Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY FILM ANIME
Dawno temu niebiańscy Zenitianie połączyli siły,
aby uwięzić Nimzo za wrotami Nadirii.
Zapłacili za to najwyższą cenę.
Jeśli jakiś wróg zdoła otworzyć te wrota do świata ciemności,
ich ponowne zamknięcie będzie możliwe
tylko przy pomocy miecza obdarzonego świętą mocą.
Miecza, którego może dobyć jedynie niebiański bohater,
potomek Zenitian.
Sancho: Królu Pankrazu! Masz ślicznego synka!
Pankraz: Bogini niech będą dzięki!
Pankraz: Damy ci na imię Luca.
Mada: Pankraz! Jesteś po prostu... Och!
Pankraz: Kochanie! Co się dzieje?
WKRÓTCE PO PORODZIE MATKA LUKI, MADA, ZOSTAŁA PORWANA PRZEZ POTWORY.
Nieznajomy: Podobno dużo z ojcem podróżujecie.
Rodrigo: Pankraz! Powiadomię cię, jak tylko znajdę miecz.
Nero, podejdź do ojca.
NERA RUMIENI SIĘ NA WIDOK LUKI.
Bianca: Jestem Bianca. pamiętasz mnie?
Nieznajomy: Pokaż, jak mruczysz, kocie! Bianca: Zostaw go w spokoju!
Nieznajomy: Możesz go sobie wziąć, jeśli pokonasz duchy z Wież Uptaten.
BIANCA ATAKUJE! 18 PUNKTÓW! DEMON ATAKUJE!
LUCA ATAKUJE! ZADAJE 21 PUNKTÓW OBRAŻEŃ!
DEMON ZOSTAJE POKONANY!
Bianca: Co to? Jaka piękna kula!
To pewnie nagroda. Weźmy ją ze sobą.
LUCA ZDOBYWA SMOCZĄ KULĘ!
NIEZNAJOMY: WEŹ SOBIE TEGO DURNEGO KOTA!
Bianca: Cieszysz się, kocie? Nikt już cię nie będzie męczył.
Bianca: Musimy go jakoś nazwać.
Może nazwiemy go Mruczysław?
PANKRAZ I LUCA KONTYNUUJĄ POSZUKIWANIA MADY.
To wszystko, na co cię stać, Luca?
Nie wszystko!
Mruczysławie! Poczekaj!
Zaczekaj na mnie!
Luca szybko dorasta.
Co się dzieje, Sancho?
Żałuję, że lady Mada tego nie widzi.
Rozumiem.
- Wracaj! - Też tego żałuję.
Mam cię!
Ała...
Mruczysławie, gdzie jesteś?
Cześć.
Przepraszam, nie chciałem cię przestraszyć.
Masz piękną kulę. Mogę zobaczyć?
Luca, zaraz ruszamy!
Już idę!
Mój tata jest najsilniejszym człowiekiem na świecie.
Coraz lepiej ci idzie. Jestem z ciebie dumny.
Czemu ta pora roku jest taka przygnębiająca?
Czego szukacie w Coburgu?
Spokojnie. Nazywam się Pankraz. Przybywam na prośbę króla.
Oczywiście!
Książę Harry! Musisz wrócić do lorda Pankraza!
To stary dureń. Ciągle mi rozkazuje!
Tu jest niebezpiecznie!
Uważaj, Frank, bo znowu znajdziesz żabę w koszuli.
- Hej! - Kim jesteś?
A, pamiętam. Jesteś synem Pankraza.
Kazał ci mnie niańczyć?
Coś w tym stylu. To ty jesteś Harry?
Dla ciebie – książę Harry. Tylko król jest potężniejszy ode mnie.
Tak? Mój tata jest najsilniejszym człowiekiem na świecie.
Co ty nie powiesz.
W takim razie możesz zostać moim sługą.
Ścigajmy się do zamku.
Trzy, dwa, jeden... Start!
To nie fair!
Uwaga!
- Puszczaj! - Stójcie!
Jak śmiesz! Puść mnie!
Tato!
- Chodźmy stąd. - Rety!
Rzeczywiście jest silny.
Jestem pod wrażeniem.
Nieźle sponiewierałeś Kona i Slona.
Ladja!
Powinieneś lepiej pilnować chłopców.
Pokażcie, co potraficie!
Czas się odegrać.
Już nie żyjesz!
Luca! Ocknij się!
Nie!
Luca! Słyszysz mnie?
Tato!
Ojcowska miłość to piękne uczucie.
Ale nic nie trwa wiecznie.
Tato...
Luca...
musisz...
Tato...
Tato!
Twoje krzyki to muzyka dla mych uszu. Chętnie jeszcze ich posłucham.
Tato!
Luca...
Twoja matka...
nadal żyje.
Proszę...
Twoja matka...
Tato!
Wzruszające.
Tato!
Puszczaj!
Nie. Będziesz żył długo i szczęśliwie jako mój niewolnik.
Luca? Nic ci nie jest?
Znowu śniły ci się koszmary?
Nie martw się, Harry. Nic mi nie jest.
Mówiłem ci już,
że masz mnie nazywać księciem Harrym, sługo.
Odpuść sobie. Zapomniałeś, że obaj jesteśmy niewolnikami?
Ale ja pochodzę z rodziny królewskiej.
Tkwimy tu już dziesięć lat. Czemu nie próbowaliśmy uciec?
Bo to zbyt niebezpieczne. Rozmawialiśmy o tym.
Co tak wolno?
Jesteś do niczego!
Hej, wy!
Chcecie stąd uciec?
- Znasz sposób? - Tak.
Wielu niewolników uciekło stąd w beczkach.
Ale wszyscy byli już martwi.
Jeśli nie dajesz tu rady,
wsadzają cię do beczki i wrzucają do rzeki.
- To jest myśl! - Zwariowałeś?
To na pewno dobry pomysł?
Na pewno.
Najwyżej zrobię to sam.
Skoro tak...
- Co ty wyprawiasz? Co za smród! - Cicho! Usłyszą nas.
Co to za świństwo?
Pływa tam.
Czy to jest to, co myślę?
Jeśli chcemy stąd uciec, musimy się postarać.
