Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΓΚΑΜΠΡΙΕΛ "ΦΛΑΦΙ" ΙΓΚΛΕΣΙΑΣ
Τιμή μου να 'μαι δω
για να παρουσιάσω έναν από τους μεγαλύτερους κωμικούς.
Αυτός εδώ... Σας το λέω.
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Πόλη του Μεξικού, έτοιμη;
Σας παρουσιάζω...
τον έναν και μοναδικό.
Ένα δυνατό χειροκρότημα για τον Φράνκο Εσκαμίγια!
Γεμάτη η αίθουσα!
Πώς είστε απόψε;
Είναι υπέροχο που απαντήσατε.
Αν δεν με ξέρετε, είμαι ο Φράνκο Εσκαμίγια.
Ευχαριστώ που πληρώσατε εισιτήριο.
Η Αρένα της Πόλης του Μεξικού... Πολύς κόσμος!
Λυπάμαι πολύ. Σας υποσχεθήκαμε ένα σπουδαίο σόου,
αλλά δεν είναι και τόσο καλό.
Συγγνώμη που σας κορόιδεψα.
Όσοι με ακολουθείτε στα μέσα δικτύωσης, ξέρετε ότι εγχειρίστηκε η γυναίκα μου.
Όλα καλά, δόξα τω Θεώ.
Η κακομοίρα υποβλήθηκε...
σε πέντε εγχειρήσεις σε τρία χρόνια.
Και της λέω
"Φταίει η ηλίθια κακοτυχία σου.
Τραβάς όλη την κακή ενέργεια. Είσαι κακότυχη".
Σε κάθε εγχείρηση, ήμουν δίπλα της,
για να την κοροϊδεύω, προφανώς.
Μετά από εγχείρηση, δεν κάνεις τίποτα.
Δεν μπορεί ούτε να κουνηθεί.
Ξέρω ότι δεν μπορεί να κουνήσει την κοιλιά μετά από την εγχείρηση.
Οπότε, της λέω αστεία.
Και δεν μπορεί να γελάσει!
Ό,τι γίνεται στο σπίτι, λέω ότι είναι αιτία εγχείρησης.
Λέω "Θες νερό;" "Δεν έχω αγοράσει".
"Να γιατί θες εγχείρηση".
"Έτοιμο το φαγητό; Όχι; Θα εγχειριστείς".
"Το παιδί πάτωσε στο σχολείο. Εγχείρηση". Τα πάντα!
Πρόσφατα, έκανα κι εγώ μια εγχείρηση.
Ώρα να με εκδικηθεί.
Ήταν καλύτερος άνθρωπος από μένα.
Δεν είπε τίποτα.
Ήταν δίπλα μου όταν ξύπνησα.
Ήταν εκεί, με φρόντιζε.
Δεν είπε λέξη.
Μα το αναθεματισμένο χαμόγελο σε τσατίζει.
Με ρώτησε χαμογελώντας "Πονάς;" κι εγώ έκανα...
"Με κορόιδευες, γι' αυτό εγχειρίστηκες".
Πέρσι, έκανε μια εγχείρηση
κι ανάρρωνε σπίτι.
Με άλλα λόγια, ήταν άρρωστη σπίτι.
Προσαρμόσαμε ένα δωμάτιο γι' αυτήν,
με ορούς και όλα αυτά.
Ανέλαβα το σπίτι.
Ανέβασα ένα βίντεο με τίτλο "Μόνος μπαμπάς". Δείτε το.
Εξηγώ όλα όσα έκανα ως μπαμπάς και μαμά.
Ένας αγωνιστής μπαμπάς.
Δεν θα πω γι' αυτό.
Όμως, θα σας πω για τη συνάντηση στο σχολείο των παιδιών.
Δεν είχα ξαναπάει ως μπαμπάς.
Είναι το κάτι άλλο.
Δεν ήταν ωραία.
Έχουμε δασκάλους ή διευθυντές απόψε;
Άντε πηδηχτείτε, από καρδιάς.
Θα σας εξηγήσω γιατί.
Εκτιμώ, σέβομαι και θαυμάζω
τη δουλειά του δασκάλου.
Στα χέρια τους βρίσκεται το μέλλον του Μεξικού.
Οι αυριανοί Μεξικάνοι εξαρτώνται από τους δασκάλους.
Πρέπει να τους εκτιμάμε.
Δεν είναι δίκαιο
να βγάζει ένας ποδοσφαιριστής τα 100πλάσια από έναν δάσκαλο.
Μα κι εσείς, δάσκαλοι, κάντε το πιο εύκολο να σας συμπαθήσουμε.
Μην κανονίζετε συνάντηση στις 8:30 π.μ. Κανείς δεν θέλει να έρθει.
Κάντε την μια Τετάρτη
στις 10:00 το βράδυ.
Δωρεάν ποτά για μπαμπάδες.
Αποκλείεται να μη μαζέψει κόσμο.
Θα λέτε όλο χαρά "Σχολική συνάντηση την Τετάρτη!"
Η γυναίκα σας λέει "Θα πάω". "Παιδιά μου είναι. Εγώ θα πάω.
Για τα παιδιά μου μιλάμε".
Μα όχι. Συνάντηση Δευτέρα στις 8:30 το πρωί.
Εγώ τότε πέφτω για ύπνο.
Νυστάζω πολύ στη συνάντηση, κι η φωνή της δασκάλας δεν βοηθά.
Η δασκάλα κρατά τα βιβλία της.
"Αυτήν τη σχολική χρονιά...
το προσωπικό αφοσιώνεται..."
Εγώ σκέφτομαι "Τι βαρεμάρα!"
Και θυμήθηκα ότι όταν ήμουν μαθητής...
κι ερχόταν η μητέρα μου στις συναντήσεις,
ήταν πολύ διασκεδαστικό.
Καταρχάς, δεν γινόταν σε αίθουσα συσκέψεων, αλλά στην τάξη σου.
Έβγαζαν όλους τους μαθητές,
έμπαιναν οι γονείς,
και τους έλεγαν να κάτσουν στα θρανία των παιδιών τους.
Ζωγράφιζες μια πούτσα στο θρανίο του φίλου σου.
Λέγαμε "Η μαμά σου έκατσε σε πούτσα!
Δεν κρατιέται η γκόμενα!"
Ήταν ωραία, γιατί γνώριζες τους γονείς των φίλων σου.
Και τους κορόιδευες.
Έβλεπες τη μαμά του φίλου σου κι έλεγες "Φίλε, είναι πολύ άσχημη!
Καταλαβαίνω γιατί έφυγε ο πατέρας σου.
Έτσι που είναι, κι εγώ θα 'φευγα.
Δεν τη γέννησαν, την έχεσαν!"
Η φάτσα της είναι όλη στραβή.
Λες "Έτσι είναι ή θέλει να φτερνιστεί;"
Ήταν σαν τον Στιτς της Disney!
Μου έριξε μια άγρια ματιά κι είπα "Οχάνα έξι-δύο-έξι".
Είμαστε το ίδιο.
Όμως, είχε πλάκα.
Γιατί, με όλον τον σεβασμό...
υπάρχουν κυρίες που έχουν παιδιά στην εφηβεία
και είναι ακόμα πολύ όμορφες.
Έλεγες στον φίλο σου
"Να σου πω, η μαμά σου είναι πολύ σέξι!
Τι θα έλεγες να γίνεις γιος μου;"
Σου έλεγε "Άντε πηδήξου!" "Μη μιλάς έτσι στον μπαμπά!
Θα πας για ύπνο χωρίς βραδινό".
Εσύ χαζολογούσες...
η συνάντηση τελείωνε,
επέστρεφες στην τάξη,
χαρούμενος...
