini,
saya tonton filem ikut potongan babak dan rakaman.
Dalam adegan dirakamkan, saya cari sumber cahaya,
mise-en-scéne
dan semua perincian dalam filem.
Pada mulanya, saya suka apa kami buat
tapi kemudian, tidak lagi.
Saya terfikir jika saya perlu analisis setiap adegan apabila tonton filem.
Itu buat saya rasa bosan dan saya tak nak buat lagi.
Saya sedar saya tak suka analisis
setiap filem yang saya tonton.
Itulah kuasa filem. Ia menguasai kita tanpa kita sedari.
Saya suka tonton filem bersama-sama
kerana ada kawan-kawan yang nak tonton filem ini macam saya.
Pintu Kuning ialah tempat untuk berkumpul, berbincang
dan belajar apa yang kita tak tahu.
Saya baru teringat hal ini.
Dalam filem itu, pelakon menyalakan lilin
dan berjalan sambil tutup lilin itu
agar api tidak terpadam.
NOSTALGHIA ANDREI TARKOVSKY, 1983
Ia filem Tarkovsyky yang saya takkan tonton lagi sebab bosan.
Saya tak tahu kenapa saya suka.
Apabila saya menonton, saya sedar ia sebuah seni
dan saya sanggup dedikasikan hidup saya untuk ini.
Babak itu ditunjukkan untuk lima minit.
Saya terfikir,
apa masalah filem ini?
Itulah yang saya fikirkan waktu itu.
RAGING BULL MARTIN SCORSESE, 1980
Joon Ho
sangat meminati Martin Scorsese.
Tajuk aslinya ialah Raging Bull.
Tapi entah kenapa syarikat video
terbitkannya sebagai The Fist of Fury.
Sari kata bahasa Koreanya ada banyak masalah.
Walaupun begitu,
cara bertinju dan semuanya
meninggalkan kesan yang mendalam.
Saya ingat kami terpegun sewaktu menontonnya.
Pengarah Lee, awak banyak bincang mengenai penyuntingan dan arah kamera.
Itu ialah zaman saya baru mulakan pengajian perfileman.
Saya ingatkan bahawa babak yang baik
ialah adegan potongan dan pergerakan kamera rumit.
Tapi adegan itu sangat mudah.
- Awak tiduri isteri saya? - "Awak tiduri isteri saya?"
- Awak tiduri isteri saya? - Apa?
Awak tiduri isteri saya?
- Ia mudah, menakutkan dan kelakar. - Ya.
Kita sedih selepas adegan itu tamat.
Saya abang awak. Sampai hati tanya begitu.
Kita nampak wajah Joe Pesci
dan beberapa adegan lagi.
Kemudian, kamera berpusing sekali.
Apabila De Niro naik tangga,
ia sangat menakutkan. Dia naik
dan kita nampak keganasan yang menjangkaui imaginasi kita.
- Menakutkan. - Saya ingat apa awak kata dulu.
Ia bermula dengan TV rosak.
Ya. De Niro yang betulkan TV.
Awak kata TV rosak itu
yang cipta suasana seluruh adegan
dan saya ingat saya pun rasa begitu.
Kita cakap begitu?
Tak, awak yang cakap begitu.
Saya tak ingat apa-apa
termasuk apa jadi semalam.
THE MAN WHO PLANTED TREES FRÉDÉRIC BACK, 1987
Ada sebuah filem animasi yang bertajuk
The Man Who Planted Trees.
Mungkin disebabkan saya
sentiasa tidak bertenaga,
Hoon-a kata,
"Apabila awak hadapi kesukaran dan rasa kecewa,
tonton filem begini.
Ia pasti membantu."
Ia sangat bagus.
LIM HOON-A, AHLI PINTU KUNING UNIT PENGARAHAN
Saya
kerap cakap tanpa berfikir.
Saya rasa Jong-tae yang suruh saya tonton filem itu.
Saya terfikir yang dia kenalkan saya kepada filem hebat.
Ia sebuah filem yang indah.
Saya tonton berkali-kali selepas itu.
Untuk saya, itu filem terbaik.
Saya tak menangis. Mata saya berair sebab saya tua.
Awak berdua ingat perkara berbeza.
Ya. Inilah Rashomon.
- Itu pintu kuning. - Pintu kuning.
Betul.
- Ada yang mengarah. - Kita buat sesuatu.
Lakonan yang kaku berterusan.
