Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nic nie zastąpi wody.
Jest najcenniejszym zasobem.
Nie uważamy tego za sytuację kryzysową, a powinniśmy ją tak traktować.
To jak wynaleźć lek na raka,
a sto lat później
miliony dzieci nadal umierają na tę chorobę.
To nie do pomyślenia.
A tak właśnie jest z wodą.
Rząd nie zdołał
przekazać ludziom prawdy o sytuacji, w której się znajdujemy.
Ziemię odziedziczyło 7,7 miliardów ludzi.
Prawie dwa miliardy walczy o przeżycie bez czystej wodny pitnej.
Kryzys wodny wcale się nie zbliża. Nie wisi w powietrzu.
On już tu jest.
ONZ ocenia, że do roku 2025
1,8 miliarda ludzi będzie żyć w rejonach z trudnym dostępem do wody.
Zapanuje głód, wzrośnie umieralność.
Zaczną się migracje z braku wody w miejscu zamieszkania.
Wbrew powszechnej opinii
to nie tylko problem krajów rozwijających się.
Już teraz zaczyna mieć wpływ na wszystkich i wszędzie.
Zmieniający się klimat jest mniej pobłażliwy i zachowuje wodę dla siebie.
Zanieczyszczenia niszczą nasze zasoby.
Infrastruktura zużywa się szybciej, niż zdołamy ją naprawiać.
Każdego dnia coraz więcej osób na świecie cierpi z braku wody.
Kryzys wodny najczęściej nie wynika z działań natury,
lecz człowieka.
Brak planowania, niestosowanie odpowiednich technologii
i zbyt opieszałe działania
prowadzą nas ku upadkowi.
To naprawdę groźny kryzys.
A gdyby wprowadzić natychmiastowe rozwiązania?
Obecnie na całym świecie armia wizjonerów i innowatorów
pracuje nad modernizacją systemów wodnych,
by dostarczały i oczyszczały wodę,
od której zależymy w codziennym życiu.
Wyzwania związane z wodą można podzielić na trzy kategorie.
Pierwsza to deficyt wody.
Druga – budowanie infrastruktury odpornej na zmiany klimatu.
I trzecia – jej finansowa przystępność dla społeczeństwa.
Problem z tym kryzysem polega na tym, że woda pitna zacznie się kończyć,
a woda niezdatna do picia będzie dostępna wszędzie.
Są rozwiązania.
Wystarczy je zastosować i kryzys zostanie zażegnany.
Rozwiązanie tych problemów to wyścig z czasem.
Serce mi pęka, że mamy rozwiązania, a nie możemy ich szybko wprowadzić.
Zapotrzebowanie na wodę, by podtrzymać nie tylko populację,
ale także nasz styl życia,
ogromnie wzrosło.
My zaś powielamy wzorce postępowania z przeszłości.
Na przełomie wieków
każdy był odpowiedzialny za własną kanalizację.
Za własną wodę.
Kopano studnie lub czerpano wodę ze strumienia.
Używano latryn lub stawów do oczyszczania ścieków za domem.
To powodowało problemy zdrowotne.
Ludzie chorowali i rządy krajów na całym świecie
uznały, że integralną rolą rządu
jest zadbać o bezpieczeństwo i dobrostan społeczeństwa
bez względu na koszty.
Powstały niezwykle drogie systemy kanalizacji.
Do domów dociągnięto rury.
Każdy dom ma rurę z wodą i rurę na ścieki.
To niesamowicie skomplikowane systemy,
które się starzeją i muszą być wymieniane, co generuje ogromne koszty.
Ale zapewniają bezpieczne środowisko.
Problemy zdrowotne zostały dzięki nim rozwiązane.
Próba zaradzenia sytuacji
pogłębia problem.
Dodajemy więcej zasobów do przestarzałej infrastruktury,
więc wyzwaniem jest pozbycie się niewydajnego systemu
i otwarcie się na nowe sposoby zarządzania wodą.
Nic tak nie skupia uwagi jak kryzys.
Gdy Flint w stanie Michigan zagroził kryzys
wynikający ze skażenia wody pitnej ołowiem,
aktywiści nie tylko domagali się zmiany,
ale też aktywnie szukali kreatywnych rozwiązań problemu.
Jednym z tych aktywistów
jest raper, aktor i przedsiębiorca Jaden Smith.
Poczułem w sobie motywację,
kiedy miałem około 11 lat.
Czerpałem wiedzę o środowisku od nauczycieli w szkole.
Doszło do tego, że bardzo zapragnąłem coś zmienić.
Chciałem zrobić coś, co poprawi sytuację.
Zawsze chciałem zrobić coś ponadprzeciętnego,
podróżować po świecie i mieć na niego wpływ.
Wprowadzić system filtracyjny w Afryce i w Indiach.
Kiedy pojawiły się te pomysły,
zdałem sobie sprawę, że problemy są obok nas.
Mamy problemy z wodą na naszym własnym podwórku
i należy je rozwiązać.
Widziałem wpływ kryzysu na mieszkańców Flint w Michigan.
Gdy widzi się dzieci i starszych ludzi,
którzy nie mogą używać wody płynącej rurami,
to chwyta za serce.
Chcieliśmy to przywrócić
i oczyścić wodę ludziom pozbawionym do niej dostępu.
Stąd pomysł na Budkę z Wodą we Flint.