Kto postawił tu tę beczkę?
To podejrzane.
Cuchną gorzej niż świnie!
Wyrzuć ich natychmiast!
Ja?
Udało się.
Przeżyliśmy!
Nie mogę w to uwierzyć!
Uciekinierzy?
Dziękuję.
- Zapraszamy ponownie. - Ale jestem nawalony!
Hej.
Już poszli.
Dobrze.
Napijcie się. To was rozgrzeje.
Dziękujemy.
Nadal cuchniecie.
Przepraszamy, ale...
To długa historia...
Nazywam się Smoczyński. Uciekinierzy są tu mile widziani.
Otworzyłem ten bar na Górze Azymut, żeby szpiegować biskupa Ladję.
To chyba szalenie niebezpieczne?
Ryzykowne.
Ale jeśli nic nie zrobię, czeka nas zagłada.
Biskup Ladja planuje otworzyć wrota Nadirii.
Chce uwolnić wielkiego mistrza Nimzo.
Nimzo?
Nimzo jest złem wcielonym.
Pogrąży ten świat w wiecznej ciemności.
Wiele lat temu Zenitianie oddali życie, by go uwięzić.
Ladja...
A więc taki ma plan.
Na to wygląda.
Dlatego właśnie szukam niebiańskiego bohatera.
Tylko on może powstrzymać Ladję.
A teraz...
powiedzcie mi wszystko, co wiecie.
Dowieź ich do Littlehaven.
Hej, słyszycie mnie?
Więcej nie mogę dla was zrobić.
Od teraz musicie radzić sobie sami.
Żegnajcie,
małe śmierdziele.
Stać!
To ziemie królestwa Coburg.
Obcym wstęp wzbroniony!
Zawsze byłeś służbistą, Frank.
Znamy się?
Nadal boisz się żab?
Pamiętasz, jak włożyłem ci jedną do łóżka?
Ty mały, arogancki...
Czy to możliwe?
Książę Harry! Ty żyjesz!
Przepuść nas, Frank.
Potwory z Góry Azymut rosną w siłę.
Muszę poinformować o tym ojca.
Chodź, Luca.
No tak...
Widzisz...
Nie idziesz ze mną?
Chodzi o mojego tatę.
Nie mogę zapomnieć jego ostatnich słów.
Próbował powiedzieć mi coś ważnego.
O twojej matce?
Chyba tak.
Wrócę do Whealbrook. Stoi tam chata, w której mieszkaliśmy.
Rozumiem.
A więc tutaj nasze drogi się rozchodzą.
Powodzenia, Harry.
Mówiłem ci tyle razy – książę Harry. Głuchy jesteś, sługo?
Spływaj.
No tak.
Kiedyś wrócę do Coburga. Tak więc do zobaczenia.
Luca!
Co się stało?
Ja...
Przepraszam, że nie powiedziałem ci tego wcześniej,
ale...
twój ojciec, Pankraz...
Myślę, że...
Wiem, że on...
uratował mi życie.
Chodzi mi o to,
że jeśli będziesz czegoś potrzebował, daj znać.
Zrobię, co w mojej mocy.
Whealbrook! Nic się tu nie zmieniło.
Wróciłem do domu, tato.
Ale tu zimno!
Muszę rozpalić ogień.
Co to za miejsce?
Sekretny pokój taty?
A to...
jego dziennik.
Znalazłem odpowiedź na pytanie, które mnie dręczyło.
Aby otworzyć wrota Nadirii, Ladja potrzebuje zenitiańskiego zaklęcia.
A Mada jest Zenitianką. To dlatego ją porwał.
To znaczy, że Mada nadal żyje.
Jeśli znajdę miecz Zenitian i bohatera,
i zamknę wrota do świata ciemności,
być może zdołam ją ocalić.
Sądzę, że to Luca jest niebiańskim bohaterem.
Nie rozumiem.
Ja? Bohaterem?
Ty przebrzydły rabusiu!
Ale to...
To mój dom!
Sancho?
Te oczy...
Panicz Luca!
Ty żyjesz! To wspaniała nowina!
Smakuje jeszcze lepiej, niż pamiętam!
Są jeszcze dokładki.
Co za wspaniały dzień!
Nigdy nie straciłem nadziei.
Wiedziałem, że żyjesz. Wiedziałem!
Ladja zmusił mnie do budowania swojej świątyni.
To było piekło.
Masz wieści o lady Madzie?
Ladja ją więzi. Tak tata napisał w dzienniku.
Nie wiedziałem, że była tak blisko.
Nie widziałeś jej?
Niby jak? Byłem niewolnikiem!
Kazali mi harować dzień i noc.
Co?
Jeśli ktoś może ją uratować, to tylko ty.
- Ja? - W twoich żyłach płynie krew Zenitian.
Twoje oczy są tego dowodem.
Jesteś niebiańskim bohaterem Zenitii.
Nie bądź śmieszny.
Lord Pankraz też na pewno tak sądził.
- Napisał tak w dzienniku. - Widzisz?
Twój ojciec powiedział też,
że tylko prawdziwy bohater zdoła dobyć miecza Zenitian.
Jeśli wrzuci niebiański miecz przez wrota Nadirii,
zdoła je zamknąć!
A gdzie jest ten cudowny miecz?
Nie martw się.
Rodrigo Briscoletti go ma. Napisał tak w liście.
Czyli miecz istnieje.
Musisz udać się do Mostroferrato i złożyć wizytę panu Briscolettiemu.
Mostroferrato? Podróż zajmie mi wiele tygodni.
A po drodze czekają lasy, jaskinie, pustynie i potwory.
Weź ten miecz. Należał do twojego ojca.
Miecz taty...
Nie zasługuję na niego.
Nie dam rady. Nie jestem moim ojcem.
Poza tym boję się.
Tak bardzo, że nawet nie chcę o tym myśleć.
Sancho, opowiesz mi o mamie?
Była piękną, mądrą kobietą.
Ledwo ją pamiętam.
Chodź, Luca. Chodź do mamy.
Masz takie ciepłe ręce.
Twój ojciec przysiągł, że uratuje swoją królową.
