Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
To zaszczyt
móc zapowiedzieć jednego z najlepszych komików.
Co za gość... mówię wam.
Meksyk, jesteście gotowi?
Przedstawiam wam
niepowtarzalnego
Franca Escamillę! Gromkie brawa!
Pełna widownia!
Jak się macie?
Dobrze, że odpowiedzieliście.
Jak mnie nie znacie,
to jestem Franco Escamilla.
Dzięki, że przyszliście i kupiliście bilety.
Pełna Arena w Meksyku...
Kurwa! Ilu was jest!
Wybaczcie. Obiecaliśmy świetny występ,
a nie jest aż taki dobry.
Wybaczcie mi ten podstęp, bracia.
Moi fani z mediów społecznościowych
wiedzą, że moja żona miała operacje w zeszłym roku.
Poszła dobrze, dzięki Bogu.
Biedactwo, miała jakieś...
pięć operacji w trzy lata.
Zapytałem ją:
„Masz takiego jebanego pecha?”
Masz złą aurę.
No takie to szczęście.
Przy każdej operacji,
byłem z nią.
Oczywiście, żeby się nabijać.
Świeżo po operacji jest się bezbronnym,
a biedna żona nie mogła się ruszyć i...
nie funkcjonowały jej mięśnie brzucha,
bo miała operację.
Więc opowiadałem kawały.
A nie mogła się śmiać!
Żartuję, że potrzebowała operacji, bo zaniedbuje obowiązków domowych.
- „Mamy wodę?” - „Nie kupiłam”.
„No to potrzebna operacja”.
„Kolacja gotowa? Nie?
To musisz się leczyć. Operacja”.
„Dziecko dostało pałę? Operacja”.
Tyle powodów!
A ostatnio ja też miałem operację.
Nadszedł czas jej zemsty.
Była lepszym człowiekiem.
Nic nie mówiła.
Była przy mnie, gdy się obudziłem.
Koło mnie, opiekowała się mną.
Nic nie mówiła.
Ale ten jej uśmieszek mnie rozwalał.
Zapytała z uśmiechem: „Boli?”.
A ja...
„Widzisz? Nabijasz się ze mnie, to cię operują”.
Rok temu miała operację
i przechodziła rekonwalescencję.
Ludzie po technikum: była chora w domu.
Przystosowaliśmy dla niej pokój.
Kroplówka i to, co trzeba.
Przejąłem kontrolę.
Wrzuciłem na YouTube'a wideo „Samotny Tata”.
Do obejrzenia.
Opowiadam na nim, co robiłem jako mama i tata.
Tata walczący.
Ale nie o tym...
Nie wspomniałem jeszcze
o wywiadówce swojego dziecka.
Mój pierwszy raz.
To nie to, co się myśli.
Nic fajnego, serio.
Są tu nauczyciele albo dyrektorzy?
Serdecznie się pierdolcie!
Pozwólcie mi się wytłumaczyć.
Cenię, szanuję i podziwiam
pracę nauczyciela.
Wierzę, że przyszłość Meksyku jest w ich rękach.
Przyszłość Meksyku jest w rękach nauczycieli.
Powinniśmy bardziej ich doceniać.
To niesprawiedliwe...
że zawodowy piłkarz
zarabia więcej niż 100 nauczycieli.
Ale wy, nauczyciele, powinniście dać się polubić, skurwiele.
Nie róbcie wywiadówek w poniedziałki o 8.30 rano.
Nikt nie chce iść.
Lepiej róbcie w środy...
o 22.00.
Alkohol za darmo dla tatusiów.
Tłumy gwarantowane.
Takie świętowanie:
„Wywiadówka w środę! O tak!”.
Żona powie: „Ja pójdę”.
„Nie, ja pójdę. To moje dzieci, kurde!
Moje drogie dzieci”.
Ale nie. Wywiadówa o 8.30 rano.
Ja się o tej porze kładę.
Przychodzę, jestem śpiący,
a głos nauczyciela nie pomaga.
Niesie swoje książki i mówi:
„W tym roku akademickim...
kadra pedagogiczna...”.
Myślę sobie: „Ale nudy!”.
Pamiętam, gdy sam się uczyłem
i moja mamusia chodziła na wywiadówki.
To była zabawa, moi bracia.
Nie było to w sali konferencyjnej,
lecz klasie szkolnej.
Zabierali wszystkich uczniów,
wpuszczali rodziców
i kazali im siadać w dziecięcych ławkach.
Rysowało się kutasa na biurku najlepszego kumpla
i mówiło: „Twoja stara usiadła na kutasie.
Ale ma dupę szeroką!”.
To było spoko,
bo spotykało się rodziców kolegów.
I nabijało z nich.
Widziało się matkę kumpla i:
„Ziom. Ale masz brzydką matkę!”
„Rozumiem, czemu twój tata odszedł!”
„Jak się ma dupę jak wieloryb, to tak bywa”.
„Ona się nie urodziła, a została wysrana”.
Ale ona ma krzywą mordę.
„Ona ma zaraz kichnąć czy ma tak na co dzień?”.
Wyglądała jak Stitch z filmu Disneya!
Spojrzała groźnym wzrokiem i myślę:
„Eksperyment 626”.
Coś nas łączyło.
Ale było wesoło.
Z całym szacunkiem,
ale są kobiety
z nastoletnimi dziećmi,
które wciąż świetnie wyglądają.
I odwracasz się do kumpla:
„Ej, ziom,
twoja matka to jest laska”.
„Chciałbyś zostać moim synem?”
A on: „Pierdol się!”.
„Z mordą do ojca?!
Dziś bez kolacji, bachorze”.