Ini filem 8 mm.
Saya simpan semua ini dalam kotak untuk lebih 30 tahun.
Boleh nampak semuanya.
Dulu, susah nak dapat kamera.
Betul.
Terutamanya kamera video. Filem terlalu mahal.
Ya.
Tangan menggigil sambil merakam.
Menakutkan untuk gunakan 24 bingkai
dalam masa sesaat.
Rasanya…
saya simpan duit dalam tahun 1992.
Dia simpan duit gaji dari bekerja di bilik belajar.
Rasanya gajinya dalam 300,000 won sebulan.
Dia tanya jika boleh dapatkan
kamera elok dengan duit itu.
BAN SE-BUM, AHLI PINTU KUNING UNIT KRITIKAN
Waktu itu, ada banyak barang elektronik
di Plaza Sewoon dan Choenggyecheon.
Dulu, harganya sangat mahal.
Hitachi 8200 Super VHS.
Saya beli kamera itu
dan bawa ke Pintu Kuning keesokan harinya.
Saya pegangnya seperti ini sewaktu seminar.
Walhal kamera itu besar.
Saya tukar muka surat seperti ini
sambil usap kamera itu.
Bagaimana nak terangkan. Gementar?
Itu peralatan pertama kami dan ia buat kami gementar.
Saya guna kamera itu
untuk kerja sampingan saya
seperti majlis kahwin.
Saya dapat pelbagai kerja merakam video
seperti di majlis kahwin dan parti hari lahir.
- Semua ada. - Ini.
Gambar ini nampak cantik. Bagus.
Byung-hoon dan Seok-woo berdiri bersama-sama.
Ada orang kata Byung-hoon tak buat filem sebab saya.
LEE BYUNG-HOON, SERTAI PINTU KUNING SEBAGAI PELAJAR SOSIOLOGI
Seok-woo kata dia rasa bersalah.
Kenapa pula?
Dia rasa bersalah sebab asyik tengking awak
sewaktu dia merakam filem.
Joon Ho menyorok di belakang.
- Ya. - Kenapa…
Saya tak tahu bila gambar ini diambil.
Saya pun tak tahu.
Kenapa kita ambil gambar ini?
Mungkin kita ambil secara spontan?
Tapi kita terlalu bergaya untuk gambar spontan.
Hoon-a!
- Ya. Hari sama. - Betul.
Saya tunduk kepada seseorang?
- Awak buat ritual. - Betul.
Saya nampak bahagian depan Hitachi 8200.
Ini majlis pembukaan.
- Ya. - Ada tertulis pun.
- Majlis pembukaan. - Ya.
Saya ingat kepala khinzir itu.
Ya.
Kita tak cukup duit nak beli,
jadi saya lukis atas kertas saja.
- Itu cara saya melukis. - Ya, itu lukisan Joon Ho.
Saya yang tulis agenda atas kertas.
- Tulisan itu. - Betul?
Itu tulisan awak.
- Betul. - Ini?
Itu bukan tulisan saya.
Saya nampak Gorilla di situ.
Dua. Ya. Gorilla 2.
Gorilla 2.
- Itu Gorilla 2? - Ya.
- Itu Looking for Paradise? - Ya, betul.
Saya tulis Gorilla 2 macamlah ia sebuah siri. Malunya.
Ia sebuah kelab yang diasaskan oleh Pengarai Choi dengan beberapa orang muda
yang menyintai filem.
Mereka kata ada tayangan akhir tahun.
Choi Jong-tae, Woo Hyun dan Ahn Nae-sang.
Hyun dan Nae-sang pelakon yang sibuk sekarang.
Mereka sebuah trio.
Jadi, Hyun dan Nae-sang kerap datang ke Pintu Kuning.
Kami minum sama-sama juga.
Ya.
Tayangan?
Saya ingatkan ia sesuatu yang hebat.
AHN NAE-SANG, WOO HYUN PELAKON
Tapi ia diadakan di sebuah bilik kecil. Pejabat kecil.
Saya ingat saya ke sana.
Ia agak membosankan tapi dah dijangka.
Saya dah agak ini cara mereka buat tayangan
dan tak berminat.
Apabila filem Joon Ho ditayangkan, saya terkejut
dan terus fokus sejak filem itu dimulakan.
Saya nak tonton filem tu semula.
TERIMA KASIH KEPADA DONG-HOON
Apa awak buat untuk animasi?
Untuk Gorilla?