Luca...
musisz...
Dam radę! Uda mi się!
Strzał w dziesiątkę!
Podmuch!
Czego chcesz?
Nie potrzebuję towarzystwa jakiejś mazi.
Idzie mi coraz lepiej.
Nie możesz się odczepić?
No to może wezmę cię ze sobą.
Chodź, glucie.
Glucjanie.
Tato, naprawdę sądzisz, że to ja jestem bohaterem?
To był błąd. Cała ta podróż to jeden wielki błąd.
Spokojnie, tylko spokojnie.
Nie zrobię ci krzywdy.
Zapomnij o nas.
Do biegu...
Gotowy...
Start!
To chyba jakiś koszmar!
Mruczysław?
Mruczysławie, to ty!
Już niedaleko.
Co tu się stało?
KTOKOLWIEK POKONA BJØRNA ŁOSIOŁAKA, TEGO UCZYNIĘ SWOIM SPADKOBIERCĄ.
RODRIGO BRISCOLETTI
Czyli to ten Bjørn zniszczył miasteczko.
Odkąd pan Briscoletti ogłosił, że szuka spadkobiercy,
dziesiątki wojowników przybyło tu walczyć z Bjørnem.
Ale żaden nie wrócił.
Jest ogromny!
Zrobił sobie legowisko w starej świątyni.
Oj, niedobrze.
Co ja mam zrobić?
Nowy wojownik?
Może to pogromca potworów?
Na pewno pokona Bjørna!
Ojcze!
Nera! Przybył kolejny pretendent do twojej ręki.
Nie podoba mi się, że tak wybierasz mi męża.
Nie czas na kłótnie!
Powiem mu, żeby sobie poszedł.
Nie, stój! Proszę!
Co to za hałas?
Ała...
Nic ci nie jest?
To ty?
Zaraz...
Nera?
Luca...
Ty żyjesz.
Tak.
Nera? Co się dzieje?
Toż to...
To niemożliwe!
Sądziliśmy, że nie żyjesz.
Nera nie mogła przestać płakać, jak o tym usłyszała.
Naprawdę?
Zamierzasz walczyć z Bjørnem?
Nic takiego nie powiedziałem.
Jeśli pokonasz Bjørna, mianuję cię moim następcą.
Oferuję ci rękę Nery.
Jako... żony?
To dopiero nagroda, prawda?
Zapomniał pan o czymś istotnym:
nie mam szans w walce z Bjørnem.
Na pewno dasz mu radę.
Co pan wygaduje? Proszę na mnie spojrzeć.
Kolor twoich oczu mówi mi co innego.
Pan też myśli, że jestem zenitiańskim bohaterem?
Zobaczymy, czy zdołasz wyciągnąć z pochwy miecz Zenitian.
Naprawdę go pan ma?
Coś mi się wydaje, że bardzo chcesz być zenitiańskim bohaterem.
Miecz trzymam tutaj.
Dobądź go i wypełnij swoje przeznaczenie, bohaterze Zenitii!
Nie ma go.
Czy to znaczy, że miecz znajduje się teraz w legowisku Bjørna?
Obawiam się, że tak.
Przepraszam, ale muszę to przemyśleć.
Luca...
Nera.
Postanowiłeś, że nie będziesz walczył z Bjørnem?
To dla mnie o jedną walkę za dużo.
Cieszę się.
Nie wiem, co bym zrobiła, gdybyś postanowił z nim walczyć.
Nie chcesz, żebym z nim walczył?
Gdybym go pokonał...
musielibyśmy... no wiesz.
Nie to miałam na myśli. Wręcz przeciwnie.
Bardzo bym chciała, żebyś go pokonał. Ale...
Chciałabyś?
Nie! To znaczy tak, ale ze względu na mieszkańców.
Nie dlatego, że chciałabym cię poślubić.
Ale to nie znaczy, że bym tego nie chciała...
Przepraszam, muszę już iść.
Co to było?
To znaczy... Powiedziała... Możemy...
Czy ktoś...
ma jakieś zioła lecznicze?
- Komuś jeszcze zostały? - Mnie się skończyły.
- Ja też wszystkie zużyłem. - Ja mam trochę.
- Kto to? - Jest tu od wczoraj.
Ale urosłeś, Mruczysławie!
Proszę.
Uratowałaś mnie.
Czy my się nie znamy?
Przypominasz mi chłopaka, który pokonał duchy z Wież Uptaten.
Skąd o tym wiesz?
Jak mogłabym zapomnieć przyjaciela z dzieciństwa?
To niemożliwe... Bianca?
Długo ci to zajęło, Luco Erkelu Gotho.
Bianca! To naprawdę ty!
- Słyszałem o Biance. - Zna się na magii.
Podobno potrafi rzucić Płomień.
Chodźmy.
Dokąd idziesz?
Co?
Ty też chcesz walczyć z Bjørnem?
Sam nie dasz rady go pokonać.
Lepiej zostaw to mnie.
Poczułeś się urażony?
Oczywiście, że nie.
Nie idź za mną!
Czemu nie chce, żebym z nim szła?
O co ci chodzi?
O nic.
To naprawdę niebezpieczne miejsce.
Czyżby? Nie wiedziałam, że jesteś taki rycerski.
Daj spokój.
To tutaj!
Czy to...?
Miecz Zenitian!
Dzięki niemu będziesz niezwyciężony!
Poczekaj! To niebezpieczne!
Zbyt niebezpieczne dla niebiańskiego bohatera?
Daruj sobie.
Uderz pierwszy, a wygramy.
Kto śmie zakłócać moją drzemkę?
To on.
Jest ogromny!
Wróciłeś, chłopcze?
Chcesz ponieść kolejną porażkę?
Bianca, znajdź miecz. Ja odwrócę jego uwagę.
Dobrze!
Uda nam się!
Podmuch!
Zrobił się przeciąg.
Bianca! Masz miecz?
Jeszcze nie! Szukam!
Pośpiesz się!
W ten sposób nigdy nie znajdziemy miecza!
Okaż trochę zrozumienia! Robię, co mogę!
Spróbuj teraz uciec!
Podmuch!
Znalazłeś go!