Wygłupiałeś się,
wywiadówka się kończyła,
wracałeś do sali
wesoły...
i słyszałeś coś, co mroziło ci krew w żyłach.
Nauczycielka mówiła do mamy:
„Czy może pani jeszcze zostać?”.
„O kurwa...”
Mama się odwróciła
i wymierzyła palcem...
A ja zacząłem: „Pan Pasterzem moim.
Niczego mi nie brak.
Na polach zielonych pasie mnie”.
Wiadomo, co się święciło.
Powiem wam, że teraz ją rozumiem.
Biedna mamusia.
Zawsze musiała zostawać, a to wkurzające.
Mnie też kazali, moi bracia.
Wkurza mocno. Słuchasz zebrania,
a że twój dzieciak zjebał, zostajesz dłużej.
Zazdrościsz reszcie rodziców.
Wychodzą z miną: „O tak. Pierdol się”.
„Ja mam grzeczne dziecko. Jeb się!”.
Kończy się wywiadówka,
a nauczyciel mówi:
„Panie Escamilla, ma pan chwilę?”.
Odwróciłem się do dzieci i pokazałem im...
A one na to...
„Co jest?”.
Gówniarze mnie nie szanują!
Zapytałem: „Co stłukli?.
Miejmy to za sobą. Zapłacę podwójnie”.
Żebym nie musiał tyle zostawać.
Nauczycielka poważnieje.
„Jest problem z twoim dzieckiem”.
„Co zrobiło?”
„Twoje dziecko
wdało się w bójkę
z przyjacielem”.
A ja: „Z moim przyjacielem?”.
Wiecie, zażartowałem.
Jestem komikiem,
lubię przełamać lody z belferką ze spiętą dupą...
Ona nie załapała
i wzięła za głupka.
Wyjaśniła jak uczniowi.
„Nie. Pana dziecko ma przyjaciela. Tu, w szkole”
„Rozumiem!
Dziękuję!
Myślałem, że mój kolega prowadził tu taki mały eksperyment...”.
Dodałem: „Dobrze.
Mój syn wdał się w bójkę
ze swoim przyjacielem”.
Zapytałem o to, o co każdy ojciec:
„Kto wygrał?”.
Pokazano mi nagranie.
Teraz mają nagrania!
Pamiętacie czasy, gdy było to słowo twoje przeciwko nauczyciela?
Karali cię, a twój ojciec pytał: „O co chodzi?”.
„Nauczyciel to dupek.
Nie lubi mnie. Nie moja wina”.
A teraz mają wideo, które jest dowodem, że to ty odpierdalałeś.
Na nagraniu było widać mojego syna,
uczącego się przy ławce,
gdy znienacka
jego kolega wyskoczył i dał mu plaskacza.
Krew z nosa.
Mój syn wstał z płaczem.
Dopierdolił tamtemu w mordę.
Rzucił na podłogę
i go okładał. I znowu. I znowu.
Płakał i krwawił nad nim.
Zobaczyłem nagranie i:
„Mój pieprzony wojownik!”.
„Jesteś jak wiking, synku!”
Jest jak swoja matka!
Nie jak ja.
Dziękuję, bracia!
Znacie mnie, bracia.
Jeśli byłbym to ja...
walka skończyłaby się na krwi z nosa.
Wytarłbym go
i powiedział dzieciakowi: „Okej...
starczy.
Już powalczone.
Ulżyło nam.
Ciebie bolała nieobecność ojca.
Mnie boli teraz nos.
To mamy remis. Zakończmy to z klasą”.
Ale nie, bracia. Mój syn jednak
jest niezłym zabijaką!
Jest DJ-em, który zapewnił dzieciakowi niezłe łupnięcie.
Wiem, co myślicie!
Przemoc to nie rozwiązanie i inne frazesy. Okej.
Postawcie się w mojej sytuacji.
Siedem pokoleń Escamillasów,
których w szkole prześladowano.
Pierwszy raz
mamy w szeregach agresora.
Jesteśmy z niego dumni.
Nauczyciel kazał go ukarać.
Odparłem: „Odwaliło ci?”.
Chciałem kupić skurwielowi ciężarówkę.
Zasłużył. Ma pięć lat, a więcej doświadczenia w walce niż ojciec.
Oczywiście go nie upomniałem.
Zabrałem go do domu i kazałem to zrobić żonie.
Od tego są kobiety.
Muszą być tymi dorosłymi w relacji.
Moja biedna żona po operacji i pod kroplówką.
Gani syna...
Powiedziała: „Synku, to okropne.
Nie tego cię uczyliśmy.
Czy po to płacę za szkołę,
abyś walczył z kimś jak zwierzak?
Szlaban na miesiąc.
Miesiąc...
nie będziesz grać na Nintendo”.
Jest mamą, a nazywa tak Xboxa.
Chciałem ją poprawić,
ale się powstrzymałem.
Nie mój problem.
Odwróciła się: „Tak?”.
A ja: „Tak.
Żadnego pieprzonego Nintendo”.
A ona: „Szlaban na miesiąc.
Nie ma Nintendo,
chodzenia do parku.
Masz szlaban na miesiąc,
żeby zastanowić się nad swoim zachowaniem”.
Syn spojrzał na mnie...
jakby prosił o pomoc.
Pokazałem, że nie ma mowy.
Dodałem: „Zaakceptuj to. Nie ściągaj też mnie na dno”.
Pewnie kobiety pomyślą: „Ale dupek!”.
Pozwólcie jednak, że wytłumaczę coś.
My, faceci, mamy swoje niepisane zasady,
które przestrzegamy.
