Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎เป็นเกียรติมากที่ได้มาที่นี่
‎ที่จะได้แนะนำให้คุณได้รู้จักกับ ‎หนึ่งในดาราตลกที่ดีที่สุดในโลก
‎คนๆ นี้ ผมบอกได้เลย
‎เม็กซิโกซิตี้ คุณพร้อมหรือยัง
‎ขอแนะนำ
‎เพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น
‎ขอเสียงให้กับฟรังโก เอสกามิยา
‎คนเต็ม
‎เป็นอย่างไรบ้างครับ
‎ดีจังที่พวกคุณตอบ
‎ถ้าคุณไม่รู้จักผม
‎ผมฟรังโก เอสกามิยา ยินดีที่ได้รู้จักครับ
‎ขอบคุณที่ซื้อตั๋วเข้ามาชม
‎อรีน่าในเม็กซิโกซิตี้
‎ให้ตาย มากันเยอะเชียว
‎ผมขอโทษด้วยจริงๆ ‎เราสัญญาว่าจะมีการแสดงที่ยอดเยี่ยม
‎และมันไม่ได้ดีขนาดนั้นเลยจริงๆ
‎ผมขอโทษที่หลอกพวกคุณ
‎คนที่ตามผมทางช่องทางโซเชียล
‎ได้ข่าวว่าภรรยาผมต้องผ่าตัดเมื่อปีที่แล้ว
‎ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี ขอบคุณพระเจ้า
‎น่าสงสาร เธอต้องเข้ารับ
‎การผ่าตัดห้าครั้งในเวลาสามปี
‎และผมบอกเธอว่า
‎"คุณมันซวยจริงๆ ใช่ไหม"
‎คุณดึงดูดแต่พลังงานแย่ๆ เข้ามา
‎ให้ตาย นั่นคือโชคของคุณ
‎ในการผ่าตัดทุกครั้ง
‎ผมอยู่เคียงข้างเธอ
‎เพื่อแกล้งเธอ แน่อยู่แล้ว
‎ตอนที่คุณผ่าตัด คุณทำอะไรไม่ได้
‎น่าสงสาร เธอขยับตัวไม่ได้ด้วยซ้ำ ‎และผม...
‎รู้ว่าเธอขยับกล้ามเนื้อตรงท้องไม่ได้
‎เธอเพิ่งผ่าตัดมา
‎ผมเลยเล่าเรื่องตลกให้ฟัง
‎และเธอหัวเราะไม่ได้
‎ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นที่บ้าน
‎ผมบอกว่ามันคือเหตุผลที่เธอต้องผ่าตัด
‎ผมถามว่า "เรามีน้ำไหม" ‎"ไม่มี ไม่ได้ซื้อมา"
‎"เห็นไหม คุณเลยต้องผ่าตัดไง"
‎"มื้อเย็นพร้อมหรือยัง ยังเหรอ
‎คุณต้องได้ไปผ่าตัดแน่"
‎"ลูกสอบตก ผ่าตัด"
‎ทุกอย่าง
‎และไม่นานมานี้ ผมก็ได้ผ่าตัดเอง
‎ถึงเวลาที่เธอจะแก้แค้น
‎ผมบอกได้เลย เธอเคยเป็นคนดีกว่านี้
‎เธอไม่ได้พูดอะไรเลย
‎เธออยู่ข้างผมตอนผมฟื้น
‎เธออยู่ตรงนั้น คอยดูแลผม
‎เธอไม่พูดอะไรสักคำ
‎แต่ไอ้รอยยิ้มนั้นนั่นแหละ ‎ทำให้คุณโมโห
‎เธอยิ้มแล้วถามว่า "เจ็บไหม"
‎ผมก็แบบ...
‎"เห็นไหม คุณแกล้งผม ‎คุณเลยต้องไปผ่าตัด"
‎ปีที่แล้ว เธอเข้ารับการผ่าตัด
‎และเธอก็มาพักรักษาตัวที่บ้าน
‎สำหรับพวกคุณที่เรียนวิทยาลัยชุมชน ‎เธอนอนป่วยที่บ้าน
‎เราจัดห้องให้เธอ
‎พร้อมสายน้ำเกลืออะไรพวกนั้น
‎และผมก็เข้ารับหน้าที่
‎ผมอัพโหลดวิดีโอลงยูทูป ‎ชื่อว่า "ซิงเกิลแดด"
‎คุณไปดูได้
‎ในนั้น ผมอธิบายว่าผมทำอะไร ‎ในฐานะพ่อและแม่
‎พ่อที่เป็นนักสู้
‎ผมจะไม่พูดเรื่องนั้น...