Luca! Spadamy stąd!
Dobry pomysł!
Uderzyłeś mój piękny pyszczek!
Masz za swoje!
Luca!
No dobra!
Bjørn!
Oto miecz Zenitian! Poddaj się albo posmakujesz niebiańskiej stali!
Co?
Może tak?
A niech to!
Miecz...
utknął.
Co?
Czyli nie jesteś bohaterem?
Obawiam się, że nie.
Dziś w menu – grillowane mięsko.
Ups!
Ała!
Bjørn się wściekł.
Czy to Luca?
Zniszczę was!
Nie ukryjecie się przede mną!
Mam was!
Płomień!
- Musi mieć jakiś słaby punkt. - Ale jaki?
Oko.
Oko na jego czole.
Wiem, jak pokonać Bjørna.
Naprawdę?
Mruczysławie, schowajmy się tam.
Glucjanie, twoja pomoc też będzie niezbędna.
Już mi nie uciekniecie!
Mam nadzieję, że lubicie grilla.
Ja wolę sałatkę.
Podmuch!
Zabijesz mnie?
To zależy od ciebie.
Przysięgnij mi wierność albo zginiesz.
Nie chcę umierać.
Udało się!
Luca!
- Dziękujemy! - Nasz wybawca!
Tak, nasz zenitiański bohater.
Niech to zostanie między nami, dobrze?
Ludzie i tak już za bardzo się cieszą.
Czuję się, jakbym ich oszukiwał.
Spójrz na to w ten sposób:
nawet jeśli nie jesteś bohaterem Zenitian, to przecież pokonałeś Bjørna.
To też osiągnięcie.
Luca!
Cóż, nie zrobiłbym tego bez ciebie.
Zawsze mnie wspierałaś, od dzieciństwa.
Wtedy w Wieżach Uptaten, teraz tutaj.
Miło, że tak mówisz. Więc będziesz szczodry przy podziale łupu?
Ile złota obiecał ci Rodrigo Briscoletti?
W nagrodę za pokonanie Bjørna
otrzymam rękę Nery.
Nery?
To wspaniale.
Nera Briscoletti.
Wszyscy mężczyźni będą ci zazdrościć.
No tak...
A więc o to ci chodziło.
Zaraz zmażę ten uśmieszek z twojej twarzy.
Najpierw musisz się oświadczyć.
Kobieta woli, żeby przyszły mąż poprosił ją o rękę.
Nie chce, żeby rodzice zmuszali ją do ślubu.
Nie jestem idiotą.
Po co tu ze mną przyszłaś?
Sam nie dasz sobie rady.
Dużo razem przeszliśmy. Dlatego oferuję ci wsparcie.
Umiem też współczuć.
Nie potrzebuję współczucia. Możesz już iść.
Do boju!
- Nie musisz mnie pouczać! - Luca!
O, cześć!
Słyszałam, że wykonałeś zadanie. Ojciec jest wniebowzięty.
Tak, ale nie było łatwo.
No więc...
Ja...
Jak by to ująć?
Przepraszam na chwilę.
Au!
Bianca?
Co z tobą? Ogarnij się!
Miałem pustkę w głowie.
Jesteś do niczego.
Zostaw mnie! To boli!
Nero, ten niedorajda chciałby cię o coś spytać.
Cicho bądź!
A więc...
Czy ty...
wyjdziesz za mnie?
Tak, oczywiście!
Naprawdę?
Cieszę się, że spytałeś.
Bałam się, że nawet jak pokonasz potwora, nie będziesz chciał się oświadczyć.
Czy Bianca nam pogratuluje?
Na pewno.
Bez jej pomocy nie pokonałbym Bjørna.
Dopomina się ciągle o nagrodę.
Przez te wszystkie lata w ogóle się nie zmieniła.
Mówi, co jej ślina na język przyniesie.
Jedz. Należysz teraz do rodziny.
Do rodziny?
Kto by pomyślał?
Żenię się.
Za Biancę!
- Za Biancę! - Który to już toast?
Niezła impreza.
Lord Luca!
Słuchajcie! Przyszedł pogromca Bjørna! Niebiański bohater we własnej osobie!
To znaczy...
pogromca potworów!
Masz, napij się.
Nie, dziękuję.
Świętujemy twoje zaręczyny.
Miałem ciężki dzień. Jestem zmęczony.
Zobaczymy się jutro.
Hej! Luca!
Ze mną się nie napijesz?
Dobranoc wszystkim!
Bianca, nie pij tyle!
Chwileczkę!
Gamoń.
Do dna!
Odkąd ona tyle pije?
Mogę pani jakoś pomóc?
Co pani wyprawia?
Te oczy... Podejdź, żebym mogła ci się przyjrzeć.
Tak...
Denerwujesz się nadchodzącym ożenkiem.
To prawda, niedługo się żenię,
ale wcale się nie denerwuję.
Moja narzeczona to wspaniała kobieta.
Nie mógłbym być szczęśliwszy.
To dziwne.
Twoje oczy mówią co innego.
Widzę w nich, że ukrywasz swoje prawdziwe uczucia.
Rzuciłeś na siebie urok?
Zwariowała pani?
Jestem bardzo zmęczony, więc...
Dobranoc.
Nie chcesz stawić czoła swoim prawdziwym uczuciom?
Ja zawsze podążam za głosem serca.
Może się pani nie wpraszać?
Jeśli jesteś tak pewny siebie,
to wypij to.
To specjalna mikstura.
Odkryje przed tobą twoje prawdziwe uczucia.
Jeśli chcesz zrozumieć swoje ukryte pragnienia,
powinieneś ją wypić.
Nie ma mowy, nie wypiję tego świństwa. Do widzenia.
Chwileczkę!
Jeśli tego nie wypijesz, to znaczy, że wypierasz swoje uczucia.
Niech będzie, wezmę tę miksturę, ale jej nie wypiję.
- Musisz to zrobić. - Nie.
Tak, tak. Wypijesz ją.
Wariatka.
Pewnie nawet nie zadziała.
Nera... Nera... Wybierz Nerę.
AUTOSUGESTIA
Nera... Nera... Wybierz Nerę.