BUDKA Z WODĄ
Woda jest tutaj filtrowana
i co minutę otrzymujemy prawie 40 litrów czystej wody.
Budka jest tak zaprojektowana, by filtrować ołów.
Wodę codziennie testują nasi ludzie.
Nasze plany i cele
zakładają wprowadzenie projektu tutaj,
a następnie w miejscach na świecie,
gdzie są te same problemy.
Tam, gdzie problem nie dotyczy ołowiu,
możemy zmienić konfigurację urządzenia.
Celem jest zastosowanie budki tam, gdzie jest potrzebna,
i ewentualna jej modyfikacja,
tak by działała równie skutecznie jak we Flint.
Problem z wodą uważa się za globalny, bo wpływa na wszystkich,
a naprawdę to problem lokalny,
z którym trzeba się uporać miasto po mieście.
Widać, że osoby bezpośrednio zaangażowane w pracę,
walczące z suszą albo z pogarszającą się jakością wody,
to ludzie wychodzący poza schematy, wprowadzający innowacje.
I właśnie tam jest przyszłość.
THIKA, KENIA
Jedną z takich innowatorek jest Beth Koiji,
która znalazła niekonwencjonalne rozwiązanie, gdy wyschła jej studnia.
W czasie studiów
miałam dość ciągłych chorób przenoszonych przez wodę.
Dlatego zaczęłam robić w akademiku własne filtry
zabijające albo usuwające bakterie.
Pokazałam je innym,
nauczyłam ich robić proste filtry domowym sposobem,
bo nie są one tanie w Kenii.
W 2016 roku w Kenii była poważna susza.
Ludzie nie traktowali filtrów jako rozwiązanie,
bo nie mieli czego filtrować.
Jedyną opcją tutaj jest przynoszenie wody z rzeki.
Przez cały dzień wysyła się po nią dzieci, więc opuszczają one lekcje.
Woda jest silnie skażona środkami chemicznymi.
Nie można jej pić.
Szukaliśmy czegoś,
co pomoże wykorzystać wilgotność powietrza.
Sfrustrowana obserwowaniem,
jak niedobór wody pustoszy jej kraj,
Beth szuka rozwiązania problemu w przyrodzie.
Uzyskiwanie wody z powietrza w naturze nie jest niczym nowym.
Niektóre plemiona namibijskie
uzyskują wodę pitną z atmosfery.
W atmosferze jest sześć razy więcej wody
niż w rzekach na całym świecie.
Są to ogromne zasoby, które dotąd nie były wykorzystywane.
Zaprojektowała urządzenie, które odzyskuje wodę z atmosfery,
i nazwała je Majik.
Beth zawiozła swój wynalazek do sierocińca The Ark,
by dzieci mogły się skupić na nauce,
zamiast przemierzać kilometry po wodę.
To bardzo prosta technologia.
Nie różni się od wykorzystywanej w lodówce
i w klimatyzacji.
Powietrze jest wciągane za pomocą wiatraka
i przechodzi przez skraplacz.
Dochodzi do skroplenia,
po czym woda jest umieszczana w zbiorniku.
Za nami bardzo sucha pora roku,
a to było jedyne źródło wody pitnej dla tych dzieci.
To jest dla nich zabezpieczenie.
Mając powietrze, można mieć też czystą wodę pitną.
Innowacje technologiczne to za mało,
gdy przeszkoda w zdobyciu wody jest prosta, ale trudno osiągalna.
Pieniądze.
Obecnie, w 2019 roku, rocznie umiera milion dzieci poniżej piątego roku życia,
ponieważ nie ma dostępu do czystej wody.
Rozpocząłem akcję zbierania wody,
bo bardzo poruszył mnie ogrom tego problemu.
W wiosce w Zambii poznałem 14-letnią dziewczynkę.
Oboje wzięliśmy kanistry
i poszliśmy po wodę w towarzystwie tłumacza.
Do studni było około półtora kilometra.
Pytałem ją, co chce robić, gdy dorośnie. Czy zamierza żyć w tej wiosce.
Ona rozejrzała się i odparła, że absolutnie nie.
Chciała wyjechać do dużego miasta, Lusaki, i zostać pielęgniarką.
Pomyślałem, że my z Benem Affleckiem w wieku 14 lat mówiliśmy:
„Będziemy aktorami w dużym mieście, Nowym Jorku”.
Przypomniało mi się to uczucie.
Gdy stamtąd odjechałem, dotarło do mnie,
że gdyby ktoś przezornie nie wykopał tej studni
półtora kilometra od jej domu,
nie miałaby nadziei na żadną przyszłość.
Cały dzień poświęcałaby
nie na naukę w szkole, a na zdobywanie wody.
Z nami Matt Damon i Gary White.
Upubliczniliście historię kobiety, która płaci 60 dolarów miesięcznie
za dostarczenie jej butelki wody, żeby miała co pić.
Dzięki waszemu programowi dostała pożyczkę na własne źródło wody
i spłaca pięć lub sześć dolarów miesięcznie.
Zgadza się.
Wcześniej nikt nie wpadł na takie rozwiązanie.
To takie proste? Dostęp do pieniędzy rozwiąże problem braku wody?
Tak. I własne zaangażowanie.
Oni sami rozwiązują ten problem.
Nasza organizacja Water.org
usuwa przeszkody dzielące ludzi
i bezpieczną wodę.
