Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bu hafta yine büyükanneni görmeye gittin mi?
Evet.
Ne oldu?
Çok endişelendiğini söyledi...
"Depresyondaydım. Zor olduğunu biliyorum ama kendimce nedenlerim vardı" dedi.
Ben de dedim ki: "Ben de depresyondayım. Gerçekten, hâlime bak anlarsın!"
O da dedi ki...
"Nedenini biliyorum... Bir erkek olmak isterdin."
Ben de "Daha neler büyükanne! Tabii ki istemezdim!" dedim.
"Ne alakası var..."
"Bedenimden gayet memnunum."
"Kısa saçlı olduğum için kendimi huzursuz hissetmemek, istediğim kıyafetleri giymek"
"tek istediklerim bunlar."
O da "Ne yani, ameliyat olmak istemiyor musun?"
"Göğüslerinden kurtulmak? Bedeninden nefret etmiyor musun?"
Ben de "Yok artık büyükanne. Daha neler!" dedim. Sonra da...
Sonra da iki saat boyunca ona açıklamaya çalıştım!
Sonra da...
Ya, sırtüstü döner misin?
Rá, Yaki'nin karnına uzan.
Daha yukarı.
Hayır, göğsüne yakın. İşte böyle.
Dövmesiz kolunu kaldır.
Kırmızı olmayanı!
Daha yukarı, daha yukarı.
Saçlarımın daha fazla uzamasına izin veremem.
Yemin ederim denedim!
Peki ama ilk ne zaman saçlarını tıraş etmiştin?
2015'teki oturma eylemlerinden sonra. O civarlarda.
Fernão okulundaki eyleme saçlarım tıraşlı hâlde gelmiştim.
Ben de saçlarımı o sıralarda tıraş etmeye başladım.
Seninle saçların kısayken tanışmıştım ama Lana'nınkiler hâlâ uzundu.
Lana'nın, hakkında konuşulmasından hoşlanmadığı, Emo tarzı perçemleri vardı!
Tanrı aşkına, hayatımda Emo tarzı perçem yapmadım ben!
Ama Emo tarzı bir perçemdi.
Normal bir perçemdi işte! İnsanlar her perçeme Emo deyip duruyor. Hadi ama!
Perçem perçemdir işte!
Bir anlamı yok!
Tıraş makinesini bile kapattı!
Gerçekten?
Hey, kızdırma onu yoksa saçımı mahvedecek!
Burayı boydan boya keserim bak!
Lana, biraz yana kaydır. Diğer yana.
İyi görünüyor.
Teşekkürler.
– Seninkileri de keseyim mi? – Olur.
Kafamı tıraş ettikten sonra ayrıldık.
Arkadaş olarak buluştuk...
...ve bana dedi ki:
“Ooo.. Ananda, bakıyorum da kafanı tıraş etmişsin..."
"...çok fazla lezbiyen olma ama.. Çünkü seninle hâlâ çıkmak istiyorum, tamam mı?"
Erkekler...
"Seninle birlikte attıracağımı hiç düşünmezdim ve..."
- "Kapa lan çeneni!" – Aynen böyle deseydin!
Arkadaşlarıma aseksüel falan olduğumu söylerdim...
...ve lezbiyen de olamazdım...
...çünkü her zaman kadınsı olmuşumdur.
Lezbiyenlerin kadınsı olabileceği aklıma bile gelmemişti, anlıyor musun?
Berbat bir durum.
– Bir sürü adam var. – Bir sürü adam mı?
Bir sürü adam.
Ve bu adamların, bizi ciddiye alacakları falan da yok.
Her yerde aynı.
Mesela diyelim ki, bir tamburumuz var.
Tamburu çalan bir erkek olsaydı şöyle derdi: "Hey, sen de gel!"
Ama kendisi kaşındı ve tamburu bir erkeğe verdi, değil mi?
Elis'e çalmayı bilip bilmediğini sormadı bile.
Müziğin kendisine iştirak eden bir kız yok.
Onlar sadece seyirci... Hep aynı hikâye.
Doğru dürüst çalamıyor bile.
Hadi! Sandalyelerimizi onların arkasına koyalım!
– Hadi ama cidden! – Bunu yapmak zorunda mıyız?
Hey kardeşim, ben de sizinle tambur çalabilir miyim?
Elbette.
Harika.
O şeyin hakkını iyi veriyorsun dostum!
Bugün sana hayatının,
Bir anda değişebileceğini söylemeye geldim.
