Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ไม่มีอะไรสามารถทดแทนน้ำได้
มันคือทรัพยากรที่มีค่าที่สุดที่เรามี
เราไม่ได้มองว่าน้ำเป็นปัญหาวิกฤต ทั้งๆ ที่ควรจะเป็น
ลองคิดดู ถ้าพรุ่งนี้เรารักษาโรคมะเร็งได้
และในอีกร้อยปีข้างหน้า
ก็ยังมีเด็กเป็นล้านๆ คน ที่ตายจากโรคมะเร็ง
คงเป็นเรื่องที่ไม่อยากคิด
แต่นี่แหละคือสถานการณ์น้ำในปัจจุบันของเรา
รัฐบาลล้มเหลว
ในการบอกความจริงกับประชาชน เรื่องสถานการณ์ที่เรากำลังเผชิญ
มีผู้คนอยู่ 7.7 พันล้านคนบนโลกในปัจจุบัน
เกือบสองล้านคนใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก เนื่องจากขาดแคลนน้ำดื่มสะอาด
วิกฤตการณ์น้ำไม่ใช่เรื่องไกลตัว ไม่ใช่เรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้น
มันเกิดขึ้นอยู่แล้ว ณ ตอนนี้
ยูเอ็นคาดการณ์ว่าภายในปี 2025
คน 1.8 พันล้านคนจะอยู่ในพื้นที่ ที่มีความตึงเครียดด้านน้ำ
ผู้คนจะไม่ได้อดอยากและตายไปในทันที
พวกเขาจะอพยพย้ายถิ่นไปเรื่อยๆ และพื้นที่นั้นก็จะขาดทรัพยากร
วิกฤตการณ์นี้ไม่ได้เป็นแค่ปัญหา ของประเทศกำลังพัฒนาอย่างที่คนส่วนใหญ่คิด
มันเริ่มส่งผลกระทบต่อคนในทุกพื้นที่แล้ว
ภูมิอากาศที่เปลี่ยนแปลง ยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายมากขึ้น
มลพิษทำให้น้ำปนเปื้อน
โครงสร้างพื้นฐานก็เสื่อมโทรมลง เร็วกว่าที่จะซ่อมแซมทัน
มีคนหิวกระหายน้ำเพิ่มขึ้นในโลกทุกวัน
ส่วนใหญ่แล้ว วิกฤตการณ์น้ำ ไม่ได้เกิดขึ้นตามธรรมชาติ
แต่เป็นฝีมือมนุษย์นี่แหละ
เพราะการไม่วางแผน การใช้เทคโนโลยีที่ไม่เหมาะสม
และการแก้ปัญหาไม่ทันท่วงที
ทำให้เราล้มเหลวอย่างเลี่ยงไม่ได้
นี่เป็นวิกฤตการณ์ที่น่าหวาดหวั่น
แต่ถ้าทางแก้ปัญหานั้นมีอยู่แล้วล่ะ
ณ ตอนนี้ นักคิดและนักนวัตกรรม จากทั่วทุกสารทิศ
กำลังคิดค้นปรับเปลี่ยนระบบน้ำกันใหม่
เพื่อผลิต แจกจ่าย และปรับปรุงคุณภาพน้ำ
ที่เราต้องพึ่งพาในการดำรงชีวิต
ปัญหาเรื่องน้ำที่โลกกำลังเผชิญ แบ่งออกได้เป็นสามประเภท
หนึ่งคือการขาดแคลนน้ำ
สองคือการสร้างโครงสร้างพื้นฐาน ซึ่งทนต่อการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ
และสามคือการทำทั้งหมดนั่น โดยงบประมาณที่สังคมรับไหว
ปัญหาของวิกฤตการณ์นี้ก็คือ
น้ำที่ดื่มได้จะค่อยๆ เริ่มหายไป
แล้วน้ำที่ดื่มไม่ได้ ก็จะเข้ามาแทนที่อยู่ทั่วไปหมด
ทางแก้ปัญหามีอยู่แล้ว
เราแค่ต้องนำมันมาใช้แก้ปัญหา แล้วเราจะแก้ไขมันได้
เราต้องแก้ปัญหาแข่งกับเวลา
ซึ่งมันทำให้ฉันเจ็บใจมาก ที่เรามีวิธีแก้อยู่แล้วแท้ๆ
แต่ไม่สามารถนำออกมาใช้ได้ทัน
ความต้องการน้ำ ที่ไม่ใช่แค่เพื่อดำรงเผ่าพันธุ์
แต่เพื่อดำรงวิถีชีวิตของเราด้วย
ได้เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล
แต่เราก็ยังมิวาย ทำทุกอย่างเหมือนที่เคยทำมาในอดีต
ในช่วงรอยต่อศตวรรษ
ทุกคนต้องจัดการสิ่งปฏิกูลของตัวเอง
ต้องหาน้ำมาเก็บกักเอง โดยการสร้างบ่อบาดาลบ้าง
หรือไม่ก็เอาน้ำมาจากลำห้วย
คนสมัยนั้นจะสร้างส้วมหลุม
หรือไม่ก็บ่อน้ำเสียไว้หลังบ้าน
แน่นอนว่ามีปัญหาเรื่องสาธารณสุข
ผู้คนล้มป่วย รัฐบาลทั่วโลกก็เลย
เข้ามาช่วยและบอกว่า นี่คือปัญหาของรัฐบาลโดยตรง
เราต้องให้ความปลอดภัย และสวัสดิการแก่ชุมชน
เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา
ก็เลยทำระบบระบายน้ำเสียที่แพงหูฉี่ขึ้นมา
ซึ่งต่อท่อไปยังทุกครัวเรือน
ต่อท่อประปาและท่อน้ำเสียไปยังบ้านทุกหลัง
เป็นระบบที่มีเครือข่ายซับซ้อนมาก
พอใช้ไปนานๆ ก็ต้องเปลี่ยนใหม่ โดยมีค่าใช้จ่ายที่สูงมาก
แต่มันก็นำมาซึ่งสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย
และแก้ปัญหาด้านสาธารณสุข ที่เกิดจากน้ำสกปรก
การที่เราพยายามออกแบบทางแก้ปัญหา
ยิ่งทำให้ปัญหาหยั่งรากลึกลงไปอีก
ด้วยความที่เราจัดการทรัพยากร โดยใช้โครงสร้างพื้นฐานที่ล้าสมัย
ความท้าทายก็คือการเลิกใช้ ระบบที่เก่าคร่ำครึและไม่มีประสิทธิภาพ
และเริ่มเปิดใจรับวิธีการจัดการน้ำแบบใหม่
ไม่มีอะไรจะทำให้จิตใจเราตั้งมั่น ได้ดีไปกว่าวิกฤตการณ์
เมื่อตอนที่เมืองฟลินต์ในรัฐมิชิแกน ต้องเผชิญวิกฤตที่น่าตกใจ
ของการที่น้ำดื่มมีสารตะกั่วปนเปื้อน
กลุ่มนักเคลื่อนไหว ไม่เพียงแต่เรียกร้องให้มีการเปลี่ยนแปลง
แต่ยังพยายามคิดค้น วิธีแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์
หนึ่งในหัวคิดสร้างสรรค์ที่ว่า
เป็นของแร็ปเปอร์ นักแสดง และนักธุรกิจหนุ่ม เจเดน สมิธ
แรงบันดาลใจของผมที่มีต่อน้ำ เริ่มต้นขึ้น...
ตอนที่ผมอายุได้ประมาณ 11 ปี
ซึ่งมันเกิดจากการที่ผม ได้เรียนรู้เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม
จากครูที่โรงเรียน
จนมันถึงจุดที่ผมอยาก สร้างความเปลี่ยนแปลงได้จริงๆ
ผมอยากทำอะไรสักอย่าง เพื่อสร้างความเปลี่ยนแปลงบนโลกนี้
ผมอยากทำมากกว่าที่คนคิดทำอยู่เสมอ
อยากเดินทางไปทั่วโลก อยากมีส่วนร่วมสร้างความเปลี่ยนแปลง
ผมอยากติดตั้งระบบกรองน้ำในแอฟริกา
ผมอยากติดตั้งระบบกรองน้ำในอินเดีย
พอผมเริ่มผุดไอเดียเหล่านี้ขึ้นมา
ผมก็เริ่มรู้ว่าใกล้ตัวเราก็มีปัญหาเหมือนกัน
ปัญหาเรื่องความสะอาดของน้ำ ที่หลังบ้านเราเองนี่แหละ
ที่เราจะต้องพูดถึง
(ฟลินต์ เมืองแห่งยานพาหนะ)
และผมได้เห็นผลกระทบของวิกฤตนี้
ที่มีต่อทุกคนในเมืองฟลินต์ รัฐมิชิแกน
เมื่อเห็นเด็กๆ และผู้สูงอายุที่นั่น
ใช้น้ำที่ออกมาจากท่อประปาไม่ได้
เป็นภาพที่น่าปวดใจมาก
เราอยากทำสิ่งดีๆ เพื่อตอบแทนสังคม
และทำน้ำให้บริสุทธิ์ ให้กับคนที่ไม่สามารถเข้าถึงน้ำสะอาด
เพราะเหตุนี้เราถึงได้ทำโครงการ "เดอะวอเทอร์บ็อกซ์" ในฟลินต์
(เดอะวอเทอร์บ็อกซ์)
หน้าที่ของมันก็คือกรองน้ำ
มันสามารถทำน้ำสะอาด 10 แกลลอนได้ ทุกๆ 60 วินาที
มันถูกสร้างให้กรองตะกั่วโดยเฉพาะ
มีคนประจำอยู่ที่จุดให้บริการ เพื่อทดสอบคุณภาพน้ำทุกวัน
แผนและเป้าหมายที่วางไว้ก็คือ
ทำให้มันประสบความสำเร็จที่นี่ก่อน
แล้วค่อยขยายไปทั่วทุกพื้นที่ในโลก
ที่ประสบปัญหาเดียวกัน แล้วบอกว่า...
