Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΝΟΤΙΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ, ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ
ΤΕΛΗ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ '80
Ήταν το καλοκαίρι μετά την έκτη δημοτικού.
Ήμουν στην πισίνα. Δεν ήξερα κολύμπι, αλλά έκανε ζέστη.
Προσπαθούσα να μάθω.
Κάτι παιδιά με κοίταξαν και είπαν "Είμαστε από την 90ή οδό".
Δεν ήθελα να ασχοληθώ, δεν σκεφτόμουν τίποτα
και προσπαθούσα να κολυμπήσω κοντά στον τοίχο,
και θα σκέφτηκαν "Μπορούμε να την εκμεταλλευτούμε".
Ένα παιδί μού έριχνε νερό.
Ένα ήρθε από πίσω και μου κρατούσε το κεφάλι κάτω από το νερό.
Τον γρατζουνούσα και τον τραβούσα, αλλά με είχε κάτω από το νερό
και κάποια στιγμή, άκουσα ένα αγοράκι να ουρλιάζει.
Αν και είχα νερό στα αυτιά, το άκουγα να ουρλιάζει.
Ένιωσα την πίεση να φεύγει από τον λαιμό μου,
κι εκείνη με έβγαλε από το νερό. Φορούσε ρούχα ακόμα. Φορούσε μια φούστα.
Της έπεσαν οι τσάντες, όταν είδε τι έκαναν.
Πήδηξε τον φράχτη.
Μπήκε στην πισίνα εκεί που ήμουν.
"Αφήστε την ήσυχη!" Ένας είχε χτυπήσει στα χείλη,
εκείνη με έβγαλε από το νερό και είπε
"Είσαι τυχερή που περνούσα και έτυχε να το δω".
Ο αδερφός της ήταν μαζί της και του είπε να φέρει μια πετσέτα.
Την έβαλε πάνω μου. Τη χρειαζόταν, αλλά είπε "Θα στεγνώσω".
Πήγαμε και κάτσαμε στις κούνιες, για να ηρεμήσω.
Είπε "Είσαι μικρή. Θες κάποιον να σε προσέχει.
Είμαστε στην ίδια ηλικία. Σε έχω δει μερικές φορές.
Τι κάνεις αύριο;"
"Θα βγω πάλι έξω, αλλά δεν θα πάω στην πισίνα".
Είπε "Μην ανησυχείς. Θα 'μαι μαζί σου".
Η μητέρα της Λατάσα πέθανε το 1985.
Την πυροβόλησαν στον κορμό… σε ένα κλαμπ.
Η γιαγιά μου δεν τους άφησε να μπουν στο σύστημα,
οπότε η βασική έννοια της ήταν να μεγαλώσει τα παιδιά της,
και αυτό ακριβώς έκανε.
Έπρεπε να αναλάβει ευθύνες και να κάνει ό,τι έπρεπε για να τους μεγαλώσει,
ειδικά για την Κριστίνα, τον Βέστερ και τη Λατάσα.
Ήμουν μοναχοπαίδι.
Η μαμά ήταν στην κομητεία Όραντζ κι αυτοί εδώ.
Ήθελα να 'μαι μ' αυτούς, γιατί πέρναγαν καλύτερα.
Η Κριστίνα, ο Βέστερ κι η Λατάσα ήταν η ζωή μου,
τα αδέρφια μου, μόνο αυτούς είχα…
κι εκείνη, κι αυτό ήταν.
Η Λατάσα ήταν πιο υπεύθυνη.
Έφτιαχνε τα μαλλιά της Κριστίνα, πήγαινε τον Τρελ στο πάρκο ή στο μαγαζί,
οπότε ανέλαβε πολλές ευθύνες
και βοήθησε τη γιαγιά μου με τα αδέρφια της.
Έπρεπε να σηκωνόμαστε πολύ νωρίς. Να φεύγουμε συγκεκριμένη ώρα,
για να πάρουμε το λεωφορείο για Μάντσεστερ μέχρι το Γουέσττσεστερ,
όπου μετά το σχολείο,
τα λεωφορεία ήταν γεμάτα, όλοι ήταν στη γαλαρία κι έκαναν προσβλητικά σχόλια,
και αυτό έκανε τη διαδρομή λίγο πιο γρήγορη.