κι άκουγες μια φράση που σου πάγωνε το αίμα.
Όταν η δασκάλα έλεγε στη μαμά σου
"Κυρία μου, να σας πω για λίγο;"
"Να πάρει ο διάολος".
Η μητέρα μου γύριζε σε μένα και με έδειχνε με το δάχτυλο.
Άρχιζα "Ο Κύριος είναι ο ποιμήν μου. δεν θέλω στερηθή ουδενός.
Εις βοσκάς χλοεράς με ανέπαυσεν".
Ήξερες τι σε περίμενε.
Ένα θα σας πω. Τώρα την καταλαβαίνω.
Η κακομοίρα η μάνα μου.
Πάντοτε της ζητούσαν να μείνει.
Το έκαναν και σε μένα αυτό.
Θυμώνεις. Έκατσες σε όλη τη συνάντηση
κι επειδή το παιδί σου τα σκάτωσε, κάθεσαι κι άλλο.
Ζηλεύεις τους γονείς που φεύγουν.
Τους βλέπεις και λες "Ναι, στα τσακίδια".
"Το παιδί μου είναι καλό". "Άντε γαμήσου".
Τελειώνει η σχολική συνάντηση
και μου λέει η δασκάλα "Κε Εσκαμίγια, έρχεστε ένα λεπτό;"
Γύρισα στα παιδιά μου και σήκωσα το δάχτυλό μου.
Τα δύο παιδιά κοίταζαν με ύφος "Τι;"
Δεν με σέβονται τα κωλόπαιδα.
Είπα στη δασκάλα "Τι έσπασαν; Ελάτε. Θα πληρώσω τα διπλά".
Για να μην έρθω και την άλλη Δευτέρα!
Η δασκάλα είναι σοβαρή. "Υπήρξε ένα θέμα με το παιδί σας".
"Τι έκανε το μωρό μου;"
"Το παιδί σας
έμπλεξε σε καβγά...
με έναν φίλο".
Και είπα "Με δικό μου φίλο;"
Καταλαβαίνετε ότι αστειευόμουν.
Κωμικός είμαι.
Ήθελα απλώς να σπάσω τον πάγο με τη στρυφνή δασκάλα...
Η δασκάλα δεν το κατάλαβε και με πέρασε για ηλίθιο.
Μου εξηγεί σαν να ήμουν μαθητής της.
"Όχι, το παιδί σας έχει έναν φίλο στο σχολείο".
"Τώρα κατάλαβα.
Ευχαριστώ.
Νόμιζα ότι ο κολλητός μου σπούδαζε εδώ".
Είπα "Εντάξει.
Ο γιος μου έμπλεξε σε καβγά με τον κολλητό του".
Ρώτησα αυτό που θα ρώταγε κάθε πατέρας.
"Ποιος νίκησε;"
Μου έδειξαν το βίντεο.
Τώρα έχουν βίντεο.
Θυμάστε κάποτε που ήταν ο λόγος σας εναντίον του δασκάλου;
Σε μάλωνε. Έλεγε ο πατέρας σου "Τι έγινε;"
"Ο δάσκαλος είναι μαλάκας.
Δεν με συμπαθεί. Δεν έκανα κάτι".
Τώρα, υπάρχει βίντεο που αποδεικνύει ότι έκανες μαλακία.
Στο βίντεο, έβλεπες ξεκάθαρα το παιδί μου
να κάθεται στο θρανίο...
κι από το πουθενά,
έρχεται ένας συμμαθητής και του ρίχνει σφαλιάρα.
Μάτωσε η μύτη του. Ο γιος μου σηκώθηκε κλαίγοντας.
Χτύπησε το άλλο παιδί.
Το έριξε στο πάτωμα και συνέχισε να το χτυπάει.
Κλαίγοντας κι αιμορραγώντας πάνω του.
Είδα το βίντεο και είπα "Μπράβο το αγόρι μου!
Είσαι σωστός Βίκινγκ!"
Είναι σαν τη μητέρα του.
Όχι σαν εμένα.
Σας ευχαριστώ, αδέρφια.
Με ξέρετε, αδέρφια. Αν ήμουν εγώ...
ο καβγάς θα είχε τελειώσει με την μπουνιά στη μύτη.
Θα σκούπιζα τη μύτη μου...
και θα έλεγα στο παιδί "Καλά...
αρκετά.
Τσακωθήκαμε.
Ξεθυμάναμε.
Ελευθέρωσες πόνο για τον απόντα πατέρα σου.
Εγώ ελευθέρωσα αίμα από τη μύτη μου.
Ας πούμε ότι είναι ισοπαλία, σαν κύριοι".
Αλλά όχι. Απ' ό,τι φαίνεται, ο γιος μου
είναι μια μηχανή που γαμεί και δέρνει.
Ένας DJ που έδωσε στο παιδί ένα μιξάρισμα από μπουνιές.
Ξέρω τι σκέφτεστε.
Η βία δεν λύνει τίποτα και τέτοιες αηδίες.
Μπείτε στη θέση μου ένα λεπτό, ναι;
Προέρχομαι από επτά γενιές Εσκαμίγιας
που ήταν θύματα στο σχολείο.
Και για πρώτη φορά, έχουμε έναν επιτιθέμενο.
Νιώθουμε μεγάλη περηφάνια γι' αυτόν.
Η δασκάλα ήθελε να τον τιμωρήσω. Της είπα "Τρελάθηκες;
Θέλω να του αγοράσω ένα φορτηγό!
Το αξίζει. Είναι μόνο πέντε ετών και καβγαδίζει καλύτερα από τον μπαμπά".
Φυσικά, δεν τον μάλωσα, αδέρφια.
Τον πήγα σπίτι για να τον μαλώσει η γυναίκα μου.
Γι' αυτό είναι οι γυναίκες,
για να υπάρχει ένας ενήλικας στη σχέση.
Η γυναίκα μου μόλις είχε εγχειριστεί, με τον ορό.
Μάλωσε τον μικρό. Είπε "Αγάπη μου, αυτό είναι κακό.
Δεν σε μάθαμε έτσι.
Γι' αυτό πληρώνω σχολείο;
Για να τσακώνεσαι σαν να 'σαι ζώο;
Είσαι τιμωρία για έναν μήνα.
Αυτόν τον μήνα,
δεν θα παίξεις NIntendo".
Είναι μαμά και λέει το Xbox "Nintendo".
Ετοιμαζόμουν να τη διορθώσω.
Αλλά μετά λες "Άσ' το.
Δεν είναι δικό μου πρόβλημα".
Γυρνάει και μου λέει "Σωστά;" και λέω "Ναι.
Τέλος το Nintendo 1".
Είπε "Τιμωρία για έναν μήνα.
Δεν θα παίξεις Nintendo, δεν θα πας στο πάρκο.
Θα είσαι τιμωρία όλον τον μήνα,
για να καταλάβεις τι έκανες".
Με κοίταξε ο γιος μου...
σαν να ζητούσε βοήθεια.
Του έκανα νόημα "Όχι.
Μην παίρνεις κι άλλους στον λαιμό σου".
Οι γυναίκες θα πουν "Τι μαλάκας",
όμως, θα πω κάτι που θα καταλάβουν όλοι οι άντρες.
Ανάμεσα στους άντρες, υπάρχουν άγραφοι κώδικες τιμής
που πρέπει να σεβαστούμε.
Για παράδειγμα, αν πέντε φίλοι παίζουν ποδόσφαιρο
και σπάσουν ένα παράθυρο,
τρέξουν και πιάσουν τον έναν...
αυτός ο ένας παίρνει την ευθύνη...
κι αφήνει τους άλλους.
Κι οι άλλοι τον κοροϊδεύουν.