"โอเค น้ำที่นี่อาจไม่มีปัญหา เรื่องตะกั่วปนเปื้อน
เราก็สามารถปรับเปลี่ยนการตั้งค่า ของเจ้าเครื่องนี้ได้"
เป้าหมายก็คือ ส่งมันไปยังพื้นที่ที่มีปัญหา
และตั้งค่าให้เหมาะกับพื้นที่นั้นๆ
เพื่อที่มันจะได้ทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ เหมือนตอนที่ตั้งอยู่ในฟลินต์
คนมักจะมองว่าน้ำเป็นปัญหาระดับโลก เพราะมันส่งผลกระทบต่อทุกคนบนโลก
แต่จริงๆ แล้วมันเป็นปัญหาระดับท้องถิ่น
เพราะแต่ละเมือง แต่ละชุมชน ล้วนต้องจัดการปัญหานี้
สิ่งที่เราเห็นก็คือคนที่อยู่หน้างานจริงๆ
คนที่เดือดร้อนจากภาวะแล้งน้ำ หรือน้ำคุณภาพไม่ดี
คนที่ต้องเผชิญกับปัญหานี้จริงๆ คนกลุ่มนี้แหละที่คิดอยากเปลี่ยนแปลง
และนั่นก็คือทิศทางของอนาคต
(ทิกา ประเทศเคนยา)
หนึ่งในนักนวัตกรรมที่ประสบปัญหานี้ ก็คือเบธ โคอีจี
เธอต้องคิดนอกกรอบเพื่อหาวิธี หลังจากที่บ่อบาดาลของเธอแห้งเหือด
ตอนที่ฉันเรียนปริญญาตรี
ฉันว่าฉันคงเบื่อกับการที่ต้อง ป่วยเป็นโรคที่เกิดจากน้ำอยู่ตลอด
ฉันเลยเริ่มทำที่กรองน้ำไว้ใช้ในหอ
ที่ฆ่าและกำจัดแบคทีเรียได้ทั้งหมด
แล้วฉันก็ออกไปเผยแพร่ให้กับชุมชน
สอนวิธีทำเครื่องกรองน้ำอย่างง่าย ไว้ใช้ในครัวเรือน
เพราะเครื่องกรองน้ำในเคนยา ราคาไม่ใช่ถูกๆ
และในปี 2016 เคนยาก็ประสบกับปัญหาภัยแล้งอย่างหนัก
ก็เลยรู้สึกว่าผู้คนไม่มองว่า เครื่องกรองน้ำคือวิธีแก้ปัญหาแล้ว
เพราะไม่มีน้ำพอที่จะกรอง
หนทางเดียวที่จะได้น้ำมาคือต้องไปที่แม่น้ำ
เด็กๆ ถูกใช้ให้ไปตักน้ำที่แม่น้ำทั้งวัน
ก็เลยไม่ได้ไปโรงเรียน
แถมน้ำยังปนเปื้อนไปด้วยสารเคมีในปริมาณสูง
มันไม่ใช่น้ำที่สามารถดื่มได้
เราเลยพยายามหาทางแก้
ที่สามารถใช้ประโยชน์จากความชื้นในอากาศ
ความเจ็บปวดใจที่ต้องเห็นภัยแล้ง
บ่อนทำลายประเทศของเธอ
ทำให้เบธพยายามหาวิธีแก้ไข ที่มีอยู่ในธรรมชาติ
การทำน้ำจากอากาศ เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่แล้วตามธรรมชาติ
มีแมลงปีกแข็งบางชนิดในนามิเบีย
ที่ดื่มน้ำจากอากาศรอบตัวมัน
ในอากาศมีน้ำมากกว่าแม่น้ำ ทุกสายในโลกรวมกันถึงหกเท่า
นี่จึงเป็นแหล่งทรัพยากรขนาดใหญ่ ที่ยังไม่มีใครใช้ผลิตน้ำอย่างจริงจัง
เธอออกแบบเครื่องที่กลั่นน้ำสะอาดจากอากาศ
และเรียกมันว่า "แมจิค"
(แมจิควอเทอร์)
เบธนำสิ่งประดิษฐ์ของเธอ ไปไว้ที่บ้านเด็กกำพร้าดิอาร์ค
เพื่อที่เด็กๆ จะได้ตั้งใจเรียนหนังสือ
แทนที่จะต้องไปเดินแบกน้ำเป็นกิโล
เทคโนโลยีพวกนี้ไม่ซับซ้อนเลย
การทำงานของมันก็เหมือนกับตู้เย็น
และเครื่องปรับอากาศทั่วไป
พัดลมดูดอากาศเข้ามา
และผ่านคอยล์ร้อน
และเกิดการควบแน่นขึ้นในนั้น
จากนั้น น้ำก็ถูกจ่ายไปยังถังเก็บ
ฤดูการที่แห้งแล้งมากเพิ่งหมดไป
น้ำนี้จึงเป็นแหล่งน้ำดื่มแหล่งเดียว ที่เด็กๆ พวกนี้มี
เป็นเหมือนที่พึ่งให้กับพวกเขา
ตราบใดที่ยังมีอากาศ ก็ยังสามารถมีน้ำสะอาดดื่มได้
แค่นวัตกรรมด้านเทคโนโลยียังไม่เพียงพอ
ในพื้นที่ที่อุปสรรคที่ใหญ่ที่สุด
ในการได้มาซึ่งน้ำสะอาด เป็นสิ่งที่หาง่ายและหายากในคราวเดียวกัน
เงินนั่นเอง
ณ วันนี้ ในปี 2019 เด็กอายุไม่ถึงห้าขวบ หนึ่งล้านคนต้องตายไปในแต่ละปี
เนื่องจากไม่สามารถเข้าถึง น้ำที่ปลอดภัยและสุขอนามัยที่ดี
ประสบการณ์เก็บเกี่ยวน้ำครั้งแรกของผม
คือตอนที่ผมได้รับรู้ถึง ความหนักหนาสาหัสของปัญหา
ตอนนั้นผมอยู่ที่หมู่บ้านชนบทในแซมเบีย
ผมอยู่กับเด็กผู้หญิงอายุ 14 ปี
เธอหยิบถังน้ำมันขึ้นมา ผมก็หยิบขึ้นมาหนึ่งถัง
แล้วเราก็เดินไปด้วยกันกับล่ามหนึ่งคน
แล้วเราก็เดินเท้า 1.6 กิโลเมตร ไปที่ปั๊มน้ำบาดาล เพื่อเติมน้ำใส่ถัง
ผมถามเธอว่า "โตขึ้นอยากทำอะไร
จะอยู่ในหมู่บ้านนี้ต่อไปหรือเปล่า"
แล้วเธอก็มองไปรอบๆ และบอกว่า "ไม่ หนูไม่อยู่ที่นี่หรอก"
เธอบอกว่า "หนูจะไปลูซากา ไปเมืองใหญ่"
บอกว่า "หนูจะเป็นพยาบาล"
ทำให้ผมนึกถึงตัวเองตอนอายุ 14 ที่พูดกับเบน แอฟเฟล็กตอนนั้นว่า
"เราจะไปมหานครนิวยอร์กกัน แล้วเราก็จะเป็นดารา"
แล้วผมก็ระลึกถึงความรู้สึกในตอนนั้น
จนเมื่อผมขับรถออกมาจากที่นั่น ผมถึงคิดขึ้นมาได้ว่า
ถ้าไม่มีใครคิดที่จะเจาะน้ำบาดาล
ห่างจากบ้านของเด็กคนนั้น 1.6 กม.
เธอคงไม่มีความหวัง ที่จะมีอนาคตแบบไหนเลยด้วยซ้ำ
เธอคงจะใช้เวลาทั้งวัน
ไปหาน้ำมาเติมถังแทนที่จะอยู่ในโรงเรียน
โปรดต้อนรับ แมตต์ เดม่อน กับแกรี่ ไวท์ครับ
ผมได้อ่านเรื่องราว จากองค์กรของพวกคุณ
ที่ผู้หญิงคนหนึ่งต้องจ่ายเงิน เดือนละ 60 ดอลลาร์
เพื่อให้คนส่งน้ำขวดมาที่บ้านของเธอ เพื่อที่เธอจะได้มีน้ำดื่ม
แต่ด้วยโครงการของพวกคุณ เธอได้กู้เงินเพื่อให้มีแหล่งน้ำของตัวเอง
และจ่ายเงินคืน เดือนละแค่ห้าหรือหกดอลลาร์
- ใช่ครับ - ครับ
เป็นแนวคิดที่เหมือนจะง่ายแต่แหวกแนวสุดๆ ไม่มีใครเคยคิดมาก่อน
จริงๆ แล้วมันง่ายแบบนั้นไหมครับ
การให้โอกาสเข้าถึงเงิน เพื่อสร้างแหล่งน้ำของตัวเอง
ครับ แล้วพวกเขาก็จะได้ มีส่วนร่วมในการแก้ปัญหาของตัวเอง
พวกเขาให้สิ่งนี้กับตัวเอง ได้แก้ปัญหาด้วยตัวเอง
สิ่งที่เราทำที่ Water.org ก็คือ
ทลายกำแพงที่ขวางกั้นระหว่างผู้คน
กับน้ำสะอาดและสุขอนามัยที่ดี
เราสามารถช่วยพวกเขาเรื่องเงิน
เพื่อให้พวกเขาสามารถ มีเครื่องกรองน้ำไว้ใช้ในครัวเรือน
เพื่อให้ผู้คนได้ยินดีกับความจริงที่ว่า
พวกเขาไม่ต้องเดินแบกน้ำไกลๆ
แถมยังมีน้ำที่สะอาดปลอดภัยไว้ดื่มได้
เงินทุนที่ระดมได้จากการกุศล ประมาณ 27 ล้านดอลลาร์ได้แปรเปลี่ยน
เป็นเงินกู้จำนวนย่อยๆ รวมกันแล้วถึง 1.1 พันล้านดอลลาร์
เพื่อให้ผู้คนได้เข้าถึงทางแก้ปัญหา เรื่องน้ำและสุขอนามัย
ที่ตรงกับความต้องการที่สุด
สิ่งที่นับว่าเป็นความสำเร็จที่แท้จริง ในความพยายามครั้งนี้
คือการที่เราได้เงินกู้กลับคืนมา ถึง 99 เปอร์เซ็นต์
ซึ่งเป็นอะไรที่น่าทึ่งมาก
การที่เรารู้ว่านี่คือกลุ่มคน ที่ยากจนที่สุดในโลก
และสิ่งเดียวที่พวกเขาต้องการก็คือ...
