Downloaded from YTS.MX
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(เขตเซาท์เซ็นทรัล ลอสแอนเจลิส ‎รัฐแคลิฟอร์เนีย)
‎(ปลายทศวรรษที่ 1980)
‎มันเป็นฤดูร้อนของปีที่ฉันอยู่ป.6
‎ฉันอยู่ในสระว่ายน้ำ ฉันว่ายน้ำไม่เป็นหรอก ‎แต่อากาศมันร้อน
‎ฉันพยายามจะหาทางแก้ร้อน
‎เด็กพวกนั้นมองมาที่ฉันและพูดว่า ‎"เรามาจากถนนสาย 90"
‎ฉันไม่ค่อยสนใจเรื่องอะไรแบบนั้น ไม่ได้คิดอะไร
‎และฉันยังพยายามว่ายน้ำหันหลังชนกำแพง
‎พวกนั้นคงคิดว่า "เราน่าจะเอาเปรียบเธอได้"
‎เด็กคนหนึ่งเดินกลับมาหาฉัน สาดน้ำใส่ฉันตลอด
‎หนึ่งในนั้นโผล่มาจากด้านหลัง ‎แล้วกดหัวฉันลงไปใต้น้ำ
‎ฉันตะกุยและดึงเขา
‎แต่เขากดฉันเอาไว้ใต้น้ำ
‎พอรู้ตัวอีกที ‎ฉันก็ได้ยินเสียงเด็กชายเล็กๆ คนหนึ่งกรีดร้อง
‎ถึงในหูฉันจะมีน้ำ ฉันก็ได้ยินเสียงเขาร้อง
‎ฉันรู้สึกว่าแรงกดที่คอฉันคลายออก ‎และเธอดึงตัวฉันขึ้นจากน้ำ
‎เธอยังใส่เสื้อผ้าอยู่ ใส่กระโปรง
‎เรียกว่าเธอทิ้งกระเป๋าลงพื้น ‎ทันทีที่เห็นว่าพวกนั้นกำลังทำอะไร
‎กระโดดข้ามรั้วมาเลย
‎ลงไปในสระน้ำตรงที่ฉันอยู่
‎"พวกนายอย่ายุ่งกับเธอนะ" ‎คนหนึ่งในนั้นปากแตก
‎เธอพาฉันขึ้นจากน้ำและพูดว่า
‎"ให้ตายสิ เธอโชคดีที่ฉันเดินผ่านมา ‎และบังเอิญเห็นเหตุการณ์"
‎น้องชายเธออยู่กับเธอด้วย ‎และเธอสั่งให้เขาไปหยิบผ้าขนหนู
‎ห่มผ้าขนหนูให้ฉัน
‎เธอก็ต้องใช้ผ้าขนหนู แต่ก็พูดว่า ‎"ไม่ เดี๋ยวตัวฉันก็แห้ง"
‎จากนั้นเราเดินไปนั่งที่ชิงช้้า ‎ฉันจะได้พัก
‎เธอพูดว่า "รู้ไหม เธอตัวเล็ก ‎เธอต้องการคนดูแล
‎เราอายุเท่ากัน ฉันเห็นเธออยู่แถวนี้สองสามครั้ง
‎พรุ่งนี้เธอจะทำอะไร"
‎"คงออกมาเล่นข้างนอก ‎แต่ฉันจะไม่กลับไปที่สระว่ายน้ำอีก"
‎เธอบอกว่า "เรื่องนั้นไม่ต้องกลัว ‎ฉันจะอยู่กับเธอด้วย"
‎แม่ของลาตาชาเสียชีวิตเมื่อปี 1985
‎เธอถูกยิงที่ลำตัวในคลับแห่งหนึ่ง
‎ยายฉันยอมให้พวกเขาไปอยู่ในระบบไม่ได้