Jesteśmy w stanie pomóc im finansowo,
żeby stać ich było na domowe filtry.
By byli zadowoleni nie tylko z tego,
że nie muszą już chodzić po wodę,
ale także z tego, że ich woda jest bezpieczna.
Zebraliśmy i rozdysponowaliśmy 27 milionów dolarów
z filantropii,
co pozwoliło na udzielenie mikropożyczek w kwocie 1,1 miliarda dolarów
na czystą wodę i kanalizację
zaspokajające potrzeby.
W tym przedsięwzięciu prawdziwym sukcesem jest,
że nasze pożyczki zwracają się w 99%.
To niebywałe.
To najbiedniejsi ludzie na świecie,
a chcą tylko...
Jeśli pokierować rynki w ich stronę
i umożliwić im samodzielne rozwiązywanie problemów, zrobią to.
Jeśli ich potraktować nie jak cel dobroczynny,
a jak klientów z własną ekonomiczną tożsamością,
to zaskoczą wszystkich.
Przyznaliśmy ponad trzy miliony pożyczek, więc te dane o 99% są wymierne.
Oczywiście dostęp do czystej wody jest tylko częścią równania.
Zdrowa, zrównoważona przyszłość
zależy także od rozwiązania innej, równie pilnej sprawy.
Instalacji sanitarnej.
Według Fundacji Billa i Melindy Gatesów
jej zła jakość odpowiada za 1200 zgonów dzieci poniżej lat pięciu
każdego dnia.
To więcej niż z winy AIDS, odry i gruźlicy razem wziętych.
Choć muszle klozetowe i systemy kanalizacji
są uznawane przez wielu za podstawę bezpiecznej instalacji sanitarnej,
rozwiązania z krajów rozwiniętych
nie mogą być ograniczane w krajach biedniejszych.
Dlatego innowatorzy opracowują rozwiązania dostosowane do warunków lokalnych,
które będą bezpieczniejsze, tańsze i bardziej przyjazne dla środowiska.
Nierzadko wizjoner może działać szybciej i bardziej efektywnie
niż niejeden rząd.
Ten opracował rozwiązania sanitarne
dla najuboższych ludzi na świecie.
Wychowałem się w slumsach.
W slumsach codziennie ma się do czynienia z wyzwaniami dotyczącymi higieny.
Przed położeniem się spać i po obudzeniu
zastanawiam się, co zrobić, by brat, siostra czy kuzyn,
którzy wciąż borykają się z tymi problemami, mieli inne życie.
Firma Dixona, Sanivation,
to przykład lokalnego rozwiązania globalnego problemu.
Zapewnia toalety i kanalizację dla 20 000 Kenijczyków
w sposób ekonomicznie zrównoważony.
Mamy 126 domów, które obsługujemy od ponad trzech lat.
Bardzo się cieszymy z tego,
jaki wpływ mamy na te rodziny
tydzień po tygodniu, miesiąc po miesiącu, rok po roku.
Najpierw mieliśmy wspólną toaletę
dla wszystkich mieszkańców.
Nie była bezpieczna, bo przy tylu użytkownikach
trudno o czystość.
Dla mnie i moich dzieci to nie było bezpieczne.
Teraz mam toaletę Blue Box i mogę jej używać, kiedy zechcę.
Jest bezpieczna, bo mogę z niej korzystać w domu.
Bardzo się cieszę, bo moja rodzina jest bezpieczna.
Ekskrementy są wywożone raz w tygodniu.
Sanivation zatrudnia 98 pracowników, którzy je przewożą
do zakładu oczyszczania ścieków.
Ale Dixonowi nie wystarcza ograniczenie rozprzestrzeniania się chorób.
Zamienia ekskrementy w zyski.
Po przywiezieniu ich na miejsce najpierw stosujemy nasze technologie.
Wykorzystujemy słońce, żeby zabić wszystkie patogeny.
Następnie mieszamy je z pozostałościami rolniczymi
i uzyskujemy produkt z odchodów.
Można go używać zamiast tradycyjnego węgla.
Nie generuje on tak wysokiej emisji dwutlenku węgla
jak tradycyjny węgiel.
Spala się trzy razy dłużej, co oszczędza pieniądze.
Dodatkowo każda tona sprzedanego węgla
to 88 uratowanych drzew.
Sprzedaż produktów pokrywa koszty całej operacji.
Dlatego nasze rozwiązanie jest bardzo atrakcyjne
i stanowi dobrą opcję dla rządu.
Sanivation współpracuje z lokalnym rządem,
poszerzając zasięg swojej działalności.
To współpraca kluczowa dla rozpowszechniania
innowacji takich jak Budka z Wodą,
Majik Water
czy Sanivation.
Ale odzyskanie wody z instalacji sanitarnych
jest ważne nie tylko w krajach rozwijających się.
Kreatywne rozwiązania potrzebne są także w miastach takich jak Chicago.
Tu znajduje się największy zakład uzdatniania wody na świecie.
Miasto liczy trzy miliony mieszkańców
i generuje miliony litrów ścieków każdego dnia.
Dziennie dostajemy prawie trzy miliardy litrów wody.
Możemy wypełnić nią basen olimpijski
w 12 minut.
