Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Mamo.
Mamo, odwróć się!
Jesteś w ukrytej kamerze!
Powiedz „cześć”. Krzyknij coś.
Mamy gości. Możemy oddzwonić później?
Dzień dobry, pana nazwisko?
Jest pan w ukrytej kamerze.
Proszę się uśmiechnąć do kamery, tam w rogu.
- Nie za blisko? - Przecież kameruję.
- Nie masz ostrości. - Powiedz coś.
- Pięć szklanek wody? O kurka! - Tak, pięć.
Rachel, nudno będzie oglądać nagranie, na którym ktoś wlewa wodę do dzbanka.
Mamo, tato, przedstawcie się.
- Ty zacznij. - Dobrze.
Nazywam się Karen Mason.
Barry Mason.
Jesteśmy właścicielami Circus of Books od 1982 roku.
Czyli od 33 lat.
To sporo czasu.
Co to takiego?
CÓRKA KAREN I BARRY’EGO
Josh, opisz, proszę, naszą rodzinę.
Jacy są nasi rodzice?
Nasza rodzina jest dość zwyczajna.
Jesteśmy normalną, zżytą ze sobą rodziną.
Zrobię nam zdjęcie.
Micah, przestań. Daj spokój.
Chcieliśmy sprawiać wrażenie idealnej rodziny.
Micah, ruszyłeś się.
Mama jest zdecydowanie samicą alfa,
choć bywa delikatna.
Jeszcze raz.
Ma mocny charakter
i siłą osiąga zamierzone cele.
Jak opisałbyś tatę?
Nie wpadnij na słupki.
Tata jest z jednym z nielicznych wiecznie szczęśliwych ludzi.
Zawsze jest uśmiechnięty.
Czemu się tu świeci czerwona lampka?
- Mogę tu wejść? - Możesz.
Tato!
Zawsze mówiliśmy: „Szukajcie łysego, uśmiechniętego gościa”,
kiedy gubił się w centrum handlowym.
Byli jak dobry i zły policjant.
Nie byłam jedną z tych matek, które nie mają własnego życia,
ale, owszem, pracowałam i wychowywałam trójkę dzieci.
Nie chcieliśmy, żeby wiedziały, czym się zajmujemy,
żeby inne dzieci się z nich nie śmiały.
Wytrzymała ta piniata.
Nie rozmawialiśmy o tym.
Tak to było w naszej rodzinie.
Nie rozmawiało się o rodzinnym biznesie.
Gdy pytano nas o zawód rodziców, odpowiadaliśmy: „Prowadzą księgarnię”.
„Mamy księgarnię”.
To była oficjalna wersja.
Czasami wpadaliśmy do sklepu,
kiedy mama odwoziła nas do domu i potrzebowała tam zajść.
Kazano nam bez przerwy patrzeć w ziemię,
gdy przechodziliśmy przez pewne części sklepu.
„Nie rozglądajcie się. Wzrok w dół”.
Oczywiście rzuciło się okiem na to i owo.
Któregoś razu znalazłem kasetę w samochodzie mamy.
Schowałem ją i czekałem kilka miesięcy.
W końcu wszyscy wyszli z domu.
Poszedłem do mojej kryjówki i wyciągnąłem kasetę.
Nie pasowała do naszego magnetofonu.
Circus of Books to księgarnia
i sklep z pornografią gejowską.
NETFLIX — ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
WSTĘP OD LAT 18
LITERATURA FAKTU LGBT
Nieraz mijałem Circus of Books,
myśląc, że to zwykła księgarnia
z nazwą nawiązującą do cyrku.
Potem do niej wszedłem
i zorientowałem się, jak bardzo się myliłem.
Był tam osobny dział z pornografią.
Z pornografią!
To było świetne.
Dostarczali pornografii z wyższej półki każdemu amerykańskiemu dewiantowi.
Dzięki temu stali się sławni.
Pomogli masie mężczyzn odkrywać własną seksualność.
W Circus of Books można było spotkać innych gejów.
Podrywało się tam facetów.
To było centrum gejowskiego świata w tej dzielnicy.
Stałą częścią naszego programu
są odwiedziny w miejscach o dobrej i złej sławie.
Dziś Lou Lauren zabierze nas
na Santa Monica Boulevard.
Wszyscy przyjezdni znają tę ulicę z jednej strony.
Ale ma ona drugie oblicze, dla miejscowych.
Można je zrozumieć, zauważywszy,
że wszystkie przebywające tu osoby to mężczyźni.
W pierwszym roku po przeprowadzce do Los Angeles
znalazłem miejsce bez uprzedzeń.
West Hollywood zamieszkiwali w większości młodzi geje,
dlatego nazywano je Miastem Chłopców.
W tamtych czasach wychodząc z szafy, stawałeś się wyrzutkiem.
Robiliśmy dziwaczne rzeczy.
To całe dawanie sobie znaków, szukanie partnera,
kod chusteczkowy...
Czy ludzie nie myślą: „Lepiej postoję pod ścianą,
bo jeszcze wpadnę na szefa”?
Nie, wyzwolenie gejów za nami, nikt nie ma z tym problemu.
Nazywam się Alexei Romanoff
i jestem jednym z nielicznych żyjących uczestników
demonstracji w barze Black Cat.
W sylwestra 1966 roku
policja zrobiła nalot na dwa bary.
Dwie, trzy sekundy po północy,
kiedy w barze Black Cat grano „Auld Lang Syne”,
policja zaczęła aresztować osoby, które się całowały.
Aresztowani bali się,
bo jeśli ich orientacja wyszłaby na jaw, mogliby stracić pracę
i zostać wyrzuconymi z domu.
Po tamtym zdarzeniu zaczęto demonstrować przeciwko brutalności policji
przed najstarszymi klubami gejowskimi w Los Angeles,
Black Cat i New Faces.
To była największa demonstracja w kraju w tamtym czasie.
To było na dwa lata przed zamieszkami w Stonewall.
Na miejscu baru New Faces powstał Circus of Books.
Ta księgarnia była dla nas ważna,
bo mogliśmy w niej znaleźć książki mówiące o naszym życiu.
Byliśmy wtedy ukrytą grupą,
o której nie mówiło się, bo budziła niesmak.
Ciężko mi wytłumaczyć, jak to wtedy było.
W ogóle nie było takiej opcji, że ktoś może być homo.
Pornografia od zawsze była obecna w społeczności gejowskiej,
bo nigdzie indziej nie widziało się
nagich, nieobawiających się mężczyzn.
Poczuliśmy dumę.
Dzięki Circus of Books poczułem,
że jako gej nie jestem sam.
W tamtych czasach bycie gejem nie było łatwe.
Dzięki tej księgarni
czułem się bezpiecznie. Nic mi tu nie groziło.
Jak idzie sprzedaż?
Powoli. Potem się rozkręci.
Dzień jak co dzień.
Chyba sprzedaliśmy trochę kaset.
- Tak. - Naprawdę?
- Tak. - Kilka.
Pamiętam tamten poranek.
Ktoś przyniósł heteroseksualne kasety w dobrym stanie.
Nie wiem, kto miałby je kupić, ale nie zapłaciliśmy za nie.
Wymieniliśmy na książki, które sprzedajemy za dolara.
Tu mamy tabletki, pierścienie erekcyjne.
A to co tu robi?
Nie mam pojęcia.
No dobrze.
Podobno mamy szczury.
Nasz pracownik dziś rano widział jednego.
Nie mamy tu jedzenia, ale chcemy go złapać,
zanim dobierze się do naszych przekąsek.
Przy wejściu mamy to, co sprzedaje się najlepiej.
Wydawca tej gazety, Handjobs, zaprzestał publikacji.
Przerzucił się na hodowlę ekologicznych kurczaków.
Jak od niego zamawiam, dostaję też wieści o kurczakach.
To część dla dorosłych.
Słynna.
To jedne z naszych najlepszych półek.
Nazywają się „Już oglądane”
i zaliczają się do...
twardej pornografii.
Klienci przez lata kupowali je u nas.
Nie wiem, czy ta płyta jest dobra.
Przez jakiś czas przy zakupie jednej dostawało się drugą w gratisie.