Εξήγησα στον γιο μου "Σειρά σου να θυσιαστείς για την ομάδα.
Μη με καρφώσεις. Μην είσαι κότα".
Ο γιος μου έφυγε κλαίγοντας. Λυπήθηκα.
Είπα στη γυναίκα μου "Δεν είδες το βίντεο.
Θα σου το δείξω. Το έχω στο Instagram.
Ένα παιδί τα έβαλε μαζί του κι αυτός υπερασπίστηκε τον εαυτό του.
Έκανε το σωστό".
Η γυναίκα μου είναι μοντέρνα, ψυχολόγος.
Μου είπε "Όχι.
Ο γιος σου πρέπει να μάθει
ότι ο διάλογος ανοίγει πόρτες".
"Ναι, αλλά τις χτυπάνε δυνατά.
Είμαι ζωντανή απόδειξη ότι ο διάλογος δεν αξίζει.
Έζησα 15 χρόνια τρομοκρατίας. Δεν το θέλω για τον γιο μου".
Είπε "Είσαι τιμωρία. Κάνε ό,τι θες".
"Γι' αυτό θες εγχείρηση, είσαι κακιά".
Κι έφυγα τρέχοντας.
Ναι.
Δεν θέλω άλλα προβλήματα.
Πήγα στο πεζοδρόμιο...
να μιλήσω στον γιο μου. Ήμασταν στενοχωρημένοι.
Με ρωτάει
"Μπαμπά, έκανα λάθος;"
Είπα...
"Όχι ιδιαίτερα.
Να πάρει. Ήσουν σαν επαγγελματίας".
"Τότε, γιατί μπήκα τιμωρία;" "Γιατί η μαμά σου είναι περίεργη.
Γι' αυτό θέλει εγχείρηση".
"Άρα, είμαι τιμωρία για έναν μήνα;" "Έτσι λένε".
Λέει ο γιος μου "Μα η μαμά δεν φεύγει από το δωμάτιο".
Είπα "Πρέπει να μείνει σε αποστειρωμένο χώρο".
"Αποστειρωμένο;"
"Σαν τον θείο Πέπε".
Ένας ξάδερφος που δεν μπορεί να κάνει παιδιά.
Το σιχαίνεται αυτό το αστείο. Εγώ το λατρεύω!
Διαφορά απόψεων. Ελεύθερη χώρα είναι.
Μου είπε ο γιος μου
"Αφού η μαμά δεν βγαίνει από το δωμάτιο,
πώς θα ξέρει ότι έμεινα τιμωρία για έναν μήνα;"
Είπα "Δικέ μου!
Είσαι και έξυπνος και καλός στο ξύλο.
Είσαι ο εκλεκτός.
Αυτός που θα ελευθερώσει τους άντρες.
Έχεις δίκιο. Μαζί σου, δικέ μου.
Αν σε ρωτήσει η μαμά, πες ότι είσαι τιμωρία
κι ότι σου λείπει το Nintendo. Θα σε πιστέψει".
Ξέρω ότι κάνω λάθος.
Μα είμαι περήφανος για τον γιο μου.
Πήγα σε άλλη μία συνάντηση...
για να μιλήσω στους γονείς του παιδιού, του θύματος.
Στη λεία του θηρευτή μου.
Πήγα με πολύ αέρα στο σχολείο, πολύ ψωνισμένος.
Είχαμε νικήσει.
Φερόμουν άθλια, υπεροπτικά στους γονείς του άλλου παιδιού,
σε στιλ "Γεια σας...
Λυπάμαι πολύ για το παιδί.
Κοίτα εκεί. Λες κι ήταν σάκος του μποξ!
Τι να κάνω; Όταν ελευθερωθεί το Κράκεν, δεν μπορείς να κάνεις πολλά.
Γράψτε το παιδί σας σε κάποιο χόμπι.
Μπαλέτο, γιατί είναι αδερφή!"
Γνώρισα τους γονείς του παιδιού.
Τη μαμά του τη λένε Μαρία ντελ Σοκόρο.
Συστήθηκε με χαλαρό τρόπο.
Είπε "Χαίρω πολύ. Κόκο".
Είπα "Με τρομάζεις".
Ετοιμαζόμουν να εξηγήσω ότι είμαι κωμικός και μαλάκας.
Και η δασκάλα
"Όχι, η κυρία λέγεται Μαρία ντελ Σοκόρο".
"Μάλιστα.
Ευχαριστώ. Νόμιζα ότι είχε σχέση με κάποιον που με τρόμαζε ως παιδί".
Τον μπαμπά του παιδιού...
τον έλεγαν Αγριπίνο.
Που να με πάρει.
Ίσως να κάνω λάθος...
αλλά πιστεύω από καρδιάς
ότι αν έχεις ένα τόσο φρικτό όνομα...
πρέπει να προειδοποιείς.
Όταν συστήνεσαι, να λες
"Γεια. Συγγνώμη, έχω αστείο όνομα.
Μη γελάσεις".
Έτσι προετοιμάζεσαι.
"Έλα. Είμαι έτοιμος".
Μα ο βλάκας απλώς το ξεστόμισε.
Λέει "Τι κάνεις; Είμαι ο Αγριπίνο".
Κάνω...
"Αγριπίνο; Πλάκα κάνεις!
Φοβερό όνομα για Πόκεμον, φίλε!"
Κι αυτός νευρίασε!
Λέει όλο σοβαρότητα
"Δεν βλέπω το αστείο".
Λέω "Σοβαρά;"
Και ξεκινά η συνάντηση.
Ήταν εκεί οι γονείς του μικρού,
τα δύο παιδιά, η δασκάλα, η διευθύντρια, ψυχολόγος.
Το σώμα μου ήταν εκεί...
μα το μυαλό μου όχι.
Συνεχώς σκεφτόμουν
"Τι τραγικό να σε λένε Αγριπίνο".
Τον κακομοίρη.
Δεν ακούγεται σαν κάποιο άσχημο δέντρο;
Τι προτιμάς για τα Χριστούγεννα; Έλατο...
ή Αγριπίνο;
Ακούγεται σαν να είναι σε προσφορά.
Ακούγεται σαν εθνικότητα.
Γνωρίζεις κάποιους.
Λένε "Ο φίλος μου είναι Μεξικάνος, από το Μεξικό.
Ο άλλος είναι Γάλλος, από τη Γαλλία.
Κι αυτός είναι Αγριπίνο...
από το Βόρειο Αγριπιστάν, μια χώρα
που βρίσκεται σε πόλεμο στα Βαλκάνια.
Ακούγεται σαν νέα θρησκεία.
Γνωρίζεις κάποιους και λέει ένας "Ο αδερφός εδώ...
δεν πιστεύει στην Παρθένο ή σε αγίους.
Είναι Αγριπίνος".
Λες "Είμαι ευυπόληπτο άτομο. Έχω και φίλους Αγριπίνους."
"Είναι Αγριπίνος της Έβδομης Ημέρας".
Όλο τέτοια σκεφτόμουν στη διάρκεια της συνάντησης.
Δεν θα με πιστέψετε,
αλλά σκέφτηκα τους στίχους του εθνικού ύμνου του Αγριπιστάν.
Ίσως θεωρήσετε ότι κάνω λάθος, μα πιστεύω
ότι πρέπει να 'ναι εμβατήριο.
Να καλεί σε πόλεμο, κάτι σαν
"Είμαστε όλοι Αγριπίνοι..." Όχι;
Σκέφτομαι τέτοιες ανοησίες...
και η δασκάλα με ξαναφέρνει στη Γη.
Με ρωτά...
"Συμφωνείτε με αυτό;"
Έχω πολλά χρόνια εμπειρίας στο να μην προσέχω, αδέρφια.