ถ้าเราผลักดันตลาด ให้ไปทางพวกเขาเพียงนิดเดียว
และให้โอกาสพวกเขาได้ภาคภูมิใจ ที่ได้แก้ปัญหาด้วยตัวเอง พวกเขาจะทำแน่
และแทนที่คุณจะคิดว่าพวกเขา คือผู้รับบริจาค
แต่คิดว่าพวกเขาเป็นลูกค้า ที่มีตัวตนในทางเศรษฐกิจ
แล้วพวกคุณจะทึ่งกับสิ่งที่พวกเขาทำ
ตอนนี้เราปล่อยกู้ไปกว่าสามล้านแล้ว
เพราะฉะนั้นที่บอกว่า 99 เปอร์เซ็นต์ คือตัวเลขจริงๆ
แน่นอนว่าการเข้าถึงน้ำสะอาด เป็นเพียงส่วนหนึ่งของสมการเท่านั้น
อนาคตที่แข็งแรงและยั่งยืน
ขึ้นอยู่กับการแก้ปัญหาอีกด้านของวิกฤต ที่มีความเร่งด่วนไม่แพ้กัน
ซึ่งก็คือสุขอนามัย
จากข้อมูลของมูลนิธิบิลและเมลินดาเกตส์
การขาดสุขอนามัยที่ดีเป็นสาเหตุการเสียชีวิต ในเด็กอายุต่ำกว่าห้าปีถึง 1,200 คน
ในทุกๆ วัน
มากกว่าเอดส์ โรคหัด และวัณโรครวมกันเสียอีก
ถึงส้วมที่มีชักโครก และระบบระบายน้ำเสียของรัฐบาล
ถือเป็นมาตรฐานชั้นเลิศ ของการมีสุขอนามัยที่ดี
แต่ระบบที่ใช้กันอยู่ในประเทศพัฒนาแล้ว
ไม่อาจถูกย่อส่วนลงมา เพื่อให้ประเทศที่ยากจนกว่าได้ใช้บ้าง
ด้วยเหตุนี้เอง เหล่านักนวัตกรรมทั่วโลก
จึงพากันพัฒนาตัวช่วยทดแทน ที่เหมาะสมกับแต่ละท้องถิ่น
ที่จะปลอดภัย ประหยัด
และเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมยิ่งขึ้น
(ไนวาชา เคนยา)
หลายครั้งที่นักคิดลงมือแก้ปัญหา ได้รวดเร็วและมีประสิทธิภาพกว่ารัฐบาล
เช่นชายคนนี้ ผู้ที่ได้พัฒนา วิธีแก้ปัญหาด้านสุขอนามัย
ให้กับผู้คนที่ยากจนที่สุดในโลกกลุ่มหนึ่ง
ผมโตมาในสลัม...
(ดิ๊กซอน โอเชียง โอเตียโน)
และการโตมาในสลัมนั้น
ทำให้ต้องพบเจอกับ ปัญหาเรื่องสุขอนามัยอยู่ทุกวัน
ทุกวัน พอผมหลับตานอน ก่อนที่จะตื่นขึ้นมา ผมจะคิดว่า
"ฉันจะทำให้น้องชาย น้องสาว ลูกพี่ลูกน้องทั้งหลาย
ที่ต้องประสบกับปัญหาสุขอนามัย มีชีวิตที่ต่างไปจากเดิมได้"
(แซนิเวชั่น)
บริษัทของดิ๊กซอน "แซนิเวชั่น"
คือทางแก้ฉบับท้องถิ่น ของปัญหาระดับโลกเลยก็ว่าได้
โดยให้บริการสุขาและบำบัดของเสีย ให้กับผู้คนในเคนยา 20,000 คน
ในวิธีที่ยั่งยืนในเชิงเศรษฐกิจ
เราให้บริการมาแล้ว 126 ครัวเรือน ในช่วงเวลากว่าสามปีที่ผ่านมา
และเราก็ดีใจมากที่ได้เห็น
ความเปลี่ยนแปลงที่เราสร้าง ให้กับครอบครัวเหล่านั้น
อาทิตย์แล้วอาทิตย์เล่า เดือนแล้วเดือนเล่า
ปีแล้วปีเล่า
(เอวาลีน อะโยติ ลูกค้าแซนิเวชั่น)
เมื่อก่อนเราใช้ส้วมรวม
ซึ่งคนทั้งหมู่บ้านใช้รวมกัน
มันไม่ปลอดภัย เพราะคนส่วนใหญ่ใช้มันร่วมกัน
และมันก็สกปรกมากๆ
มันเลยไม่ปลอดภัยสำหรับฉันและลูกๆ
ตอนนี้ฉันมี "บลูบ็อกซ์" ที่ฉันสามารถใช้เมื่อไหร่ก็ได้
แล้วมันก็ปลอดภัยมาก เพราะฉันสามารถใช้ในบ้านได้เลย
ตอนนี้ฉันมีความสุขมากๆ เพราะครอบครัวของฉันได้ใช้ชีวิตอย่างปลอดภัย
แซนิเวชั่นเก็บรวบรวมสิ่งปฏิกูล อาทิตย์ละหนึ่งครั้ง
โดยจ้างลูกจ้างในท้องถิ่น 98 คน เพื่อทำการขนย้ายสิ่งปฏิกูล
ไปยังสถานที่บำบัดส่วนกลาง
แต่ดิ๊กซอนก็ยังไม่พอใจ
ที่จะหยุดอยู่แค่การยับยั้ง การแพร่เชื้อโรคเพียงเท่านั้น
เขาหาทางใช้ประโยชน์จากของเสีย
พอมันมาถึงที่นี่
ขั้นตอนแรกคือการจัดการมัน ด้วยเทคโนโลยีของเรา
โดยใช้แสงอาทิตย์ฆ่าเชื้อโรคให้หมด
หลังจากนั้น เราจะนำมันไปผสมกับ เศษเหลือทิ้งจากการเกษตร
และหลังจากนั้นก็จะได้ผลผลิตจากอุจจาระ
สามารถใช้เผาไหม้แทนถ่านได้
ถ่านแบบใหม่นี้ มีอัตราการปล่อยก๊าซคาร์บอนที่ต่ำ
เมื่อเทียบกับถ่านทั่วไป
และยังติดไฟได้นานกว่าถ่านทั่วไป
ซึ่งช่วยประหยัดเงินได้
ยิ่งไปกว่านั้น ถ่านทุกตันที่เราขายไป
ช่วยให้ต้นไม้ 88 ต้นไม่ต้องถูกตัด
ยอดขายของผลิตภัณฑ์ มากพอที่จะใช้จ่ายในการผลิต
จึงทำให้โมเดลธุรกิจของเราน่าสนใจ
และเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับรัฐบาล
แซนิเวชั่นจับมือกับรัฐบาลท้องถิ่น
เพื่อขยายพื้นที่ให้บริการ ไปทั่วเคนยาและประเทศอื่นๆ
ความร่วมมือแบบนี้สำคัญมาก ในการเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ประโยชน์
ที่ได้จากนวัตกรรมเช่นวอเทอร์บ็อกซ์
แมจิควอเทอร์
และแซนิเวชั่น
แต่การผลิตทรัพยากรจากน้ำและการสุขอนามัย
ไม่ได้มีความสำคัญ เฉพาะในประเทศที่กำลังพัฒนาเท่านั้น
ทางแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ ก็มีความสำคัญในเมืองใหญ่อย่างชิคาโกเช่นกัน
ซึ่งเป็นที่ตั้งของโรงบำบัดน้ำเสีย แห่งใหญ่ที่สุดของโลก
เมืองที่มีประชากร 3 ล้านคน
ซึ่งปล่อยน้ำเสียวันละหลายล้านแกลลอน
เราน่าจะได้น้ำมาประมาณ วันละ 750 ล้านแกลลอนโดยเฉลี่ย
สามารถเติมสระขนาดมาตรฐานโอลิมปิก
ให้เต็มภายใน 12 นาที
สารมลพิษที่เราอยากกำจัด ให้หมดไปจากน้ำก็คือฟอสฟอรัส
เพราะการมีฟอสฟอรัสที่มากเกินในทางน้ำ
ทำให้สาหร่ายและพืชน้ำอื่นๆ โตเร็ว
และถ้ามีสาหร่ายกับพืชน้ำพวกนี้มากเกิน
มันจะไปอุดกั้นทางน้ำได้
ฟอสฟอรัสส่วนเกินทำลายระบบนิเวศน์ในน้ำ
แต่มันยังเป็นส่วนสำคัญของดีเอ็นเอ
ที่สิ่งมีชีวิตทุกชนิดขาดไม่ได้