Gdy przykładowo pięciu kumpli gra w piłę
i zbiją szybę,
wszyscy uciekną, a jednego złapią...
Ta osoba bierze to na siebie
i innym uchodzi.
A inni się z niego śmieją.
Wytłumaczyłem synowi:
„Twoja kolej, weź to na siebie.
I nie wydaj mnie jak tchórz!”.
A on odszedł w płaczu i było mi źle.
Powiedziałem żonie:
„Ej, no nie widziałaś wideo.
Pokażę ci. Mam na Instagramie.
Dzieciak się dopierdolił do niego, a on się tylko bronił.
Zrobił, co należy”.
Ale ona jest nowoczesna. I jest psychologiem.
Odparła: „Nie.
Musi się nauczyć,
że rozmowa potrafi zdziałać więcej”.
„Tak, ale inaczej by mu dowalili!”
Jestem chodzącym dowodem, że gadanie gówno daje!
Piętnaście lat terroru.
Nie chcę tego dla syna!
Odparła: „Ma szlaban. Rób, co chcesz!”.
„Potrzebna ci operacja, bo jesteś złośliwa”.
I uciekłem!
To jest to!
Nie chciałem kłopotów.
Wyszedłem na zewnątrz
pogadać z synem.
Obaj zmywaliśmy mopami.
Zapytał:
„Tato, zrobiłem źle?”.
Ja na to...
„Nie do końca.
Kurde! Wyglądałeś jak zabijaka!”
„To czemu mam szlaban?”
„Bo mama jest dziwna”.
„Potrzebuje operacji”.
„I szlaban na miesiąc?”
„Na to wychodzi”.
On dodał:
„Mama nie może wyjść z pokoju”.
„Musi być w wysterylizowanym miejscu”.
„Wysterylizowanym?”
„Jak wujek Pepe”.
Jest moim bezpłodnym kuzynem.
Nienawidzi tego żartu. A ja uwielbiam!
Odmienne zdanie. Żyjemy w wolnym kraju.
Syn dodał:
„Jeśli mama nie może wyjść z pokoju,
to skąd będzie wiedziała, czy przestrzegam zasad?”
„Synku!
Jesteś inteligentny i świetnie walczysz!
Jesteś wybrańcem!
Kiedyś wyzwolisz ludzi.
Masz rację. Będę cię krył.
Jeśli mama zapyta, mów, że masz szlaban
i tęsknisz za Nintendo.
Dla niepoznaki”.
Wiem, że nie mam racji,
ale jestem z syna dumny.
Musiałem iść znowu na wywiadówkę,
aby pogadać z rodzicami drugiego dzieciaka.
Ofiary mojego drapieżnika.
Kawał ze mnie skurwiela.
Ciągle myślałem, że wygrał i super!
Byłem chamski i z góry oceniałem tamtych rodziców.
Myślałem: „Witam...
Szkoda mi waszego synka.
Patrzcie. Jak worek treningowy.
Ale co poradzę?
Gdy rozjuszy się bestię, to już po wszystkim.
Zapiszcie go na jakieś zajęcia.
Polecam balet, pasuje do tchórzy”.
I spotkałem rodziców.
Mama nazywała się María del Socorro.
Przedstawiła się na luzie.
„Miło poznać. Jestem Coco”.
A ja: „Już się boję!”.
Miałem powiedzieć jej, że jestem komikiem i dupkiem.
A nauczycielka...
„Nie. Ona nazywa się María del Socorro”.
„Aha. Dobrze.
Już się bałem, że jest spokrewniona
z kimś, kogo bałem się za młodu”.
Tata dzieciaka...
nazywał się Agropine.
Pieprzyć to.
Może się mylę, bracia,
ale wierzę,
że z tak okropnym imieniem,
trzeba ludzi ostrzegać.
Spotykasz kogoś
i mówisz: „Cześć. Wybacz, ale mam śmieszne imię.
Bez śmiechu”.
I można się przygotować.
„Dobra. Dawaj”.
A on tak bez ostrzeżenia.
„Hej, jak leci? Jestem Agropine”.
A ja...
„Agropine? Kurde, żartujesz?
Jak nazwa Pokemona!”
Koleś się wnerwił!
Spoważniał...
„Nie wiem, co cię śmieszy”
„Serio?”
„Ojej!”
Spotkanie się zaczęło.
Byli rodzice dzieciaka,
dwoje dzieci, nauczycielka, dyrektor, psycholog,
a także moje ciało,
ale nie umysł.
Nie mogłem przestać myśleć,
jak przejebane jest mieć na imię Agropine.
Biedny koleś.
Brzy jak brzydkie drzewo, co?
Co lepsze na Boże Narodzenie?
Sosna?
A może agropina?
Brzmi jak drzewko z przeceny.
Albo jak narodowość.
Spotykasz ludzi.
Mówią: „Mój kolega jest Meksykaninem.
Jest z Meksyku.
A inny Francuzem. Jest z Francji.
A ten kolega to Agropin.
Jest z Północnego Agropistanu, kraju...
walczącego z Bałkanami”.
Brzmi to jak nazwa nowej religii.
Spotykasz kumpli i jeden:
„Mój brat...
nie wierzy w Matkę Boską ani świętych.
Jest Agropinem”.
A ty na to: „Szanuję to.
Mam przyjaciół Agropinów”.
Jest Agropininem Dnia Siódmego czy coś.
O tym myślałem podczas spotkania.
Nie uwierzycie,
ale myślałem, jakie mogą być słowa hymnu Agropistanu.
Może powiecie, że się mylę, ale uważam...
że to powinien być hymn wojskowy, zagrzewający do walki na wojnie...