Κατεβαίναμε στην οδό Φιγκερόα
και πηγαίναμε στα Tam's Burger εκεί.
Η γιαγιά μου μας έδινε δύο με τρία δολάρια τη μέρα.
Κρατούσαμε αυτά τα δύο με τρία δολάρια,
μέχρι να σχολάσουμε.
Παλιά υπήρχαν κάτι μικρά τζουκ-μποξ
σε κάθε τραπέζι, και έβαζες μουσική.
Το αγαπημένο μας τραγούδι ήταν το "Stand By Me".
Στάσου πλάι μου
Αυτό το τραγούδι.
Κρατούσαμε 25 σεντ γι' αυτό το τραγούδι κάθε μέρα.
Το ακούγαμε κάθε μέρα, παίρναμε πατάτες…
και κατεβαίναμε τη Φιγκερόα μέχρι το σπίτι. Κάθε μέρα.
Όχι, δεν θα φοβηθώ
Δεν θα φοβηθώ
Όσο στέκεσαι
Πλάι μου
Ήθελε να γίνει δικηγόρος κι είχε στόχο να πάρει καλούς βαθμούς,
για να βοηθήσει τη γιαγιά της όσο μπορούσε, όταν θα τα κατάφερνε.
Είχε σε όλα Άριστα.
Όλο Άριστα έπαιρνε.
Σκεφτόσουν ότι η μητέρα της είχε πεθάνει πριν από έξι χρόνια.
Πού είχε το μυαλό της;
Φυσικά, μιλούσε για τη μαμά της,
αλλά νομίζω ότι την απέκλειε με πολλούς τρόπους,
όντας απασχολημένη, συγκεντρωμένη στο σχολείο.
Προσπαθούσε λίγο πιο σκληρά.
Δεν ήθελε να γίνει μια στατιστική.
Μιλούσε για τη μαμά της. Της έλειπε.
Της έλειπε πολύ.
Μου είπε "Θυμάμαι που με σήκωνε η μαμά μου
και με έκανε τη μεγαλύτερη αγκαλιά.
Αυτό θυμάμαι πιο πολύ.
Πώς με αγκάλιαζε και πώς μύριζε".
Η Λατάσα πάντα έλεγε "Όταν μεγαλώσουμε,
αυτό είναι το πλάνο.
Μπορούμε να είμαστε δικηγόροι
και μπορούμε να έχουμε μαγαζιά.
Γιατί όποτε μπαίνουμε σε ένα μαγαζί, είτε μας ακολουθούν
ή μας αγριοκοιτάνε, μας υποτιμούν.
Δεν θες να έχεις κάτι δικό σου;
Χρειαζόμαστε προγράμματα. Χρειαζόμαστε κάτι ώστε…
τα παιδιά που 'ναι έξω να έχουν κάτι να κάνουν,
κάπου να πάνε, μπορούμε να κάνουμε τουρνουά
και μπάσκετ", γιατί της άρεσε το μπάσκετ.
Πήγαινα στο πάρκο και την έβλεπα να παίζει,
και ήταν το μόνο κορίτσι στο γήπεδο
που έπαιζε μπάσκετ με συμμορίτες, με μάγκες,
κι εμείς παίζαμε με παιδιά μικρότερα από μας μερικές φορές,
κι απλώς περνάγαμε καλά.
Πολλά μικρά παιδιά την έβλεπαν σαν τη μεγάλη τους αδερφή.
Ξέρω ότι το σώμα μου είναι εύθραυστο Φτιαγμένο από πηλό
Μα αν πρέπει να φύγω Προσεύχομαι η ψυχή μου να 'ναι αιώνια
Μαμά μου, μη με ξεχάσεις…
Ήταν Σάββατο.
Η γιαγιά μου είπε στον Τρελ να πάει να πάρει χυμό πορτοκάλι.
Αυτός δεν ήθελε, είχαμε μόλις ξυπνήσει.
Εγώ ήμουν έτοιμη να πάω σινεμά με την Τάσα,
αλλά είχε φύγει ήδη.
Η γιαγιά μου μου ζήτησε να πάω εγώ για χυμό.
Της είπα "Δεν θέλω. Στείλε τον Τρελ ή τον Νούκι".
Αλλά μακάρι να είχα πάει.