แต่ฟอสโอรัสคือทรัพยากรที่มีจำกัด และกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว
นักวิทยาศาสตร์กลัวว่า โลกอาจเผชิญภาวะขาดแคลนฟอสฟอรัส
ภายในปี 2035 ก็ได้
ถ้าเราสามารถกำจัดสารมลพิษจากน้ำเสีย
และเก็บเกี่ยวทรัพยากรมีค่า อย่างฟอสฟอรัสบริสุทธิ์ได้ล่ะ
ตอบสั้นๆ เลยก็คือ เราทำได้
ฟอสฟอรัสเป็นส่วนประกอบในสารอินทรีย์
ที่เราแยกออกมาจากน้ำ
ตอนที่แยกออกมา มันจะเหลวๆ หน่อย
เราเลยต้องดึงน้ำออกมาอีก
พอดึงน้ำออกมาได้ มันก็จะเหลือแต่
แอมโมเนียกับฟอสฟอรัสเข้มข้น
แล้วทีนี้ เราก็เอาไปผ่านไอร้อน
ให้เกิดปฏิกิริยาทางเคมี
แล้วก็เติมแมกนีเซียมคลอไรด์ไปหน่อย
ก็จะได้ผลิตภัณฑ์ออกมา
โดยใช้วิธีการเหมือนปุ๋ยทั่วไป
แล้วตอนนี้เราก็จะได้ผลิตภัณฑ์
ที่สามารถนำไปขายเป็นปุ๋ยเพื่อการเกษตรได้
แต่มันไม่ใช่ปุ๋ยธรรมดาๆ
ไม่สามารถนำไปใช้แทนปุ๋ยทั่วไปได้
เพราะมันคือปุ๋ยละลายช้า
อะไรจะดีไปกว่าการที่สามารถ เปลี่ยนของเสียให้เป็นทรัพยากร
และยังสามารถทำเงินได้ด้วย
เราสามารถได้กำไรเป็นกอบเป็นกำ เพราะนี่มันก็คือปุ๋ยดีๆ นี่เอง
พอขายได้ เราก็จะได้กำไร
การบำบัดน้ำเสียมันตลกตรงที่ว่า
ในน้ำเสียมีพลังงานมากกว่า พลังงานที่ต้องใช้ในการบำบัดน้ำถึงสองเท่า
แล้วทำไมเราถึงต้องใช้พลังงาน ในการทำอะไรบางอย่าง
เพื่อทำลายพลังงานที่มีอยู่แล้วด้วยล่ะ
นั่นแหละครับคือสิ่งที่เราทำอยู่ บ้ามากๆ เลยแหละ
เรามีทรัพยากรจำนวนมหาศาล ที่ไหลผ่านท่ออยู่
มันเป็นของฟรีแท้ๆ แต่เรากลับต้องเสียเงินจำนวนมากเพื่อทำลายมัน
(อันดาลูซีอา สเปน)
เราอาจต้องมาทบทวน ความคิดเกี่ยวกับของเสียกันใหม่
อย่างที่เขาว่ากันว่า "ขยะของเราอาจมีค่าสำหรับคนอื่น"
ในขณะที่ชิคาโกคิดวิธีหยุดยั้ง การแพร่กระจายของสาหร่าย
โดยกำจัดฟอสฟอรัสออกจากน้ำเสีย
นักคิดหัวอิสระคนหนึ่งในสเปนตอนใต้
กำลังพยายามเพาะสาหร่าย
โดยใช้ทรัพยากรที่หาได้ง่าย แต่หลายคนกลับมองข้าม
สาหร่ายเป็นสิ่งมีชีวิตที่เก่าแก่ที่สุดในโลก
เพราะมันอยู่ได้ด้วยสามสิ่งเหล่านี้
นั่นก็คือแสงแดด สารอาหาร และน้ำ
ที่นี่ เราผลิตสาหร่ายขึ้นมาเอง
แทนที่จะรอเป็นล้านปี เราก็ผลิตมันขึ้นมาได้ภายในสามชั่วโมง
เรามีอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ ที่เราเรียกว่า "ทางเดินน้ำ"
ซึ่งเราจะเลี้ยงสาหร่ายไว้ในนั้น เป็นเวลาสามวัน
พวกมันดูดสารอาหารจากน้ำเสีย
เราใช้วิธีการลอยตัว
ในการแยกสาหร่ายจากน้ำ และปั๊มมันขั้นมายังบ่อหมัก
ที่ซึ่งมันจะถูกแปลงไปเป็นก๊าซชีวภาพหรือมีเทน
เมื่อเราเพิ่มกระบวนการทำก๊าซให้บริสุทธิ์เข้าไป
ไม่มีใครเชื่อแน่ว่าสาหร่าย สามารถผลิตก๊าซออกซิเจนได้มากแค่ไหน
ออกซิเจนจากสาหร่ายช่วยในการบำบัดน้ำเสีย
เราจึงได้น้ำสะอาดกลับมา
และมีสาหร่ายมากพอที่จะเก็บเกี่ยว เพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิงชีวภาพได้อีกด้วย
"จากส้วมสู่แท็งก์น้ำ" คือสิ่งที่เราทำที่นี่ มันเป็นความฝันของผมมาตลอด
ผมเป็นคนรักรถ บ้าเรื่องรถมากๆ
ผมสามารถนำน้ำเสียมาใส่รถ แล้วขับออกไปสู่แสงเจิดจรัสได้
ถ้าเราทำฟาร์มสาหร่ายทั่วทั้งอันดาลูซีอา
คงสามารถผลิตมีเทนชีวภาพได้มากพอ ที่จะเป็นเชื้อเพลิงให้รถ 30 ล้านคันในสเปน
เราจะสามารถเปลี่ยนแปลงโลกได้ทีละนิดๆ
(รถคันนี้ใช้ก๊าซ อควาเลีย)
การคิดจากมุมมองอื่น ถูกนำมาใช้ในการแก้ปัญหาเช่นกัน
การเพิ่มปริมาณน้ำจืดโดยวิธีการที่หลากหลาย
เหมือนที่แมจิควอเทอร์ ใช้แมลงปีกแข็งนามิเบียเป็นต้นแบบ
นักนวัตกรรมคนอื่นๆ ก็เริ่มหาไอเดีย แก้ปัญหาเรื่องน้ำจากธรรมชาติเช่นกัน
การเลียนแบบธรรมชาติแบบนี้ เรียกว่า "ชีวลอกเลียน"
สิ่งที่เราทำก็คือ
ออกไปหาน้ำที่มีคุณภาพพอประมาณ
(เกล็น เดกเกอร์ ม.มิชิแกน)
บำบัดนิดหน่อยเท่าที่จำเป็น
ใช้น้ำ และพอใช้เสร็จก็ทิ้งไป
แต่ธรรมชาติไม่ทำแบบนั้น
ธรรมชาตินำน้ำทุกหยดบนโลกกลับมาใช้ใหม่
น้ำที่เรามีในทุกวันนี้ก็คือน้ำที่เราเคยมีมาตลอด
ซึ่งน้ำนั้นได้ถูกนำกลับมา หมุนเวียนใช้ใหม่โดยธรรมชาติ
เป็นพันๆ ล้านปีแล้ว
นักวิทยาศาสตร์ในเดนมาร์ก ค้นหาคำตอบภายในเซลล์ของร่างกายเรา
เพื่อเลียนแบบกระบวนการรีไซเคิลของธรรมชาติ
พวกเขาค้นพบโปรตีน ที่สามารถนำมาเร่งและปรับใช้
ให้เป็นเทคโนโลยีเมมเบรน เพื่อใช้ในการทำน้ำให้บริสุทธิ์
ปีเตอร์มาที่แล็ปของผมในวันหนึ่ง
ตอนที่เป็นบัณฑิตเพิ่งจบมาหมาดๆ ถือขวดแก้วใบเล็กๆ มา
เขามักจะพกเจ้าขวดแก้ว ที่บรรจุโปรตีนอควาโพรินอยู่เสมอ
ในร่างกายของมนุษย์ทั่วไป จะมีโปรตีนอควาโพรินอยู่
ประมาณ 40 ถึง 50 แบบ
โปรตีนเหล่านี้ทำหน้าที่สำคัญมาก
นั่นคือควบคุมการไหลเวียนของสารต่างๆ
ลองคิดดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าคุณกินอาหารหรือดื่มกาแฟ
แล้วมันขึ้นไปยังสมองทันที
แล้วก็ออกฤทธิ์กระตุ้นสมอง
ทำให้คุณเป็นบ้าทุกครั้งที่ดื่มกาแฟ
ร่างกายเราจึงพัฒนาวิธีควบคุม
การไหลเวียนของโมเลกุลต่างๆ ในร่างกาย