„Wszyscy jesteśmy Agropinami...”
Myślałem o tych bzdurach,
a nauczycielka sprowadziła mnie na ziemię
pytając...
„Zgadza się pan z tym?”.
Mam lata doświadczenia w niesłuchaniu.
Zapytałem: „Z którą możliwością?”.
A ona: „Jedyną, o której mówiliśmy.
Jego propozycją”.
A ja: „No... tak.
Tak będzie... dobrze.
Kolega ma rację”.
Nauczycielka się skapnęła i ruszyła:
„Powiedz imię”.
„Franco, a pana?”
I wtrącił się Agro.
„Wypowiedz moje imię bez śmiechu”.
A ja...
Myślałem: „Wszyscy jesteśmy Agropinami”.
„Powiedz moje imię bez śmiechu!”
„Nie mogę!”
„Agropine!”
I koleś się wkurzył.
Aż dupka ciągnęło do bójki.
I na szczęście było tak,
że powiedział: „Dzięki Bogu,
że jesteśmy w szkole syna
i byłoby to przestępstwo federalne.
Inaczej tu i teraz
wybiłbym ci zęby”.
Odparłem: „Tak się boję”.
Powiedział, że nic nie zrobi.
To mogłem kozaczyć.
Gdyby odparł, że widzimy się przed szkołą, byłbym cicho.
Nie wychodził.
Stał w drzwiach.
„Co robisz, dupku?”
„Nielegalne. Legalne. Nielegalne, legalne”.
„Mogę tak cały dzień.
Nie spieszy mi się. Jestem komikiem.
Musisz iść do swojej firmy, Agropine Incorporated.
Jeśli są tu Agropini, to wybaczcie,
ale wiedzieliście, że macie zjebane imię.
Możecie myśleć, że się zgrywam, ale przysięgam,
że nie potrafię wypowiedzieć bez uśmiechu.
Słuchajcie.
Gdy macie zły dzień...
ukochana osoba was opuściła, zwolnili was...
macie ból zęba, cokolwiek...
a chcecie się uśmiechnąć,
mówię wam...
Stańcie przed lustrem
albo nagrajcie wideo...
jak mówicie trzy razy bez śmiania się:
„Mam fajnego przyjaciela imieniem Agropine”.
Hashtag: wyzwanie Agropine.
Jak puścicie tweeta,
to go udostępnię!
Miałem już wracać do domu...
w chwale...
a nauczycielka:
„To nie koniec”.
„Był jeszcze jeden problem z dzieckiem”.
Spojrzałem na niego.
„Co się stało?
Kogo znów znokautowałeś?
Komu dałeś nauczę mój ty zabijako?
Komu Szef Zabijaka coś zgotował?”.
Mogę tak długo.
A nauczycielka:
„Nie. To twoja córka”.
„Moja córeczka?
Ona jest grzeczna”.
A ona: „Twoja córka...
wdawał się w sprzeczkę ze swoją przyjaciółką”.
„Dobrze.
Dziękuję.
Moja córka się biła?”
A ona: „Nie, nie”.
Chodziło o to, że córka
obraziła swoją przyjaciółkę.
Gdy tylko powiedziała,
że moja córka obraziła tamtą,
pomyślałem: „Będzie na mnie”.
Już wyobrażałem sobie
biedną żonę pod kroplówką,
pouczającą mnie...
„Widzisz? Twoje cholerne nagrania.
Mówiłam, że nie w domu.
Z tym przeklinaniem”.
I bym odparł: „Dzięki temu mamy na chleb, skurwiele!
Wulgarny to powinienem być, gdy płacę rachunki!”.
Jakbyśmy byli rozwiedzeni.
Ale wpierw zapytałem:
„Jakiego wyzwiska użyła?”
Nauczycielka sięgnęła po dziennik
jakby nie można było zapamiętać...
„Powiedziała...
cytuję...
»Jesteś tanią Indianką«”.
Ulga. Pomyślałem: „Nie powtarzała po mnie”.
Wiecie, jaki jestem.
Jeśli moja córka by powiedziała:
„Jesteś zdzirą i chamicą”, to moja wina.
Ale przyznajcie rację,
że „Indianka” i „tania”
to wyzwiska używane przez kobiety.
Wróciłem do domu z dobrym samopoczuciem.
Nadal w trybie bojowym.
Rzuciłem plecak ze szkoły...
„Kurde, widzisz co zrobiłaś?
Czego nauczyłaś naszą księżniczkę?
A nie robisz tego zawodowo!”
Moja żona w końcu
opanowała sytuację i się uspokoiła.
Okrzyczała córkę.
Rzekła: „Kochanie, nie mów tak.
Jesteś damą. Jak twoja mama i babcie.
Wychowałyśmy cię dobrze.
Twój tata używa złych słów w pracy,
bo jest komikiem
i chamem,
a także nie studiował”.
Wściekłem się, bo chodziło o córkę,
a atak był na mnie.
Wtrąciłem się: „Moja damo?
Po pierwsze,
byłem na studiach. Tam się poznaliśmy.
Wiesz, że studiowałem aż trzy kierunki.
Ale nie pracuje w żadnym.
Bo żadnego nie skończyłem.
Studiowałem, ale nie skończyłem”.
Powiedziała córce: „Kochanie, szlaban.
Cały miesiąc bez internetu,
bez Netflixa, YouTube'a,
lalek, bez niczego.
Masz szlaban na miesiąc, może nauczyć się grzeczności”.
Córka zapytała żony:
„Ale taki serio szlaban czy jak u brata?”.
A ja: „Zamknij się!”.
„Człowieku!
Cicho, pogadamy za drzwiami”.