Niegrzeczni chłopcy Carla Stanyona.
Nawet za 3,95 dolara
nie sprzedają się jak ciepłe bułeczki.
Czasem przychodzę do pracy
i zastanawiam się, czy to w ogóle ma sens.
Obniżam cenę filmu z siedmiu do trzech i pół dolara
i przekładam na półki po drugiej stronie ściany.
Nasz biznes się starzeje i niedomaga.
Zaczynała jako dziennikarka.
Nie planowała, że znajdzie się w tym biznesie.
Okoliczności wszystko zmieniły.
Mama na początku kariery dziennikarskiej
rozmawiała z Larrym Flyntem, pisała o zamykaniu sklepów z pornografią.
- Naprawdę? - Tak.
- Od tego zaczynała? - Tak.
Nie wiedziałem o tym.
Ja też nie, ale znalazłam jej artykuły.
A to zdjęcie
naszych pracowników z Dayton.
Seksownie się ubierałaś.
Tak. Miałam ładną figurę. Spójrz.
To ty?
- Tak. - Nie wierzę.
Rachel, ale po co ci to?
To są tylko jakieś rzeczy, o których pisałam.
Nie znasz się na tworzeniu filmów dokumentalnych.
Ty też nie.
Jeśli chcesz z tego zrobić kolaż...
Nie wiem jeszcze, co z tym zrobię.
Przestań krytykować wszystkie możliwe opcje.
Chcę znaleźć wywiad z Flyntem.
Spójrz.
Sześciu aresztowanych w obławie na sklepy z pornografią.
Może to...
„Z nadzwyczajną szybkością zostały rozpatrzone sprawy
sześciu mężczyzn oskarżonych o handel nieprzyzwoitymi treściami
w księgarniach dla dorosłych w centrum Cincinnati”.
Poznałam Karen w szkole średniej.
Była otwarta, dociekliwa,
wszystkim się interesowała.
Karen zawsze chciała zostać reporterką.
Pierwszą poważną pracę w gazecie dostałam w Wall Street Journal w Chicago.
Potem przeszłam do Cincinnati Enquirer.
Wraz z przyjściem redaktora naczelnego zaczyna się typowy dzień w redakcji.
Specjalizowałam się w sądownictwie karnym.
Dostałam zadanie specjalne: wywiad
z sędzią Sądu Najwyższego Potterem Stewartem,
znanym z wydania wyroku dotyczącego pornografii:
„Nie znam definicji nieprzyzwoitości, ale ją rozpoznaję”.
Zrobiłam wywiad z Larrym Flintem do serii artykułów o klubach Hustler.
To zbieg okoliczności, że się tym zajmuję.
Gdybym nie uciekł z domu w wieku 12 lat...
WYDAWCA MAGAZYNU HUSTLER
...do niczego bym nie doszedł.
Od razu było widać, że ma plan
i że ten plan ma szanse się powieść.
Co to za zdjęcie, na którym patrzysz się na samochód?
Próbowano kogoś wyciągnąć siłą z domu.
Zdaje się, że strzelano.
Zawsze szukała ekscytujących historii.
Lubi trudne sprawy.
Nie sądziłam, że mogę wypalić się jako dziennikarka,
ale dobry artykuł do gazety często opisuje jakąś tragedię.
CZTERY KOBIETY ZADŹGANE...
Pisałam o katastrofach samolotów, morderstwach,
wypadkach samochodowych.
Po jakimś czasie jesteś wyczerpany
albo mówisz: „Dosyć tego”.
Przyjechałam do LA odwiedzić rodziców.
Później miałam w planach zostać niezależną dziennikarką na Alasce.
Nigdy nie dotarłam do Alaski
ani nie zostałam niezależną dziennikarką.
To wtedy się poznaliście?
To było na żydowskiej imprezie dla singli w Woodland Hills.
Było ciemno. Nie wiem, czemu tak późno się zaczęła.
Kiedy tam dotarłam,
akurat wychodziło parę kobiet: „Ta impreza to porażka.
Chcesz iść z nami?”.
Powiedziałam: „Tyle tu jechałam, że zostanę chociaż na chwilę”.
Zauważyłem żarzącą się końcówkę papierosa.
Pomyślałem: „Pewnie jest tam jakaś dziewczyna”.
Podszedł do mnie i zaczęliśmy rozmawiać.
To była bardzo ciekawa rozmowa.
Nie było jej widać.
Nie widziałem jej twarzy. Było ciemno.
Zaprosił mnie na kawę.
Gdy weszła, zobaczyłem ją po raz pierwszy.
Spodobała mi się.
Od tamtego czasu ciągle się spotykaliśmy.
Miał motor.
Mama nie była zadowolona.
Siedem miesięcy później pobraliśmy się.
Byłam w niebieskiej sukience, a on w garniturze za pięć dolarów.
Z wyprzedaży.
W kolorowe paski.
Kiedyś powiedziała, że miał talent
do wymyślania wynalazków.
Zaczynałem na Wydziale Filmów UCLA.
Jim Morrison i jego kumpel Ray Manzarek
ciągle trzymali się razem.
Studiowaliśmy na tym samym wydziale,
razem kręciliśmy filmy.
Jak to się stało?
Czemu moi rodzice, państwo i uniwersytet nie myśleli przyszłościowo?
W pierwszej pracy współpracowałem z Linwoodem Dunnem.
Za pierwszym razem
kończyliśmy efekty specjalne do 2001: Odyseja kosmiczna.
Światła. Słyszeliście, panowie?
Później przez trzy lata pracowaliśmy nad Star Trekiem.
Używaliśmy urządzeń do fotografowania filmów.
Tak się robiło efekty specjalne.
Znałem się na kolorach i świetle,
więc wymyśliłem dodatek do dializatora.
Dodajmy, że jego ojciec chorował na nerki.
Wymyślałem ułatwienia dla niego, potem...
Wyjaśnijmy, po co one były.
Barry uczył się, jak przepuszczać krew przez dializator.
Pierwszej nocy po powrocie taty do domu zepsuła się rurka.
Omal nie umarł.
Zdecydowałem, że zrobię wykrywacz,
który będzie odróżniał, czy wnętrze rurki jest czerwone czy białe.
Udało mi się.
Użyłeś tego, czego nauczyłeś się przy efektach specjalnych,
do ulepszenia sprzętu medycznego,
- z którym pracowałeś po raz pierwszy? - Tak.
Technik, który uczył mnie obsługi, zadzwonił i powiedział:
„Musisz zmienić pracę. Twój wynalazek działa tak dobrze,
że kiedy pokazałem go firmie zajmującej się produkcją dializatorów,
złożyli zamówienie na 325 sztuk”.
Pensja inżyniera sprzętu do dializ wystarczała na skromne życie.
Potem ubezpieczenie od pomyłki lekarskiej podskoczyło do 35 tys. dolarów.
To były całe moje dochody.
Lekarze mówili:
„Jeśli nie stać was na ubezpieczenie, my rezygnujemy”.
Nasza sytuacja nie była zbyt wesoła.
Rodzina nam się powiększała i jakoś musieliśmy się utrzymać.
Podstawową komórką społeczną
jest rodzina.
PROKURATOR OKRĘGOWY STANU OHIO
Niszcząc rodzinę,
niszczymy społeczeństwo.
Jestem głęboko przekonany, że pornografia i nieprzyzwoitość
uderzają w rodzinę.
Od dawna uważam, że jak w coś iść, to na całość.
Nie będę się płaszczył przed nim ani przed żadnym prokuratorem.
Ten kraj jest tak samo mój jak ich.
Większość czasu w latach 70. i 80.
poświęciłem problemom związanym z cenzurą w całym kraju.
- Dobrze pana widzieć. - Jak się masz?
Zamieścił pan ogłoszenie w L.A. Times, że szuka pan kolporterów.
Duże firmy kolporterskie
nie chciały rozwozić mojego magazynu.
Dlatego kontaktowałem się bezpośrednio z księgarniami i małymi kolporterami.
Dzień po sprzedaży praw do tych moich urządzeń
spałem jeszcze, kiedy Karen
weszła z artykułem na całą stronę o Larrym Flyncie,
w którym mówił, że szuka kolporterów.