และส่วนสำคัญของกระบวนการนั้น ก็คือโปรตีนอควาโพริน
นี่คือตัวอย่างการที่เรานำเอาสิ่งที่เป็นชีวภาพ
โปรตีนชีวภาพตัวนี้ มารวมเข้าไว้ในเมมเบรน
จริงๆ แล้วก็คือการนำเอา วิธีกรองน้ำในธรรมชาติกลับมาใช้
เราใช้เทคโนโลยีชีวภาพ ในการแยกเอาโปรตีนอควาโพริน
ที่ทำหน้าที่กรองน้ำในเซลล์ที่มีชีวิตทั้งหมด
ซึ่งมีประสิทธิภาพอย่างมาก
(เยื่อหุ้มเซลล์ โปรตีนอควาโพริน)
(โมเลกุลน้ำ)
นี่ไม่ใช่สิ่งที่เราพัฒนาขึ้นเอง แต่เป็นสิ่งที่ธรรมชาติพัฒนาไว้แล้ว
จากวิวัฒนาการกว่า 3.8 พันล้านปี
เราก็แค่น้ำวิวัฒนาการนั้นมาต่อยอดเท่านั้นเอง
โปรตีนอควาโพรินเพียงหนึ่งกรัม
สามารถกรองน้ำได้หลายร้อยลิตร ในเวลาแค่วินาทีเดียว
เราเคลือบผิวเมมเบรนไว้
ด้วยโปรตีนอควาโพริน
แล้วเราก็เอาน้ำจากแหล่งธรรมชาติมา
แทนที่จะใช้วิธีกรองน้ำ
เราก็กลั่นน้ำโดยใช้วิธีฟอร์เวิร์ดออสโมซิส
เราสามารถเปิดประตู
สู่การคิดค้นผลิตภัณฑ์กรองน้ำแบบใหม่ๆ
ด้วยส่วนประกอบที่ธรรมชาติให้ไว้กับเราแล้ว
เทคโนโลยีเมมเบรนเช่นโปรตีนอควาโพริน
ถูกใช้เพื่อเพิ่มศักยภาพของเราให้ก้าวกระโดด
ในการกลั่นน้ำจืดจากมหาสมุทร
น้ำทะเล แค่ชื่อก็รู้แล้วว่าอุดมไปด้วยเกลือ
และการที่จะแยกเกลือออกจากน้ำได้ ต้องใช้พลังงานมาก
และน้ำทะเลก็เป็นหนึ่งในน้ำที่ มีค่าใช้จ่ายสูงที่สุด
ในการคิดค้นนวัตกรรมในอนาคต และการบำบัดน้ำทะเล
นี่แหละคือจุดที่เราอยู่ ณ ตอนนี้
เราเคยบำบัดน้ำได้ 40 กิโลวัตต์-ชั่วโมง ต่อลูกบาศก์เมตร ในยุคปี 60 และ 70
แต่ตอนนี้เราบำบัดน้ำทะเลได้ น้อยกว่าสี่กิโลวัตต์-ชั่วโมงต่อลูกบาศก์เมตร
ซึ่งใช้พลังงานน้อยกว่าเดิมถึง 90 เปอร์เซ็นต์ ในการบำบัดน้ำทะเลเหมือนกัน
เรากำลังค้นหาเทคโนโลยี ที่จะช่วยลดการใช้พลังงานลงมาอีก
ในปัจจุบัน มีนวัตกรรมที่น่าตื่นใจ ให้เราเลือกใช้อย่างหลากหลาย
ที่ไม่มีเมื่อ 20 หรือ 30 ปีที่แล้ว
เราสามารถผลิตวัสดุชีวภาพจากน้ำเสีย
เราสามารถเปลี่ยนน้ำเสียให้เป็นพลังงาน
เราสามารถทำน้ำให้บริสุทธิ์ในระดับโมเลกุล
เราสามารถทำสิ่งที่เราได้แต่ฝัน เมื่อหลายสิบปีที่แล้ว ให้เป็นจริงได้
ศูนย์วิจัยน้ำชั้นนำในสิงคโปร์
ก็ใช้เทคโนโลยีเมมเบรน เพื่อให้ถึงจุดก้าวกระโดด
ในการพัฒนาศักยภาพ เพื่อกลั่นน้ำจืดจากทะเล
การพัฒนาการแยกเกลือออกจากน้ำ ยังดำเนินต่อไป
แต่วิธีการแก้ปัญหาที่ง่ายกว่านั้น อาจจะอยู่ใกล้มือเราแล้วก็ได้
การนำน้ำที่เรามีกลับมาใช้ใหม่
(ออเรนจ์เคาน์ตี สหรัฐอเมริกา)
ณ ชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกในแคลิฟอร์เนีย
การใช้น้ำมากเกินไป
เนื่องจากการเพิ่มขึ้นของจำนวนประชากร และความต้องการในทางอุตสาหกรรม
ทำให้เกิดภาวะขาดแคลนน้ำอย่างที่ไม่เคยมีมา
และส่งสัญญาณเตือนไปยังรัฐ
ว่าวิธีการแบบเดิมๆ ในการเบี่ยงเส้นทางน้ำมายังพื้นที่
ไม่ใช่ทางเลือกที่ใช้การได้อีกต่อไปแล้ว
ภูมิอากาศในแคลิฟอร์เนียตอนใต้นั้นแห้งมากๆ
เราชินกับวิถีการใช้ชีวิต และการใช้น้ำอย่างที่เคยเป็นมา
พึ่งพาแหล่งน้ำจากนอกพื้นที่ เช่นแคลิฟอร์เนียตอนเหนือ
และจากแม่น้ำโคโลราโด
ผ่านสะพานส่งน้ำ ที่เราสร้างไว้เมื่อหลายสิบปีก่อน
พอเราเริ่มคาดการณ์ถึงอนาคต เรารู้ว่าประชากรจะเพิ่มจำนวน
อีกทั้งแหล่งทรัพยากรนอกพื้นที่ ก็ได้รับผลกระทบจากภัยแล้งเช่นกัน
สะพานส่งน้ำโคโลราโด
ลำเลียงน้ำจากแม่น้ำโคโลราโด มายังแคลิฟอร์เนียตอนใต้
การลำเลียงน้ำต้องใช้พลังงาน และเงินอย่างมหาศาล
แต่ตอนนี้กลับไม่สามารถแจกจ่ายน้ำ ให้พอกับความต้องการของแคลิฟอร์เนียได้
นี่เคยเป็นพื้นที่ที่ทำการเกษตรมาก ถึงได้ชื่อว่า "ออเรนจ์เคาน์ตี"
เพราะพื้นที่นี้เคยเต็มไปด้วย สวนส้มและไร่ถั่วเหลือง
มีสิ่งที่คนเชื่อกันมานานแล้ว
ไม่ใช่แค่ในแคลิฟอร์เนีย แต่ในหลายๆ พื้นที่ในสหรัฐฯ
ที่ว่าน้ำใต้ดินเป็นน้ำที่ได้จากธรรมชาติ
มักจะปราศจากสิ่งปนเปื้อน เป็นน้ำที่มีคุณภาพดีมาก
แล้วมันก็จะเติมเต็มตัวมันเองใช่ไหม
ธรรมชาติจะเติมเต็มให้ด้วยฝน ด้วยหยาดน้ำจากฟ้า
มันจะเติมตัวมันเองถึงจุดที่ เราสามารถใช้ไปได้เรื่อยๆ
แต่หยาดน้ำฟ้าตามธรรมชาติมันไม่พอหรอก
เราพึ่งธรรมชาติอย่างเดียวไม่ได้ เราเลยคิดว่า "แล้วจะไปหาที่ไหนได้อีก"
มันมีวิธีการที่คิดค้นโดยมนุษย์ ที่เราจะเติมน้ำให้กับชั้นหิน
เพื่อให้มันใช้ได้อย่างยั่งยืน
เราเลยคิดว่า "เอาละ เรามาลองใช้น้ำเสียกันดีกว่า"
(เขตจัดการน้ำออเรนจ์เคาน์ตี)
ทีมของเมฮุลทำงานอย่างหนัก เพื่อทำให้รัฐบาลเชื่อว่า
การใช้น้ำรีไซเคิลมาเติมชั้นหินอุ้มน้ำ
จะเป็นหลักประกันให้ออเรนจ์เคาน์ตี มีน้ำพอใช้ในอนาคต
และไม่ต้องเผชิญกับภัยแล้งอีกต่อไป
(ชั้นหินอุ้มน้ำ น้ำที่นำกลับมาใช้ใหม่)
เทคโนโลยีเมมเบรนนี้ สามารถขจัดสารปนเปื้อนได้ดีมาก
และปรับปรุงคุณภาพน้ำที่เราคิดว่า ไม่สามารถบำบัดได้ให้บริสุทธิ์ขึ้นมาได้
ข้อดีของการเก็บกักน้ำไว้ใต้ดินคือ
เราไม่ต้องเสียอะไรไปเลย
เราเสียน้ำมากกว่าตอนที่...