Νομίζω ότι η Λατάσα πέθανε τις πρωινές ώρες,
γιατί ήταν ώρα για πρωινό…
αλλά οι επιθεωρητές δεν πήγαν
στο σπίτι της γιαγιάς μας μέχρι το απόγευμα.
Θυμάμαι που ήρθαν. Ήμουν ντυμένη. Η Κριστίνα ήταν στο σπίτι.
Ο Τρελ ήταν στο πάρκο…
οπότε η γιαγιά μου μου 'πε να τον φέρω.
Ήταν στο γυμναστήριο, έπαιζε μπάσκετ, και θυμάμαι που τον πλησίασα.
Του είπα "Τη σκότωσαν".
Θυμάμαι να τον τραβάω και να του λέω "Πάμε! Έγινε κάτι! Πάμε!"
Τρέξαμε προς το σπίτι.
Τότε έγινε χαμός.
Μαθεύτηκε ότι ένα νέο Μαύρο κορίτσι
πυροβολήθηκε για έναν χυμό πορτοκάλι που έκανε 1,79 δολάρια.
Όλοι κατέρρευσαν.
Όλοι.
Πήγα στο μαγαζί. Έκανε πολλή ζέστη εκείνη τη μέρα.
Πήρα κάτι να πιω. Είχα αφήσει την τσάντα στο πλάι.
Είπα "Δεν θα με πυροβολήσετε. Μπήκα να πάρω αυτό και θα φύγω",
και η κυρία με κοίταξε και είπε "Άκουσες
τι έπαθε το κοριτσάκι;" Και είπα "Ναι".
Δεν ήξερα ότι ήταν η φίλη μου. Όμως, οι γονείς μου το ήξεραν.
Δεν ήξερα ότι ήταν εκείνη.
Γιατί την είχα δει…
μάλλον την προηγούμενη μέρα, είχε ενθουσιαστεί που θα πήγαιναν σινεμά.
Πηγαίνω στο πάρκο.
Βλέπω τον Τρελ και κλαίει.
Τρέχουν δάκρυα στο πρόσωπό του και φοράει το τζάκετ της Λατάσα.
Κρατάει ένα κερί, και σκέφτηκα…
"Δεν τον αφήνει να φοράει το τζάκετ της. Τι τρέχει;"
Με κοίταξε, κοίταξε ψηλά, αλλά ήταν χάλια, συνέχισε ό,τι έκανε,
και δεν έδωσα σημασία. "Θα τον αφήσω. Θα πάω σπίτι".
Γύρισα σπίτι, στον δικό μου κόσμο, και μπαίνει ο μπαμπάς μου.
Είπε, "Ξέρω ότι άκουσες
για τη νεαρή που πυροβολήθηκε για έναν χυμό πορτοκάλι".
Είπε "Πλέον, το λένε στις ειδήσεις.
Δεν μπορώ να σου το κρύψω άλλο,
γιατί είναι κάτι που θα βγει εκτός ελέγχου,
και θα γίνει πριν μπορέσει κανείς να το σταματήσει".
Ενώ μου μιλάει, το δείχνει στην τηλεόραση.
Με συγχωρείτε.
Και το είδα.
Ποτέ δεν ήξερα τι ήταν τρόμος…
μέχρι που το είδα.
Και έπαιζαν συνέχεια το βίντεο…
ξανά…
και ξανά.
Και εγώ σκεφτόμουν μόνο…
το περιστατικό
που έγινε λίγους μήνες πριν…
όταν πήγα στο μαγαζί με τη μαμά μου.
Η μητέρα μου είχε πληρώσει κάτι σοκολάτες…
και είπε "Θα πάω έξω.
Θέλω να πας μέσα και να πάρεις στον αδερφό σου μια σοκολάτα".
Γύρισα στο μαγαζί, είχα την τσάντα, η απόδειξη ήταν στην τσάντα.
Πήρα τις σοκολάτες και είχα κάτω το κεφάλι μου,
γιατί μετρούσα τα λεφτά.
Ήταν…
μια πόρνη στο μαγαζί
και φώναξε "Περίμενε.
Η μαμά της είναι έξω. Πάω να φέρω τη μαμά της".
Κοίταξα πάνω, και η κυρία είχε οπλίσει το όπλο…
και κοίταξα την κάννη.