Jest kobietą,
to dodała: „Jeśli mam iść na dół, to z kimś!
Nie chcę iść sama!”.
Córka już chciała iść,
a żona zapytała ją:
„Hej! Dokąd idziesz? Wracaj!
Skąd znasz te wyzwiska?”.
Aż się uśmiechnąłem.
Córka odwróciła się do mnie
i otworzyła oczy szeroko
jakby chciała prosić o pomoc.
Zrobię dla niej wszystko.
Stanąłem koło niej,
położyłem dłoń na plecach i: „Spokojnie. Już i tak masz szlaban.
Rodzice chcą tylko wiedzieć, skąd znasz te słowa,
aby rozwiązać ten problem.
Jeśli od taty,
to tata się nie obrazi,
bo cię kocha.
Pomimo to, że jest niewyedukowanym chamem.
Jeśli od mamy,
to mama też się nie obrazi,
bo ukończyła studia.
Dwa licencjaty i jeden magister.
Nie pracuje w zawodzie, dupek płaci rachunki,
ale mama ukończyła studia.
Mama była na studiach”.
Kontynuowałem: „Kochanie...
Tu jesteś bezpieczna. Powiedz rodzicom...
gdzie usłyszałaś te wyzwiska”.
Żona spojrzała jej w oczy.
Córka spojrzała na mnie.
Dałem jej znak.
Uśmiechnęła się
i zmieniła postawę wobec mamy na konfrontacyjną.
Z uśmiechem na ustach powiedziała:
„Od taty”.
Pomyślałem: „Jebany Judasz!”.
„To szlaban na dwa miesiące!
Może oduczysz się kłamstwa”.
Poszła do pokoju.
Żona chciała mnie ochrzanić,
więc zwiększyłem dawkę w kroplówce.
„Jest już czwarta. Dobranoc. Czas spać”.
Poszedłem opieprzyć córkę.
Powiedziałem: „Droga...
w tym domu przeklinamy, ale nie kłamiemy”.
Może nie słyszeliście,
ale w domu, sami sprawdźcie,
mamy zero tolerancji dla kłamstwa.
Sam to wprowadziłem.
Nigdy nie kłamię.
Nie, że jestem takim dobrym człowiekiem.
Nie kłamię,
bo jestem zbyt leniwy, by pamiętać ich wersje.
Trzeba do tego dobrej pamięci.
Gdy okłamujesz żonę,
mówi: „W porządku”.
A potem pyta o to za pół roku.
Pyta: „Co stało się wtedy, gdy później wróciłeś?”.
Myślisz: „Kurwa, nie pamiętam!”.
A ona pamięta. Ma wszystko zapisane.
Dlatego nie kłamiemy w domu.
Ochrzaniłem więc córkę.
Powiedziałem: „Ostatni raz
używasz pejoratywnych określeń na Indian”.
Nie chodzi tu o pejotl, a obraźliwe słowa, ludzie po technikum.
Powiedziałem córce, że byłem zły i smutny.
Mówię wam,
nie powinno się obrażać, nazywając „Indianinem”.
Łatwo nazwać innego Meksykanina „Indianinem”.
Nie powinniśmy tak robić.
Indianie są rdzennymi mieszkańcami.
Szczerze, to wszyscy nimi jesteśmy.
Wszyscy!
Powtórzę, jeśli myślicie:
„Tak. Znam kilku.” Nie, ty też, skurwielu!
Wszyscy!
W naszych żyłach
płynie chociaż kropla
krwi Azteków, Cziczimeków, Tlahuiców, Majów.
Jeśli potrząsnąć drzewem genealogicznym, jakiś Indianin spadnie.
Nie obchodzi mnie, jak bardzo jesteś biały
czy jak jasne masz włosy.
Wszyscy jesteśmy Indianami, okej?
Dziękuję! Naprawdę tak sądzę.
Nie wiem, jak to jest w mieście Meksyk,
ale w Monterrey, gdzie żyję,
wszyscy jesteśmy teraz Europejczykami!”
Tak.
Kogo zapytasz: „Skąd jesteś?”,
to powie ci: „Tu się urodziłem”.
„Czyli z Meksyku”.
„Nie. Tu się urodziłem, ale...
No od strony ojca z Hiszpanii.
tata ma nazwisko katalońskie.
A mama francuskie.
Z regionu Bordeaux.
Jestem Francuzem i Katalończykiem”.
Jasne. Jesteś z Tenochtitlan, skurwysynu.
Nie bądź snobem.
Wytłumaczyłem córce.
„Kochanie, tata jest dumny z bycia Indianinem.
Jestem w połowie Tlahuicem,
a w połowie nie wiem kim”.
Mam teorię, że podczas II wojny światowej
Japończyk wyruchał Indiankę i tak...
tak się to połączyło.
„Kochanie. Twój tata jest Indianinem.
Twój brat także.
Twoi dziadkowie też.
Twoja ciocia Juanita także”.
Mam szwagierkę, która...
No jak tańczy, to pada.
Ale bez obrażania.
Powiedziałem córce: „Nie naśmiewaj się z Indian
i nie mów ludziom, że są tani.
Szczególnie jeśli są kiczowaci.
Tacy ludzie są agresywni.
Wybiją ci zęby”.
Zapytałem córki:
„Czemu się sprzeczałaś z nią, mimo że
jest najlepszą przyjaciółką?”.
Odpowiedziała poważnie:
„Tato, bez urazy, ale...
to moja sprawa”.
Nie wiedziałem, co robić.
Wszystko, co robię jako tata
opiera się na tym, jak rodzice traktowali mnie.
Nigdy nie mówiłem tak do mamy.