ยกตัวอย่างเช่นอ่างเก็บน้ำใหญ่ๆ หรือทะเลสาบ
แค่การระเหยก็ทำให้สูญเสียน้ำไปห้าเปอร์เซ็นต์
ดินเปรียบเสมือนหมวกกันภัย
ที่เก็บรักษาน้ำให้ปลอดจาก สารปนเปื้อนที่มากับสิ่งแวดล้อม
มันเป็นเหมือนอ่างเก็บน้ำทางธรรมชาติ ที่สมบูรณ์แบบ
เราโชคดีมากในทางธรณีวิทยา
ที่เรามีชั้นหินอุ้มน้ำธรรมชาติ ขนาดใหญ่แบบนี้อยู่ใต้ดิน
ตราบใดที่เราทำนุบำรุงมันไว้ ก็จะสามารถหล่อเลี้ยงประชากรต่อไปได้
แน่นอนว่าในหลายพื้นที่ในโลก
เมืองใหญ่ๆ ยังคงทำให้ระดับน้ำบาดาล ลดลงอย่างต่อเนื่อง
ขณะที่รัฐบาลยังไม่เข้าใจต้นตอของปัญหา
จึงเป็นโอกาสที่อุตสาหกรรมจะยื่นมือเข้ามาช่วย
เม็กซิโกซิตี เมืองที่มีประชากร อยู่อาศัยถึง 20 ล้านคน
กำลังจมลงเนื่องจากแผ่นดิน ต้องรับน้ำหนักมากเกินไป
ทำให้รถยนต์และตึกรามบ้านช่องพังทลาย
การรอให้รัฐบาลแก้ปัญหาอย่างเดียวนั้น ไม่เพียงพอ
การที่จะสร้างความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในโลก จะต้องใช้ความร่วมมืออย่างต่อเนื่อง
จากบรรดาผู้ใช้น้ำรายใหญ่ที่สุดของโลก
อุตสาหกรรมต่างๆ ต้องเริ่มให้ความสำคัญกับปัญหานี้
และลงทุนกับเทคโนโลยีเพื่อนำน้ำกลับมาใช้ใหม่ รีไซเคิลน้ำ ประหยัดน้ำ
เพื่อที่คนรุ่นหลังจะได้ไม่ต้องลำบาก
การผลิตในทางอุตสาหกรรม มักจะใช้น้ำปริมาณมหาศาล
ถึงแม้อุตสาหกรรมเวชสำอาง จะไม่ใช้ตัวการใหญ่ที่สุด
แต่ก็ได้เกิดนวัตกรรมและกระบวนการบางอย่าง
ที่อาจส่งผลต่อการใช้น้ำ ในหลายส่วนของภาคการผลิต
การทำความสะอาดอุปกรณ์ระหว่างรอบการผลิต
เป็นขั้นตอนที่ใช้น้ำมากที่สุด
จุดนี่เองที่บริษัทเครื่องสำอางอย่างลอรีอัล
สร้างความเปลี่ยนแปลงมากที่สุด
ผมว่าในฐานะบริษัทเรามองว่า
น้ำสำคัญมาก เพราะเราต้องใช้น้ำ เพื่อการทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ
(ฮันส์ อูลริค บุคโฮลทซ์ ผจก.ข้อกำหนดสิ่งแวดล้อม ลอรีอัล)
และในเมื่อยังมีพื้นที่ที่ขาดแคลนน้ำอยู่
เราต้องทำทุกอย่างที่ทำได้ เพื่อลดผลกระทบต่อชุมชน
และพื้นที่เหล่านี้ จากการใช้น้ำของเรา
เราจึงต้องลดการใช้น้ำลง
เริ่มจากการใช้น้ำอย่างมีประสิทธิภาพ
เพื่อลดความต้องการในการใช้น้ำ
จากนั้นก็นำน้ำที่เราลดปริมาณการใช้ไม่ได้ กลับมาใช้ใหม่
และจากนั้นก็รีไซเคิล
แต่เราพบว่าแค่ใช้น้ำอย่างมีประสิทธิภาพ ยังไม่เพียงพอ
เราเลยเริ่มคิดกันว่า "แล้วจะทำอะไรได้อีก"
คำตอบอยู่ตรงหน้าอยู่แล้ว เพราะเราปล่อยน้ำเสียทิ้งไป
ในธรรมชาติ ไม่มีน้ำที่เสียเปล่า
ด้วยสิ่งนี้แหละ นี่คือแหล่งน้ำจืดของเรา ที่จะมาทดแทนน้ำประปา
หลังจากนั้น เราก็คิดโครงการรีไซเคิลขึ้นมา
พอถึงปลายปี 2018
เราก็มีโรงงาน 12 แห่ง ที่ดำเนินการผลิตและรีไซเคิลน้ำใช้ไปด้วย
จากประสบการณ์ดีๆ
ที่เราได้รับจากระบบรีไซเคิลนี้
ทำให้เราอยากนำระบบนี้ไปต่อยอดอีก
เราเลยพัฒนาแนวคิด "โรงงานแห้ง" ขึ้นมา
(น้ำประปา 100 เปอร์เซ็นต์)
(น้ำเหลือทิ้ง)
"โรงงานแห้ง" แปลว่าน้ำที่ต้องใช้ ในการผลิต 100 เปอร์เซ็นต์
มาจากการนำน้ำที่รีไซเคิล และบำบัดแล้วกลับมาใช้
(น้ำรีไซเคิล 100 เปอร์เซ็นต์ ระบบกรองน้ำ)
ด้วยแนวคิดนี้ น้ำประปาจึงไม่จำเป็นอีกต่อไป
ทำให้ลดการบริโภคน้ำลงไปได้อย่างมาก
ตอนนี้เราเริ่มเผยแพร่แนวคิดโรงงานแห้ง
โดยพุ่งเป้าไปที่โรงงานที่ใช้น้ำปริมาณมาก
และโรงงานที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ ที่มีปัญหาขาดแคลนน้ำ
อย่างเช่นในเม็กซิโก
หากภาคอุตสาหกรรมเดินตามแนวทางนี้
การใช้น้ำเพื่อการผลิตในโรงงานทั่วโลก
อาจสามารถลดลงได้มากถึง 90 เปอร์เซ็นต์
ขึ้นอยู่กับประเภทของอุตสาหกรรม
เราไม่มีทางเลือก
เราต้องลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมให้ได้
ไม่มีแผนสำรองหรอก
ทุกคนต้องรับรู้ปัญหานี้และมีส่วนร่วม
(ติรุปุระ อินเดีย)
อุตสาหกรรมเวชสำอาง
เป็นแค่ส่วนหนึ่งของอุตสาหกรรม ที่ต้องใช้น้ำปริมาณมาก
ยกตัวอย่างเช่นบริษัทผลิตสิ่งทอ หลายแห่งในอินเดีย
เป็นกลุ่มที่บริโภคน้ำอย่างมหาศาล
ซึ่งหลายบริษัทก็เป็นต้นเหตุหลัก
ที่ทำให้เกิดมลพิษในพื้นที่
ทำให้น้ำปนเปื้อนสารพิษอย่างสีย้อมผ้า สารฟอกขาว และสารเคมีอื่นๆ อีกมากมาย
ทำให้ประชาชนไม่สามารถใช้น้ำได้
ในปี 2010 รัฐบาลประกาศว่า
ให้โรงงานที่มีการย้อมสีและฟอกขาว จะต้องแก้ปัญหานี้ซะ หรือไม่ก็ปิดโรงงาน
ผู้คน 55,000 อาจต้องตกงาน
เจ้าของบริษัทสิ่งทอแห่งหนึ่งในอินเดียตอนใต้
ลุกขึ้นมาหาวิธีแก้ปัญหา และได้ค้นพบหนทางที่ยั่งยืน
ซึ่งเขาได้ทำเป็นแบบอย่าง ให้แก่โรงงานอื่นๆ ในภูมิภาคนั้น
ในปี 2010 มีปัญหาใหญ่เกี่ยวกับ การปล่อยน้ำเสียจากโรงงาน
โรงงานปล่อยน้ำเสียที่ไม่ได้รับการบำบัดซะก่อน
จนแม่น้ำเปลี่ยนสี
เพราะโรงงานย้อมผ้ากับโรงงานเคมี
ปล่อยสารเคมีลงแม่น้ำนอยยัล
ถ้าลงไปในแม่น้ำจะเกิดอาการป่วยสารพัด
เจ็บปวดแขนขา
และรู้สึกแสบร้อนบนผิวหนัง
ตอนนี้เรากำลังพยายามอย่างไม่ลดละ และอัปเดตเทคโนโลยีอยู่เรื่อยๆ
น้ำที่เคยเป็นสีเคมีเมื่อ 20 ปีก่อน
กลับมาใสสะอาดเหมือนเดิมแล้ว
และไม่มีโรงงานปล่อยน้ำเสียอีกเลย
น้ำที่เหลือจากการย้อมสีที่ต้องเจอกับ สารฟอกขาว สารเคมี และเกลือ
ถูกส่งไปบำบัด แทนที่จะปล่อยทิ้งลงทางน้ำในพื้นที่
และแทนที่จะใช้น้ำจากแม่น้ำ
บริษัทของราหุลนำน้ำที่เหลือจากกระบวนการผลิต กลับมาใช้มากกว่า 90 เปอร์เซ็นต์