Awak kawal anak patung?
Kita buat sama-sama.
Awak jaga kamera, saya jaga patung?
- Tak. - Asyik bergerak.
Tak. Orang yang letih akan guna kamera.
- Yang okey gerakkan patung. - Awak, kan?
Patung itu asyik bergerak. Ia juga tergantung tinggi.
- Kena naik tangga. - Awak buat yang bahaya.
Saya buat hal begitu.
- Gantung di paip. - Ya.
Saya ingatkan ia menyeronokkan.
- Pada mulanya? - Ya.
Kami rakam di tingkat bawah tanah
Pangsapuri Daerim
selama dua hari di lokasi banyak paip
seperti Barking Dogs Never Bite.
Di sana, kami gerakkan patung gorila sedikit demi sedikit. Ia meletihkan.
SAYA NAK TENGOK LANGIT BIRU
HUTAN NAN HIJAU DAN BERNAFAS UDARA SEGAR
Hitachi 8200 ada banyak komponen yang rumit.
Saya guna itu untuk rakam dan sunting filem.
Saya boleh tambah sari kata juga.
Ia ada fungsi tambah sari kata bahasa Inggeris, bukan bahasa Korea.
Jadi, saya terpaksa jadikannya filem bisu
dan tambah sari kata bahasa Inggeris.
DAN SAYA NAK MAKAN PISANG SETIAP HARI
Watak utama, Gorila,
panjat batu dan buang air besar.
- Ya. Ada batu. - Betul.
Apabila dia buang air atas batu…
WAH, TAHI
Suara itu suara Pengarah Bong. Bunyi mengerang untuk buang air.
Tahi itu berubah jadi ulat dan serang gorila, kan?
Selepas itu…
Saya malu dengar penjelasan ini.
Filem ini ialah sejenis filem raksasa.
Ada makhluk misteri muncul.
Kami cipta raksasa ulat…
dengan menggunakan tanah liat putih.
Saya rasa terlalu jijik jika guna tanah liat biasa.
Terlalu jijik. Jadi, mereka semua
mula serang gorila dan bergaduh.
Ini ialah kisah gorila mencari tempat bebas dari raksasa.
Gorila yang ada di tingkat bawah tanah yang kotor dan gelap
melepaskan diri dari sana
dan cari syurga. Jadi, tajuknya kebudak-budakan.
Looking for Paradise.
Ada sebatang pokok rendang di tengah-tengah padang.
Jadi, gorila mula mengimpikan untuk petik dan makan pisang
yang segar dari pokok itu.
Ia sepatutnya panjat pokok,
tapi ia panjat paip-paip kelabu di siling tingkat bawah tanah
sambil mengimpikan hari untuk ia bebas.
Apabila gorila mula bergerak
untuk menjadikan impiannya kenyataan.
Saya nampak ia bekerja keras
dan fikir, "Peliknya.
Plot cerita ini sangat mudah,
tapi apabila digabung
menjadi sebuah imaginasi dalam filem,
ia mencipta sesuatu yang hebat."
Mungkin sebab saya tak terlibat dalam pembikinan filem,
saya tak tahu sama ada
ia sukar atau mudah
untuk rakam filem begitu.
Saya tak boleh kata filem itu tak hebat.
Semua yang belajar perfileman puji filemnya.
Jadi, saya tak boleh nak cakap banyak.
Saya cuma kata, "Bagus".
Saya rasa itu saja reaksi yang saya boleh beri untuk filem itu.
Pada waktu itu…
saya agak angkuh.
Jadi, saya tak anggap ia hebat.
WALLACA AND GROMIT:A GRAND DAY OUT NICK PARK, 1989
Ia digelar animasi henti-gerak
atau rakaman lepas.
Saya cuma terfikir bahawa
jika kamera ada kebolehan buat begitu, semua boleh buat.
Saya sangat malu.
Ia dimainkan di parti akhir tahun
dan wajah saya termasuk telinga jadi merah.
Saya rasa itu kali pertama saya bikin filem dengan naratif.
Pada waktu itu,
dalam 15 ke 20 orang hadir.
Mereka seperti penonton saya.
Parti akhir tahun itu sama seperti biasa.
Jadi, semua nak tonton dan pergi minum selepas itu,
tapi saya seorang yang rasa gelisah.
Saya ingat muka dan telinga saya jadi merah.
Itulah filem yang membuatkan
saya putus asa rakam animasi
dan rakam aksi langsung.