‎ยายฉันเลยตั้งใจที่จะเลี้ยงลูกให้เธอ
‎และยายก็ทำอย่างนั้น
‎เธอต้องยื่นมือเข้ามารับผิดชอบ ‎เลี้ยงดูพวกเขาและทำสิ่งที่ต้องทำ
‎โดยเฉพาะเพื่อคริสตินา เวสเตอร์และลาตาชา
‎ฉันเป็นลูกคนเดียว
‎แม่ฉันอยู่ที่เขตออเรนจ์ เคาน์ตี้ ‎และพวกเขาอยู่ที่นี่
‎ฉันอยากอยู่กับพวกเขาเพราะสนุกกว่า
‎คริสตินา เวสเตอร์และลาตาชาคือชีวิตของฉัน
‎คือพี่น้อง ฉันไม่มีใครนอกจากพวกเขา
‎และเธอ มีเท่านี้
‎ลาตาชามีความรับผิดชอบมากกว่า
‎เธอเคยทำผมให้คริสตินา ‎พาเทรลเดินไปสวนสาธารณะหรือร้านค้า
‎เธอรับผิดชอบและช่วยยายฉันได้มาก
‎เรื่องดูแลน้องชายและน้องสาวเธอ
‎เราต้องตื่นแต่เช้า
‎เราต้องออกจากบ้านตรงเวลา ‎เพื่อไปขึ้นรถแมนเชสเตอร์
‎นั่งตลอดทางเพื่อไปเวสต์เชสเตอร์
‎ที่นั่นหลังเลิกเรียน
‎รถบัสจะเต็ม ทุกคนจะนั่งที่หลังรถ
‎พูดคุยกันหยาบคาย
‎ทำให้การนั่งรถผ่านไปเร็วขึ้น
‎เรามักลงรถที่ฟิกัวโร
‎แล้วไปแวะร้านแทมส์เบอร์เกอร์ตรงนั้น
‎ยายฉันจะให้เงินเราวันละสองถึงสามดอลลาร์
‎เราจะเก็บเงินสองถึงสามดอลลาร์นั้นเอาไว้
‎จนถึงหลังเลิกเรียน
‎ย้อนไปช่วงนั้น พวกเขามีตู้เพลงเล็กๆ
‎วางไว้บนโต๊ะแต่ละตัวให้เราเปิดเล่นได้
‎เพลงโปรดของเราคือ "สแตนด์ บาย มี"
‎สแตนด์ บาย มี
‎เพลงนี้แหละ
‎เรามักเก็บเหรียญ 25 เซนต์เอาไว้ ‎เพื่อหยอดเพลงนั้นทุกวัน
‎ทุกวันเราจะเปิดเพลงนี้และซื้อเฟรนช์ฟรายส์
‎และเราจะเดินจากฟิกัวโรกลับบ้าน ทุกวันเลย
‎ไม่ ฉันไม่กลัวสิ่งใด
‎ไม่ ฉันจะไม่เกรงกลัว
‎เมื่อฉันมีเธอยืนอยู่
‎ยืนอยู่เคียงข้างฉัน
‎เธออยากเป็นทนาย นั่นเป็นเป้าหมายของเธอ
‎ต้องเรียนได้เกรดดีๆ
‎เพื่อช่วยยายของเธอให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ ‎เมื่อเธอประสบความสำเร็จ
‎เธอได้เกรดเอทุกวิชา
‎คว้าเกรดเอมาได้ง่ายๆ
‎คุณต้องคิดว่าแม่เธอเพิ่งตายไปเมื่อหกปีก่อน
‎เธอคิดอะไรอยู่
‎แน่นอนว่าเธอจะพูดถึงแม่
‎แต่ฉันคิดว่าเธอกันความคิดเอาไว้หลายวิธี