Jednym z usuwanych zanieczyszczeń jest fosfor,
bo jego nadmierna ilość w zbiorniku wodnym
wzmacnia porost glonów i innych roślin wodnych.
A gdy jest ich zbyt dużo, mogą zatkać kanał przepływu wody.
Nadmierna ilość fosforu niszczy ekosystemy wodne,
lecz on sam jako kluczowy składnik DNA
jest niezbędny dla wszystkich istot żywych.
Jednak zasoby fosforu nie są nieskończone i szybko znikają.
Naukowcy obawiają się, że globalny niedobór fosforu nastąpi
w roku 2035.
A gdyby usuwając zanieczyszczenia ze ścieków,
odzyskiwać cenną rudę czystego fosforu?
Krótka odpowiedź? To możliwe.
Fosfor wiąże się z materiałem organicznym,
który oddzielamy od wody.
Po oddzieleniu ma gęstą konsystencję, więc odciągamy wodę.
Uzyskujemy produkt o dużym stężeniu amoniaku i fosforu.
Jeśli ten strumień podda się chemicznym sztuczkom
i doda się trochę chlorku magnezu,
otrzymamy produkt powstały
za pomocą metod stosowanych do komercyjnych nawozów.
Może on być zatem sprzedawany jako nawóz rolniczy.
Lecz nie jest to zwyczajny nawóz.
Nie da się nim zastąpić innych nawozów,
bo to nawóz o wolnym uwalnianiu.
Czy jest coś lepszego od zamiany odpadu w surowiec,
który w dodatku przynosi pieniądze?
Strumień dochodów. To nawóz komercyjny.
Sprzedajemy go i mamy udział w zyskach.
Ironia polega na tym,
że w ściekach jest ponad dwa razy więcej energii,
niż potrzeba do ich oczyszczenia.
Dlaczego wkładamy tyle energii w zniszczenie energii, która tam jest?
To właśnie robimy. Istne szaleństwo.
Mamy niesamowite ilości zasobów płynące przez nasze rury.
Są za darmo, a wydajemy duże pieniądze, żeby się ich pozbyć.
ANDALUZJA, HISZPANIA
Być może musimy zmienić nasze myślenie o odpadach.
Jak mawiają: „Co dla jednych błoto, to dla innych złoto”.
Gdy Chicago zapobiega rozrostowi glonów,
usuwając fosfor ze ścieków,
pewien innowator z południowej Hiszpanii
celowo wzmacnia formowanie się glonów,
hodując prosty, lecz lekceważony surowiec.
Glony to najstarszy organizm na ziemi,
bo wystarczą mu trzy rzeczy:
słońce, składniki odżywcze i woda.
Tu wytwarzamy własne glony.
Nie czekamy miliony lat. Nam wystarczą trzy godziny.
Mamy ogromne baseny, zwane kanałami.
Tu rosną glony. Trzymamy je tam trzy dni.
Karmimy je ściekami.
Dzięki flotacji oddzielamy je i wpompowujemy do aparatu ekstrakcyjnego,
gdzie są przetwarzane na biogaz lub metan
za pomocą procedur oczyszczania gazu.
Nikt nie uwierzy, ile tlenu są w stanie wyprodukować glony.
Tlen ten pomaga oczyścić ścieki, dzięki czemu uzyskujemy czystą wodę.
Mamy dość glonów, by posłużyły jako biopaliwo.
Realizujemy moje marzenie: „tankowanie ściekami”.
Moją pasją są samochody.
Mogę zatankować auto ściekami i odjechać w siną dal.
Farmy z glonami można założyć w całej Andaluzji.
Wystarczyłoby biometanu dla 30 milionów aut.
Możemy zmieniać świat krok po kroku.
Tu także wykorzystywane jest myślenie lateralne.
Dostarczanie świeżej wody na wiele sposobów.
Majik Water odtworzyło namibijskiego żuka,
podobnie inni innowatorzy szukają pomysłów w naturze.
Takie naśladowanie natury zwane jest bioniką.
Obecnie postępujemy tak:
znajdujemy wodę w dostatecznej ilości,
oczyszczamy ją, na ile jest nam to potrzebne,
korzystamy z niej i pozbywamy się jej.
Natura tak nie postępuje.
Powtórnie wykorzystuje każdą kroplę wody na planecie.
Woda, jaką mamy dziś, jest tu od zawsze,
i była wielokrotnie używana przez naturę
przez miliardy lat.
Próbując odtworzyć procesy recyklingowe natury,
naukowcy duńscy szukali odpowiedzi głęboko w komórkach naszych własnych ciał.
Odkryli białka, które można przyspieszyć i zaadoptować
do technologii membran w celu oczyszczania wody.
Peter pojawił się w laboratorium
zaraz po skończeniu studiów. Miał jak zawsze fiolkę
z białkami akwaporynowymi.
Przeciętny człowiek ma w ciele 40 do 50 różnych wariacji
białek akwaporynowych.
Pełnią one bardzo ważne funkcje regulowania przepływu materiałów.
Pomyślcie, co by było, gdyby zjedzenie posiłku
od razu miałoby efekt stymulujący nasz mózg.
Wariowalibyśmy po każdej filiżance kawy.
Ciało rozwinęło sposoby regulacji przepływu różnych molekuł w ciele.
Ważną tego częścią są białka akwaporynowe.
To przykład zintegrowania
białka biologicznego z membraną.