Η μαμά μου έτρεξε στο μαγαζί…
και είπε "Πλήρωσε γι' αυτό. Ορίστε η απόδειξη.
Να τα λεφτά γι' αυτήν τη σοκολάτα.
Τάιμπι, πάμε.
Πες στους φίλους σου να μην ξανάρθουν εδώ, αυτή η γυναίκα θα σκοτώσει κανέναν".
Αυτό ήταν κάτι που το συνηθίσαμε.
Το συνηθίζεις.
Και ο κόσμος δεν καταλαβαίνει
ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που η κυρία πήγε να επιτεθεί
σε κάποιο παιδί στη γειτονιά.
Και θυμάμαι ότι το είπα στην Τάσα λίγες μέρες μετά,
της είπα "Ναι, η μαμά μου είπε να μην ξαναπάμε εκεί.
Τράβηξε πάλι το όπλο",
και η Τάσα έλεγε "Πάντα το κάνει αυτό, αλλά ποτέ
δεν έχει πυροβολήσει.
Μην ανησυχείς, να μας τρομάξει θέλει".
Οπότε, δεν το σκεφτόμουν.
Αλλά όταν είδα ό,τι είδα στην τηλεόραση…
ένιωσα άσχημα, γιατί σκεφτόμουν "Της το είπα.
Γιατί δεν με άκουσε;"
Είχα ένα κακό προαίσθημα ότι κάτι… Αυτή η κυρία κάτι θα κάνει.
Απλώς δεν ξέρω τι.
Και κάθε φορά που μπαίναμε στο μαγαζί, εγώ, ή εκείνη, ή η Σαϊνίζ,
ή τα άλλα παιδιά της γειτονιάς,
πάντα μπαίναμε με τη σκέψη "Να είσαι έτοιμος.
Κάτι θα σου κάνουν.
Το θέμα είναι τι.
Θα μας πουν μαϊμούδες, ή θα μας ακολουθούν στο μαγαζί,
ή θα μας παρενοχλήσουν επειδή έτσι".
Αλλά το είδα και κατέβασα διακόπτες.
Κατέβασα διακόπτες για πολύ καιρό.
ΤΑΪ
Μερικές φορές σκέφτομαι "Πώς έφτασα έως εδώ κι εκείνη δεν είναι εδώ;"
Θα ήταν παντρεμένη τώρα.
Της άρεσαν τα αγόρια.
Πιθανότατα θα είχε δύο, τρία παιδιά τώρα
και θα ήταν από πάνω τους.
Ειδικά αν είχε κόρη. Θα ήταν φοβερή μητέρα.
Αν ήταν εδώ…
μάλλον θα ήμουν δικηγόρος.
Βασικά, όχι, θα ήμουν δικηγόρος τώρα.
Θα είχαμε δικά μας μαγαζιά.
Θα κάναμε δραστηριότητες για τα παιδιά που είναι στη γειτονιά,
για να πηγαίνουν κάπου, να κάνουν κάτι.
"Η ασπίδα της Λατάσα.
Είμαι πολύ αξιόπιστη και φερέγγυα, ειλικρινής.
Μ' αρέσει που έχω αυτοπεποίθηση.
Έχω πολλά ταλέντα και ξέρω πως ό,τι κι αν βάλω στο μυαλό μου
θα το πετύχω.
Δείχνω στον κόσμο ότι νοιάζομαι, δίνοντας ό,τι έχω
σε όσους το έχουν ανάγκη.
Δείχνω, επίσης, ότι νοιάζομαι, δείχνοντας σεβασμό στους ενήλικες,
στους συνομήλικούς μου και στους νεότερους. Ξέρω ότι νοιάζομαι.
Αυτό που θέλω περισσότερο στη ζωή είναι να γίνω δικηγόρος
και να αποφοιτήσω από το λύκειο…
και να αποφοιτήσω από το λύκειο
με σχεδόν τέλειο μέσο όρο, για να πάω στο κολέγιο.
Το πιο σημαντικό για μένα είναι να προστατεύει πάντα την οικογένειά μου
μια ασπίδα,
ώστε…
να μην τους κάνουν…
κακό επικίνδυνοι, αδίστακτοι, άσπλαχνοι άνθρωποι.
Αν είχα μια ευχή, θα ήταν να πάρω πίσω τη μητέρα μου.