Gdzie punkt odniesienia?
Jeśli wróciłbym z podbitym okiem
po raz setny,
a mamusia zapytałaby:
„Co się stało w szkole?”,
a ja odparłbym: „Mamo, bez urazy...
to moja sprawa”...
Uśmiechnęłaby się i powiedziała: „Bez żartów.
No to masz dwa problemy.
Namnażają się”.
Sięgnęłaby kapcia i:
„Powiesz mnie czy laczkowi?
Zacznij gadać, synu tego chama”.
Tak właśnie mnie obraża.
Wciąż!
Najbardziej lubi: „Synu tego chama,
wnuku kurwy”.
Chodzi o jej teściową, głupia nie jest.
Mam to po niej, wiem.
Jestem nowoczesnym tatą
z pokolenia, które chce się zakumplować z dziećmi.
Powiedziałem córce: „Kochanie...
nie mów mi.
Jeśli teraz mi nie ufasz,
powiedz, gdy zdobędę zaufanie.
Masz prawo do tajemnic.
Nie będę naciskać”.
Zapytałem więc w nocy żonę,
bo nie mogła spać.
Sama mi powiedziała.
Odparłem: „No jak śpisz całe popołudnie,
to się nie dziw.
Operacja...”.
Spytałem: „Wiesz,
co stało się naszej córce?”.
Spoważniała: „Tak.
Nic miłego”.
A ja: „Kurwa. Co się stało?”
„To jej sprawa”.
„To czemu ty wiesz, kurwa?”
„Bo jestem jej mamą”.
„Miło mi. A ja Franco, jej tata.
Miałem swój wkład w operację »dzieci«”.
„Nie mieszaj się. Nie twój problem”.
„To już mój problem” odparłem.
„To kobieca sprawa”.
Ja: „To już też męska”.
„Co z moją córką?”
„Czemu chcesz wiedzieć?”
„Jutro jest spotkanie w tej sprawie,
a Pani Operacja nie idzie.
Chcę wiedzieć, w czym problem”.
No i wygadała się.
To było w zeszłym roku.
Wszystko to stało się w zeszłym roku.
Byłem w Monterrey. Był wrzesień zeszłego roku.
Przygotowywałem występ na Halloween.
I dowiedziałem się o tym.
Pamiętam doskonale, że córka
weszła do studia i: „Tato,
nie opowiadaj im o tym”.
No tak.
Te dzieciaki!
Ale nie. Mówiłem, że nie kłamiemy w domu.
Byłem z nią szczery.
Odparłem: „Cóż...
Cholera, opowiem im.
Po pierwsze, to świetna historia.
Po drugie, brakuje mi treści do gadania.
Po trzecie, to dla ciebie. Zarabiam na zabawki”.
I wyraziła zgodę.
To miało miejsce w szkole.
Chodziła do tego samego budynku
od przedszkola.
Gdy to się stało,
była w drugiej klasie.
Od przedszkola
miała dwoje przyjaciół.
Byłą przyjaciółkę,
z którą wdała się w sprzeczkę
i chłopaka,
przyjaciela, miłość.
Śmialiście się. To nie było śmieszne!
Ci, którzy mają córki, zrozumieją.
Córka jest twoją księżniczką, prawda?
Wierzę w miłość od urodzenia.
Gdy ją pierwszy raz trzymałem, rzekłem: „Nie wiem, kim jesteś,
ale będę twoim niewolnikiem całe życie!”.
Facetowi łatwo jest poddać się córce.
To jedyna kobieta, którą bez względu na czyny,
będę kochać do śmierci.
Nie zdradzi mnie z innym ojcem.
Zawsze będzie córką.
Córka jest silnikiem,
paliwem, wolą życia ojca.
Twoją księżniczką.
I zawsze znajdzie się gówniany kolega,
który ma synka w jej wieku
i gdy przychodzą do was do domu z bachorem,
on się nim chwali.
„O co ci chodzi dupku?”
„Nie obrażaj się. Ale pomyśl...”
„Myślę o wielu rzeczach. To moja praca.”
„Nie wkurzaj się, Diablo!
Chodzi mi tylko o to, że...
gdy oboje dorosną,
to co jeśli...
by się pobrali?”
A ja: „A co jeśli nie?
Twój zjebany synek jest brzydki.
Jesteś idiotą, a twój syn ma zeza.
Nie chcę tu takich genów.
Możesz się pierdolić z tym kutasiarzem!
I okaż mojej księżniczce szacunek!”
Ale cóż...
moja córka ma chłopaka.
Nawet go lubię.
Chciałbym go nienawidzić, ale nie mogę.
Świetny chłopak.
Kiedyś pewnie będzie wspaniałym facetem.
Najlepszy w klasie.
Najmądrzejszy wśród rówieśników.
Jest nerdem. O co jeszcze prosić?
Ten dupek zrobi z nas bogaczy.
Ja nie pozwalam mu randkować z córką.
On jest moją polisą emerytalną.
Mimo to powiem wam, co się stało,
ale córka kazała mi przysiąc,
że nie zdradzę imion
jej chłopaka i byłej przyjaciółki.
Tego dotrzymam.
Nadałem im więc przydomki.
Chłopak to więc Gówniak...
A była przyjaciółka to Stolcetta.
Więc Gówniak...
Stolcetta...
i moja księżniczka...
to przyjaciele od przedszkola.
Od pięciu, sześciu lat.
A mają siedem, osiem lat.
Przyjaciele przez całe życie.
Byli zawsze razem.
Wszystko robili razem.
Prace domowe, przerwy,
te same zajęcia po szkole.
W piątki ich mamy upijały się razem.