Powielamy naturalny sposób filtrowania wody.
Dzięki biotechnologii uzyskujemy białko akwaporynowe,
które filtruje wodę w komórkach żywych, co jest bardzo skuteczne.
BŁONA KOMÓRKOWA BIAŁKO AKWAPORYNOWE
CZĄSTECZKA WODY
Nie my to wymyśliliśmy, tylko natura
w czasie 3,8 miliardów lat ewolucji.
My tylko korzystamy z tej ewolucji.
Gram białka akwaporynowego
filtruje kilkaset litrów wody w każdej sekundzie.
Powlekamy powierzchnię membrany białkiem akwaporynowym
i uzyskujemy naturalną wodę.
Zamiast filtrować wodę,
możemy uzyskać wodę za pomocą osmozy.
Możemy otworzyć się
na zupełnie nowe produkty filtracji
dzięki składnikowi, który dała nam natura.
Technologie membranowe, takie jak białko akwaporynowe,
są też wykorzystywane do rozwoju
naszych umiejętności uzyskiwania świeżej wody z oceanów.
Woda morska jest silnie zasolona,
a pozbycie się zasolenia kosztuje dużo energii.
Woda morska jest jedną z najkosztowniejszych.
Jeśli chodzi o innowacje i oczyszczanie wody morskiej,
oto gdzie się znajdujemy.
W latach 60. i 70. mieliśmy
około 40 kilowatogodzin na metr sześcienny uzdatnianej wody.
Teraz niecałe cztery kilowatogodziny na metr sześcienny,
co daje 90% redukcję energii przy tej samej porcji oczyszczonej wody.
Ta technologia jeszcze to zmniejszy.
Obecnie mamy bardzo szeroki wybór niesamowitych innowacji,
którymi nie dysponowaliśmy 20 czy 30 lat temu.
Możemy tworzyć biomateriały ze ścieków.
Możemy zamieniać ścieki w energię.
Możemy oczyszczać wodę na poziomie molekularnym.
Parę dekad temu mogliśmy o tym tylko pomarzyć.
W wiodącym ośrodku badania wody w Singapurze
technologie membranowe są także wykorzystywane do rozwoju
naszych umiejętności uzyskiwania świeżej wody z oceanów.
Postępy w odsalaniu nadal będą czynione,
ale w zasięgu ręki może być prostsze rozwiązanie.
Powtórne użycie wody, którą już mamy.
HRABSTWO ORANGE, USA
Na wybrzeżu Pacyfiku w Kalifornii
ogromne zużycie wody
spowodowane wzrostem liczby ludności i wymogami przemysłu
doprowadziło do rekordowych niedoborów. To sygnał alarmowy dla stanu,
iż dawny sposób zarządzania wodą w regionie
przestał być aktualny.
W południowej Kalifornii mamy bardzo suchy klimat.
Przyzwyczailiśmy się
do pewnego stylu życia i korzystania z wody,
polegając na zewnętrznych źródłach z północnej Kalifornii
i rzeki Kolorado,
dostarczanych akweduktami wybudowanymi dekady temu.
Wiedzieliśmy, że liczba ludności wzrośnie,
a na zewnętrzne źródła ma wpływ ta sama susza co tutaj.
Akwedukt z Kolorado transportuje wodę
z rzeki Kolorado do południowej Kalifornii.
Transport wody wymaga bardzo dużo energii i jest kosztowny,
a obecnie nie jest w stanie zaspokoić potrzeb Kalifornii.
Kwitło tu rolnictwo. Nie bez powodu hrabstwo nazywa się Orange.
Pełno tu było gajów pomarańczowych, pól sojowych.
Od dawna uważa się, nie tylko w Kalifornii, ale w całym USA,
że woda gruntowa to naturalne źródło wody,
zwykle wolne od zanieczyszczeń i bardzo dobrej jakości.
I że samo się uzupełni.
Natura zrobi to za nas. Deszcz, opady atmosferyczne.
To źródło samo się naładuje i będziemy mogli nadal z niego korzystać.
Ale naturalne opady nie wystarczą.
Nie możemy polegać wyłącznie na naturze. Zastanowiliśmy się, skąd jeszcze czerpać.
Człowiek wymyślił sposoby doładowania warstwy wodonośnej.
I wpadliśmy na pomysł wykorzystania zużytej wody.
Ekipa Mehula natrudziła się, by przekonać rząd,
że użycie odzyskanej wody do napełnienia warstwy wodonośnej
pozwoliłoby Hrabstwu Orange zgromadzić zapasy
i uniknąć kolejnej suszy.
Technologia membranowa sprawdza się do usuwania zanieczyszczeń
i oczyszczania wody, której dawniej nie potrafiono oczyścić.
Przeniesienie jej pod ziemię ma tę zaletę, że nic nie tracimy.
Więcej tracimy…
Wielki rezerwuar wodny lub jezioro
traci dobrych 5% wody w wyniku parowania.
Ma rodzaj naturalnej pokrywy chroniącej przed zanieczyszczeniami środowiska,
więc to idealny zbiornik stworzony przez naturę.
Wygraliśmy los na geologicznej loterii,
mając ogromną, naturalną, podziemną warstwę wodonośną,
która jeśli o nią zadbamy, posłuży całej naszej populacji.
Oczywiście w wielu częściach świata
wielkie miasta nadal uszczuplają wody gruntowe,
a rządy próbują zaradzić problemowi.