‎โดยทำตัวให้ยุ่งไว้ โดยตั้งใจเรียนที่โรงเรียน
‎เธอแค่พยายามมากขึ้นอีกนิด
‎เธอไม่อยากลงเอยเป็นคนล้มเหลว
‎เธอจะพูดคุยเรื่องแม่ เธอคิดถึงแม่
‎เธอคิดถึงแม่มาก
‎เธอจะบอกฉันว่า "รู้ไหม ฉันจำได้ว่า ‎แม่จะมารับฉัน
‎และกอดฉันจนแน่น
‎ฉันจำแม่ได้มากที่สุดก็เรื่องนี้
‎เรื่องที่แม่กอดฉันและกลิ่นหอมของแม่"
‎ลาตาชาจะพูดเสมอว่า
‎"เมื่อเราโตขึ้น แผนการจะเป็นแบบนี้นะ
‎เราจะยังเป็นทนายความที่ทำงานประจำ
‎และเราอาจเป็นเจ้าของกิจการ
‎เพราะทุกครั้งที่เราเดินเข้าไปในร้าน ‎ถ้าพวกเขาไม่เดินตามเรา
‎ก็จะมองหน้าเราดุๆ ดูหมิ่นเรา
‎เธอไม่อยากมีอะไรเป็นของตัวเองเหรอ
‎เราต้องการโปรแกรม ต้องการบางสิ่งที่
‎เด็กๆ ที่อยู่นอกบ้านจะได้มีอะไรทำ
‎หรือมีที่ไป หรือเราอาจจัดการแข่งขัน
‎และบาสเกตบอล" เพราะเธอชอบบาสเกตบอล
‎บางครั้งฉันก็ไปที่สวนสาธารณะ ‎และไปนั่งดูเธอเล่น
‎เธอจะเป็นผู้หญิงคนเดียวในสนาม
‎เล่นบาสเกตบอลกับพวกแก๊งฮูเวอรส์ ‎นักเลงตัวใหญ่ๆ
‎บางครั้งเราก็เล่นเกมกับเด็กๆ ที่อายุน้อยกว่า
‎และเราแค่เล่นสนุกกัน
‎เด็กที่อายุน้อยกว่าหลายคนจะมองเธอว่า ‎เป็นพี่สาวคนโตของละแวกบ้าน
‎ฉันรู้ว่าร่างกายฉันเปราะบาง ‎รู้ว่ามันทำมาจากดิน
‎แต่หากฉันจำเป็นต้องไป ‎ภาวนาให้จิตวิญญาณฉันคงอยู่ชั่วนิรันดร์
‎และแม่ของฉันจะไม่ลืมฉัน
‎วันนั้นน่าจะเป็นวันเสาร์
‎ยายฉันขอให้เทรลไปซื้อน้ำส้ม
‎เขาไม่อยากไปเพราะเราเพิ่งตื่นนอน
‎ฉันตื่นแล้ว พร้อมจะไปดูหนังกับทาช่า
‎แต่เธอออกไปแล้ว
‎ยายฉันขอให้ฉันไปซื้อน้ำส้มให้
‎ฉันบอกยายว่า "ฉันจะไม่ไปซื้อน้ำส้ม
‎ไปบอกเทรลหรือนุกกี้ให้ไปซื้อสิ"
‎แต่ฉันน่าจะไป...ฉันควรจะไป
‎ฉันคิดว่าลาตาชาเสียชีวิตช่วงเช้า
‎เพราะเป็นเวลาอาหารเช้า
‎แต่นักสืบไม่ได้มาที่บ้านยายของฉัน
‎จนกระทั่งตอนบ่าย
‎ฉันจำได้ตอนที่พวกเขามาถึง ‎ฉันแต่งตัวแล้ว คริสติน่าอยู่ที่บ้าน
‎เทรลอยู่ที่สวนสาธารณะ