No... mówiły, że piły kawę.
Do tej pory nie widziałem
nawet jednego kubka kawy w domu.
Ale widziałem sporo kieliszków.
Nie oceniam,
ale nie wyglądało na kawę.
Dzieci są zawsze razem.
Para i najlepsza przyjaciółka.
Problem w tym, że Stolcetta
powiedziała księżniczce w poniedziałek:
„Przyjaciółko...
Powiem ci, żebyś dowiedziała się ode mnie”.
Kobiety już wiedzą, że będzie kłótnia.
Faceci myślą: „Świetna przyjaciółka!”.
Między dziewczynami jest inaczej.
„Powiem ci, żebyś dowiedziała się ode mnie.
Tej soboty...
Gówniak i ja...
poszliśmy na film.
Jako przyjaciele.
Wcześniej poszliśmy napić się czegoś gazowanego
i gadaliśmy o tobie!
Oczywiście, że o tobie.
O tym, o tamtym.
Gadaliśmy o rzeczach,
a Gówniak wyznał mi, że się we mnie zakochał.
Powiedział, że jestem najładniejsza z dziewczyn z drugiej i trzeciej.
Poprosił, żebym z nim chodziła.
Powiedziałam, że muszę pomyśleć.
Po filmie się zgodziłam.
Jest więc moim chłopakiem.
Jesteśmy szczęśliwi.
Kochamy się mocno.
Proszę ciebie, jako najlepszą przyjaciółkę,
żebyś zeszła z drogi i pozwoliła cieszyć się szczęściem”.
Moja córka odparła:
„Jesteś tanią Indianką”.
To było złe.
Ale trafne, kurwa.
Zdzira zasłużyła. Tak nie można.
Tego się nie robi przyjaciółce.
Bracia, wtedy właśnie pojąłem,
że złamali mojej córce serce.
Mając siedem lat
przeżyła jedno z trzech najgorszych doświadczeń.
Jej chłopak od zawsze
opuścił ją dla przyjaciółki od zawsze.
Nie było miło patrzeć na jej płacz.
Poszła do swojego pokoju
i nie chciała iść z nami do parku,
bo złamali jej serce.
Moi bracia, mówcie co chcecie,
a ja i tak mam to w dupie.
Nie ma wyzwiska, którego nie słyszałem.
Mam to gdzieś. Przeklinam.
Ale gdy ktoś rani dzieci,
to inny rodzaj bólu.
Furia i bezsilność jak nigdy wcześniej.
Byłem wkurzony.
„Jebany Gówniak!
Już po tobie, dupku!”
Zadzwoniłem do swojego menadżera: „Brian!
Załatw mi dwóch piątoklasistów...
którzy chcą zarobić pięć stów.
Potrzebuję dwóch piątoklasistów,
opuszczonego magazynu...
od chuja mocnej taśmy...
kostium clowna, biały karton, czarny marker
i białego kotka”.
Już tłumaczę.
Miałem plan,
aby przywiązać Gówniaka do krzesła
w opuszczonym magazynie.
Zgasić światło.
Pozwolić mu się trząść ze strachu
przez trzy, cztery godziny.
Nagle zapaliłoby się światło
i pojawiłbym się ja sam,
głaszcząc białego kota.
I...
głosem czarnego charakteru z Jamesa Bonda
powiedziałbym mu:
„No Gówniaku...
Lubisz łamać serca małych dziewczynek?
Poznaj moich dwóch przyjaciół”.
Wchodzi dwóch piątoklasistów.
Dla was to nic specjalnego,
ale dla drugoklasisty to pieprzone potwory!
Aby bardziej go wystraszyć, jeden byłby przebrany za clowna.
A drugi miałby biały karton
z czarnym napisem: „Koniec”.
A ja wtedy: „Słuchaj, Gówniaku,
to moi przyjaciele.
Clown i Koniec.
Jeden z nich da ci popalić!”.
Dziękuję, moi bracia.
Taki miałem plan.
Ale żona nie chciała pomóc!
Dziwna jakaś.
Potrzebuje operacji.
Powiedziała: „Nie wchodzę w to.
Niech wyciągnie z tego wnioski”.
Zapytałem: „Jakie niby?
Złamali twojej córce serce, kurwa!
To najgorsze, co może stać się siedmiolatce”.
A ona: „Pozwól jej.
To dla niej wstęp do świata kobiet”.
Zdziwiłem się.
„Myśl, nie kieruj się węchem”.
„O co chodzi z moim pieprzonym węchem?
Że niby węszę za żarciem?”
Dodała: „Pomyśl.
Jesteś impulsywny. Pomyśl chwilę.
Twoja córka jest kobietą,
tak?
Nie ostatni raz
płakała przez faceta i to, co odwalił.
Nie ostatni raz zdradza ją przyjaciółka.
Niech nauczy się bronić,
uodporni emocjonalnie.
Dla facetów...
to najgorsze, co może się zdarzyć.
Dla kobiet...
to dzień jak co dzień”.
To straszne, moi bracia.
Patrzycie, ale nie domyślacie się,
że rozglądam się, gdy mówię ten żart,
bo większość kobiet,
świadomie lub nie,
kiwa głową w ten sposób...
Jakby przypomniały sobie o starej ranie.
„Tak. Martita, ta zdzira, szósta klasa”.
Dla kobiet to okazja do nauki.
Powiedziała mi: „Nie wtrącaj się.
To dla niej wstęp do życia kobiety.
Powtórzę, bo jesteś uparty...
Nie wtrącaj się”.
A ja zrozumiałem: „Wykonaj plan”.
Następnego dnia...
Poszedłem do szkoły córki,
aby było jeszcze ciekawiej.