Tutaj może włączyć się przemysł.
Meksyk ze swymi 20 milionami mieszkańców
dosłownie zapada się pod swoim ciężarem.
Ulice i budynki się zapadają.
Liczyć, że rząd rozwiąże ten problem, to za mało.
Aby wprowadzić zmiany na świecie, trzeba ciągłego zaangażowania
największych użytkowników wody na świecie.
Branże przemysłowe muszą uznać to za swój priorytet.
Trzeba inwestować w technologie odzyskiwania i ochrony wody
dla polepszenia sytuacji przyszłych pokoleń.
Produkcja przemysłowa często wiąże się z użyciem wody na masową skalę.
Przemysł kosmetyczny nie jest największym winowajcą,
ale wdraża procesy innowacyjne
mogące wpłynąć na zużycie wody na wielu obszarach produkcji.
Czyszczenie sprzętu między cyklami
wymaga największego zużycia wody w procesie produkcji
i to tutaj firma kosmetyczna L'Oréal
wprowadziła najwięcej zmian.
Dla nas jako firmy
woda jest ważna, bo musimy działać efektywnie.
Tam, gdzie sytuacja z wodą jest poważna,
musimy za wszelką cenę zmniejszyć nasz wpływ na społeczności,
na te regiony, jeśli chodzi o zużycie wody.
Więc musimy zmniejszyć zużycie wody.
Zaczęliśmy od wodooszczędności,
redukując nasze zapotrzebowanie,
następnie używając wodę powtórnie,
a wreszcie odzyskując ją.
Okazało się, że wodooszczędność nie wystarczy.
Zaczęliśmy się zastanawiać, co zrobić.
Odpowiedź była oczywista, bo odprowadzaliśmy ścieki.
Natura nie marnuje wody.
To było nasze źródło świeżej wody, którym mogliśmy zastąpić wodę miejską.
Przygotowaliśmy więc projekty recyklingowe.
Pod koniec 2018 roku
mieliśmy już około 12 fabryk wykorzystujących odzyskaną wodę.
W oparciu o te pozytywne doświadczenia
z odzyskiwaniem wody
chcieliśmy jeszcze bardziej rozwinąć system
i opracowaliśmy koncepcję „suchej fabryki”.
100% WODY MIEJSKIEJ
„Sucha fabryka”,
czyli 100% wody potrzebnej do procesów przemysłowych
pokrywa woda uzdatniona i odzyskana.
Niepotrzebna jest już woda miejska,
co w ogromnym stopniu ogranicza jej konsumpcję.
Obecnie rozwijamy pomysł suchych fabryk,
dając pierwszeństwo fabrykom zużywającym najwięcej wody
oraz fabrykom działającym w regionach,
gdzie woda stanowi poważny problem.
Na przykład tutaj, w Meksyku.
Jeśli przemysł będzie podążał tą drogą,
globalna konsumpcja wody do celów produkcji może spaść aż o 90%,
w zależności od branży.
Nie mamy wyboru.
Musimy zmniejszyć nasz wpływ na środowisko.
Plan B nie istnieje.
Wszyscy muszą być tego świadomi i mieć swój wkład.
TIRUPPUR, INDIE
Branża kosmetyczna
jest jedną z wielu branż wykorzystujących dużo wody.
Na przykład firmy tekstylne, jak te w Indiach,
są poważnymi konsumentami wody
i w znacznym stopniu przyczyniają się do zanieczyszczania kraju
poprzez zatruwanie wód farbami, wybielaczami i innymi chemikaliami.
To przez nie ludzie nie mają wody.
W 2010 roku rząd postanowił,
że farbiarnie i firmy wybielające mogą działać, tylko jeśli oczyszczają wodę,
co groziło utratą 55 000 miejsc pracy.
Właściciel fabryki tekstylnej na południu Indii
podjął się wyzwania i wymyślił ekologiczne rozwiązanie,
dając przykład innym fabrykom w tym regionie.
W 2010 roku pojawił się poważny problem związany ze ściekami.
Odprowadzano nieoczyszczone ścieki. Rzeki były zabarwione na różne kolory.
Farbiarnie i fabryki chemiczne
wpuszczały chemikalia do rzeki Noyyal.
Wejście do rzeki groziło chorobami.
Bólem stóp i nóg
oraz pieczeniem.
Obecnie nie ustajemy w wysiłkach, by modernizować technologie.
Rzeka, która 20 lat temu była zabarwiona,
teraz jest świeża i czysta,
a ścieki nie są do niej odprowadzane.
Woda po procesie barwienia, wybielaniu, po kontakcie z chemikaliami i solami
jest obecnie uzdatniana, a nie wylewana do lokalnych rzek.
Zamiast czerpać wodę z rzek,
firma Rahula ponownie wykorzystuje ponad 90% wody zużytej w czasie produkcji.
Sytuacja jest o wiele lepsza niż pięć lat temu.
Ścieki z naszej fabryki zawierające solankę,
barwniki i sole
są kierowane do fabryki,
gdzie są przechowywane przez około 24 godziny.
Tam są uzdatniane, zmiękczane i przenoszone do membrany.
Stamtąd bierzemy wodę do powtórnego użycia,
a odrzut jest przenoszony do parownika,
gdzie odciągana jest sól.