Dünya sessizliğe gömüldüğüne,
Bedenler konuşur sessizlikte,
Kalbin ateşi harlanır iyice,
Sonsuzluğu hissetmek gelir daha kolay bir hâle,
Büyümemizi sağlayan,
Duyularımız yeşersin,
Büyümemizi sağlayan,
Duyularımız yeşersin,
Kızlarla çıkarken kendimi hep bir dikizci gibi hissederdim.
Sanki oradaydım, izliyordum...
...ama yaşananların bir parçası değildim.
Sonra tüm bunların kafamda olduğunu...
...ilgi manyağı olmaktan vazgeçmem gerektiğini düşündüm ve sonra...
Yakınlık kurduğum biri olmadığından kendimi çok yalnız hissederdim.
Sonra Candomblé evlerine gittim ve işler daha iyiye gitmeye başladı.
Yalnızlık her zaman için...
...hayatımdaki en büyük korkulardan biri olmuştur. Yalnız olmak.
Tüm meselenin, insanlarla iç içe olmaktan geçtiğini biliyorum.
Ama aynı zamanda yalnız olmak da istemiyorum. Yalnız hissetmek istemiyorum.
Ama bu kendi başına yalnız olmak...
...ve bununla barışık olmak, gerçekleşmesi gereken bir süreç.
- Ama zorla değil, doğal bir şekilde olmalı. – Aynen.
Yalnızlıkla yalıtılmışlık aynı şey değil, değil mi?
Yalnızlığınızla barışık olmanız gerekir.
Yalnızlık; kendinizi gerçekten dışlanmış ve yalnız hissettiğinizde,
...ve çevrenizdeki her şey size bunu hissettirdiğinde olur.
Çalışmaya başladığımda saçım yüzünden endişeliydim.
Saçım hep kıvırcıktı. Hiç düzleştirmedim.
Annen de mi düzleştirmeni hiç istemedi?
Annem mücadeleci bir kadın olduğu için şanslıydım...
Benim annem, siyahi kimliği ile ilgili farkındalığa hiç sahip olmadı.
Benim annem, zamanının isyancılarından biriydi.
Bir yetimhanede büyümüştü.
"Os Racionais" grubunu sahnede izlemek için, yetimhaneden kaçardı.
İşte ilk o zaman başladılar.
Bu pozitif mesajla büyüdü.
Beyazların estetik anlayışına bağlı kalmamamız gerektiği mesajıyla.
Yani evet, şanslıydım.
Küçükken saçlarımı hep düzleştirmek isterdim.
Ama hiç izin vermedi.
Ağlasam da, dizlerimin üstüne çöküp yalvarsam da, bu durum değişmedi.
Pek çok beyaz, Afro saç modelini kirlilikle ilişkilendiriyor, biliyor musun?
Ben de bu yüzden, her gün dürtüsel olarak saçlarımı yıkardım.
İnanmazsın, kafa derime parfüm sıkardım!
Ciddi diyorum! İnsanların, kirli olduğumu düşünmelerini istemezdim.
Saçımı düzleştirmekten vazgeçip, kesmeye başladıktan sonra...
...başlarda tam bir şok olmuştu, ha bire ağlıyor, evden çıkmıyordum...
...hatta okula bile gitmiyordum. Canım hiçbir şey yapmak istemiyordu.
Kendimi korkunç hissettiğimden, aynada kendime bile bakamıyordum.
Ama şimdi... Dostum... O zamanlardan kalan fotoğraflara bakıyorum da
saçım düz bile değildi. Düzleşmiyorlardı bir türlü.
Çirkindi sadece. Yani dostum, şu karman çorman saçlara bir baksana.
Ama bugün, aynada kendime bakmakla ilgili bir sorunum yok.
Çünkü bence saçlarım güzel. Saçlarım muhteşem!
Bu dediğin benim başıma, 4. ve 5. sınıflardayken geldi.
– Saçlarımı hep örgü yapardım. – Bağlar mıydın?
Anne saçımı iki örgü olacak şekilde örer, beni okula o şekilde yollardı.
Sonra bir gün, annem gerçekten çok hastalandı.
Yataktan çıkamıyordu. Saçımı örecek başka da kimse yoktu.
Ben de saçlarımı salıp, okula o şekilde gittim.
Daha önce okula, saçlarımı salarak hiç gitmemiştim.
Çok utandığımı hatırlıyorum.
O kadar utanıyordum ki bir öğretmenden sınıfa kadar benimle gelmesini istedim...
Peki ya...
Yazdığım bazı şarkı sözleri için bir melodi düşündüm.