Saya perlu gerakkanya sedikit demi sedikit dan rakam.
Itu membuatkan saya ada rasa dendam
dengan watak utama tersebut.
Saya asyik fikir ia patut cuba gerak sendiri.
Jadi, saya memilih aksi langsung
kerana pelakon bergerak sendiri.
- Betul. - Ya.
Bila kita fikir semula,
kita agak gila dulu.
Kita tak tidur sebab merakam di sana.
Kita ke sana dan mulakan persiapan dalam jam lapan.
Waktu itu sejuk atau panas?
Saya tak ingat.
Saya fokus hingga tak ingat.
- Rasanya sejuk. - Betul.
Rasanya kita pakai jaket.
Waktu itu,
- mak awak… - Ya, mak turun.
turun waktu subuh
dan pandang kita dengan kasihan.
- Dia tanya jika tak siap lagi. - Ya.
Waktu itu, saya dah tamatkan latihan ketenteraan saya.
Betul.
Anaknya yang dewasa duduk di bawah
dengan patung gorila di tengah malam.
- Ya. - Mak mesti marah.
Mak mesti kecewa.
Saya rasa komponen asas
untuk filem-filem Pengarah Bong yang kini
sudah terlihat dalam Gorilla.
INCOHERENCE BONG JOON HO, 1994
Kebanyakan adegannya dirakam di tingkat bawah tanah.
Pergilah ke bawah tanah
dan buat apa yang patut.
Tandas di pejabat pengurusan jauh.
Ini kisah bila pangsapuri dibina.
BARKING DOG NEVER BITES BONG JOON HO, 2000
Pada tahun 1988 apabila banyak pangsapuri dibina…
MEMORIES OF MURDER BONG JOON HO, 2003
Selepas tamat latihan ketenteraan dan bekerja di kilang ini,
jumlah kes jenayah semakin meningkat.
Saya rasa ini bukan penipuan ataupun jenayah.
PARASITE BONG JOON HO, 2019
Saya ke universiti tahun depan.
Awak dah ada rancangan.
- Saya yakin dia akan berjaya. - Ya.
Saya memang dah tahu tapi tak sangka jadi sepopular ini.
Dia kata… Dia…
Dia kira dengan pantas. Dia tak pernah membazir.
Dia ialah orang yang tanggung kos rakaman
filem pendek Pengarah Bong yang pertama,
White Man.
Saya ingatkan dia beri tiga juta won.
- Tak. - Berapa awak beri?
Saya tak ingat sangat.
- Okey. - Sebahagian saja.
Saya tak ingat berapa
tapi dia simpan rekod. 500,000 won.
- Dia yakin? - Ya.
Awak kata awak berinya tiga juta.
- Betulkah? - Awak menipu.
Hyun ada waktu parti hujung tahun
dan dia tonton filem animasi saya.
Itu sebabnya dia melabur
apabila saya merakam White Man.
WHITE MAN BONG JOON HO, 1994
Dia beri duit sewaktu saya rakam filem pendek itu.
PENAJA: WOO HYUN-HUI
Woo Hyun-hui?
Joon Ho tak tahu nama saya.
- Aduhai. - Sekarang… Dia mesti dah tahu nama awak.
Saya tak tahu apa akan terjadi jika saya kata begini,
ini ialah kali pertama saya menyesal
selepas membantu seseorang.
Dulu saya tak menyesal.
Tapi selepas beberapa tahun…
dia rakam Memories of Murder.
MEMORIES OF MURDER BONG JOON HO, 2003
Selepas saya tonton filem itu,
hati saya rasa berat dan saya terkejut.
Saya diselubungi emosi saya.
Dalam hati saya,
"Saya patut taja".
"Saya patut taja sepenuhnya."
"Kenapa saya jadi kedekut dan beri sedikit saja?"
Itulah yang saya fikirkan.
Di akhir filem itu, ada sebatang pokok.
Tajuknya ialah Looking for Paradise.
Bila saya fikirkan semula,
semua orang sedang mencari sesuatu.
Itu yang saya fikirkan.
Akhirnya, gorila itu sampai ke pokok.
Ia berdiri depan pokok itu.
Kita nampak gorila dari belakang,
tapi apabila kamera zum keluar perlahan-lahan,
pokok pisang itu
hanyalah pokok yang ditayangkan dalam televisyen.
Saya rasa saya menangis di akhirnya.