‎ย่าฉันเลยสั่งให้ฉันวิ่งไปตามเทรล
‎เขาอยู้ในโรงยิมกำลังเล่นบาสเกตบอล ‎และฉันจำได้ว่าเดินเข้าไปหาเขา
‎แล้วพูดว่า "ให้ตายสิ พวกนั้นฆ่าเธอตาย"
‎ฉันจำได้ว่าดึงเขามาแล้วพูดประมาณว่า ‎"ไปกันเถอะ เกิดเรื่องขึ้นแล้ว เร็วเข้า"
‎เราทั้งคู่วิ่งกลับมาบ้าน
‎ทุกอย่างวุ่นวายไปหมด
‎มีข่าวลือว่าเด็กผู้หญิงผิวดำคนหนึ่ง
‎ถูกยิงเพราะน้ำส้มราคา 1.79 ดอลลาร์
‎ทุกคนหัวใจสลาย
‎ทุกคน
‎ฉันเคยไปที่ร้านนี้ วันนั้นอากาศร้อน
‎ฉันซื้อเครื่องดื่มมาดื่มแล้วลืมกระเป๋า
‎ฉันบอกว่า "พวกคุณห้ามยิงฉันนะ
‎ฉันแค่เข้ามาหยิบนี่แล้วก็จะออกไป"
‎และผู้หญิงคนนั้นมองหน้าฉันแล้วพูดว่า ‎"เธอได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้น
‎กับเด็กผู้หญิงคนนั้นแล้วเหรอ" ‎ฉันตอบว่า "ใช่"
‎ตอนนั้นฉันยังไม่รู้ว่าเป็นเพื่อนฉัน
‎แต่พ่อแม่ฉันรู้แล้ว
‎ฉันไม่รู้ว่าเป็นเธอ
‎เพราะฉันเพิ่งเจอเธอ...
‎อาจจะหนึ่งวันก่อนหน้านั้น
‎เพราะเธอตื่นเต้นมากที่จะได้ไปดูหนัง
‎ไปที่สวนสาธารณะ
‎ฉันเห็นเทรล เขากำลังร้องไห้
‎น้ำตาเขาไหลอาบแก้ม ‎และเขาใส่เสื้อแจ็กเก็ตของลาตาชา
‎มือเขาถือเทียนและฉันคิดว่า...
‎"เธอไม่ให้เขาใส่เสื้อแจ็กเก็ตตัวเท่ของเธอแน่ ‎นี่มันอะไรกัน"
‎และเขามองมาที่ฉัน มองขึ้นมา
‎แต่เขาดูเจ็บปวด เขาทำสิ่งที่กำลังทำ
‎ฉันเลยไม่ได้สนใจเขา
‎"ฉันจะไม่กวนเขา ฉันจะกลับบ้าน"
‎กลับไปถึงบ้าน ในโลกใบเล็กๆ ของฉัน ‎และพ่อฉันเดินเข้ามา
‎พ่อพูดว่า "พ่อรู้ว่าลูกได้ยินข่าว
‎เด็กผู้หญิงที่ถูกยิงเพราะน้ำส้มแล้ว"
‎"ตอนนี้มันคงเป็นข่าวไปทั่ว
‎พ่อปิดลูกอีกต่อไปไม่ได้
‎เพราะเรื่องนี้อาจจะเลยเถิดจนคุมไม่ได้
‎และมันจะต้องควบคุมไม่ได้
‎ก่อนที่จะมีใครมาจัดการสถานการณ์นี้"
‎ขณะที่พ่อกำลังพูดกับฉัน ในทีวีก็มีข่าวนี้
‎ฉันขอโทษค่ะ
‎และฉันเห็นข่าว
‎ฉันไม่เคยรู้ว่าความหวาดกลัวคืออะไร
‎จนกระทั่งได้เห็นมัน
‎และพวกเขาเปิดคลิปวิดีโอนั้น...
‎ซ้ำแล้ว...