Είπα "Με ποια από όλες τις επιλογές;"
Είπε "Για τη μοναδική που είπαμε.
Αυτήν που πρότεινε ο κύριος".
Είπα "Ναι, φυσικά.
Όπως πρότεινε ο...
Ο φίλος μου".
Η δασκάλα το κατάλαβε και μου επιτέθηκε.
"Πείτε το όνομα".
"Φράνκο, το δικό σας;"
Και πετάχτηκε ο Άγρι.
"Πες το όνομά μου χωρίς να γελάς".
Εγώ...
Σκέφτομαι από μέσα μου "Είμαστε όλοι Αγριπίνοι".
"Πες το όνομά μου χωρίς να γελάς!" "Δεν μπορώ!
Αγριπίνο!"
Κι ο τύπος νευρίασε.
Ο γελοίος ο τύπος ήθελε καβγά.
Το έκανε με χάρη, αλλά αυτό έκανε.
Είπε "Δόξα τω Θεώ που είμαστε στο σχολείο των παιδιών...
γιατί θα ήταν ποινικό αδίκημα.
Αλλιώς, εδώ και τώρα,
θα σου έσπαγα τα δόντια".
Είπα "Πόσο φοβάμαι".
Είπε ότι δεν θα το έκανε.
Οπότε, μπορώ να το παίξω σκληρός.
Αν έλεγε "Θα περιμένω έξω να σου σπάσω τα δόντια", ούτε λέξη.
Θα έμενα μέσα.
Θα έμενα στην πόρτα. "Τι θα κάνεις, μαλάκα;
Παράνομο, νόμιμο.
Μπορώ να το κάνω όλη μέρα. Πού να πάω; Είμαι κωμικός. Πάρ' τα.
Εσύ πρέπει να πας στην εταιρεία σου, στην Αγριπίνο Α.Ε.".
Συγγνώμη αν υπάρχει εδώ Αγριπίνο.
Θα ξέρεις ήδη ότι έχεις απαίσιο όνομα.
Θα νομίζετε ότι προσποιούμαι, μα το ορκίζομαι.
Δεν μπορώ να πω "Αγριπίνο" χωρίς να γελάσω.
Ακούστε με.
Αν περνάτε μια κακή μέρα...
σας παράτησε το ταίρι σας, σας απέλυσαν...
έχετε πονόδοντο, οτιδήποτε,
κάτι κακό, και θέλετε να γελάσετε, σας προκαλώ.
Σας προκαλώ. Σταθείτε στον καθρέπτη...
ή βιντεοσκοπήστε σε λειτουργία σέλφι.
Σας προκαλώ να επαναλάβετε τρεις φορές χωρίς να γελάσετε...
"Έχω ένα φίλο φίνο που τον λένε Αγριπίνο".
Χάσταγκ δοκιμασία Αγριπίνο.
Αν μου το στείλετε στο Twitter, θα το αναδημοσιεύσω.
Ετοιμαζόμουν να πάω σπίτι...
νικητής...
και λέει η δασκάλα
"Δεν τελειώσαμε".
"Έχουμε κι άλλο πρόβλημα με το παιδί σας".
Γυρνάω στον γιο μου.
"Τι έγινε, πρωταθλητή;
Ποιον έβγαλες νοκ άουτ τώρα;
Σε ποιον έδωσε μάθημα σήμερα ο κύριος Νοκ Άουτ;
Σε ποιον σέρβιρε σαλάτα ο σεφ Ξυλοδαρμός;"
Έχω πολλά τέτοια.
Μου είπε η δασκάλα
"Η κόρη σας έμπλεξε".
"Η μικρή μου;
Δεν κάνει ποτέ κάτι κακό".
Είπε "Η κόρη σας...
έμπλεξε σε καβγά με την κολλητή της".
"Εντάξει.
Ευχαριστώ.
Η μικρή μου είχε τον πρώτο της καβγά;"
Μου είπε "Όχι".
Το πρόβλημα ήταν ότι η κόρη μου προσέβαλε την κολλητή της.
Μόλις μου είπε ότι η κόρη μου προσέβαλε ένα άλλο κορίτσι,
είπα "Εγώ θα κατηγορηθώ".
Φανταζόμουν τη σκηνή στο σπίτι...
την κακομοίρα τη γυναίκα μου με τον ορό, να με μαλώνει.
"Είδες; Εσύ και τα βίντεό σου.
Σου έλεγα να μην κάνεις πρόβες στο σπίτι.
Όλο βρισιές και χυδαιότητες".
Νευρίασα. "Έτσι τρώτε, καριόληδες.
Όταν πληρώνω λογαριασμούς δεν είμαι χυδαίος;"
Ήταν σαν να είμαι χωρισμένος.
Μα πρώτα, ρώτησα.
"Τι προσβολή χρησιμοποίησε η μικρή;"
Η δασκάλα έβγαλε ένα τετράδιο...
λες και δεν θυμόταν η μαλακισμένη.
"Η μικρή είπε...
και παραθέτω...
'Είσαι Ινδιάνα...
και φτηνιάρα'".
Ανακουφίστηκα. Σκέφτηκα "Δεν είναι δικές μου προσβολές".
Με ξέρετε, αδέρφια.
Αν η κόρη μου είχε πει "Είσαι μαλακισμένη σκύλα", θα έφταιγα εγώ.
Μα θα συμφωνήσετε ότι το "Ινδιάνα" και το "φτηνιάρα"
είναι προσβολές που χρησιμοποιούν γυναίκες.
Γύρισα σπίτι νιώθοντας καλά, αδέρφια.
Έφτασα εκεί φορώντας τα γάντια του μποξ.
Πέταξα τη σάκα και είπα "Είδες τι διάολο έκανες;
Τι έμαθες στην πριγκίπισσά μου;
Δεν γυρίζεις καν βίντεο".
Μα η γυναίκα μου, σαν γυναίκα,
πήρε την κατάσταση στα χέρια της.
Μάλωσε την κόρη μου.
Είπε "Δεν μιλάμε έτσι.
Είσαι κυρία, σαν τη μαμά και τις γιαγιάδες σου.
Σε μεγαλώσαμε σωστά.
Ο μπαμπάς χρησιμοποιεί τέτοια λόγια στη δουλειά...
γιατί είναι κωμικός...
και βλάκας...
και δεν πήγε πανεπιστήμιο".
Θύμωσα, γιατί αν η μικρή είχε πρόβλημα, γιατί τα βάζει με μένα;
Πετάχτηκα και είπα "Κυρία;"
Είπα "Καταρχάς,
ξέρεις ότι πήγα πανεπιστήμιο. Εκεί γνωριστήκαμε.
Δεν πήρα μία, αλλά τρεις ειδικότητες.
Δεν το εξασκώ, δόξα τω Θεώ.
Γιατί δεν τις ολοκλήρωσα!
Πήγα, αλλά δεν αποφοίτησα".
Είπε στην κόρη μου "Είσαι τιμωρία.
Όλον τον μήνα, καθόλου ίντερνετ,
ούτε Netflix, ούτε YouTube,
ούτε κούκλες, ούτε τίποτα.
Θα μπεις τιμωρία, για να μάθεις να μην είσαι αγενής".
Η κόρη μου ρώτησε τη γυναίκα μου
"Κανονικά ή σαν τον αδερφό μου;"
Είπα "Πάψε!"
Είπα "Δικιά μου!
Μην τα ξερνάς όλα. Θα τα πούμε έξω".
Μα είναι γυναίκα. "Αν τιμωρηθώ εγώ, θα πάρω κι άλλον μαζί.
Δεν θα καταστραφώ μόνη".