Filem itu dihasilkan dengan baik
sehingga kita faham perasaan gorila itu.
TAMAT
Waktu itu, saya tak boleh keluar dari kampus ataupun kejiranan itu.
Saya pengganggur yang tak bergaji.
Saya tak tahu apa yang saya nak buat
mahupun tahu apa saya perlu lakukan.
Namun, saya yakin saya tak nak ke mana-mana.
Jika difikirkan semula,
saya sama seperti gorila itu.
Betul.
LOOKING FOR PARADISE
Pembukaan pawagam baru esok
ialah sebuah revolusi yang hebat
dalam dunia budaya video.
Saya sudah ke sana.
Semua meletup di tahun 1995. Sewaktu ulang tahun ke-100 filem.
Esok, pawagam pertama di Korea akan dibuka.
Nostalghia oleh Tarkovsky
mungkin pungut keuntungan terbesar di Korea selepas Rusia.
Sekitar 60,000 orang tonton The Scarifice.
LUANGKAN MUSIM PANAS TONTON FILEM SENI
Selepas mereka tonton filem sebegitu,
mereka semua sakit kepala.
CINE 21, KINO
Majalah seperti Cine 21 dan Kino terbitkan isu pertama waktu itu.
Semua baca artikel En. Jung Sung-il
dalam majalah dan jadi taasub.
Filem Amerika bertajuk Jurassic Park dari beberapa tahun lepas
didapati telah mendapat keuntungan yang lebih besar
berbanding nilai eksport kereta.
Saya rasa industri filem terbentuk di pertengahan dan akhir 90-an.
KIM HYUNG-OAK, AHLI PINTU KUNING UNIT KRITIKAN
Tiba-tiba ada yang terkenal
dan ada yang jadi ketua editor majalah. Semua ini…
Konglomerat turut menyertai industri filem…
Saya rasa kami jadi lebih bersemangat
apabila melihat ia terjadi.
Dalam tahun 70 dan 80-an…
KIM HONG-JOON, PENGARAH FILEM
…orang-orang muda yang suka filem berkumpul
dan kritik industri ini.
"Kenapa Korea tak ada pesta filem?
Kenapa Korea tak ada sekolah perfileman?"
FAKULTI PERFILEMAN DIBUKA MEI 1995
"Kenapa Korea tak beri bantuan kewangan untuk filem pendek?"
"Pasti ada tempat yang sesuai untuk cipta filem
di luar Korea.
Saya nak ke sana satu hari nanti."
Festival filem pertama Korea,
Festival Filem Antarabangsa Pusan,
akan menutup tirai selepas diadakan untuk sembilan hari.
Pada satu hari,
saya berulang-alik ke universiti untuk tulis tesis.
Tesis saya mengenai filem.
Saya terjumpa Joon Ho di Stesen Gangnam.
"Apa awak buat di sini, Joon Ho?"
Pelik untuk jumpanya di sana sebab kami sentiasa berjumpa di Hongdae.
Dia kata dia nak sertai akademi filem.
Tapi…
dia perlu ambil ujian bahasa Inggeris dulu.
Jadi, dia pergi belajar bahasa Inggeris.
Dia belajar bahasa Inggeris waktu itu.
Saya terkejut waktu itu.
Saya masih muda
dan rasa Joon Ho anggap filem ialah realiti hidupnya.
Untuk saya,
filem hanyalah simbol romantik.
Namun, dia nak jadikannya kerjayanya.
Saya baru sedar selepas fikirkannya semula.
Sewaktu kami tonton dan bincangkan filem di Institusi Filem Pintu Kuning,
saya rasa itu sudah mencukupi.
Saya tak tahu apa yang ahli saya mahukan.
Yang paling besar
ialah saya tak tahu bahawa mereka mahu merakam filem.
Para ahli mempunyai
pendapat yang berbeza waktu itu.
Masing-masing ada pendapat sendiri mengenai pengajian
dan arah tuju institusi itu.
Matlamat kami berbeza.
Jadi, kami mula rasa tak selesa dengan satu sama lain.
Walau apa pun ia, sedih untuk melihat sesuatu
setelah ia melepasi waktu puncak.
Pintu Kuning bukanlah sesuatu yang hidup.
Namun, ia pun mulai jatuh seperti benda hidup lain.
Saya turut melihat proses itu.
Kami semua ada cara dan pilihan tersendiri.