Nera... Wybierz Nerę.
PODŚWIADOMOŚĆ LUKI
Nie, to niemożliwe.
Nieważne. Ta stara wiedźma chciała mnie po prostu zdenerwować.
Co ja narobiłem?
Ktoś kiedyś powiedział...
że jeśli naprawdę kogoś kochasz,
możesz mu powiedzieć wszystko.
Mam rację?
Mam rację, prawda?
Niedobrze, niedobrze.
Co ona tu robi?
W końcu wiem, co czuję.
Co?
Chcesz zerwać zaręczyny?
Tak.
Trochę na to za późno.
Sam jestem zaskoczony, ale...
Ciszej. Nera usłyszy.
Przepraszam, że zwodziłem Nerę.
Wiem, o co ci chodzi.
Nie dbasz o Nerę ani o ród Briscolettich.
To nieprawda.
Bardzo lubię Nerę.
To czemu zrywasz zaręczyny?
Zrozumiałem, że moje serce należy do kogoś innego.
Nie mogłem się dłużej oszukiwać.
Jesteś bezczelny i niewdzięczny. Na twój widok robi mi się niedobrze.
Wynoś się z miasta!
Chciałbym to panu oddać. Okazuje się, że nie jestem bohaterem.
Chwileczkę.
O co chodzi?
Ruszasz na poszukiwania niebiańskiego bohatera, prawda?
Tak.
- Weź miecz ze sobą. - Naprawdę?
Znajdź bohatera i zabierz go do miasta u podnóża Góry Azymut.
Nie rozumiem.
Podobno Smok Zenitu przybrał ludzką postać i tam zamieszkał.
Musisz poprosić go o pomoc.
Czemu ja?
Widzisz tę górę?
Działają tam mroczne siły.
Bardzo mnie to martwi.
A gdyby ktoś pytał, to jestem na ciebie wściekły.
- Zrozumiałeś? - Ma pan moje słowo.
A teraz wynoś się stąd, draniu. Nigdy więcej nie zobaczysz Nery.
Ach, Nera, moja biedna córeczka...
Nero...
Przepraszam.
Co? Oszalałeś? Jak możesz być tak głupi?
Tylko idiota porzuca taką kobietę jak Nera.
Oficjalnie Rodrigo zrobił mi straszną awanturę.
Patrz, to on.
Biedaczek.
Czyli nie zrobił ci awantury?
Pewnie to wszystko zmyśliłeś, bo jest ci wstyd.
Ale jeśli to, co mówisz, jest prawdą,
to gratulacje, bo właśnie zostałeś największym idiotą w historii miasteczka.
Jest ktoś, na kim bardziej mi zależy.
Co to niby ma znaczyć?
Nie mów, że jakaś inna dziewczyna zrobiła ci puff-puff!
Zawsze byłeś...
Zawsze wspieraliśmy się w trudnych chwilach.
Dokąd idziesz?
Ona wszystkich rozstawia po kątach i nie wie, kiedy powinna przestać gadać.
Ale ma przesłodki uśmiech.
Zaraz, zaraz. Postradałeś rozum?
Będziesz tego żałował.
- Nie mów tego. - Bianco Whitaker.
Tak!
Ja, Luca Erkel Gotha,
będę zaszczycony, jeśli zechcesz spędzić ze mną resztę życia.
No i powiedziałeś to.
Naprawdę to powiedziałeś.
Nie możesz tego teraz cofnąć.
Bo ja...
Ja też tak czuję.
Przecież to...
Hej!
Widzę, że poszedłeś po rozum do głowy.
Mam przez panią same problemy.
Mogłem poślubić piękną damę
i odziedziczyć fortunę Briscolettich.
Ale już po ptakach.
Takie rzeczy nie mają wartości, jeśli musisz się oszukiwać, by je zdobyć.
Nigdy nie byłbyś szczęśliwy.
Patrząc mi w oczy, zajrzała pani w głąb mojej duszy.
Nawet ja nie wiedziałem, co czuję.
Nigdy nie lekceważ kobieciej intuicji.
Proszę o wybaczenie.
Dziękuję za mądrą radę i za miksturę.
Pójdę już.
Może posunęłam się za daleko?
Ale nie mogłam nie zauważyć...
twoich prawdziwych uczuć.
Dziękuję, wielki mistrzu Nimzo.
Spójrzmy...
Wygląda na to, że potrzebuję jeszcze więcej mocy.
Zdobędę ją, bez względu na to, jak zniesie to moja śmiertelna powłoka.
A kiedy nadejdzie pora, bardzo mi się przydasz, Mado.
To ja, twój tatuś.
Alus ma oczy tego samego koloru co Wasza Królewska Mość.
Tak, ale jego są dużo jaśniejsze.
Są zachwycające.
Ostatnio często tak się zachowuje.
Może chce powiedzieć, że powinienem zacząć szukać bohatera.
Za długo to odkładałem.
- Opuszczasz nas? - Tak.
Dla dobra Alusa nie mogę pozwolić, żeby ten świat pogrążył się w mroku.
Wiem.
Ach, paniczu Luco.
Tak szybko dorosłeś!
No cóż...
Ktoś się zbliża!
Tędy!
Są tam w dole!
Luca!
Kieruj się do Roundbeck.
I pilnuj Alusa!
Tak jest, Lady Bianco!
Utnę ci tylko jedną nogę,
zgodnie z rozkazami biskupa Ladji.
Luca!
Bianca!
Zostaw go!
Nie mieszaj się do tego!
Senność!
Bianca!
Już po tobie!
- Ups. - Co narobiłeś?
Przepraszam.
Po prostu brak mi słów.
Niedobrze.
Ta dziewczyna...
No proszę...
Bianca!
Już myślałem, że się nie pojawisz.
Ladja...
Przybyłem tu, żeby dać ci szansę zobaczyć Madę.
Ale czekała tu na mnie miła niespodzianka.
Czego od niej chcesz?
Chcę, żeby otworzyła wrota Nadirii,
ponieważ Mada nadal się nie obudziła.
Tylko Zenitianie mogą otworzyć wrota.
Ojej...
Wygląda na to, że o czymś nie wiesz.