Woda z membrany
i sól z parownika są używane tutaj.
Powraca 90% wody.
Wszystkie elementy biorą udział.
Chemikalia, farby
i membrany.
Zatem jest to działanie łańcuchowe.
Staramy się, by nasza branża była przyjazna dla środowiska.
To najwyższy czas,
by wszyscy zaczęli tak postępować.
Nie wolno się przed tym uchylać.
ĆENNAJ, INDIE
W innej części Indii problemem było nie zanieczyszczenie, a brak wody.
W 2019 roku
dziesięciomilionowe miasto spotkało coś, co było nie do pomyślenia,
a teraz jest coraz bardziej powszechne.
Dzień Zerowy.
Gdy w mieście kończy się woda pitna.
Każdy myśli tylko o jednym,
o wodzie.
W Ćennaj mamy wiele kryzysów wodnych. Rok temu nie było deszczu.
Nie mamy wody gruntowej, a deszczówka nie jest odpowiednio uzdatniana
i nie jest podłączona do wszystkich źródeł wody.
Wiele mieszkań
musi polegać na cysternach z wodą.
Ostatnio mieliśmy pięciodniowy strajk cystern.
Są pozostawieni bez wody.
Codziennie jest gorzej, więc ludzie muszą coś z tym zrobić.
Dziesięć milionów mieszkańców Ćennaj
w obliczu kryzysu rozpaczliwie potrzebuje wody,
oprócz prawie 200 rodzin z tego budynku.
Jak to się stało, że nie muszą oni kupować drogiej wody z cystern?
Pomysłowość.
Jako nastolatka nie myślałam o tym za wiele,
ale jako matka
chcę zapewnić mojemu dziecku tak ważne rzeczy jak czysta woda.
Od drzwi do drzwi tłumaczyliśmy, po co zbierać deszczówkę i jak to robić.
Teraz wszyscy są świadomi i to robią.
Zobowiązaliśmy się,
że nie kupimy więcej ani kropli wody.
Postanowiliśmy zmodernizować
naszą oczyszczalnię ścieków
i oczyszczalnię wody,
a także system poboru deszczówki.
Woda przechodzi przez rowy do zbierania deszczówki
i jest kierowana do studni, więc korzystamy z wody
z naszego własnego kompleksu.
Te wszystkie modernizacje
przyniosły fantastyczne rezultaty.
Za mną widać piękny, ogromny, zielony ogród.
Można się zastanawiać, skąd bierzemy wodę na utrzymanie tej roślinności.
To nie jest woda gruntowa.
To woda z oczyszczalni ścieków.
I wszystko jest bujne i zielone.
Z okna widzę pobliskie społeczności mieszkańców.
Zastanawiam się, czy mają taki system uzdatniania wody, jak my.
To rozwiązałoby wszelkie problemy z kryzysem wodnym.
Każda kropla wody jest niezwykle cenna i nie pozwolimy jej się zmarnować.
Wszyscy na tym korzystają.
Zajęcie się wodą na poziomie lokalnym,
czyli zmiana systemowa, nie technologiczna,
redukuje koszty inwestycyjne i ułatwia powtórne wykorzystanie wody.
Wracam do problemu niedoboru wody.
Ponowne jej wykorzystanie
to jeden z najefektywniejszych sposobów na poradzenie sobie z problemem.
Coraz więcej regionów
decyduje się na ponowne wykorzystanie i pełen recykling wody.
W Kalifornii widzieliśmy ochronę zasobów wodnych w mieście.
W Indiach mieszkańcy budynku w Ćennaj sami postarali się zaopatrzyć w wodę.
Ale czy można dokonać jeszcze większej redukcji?
Oczywiście, że tak.
LEEUWARDEN, HOLANDIA
Tutaj, w Holandii,
grupa pod nazwą The Dutch Water Alliance
wprowadziła nowatorską technologię
umożliwiającą odzyskiwanie wody w naszych własnych domach.
W przemyśle
wprowadza się środki redukujące zużycie wody.
To widać w rolnictwie.
Teraz to zależy od nas i konsumentów.
Marnujemy bardzo dużo wody, a to łatwe,
bo mamy źródła wody w domach.
Hydraloop to system odzyskiwania szarej wody w mieszkaniach.
Recyklinguje wodę z kąpieli i z pralek.
Oczyszcza ją do ponownego użycia
do spłukiwania toalet, prania, ogrodu czy basenu.
Stworzyliśmy nowy, innowacyjny sposób oczyszczania wody.
Połączyliśmy sześć technik w jedną.
To bardzo proste techniki i razem
uzdatniają wodę tak, że jest ona czysta, bezpieczna
i odpowiada najwyższym międzynarodowym standardom,
więc może być ponownie użyta.
W ciągu miesiąca oszczędzamy prawie 3000 litrów wody.
To naprawdę sporo.
Rocznie oszczędzamy około 30 000 litrów.
Naszą ideą jest, by za 20 lat
nie budowano już domów bez systemów odzyskiwania wody.
Jeśli się nie zacznie…
żyć ekologicznie, czego elementem jest dbałość o wodę,
dojdzie w końcu do ogólnoświatowej katastrofy.
Za dziesięć lat na naszej planecie będzie 8,5 miliarda ludzi.
Jeśli choć 5% z nich będzie odzyskiwać wodę w domu,
to zatrzyma wzrost poboru wody na planecie.