To było potencjalne zajęcie dla niego.
Nie miał wtedy nic innego na widoku.
Spałem do późna,
bo nie miałem tego ranka nic do roboty.
Obudziła mnie tym ogłoszeniem.
Skontaktowałem się z kobietą,
która powiedziała, że muszę zamówić 2500 egzemplarzy magazynu.
W ten sposób zostaniemy kolporterami. Wymagana była jeszcze ciężarówka.
Powiedziałem, że mam jedną.
Nie miałem, ale mogłem ją wypożyczyć.
Nie można sobie pozwolić na niezarabianie na życie.
Musisz jakoś zdobyć pieniądze.
Barry wziął nasze kombi i pojechał do pobliskiego monopolowego.
Zaproponowałem, że skoro kolporter zawiódł,
mogą zamówić u mnie.
Pod koniec dnia zebrałem zamówienia na 2500 sztuk.
Twoi rodzice byli jednymi z naszych pierwszych kolporterów
w tym rejonie.
Rozwijali firmę. Dobrze im szło.
Powiedziałem Karen: „Łatwizna. Może uda mi się zdobyć więcej klientów?”.
Zarobiliśmy tyle pieniędzy, że mogliśmy się utrzymać
i spokojnie myśleć, co dalej.
Flynt przejął inne czasopisma.
Kolportowaliśmy kilka czasopism gejowskich.
Jedno. Blueboy.
Blueboy było pierwszym poczytnym wydawnictwem dla gejów,
które wychodziło oficjalnie.
Trudno było im znaleźć kolportera,
więc zwrócili się do mnie.
Potem kupił następne: Honcho i Mandate,
najpopularniejsze wówczas magazyny dla gejów.
Mieliśmy w ofercie tysiąc tytułów:
czasopisma o robótkach ręcznych, stolarce, broni i inne.
- New York Review of Books. - Te dobre też.
Udało nam się namówić lepsze czasopisma
- na współpracę. - „Lepsze”, to znaczy?
- Typu New York Review of Books. - Nie.
Ono się nigdy dobrze nie sprzedawało.
Sprzedawał się Hustler.
Pamiętam, że kiedy Barry kolportował Hustlera,
jedynym z odbiorców była księgarnia Book Circus.
Księgarnia zamawiała 600 egzemplarzy różnych tytułów dla gejów.
Czasem wiozłem im pełną ciężarówkę prasy.
Book Circus zalegał z płatnościami.
Barry zwęszył okazję i poszedł za ciosem.
Kiedy przestali płacić, wpadłem na ich menedżera.
Powiedział: „Gość uzależnił się od kokainy i nie płaci nikomu”.
Zadzwoniłem do właściciela budynku i zaproponowałem połowę czynszu.
Byliśmy już częścią tego biznesu. Problemy się skończyły.
Raz tylko poprzedni właściciel groził mi śmiercią.
Ale nie przeszedł od słów do czynów.
Na fasadzie wisiał wielki, świecący szyld.
Musieliśmy zmienić nazwę.
Wymyśliłem, żeby przeciąć szyld na pół,
zamienić połowy stronami, dopłacić tylko za „of”...
Nie wiedziałam, że ty to zrobiłeś.
Na tym polega handel detaliczny.
Robienie rzeczy po taniości, na wypadek gdyby były nieopłacalne.
Jeśli teraz przyjrzeć się księgarni, jest w stanie rozkładu.
Tylko nie upuść mydła. Zobaczmy, co to takiego.
Czego szukasz?
Próbuję znaleźć
coś bardziej subtelnego.
- Czego życzy sobie klient? - Biały mężczyzna, bez penetracji.
Jorge, czy ci faceci są biali?
- Tak. Wszyscy. - Wszyscy?
Świetnie.
Weźmiemy tę.
A ci są biali?
Wszystkie te pudła są pełne płyt DVD.
Wszystkie z tej listy nagrywaliśmy tutaj.
- Wy to nagraliście? - Dzięki temu poszłaś na studia.
Dzięki tym filmom?
Między innymi.
W którym roku były nagrywane?
- Zostaw zgody aktorów, bo ich znajdą. - Robię tylko zdjęcia tytułów.
Przestań nagrywać.
Co teraz?
Pojedziemy w jedno miejsce.
Nazywa się ANME, to taka hurtownia...
Coś w rodzaju ekspozycji na targach.
Ostatni raz tam jadę. Nigdy więcej.
Dlaczego?
Nie lubię tego miejsca.
Umówiłyśmy się w holu, ale nie wiem, gdzie on jest.
Poczekaj chwilę. Przypnę ci mikrofon.
Przestań mi mówić, co mam robić.
Prowadzę małą firmę
i zazwyczaj nie muszę słuchać ludzi.
- Ellen przyjechała. - Cześć.
Chcę złożyć zamówienie.
Przepraszam.
Tym razem przyszłam z większą kamerą niż ostatnio.
Nie chciałam się uderzyć w głowę.
Tu masz zamówienie.
- Dobrze? - Tak.
- Co macie w ofercie specjalnej? - Dla ciebie coś wyjątkowego.
To zwalcza opryszczkę.
Ostatnio nie schodził...
Daj nam to, co zwykle.
Nowości nie schodzą nam dobrze.
Nasz inny lubiany produkt
to lubrykant analny.
- Który to? - Ten.
Dobrze się sprzedaje. Z silikonem.
I goździkami, na drętwienie.
Dzięki temu...
- Są mniejsze opakowania? - Są.
- Wezmę 12. - Zapakowane w szklaną kulę.
Dobrze.
- Może być? - Tak.
- Dopisz ją. - Okej.
Wyszło ładne zamówienie.
Chciałam zamówić te tabletki z Chin.
Zostało panu tylko 200 sztuk?
Nie, mam ich dużo.
Nadal się dobrze sprzedają? Cześć.
- Jak tam? - W porządku.
- Miło cię widzieć. Jak leci? - Dobrze.
Tak?
Jak tam Barry?
Dobrze.
Co się stało z Frankiem?
- Pani jest z Circus of Books? - Tak.
Super. Byłem u państwa.
- To pani sklep? - Tak.
Gratulacje.
Dzień dobry.
Co tu macie, oprócz dobrej nazwy?
To dla gejów?
- Czy niekoniecznie? - Niekoniecznie.
- Klamry.. - Okej.
Proszę mi nie tłumaczyć.
Jeśli to nie dla gejów, nie będzie współpracy.
Co sprawiłoby ci przyjemność?
Tu mamy całą ścianę tego.
Nie lubię na to patrzeć,
więc zauważam to kątem oka.
To pewnie by się dla nas nadało,
cokolwiek to jest.
- Wystarczy. Możemy już iść? - Tak.
Zatrudniliśmy byłych pracowników tego sklepu.
To oni nauczyli nas,
jak zdobyć towar, czyli umiejętności niezbędnej.
Kupuję prezerwatywy, lubrykanty
i niektóre filmy.
Mogę sam wybierać.
Jeśli są nietrafione, nic się nie dzieje.
Karen i Barry byli najlepsi.
Traktowali mnie bardzo dobrze.
Zawsze chciałem pracować w sklepie z pornografią.
Jestem nieco perwersyjnym dziwakiem.
W najlepszym okresie w księgarni było bardzo ruchliwie.
Ludzie wydawali pieniądze na książki, czasopisma.
Czy co tam jeszcze chcieli.
Otworzyliśmy po miesiącu.
Pierwszego dnia poszedł towar za 1000 dolarów.
Z tej strony były czasopisma,
a z tej ilustrowane czasopisma dla dorosłych.
Za Circus of Books była uliczka zwana Wazelinową.
Każde osiedle z dużą społecznością gejowską
ma swoją uliczkę Wazelinową.
Tam homoseksualiści uprawiali seks.
Straciłem cnotę w tamtej alejce.
Z policyjnym rekrutem.
Każdy nieheteronormatywny chłopak o tym marzył.
Mojej pierwszej nocy tutaj, w tamtym rogu,
nawet nie po stronie dla dorosłych,
stał chłopak ze spuszczonymi spodniami i się masturbował.