Οι τρεις λέξεις που θα έλεγαν οι φίλοι μου ότι με περιγράφουν
είναι στοργική, γενναιόδωρη και πολύ ευγενική με τους άλλους.
Λατάσα Χάρλινς, 6 Φεβρουαρίου 1991".
Πώς σου φαίνεται το ποίημα, Σαϊνίζ;
Πώς μου φαίνεται; Είναι εκείνη.
Είναι όλα όσα είπα.
Διευκρινίζει…
Διευκρινίζει όλα αυτά…
για τα οποία μίλησα.
Ποια ήταν.
Αυτό είναι το ποίημα. Διευκρίνιση.
Και δεν το έχω διαβάσει…
εδώ και τόσο πολύ καιρό που ξέχασα
ότι είχε βάση. Ήταν εδώ.
Ξέχασα εντελώς ότι… το έγραψε εκείνη.
Ο κόσμος δεν το ξέρει.
Ξέρουν απλώς ότι ήταν ένα νεαρό Μαύρο κορίτσι
που άξιζε 1,79 δολάρια.
Δεν ξέρουν ποια ήταν ως άτομο.
Δεν ξέρουν.
Πάντα θα θυμάμαι κάποιες συζητήσεις μας.
Κάποιες θα τις ξεχάσω, αλλά προσπαθώ να τις θυμάμαι.
Απώθησα πολλά, επειδή ήταν επώδυνο
να βλέπω μία από τις κολλητές μου να φεύγει τόσο νωρίς.
Ήταν στοργικό άτομο.
Ακόμα την εκτιμώ γι' αυτό που ήταν τότε.
Ήξερε το χρώμα της
και το αποδέχτηκε.
"Είμαστε βασίλισσες".
"Δεν είμαι βασίλισσα, δεν φοράω στέμμα".
Λέει "Όχι, χαζή. Είμαστε βασίλισσες.
Ο μόνος τρόπος να μας φερθούν σαν βασίλισσες
είναι να φερόμαστε έτσι.
Μπορώ να κάνω οτιδήποτε, αν το βάλω στόχο.
Η μητέρα μου μου το έλεγε, οπότε το πίστεψα".
Αυτό ήταν το κίνητρό της.
Αυτό την ωθούσε.
Είσαι πολύ δυνατή. Από πού προήλθε αυτή η δύναμη;
Και πάλι, ήμασταν μικρές. Ήμασταν παιδιά.
Στις 16 Μαρτίου 1991, η 15χρονη Λατάσα Χάρλινς δολοφονήθηκε
από τη Σουν Τζα Ντου στο Empire Liquor στο Νότιο Κεντρικό Λος Άντζελες.
Η Ντου, που την κατηγόρησε άδικα ότι έκλεψε χυμό πορτοκάλι,
την πυροβόλησε στο κεφάλι.
Η Λατάσα πέθανε, ενώ κρατούσε δύο δολ. για τον χυμό.
Η Ντου κρίθηκε ένοχη για ανθρωποκτονία εξ αμελείας.
Η δικαστής Τζόις Κάρλιν της επέβαλε επιτήρηση,
400 ώρες κοινωφελούς εργασίας και πρόστιμο 500 δολ.
Δεν πήγε φυλακή.
Ο θάνατος της Λατάσα έγινε μία από τις αιτίες
των ταραχών στο Λος Άντζελες το 1992. Η θεία της, Ντενίζ Χάρλινς,
πάλεψε για δικαιοσύνη και για τη μνήμη της ανιψιάς της.
Λίγο μετά τον θάνατο της Λατάσα,
η Ντενίζ ίδρυσε την Επιτροπή Δικαιοσύνης Λατάσα Χάρλινς.
Ντενίζ Χάρλινς, 2 Απριλίου 1963 - 25 Δεκεμβρίου 2018
Η ξαδέρφη της Λατάσα, Σαϊνίζ, κι ο φίλος της, Τάι,
θέλουν να φτιάξουν δική τους οργάνωση
στο Νότιο Κεντρικό Λος Άντζελες για νέους, στη μνήμη της Λατάσα.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΑΪΝΙΖ, ΤΑΪ ΚΑΙ ΤΑΣΑ
Υποτιτλισμός: Αγγελική Παπαβασιλείου