สถานการณ์ในตอนนี้ดีกว่าเมื่อห้าปีก่อนมาก
น้ำเสียจากโรงงานเราที่มีทั้งน้ำเกลือ
สี และเกลือ
ถูกส่งไปที่โรงงานบำบัด
และจะถูกเก็บไว้ 24 ชั่วโมง
ก่อนจะเข้าสู่กระบวนการบำบัด โดยนำไปกรองความกระด้าง
และนำไปผ่านเมมเบรน
เมื่อผ่านเมมเบรนก็จะได้น้ำไว้ใช้หมุนเวียน
ส่วนที่เหลือจากนั้น ก็จะเอาไปเข้าเครื่องระเหย
ซึ่งจะทำให้ได้เกลือจากการตกผลึก
น้ำจากเมมเบรน
และเกลือจากการระเหย ถูกเอาไปใช้ในโรงงานหมด
เรานำน้ำกลับมาใช้ใหม่ได้ 90 เปอร์เซ็นต์
ทุกคนร่วมมือกัน
สารเคมี สีย้อม
และเมมเบรน ล้วนแต่มีส่วนช่วย
นี่คือห่วงโซ่ที่เรากำลังพัฒนาด้วยตัวเอง
เราพยายามทำให้อุตสาหกรรมนี้ เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม
ผมว่านี่คือช่วงเวลา
ที่ทุกคนจะต้องคิดได้และเริ่มลงมือทำแล้ว
หนีปัญหาต่อไปไม่ได้แล้วครับ
(เจนไน อินเดีย)
ในอีกภูมิภาคของอินเดีย
ปัญหาไม่ใช่เรื่องมลพิษปนเปื้อน แต่เป็นเรื่องของอุปทาน
ในปี 2019
เมืองที่มีประชากร 10 ล้านคน เผชิญกับสิ่งที่คนไม่เคยคิดว่าจะเกิด
แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเรื่องปกติขึ้นเรื่อยๆ
วันที่ไม่มีน้ำ
วันที่ทั้งเมืองไม่มีน้ำดื่ม
ในเจนไน ทุกคนอยากได้อยู่อย่างเดียวเท่านั้น
นั่นก็คือน้ำ
เจนไนประสบวิกฤตเรื่องน้ำอย่างมาก ปีที่แล้วฝนไม่ตกเลยสักเม็ด
น้ำบาดาลก็ไม่มี น้ำฝนก็ไม่ได้รับการจัดการที่ดี
แล้วก็ไม่มีการเชื่อมต่อกับแหล่งน้ำได้ทั้งหมด
หลายๆ อพาร์ตเมนต์ยังต้องพึ่งคนส่งน้ำอยู่เลย
เมื่อเร็วๆ นี้ คนส่งน้ำหยุดงานประท้วงสี่ห้าวัน
ทำให้คนเหล่านั้นไม่มีน้ำใช้เลย
มันเลวร้ายลงทุกวัน จนคนต้องออกมาหาทางแก้ปัญหา
ถึงแม้คนส่วนใหญ่ ในหมู่ประชาชน 10 ล้านคนของเจนไน
ต้องดิ้นรนเพื่อหาน้ำ เมื่อต้องเผชิญกับวิกฤตการณ์นี้
แต่เกือบ 200 ครัวเรือนที่อาศัยอยู่ ในอพาร์ตเมนต์แห่งนี้กลับไม่เดือดร้อนเลย
เหตุใดผู้อยู่อาศัยเหล่านี้ จึงไม่ต้องซื้อน้ำแพงๆ จากคนส่งน้ำกันนะ
พวกเขาใช้สติปัญญา
ตอนเป็นวัยรุ่น ฉันไม่ค่อยคิดถึงเรื่องนี้เท่าไร
แต่พอมาเป็นแม่คน
ฉันก็อยากให้สิ่งที่สำคัญ อย่างเช่นน้ำสะอาดแก่ลูก
เราเคาะประตูตามบ้านเพื่ออธิบายว่า
ทำไมเราถึงต้องเก็บกักน้ำฝน และทำอย่างไร
ตอนนี้ทุกคนรู้วิธีแล้ว และทุกคนก็ลงมือทำ
ทุกคนในชุมชนตกลงร่วมกัน
เราตัดสินใจว่าจะไม่ซื้อน้ำแม้แต่หยดเดียว
เราจึงตัดสินใจที่จะปรับปรุงบ่อบำบัดน้ำเสีย
เราจะปรับปรุงถังบำบัดน้ำ
เราจะปรับปรุงระบบเก็บกักน้ำฝน
น้ำฝนทั้งหมดจะลงรูระบายเก็บกัก
ซึ่งจะต่อไปถึงบ่อบาดาล เพราะฉะนั้น น้ำที่เราใช้อยู่
ก็เป็นน้ำที่อยู่ในพื้นที่ของเราเอง
การปรับปรุงทั้งหมดนี้
ได้สร้างผลลัพธ์ที่น่าทึ่งให้กับเรา
ถ้ามองไปข้างหลังผม คุณจะเห็นสวนกว้างใหญ่เขียวขจี
คุณอาจสงสัยว่า
"คนพวกนี้ไปเอาน้ำมาจากไหนมากมาย ถึงทำให้ต้นไม้ดูเขียวขนาดนี้"
แน่นอนว่าไม่ใช่น้ำบาดาล
แต่เป็นน้ำที่เรานำมาใช้ใหม่ จากบ่อบำบัดน้ำเสีย
มันก็เลยดูเขียวชอุ่มแบบนี้แหละครับ
พอฉันมองออกไปจากหน้าต่าง แล้วเห็นชุมชนอื่นๆ ในละแวกใกล้เคียง
ฉันก็อยากรู้ว่าพวกเขามีระบบจัดการน้ำ เหมือนที่ชุมชนเรามีหรือเปล่า
มันจะช่วยแก้ปัญหาวิกฤตน้ำให้พวกเขาได้
เรารู้สึกว่าน้ำทุกหยดมีค่ามาก และเราจะไม่ยอมให้มันสูญเปล่า
งานนี้มีแต่ได้กับได้ครับ
เมื่อคุณเริ่มจัดการน้ำในระดับท้องถิ่น
นั่นคือการเปลี่ยนที่ระบบ ไม่ใช่เปลี่ยนเทคโนโลยี
คุณจะลดต้นทุนการผลิตได้
ทำให้การนำน้ำกลับมาใช้ใหม่ง่ายดายยิ่งขึ้น
ผมขอย้อนกลับไปที่ปัญหาขาดแคลนน้ำ
เราเชื่อว่าการนำน้ำกลับมาใช้ใหม่
เป็นหนึ่งในวิธีที่ฉลาดและมีประสิทธิภาพที่สุด
ในการจัดการกับปัญหานี้
ดังนั้นในหลายๆ พื้นที่
เริ่มมีการนำน้ำกลับมาใช้ใหม่เล็กๆ น้อยๆ หรือไม่ก็รีไซเคิลน้ำอย่างเต็มรูปแบบไปเลย
ในแคลิฟอร์เนีย เราเห็นการอนุรักษ์ ทรัพยากรน้ำในระดับเทศบาล
และในอินเดีย เราก็เห็นชาวบ้าน ในอพาร์ตเมนต์หนึ่งในเจนไน
ทำระบบเพื่อสำรองน้ำไว้ใช้กันเอง
แต่มันจะย่อส่วนเล็กลงกว่านี้ได้อีกไหมนะ
ได้แน่นอนครับ
(เลวาร์เดิน เนเธอร์แลนด์)
ในประเทศเนเธอร์แลนด์แห่งนี้
มีกลุ่มที่ชื่อว่ากลุ่มพันธมิตรน้ำดัตช์
นำเสนอเทคโนโลยีใหม่
ซึ่งทำให้เราสามารถรีไซเคิลน้ำในบ้านได้
ในภาคอุตสาหกรรม
มีการใช้มาตรการเพื่อลดการใช้น้ำ
ในภาคการเกษตรก็เช่นกัน
เพราะฉะนั้นตอนนี้ก็ถึงตาเราที่เป็นผู้บริโภคแล้ว
เราใช้น้ำอย่างสิ้นเปลือง ซึ่งมันง่ายมาก
เพราะเรามีแหล่งน้ำอยู่ที่บ้านแล้ว
ไฮดราลูปคือระบบรีไซเคิลน้ำทิ้งในครัวเรือน
มันรีไซเคิลน้ำที่เหลือจากการอาบน้ำ และเครื่องซักผ้า
ปรับปรุงคุณภาพให้บริสุทธิ์ เพื่อที่จะนำกลับมาใช้ใหม่
เป็นน้ำสำหรับชักโครก ซักผ้า รดน้ำต้นไม้ หรือเติมสระว่ายน้ำ
เราได้สร้างวิธีบำบัดน้ำอย่างสร้างสรรค์แบบใหม่
โดยการนำเอาเทคนิคที่มีอยู่แล้ว มาผสมผสานรวมกันเป็นหนึ่ง
ซึ่งเป็นเทคนิคง่ายๆ แต่พอมารวมกันแล้ว
มันทำให้น้ำสะอาด ใสแจ๋ว และปลอดภัย
และได้รับการรับรองตามมาตรฐานสากลสูงสุด
เพื่อที่จะได้นำมาใช้ได้ใหม่
เพียงแค่เดือนเดียว เราสามารถประหยัดน้ำได้ถึง 3,000 ลิตร
ซึ่งมันเยอะมากเลยนะครับ
ดังนั้นในแต่ละปี เราจะประหยัดน้ำได้ถึง 30,000 ลิตร
เราคาดการณ์ว่าอีก 20 ปีต่อจากนี้
จะไม่มีบ้านที่สร้างขึ้น โดยไม่มีระบบรีไซเคิลน้ำในครัวเรือน
ฉันคิดว่าถ้าเรายังไม่เริ่ม...