Η μικρή ετοιμαζόταν να φύγει.
Τη ρωτάει η γυναίκα μου...
"Πού πας; Γύρνα πίσω.
Πού άκουσες τέτοιες προσβολές;"
Εγώ χαμογελούσα, αδέρφια.
Η μικρή γύρισε σε μένα,
άνοιξε διάπλατα τα μάτια,
σαν να ζητούσε βοήθεια.
Θα κάνω τα πάντα για αυτήν.
Στάθηκα δίπλα της, έβαλα το χέρι στην πλάτη κι είπα "Αγάπη μου,
μπήκες ήδη τιμωρία, ηρέμησε.
Ο μπαμπάς κι η μαμά θέλουν να μάθουν πού άκουσες τέτοια λόγια για να το λύσουν.
Αν το άκουσες από τον μπαμπά, ο μπαμπάς δεν θα θυμώσει...
γιατί σε αγαπάει.
Παρόλο που ο μπαμπάς είναι αμόρφωτος βλάκας.
Όμως, αν τα άκουσες από τη μαμά...
ούτε αυτή θα θυμώσει,
γιατί η μαμά αποφοίτησε.
Δύο πτυχία κι ένα μεταπτυχιακό.
Δεν δουλεύει, πληρώνει ένας μαλάκας,
αλλά η μαμά αποφοίτησε.
Η μαμά αποφοίτησε".
Είπα "Αγάπη μου...
είσαι ασφαλής. Πες στον μπαμπά και τη μαμά.
Πού άκουσες τέτοιες προσβολές;"
Η γυναίκα μου την κοίταξε στα μάτια.
Η κόρη μου γύρισε σε μένα.
Της έδωσα κουράγιο.
Η κόρη μου χαμογέλασε.
Πήρε μια προκλητική στάση απέναντι στη μαμά της.
Και με ένα χαμόγελο στα χείλη είπε...
"Από τον μπαμπά".
Σκέφτηκα "Άθλιε Ιούδα!"
"Τιμωρία για δύο μήνες! Να μάθεις να μη λες ψέματα".
Έφυγε η μικρή. Η γυναίκα μου ήταν έτοιμη να με μαλώσει.
Οπότε, αύξησα τα παυσίπονα στον ορό.
"Είναι 4:00. Καληνύχτα. Ώρα για ύπνο".
Πήγα να μαλώσω τη μικρή.
Είπα "Αγάπη μου,
σε αυτό το σπίτι βρίζουμε, αλλά δεν λέμε ψέματα".
Ίσως να μην το ξέρετε,
αλλά στο σπίτι μας,
έχουμε μηδενική ανοχή στο ψέμα.
Εγώ την εφάρμοσα.
Δεν λέω ψέματα.
Όχι επειδή είμαι καλός, μη με παρεξηγήσετε.
Δεν λέω ψέματα,
γιατί βαριέμαι να θυμάμαι τι είπα.
Χρειάζεσαι καλή μνήμη για τα ψέματα.
Όταν πεις ψέματα στη γυναίκα σου,
λέει "Εντάξει, όλα καλά".
Όμως, θα σε ξαναρωτήσει έξι μήνες μετά.
Ρωτάει "Τι έγινε εκείνη τη μέρα που άργησες να γυρίσεις;"
Και σκέφτεσαι "Που να πάρει! Δεν θυμάμαι!"
Η γυναίκα σου θυμάται. Τα έχει καταγράψει όλα.
Γι' αυτό δεν λέμε ψέματα σπίτι.
Οπότε, μάλωσα την κόρη μου.
Είπα "Είναι η τελευταία φορά
που σε ακούω να λες τη λέξη 'Ινδιάνα' με υποτιμητικό τρόπο".
Δεν εννοώ τις τιμές. Εννοώ σαν προσβολή.
Είπα στην κόρη μου ότι ήμουν θυμωμένος και λυπημένος.
Αδέρφια, σας το λέω,
το "Ινδιάνος" πρέπει να εξαλειφθεί ως προσβολή.
Το έχουμε πολύ εύκολο να πούμε έναν Μεξικάνο "Ινδιάνο".
Δεν πρέπει.
Το Ινδιάνος σημαίνει γηγενής.
Ειλικρινά, είμαστε όλοι Ινδιάνοι.
Όλοι!
Θα το ξαναπώ, μήπως σκέφτεστε
"Ναι, ξέρω κάποιους". Όχι, κι εσύ, καριόλη!
Όλοι!
Στις φλέβες μας, στις αρτηρίες μας,
έχουμε τουλάχιστον μια στάλα αίμα
Αζτέκων, Τολτέκων, Τσιτσιμέκα, Τλαουίκα, Μάγιας και τα λοιπά.
Αν κουνήσουμε το γενεαλογικό σας δέντρο, θα πέσουν κάποιοι Ινδιάνοι.
Δεν με νοιάζει πόσο λευκό δέρμα, πόσο ξανθά μαλλιά έχετε,
είμαστε όλοι Ινδιάνοι, εντάξει;
Ευχαριστώ. Το λέω από καρδιάς.
Δεν ξέρω πώς είναι στην Πόλη του Μεξικού, αλλά στο Μοντερέι που ζω εγώ
φαίνεται ότι είμαστε όλοι Ευρωπαίοι!
Ναι.
Αν ρωτήσεις "Από πού είσαι;",
λένε "Εδώ γεννήθηκα".
"Άρα είσαι Μεξικάνος".
"Όχι, εδώ γεννήθηκα, αλλά...
ο μπαμπάς μου κατάγεται από Ισπανία.
Το επώνυμό του είναι Καταλάν.
Η μητέρα μου έχει γαλλικό επώνυμο.
Από την περιοχή Μπορντό.
Άρα, είμαι Γαλλο-Καταλανός".
Ναι, αλλά η φάτσα σου είναι από το Τενοκτιτλάν.
Μην είσαι τόσο σνομπ.
Το εξήγησα στη μικρή μου.
Είπα "Αγάπη μου, ο μπαμπάς σου είναι περήφανος Ινδιάνος.
Είμαι 50 τοις εκατό Τλαουίκα
και 50 τοις εκατό που δεν ξέρουμε".
Η θεωρία μου είναι ότι κατά τον Β' ΠΠ,
ένας Ιάπωνας πήδηξε μια Ινδιάνα κι έτσι...
έγινε η μείξη.
Είπα "Ο μπαμπάς σου είναι Ινδιάνος.
Ο αδερφός σου και οι παππούδες σου είναι Ινδιάνοι.
Η θεία Χουανίτα είναι πολύ Ινδιάνα".
Έχω μια κουνιάδα...
που όταν χορεύει, βρέχει.
Μα δεν πρέπει να 'ναι προσβολή.
Είπα στη μικρή "Μη λες 'Ινδιάνα' σαν προσβολή...
και μη λες κάποιον φτηνιάρη.
Ειδικά στους φτηνιάρηδες.
Είναι συνήθως επιθετικοί. Θα φας καμία μπουνιά".
Ρώτησα τη μικρή μου
"Γιατί τσακώθηκες με την κολλητή σου,
αν είναι η κολλητή σου;"
Πολύ σοβαρή, μου απάντησε
"Μπαμπά, χωρίς παρεξήγηση,
είναι πρόβλημά μου".
Δεν ήξερα πώς να το χειριστώ.
Οτιδήποτε κάνω ως πατέρας,
βασίζεται σε ό,τι έκαναν οι γονείς μου σε μένα.
Ποτέ δεν μίλησα έτσι στη μητέρα μου.
Δεν έχω καμία αναφορά.
Αν γυρνούσα σπίτι με μαυρισμένο μάτι
για χιλιοστή φορά...