‎ซ้ำอีก
‎และฉันได้แต่คิดกับตัวเองว่า
‎เคยมีเหตุการณ์เมื่อสองสามเดือนก่อนหน้านี้
‎ฉันเข้าไปในร้านกับแม่
‎แม่ฉันจ่ายเงินซื้อแท่งขนมหวานแล้ว
‎และพูดว่า "แม่จะกลับออกไปข้างนอก
‎ลูกเข้าไปในร้านและซื้อขนมให้น้องชายด้วย"
‎ฉันเลยกลับเข้าไปในร้าน
‎ฉันถือถุงใบนั้น ใบเสร็จอยู่ในถุง
‎ฉันหยิบขนมและก้มหน้าอยู่
‎เพราะฉันกำลังนับเงิน
‎มีโสเภณีคนหนึ่งอยู่ในร้าน
‎เธอตะโกนว่า "เดี๋ยวก่อน เดี๋ยว
‎แม่เธออยู่ข้างนอก ฉันจะไปตามแม่เธอมา"
‎ฉันเงยหน้าขึ้นมา ผู้หญิงคนนั้นถือปืนพร้อมยิง
‎และฉันมองเข้าไปในลำกล้อง
‎แม่ฉันวิ่งเข้ามาในร้าน
‎แม่บอกว่า "อย่านะ เธอจ่ายแล้ว นี่ใบเสร็จ
‎นี่เงินสำหรับขนมแท่งนี้
‎ไทบี้ ไปเถอะ
‎ไปบอกเพื่อนๆ นะว่าอย่ามาที่ร้านนี้
‎เพราะผู้หญิงคนนี้ต้องฆ่าใครสักคนแน่"
‎พวกเราชินแล้วกับเรื่องแบบนี้
‎คุณต้องชิน
‎และสิ่งที่คนไม่รู้ก็คือ
‎นั่นไม่ใช่ครั้งแรกที่ผู้หญิงคนนี้พยายามทำร้าย
‎หนึ่งในเด็กๆ ที่อยู่ในละแวกนั้น
‎ฉันจำได้ว่าสองสามวันต่อมาฉันบอกทาช่า
‎บอกว่า "แม่ฉันบอกว่าอย่ากลับไปในร้านนั้น
‎ผู้หญิงคนนั้นชักปืนออกมาอีกแล้ว"
‎ทาช่าพูดว่า "เธอก็ทำอย่างนั้นตลอด ‎แต่คงไม่มีทาง
‎คงไม่มีทางเหนี่ยวไก
‎ไม่ต้องห่วงหรอก เธอแค่ขู่ให้เรากลัว"
‎ฉันเลยไม่คิดอะไรมาก
‎แต่พอได้เห็นภาพที่ฉันเห็นทางทีวี
‎ฉันรู้สึกแย่มากเพราะคิดว่า "ฉันบอกเธอแล้ว
‎ทำไมเธอถึงไม่เชื่อนะ"
‎ฉันรู้สึกไม่ดีแบบว่า... ‎ผู้หญิงคนนี้จะต้องทำอะไรสักอย่าง
‎ฉันแค่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‎ทุกครั้งที่เราเข้าไปในร้านนั้น ‎ไม่ว่าจะเป็นฉันหรือว่าเธอ
‎ไม่ว่าจะเป็นไชนีส
‎ไม่ว่าจะเป็นเด็กคนอื่นๆ คนไหนในละแวกนี้
‎เรามักจะต้องเดินเข้าไปและต้องคิดว่า ‎"โอเค ต้องเตรียมตัวให้พร้อม
‎เราต้องโดนอะไรแน่ๆ
‎ขึ้นอยู่กับว่าจะเป็นอะไร
‎คราวนี้พวกเขาจะต้องเรียกเราว่าลิง ‎หรือจะเดินตามเราไปทั่วร้าน