Przyjmij proszę moje wyrazy wdzięczności.
To cudowny podarunek.
Nie powstrzymasz mnie!
Już wiem!
Mam dla ciebie idealny prezent.
Wi... Wicher!
Piękne.
Co za cudowna ekspresja.
Będziesz mógł obserwować,
jak ciemności opanowują ten świat.
Ale mam szczęście.
Nie sądziłem, że znajdę kolejną potomkinię Zenitian.
I że będzie ona żoną syna Mady.
Że niby ja?
To bzdura.
Moje oczy nie przypominają oczu Zenitian!
Jesteś tego pewna?
Przyjrzyj się swojemu odbiciu.
Myślę, że zostałaś adoptowana.
Aby utrzymać to w tajemnicy,
twoi biologiczni rodzice
rzucili na ciebie zaklęcie zmieniające kolor twoich oczu.
Chodź ze mną.
Puszczaj!
To...
Mada.
Widzisz tę barierę? Mada odmawia współpracy.
Ja...
Według legendy Zenitianie mogą porozumiewać się za pomocą umysłów.
Niech Mada nauczy cię zaklęcia, które otwiera wrota.
Wtedy uczynisz to, czego ona nie chce zrobić.
To...
wrota Nadirii.
Spełnij moją prośbę,
a przysięgam,
że cię wypuszczę.
Mado.
Kto chce ze mną mówić?
Nazywam się Bianca. Jestem żoną Luki.
A więc mój syn się ożenił.
Bianco, cokolwiek mówi Ladja, nie wierz mu.
Staje się coraz potężniejszy,
ale nie zdoła otworzyć wrót,
chyba że jakiś Zenitianin rzuci zaklęcie.
Ratuj się.
Wybacz, że nie mogę ci pomóc.
Mado!
Pokaż mi moc Zenitian.
Ognista kula!
Pani Gotha, proszę się opanować.
Lepiej mnie posłuchaj.
Nigdy!
To bardzo przykre.
Płomień!
- Nie doceniasz mnie. - Ognista kula!
Ognista kula!
Skończ z tym.
Jesteś tylko nędznym robakiem. Poddaj się!
Ladja!
Pozwól, że ci pomogę.
Jedno z moich najsłabszych dzieł.
Ostrożnie.
Wolniej.
Nareszcie!
Szybko, do góry!
Szybciej!
Wzlot!
Udało się! W końcu się udało!
Nie wiem, kim jesteś, ale dziękuję.
Jak możesz tak mówić? Jestem...
Ten styl walki...
To niemożliwe.
Myślałem, że szybciej rozpoznasz swojego syna.
To ja, Alus.
Ale kiedy tak urosłeś?
Za tobą!
Alus, użyj tego!
Dzięki, tato!
Poczekaj, ten miecz...
Alus, stój!
To zenitiański...
Rety!
To było super!
Skąd wytrzasnąłeś ten miecz? Jest świetny!
To miecz Zenitian.
A więc...
A więc to ty. To ty jesteś niebiańskim bohaterem.
To byłeś ty!
Lordzie Luco!
Sancho!
Paniczu Alusie!
Tak się cieszę, że jesteście obaj cali i zdrowi.
To najszczęśliwszy dzień mojego życia.
Nie płacz, Sancho.
Strasznie się postarzałeś.
Minęło osiem lat, odkąd Ladja zmienił cię w kamień.
Osiem lat?
Aż tyle?
Jest ich coraz więcej.
Pokaż.
Rety! Pełno ich tam!
Czyli babcia i mama są na tych wyspach?
Tak, ale nie będzie łatwo się tam dostać.
Musimy odnaleźć Smoka Zenitu.
Już idę!
No naprawdę...
- Och... - Aha.
No tak. Pamiętam cię!
Mały śmierdziel.
Wiedziałem, że pomaganie innym popłaca,
ale nie sądziłem, że przyprowadzisz mi zenitiańskiego bohatera.
Panie Smoczyński, Ladja więzi moją matkę i moją żonę,
więc chcemy tego samego.
Tak, ja też chciałbym położyć kres tym mrocznym czasom.
Podobno Smok Zenitu mieszka tutaj w ludzkiej postaci. Słyszał pan coś o tym?
To podchwytliwe pytanie?
Hę?
Co?!
A niech mnie.
Nigdy bym nie zgadł, że to pan Smoczyński jest Smokiem Zenitu.
A ty?
Chciałbym wam pomóc...
Prosimy!
Ale nie mogę.
Co?
Straciłem smoczą kulę.
Bez niej nie mogę się przemienić.
Żartuje pan?
Jak mógł pan zgubić coś tak ważnego?
Gdzie pan to zgubił?
To akurat dobrze pamiętam. To było tutaj, w Wieżach Uptaten.
To bardzo blisko Roundbeck.
Zaraz, chodzi panu...
o to?
To fragment smoczej kuli!
Jako dziecko znalazłem tę kulę w Wieżach Uptaten.
Ale Ladja ją zniszczył.
Chwileczkę.
To podróbka.
Naprawdę?
Co to oznacza?
Nie mam więcej pomysłów.
No dobra.
Czas poprosić o pomoc wróżki.
Wróżki?
Żyją w górskiej jaskini koło Battenbergu.
Podobno mogą spełnić każde życzenie.
Ale ciężko do nich dotrzeć.
Chronią je roboty.
Roboty? A skąd tu roboty?
Nie do mnie te pretensje. Tym razem tak to wygląda.
Tym razem?
A jakby tego było mało,
wróżki spotkają się tylko z tym, kto przetrwa wiele prób
dzięki swojej sile.
Glucjan!
Idziesz ze mną?
Oto i one.
Jak mamy się tam dostać?
Musi być jakiś sposób.
Myśl!
Glucjanie,
chyba cię wycałuję.
Jeśli komuś ma się udać, to właśnie nam!
Au...
Co znowu?
Jesteś wróżką?
Nie musisz wstawać.
Przepraszam, że musiałeś znieść tyle nieprzyjemności.
Nie ukarzę cię za wniesienie tu tej mazi.
Zdołałeś tu dotrzeć, co jest dowodem twojej szlachetności.