Pomyślałem sobie: „Kurwa, moja pierwsza noc i już coś takiego”.
ZAPLECZE
W końcu pomieszczenia
były schodki na poddasze.
Raz...
Uprawiałem tam seks.
Nie taki na całego, ale...
Nigdy tam nie byłem.
Nie wiedziałem, że coś tam było.
Tyle przegapiłem.
Wiedziałeś o tym?
Coś tam słyszałem, ale nie myślałem, że tak szaleli.
Ta cała sytuacja była trochę głupia,
więc musiałoby to być naprawdę coś,
żeby mnie zaskoczyć.
Gdy wchodził Barry, nic się nie zmieniało.
Nadal można było czytać gazetę.
„Hej, Barry, jak tam?”
Kiedy przychodziła Karen, odrzucaliśmy gazetę jak najdalej.
Twój tata zawsze był łagodniejszy. To nie on nosi spodnie w waszej rodzinie.
Ups, to się nagrało.
Nie przypieprzali się.
„Zwalniamy za kradzież, i tyle”.
W latach 80. wydawnictwa dla dorosłych były drogie,
gdzieniegdzie też nielegalne.
Sprzedaż była bardzo intratna.
Menedżer doradził nam:
„Otwórzcie filię w Silver Lake.
To będzie wasz największy sklep”. I tak było.
Nie szokowało ich byle co.
To ich robota.
Tak jakby sprzedawali jabłka z wozu.
Chyba nie mieliśmy jakichś obaw.
Sądziliśmy, że to tylko na chwilę,
aż znajdziemy jakiś inny...
ambitniejszy biznes.
Oboje skończyliśmy studia. Robiliśmy kariery.
To nie była branża, w które ludzie chcieli pracować.
My na pewno się tym nie chwaliliśmy.
To co was skłoniło do tego, by produkować filmy dla dorosłych?
Ktoś znał słynnego producenta twardej gejowskiej pornografii,
Matta Sterlinga.
Szukał poważnego, godnego zaufania dystrybutora.
Pracował nad nowym filmem, który miał stać się hitem,
bo występował w nim bardzo wtedy słynny...
- Jeff Stryker. - Jeff Stryker.
- Był już znany. - Bardzo słynny.
Jeff Stryker był wielką gwiazdą gejowskiego porno.
Był jednym z największych. I nie mówię tylko o rozmiarze.
Jesteś gotowy dać mi to, czego chcę?
Jestem cały twój.
Cześć. Nazywam się Jeff Stryker...
GWIAZDOR PORNO
Oto jestem.
To figurka Jeffa Strykera.
Wysoka na 30 cm. Poprawnie oddaje moją anatomię.
Z penisem gotowym do akcji.
To moja przewaga nad Kenem.
W życiu nikt by nie pomyślał,
że tacy ludzi będę dystrybuować pornografię na cały świat.
Ale oni postrzegali to tak jak ja.
Tworzysz produkt.
Jest popyt, jest podaż.
To po prostu dobry biznes.
Dostrzegliśmy okazję.
Więc stworzyliśmy firmę...
produkującą gejowskie filmy porno.
Wyprodukowali Stryker Force.
Nie nadążaliśmy ze sprzedażą.
Ludzie wydzwaniali,
żądając, żeby natychmiast wysłać im kasety.
Mówiłem: „Nawet jeszcze ich nie mamy”.
Ludzie rzucali się na ten tytuł.
Nawet podpisywał kasety w naszym sklepie.
Stała długa kolejka klientów.
Barry znosił mi stosy tych pudełek.
Podpisywałem je bez końca.
Inni producenci o nas usłyszeli
i też chcieli, żebyśmy dystrybuowali ich filmy.
Do sprzedaży zatrudniliśmy kolejnego pracownika.
Barry i Karen działali za kulisami.
Ja miałem być ich przedstawicielem.
Na początku wypuszczaliśmy jeden tytuł co sześć tygodni.
Po chwili zrobiły się z tego dwa nowe filmy co tydzień.
Mawialiśmy, że to jak jazda na tygrysie.
Wiele firm chciało robić z nimi interesy,
bo to byli dobrzy, uczciwi ludzie.
Wówczas w branży pornograficznej
to była rzadkość.
To jedna z kompilacji, które nagrałem dla Barry’ego i Karen.
Nosi tytuł Rimnastics Gold, część druga.
Firma Video 10 Distributors odkryła nowe sceny gorącego rimmingu,
które przedstawia wam w tej składance.
To więcej niż fantastyczne. To »rimtastyczne«”.
Przepraszam. Boże!
Nie uważaliśmy, że robimy pornografię.
To była po pierwsze pokrewna branża
do tej, w której i tak już pracowaliśmy.
Nie oglądaliśmy tych filmów.
TWARDE JAJA
W pewnym momencie byliśmy pewnie największym dystrybutorem
gejowskich filmów porno w USA.
To był bardzo zyskowny rynek,
a trzeba było podejmować ogromne ryzyko,
groziło ci nawet więzienie,
jeśli byłeś w jakikolwiek sposób powiązany z filmami dla dorosłych.
ROZPRAWA Z PORNOGRAFIĄ
Wydawnictwa dla dorosłych budziły wówczas kontrowersje
Zawsze znajdowali się prawicowi politycy,
którzy szukali czegoś, żeby tym straszyć.
Obsceniczne publikację są szkodliwe społecznie.
Według Departamentu Sprawiedliwości pornografia to problem
dotykający całego społeczeństwa.
Więc wymaga zaangażowania całej administracji.
W walkę z pornografią mają zaangażować się władze stanowe i lokalne.
Dowodził tym Meese, prokurator generalny za Reagana.
Nasza administracja podejmie kroki przeciw dostawcom nieprzyzwoitych treści.
Wolałam nikomu nie mówić.
Ciebie to nie ruszało, ale ja tego nie chciałam.
Ja o tym nie mówiłem, bo ona nie chciała.
Wolała, żebym nie mówił ludziom.
Gdy mówiło się: „Jesteśmy właścicielami Circus of Books”,
ludzie odpowiadali: „Ja nie mam z tym problemu”.
Czyli jednak byliśmy oceniani.
Gdy ktoś ci mówi, że pracuje jako nauczyciel,
nie powiesz mu: „Nie mam z tym problemu”. Albo prawnikowi.
Ale nam tak mówili.
Pewnie mieli z tym problemem. Ja miałam.
Dyskomfort Karen związany z wydawnictwami erotycznymi
moim zdaniem w dużej mierzy wynika z jej wiary.
Wychowywała się w konserwatywnym domu.
Uwielbia całe dnie spędzać w synagodze na modlitwie.
Mawiam, że jesteśmy mieszanym małżeństwem, bo ja jestem religijna, a on nie.
On nie przywiązuje wagi do kwestii duchowych.
- Trafny opis. - Tak.
Od zawsze chodzimy do synagogi.
Chodź inni wierni nigdy nie wiedzieli o naszej pracy.
Obawiała się, że gdyby ludzie poznali prawdę,
podchodziliby do nas inaczej.
Uważasz, że religia odgrywała dużą rolę w naszym wychowaniu?
To bardzo skomplikowana sprawa.
Mama była zakorzeniona w konserwatywnym judaizmie.
Tak ją wychowano.
A my dorastaliśmy w West Hollywood,
bardzo świeckim i liberalnym...
Mam wrażenie, że religia była nam narzucana...
i wcale nie subtelnie.
Mama miała silną osobowość.
„Marsz do szkółki niedzielnej”.
Podejdź. Musisz okazać szacunek Torze.
Wracaj tu. Znajdź swoje miejsce.
Znajdź swoje miejsce.
Na taką presję głównie reagowałem, zamykając się w sobie.
Wiem, że dużo się kłóciłaś z mamą o to, jak się ubierałaś.
Miałaś swój styl.
Josh chyba miał takie podejście:
„Zrobię to, czego chcą, i zrobię to idealnie”.
Z rodzeństwa ja najbardziej przejąłem perfekcjonizm mamy.
Zawsze chciałem zrobić dobre wrażenie
na rodzicach i na innych.
Mocniej kopnij!
Dawaj, Joshua!
Leć za piłką!
Chciałem być idealny.