Walaupun kami ahli Pintu Kuning,
tapi memang benar yang kami semua ada impian berbeza.
Ada sesuatu yang menghalang kami daripada bersatu.
Jadi,
kami putuskan untuk tutup institusi kami.
Tapi selepas itu,
saya rasa sunyi.
Kami pernah bersemangat dulu dan kecapi banyak perkara bersama-sama.
Dulu kami begitu.
Namun, kami berpecah dalam sekelip mata.
Selepas kami berpecah,
semuanya hilang seperti air surut.
Kami…
ada percutian.
Kami buat keputusan untuk bercuti.
Kami ke Laut Timur di Gangwon-do.
Semua yang nak pergi berkumpul bersama-sama.
Stesen Cheongnyangi ialah
tempat kami berkumpul.
Percutian itu sangat menakjubkan.
Saya masih ingat segala-galanya dengan jelas.
Apabila kami melalui Jeongdongjin dan matahari terbit,
kereta api memainkan lagu "Moonlight Sonata".
Sangat menakjubkan.
Ada pengumuman stesen akhir dah dekat.
"Moonlight Sonata" masih berkumandang
dan kereta api bergerak di sebelah laut.
Waktu kami di Pintu Kuning
ibarat satu adegan dalam sebuah teater.
Maksudnya,
walau apa pun yang kami lakukan, ia perlu tamat.
Barulah adegan seterusnya akan ditontonkan.
adegan kedua, ketiga dan keempat.
Kami teruskan kehidupan 30 tahun kemudian
dan adegan kehidupan kami berterusan
dengan semua yang kami belajar daripada adegan pertama
dan guna maklumat itu dengan cara baru.
Ia membantu kami untuk terus mara ke depan.
Hidup saya pun sama.
Awak tahu perasaan ini?
Awak jumpa seseorang yang buat awak gembira.
Semuanya hebat,
tapi apabila berjalan sambil berpegangan tangan,
kita tahu ia takkan bertahan. Kita perlu lepaskannya,
tapi rasa pelik buat begitu.
Itulah yang saya rasakan.
Secara peribadi,
saya rasa lebih baik untuk orang lurus berkumpul
dan berpisah bila tiba masanya.
Jika kami bersama atas faktor kewangan
atau matlamat yang jelas,
kami akan tambah formaliti
untuk kecapi sesuatu yang baru.
Saya berhenti
tonton filem selepas itu.
Filem saya tonton dengan Pintu Kuning
terasa sangat berbeza apabila saya tonton di luar.
Ia buat saya tetanya-tanya jika saya memang sukakannya.
Entah kenapa filem saya tonton di Pintu Kuning
terasa seperti ia ada makna yang lebih mendalam.
Namun, apabila saya kembali ke realiti
dan beli tiket untuk tonton di pawagam, ia tak lagi terasa seperti itu.
Waktu itu, saya sedih kami dibubarkan.
Walaupun lama saya simpan keinginan untuk kami terus bersama,
tapi kini, ia menjadi salah satu…
kenangan indah untuk saya.
Selepas mencecah usia 40 dan 50-an,
saya jadi sangat sedih.
Saat-saat begitu
hilang begitu sahaja.
Sudah lama
saya berniat untuk sertai bidang perfileman.
Sangat lama. Dari dulu sehingga sekarang.
Mencari hala tuju hidup amat bermakna.
Meskipun ia bawa kita ke pisang dalam TV.
Menilai kembali saat-saat itu
merupakan proses untuk membawa kesedaran.
Orang yang tak pernah melalui pengalaman begitu
percaya yang ada pisang di atas sana.
Dalam erti kata lain, di suatu ketika,
pokok dalam skrin ada di depan mata saya.
ROAD FEVER KIM MIN-HYANG, 2014
Saya tak tahu berapa banyak masa yang tinggal untuk saya,
saya rasa saya boleh hampiri
dan sentuh pokok itu.
Kini, saya boleh buat begitu.
Saya malu nak kata begini tapi apabila saya mula melukis,
tanpa saya sedar, lukisan saya hasilkan
hampir sama seperti
babak akhir Looking for Paradise.
Saya lukis seorang gadis mencari sesuatu.
Saya tak fikirkan Pintu Kuning sewaktu melukis.
Apabila saya fikirkan semula,
saya rasa saya melukis
keinginan saya untuk mencari
sesuatu juga.
Dalam 30 tahun yang lalu,
kami lalui saat "pada suatu ketika dulu".