Chętnie spełnię twoje życzenie.
Proszę, zamknij na zawsze wrota Nadirii. Uratuj moją matkę i moją żonę.
Nie mogę tego zrobić.
Pomogę ci w wykonaniu tego zadania,
ale nie mogę mieszać się bezpośrednio.
To co ja mam teraz...?
Potrzebujesz tej kuli, prawda?
Smocza kula! Skąd ją masz?
To podróbka.
Przeniosę cię do przeszłości.
Znajdź młodszego siebie.
Myślę, że wiesz gdzie i kiedy.
Masz piękną kulę. Mogę zobaczyć?
Zaraz, czyli to...
Właśnie tak.
Wiesz, co trzeba zrobić.
Musisz cofnąć się do przeszłości.
A więc to tak było!
Mruczysławie, gdzie jesteś?
Cześć.
Przepraszam, nie chciałem cię przestraszyć.
Zgubiłem się.
Nie ma problemu.
Masz piękną kulę. Mogę zobaczyć?
Skąd o niej wiesz?
Czuję jej zapach. Wiem, że masz ją w torbie.
Naprawdę?
Ta kula jest zbyt cenna. Nie mogę ci jej pokazać.
Tam jest Whealbrook. Do widzenia.
Zaczekaj!
Nie ukradnę jej, przysięgam.
Wiesz co?
Jeśli pokażesz mi kulę, przedstawię cię mojemu przyjacielowi.
Takie gadanie powoduje, że brzmisz jeszcze bardziej podejrzanie.
Naprawdę?
Może zmienisz zdanie, jak zobaczysz mojego przyjaciela.
Oto glut Glucjan!
Przecież to zwykła maź.
Moim przyjacielem jest tygrys szablozębny.
Nazywa się Mruczysław.
Tygrys szablozębny? W twoim wieku? Jestem pod wrażeniem.
To nic wielkiego. Po prostu mu pomogłem i zostaliśmy przyjaciółmi.
Mam dla ciebie radę:
dobrze się zastanów, zanim się ożenisz.
Jeśli naprawdę kogoś kochasz, możesz mu powiedzieć wszystko.
- Będę pamiętał. - Widzę, że umiesz słuchać.
Nie wyglądasz na złego człowieka, więc pozwolę ci zobaczyć kulę.
Coś takiego!
- Ojej! - Hej!
Uważaj!
Przepraszam.
Dzięki.
Masz szczęście, że znalazłeś taką ładną kulę.
Luca, zaraz ruszamy!
Już idę!
Muszę iść.
Co się stało?
To twój tata?
Tak. Jest bardzo silny.
Pewnie bardzo go kochasz?
Muszę już iść.
Dobrze. Dziękuję, że pokazałeś mi swój skarb.
Nie ma za co.
Mruczysławie!
- Poczekaj! - Co?
Możliwe, że czeka cię w życiu wiele trudności.
Może jestem mały, ale jestem synem Pankraza.
Niczego się nie boję.
No tak. Masz rację.
Pa!
Taki mały, a taki mądry.
Trzymajcie się!
Rety.
Jest tam!
Bianca!
Luca!
Mamo!
Jesteś...
- Alus? To ty? - Tak!
Ależ urosłeś!
Przepraszam, że mnie przy tobie nie było.
Mamo!
Straciliśmy najsłodsze lata jego życia.
Będzie czas, żeby to nadrobić.
Co się stało z twoimi oczami?
W moich żyłach też płynie krew Zenitian.
Naprawdę? To wiele wyjaśnia!
Twoja mama jest tam.
Luca...
Luca, to ja, twoja matka.
Mamo?
Luca, nie powinieneś tu przychodzić.
Uratuję cię, mamo.
Wystarczy mi twoja miłość.
Zapomnij o Ladji i o wrotach.
Odwróć się i odejdź stąd!
Ale...
Tym razem Nimzo ma więcej mocy niż kiedykolwiek wcześniej.
Jeśli zechce, może zniszczyć cały świat.
Nie próbuj z nim walczyć.
Tym razem?
Tak, całkiem się zmienił.
Nie mamy żadnych szans.
Wrota otworzą się tylko, jeśli rzucę zaklęcie.
Jestem jedyną osobą, która może ocalić ten świat.
Mamo!
Smoku Zenitu!
Nie jestem już tym samym Ladją!
Jest zbyt silny...
- Nie martwcie się mną, ruszajcie! - Dziękujemy, panie Smoczyński.
Ladja!
Mamo!
Mamo...
Luca...
Pragnęłam ujrzeć cię jeszcze raz.
Tylko to trzymało mnie przy życiu.
Przynajmniej teraz...
zaklęcie, które otwiera wrota...
zginie wraz ze mną.
Mamo...
Ladja!
Zapłacisz za to!
Moi poddani! Zniszczcie ich!
Uderzenie!
Podmuch!
Blask!
Trzaśnięcie!
Ognisty pocisk!
Płomień!
Mają przewagę.
Dość już tego.
Co to?
Przybyłem, by spłacić swój dług!
Ja też!
Co za wyczucie czasu!
Do boju!
Luca, twoja matka!
Idź! Ja tu sobie poradzę.
Dzięki, Harry!
Zgnieciemy to robactwo.
Już po tobie, Luca!
Ladja! Stój!
Zostałeś sam?
Przyszedłeś tu, żeby umrzeć?
Podmuch!
Nie jesteś zenitiańskim bohaterem. Co właściwie chcesz osiągnąć?
Wicher!
Co za pech.
Byłeś tak blisko.
Alus!
To jeszcze...
nie koniec.
Moja matka oddała życie, żeby wrota pozostały na zawsze zamknięte.
Zniweczyła twój plan.
Jesteś skończony!
Obawiam się, że mnie nie doceniłeś!
Nikt już nie zna zaklęcia, którego potrzebujesz. To koniec!
Już prawie czas.
Ta moc pochodzi...
ze światła Nadirii, które przenika przez wrota.
Wielki mistrzu Nimzo!
Nadszedł czas, abyś odzyskał wolność!
Czuję jej moc!
Co za potęga!
Opena il Nimzo!
A teraz...
spełni się...
moje największe pragnienie.