‎หรือพวกเขายังไงก็รำคาญเรา"
‎แต่พอฉันเห็นภาพนั้น ฉันก็พูดอะไรไม่ออก
‎ฉันปิดกั้นอารมณ์ตัวเองอยู่นาน
‎(ไท)
‎บางครั้งฉันก็คิด
‎"ฉันมาไกลขนาดนี้ทั้งที่ไม่มีเธอได้ยังไง"
‎ฉันรู้ว่าป่านนี้เธอคงจะแต่งงานแล้ว
‎เธอชอบพวกเด็กผู้ชาย
‎ป่านนี้เธออาจมีลูกแล้วสองสามคน
‎และคงจะผลักดันลูกๆ น่าดู
‎โดยเฉพาะถ้าเธอมีลูกสาว
‎เธอจะต้องเป็นแม่ที่สุดยอดมาก
‎ถ้าเธอยังอยู่ที่นี่
‎ใช่ ฉันอาจจะได้เป็นทนายความ
‎ที่จริง ไม่สิ ตอนนี้ฉันต้องเป็นทนายความ
‎เราคงมีกิจการของเราเอง
‎เราคงจะมีกิจกรรมสำหรับเด็กๆ ในละแวกบ้าน
‎ให้มีที่ไป ให้มีอะไรทำ
‎"เกราะของลาตาชา
‎ฉันเป็นคนที่น่าเชื่อถือ ไว้ใจได้และซื่อสัตย์
‎ฉันชอบที่ฉันมั่นใจในตัวเอง
‎ฉันมีพรสวรรค์มากมาย ‎และรู้ว่าไม่ว่าฉันจะตั้งใจทำอะไร
‎ฉันจะต้องทำได้สำเร็จ
‎ฉันแสดงให้คนเห็นว่าฉันใส่ใจ ‎ด้วยการมอบสิ่งที่ฉันมี
‎ให้กับคนที่ต้องการมันจริงๆ
‎ฉันยังแสดงให้คนเห็นว่าฉันใส่ใจ ‎โดยนับถือผู้ใหญ่ทุกคน
‎และคนที่อายุเท่าฉันและคนที่อายุน้อยกว่า ‎ฉันรู้ว่าฉันใส่ใจ
‎สิ่งที่ฉันต้องการมากที่สุดในชีวิตคือ ‎เติมเต็มจุดหมายที่อยากเป็นทนาย
‎และเรียนจบมัธยมปลาย
‎และเรียนให้จบมัธยมปลาย
‎ด้วยเกรดเฉลี่ยที่เกือบสมบูรณ์แบบ ‎เพื่อเข้ามหาวิทยาลัย
‎สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับฉัน ‎คือครอบครัวต้องได้รับการปกป้อง
‎จากเกราะ
‎เพื่อที่ว่า...
‎เพื่อที่พวกเขาจะไม่...
‎โดนทำร้ายจากคนที่อันตราย โหดร้าย ‎และไม่ใส่ใจ
‎ถ้าฉันขอสิ่งหนึ่งได้ คงขอให้แม่กลับมาหาฉัน
‎เพื่อนฉันคงใช้สามคำนี้บรรยายตัวฉัน
‎ห่วงใย เอื้อเฟื้อและสุภาพกับคนอื่น
‎ลาตาชา ฮาร์ลินส์ วันที่ 6 กุมภาพันธ์ ปี 1991"
‎คิดยังไงกับกวีบทนี้ ไชนีส
‎ฉันคิดยังไงกับบทกวีเหรอ นี่คือตัวเธอเลย
‎มันคือทุกอย่างที่ฉันเพิ่งพูดออกไป
‎มันคือคำ...