Di saat itu,
kami tidak fikirkan masa hadapan kami
dan hanya berseronok saja.
Ia seperti satu keping susun suai gambar.
Semua yang saya ceritakan sehingga sekarang,
terjadi dalam 30 tahun yang lalu.
Tapi saya masih tak percaya semua itu terjadi…
dalam 30 tahun yang lalu.
Kami ibarat api besar…
di tahun 1992 dan 1993.
Kami pasti ingat saat-saat itu secara berbeza.
Ada yang sertai kami sekejap saja
dan ada yang tinggal lama.
Dan ada Jong-tae
yang melalui pelbagai dugaan.
Kami semua ada kenangan yang berbeza.
Bila saya fikirkannya semula,
saya rasa…
saya tak pernah bersemangat mengenai perfileman
sewaktu di zaman itu.
Zaman itu ialah permulaan untuk saya.
Saat yang saya mahu ingat.
Selepas saya keluar dari sana,
ia tetap menunjukkan hala tuju saya dalam kehidupan.
Ia tempat permulaan saya.
Pintu Kuning.
Bolehkah kita buat benda sama sekarang?
PINTU KUNING, EDISI PERTAMA MUSIM BUNGA 1993
"Maklumat Institusi Filem Pintu Kuning.
Institusi Filem Pintu Kuning
ialah perjumpaan individu yang suka filem.
Usaha gigih saja tak mencukupi
untuk belajar mengenai perfileman."
"Kami berkongsi maklumat dan bahan.
Kami bermula dengan beberapa orang dan kini, ada lebih 30 ahli."
"Walaupun perjalanan kami panjang,
kami namakan perjumpaan kami sebuah institusi filem.
Berdasarkan minat kami dalam perfileman.
kami dibahagikan kepada unit kritikan, arahan dan penulisan."
"Setiap unit
melakukan pelbagai aktiviti tersendiri.
Ahli institusi filem ini terdiri daripada
pelbagai individu dari
mereka yang hanya ada maklumat asas,
siswazah fakulti perfileman
dan fakulti kemanusiaan."
"Namun, persamaan kami
ialah keinginan kami untuk lalui kehidupan
melalui medium yang digelar filem."
"Institusi ini menyediakan pelbagai program
bersesuaian dengan keperluan ahli yang berada di tahap berbeza.
Kami percaya ini tempat sesuai untuk mereka yang ingin belajar
mengenai filem dari sudut teori."
"Setiap unit turut menyediakan
program praktikal kreatif yang penting untuk pendidikan."
"Institusi Filem Pintu Kuning
menantikan para pelajar perfileman muda yang bersemangat dan berbakat.
Ketuk pintu kuning institusi ini
dan buka pintu ke arah kehidupan dengan filem
dan industri filem Korea dengan penuh bertenaga."
Wah.
Ini sangat hebat.
Hebat sekali.
Ia ditulis dengan baik.
Hebat.
KIM DAE-YUP MEMILIKI SYARIKAT REKA BENTUK DALAMAN
KIM MIN-HYANG MENULIS, MELUKIS
DAN AMBIL GAMBAR SECAR RAHSIA
KIM SEOK-WOO YANG SUKAKAN KANU DAN GUNUNG MEMILIKI PERNIAGAAN BERKAITAN ALAM SEKITAR
KIM YOON-A AJAR PERFILEMAN
DAN KAEDAH PENCERITAAN DI UNIVERSITI
KIM HYUNG-OAK IALAH PENERBIT FILEM
BAN SE-BUM AJAR PSIKOLOGI DI UNIVERSITI
DAN AMBIL GAMBAR DI MASA LAPANG
BONG JOON HO BARU TAMAT MERAKAM FILEMNYA YANG KELAPAN
LEE DONG-HOON MENGAJAR CARA MAIN CATUR
LEE BYUNG-HOON MEMILIKI SYARIKAT ALATAN PERUBATAN DI AMERIKA
LIM HOON-A IALAH AHLI TERAPI PERTUTURAN UNTUK KANAK-KANAK DAN REMAJA
CHANG EUN-SIM MENGAJAR MATEMATIK
CHOI JONG-TAE MENGHASILKAN LIMA FILEM
DAN SEDANG MENULIS NOVEL KEEMPAT
KIM HYE-JA, KIM HONG-JOON,
AHN NAE-SANG, WOO HYUN, JU SUNG-CHUL