Pamiętasz, jak napisałeś tę książkę jako dzieciak?
Tak.
Chłopiec autorstwa Joshuy Masona.
„W przyszłości będę mieć piękną żonę
i trójkę dzieci.
Będę żyć prawie w niebie”.
Boże!
Pamiętam, że „gej” to było negatywne słowo.
Tak mówiło się o czymś złym.
Na pewno czułem, że to coś złego.
No dobra.
Klucze do magazynu.
Tom załatwi jeszcze setkę dziś.
I przez weekend.
- Kiedyś było tego dziesięć razy więcej. - Zostały resztki.
Ale wciąż sporo tu tego.
Ale nie tyle, co kiedyś.
Znałeś aktorów z tych filmów?
Tych najsłynniejszych tak.
Matt Sterling był bardzo znany.
Jeff Stryker też był sławny.
- A ze Sterlingiem co się stało? - Zmarł.
Znam wielu producentów.
Jak wielu ludzi z tych filmów już umarło?
Gdy nadeszło AIDS, wielu z nich zmarło.
W jakim byli wieku? Ile średnio mieli lat?
Dwudziesto- i trzydziestolatkowie.
Tych, których znałem, odwiedzałem w hospicjach.
Ale o wielu innych nawet nie wiedziałem.
Wracali do domu, do Wisconsin, czy skąd tam pochodzili,
i to było tyle.
Barry i Karen mieli przedziwny punkt obserwacyjny,
z którego widzieli tę epidemię, nie będąc jej częścią.
REŻYSER FILMÓW PORNO
Na Boga! Byli w seksbranży.
To właśnie tam najwięcej ludzi umierało.
Na początku nie było wiadomo, co powoduje chorobę.
Ludzie unikali siebie nawzajem.
Nie rozumieliśmy tego.
GEJOWSKI RAK
Baliśmy się siebie nawzajem.
Już ponad 800 przypadków w kraju,
a mimo to wielu ludzi wciąż nie słyszało
o Zespole nabytego niedoboru odporności.
Może to wynikać z tego,
że większość chorych
to homoseksualni mężczyźni, często zmieniający partnerów.
Straciliśmy wielu pracowników.
To byli naprawdę wspaniali ludzie.
Młodzi, zdolni.
To była wielka tragedia.
Z ludzi, których wtedy znałem, 90% zmarło.
Pamiętam, jak Barry odwiedzał pracownika w szpitalu.
Dzwoniliśmy do ich rodziców: „Wasz syn jest chory.
Nie chcecie go odwiedzić?”.
Wielu odpowiadało: „Nie, wyrzuciłem go, nie chcę go więcej widzieć”.
„Ale to twój syn”.
Byłem w szoku,
że rodzice mogą być tak okrutni wobec dziecka.
Nie myślałem o tym, że to byli geje. To były dzieci tych ludzi.
Pracownik, który pomógł nam otworzyć tamten sklep,
poszedł do domu w piątek,
a w poniedziałek zmarł.
Pracowaliśmy razem z nim aż do...
dosłownie aż do jego śmierci.
Pamiętam, że zadzwoniła do mnie jego matka.
W tamtym okresie nie utrzymywała z nim kontaktu.
Chyba czuła się z tym źle. Nie wiem, czego chciała ode mnie.
Powinna była go odwiedzić.
- To był okropny czas. - To prawda.
Pamiętam, jak chodziłam do sklepu
i pytałam: „Gdzie jest ten czy ten?”. „Niedawno zmarli”.
Było w tym...
coś z horroru.
Dopiero później to zrozumiałam.
Wiem, że wspierali społeczność gejowską.
Nie planowali tego, ale jednak to robili.
Nie pozwalali, żeby inni dyktowali im, jak mają postępować.
To, co robiliśmy, to były skromne gesty ludzkiej życzliwości.
WALCZYMY O NASZE ŻYCIE
Przedstawiciele rządu często wykorzystywali pornografię
jako zasłonę dymną dla swojej bierności w jakiejś sprawie.
CO PÓŁ GODZINY KTOŚ UMIERA NA AIDS PRZESTAŃCIE BLOKOWAĆ LECZENIE
Prokurator generalny Meese otrzymał raport o pornografii.
Obsceniczne treści są nielegalne
i nie podlegają ochronie z tytułu pierwszej poprawki.
Regularnie czytałem o komisji Meese’a.
Jej obrady były ustawione.
Zeznawali wyłącznie przeciwnicy pornografii.
Efekt prac był przewidywalny. Powiedzą, że pornografia jest zła.
Przeciwnicy twierdzą, że pół miliona $ wydano na moralizowanie.
Rząd próbuje wymusić autocenzurę
poprzez groźbę drakońskich sankcji.
Mieli służby, wielomilionowy budżet
i tylko jedną misję:
kontrolować to, co ludzie czytają i oglądają,
oraz ich zachowania seksualne.
Czy nie czas, by ludzie przestali zarabiać
na tym, co chore i obsceniczne?
W tamtych czasach robiło się tak,
że sprzedawało się filmy tylko ludziom, których się znało.
Sprzedawaliśmy filmy na cały kraj,
ale tylko zaufanym firmom.
Któregoś dnia ktoś zamówił trzy filmy
do jakiegoś sklepu wideo w Lebanon, w Pensylwanii.
Nasz handlowiec wprowadził dane i wysłał produkty.
Bez naszej wiedzy
prokurator rozpoczął postępowanie
w sprawie nielegalnego transportu wydawnictw dla dorosłych
przez granice stanowe.
To była prowokacja.
Wkroczyło do nas FBI, tak jak to pokazują w telewizji,
z napisem FBI...
- Na kurtkach. Wielkimi literami. - I z bronią w ręku.
Zakupiliśmy te produkty pod przykrywką.
Poinformowaliśmy prokuratora generalnego,
który wydał nakaz przeszukania.
Oskarżono nas o wysyłanie wydawnictw obscenicznych.
DOWÓD RZECZOWY NUMER 22
Mogli dostać pięć lat więzienia, jeśli nie więcej.
Bardzo wysokie kary finansowe.
Któreś z nas miało pójść do więzienia. Pomyślałam, że lepiej, by to był Barry.
Główny oskarżyciel zebrał bardzo religijny zespół.
On sam był wielkim przeciwnikiem pornografii.
Powiedzieli, że Barry ma się przyznać.
Musi zostać skazany za przestępstwo federalne.
Więzienie to najgorsze możliwe miejsce,
ale strach przed więzieniem...
jest jeszcze gorszy.
Tak jakby nad naszymi głowami wisiał miecz.
Nigdy z nikim o tym nie rozmawialiśmy.
Nasi rodzice nic nie wiedzieli.
Dzieciaki nie miały o niczym pojęcia.
Nasi przyjaciele też nic nie wiedzieli.
Czułam, jakbym zjeżdżała windą
i traciła samą siebie.
Wiedziałeś o zarzutach postawionych przez FBI?
Nie wiedziałem o postępowaniu.
Słyszałem coś
o jakimś filmie wysłanym pocztą do Pensylwanii.
Ukrywali to przed nami.
Nie miałem o tym pojęcia.
Nie mówili nam o tym, bo byliśmy dziećmi. i nie powinniśmy mieć z tym styczności.
Nie czułem żadnego związku z ich biznesem.
Czułeś jakiś związek ze sklepem?
Sklep funkcjonował zupełnie poza naszą rodziną,
ale moim zdaniem nie ma w tym nic dziwnego.
Rodzice idą do pracy. Niekoniecznie w kółko rozmawiają o pracy.
Przestań pocierać oczy!
Życie rodzinne toczyło się zwyczajnym biegiem.
- Josh tak ci powiedział? - Naprawdę?
Tak powiedział.
Rozmawialiśmy o potomstwie, małżeństwie, byciu hetero.
Nikt tego nie kwestionował.
Moje rozumienie...
gejów i ich życia było związane ze sklepem.
Chcę powiedzieć, że jesteś cudownym dzieckiem.
Uwielbiam być twoją matką.
Uświadomienie sobie tego, że jestem gejem
to był długi okres niepewności.
Ukrywałem ten sekret przed światem...
bo bycie gejem nie było akceptowane.