και η μητέρα μου με ρωτούσε "Τι έγινε στο σχολείο;",
κι έλεγα "Χωρίς παρεξήγηση,
είναι πρόβλημά μου"...
η μητέρα μου θα χαμογελούσε.
Θα έλεγε "Για δες.
Τώρα έχεις δύο προβλήματα.
Τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται".
Θα έλεγε με την παντόφλα "Ή θα πεις σε μένα ή σ' αυτήν.
Ξεκίνα να μιλάς, γιε του μαλάκα του πατέρα σου".
Γιατί έτσι με προβάλλει.
Ακόμη και σήμερα.
Οι αγαπημένες της προσβολές είναι "γιε του καριόλη"...
και "πουτάνας εγγονέ".
Για την πεθερά της, δεν είναι χαζή.
Ναι, από εκεί το πήρα κι εγώ, αδέρφια.
Μα είμαι μοντέρνος μπαμπάς της ηλίθιας γενιάς
που θέλει να 'ναι φίλη με τα παιδιά.
Της είπα "Αγάπη μου,
μη μου λες.
Αν δεν με εμπιστεύεσαι τώρα,
πες μου όταν νιώσεις έτοιμη.
Έχεις δικαίωμα στην ιδιωτικότητα. Δεν θα γίνω αδιάκριτος".
Το βράδυ, ρώτησα τη γυναίκα μου.
Δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Είπε "Δεν νυστάζω".
Είπα "Αφού κοιμάσαι όλο το απόγευμα, τι περιμένεις;
Η εγχείρηση θα φταίει, τι να πω;"
Τη ρώτησα "Ξέρεις τι πρόβλημα έχει η κόρη μας;"
Μου λέει πολύ σοβαρά "Ναι.
Δεν ήταν ωραίο".
Είπα "Να πάρει. Τι συνέβη;"
Είπε "Είναι πρόβλημά της".
"Κι εσύ γιατί διάολο το ξέρεις;"
"Γιατί είμαι η μαμά της".
"Χαίρω πολύ. Φράνκο. Ο μπαμπάς της.
Κάπου κολλάω κι εγώ στην εξίσωση των παιδιών".
"Άσ 'το. Δεν είναι πρόβλημά σου". "Είναι ήδη πρόβλημά μου".
"Είναι κάτι κοριτσίστικο".
"Τώρα είναι unisex" είπα.
"Εντάξει;
Τι έπαθε η μικρή;"
"Γιατί θες να ξέρεις;"
"Γιατί αύριο θα έχουμε συνάντηση γι' αυτό. Η κυρία Εγχείρηση δεν θα έρθει.
Θέλω να ξέρω τι συμβαίνει".
Οπότε, μου τα ξέρασε όλα. Θα σας τα πω.
Αυτό συνέβη πέρσι, εντάξει;
Όλα όσα θα σας πω συνέβησαν πέρσι.
Ήμουν στο Μοντερέι, πέρσι τον Σεπτέμβρη.
Έγραφα για μια παράσταση για το Χαλοουίν.
Μου είπαν γι' αυτό το πρόβλημα.
Θυμάμαι καλά ότι η κόρη μου μπήκε στο στούντιο κι είπε "Μπαμπά,
μην το βάλεις στο σόου".
Ναι.
Ξέρετε τα παιδιά!
Μα όχι. Μόλις σας είπα ότι στο σπίτι δεν λέμε ψέματα.
Ήμουν πολύ ειλικρινής μαζί της.
Της είπα "Λοιπόν...
φυσικά και θα το βάλω.
Πρώτον, είναι τέλεια ιστορία.
Δεύτερον, δεν έχω υλικό για του χρόνου.
Τρίτον, σε συμφέρει. Θα πάρεις πολλά παιχνίδια".
Έτσι, μου έδωσε άδεια.
Το πρόβλημα συνέβη στο σχολείο, ναι;
Η κόρη μου πήγαινε στο ίδιο σχολείο
από τότε που πήγαινε παιδικό.
Όταν συνέβη αυτό,
πήγαινε Β' δημοτικού, έτσι;
Από τον παιδικό,
ήταν φίλη με δύο άτομα.
Την πρώην κολλητή της,
με την οποία τσακώθηκε,
κι ένα αγόρι,
που είναι φίλος-αγόρι της κόρης μου.
Εσείς γελάτε. Εγώ δεν το βρίσκω καθόλου αστείο.
Όσοι έχετε κόρες, θα με καταλάβετε.
Όταν έχετε μια κόρη, είναι η πριγκίπισσά σας, σωστά;
Πίστεψα στον κεραυνοβόλο έρωτα τη μέρα που γεννήθηκε.
Όταν την κράτησα στα χέρια μου, είπα "Δεν ξέρω ποια είσαι,
αλλά είμαι ο σκλάβος σου, η σκύλα σου για μια ζωή".
Ως άντρας, είναι εύκολο να παραδοθείς στην κόρη σου.
Είναι η μόνη γυναίκα που ό,τι κι αν κάνει,
θα την αγαπάω μέχρι θανάτου, εντάξει;
Δεν μπορεί να σε απατήσει με άλλον πατέρα.
Θα είναι πάντοτε η κόρη σου.
Η κόρη σου είναι η μηχανή, η βενζίνη σου, που οδηγείς για να ζήσεις.
Η πριγκίπισσά σου.
Και υπάρχει πάντα ένας μαλάκας φίλος...
που έχει έναν γιο στην ηλικία της κόρης σου.
Έρχεται στο σπίτι σου με το μαλακισμένο του...
και το επιδεικνύει, λες και...
"Τι θες, μαλάκα;"
"Μη νευριάσεις, αλλά το φαντάζεσαι;"
"Φαντάζομαι πολλά, είναι η δουλειά μου".
"Μην τσατίζεσαι!
Λέω μόνο, για φαντάσου...
όταν μεγαλώσει η κόρη σου κι ο γιος μου,
για φαντάσου...
να παντρεύονταν!"
Είπα "Κι αν όχι;
Το παιδί σου είναι κακάσχημο!
Εσύ είσαι ηλίθιος κι ο γιος σου αλλήθωρος.
Δεν θέλω τέτοια γονίδια.
Τράβα πηδήξου εσύ κι ο αλλήθωρος!
Λίγο σεβασμό στην πριγκίπισσά μου!"
Όμως...
η κόρη μου έχει αγόρι.
Μέχρι και που τον συμπαθώ.
Αλήθεια, θέλω να τον μισήσω, μα δεν μπορώ.
Είναι σπουδαίο παιδί.
Κάποια μέρα, θα γίνει σπουδαίος άντρας.
Είναι ο καλύτερος στο τμήμα.
Είναι το εξυπνότερο παιδί στην τάξη του.
Είναι φυτό. Τι άλλο να ζητούσα στη ζωή;
Αυτό το μαλακισμένο θα μας κάνει πλούσιους.
Δεν δίνω άδεια να βγει με την κόρη μου.
Επενδύω στη σύνταξή μου.
Και παρόλο που μπορώ να σας πω τι έγινε,
η κόρη μου με έβαλε να ορκιστώ
ότι δεν θα πω τα ονόματα του αγοριού και της πρώην κολλητής.
Είναι ένας όρκος που θα σεβαστώ.
Οπότε, τους έδωσα ψευδώνυμα.
Θα λέμε το αγόρι "Κουράδα"...
και την πρώην κολλητή "Σκατούλα".
Λοιπόν, ο Κουράδας...
η Σκατούλα...
και η πριγκίπισσά μου...
είναι φίλοι από τον παιδικό.
Είναι φίλοι εδώ και πέντε, έξι χρόνια.
Είναι επτά, οκτώ χρονών.