‎คือคำอธิบายอย่างกระจ่างต่อสิ่งที่ฉัน
‎เพิ่งพูดถึง
‎เธอเป็นคนแบบนี้
‎บทกวีคือคำอธิบายที่ชัดเจน
‎ฉันไม่ได้อ่านกวีบทนั้น
‎มานานมากจนลืมไปแล้วด้วยซ้ำ
‎มันถูกต้อง มันอยู่ตรงนี้
‎ฉันลืมไปแล้วว่าเธอเขียนมัน
‎คนไม่รู้เรื่องนั้น
‎พวกเขารู้แค่ว่าเธอเป็นแค่เด็กหญิงผิวดำ
‎ที่มีค่าเพียง 1.79 ดอลลาร์
‎พวกเขาไม่รู้จักตัวตนของเธอ
‎พวกเขาไม่รู้
‎ฉันจะจดจำเรื่องที่เราคุยกันบางอย่างตลอดไป
‎บางเรื่องฉันคงจะลืมแต่กำลังพยายาม ‎จดจำมันไว้ให้ดีที่สุด
‎ฉันผลักไสมันออกไปมากมาย ‎เพราะว่ามันเจ็บปวด
‎ที่เห็นเพื่อนรักคนหนึ่งของฉันจากไปเร็วเหลือเกิน
‎เธอเป็นคนที่มีแต่ความรัก
‎ฉันยังรู้สึกขอบคุณเธอที่เธอเป็นคนอย่างนั้น
‎เธอตระหนักถึงสีผิวของเธอ
‎และยอมรับมัน
‎"เราคือราชินี"
‎"ฉันไม่ใช่ราชินี ฉันไม่มีมงกุฎบนหัว"
‎เธอจะพูดว่า "ไม่นะ ยัยโง่ เราคือราชินี
‎ทางเดียวที่คนจะปฏิบัติต่อเราเหมือนเป็นราชินี
‎คือเราต้องทำตัวเราแบบนั้น
‎หากตั้งใจแล้ว ก็จะไม่มีสิ่งใดที่ฉันทำไม่ได้
‎แม่ฉันบอกไว้อย่างนั้น ฉันจึงเชื่ออย่างนั้น"
‎และนั่นเป็นแรงผลักดันของเธอ
‎เป็นกำลังใจให้เธอเดินหน้า
‎เธอเข้มแข็งมาก
‎ความเข้มแข็งนั้นมาจากไหน
‎ขอบอกอีกครั้งว่าเราเป็นเด็ก เราเป็นเด็ก
‎(วันที่ 16 มีนาคม 1991 ‎ลาตาชา ฮาร์ลินส์ วัย 15 ปี ถูกฆ่า
‎โดยนางซุนจาดู ที่ร้านเอ็มไพร์ลิเคอร์ ‎ที่เขตเซาท์เซ็นทรัล ลอสแอนเจลิส
‎นางดู ที่กล่าวหาว่าลาตาชา ‎ขโมยน้ำส้มหนึ่งขวด
‎ยิงเธอเข้าที่ท้ายทอย
‎ลาตาชาตายขณะที่มือกำเงินสองดอลลาร์ ‎ที่จะใช้ซื้อน้ำส้ม
‎นางดูถูกตัดสินว่าผิดข้อหาฆ่าคนตายโดยเจตนา
‎ผู้พิพากษาจอยซ์ คาร์ลินสั่งให้ทัณฑ์บน
‎ทำงานบริการสังคม 400 ชั่วโมง
‎และปรับ 500 ดอลลาร์
‎เธอไม่ต้องติดคุก
‎การตายของลาตาชาคือหนึ่งในตัวเร่งปฏิกิริยา
‎ของจลาจลที่แอลเอ ปี 1992
‎ป้าของลาตาชา เดนีส ฮาร์ลินส์
‎ยืนหยัดต่อสู้เพื่อความยุติธรรม ‎และเพื่อให้หลานของเธอเป็นที่จดจำ
‎ไม่นานหลังจากลาตาชาเสียชีวิต
‎เดนีสก่อตั้งคณะกรรมการเพื่อความยุติธรรม ‎ลาตาชา ฮาร์ลินส์
‎เดนีส ฮาร์ลินส์ ‎2 เมษายน 1963 - 25 ธันวาคม 2018
‎ปัจจุบัน ไชนีส ลูกพี่ลูกน้องของลาตาชา ‎และไท เพื่อนรักวัยเด็ก
‎วางแผนก่อตั้งองค์กรของพวกเขาเอง
‎ที่ภาคกลางตอนใต้ของลอสแอนเจลิส ‎เพื่อเยาวชนในชุมชน
‎เพื่อระลึกถึงลาตาชา)
‎(สำหรับไชนีส ไทและทาช่า)
‎คำบรรยายโดย อริยาพร ซัลลิแวน