Ale znałeś albo widziałeś ludzi,
którzy byli homo...
Rozpoznawałeś ich: „On jest gejem.
- Fajnie”. - Nie, na pewno tak nie było.
Raczej starałem się ignorować
wszystkie gejowskie sprawy,
podobnie jak moi koledzy hetero w liceum.
Po prostu nie mówiło się o gejach ani jak to jest być homo.
Był taki archetyp faceta, który naśmiewał się z gejów.
Idiota!
Robiłem, co mogłem, by nie zaszufladkowali mnie jako geja,
ale nie byłem dość dobry, by być hetero,
więc w ich oczach byłem aseksualnym.
Wywierałem na sobie dużą presję,
żeby być tym bardziej zwyczajnym, grzecznym dzieckiem.
Tato, gotowy?
Każdą wolną chwilę wypełniałem jakąś aktywnością.
Nurkowałem, uprawiałem gimnastykę.
Czułeś taki przymus, by udawać, że jesteś hetero?
Była presja na randkowanie.
Koledzy tracili cnotę i tak dalej.
Ja nie.
Dziwi mnie, że bałeś się mnie o tym powiedzieć.
Nie zrobiłoby mi to różnicy.
Mój świat i tak był gejowski.
Czemu nie chciałeś dołączyć do mojego świata.
Twój świat był zbyt gejowski.
Zbyt artystyczny.
Nie odnajdywałem się w tym...
Nie byłem kimś takim
i chyba nie jestem.
Fernando, opowiesz, jak się poznaliśmy?
W dziewiątej klasie.
Wtedy już widzieliśmy,
że ktoś żyje w swoim świecie.
Tak bym to ujął...
Widać było po fryzurze, ciuchach, muzyce.
Ty byłaś taką osobą.
Miałaś wszystkie cechy, których szukałem u przyjaciela.
Byłaś kimś, kto żyje we własnym świecie.
Zawsze szuka uwagi!
I kto to mówi!
Uważasz, że nasza paczka ze szkoły była queerowa?
Nie identyfikowaliśmy się w ten sposób.
W latach 90. myśleliśmy o sobie jako...
dziwakach, artystach, punkach, buntownikach.
To była nasza tożsamość. To nas połączyło.
Dlatego w kręgu naszych znajomych było przyzwolenie
na eksperymentowanie ze swoją seksualnością.
Mogę przyjść i pobawić się twoim komputerem?
Pamiętasz, jak dowiedziałam się o sklepie?
Tak.
Powiedziałaś, że rodzice mają księgarnię.
Zapytałem o nazwę.
„Pewnie nigdy o niej nie słyszałeś. Circus of Books”.
My na to: „Że co?
Przecież to sklep z porno!”.
Byłam w szoku, bo to nie pasowało mi do mojego wyobrażenia o rodzicach.
To był taki ciekawy sekret, ale też trochę niebezpieczny.
Wiadomo było, że to może być problem.
Byliśmy zbuntowani i nad wiek rozwinięci, ale jednak niewinni.
Dla mnie ciekawe jest to,
że uważałam, że rodzice nie rozumieją mojego świata queerowych dzieciaków.
A jednak gdzieś tam zahaczali o ten świat, choć tego nie wiedziałam.
My znaliśmy jedno oblicze Karen i Barry’ego:
jako surowych rodziców.
Na pewno nie wywrotowców ani członków kontrkultury.
Gdy dowiedzieliśmy się o ich związku z Circus of Books,
zaczęliśmy sobie uświadamiać,
że twoi rodzice są bardziej złożonymi postaciami.
Dzięki temu zrozumieliśmy,
że można żyć jako dorosły
i nie iść tą ścieżką, którą inni każą ci iść.
WNĘTRZE SKLEPU
Gdy twoi rodzice kupili ten sklep,
nie mieli świadomości, co im grozi.
Najgorsze jest to, że nikt nie mógł tego wiedzieć.
Analizując stan prawny, nie dało się przewidzieć,
czy sprzedaż danego produktu doprowadzi do wszczęcia śledztwa.
Znaliśmy ludzi z branży, którzy trafili za kratki.
Natomiast ja początkowo sądziłam, że najwyżej zamkniemy firmę.
Gdy usiedliśmy z Johnem Westonem,
powiedział nam, że to bardzo zły plan.
Rząd zawsze domaga się swego.
Jeśli od razu zamknie się firmę,
to potem nie ma się karty przetargowej.
Gdy zakończy się wojna z narkotykami,
wszyscy ci ludzie zwalczający narkotyki stracą swoją pracę.
Tak samo było z ludźmi, którzy walczyli z pornografią.
Potrzebowali drugiej strony.
Dlatego doradzono nam, żebyśmy nie zamykali firmy,
tylko walczyli.
To straszne, gdy dobiera się do ciebie rząd.
To coś wielkiego.
Głównie chodziło o powody religijne.
Dla mnie to jest przerażające.
Dostaliśmy taki przekaz od rządu:
„Barry Mason ma się przyznać”.
Musi zostać skazany za poważne przestępstwo.
Tak po ludzku to, że Barry Mason ma być kryminalistą, było nie do zaakceptowania.
W świecie, w którym chcę żyć, tak być nie może.
Dlatego namawiałem ich do namysłu.
By dostrzegli to, kim on jest.
Jaki wpływ to by miało na niego i jego rodzinę.
Jak byś ty się czuła, gdyby tata musiał stanąć w sądzie
i powiedzieć: „Popełniłem przestępstwo federalne”.
Udało się to rozwiązać dzięki wyborowi Billa Clintona.
Prezydent Stanów Zjednoczonych, Bill Clinton.
Dziękuję.
Zmieniono prokuratorów.
Było inne podejście do pornografii.
To stworzyło klimat,
w którym mój wniosek mógł zostać pozytywnie rozpatrzony.
Dostrzegli to, że twój tata jest dobrym człowiekiem.
Przyjęli przyznanie się do winy ze strony korporacji.
Firma się przyznaje, a ciebie wypuszczają.
Musiałem się tylko meldować w urzędzie
i podpisywać oświadczenie, że w danym miesiącu
nie popełniłem żadnego przestępstwa.
Tak to się zakończyło. Uniknąłem odsiadki.
Okazało się, że prawa wynikające z pierwszej poprawki
są chronione przez najbardziej skrajne formy wypowiedzi i wydawnictw.
Najważniejszym prawem, które kraj może dać obywatelom,
jest prawo do bycia zostawionym w spokoju.
Josh musi zrobić idealną głowę.
Przywitaj się.
Co powiedziałaś?
W czerwcu oba sklepy odnotowały najgorsze wyniki w historii.
Wciąż przynoszą zyski, ale nie da się...
nie da się tak tego utrzymać.
W którymś momencie... tak jak wczoraj.
Chciałam wyjść ze sklepu
i nie mogłam,
bo stał tam klient.
Miał w ręku balkonik.
Przeglądał swoje zakupy, więc nie otwierał drzwi.
Przez balkonik nie mógł się ruszyć.
To są nasi klienci. To staruszkowie,
głównie mężczyźni, którzy ledwo chodzą.
Mieszasz to jak płatki?
Bo inaczej nie da się zjeść wszystkiego.
A tak zjadam.
To chyba nie jest decyzja biznesowa,
tylko problem psychologiczny,
bo prowadzę ten biznes od tylu lat,
nie wiedząc, co ja robię...
Muszę go zamknąć.
Ale wciąż są pracownicy, który nie znajdą lepszej pracy...
- To ser. - Biały ser, tak.
- Jeśli... - Ser.
Jeśli zamkniemy sklep.
Nie wiem.
Sama nie wiem.
Nie wiem, po co chcesz to nagrywać.
W małych firmach tak bywa.
To kwestia innego modelu biznesowego.
Nie podoba mi się to filmowanie. Nie wiem, co z tego wyniknie.
Karen i Barry cały czas panikowali,
że ich biznes upada.
BYŁY PRACOWNIK, GWIAZDA DRAGU
Tak było w kółko:
„To koniec. W tym tygodniu zwijamy interes.
To już koniec”.
Ciągle tak było.