Άρα, είναι φίλοι όλη τους τη ζωή.
Ήταν πάντα μαζί.
Έκαναν τα πάντα μαζί.
Μαθήματα, διαλείμματα,
εξωσχολικές δραστηριότητες.
Τις Παρασκευές, οι μανάδες τους μεθούσαν παρέα.
Καλά...
Έλεγαν ότι πίνουν καφέ.
Μέχρι σήμερα, δεν έχω δει ούτε μια κούπα καφέ στο σπίτι.
Μα έχω δει ένα σωρό παγωμένα ποτήρια.
Δεν λέω κάτι, αλλά δεν μοιάζει με καφέ.
Τα παιδιά είναι πάντα μαζί.
Το ζευγάρι και η κολλητή.
Το πρόβλημα ήταν ότι η Σκατούλα...
είπε στην πριγκίπισσά μου μια Δευτέρα
"Να σου πω, φιλενάδα...
θα σου το πω για να το μάθεις από μένα".
Εσείς οι γυναίκες μυρίζεστε τον καβγά, έτσι;
Οι άντρες σκέφτονται "Τι καλή φίλη!"
Λειτουργεί αλλιώς μεταξύ γυναικών.
"Φιλενάδα, θα σου το πω για να το μάθεις από μένα.
Το περασμένο Σάββατο,
ο Κουράδας κι εγώ...
πήγαμε μαζί σινεμά.
Σαν φίλοι.
Πριν από το σινεμά, πήγαμε για έναν χυμό
και μιλούσαμε για σένα.
Προφανώς, μιλούσαμε για σένα.
Για το ένα και το άλλο και...
Το ένα έφερε το άλλο,
κι ο Κουράδας μού είπε ότι με έχει ερωτευτεί.
Μου είπε ότι είμαι το ομορφότερο κορίτσι στη Β' και Γ' τάξη.
Μου ζήτησε να γίνω το κορίτσι του.
Του ζήτησα χρόνο για να το σκεφτώ.
Και μετά την ταινία, είπα 'ναι'.
Οπότε, τώρα είναι το αγόρι μου.
Είμαστε πολύ ευτυχισμένοι.
Αγαπιόμαστε πολύ.
Σου ζητάω, σαν κολλητή μου,
να κάνεις στην άκρη και να μας αφήσεις να το χαρούμε".
Η μικρή μου απάντησε
"Είσαι Ινδιάνα και φτηνιάρα".
Ήταν λάθος...
αλλά πετυχημένο.
Το άξιζε η σκύλα. Δεν κάνεις κάτι τέτοιο.
Δεν το κάνεις σε μια φίλη.
Όμως, τότε κατάλαβα
ότι ράγισαν την καρδιά της κόρης μου, εντάξει;
Στα επτά της χρόνια,
έζησε μία από τις τρεις χειρότερες εμπειρίες.
Το αγόρι που είχε όλη της τη ζωή την παράτησε για την κολλητή της.
Δεν ήταν ωραίο να δω την κόρη μου να κλαίει.
Μπήκε στο δωμάτιό της.
Δεν ήθελε να πάμε στο πάρκο, γιατί της ράγισαν την καρδιά.
Αδέρφια, μπορείτε να μου πείτε ό,τι θέλετε και να μη με νοιάξει.
Δεν μπορώ να σκεφτώ προσβολή που να μην έχω ακούσει.
Δεν δίνω δεκάρα, αλήθεια.
Όμως, όταν πληγώνουν τα παιδιά σου,
είναι διαφορετικός ο πόνος.
Δεν είχα ξανανιώσει τόσο οργισμένος κι ανήμπορος.
Ήμουν τόσο τσατισμένος. "Γαμημένε Κουράδα!
Έφτασε η ώρα σου, μαλάκα!"
Πήρα τηλέφωνο τον μάνατζέρ μου. "Μπράιαν!
Βρες μου δύο παιδιά της Ε' δημοτικού...
που θέλουν να βγάλουν 500 δολάρια.
Θέλω δύο παιδιά της Ε', μια εγκαταλελειμμένη αποθήκη...
ένα σωρό μονωτική ταινία...
μια στολή κλόουν, λευκό χαρτόνι, μαύρο μαρκαδόρο
κι ένα άσπρο γατάκι".
Να σας εξηγήσω.
Το σχέδιό μου ήταν...
να δέσω σε καρέκλα τον Κουράδα
σε μια εγκαταλελειμμένη αποθήκη.
Τα φώτα είναι σβηστά.
Να τον αφήσω να μαριναριστεί στον φόβο για τρεις, τέσσερις ώρες.
Ξαφνικά, ανάβει ένα φως...
κι εμφανίζομαι εγώ...
χαϊδεύοντας ένα άσπρο γατάκι.
Και...
Και με φωνή σαν κακός του Τζέιμς Μποντ,
του λέω...
"Λοιπόν, Κουράδα...
σ' αρέσει να παίζεις με τις καρδιές των κοριτσιών;
Να σε συστήσω σε δύο φίλους".
Μπαίνουν τα παιδιά της Ε' τάξης.
Δεν είναι σπουδαίοι για εσάς,
αλλά για ένα παιδί της Β' είναι σαν δυο τέρατα!
Για πιο πολύ φόβο, ο ένας έχει ντυθεί κλόουν.
Ο άλλος κρατά ένα λευκό χαρτόνι με μαύρα γράμματα, που λέει "Τέλος".
Λέω "Κοίτα, Κουράδα...
Αυτοί είναι οι φίλοι μου.
Ο Κλόουν κι ο Τέλος.
Ένας από τους δύο θα σε πηδήξει!"
Ευχαριστώ, αδέρφια.
Αυτό ήταν το σχέδιο.
Η γυναίκα μου δεν συμφωνούσε!
Είναι παράξενη.
Γι' αυτό εγχειρίζεται.
Είπε "Μην ανακατεύεσαι.
Άσε την να μάθει από αυτό".
Είπα "Μα τι να μάθει;
Ράγισαν την καρδιά της κόρης σου!
Ό,τι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί στα επτά".
Είπε "Άσ' την.
Είναι η πρώτη της γνωριμία με τον γυναικείο κόσμο".
Είπα "Τι;"
Είπε "Σκέψου. Μην είσαι σπλαχνικός".
"Τι σχέση έχουν τα σπλάχνα μου με αυτό;
Υπονοείς ότι είμαι χοντρός;"
Είπε "Σκέψου, ναι;
Είσαι πολύ παρορμητικός. Σκέψου για λίγο.
Η κόρη σου είναι γυναίκα,
εντάξει;
Δεν είναι η τελευταία φορά
που θα κλάψει για έναν άντρα και τις μαλακίες του.
Ούτε η τελευταία φορά που θα την προδώσει μια φίλη της.
Άσ' τη να χτίσει μια άμυνα,
μια συναισθηματική πανοπλία.
Για εσάς τους άντρες, είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί.
Για εμάς τις γυναίκες,
είναι ένα πρωινό Τρίτης".
Είναι τρομακτικό, αδέρφια.
Κοιτάτε εμένα και δεν το καταλαβαίνετε,
αλλά μ' αρέσει να κοιτάω το κοινό,
γιατί οι πιο πολλές γυναίκες, συνειδητά ή ασυνείδητα,
κουνούν έτσι το κεφάλι...
Σαν να θυμούνται ένα παλιό τραύμα, σωστά;
"Ναι, η τσούλα η Μαρτίτα, ΣΤ' δημοτικού".
Οι γυναίκες το βλέπουν σαν εκπαιδευτική εμπειρία!
Είπε "Μην ανακατευτείς.
Είναι η εισαγωγή στη ζωή της ως γυναίκα.