ใช้ชีวิตอย่างยั่งยืน ซึ่งน้ำก็เป็นส่วนหนึ่งเหมือนกัน
มันก็จะกลายเป็นหายนะ สำหรับผู้คนทั้งหมดบนโลก
ในอีกสิบปีข้างหน้า จะมีประชากรบนโลก 8.5 พันล้านคน
และถ้ามีเพียงห้าเปอร์เซ็นต์ ที่รีไซเคิลน้ำใช้ในครัวเรือน
ก็จะหยุดการเพิ่มขึ้นของการบริโภคน้ำในโลกได้
นี่แหละคือพลังของการรีไซเคิลน้ำในครัวเรือน
นวัตกรรมเกี่ยวกับการกรองน้ำหลายชิ้น
ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อการใช้งาน ในที่ที่ห่างไกลจากโลกที่เราพยายามดำรงไว้
การขนส่งน้ำไปยังสถานีอวกาศนานาชาติ ต้องใช้เงินจำนวนมหาศาล
เป็นหมื่นๆ ดอลลาร์ต่อลิตร แค่เพื่อที่จะส่งน้ำออกไปนอกโลก
การรีไซเคิลน้ำจึงเป็นส่วนสำคัญ ของโครงการนาซ่า
ในสถานีอวกาศนานาชาติ ณ ตอนนี้
แหล่งน้ำเพียงหนึ่งเดียวก็คือ การรีไซเคิลปัสสาวะ
และความชื้นความแน่นในอากาศ
ซึ่งก็คือน้ำที่ออกมากับลมหายใจ ที่ได้จากการรับประทานอาหาร
เราพัฒนาเทคโนโลยีที่เลียนแบบ การทำงานของลำไส้เล็ก
เราคิดว่า "มันทำงานได้อย่างไร"
"ลำไส้เล็กสามารถฟื้นฟูตัวมันเองได้อย่างไร"
เราจึงเข้าห้องปฏิบัติการ ใช้หลักวิศวพันธุกรรม
บวกกับเทคนิคอื่นๆ มากมายหลายอย่าง ในการสร้างเมมเบรน
เพื่อรีไซเคิลน้ำ
เพียงแค่คุณเอาน้ำมาหนึ่งแก้ว ใช้แค่นี้จริงๆ
คุณก็จะสามารถรีไซเคิลน้ำแก้วนั้น ไว้ใช้ไปได้ตลอด
เป็นเรื่องที่สร้างแรงบันดาลใจอย่างมาก ได้เห็นนักนวัตกรรมเหล่านี้
ช่วยเหลือชุมชนของพวกเขา ถึงแม้จะมีทรัพยากรจำกัด
และยังช่วยหยุดยั้งวิกฤตการณ์น้ำได้
แต่เราจะมัวรอหวังพึ่งผู้เชี่ยวชาญ
วิศวกร นักคิด นักนวัตกรรมเหล่านี้ เพียงอย่างเดียวไม่ได้
เราทุกคนต้องช่วยกันลงมือทำ
และต้องลงมือทันที เพื่อสร้างโลกสีฟ้าที่สดสวย
การที่ทุกคนสามารถมองหาแนวทางและตัวอย่าง
ที่ผู้คนกำลังทำอยู่และได้ผลดี
นี่แหละครับที่เราอยากให้ทำกัน
เพราะมันก็จะเหลือแค่เอามาปรับใช้ และต่อยอดเพื่อให้ใช้ได้เร็วขึ้น
หลักๆ แล้ว สิ่งที่เราต้องทำก็คือ คิดให้ต่างจากเดิม
และยินดีเปิดรับไอเดียใหม่ๆ ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับเราแล้วครับ
สำหรับพวกเราบางคน การลงมือทำอาจหมายถึง
การกดดันแหล่งสาธารณูปโภคในพื้นที่ ให้คิดถึงอนาคตเป็นที่ตั้ง
ในการบริหารจัดการน้ำและสุขอนามัย
สำหรับบางคนอาจหมายถึง การใช้ความรู้ความสามารถ
เพื่อช่วยแก้ไขปัญหา
ดังนั้น จงถามตัวเองว่า
"วันนี้ฉันสามารถทำอะไร เพื่อช่วยแก้ปัญหานี้ได้บ้าง"
คำตอบอยู่รอบๆ ตัวเราแล้ว
เราสามารถใช้น้ำอย่างระมัดระวัง มากขึ้นกว่าเดิม
และคอยเตือนคนในครอบครัวและเพื่อนฝูง
เราสามารถหาข้อมูลเทคโนโลยีใหม่ๆ อย่างที่เพิ่งได้ดูไป
และนำมาปรับใช้ในบ้าน ที่ทำงาน และชุมชน
เราสามารถสนับสนุนบริษัทที่ แสดงให้เห็นถึงความเป็นผู้นำในการจัดการน้ำ
และเราสามารถส่งเสริมให้แบรนด์ที่เราสนใจ
คิดทำนโยบายเรื่องน้ำเสียใหม่
เราสามารถกดดันฝ่ายปกครอง ระดับท้องถิ่น ภูมิภาค และระดับชาติ
ให้ลงมือทำให้เป็นรูปเป็นร่าง
ด้วยการส่งจดหมาย อีเมล ข้อเรียกร้อง
การรณรงค์ในสื่อโซเชียล
สิ่งเหล่านี้สามารถทำให้เกิด ความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วและยั่งยืน
นี่คือปัญหาที่มีทางแก้ ถูกไหมครับ
เรารู้แล้วว่าคำตอบคืออะไร
เราทดลองกับคำตอบนั้นแล้ว เราเห็นคำตอบอยู่ทั่วทุกหนแห่ง
เรารู้แล้วว่าเราสามารถแก้ปัญหานี้ได้
ที่เหลือก็แค่คิดโมเดลธุรกิจ
ปะติดปะต่อไอเดียเข้าด้วยกัน
เรียกร้องให้รัฐบาลออกข้อบังคับที่เหมาะสม
ในการสนับสนุนและอนุญาตให้ทำการรีไซเคิลน้ำ
ฉันว่าเทคโนโลยีไม่ใช่อุปสรรค ในการแก้ไขปัญหาน้ำ
แต่น่าจะเป็นเรื่องของเงิน และการเมืองกับนโยบายมากกว่า
ธนาคารควบคุมถึงสองในสาม ของจำนวนเงินทั้งหมดในโลก
ถ้าธนาคารเหล่านั้นกำหนดข้อบังคับ ให้การกู้เงินทุกกรณี
ต้องก่อให้เกิดประโยชน์อะไรสักอย่าง เกี่ยวกับเรื่องน้ำ
มันคงจะเป็นโอกาสที่ดีมากๆ
หนึ่งประโยคสั้นๆ
ที่ผมอยากพูดกับทุกคนเกี่ยวกับน้ำ
ก็คือ "เรียกร้องให้มากขึ้น เรียกร้องสิ่งที่ดียิ่งขึ้น"
มันมีอยู่แล้วครับ
ต้องใช้ความเป็นผู้นำอย่างมาก
ในการตัดสินใจทำบางอย่าง ที่ไม่เคยมีใครคิดทำมาก่อน
แต่ที่ต้องทำแบบนั้น ก็เพราะรู้ว่ามันคือสิ่งที่ถูกต้อง
สิ่งที่ถูกต้องเพื่อสังคมเรา สิ่งที่ถูกต้องเพื่อสิ่งแวดล้อม
สิ่งที่ถูกต้องเพื่ออนาคตของมนุษยชาติ
สำหรับบางคน การลงมือทำอาจหมายถึง การรู้ซึ้งถึงคุณค่าที่เกินบรรยายของน้ำ
และยินดีที่จะทุ่มเทเพื่อทรัพยากรที่มีคุณค่ายิ่ง
แม้แต่ในพื้นที่ที่ดูเหมือนจะมีน้ำเหลือใช้
ดั่งเช่นที่ภาวะโลกร้อนกระตุ้นให้เกิด การเคลื่อนไหวของประชาชนทั่วโลก
วิกฤตการณ์น้ำก็ต้องการ การเคลื่อนไหวของคนจำนวนมากเช่นกัน
คนที่สนใจเรื่องอนาคตของพวกเราทุกคน
ถ้าให้พูดจากใจจริงแล้ว ผมว่าเราน่าจะสร้างความเคลื่อนไหว
ในหมู่คนรุ่นใหม่
แล้วพวกเขาจะไม่ทนกับสิ่งที่เราทำอยู่ในปัจจุบัน
ทุกๆ ก้าวแห่งความหวังที่เราเดิน
ทุกๆ นวัตกรรมที่เรานำมาใช้
ทุกๆ นโยบายเพื่ออนาคตที่เราตั้งขึ้น
ช่วยดึงให้เรารอดพ้นจากหายนะทีละนิด
มันสามารถเกิดขึ้นในชั่วชีวิตเราได้ มันจะต้องเกิดขึ้นในชั่วชีวิตเรา
ไม่งั้นลูกหลานของเรา อาจต้องใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่ไม่เหมือนเดิม
เราอยากเห็นรัฐบาลแสดงความตั้งใจ
ในการให้งบประมาณ และสนับสนุนการมีสุขอนามัยที่ดี
ให้เป็นจริงสำหรับทุกคน
เรามองเห็นวันที่ทุกคน มีน้ำสะอาดใช้และมีสุขอนามัยที่ดี
เราเห็นมันเป็นจริงในชั่วชีวิตของเราได้
เราเกือบจะหมดสิ้นหนทางแล้ว
แต่เรายังไม่ไปถึงจุดนั้น
ถ้าเราร่วมมือกันจริงๆ เราก็สามารถเปลี่ยนแปลงโลกได้
และถ้าดูคนเหล่านี้ ที่ทำสิ่งที่น่าทึ่งอยู่ทั่วทุกมุมโลก
เราก็จะเริ่มมีแรงบันดาลใจ เพราะเราจะคิดได้ว่า
"เราเปลี่ยนแปลงโลกได้"
เราโชคดีแค่ไหนแล้ว ที่เราสามารถมีส่วนร่วมแก้ปัญหานี้
ในอีก 100 ปีข้างหน้า ผู้คนคงได้แต่หวัง ว่าจะมีโอกาสได้แก้ปัญหาที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้
คำบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ำทิพย์