Zamknę wrota.
Muszę tylko wrzucić tam miecz.
Ale jak się tam dostaniesz?
Wszyscy na pokład!
Statek zaraz odpływa!
Tato!
Alus! Udało ci się!
Teraz świat jest już bezpie...
Co się dzieje?
Co to ma znaczyć?
Co tu się dzieje?
Bianco.
Bianca!
Wspaniała robota.
Teraz potrafią już stworzyć wszystko.
O czym ty mówisz?
Ale to nadal tylko program.
Pokażę ci, jak naprawdę wygląda ten świat.
Wyłącz teksturowanie.
Co to ma znaczyć?
Wyłącz grawitację.
Bianca!
Wyłącz wykrywanie kolizji.
Bianca.
Bianca!
Zmniejszymy obciążenie procesora.
Przestań!
Nie!
Zostaw nas w spokoju!
To ty jesteś Nimzo?
Nie do końca.
Jestem wirusem, który był ukryty w kodzie tej postaci.
Mada musiała zauważyć, że coś tu nie gra.
Dawno temu gra Dragon Quest zachwyciła świat.
Kilkadziesiąt lat później
udoskonalono technologię wirtualnej rzeczywistości.
Zaczęto stosować ją komercyjnie.
Gra Dragon Quest trafiła wtedy na nową platformę.
Właśnie się w niej znajdujesz.
Kierowany nostalgią, postanowiłeś wypróbować tę grę.
Wiesz, że zacząłeś grać
ledwie kilka godzin temu?
Czemu mi to robisz?
Czemu nie zostawisz nas w spokoju?
Mój stwórca
gardzi ludźmi, którzy uważają wirtualną rzeczywistość za swój dom.
Dlatego mnie stworzył i wgrał tutaj.
Tylko dlatego?
Co to za usprawiedliwienie?
Świat nie jest sprawiedliwy.
Jestem tylko tworem znudzonego, ale genialnego programisty.
Kazał mi przekazać ci wiadomość.
Brzmi ona: „Jesteś żałosny. Dorośnij”.
Dorośnij?
Czas wrócić do rzeczywistości.
Na czas gry wymażemy ci pamięć,
żebyś doświadczał wszystkiego jako główna postać.
Nie mogę uwierzyć, że czekają mnie przygody w tym świecie.
Zawsze czułem się rozdarty między Biancą a Nerą.
Wcześniej wybierałem Biancę, więc tym razem ożenię się z Nerą.
Ten system nie sprawi, że wybór będzie łatwiejszy.
Będziesz czuł dokładnie to, co bohater gry.
Muszę po prostu o tym pamiętać. Wybierz Nerę, wybierz Nerę.
Aktywowałeś właśnie program autosugestii.
Nieźle mi idzie.
PLATFORMA DRAGON QUEST
System potrafi błyskawicznie tworzyć nowe programy.
Mam to wyłączyć?
Nie, niech zostanie.
Chciałbym walczyć z robotami. To możliwe?
Oczywiście. Zaraz dodam to do systemu.
Masz jakieś imię dla swojej postaci?
Luca.
Zawsze tak nazywam moje postaci.
Świetnie. Teraz założymy ci gogle.
- Możesz przeczytać ten tekst? - Tak.
- Odpowiadają ci te ustawienia? - Tak.
A więc czas rozpocząć przygodę. Dobrej zabawy!
Przestań się opierać!
Czemu tak ci zależy na tym świecie?
Ani ty,
ani twój twórca nigdy tego nie zrozumiecie!
Wszystkiego najlepszego.
Dragon Quest V! Super!
Nigdy nie traktowałem świata gry
jako czegoś nieprawdziwego.
Nawet jeśli to tylko program,
to czas, jaki spędziłem na grze, był realny.
A te podróże,
bitwy, ludzie, których poznałem...
- To wszystko zostanie ze mną na zawsze. - To tylko iluzje.
Nie!
To inna rzeczywistość!
Zamilcz!
I giń!
Glucjan?
Nie słuchaj go!
Nie trać sił!
Kim jesteś?
Jestem programem antywirusowym, który chroni ten świat.
Stworzyłem szczepionkę...
i powierzam ci ją.
Musisz doprowadzić swoją misję do końca.
Już po tobie!
Ten świat...
Wszystko wróciło.
Tato!
Cześć.
Co się stało?
Wszyscy nagle zasnęliście.
Ale Nimzo już nam nie grozi.
Nigdy nie walczyłem z tak potężną istotą.
Luca!
Udało ci się?
Wiemy już, kto jest prawdziwym bohaterem!
Żołnierze!
Zakończyliśmy wojnę z biskupem Ladją!
Zwyciężyliśmy!
Gdybyś kiedyś znów mnie potrzebował, daj znać.
Do zobaczenia.
Musisz koniecznie odwiedzić Coburg. Będziemy czekać!
Obiecuję, że przyjadę!
Co za przygoda.
Panie Smoczyński!
Dobra robota, mały śmierdzielu.
Patrzcie, to Whealbrook!
Co za widok!
Kiedy wrócimy do domu,
przygoda dobiegnie końca,
a ja wrócę do prawdziwego świata.
Ale wy wszyscy na zawsze pozostaniecie dla mnie prawdziwi.
Glucjanie...
Luca? Co się dzieje?
Dołącz do nas!
Tato!
Twój tata chodzi z głową w chmurach. Ale potrafi też być zabawny.
Ta przygoda pozostanie na zawsze w moim sercu.
Z czego się śmiejesz?
Cieszę się, że nie jestem sam.
Oczywiście, że nie jesteś sam.
Masz nas.
Będziemy razem patrzeć, jak Alus dorasta.
Sztuczne ognie!
Cieszą się z naszego powrotu.
Ocaliłeś świat, Luco.
- Wyprostuj się! - Au!
To bolało.
- Słabeusz. - To naprawdę bolało.
- To czemu się uśmiechasz? - Nie żartuję. Mogłaś zrobić mi krzywdę.
To wszystko było prawdziwe.
Byłem bohaterem.
PRZYGODA SIĘ NIE KOŃCZY
Napisy: Aleksandra Gańko