Dlatego nie dowierzam temu, że się zamkną.
Nie pierwszy raz tak mówią.
Tu są referencje.
„Pracował dla nas przez 25 lat.
Jeśli potrzebują państwo dobrego, uczciwego pracownika,
Ben taki właśnie jest”.
- Przykro mi, ale to dobrze dla ciebie. - Dziękuję.
Dziś przechodzę na emeryturę.
To trochę przygnębiające,
ale już czas.
To straszne rezygnować z dobrego pracownika,
bo już cię na niego nie stać.
To coś okropnego.
Przeszłości nie przywrócisz.
Jeśli nie chcesz inwestować w przyszłość,
to jaki sens ma dalsze życie.
„Jak sami widzicie,
mimo wysiłków, by zwiększyć sprzedaż, obroty wciąż spadają.
Chcę was uprzedzić,
że wraz z agentem nieruchomości szukam najemcy na lokal.
Jestem otwarta na propozycje nowych produktów
lub pomysły na inne wykorzystanie przestrzeni”.
Zawieszę przy rejestratorze czasu pracy.
Zobaczmy.
No tak.
Będą widzieć.
Możesz opisać ten dzień, gdy ujawniłeś się przed mamą i tatą,
i powiedzieć, czemu wtedy uznałeś, że możesz porozmawiać z nimi otwarcie?
Czemu uznałeś, że tak trzeba zrobić?
Chyba dopiero po liceum
zacząłem myśleć, że w ogóle jest taka opcja.
Tak naprawdę dopiero na studiach zacząłem przechodzić przemianę
z tego, kim byłem na zewnątrz, w tego, kim czułem się w środku.
Wiele razy wracałem z uczelni do domu
i zamierzałem im powiedzieć, ale coś mnie powstrzymywało.
Wywierałem na sobie sporą presję, żeby to zrobić.
Upewniłem się, że mam zarezerwowany i opłacony lot powrotny.
Wtedy nie wykluczałem do końca myśli,
że mogą mnie wyrzucić z domu.
Tak.
Trzymasz się?
Sam mam czytać pytania?
Przepraszam. Po prostu przykro mi, że tak było.
Kolacja w piątek, tuż przed jego powrotem na Columbia.
On siedział na jednym końcu stołu, ja na drugim.
Akurat pod ręką był długopis i karteczki samoprzylepne.
Napisałem na nich „Jestem gejem”.
Rzuciłem długopis i karteczki na stół.
Nie wiedziałem, kto to napisał, bo nie było podpisu.
W końcu poszli z matką na górę.
„Czyli to Josh”.
Pytałam: „Jesteś pewien? Czemu mi to robisz?
To kara od Boga”.
Bóg miał ją ukarać za grzeszną firmę.
Sądziła, że to jest ta kara.
Aż do tamtej chwili
to było coś, co istniało na marginesie świata moich wartości.
To nie było coś, nad czym musiałam się zastanawiać.
To, że ktoś był homoseksualny, nie przeszkadzało mi,
ale nie byłam gotowa na to, że mój syn będzie gejem.
Myślałem, że ojciec bardziej to przeżyje,
bo to zwykle ojcowie wyrzucają synów z domu.
Tymczasem on zachował się w porządku.
Gdy nam powiedział, byłem po prostu zdziwiony.
Jeśli coś mnie choć trochę zdenerwowało,
to fakt, że utrzymywał to w tajemnicy.
Mnie nie robiło to żadnej różnicy.
Nazajutrz miał samolot,
więc nie było okazji, żeby to przegadać.
W drodze na lotnisko
powiedział mi: „Wiesz,
mężczyźni potrafią wykorzystywać mężczyzn tak samo jak wykorzystują kobiety”.
Uznałem to za całkiem głęboką myśl.
Jak sądzisz, czemu dla mamy to był problem,
skoro była zanurzona w tym świecie?
Jak na ironię firma miała służyć utrzymaniu rodziny.
Świat gejów istniał w świadomości tylko jako element firmy.
Nigdy nie myślałam o pracownikach
w taki sposób jak o moim synu.
Nie miałam problemu, by pracować z gejami,
ale gdy chodziło o moją rodzinę i przekonania religijne,
przeszkadzało mi to.
Gdy dowiedziałam się o synu,
zrozumiałam, że mam pewne wyobrażenia o gejach, które muszę zrewidować.
Czemu śmieciarka nie przyjechała?
W który dzień jeżdżą?
- Chyba w czwartki, ale sprawdzę. - Czyli dziś.
Czemu chcesz zamknąć w czerwcu?
No wiesz, sprzedaż idzie kiepsko.
Chcemy zatrzymać pracowników.
Ale przez to, że sprzedaż tak słabo idzie,
nie chce im się nawet dbać o sklep.
Więc...
Wszyscy już mają tego dość.
Czas się pożegnać...
z tym pudłem.
Gdybym sądziła, że ktoś może jeszcze na tym zarobić,
to bym to wystawiła na sprzedaż,
ale nikt już nie wyciśnie z tego więcej niż my.
To może potrwać jeszcze z rok.
Albo i nie. Trudno powiedzieć.
Szkoda, że twój film nie jest gotowy, bo chętnie zobaczyłabym zakończenie.
To świadczy o stanie naszej firmy.
Wszystko kończy na śmietniku.
To dość ciekawe.
To wyniki sprzedaży.
Na wykresie.
To 2008 rok.
Zaczął się kryzys gospodarczy. Oprócz tego rozwija się internet.
Potem cały czas zjazd w dół.
Gdy zaczęła się sprzedaż w sieci, nie weszliśmy w to.
Na naszej stronie internetowej nie da się nic kupić.
Można zobaczyć nasz asortyment i przyjść do sklepu.
Zastanawiałem się, jak im się udało przetrwać nadejście internetu,
bo branża porno była w rozsypce.
Nie da się sprzedać czegoś, co ludzie mają za darmo.
Pornografia szerzy się w sieci.
Erotyka staje się coraz łatwiej dostępna w internecie.
Internet kompletnie rozwalił nasz biznes.
Zabrał mi źródło utrzymania.
To były też dzwony pogrzebowe dla klubów gejowskich.
Już nie trzeba iść do klubu, by kogoś poznać.
Można to zrobić w sieci.
Grindr czy SCRUFF.
Internet pomógł nam na wiele sposobów,
bo nie musimy już się ukrywać,
nie musimy już czuć ucisku i strachu.
Ale moim zdaniem też trochę szkoda, że w młodszym pokoleniu
ludzie rzadko mają okazję rozmawiać z kimś twarzą w twarz.
To nie były tylko miejsca handlu,
ale też miejsca spotkań dla ludzi.
Ludzie mogli się tam poznawać.
Produkty będą sprzedawane inaczej,
ale nic nie zastąpi spotkania człowieka z człowiekiem.
A to właśnie ginie.
To straszna, niepowetowana strata.
ARCHIWA ONE BIBLIOTEKA USC
Wątpię, żeby chcieli te czasopisma.
Już nawet nie wiem, co tam jest. Minęło tyle czasu, odkąd to zebrałam.
Słyszałem jego nazwisko.
Tu są niektóre okładki z nim.
Naprawdę fajny człowiek.
Jeśli nie ma go w archiwum ONE,
to pewnie chciałby być.
Musi mi pani tu podpisać.
- Co to? - Umowa darowizny.
Że oddaje nam pani te materiały.
Tutaj.
Jeśli nie będziecie tego chcieli, po prostu wyrzućcie, bo...
My tu niczego nie wyrzucamy.
Cokolwiek pani ma, chętnie to przejrzymy.
Raczej nie mamy nic, co by was ciekawiło.
Skoro już jestem, to się rozejrzę...
Moim zdaniem od tego wszystko się zaczęło.
Wydawnictwa erotyczne czy literaturę brukową
zwykle chowano za kurtyną.
Można było zostać złapanym przez policję.
Było też inne ryzyko, bardziej radosne,
że można było spotkać kogoś o podobnych zainteresowaniach.
To świetne, że były takie miejsca.
Chodziłem do Circus of Books.
Można tam było spotkać podobnych sobie ludzi.
Sklep spełnił swoją funkcję.