Θα σου το ξαναπώ, γιατί είσαι ξεροκέφαλος.
Μην ανακατευτείς".
Ο εγκέφαλός μου κατάλαβε "Προχώρα με το σχέδιο".
Την επόμενη μέρα...
πήγα στο σχολείο της μικρής, για να το χειριστώ υπερβολικά.
Πήγα ντυμένος σαν εκείνη, για να 'μαι πιο τρομακτικός.
Η Σκατούλα ήταν μακριά,
πίνοντας νερό από το συντριβάνι, σαν ζώο που είναι.
Ρωτάω την κόρη μου "Η Σκατούλα είναι;
Ναι;
Πολύ φτηνιάρα.
Μα μην της το πεις".
Φτάνει ο μπαμπάς του Κουράδα.
Με χαιρετά λες και είμαστε φίλοι.
"Τι κάνεις, Φράνκο;" Είπα "Τι διάολο;
Κος Εσκαμίγια για σένα, μαλάκα".
Είπε "Έχεις ένα λεπτό;"
Είπα "Φίλε, έχω πολλά λεπτά.
Ο γιος σου όχι και τόσα".
Ρώτησε "Τι είναι αυτό;" "Ένα υποθετικό άσπρο γατάκι.
Τώρα δεν βγάζει νόημα. Θα καταλάβεις όταν δεις το αστείο.
Τώρα φεύγει το γατάκι".
Το είδατε, μαλάκες!
Κι εγώ το βλέπω. Μην ανησυχείτε.
Τον λένε κύριο Μουστάκια.
Είπε "Έχεις ένα λεπτό;" "Ναι, τι συμβαίνει;"
"Μήπως ξέρεις γιατί η κόρη σου
έπαψε να είναι φίλη του γιου μου;"
Είπα "Ναι".
"Τι έγινε;"
"Δεν ξέρεις;
Ίσως επειδή...
επειδή...
ο γιος σου είναι ένα μαλακισμένο.
Δεν σέβεται τις γυναίκες. Γι' αυτό δεν του μιλάμε".
Συμπεριέλαβα κι εμένα! Τι μαλάκας!
Είπε "Μα δεν είναι δίκαιο,
γιατί η Σκατούλα ήρθε σπίτι σου την Κυριακή
κι η κόρη σου της είπε ότι βαρέθηκε τον γιο μου.
Δεν ήθελε να είναι φίλη του.
Ζήτησε στη Σκατούλα να του πει
ότι δεν ήθελε να τον ξαναδεί".
Είπα "Όχι, μαλακίες. Δεν έγινε έτσι.
Ο γιος σου και η Σκατούλα πήγαν το Σάββατο σινεμά μόνοι τους".
Είπε "Πώς έγινε αυτό; Είναι επτά χρονών".
Δεν το είχα σκεφτεί αυτό.
Ίσως για σας να είναι λογικό...
αλλά μπείτε στη θέση μου.
Όταν το άκουσα, τσατίστηκα και δεν το σκέφτηκα.
Δεν κατάλαβα ότι η Σκατούλα τα είχε επινοήσει όλα.
Όλο το μακιαβελικό και τέλειο σχέδιο...
που έκανε δύο 36χρονους να τσακωθούν...
είχε καταστρωθεί από ένα επτάχρονο κορίτσι
για να κλέψει το αγόρι της κολλητής της.
Φίλε, είναι τρελές οι γκόμενες!
Τηλεφώνησα αμέσως στη γυναίκα μου για να της το πω όλο αυτό.
"Φίλε!
Πού να δεις τι έγινε, δικέ μου!"
Της τα είπα όλα. Ήταν ψύχραιμη.
Είπε "Σου είπα να μην ανακατευτείς.
Κάτι βρομούσε από την αρχή.
Γύρνα σπίτι, σε παρακαλώ
και μη μιλήσεις σε κανέναν".
Ο εγκέφαλός μου κατάλαβε "Πήγαινε κάνε τα όλα χειρότερα".
Αδέρφια, δεν είμαι περήφανος για αυτό που θα πω.
Έκανα κάτι κακό, το ομολογώ.
Είπα στους γονείς της Σκατούλας να πάνε να πηδηχτούν,
ότι είναι οι χειρότεροι γονείς στον κόσμο.
Δεν ήξερα ότι έπαιρναν διαζύγιο.
Και...
Και είπα "Κάποτε θα χωρίσετε, εξαιτίας αυτού του κακομαθημένου!"
Είπα στη μικρή "Εσύ θα φταις για όλα!
Οι γονείς σου θα χωρίσουν εξαιτίας σου!"
Φίλε, η μάνα έκλαιγε.
Ήρθε η ασφάλεια για να με ηρεμήσει.
"Μη μ' ακουμπάς, μαλάκα!
Δεν είσαι καν μπάτσος. Άντε γαμήσου!
Ο ξάδερφός μου στον στρατό θα σε λιώσει στο ξύλο".
Ήρθε ο Κουράδας να με ηρεμήσει.
Ένα επτάχρονο παιδί!
Ήρθε και μου είπε "Κύριε, μόλις το έμαθα.
Ορκίζομαι, δεν ήταν αλήθεια.
Μ' αρέσει η κόρη σας, είναι η κολλητή μου.
Δεν θα σταματούσα να της μιλώ.
Είναι τα πάντα, ο ήλιος μου, το φεγγάρι..."
"Κλείσε το στόμα σου!
Φίλε, μιλάς για το κορίτσι μου.
Αλλά είμαστε εντάξει".
Πήρα τον μάνατζέρ μου. "Μπράιαν, ακύρωσέ τα όλα.
Το κακάκι σώθηκε. Επαναλαμβάνω, το κακάκι σώθηκε.
Πλήρωσε τα παιδιά και τον ιδιοκτήτη της αποθήκης.
Επίστρεψε τη στολή κλόουν. Θα κρατήσω το γατί".
Και καθώς με έδιωχναν...
Ακόμα δεν με αφήνουν να πάω στο σχολείο.
Δεν πειράζει, γιατί δεν πάω σε συναντήσεις.
Λέει η γυναίκα μου "Έχει συνάντηση". "Τι κρίμα.
Δεν μπορώ να πάω".
Παρακολούθησα, αδέρφια...
τον Κουράδα να κάνει κάτι ηρωικό.
Μπροστά σε όλη την τάξη,
στους γονείς του και στης Σκατούλας,
σε μένα, στους δασκάλους, μπροστά σε όλους,
ο Κουράδας γονάτισε...
ζήτησε συγγνώμη από την κόρη μου
και της έδωσε ένα αρκουδάκι.
Ναι, πολλοί το κάνουν.
Όχι, δεν το βλέπετε από τη μεριά μου.
Γιατί παρακολούθησα έντρομος...
ένα επτάχρονο αγόρι...
να ζητά συγγνώμη
και να ταπεινώνεται...
για κάτι που δεν έκανε.
Τον αγκάλιασα με δάκρυα στα μάτια.
Του είπα "Φίλε,
καλώς όρισες στον κόσμο των αντρών".
Με λένε Φράνκο Εσκαμίγια. Ευχαριστώ! Να είστε καλά!
Ο Θεός μαζί σας!
Θέλω να παρουσιάσω κάποια πολύ σημαντικά άτομα για μένα.
Αδέρφια, οι The Diablo Squad. Ένα χειροκρότημα.
Ευχαριστώ που συμμετείχατε στο όνειρο.
Με λένε Φράνκο Εσκαμίγια. Με κάνατε ευτυχισμένο.
Ευχαριστώ που γράφουμε ιστορία.
Να είστε όλοι καλά! Αντίο!
Υποτιτλισμός: Γκέλη Τόγια