Taka siła tkwi w domowym odzyskiwaniu wody.
Wiele innowacji w filtrowaniu wody
opracowano z dala
od błękitnej planety, którą chcemy ocalić.
Dostarczenie wody na stację kosmiczną jest kosztowne.
To dziesiątki tysięcy dolarów za litr.
Odzyskiwanie wody to część programu NASA.
Na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej jedyne źródło wody to recyklingowany mocz
i recyklingowane skropliny,
czyli woda z oddechu generowana w trakcie jedzenia.
Opracowaliśmy technologie, które naśladują funkcje jelita cienkiego.
Sprawdzamy, jak to działa
i na czym polega zdolność regeneracji jelita cienkiego.
W laboratorium dzięki inżynierii genetycznej
i wielu innym technikom podłączamy je do membran,
aby odzyskać wodę.
Uzyskuje się filiżankę wodę i niczego więcej nie trzeba.
Można ją w kółko recyklingować.
To naprawdę inspirujące widzieć tych innowatorów,
często z ograniczonymi zasobami,
jak ratują swoje społeczności, pomagając powstrzymać falę kryzysu wodnego.
Ale nie możemy tak po prostu pozostawić rozwiązań ekspertom,
inżynierom, wizjonerom innowacji.
Wszyscy jesteśmy za to odpowiedzialni
i musimy działać natychmiast, tworząc wspaniały błękitny świat.
Jeśli poszukamy sygnałów i przykładów,
gdzie to już się dzieje, i to z powodzeniem,
to nas zdopinguje.
Wtedy pozostanie kwestia adaptacji i przyspieszenia tego procesu.
Musimy zacząć myśleć inaczej
i korzystać z nowych pomysłów. To zadanie każdego z nas.
Dla niektórych działaniem będzie
skłanianie lokalnych zakładów do postępowego podejścia
do wody i instalacji sanitarnych.
Dla innych – sięgnięcie po własne talenty.
Zapytaj siebie,
co możesz zrobić, by stać się częścią tego procesu.
Odpowiedzi są wokół nas.
Możemy uważniej korzystać z wody własnej,
rodziny i przyjaciół.
Możemy śledzić nowe technologie, jak te oglądane przed chwilą,
i stosować je w domach, miejscach pracy, w naszej społeczności.
Możemy wspierać firmy wiodące prym w zarządzaniu wodą.
Możemy też zachęcać bliskie nam marki
do ponownej analizy swej polityki wodnej.
Możemy naciskać na lokalne, regionalne i krajowe władze,
by podejmowały działania.
Listy, maile, petycje, kampanie w mediach społecznościowych.
To może dać natychmiastową i długotrwałą zmianę.
Ten problem można rozwiązać, prawda?
Znamy odpowiedzi.
Sprawdziliśmy je. Widzieliśmy je.
Wiemy, że się da.
To kwestia zestawienia modeli biznesowych, połączenia elementów,
skłonienia władz do wprowadzenia regulacji wspierających odzyskiwanie wody.
Technologia nie stoi na drodze rozwiązania kryzysu wodnego.
Wszystko zależy od finansów i polityki.
Banki kontrolują dwie trzecie światowych pieniędzy.
Gdyby postawiły warunek każdemu pożyczkobiorcy,
że na końcu zwyciężyć ma woda…
Cóż to byłaby za fantastyczna szansa.
Jedno proste zdanie
na temat wody brzmi: „Żądajcie więcej, żądajcie lepiej”.
Da się.
Potrzeba silnego przywództwa,
by podejmować decyzje w niezgłębionych dotąd obszarach.
Wiemy, że to dobra droga.
Dobra dla naszego społeczeństwa i dla środowiska.
Dobra dla przyszłości całej ludzkości.
Dla niektórych działanie może przyjąć formę
zrozumienia, jak niezwykle cenna jest woda,
i gotowości płacenia za nią ceny,
nawet tam, gdzie jest jej pod dostatkiem.
Tak jak zmiany klimatyczne zaktywizowały zwykłych obywateli na całym świecie,
tak kryzys wodny wymaga wielkiej mobilizacji ludzi,
którzy naprawdę dbają o naszą wspólną przyszłość.
Tworzymy ruch
przedstawicieli młodego pokolenia, którzy nie będą tolerować tego,
jak obecnie postępujemy.
Każdy pozytywny krok,
każda wdrożona innowacja,
każda postępowa inicjatywa
coraz bardziej oddalają nas
od katastrofy.
To może i musi się zdarzyć w czasie naszego życia,
inaczej nasze dzieci będą żyły w całkiem innym świecie.
Chcemy zobaczyć zaangażowanie władz
w finansowanie i wspieranie systemu kanalizacji,
tak by był dostępny dla każdego.
Wyobrażamy sobie dzień, kiedy każdy ma dostęp do czystej wody.
Tak będzie za naszego życia.
Jesteśmy na skraju załamania, ale jeszcze się trzymamy.
Jeśli się zjednoczymy, coś się zmieni.
Ludzie na całym świecie robiący te niesamowite rzeczy
są inspiracją, bo zaczynamy myśleć,
że możemy coś zmienić.
Mamy szczęście, że możemy temu zaradzić.
Za sto lat ludzie będą marzyć o takim problemie.
Napisy: Dorota Nowakówna