Pojawiłem się z nią, dla grozy ubrany tak samo jak ona,
Stolcetta była daleko,
piła wodę z fontanny, jak na zwierzę przystało.
Zapytałem: „To Stolcetta?
Wygląda tanio.
Ale nie mów jej”.
Przyszedł ojciec Gówniaka
i pomachał mi jakbyśmy się kumplowali.
- „Jak leci, Franco?” - „Co, kurwa?
Dla ciebie pan Escamilla, gnojku”.
Odparł: „Masz chwilę?”.
„Kolego, ja mam czas. Ale twojemu synowi nie zostało go wiele”.
A on: „O co chodzi?”.
„O fikcyjnego białego kota.
Teraz niewiele ci to mówi, ale pojmiesz z czasem.
Na kota już czas”.
Widzieliście sami, skurwiele!
Sam też czasem widzę. Nie martwcie się.
Nazywa się Pan Wąsik.
- „Masz chwilę?” - „Tak. Co jest?”
„Wiesz, czemu twoja córka
nie chce przyjaźnić się z moim synem?”
„Wiem”.
„Co się stało?”
„To nie wiesz?
Może dlatego, że...
że...
twój synek jest małym chujkiem
i nie szanuje kobiet. Dlatego z nim nie gada”.
Dodałem, że z niego dupek.
Odparł: „Ale to nie fair,
bo Stolcetta poszła do was do domu w niedzielę
i twoja córka powiedziała, że ma dość mojego syna.
Nie chce się już przyjaźnić.
Kazała Stolcetcie mu powiedzieć,
że nie chce go więcej widzieć”.
Odparłem: „Brednie. Było inaczej.
Twój syn i Stolcetta
poszli we dwoje na film w sobotę”.
A on: „ Jak to możliwe? Mają po siedem lat”.
Nie pomyślałem o tym.
Może wy pomyśleliście,
ale postawcie się na moim miejscu.
Gdy to usłyszałem, wkurzyłem się i nie myślałem trzeźwo.
Nie zorientowałem się, że Stolcetta wszystko zmyśliła.
I cały misterny plan,
który poróżnił dwóch 36-latków,
był wymysłem siedmiolatki,
która chciała ukraść chłopaka najlepszej przyjaciółce.
Pieprzone baby, one to potrafią!
Od razu zadzwoniłem powiedzieć żonie.
„Słuchaj!
Nie uwierzysz w to!”
Powiedziałem jej wszystko. Była spokojna.
Odparła: „Miałeś się nie wtrącać.
Coś oczywiście śmierdziało w tamtej wersji.
Wracaj do domu
i z nikim nie rozmawiaj”.
A ja zrozumiałem tak:
„Nadaj temu rozmachu!”.
Nie jestem dumny z tego, co powiem.
Myliłem się. I to jak.
Kazałem rodzicom Stolcetty się jebać.
Powiedziałem, że są najgorszymi rodzicami.
Nie wiedziałem, że się rozwodzili.
Krzyknąłem: „Kiedyś się rozwiedziecie
przez tę gówniarę!”.
A jej dodałem: „I to będzie twoja wina!
Rozwiodą się kiedyś przez ciebie!”.
Jej matka płakała.
Ochrona szkoły przyszła mnie uspokoić.
A ja: „Łapy precz, dupku!
Nie jesteś prawdziwym gliną! Jeb się!
Mój kuzyn z wojska ci dowali”.
Gówniak przyszedł mnie uspokoić.
Siedmiolatek!
Podszedł zakłopotany:
„Dopiero się dowiedziałem.
Przysięgam, że to nieprawda.
Lubię pana córkę. To moja najlepsza przyjaciółka.
Nigdy nie przestanę z nią gadać.
Jest dla mnie wszystkim. Słońcem, księżycem...”
„Zamknij ryj!
Mówisz o mojej córce. Ja sam do ciebie nic nie mam. Nie gorączkuj się”.
Zadzwoniłem do menadżera.
„Brian, odwołaj wszystko.
Gówno uratowane. Powtarzam,
gówno uratowane.
Opłać dzieciaki
i właściciela magazynu.
Odwieź kostium clowna,
ale kot będzie mój”.
Jak mnie wyprowadzali...
Do dzisiaj mam zakaz wstępu do szkoły.
Nie narzekam.
Zero wywiadówek.
- „Będzie wywiadówka...” - „Tak bym chciał...
Ale nic nie poradzę”.
Musiałem patrzeć
jak Gówniak zrobił coś heroicznego.
Przed całą klasą,
Stolecttą i swoimi rodzicami,
mną samym, nauczycielami,
przed wszystkimi,
Gówniak ukląkł
i poprosił moją córkę o wybaczenie
i dał jej pluszowego misia.
Tak, wielu tak robi.
Nie, nie widzicie tego tak jak ja.
Widziałem cały dramatyzm
siedmiolatka
proszącego o wybaczenie
i poniżającego się
za coś, czego nie zrobił.
Ze łzami w oczach go przytuliłem.
Powiedziałem: „Kolego...
Takie życie mężczyzny”.
Nazywam się Franci Escamilla.
Dziękuję. Trzymajcie się.
Bóg z wami!
Chcę wam przedstawić, bracia,
bardzo ważnych dla mnie ludzi.
Moi bracia i siostry. Diabelska Paczka. Wielkie brawa!
Bracia i siostry, dziękuję za wszystko!
Franco Escamilla. Dzięki wam jestem szczęśliwy.
Dziękuję, że jesteśmy tu razem!
Trzymajcie się! Z Bogiem! Cześć!
Napisy: Michał Drączkowski.