I już po prostu...
Ucieszę się, gdy się zamknie.
Dziękuję za darowiznę.
To tylko przedmioty.
To miejsce jest dużo ważniejsze niż nasz sklep.
Wydawanie tego pisma co miesiąc wymagało ogromnej odwagi.
Musieli to robić w sekrecie.
Wyobraźcie sobie, że dzieciak w stanie Iowa
zdobywał egzemplarz i myślał: „Boże! Nie jestem sam”.
Coś niesamowitego.
To o tym powinno się zrobić film.
Gdy Josh się ujawnił,
następnego ranka zawieźliśmy go na lotnisko.
Zasada była taka, że po dotarciu do akademika
miał do mnie zadzwonić.
Czekaliśmy i czekaliśmy, a on nie dzwonił.
W końcu chwyciłam za telefon i mówię:
„Nieważne, kim jesteś,
masz dzwonić do matki, jak dotrzesz do akademika”.
Mnie dużo trudniej było mówić o tym otwarcie.
Karen przez rok nie potrafiła opowiedzieć o tym przyjaciółkom.
Siedziałam na nabożeństwach,
zmagając się ze sobą i próbując jakoś sobie poradzić
z tym, kim był on, mój cudowny syn.
Zgodnie z naszą tradycją religijną homoseksualność była czymś obrzydliwym.
W takim związku jak taty ze mną
niewierzącemu małżonkowi dużo łatwiej przychodzi
zaakceptowanie orientacji dziecka
niż osobie religijnej.
Czemu nie porzuciłaś religii?
Nie widzę takiej możliwości.
Jeśli jesteś osobą religijną,
wierzyć w Boga jest po prostu łatwiej.
Ale bycie wierzącym nie jest łatwe. Trzeba nad tym pracować.
Musiałam przemyśleć moją wiarę, by to zaakceptować.
Chodziłam na zajęcia z Biblii.
Co oznacza słowo „obrzydliwość”?
Dlaczego w Biblii określano tak homoseksualność?
Jakie to miało znaczenie w kontekście tamtych czasów?
Przeszłam drogę długich poszukiwań, które doprowadziły mnie do akceptacji.
Dowiedziałam się, że było wielu myślicieli i przywódców,
którzy byli homoseksualni.
Tworzyli cudowne, pełne życia społeczności.
OD NIEŚWIADOMEGO RODZICA DO AKTYWISTY
Dołączyliśmy do PFLAG.
Tam spotkała kobiety o podobnych doświadczeniach.
To stowarzyszenie rodziców, krewnych oraz przyjaciół lesbijek i gejów.
To grupa wsparcia dla ludzi,
którzy potrzebują pomocy ze zrozumieniem różnorodności psychoseksualnej.
Naprawdę przeszła ogromną przemianę.
Musiałam stać się dla niego najlepszą matką, jaką mogłam być.
Nasze dzieci idą swoimi drogami. Nie możemy nimi sterować.
Można tylko pomóc im zrobić kilka pierwszych kroków.
Ale potrzeba było wiele pracy, żeby to zrozumieć.
Zaczniemy od tego, że Masonowie opowiedzą nam swoją historię.
Zaczniesz ty, Karen? Ostatnio zaczynał Barry.
Pozwolę Barry’emu zacząć. On ma lepszą historię.
Nadrobię za ciebie.
No dobrze...
Około 15 lat temu
nasz syn wracał z uczelni z Nowego Jorku.
Jesteśmy teraz szychami w PFLAG.
Opowiadamy im o tym, żeby poczuli się z tym bardziej komfortowo.
Nie miałem najmniejszego pojęcia o tym, że on jest gejem.
Przeszkoliłam się jako facylitator, więc mogę prowadzić grupy wsparcia.
Jestem chyba książkowym przykładem
kogoś, kto zareagował bardzo negatywnie.
Chciałabym cofnąć słowa, które mu wtedy powiedziałam.
Ale tak się nie da.
Niestety muszę pamiętać, by opowiadać o tym innym.
Ich działalność w PFLAG jest fantastyczna.
W którymś momencie...
mama powiedziała, że rolą rodzica jest walczyć o zmianę,
a rolą dziecka
jest wieść możliwie normalne życie i po prostu sobie radzić.
Człowiek zawsze myśli, że wie, co jest najlepsze.
To nieprawda.
Rodzice...
są mądrzy tylko przez bardzo krótki czas.
Dzięki nim dobrze mi z tym, kim jestem.
Więc...
Tak.
Nie radzę sobie z kończeniem zdań.
Od 20 lat pomagam innym ludziom zrozumieć i zaakceptować
różne sposoby przeżywania płci. Każde dziecko jest inne.
I to jest w porządku.
Mam nadzieję, że to wybrzmi w filmie.
WSPIERAMY WSZYSTKIE RODZINY
DUMNA Z MOICH WNUKÓW GEJÓW
Mamo!
Muszę znaleźć męża,
żeby zrobił nam grupowe zdjęcie.
- Wy staniecie tam. - Dobrze.
ŚWIĘTUJEMY 40-LECIE ODDZIAŁU PFLAG W LOS ANGELES
MIŁOŚĆ!
Robimy sobie zdjęcie? Ty je zrobisz?
Tato, daj mi aparat i dołącz do nich.
Ja pstryknę fotkę.
Gotowe.
Zebrałaś wielką grupę do zdjęcia. To nie jest łatwe.
Wiem. Nie odciągaj mnie już,
bo mam tu obowiązki.
Wiem, więcej nie będę.
Cześć!
Rodzice oraz przyjaciele gejów i lesbijek. PFLAG!
Przed państwem rodzice oraz przyjaciele gejów i lesbijek.
Mamy, tatowie, bracia, siostry,
dumni rodzice.
Jak się ogląda paradę,
widać, że nikt inny nie budzi takiego entuzjazmu.
Tylko PFLAG.
To zasługa rodziców, którzy angażowali się przed nami.
Nie bali się wspierać gejów i lesbijki w czasach, gdy nikt inny tego nie robił.
Szkoda, że moi rodzice nie mogą tu być.
- Tato, patrz, to twój sklep. - Wiem!
RODZICE GEJÓW
W życiu nikt nie dał nam niczego, czego najpierw nie wywalczyliśmy.
SZCZĘŚCIE TO ZALEGALIZOWANA MIŁOŚĆ
Byłem świadkiem tak wielu zmian w świecie.
Na lepsze i na gorsze.
STOP NIENAWIŚCI
Ale mam nadzieję. Jest nadzieja.
Nie zakończę na smutno,
tylko optymistycznie.
Dzisiaj ludzie są bardziej zjednoczeni niż kiedykolwiek wcześniej.
JESTEŚMY DUMNI Z NASZYCH DZIECI LGBTQ
BÓG POBŁOGOSŁAWIŁ NAS HOMOSEKSUALNYM DZIECKIEM!
SKLEP KOŃCZY DZIAŁALNOŚĆ 9 SIERPNIA DZIĘKI ZA 30 LAT
- Proszę szybko, bo to ostatnia godzina. - Ostatnia?
Wkrótce wywiesimy tabliczkę „zamknięte”.
Może będzie pan ostatnim klientem.
Dobra.
Właściciel ostatniego przedmiotu sprzedanego przez Circus of Books.
Lubię anonimowość, ale...
Możesz podpisać się „anonim”.
Doszłam do etapu pełnej jawności.
Dobrze!
Barry i Karen byli dla nas prawie jak mama i tata.
Zawsze mieliśmy w nich...
- To nasza rodzina zastępcza. - Tak.
- Do widzenia, Karen. - Jesteś świetny.
Dziękuję. Będzie mi ciebie brakować.
Jeszcze dokonasz wielu wspaniałych rzeczy. Wiem to.
- Świetnie się z tobą pracowało. - Dziękuję.
- Niech ci się wiedzie. - Dziękuję.
Muszę cię przytulić.
- Dziękuję za wszystko. - Byłaś wspaniała.
ZAMKNIĘTE
Nie jest łatwo przez tak długi czas być razem i prowadzić biznes.
- To bardzo trudne. - Musiał się mnie tyle nasłuchać.
Napisy: Łukasz Dutka