Okyanusun kızı, Acılardan doğdu,
Direniş bir kadın, bir kız, bir çiçektir,
Dalgakıran, kır dalgaları,
Kır dalgaları be kadın,
Dalgakıran, kır dalgaları,
Kır dalgaları be kadın,
Peki ya bunu temel alıp, iki mısra okusak?
İkimiz bunu okuyup, diğer ikimiz de başka bir şey okusa?
İçimden geliyor...
Belki de paylaşmak istediği şeylerin neler olduğunu anladığı bir an...
...ve insanlar için bir fısıltı...
...varlığının bir çığlık olmasını istiyor.
Bunun gibi şeyler söyleyebiliriz diye düşünmüştüm.
Önce bir fısıltı, sonra da çığlık mı oluyor?
İçeriden dışarıya, fısıltıdan çığlığa.
Ters yüz olmuş bir fısıltı çığlığa dönüşüyor.
Baştan alalım, "Okyanusun kızı,"
Okyanusun kızı, Acılardan doğdu,
Direniş bir kadın, bir kız, bir çiçektir.
Okyanusun kızı, Acılardan doğdu,
Direniş bir kadın, bir kız, bir çiçektir.
Pekâlâ... "ters yüz olmuş..."
Bu mudur? Doğru mu bu? Değilse, üstünü çizeceğim.
2013'ten beri gerçekleştirdiğimiz siyasi eylemlerin...
...insanları travmatize ettiğine dair araştırmalar okudum.
Travma sonrası stres bozukluğu ile eşdeğer bir seviyedeymiş hem de.
TSSB...
Sadece havai fişeklerle değil, yüksek sesli patlamalarla ilgili de sorunlarım var.
Herhangi bir yüksek ses bile beni hazırlıksız yakalıyor.
İlla ki bende bir tepkiye neden oluyor, soluğum falan kesiliyor.
Protestolardan biri, Lana ve benim için tam anlamıyla travmatik bir deneyim oldu.
Kaygı sorunlarımın ve panik ataklarımın kaynağında o protesto vardır.
Okul çocuklarıyla birlikte bir sokağı kapatmıştık.
Birden polisler, ellerinde ses bombalarıyla çıkageldiler.
Biz de kaçıp başka bir sokağı kapattık, ve sonra...
Askerler ve diğerleriyle birlikte, çevik kuvvet geldi.
Tanrım, o gün o kadar çok polis vardı ki.
Gökyüzünde 6 tane helikopter uçuyordu.
Silahlarını bize doğrultmuşlar, bizi birbirimizden ayırmışlardı.
Bizi dar bir sokakta köşeye sıkıştırıp, etrafımızı kuşattılar.
– Kullandıkları kalkanları biliyor musunuz? – Çevik kuvvetin kullandığını mı diyorsun?
Aynen. Bir daire oluşturup etrafımızı sardılar. Yere diz çökmek zorunda kaldık.
Herkes elleri havada bir hâlde, yerdeydi.
– Hepsi de liseli çocuklar mıydı? – Evet.
Sonra, oluşturdukları dairenin tam ortasına ses bombası atmaya başladılar.
Bir sürü ses bombası.
Lana bayıldı, sonra ben ve bizden yaklaşık 10 kişi...
Çık Okyanustan deniz kızı Gel oyna tek başına,
Çık Okyanustan denizkızı Çık Okyanustan,
Gel oyna kumlarda,
Çık Okyanustan denizkızı Gel oyna tek başına,
Mutlu yıllar arkadaşlar!
Mutlu yıllar.
Gidiyor musunuz hemen?
Bir sarılma bile yapmadan mı?
Gece yarısına kadar, geri sayım için burada birlikte kalacağız.
Saat kaç?
Oxalá'ya soracağım, Oxalá benim rehberim,
Seni gönderen Oxalá idi,
Yanıtsız kalan ne çok arayış var,
– Bir dakika kaldı! – Bir dakika!
– Kulaklıklarını tak.
Kapıları açmaya geldim,
Aşk getirdi beni buraya,
Bu evdeki tüm nefret, çıkın gidin ve bir daha arkanızı dönüp bakmayın.
Kapıları açmaya geldim.
Beni buraya Doğa Ana getirdi.
Kutsa oğullarını, Tanrım.
Toprağı, Ateşi, Havayı ve Suyu kutsa.
Şarkı söylemeye başladığımıza göre şansımız yaver gidecektir, değil mi?
Hepimize bol şans.
Hepinizi çok seviyorum.
Ben de sizi.
Çok, çok, çok seviyorum.