‎สิ่งที่ผมไม่ได้บอกคุณ
‎คือการประชุมที่ผมไปที่โรงเรียนลูก
‎ผมไม่เคยไปในฐานะพ่อ
‎มันคืออย่างอื่น
‎มันไม่ดี จริงๆ
‎คืนนี้เรามีครูหรืออาจารย์ใหญ่อยู่ไหม
‎ไปตายซะจากใจจริง
‎ขอให้ผมอธิบายหน่อย
‎ผมเห็นคุณค่า เคารพและชื่นชม
‎งานของครู
‎ผมเชื่อว่าอนาคตของเม็กซิโกอยู่ในมือพวกเขา
‎อนาคตของชาวเม็กซิกันขึ้นอยู่กับครูของพวกเขา
‎เราต้องเห็นคุณค่ามากกว่านี้
‎มันไม่ยุติธรรม
‎ที่นักฟุตบอลมืออาชีพ
‎ได้รับค่าจ้างมากกว่าครู 100 คนรวมกัน
‎แต่คุณ พวกคุณครู ก็น่าจะทำให้เรา ‎ชอบคุณได้ง่ายกว่านี้หน่อย ไอ้บ้า
‎อย่ามาประชุมผู้ปกครองวันจันทร์ตอนแปดโมงครึ่ง
‎ไม่มีใครอยากไป
‎จัดประชุมวันพุธ
‎ตอนสี่ทุ่ม
‎เปิดบาร์ให้พวกพ่อๆ
‎ผมยอมโดนแช่งเลยถ้าคนไม่มาเต็มที่ประชุม
‎คุณจะได้เฉลิมฉลอง
‎"ประชุมผู้ปกครองวันพุธ เย้"
‎ภรรยาคุณบอกว่า "ฉันจะไป"
‎"ไม่ ผมไปเอง นี่ลูกผม ช่างสิ
‎เราพูดถึงลูกสุดที่รักของผมอยู่นะ"
‎แต่ไม่หรอก ประชุมวันจันทร์ตอนแปดโมงครึ่ง
‎ตอนนั้นผมเพิ่งเข้านอน
‎ตอนเช้าๆ ผมง่วงมาก
‎และเสียงของครูก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย
‎ครูแบกหนังสือของเธอมา
‎"ในระหว่างปีการศึกษา...
‎พนักงานของโรงเรียนมุ่งมั่น..."
‎ผมก็แบบว่า "ยืดยาดชะมัด"
‎และผมจำได้ตอนผมเป็นนักเรียน
‎แม่สุดที่รักของผมก็ไปประชุมแบบนี้
‎มันสนุกมาก
‎อย่างแรกเลย มันไม่ได้จัดในห้องประชุม
‎แต่จัดในห้องเรียน
‎พวกเขาให้นักเรียนออกไปให้หมด
‎ผู้ปกครองเข้ามา
‎แล้วให้นั่งที่โต๊ะเรียนลูกตัวเอง
‎คุณก็วาดรูปไอ้หนูบนโต๊ะเพื่อนสนิท
‎แล้วบอกเขาว่า "นี่ แม่นายนั่งบนไอ้หนูอยู่
‎เอาไปทั่ว อย่าทำให้เห็นชัดนักสิ"
‎มันเจ๋งมาก
‎เพราะคุณได้เจอกับผู้ปกครองของเพื่อน
‎แล้วคุณก็ล้อพวกเขา
‎คุณเห็นแม่ของเพื่อนแล้วบอกเขาว่า
‎"นี่เพื่อน แม่นายขี้เหร่จัง"
‎"พอเข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อนายหนีไป"
‎"เอาไปทั่วแบบนั้น ‎เป็นฉันฉันก็ไป"
‎"พวกเขาไม่ได้ส่งเธอ พวกเขาทิ้งเธอ ‎น่าสงสาร"
‎ผู้หญิงทำหน้าย่น
‎คุณบอกว่า "หน้าเธอเป็นอย่างนั้น ‎หรือเธออยากจาม"
‎เธอดูเหมือนตัวสติทซ์จากดิสนีย์
‎เธอมองมาแบบโกรธๆ ผมก็บอกว่า
‎"โอฮานา 6-2-6"
‎เราเหมือนกันหมด
‎แต่มันสนุก
‎เพราะว่า ด้วยความเคารพ
‎มีผู้หญิง
‎ที่มีลูกวัยรุ่น
‎แล้วยังดูดีอยู่มาก
‎แล้วคุณก็หันไปหาเพื่อน
‎"นี่เพื่อน
‎แม่นายแจ่มสุดๆ"
‎"นายมาเป็นลูกฉันไหม"
‎เพื่อนคุณบอกว่า "ไปตายซะ"
‎"อย่าพูดกับพ่อแบบนั้นสิ"
‎"คืนนี้งดข้าวเย็นไปเลย ‎เด็กหยาบคาย"
‎แต่คุณก็เล่นไปทั่ว
‎พอประชุมเสร็จ
‎คุณกลับไปในห้องเรียน
‎มีความสุข
‎คุณได้ยินบางสิ่งที่ทำคุณตัวแข็ง
‎ตอนที่ครูบอกแม่คุณว่า
‎"คุณคะ ช่วยอยู่ต่ออีกสักครู่ได้ไหม"
‎"ตายห่า"
‎แม่สุดที่รักหันมาหาผม
‎แล้วชี้นิ้วใส่ผม
‎ผมก็เริ่มพูดว่า "พระเจ้าคือผู้นำทาง
‎ข้าไม่ควรต้องการสิ่งใด
‎พระองค์ให้ข้านอนบนพื้นหญ้าเขียวชอุ่ม"
‎คุณรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‎ผมบอกได้เลย ‎ตอนนี้ผมเข้าใจเธอ
‎แม่ผมน่าสงสาร
‎เธอต้องอยู่ต่อเสมอ ‎และมันทำให้คุณโมโห
‎พวกเขาทำอย่างนั้นกับผมด้วย
‎มันทำคุณโมโห ‎คุณนั่งฟังประชุมจนจบ
‎แต่เพราะลูกของคุณก่อเรื่อง ‎คุณเลยต้องอยู่ต่อ
‎คุณอิจฉาพ่อแม่ที่ได้กลับ
‎คุณเห็นพวกเขากลับแล้วก็แบบว่า ‎"เหรอ ไปตายซะ"
‎"ลูกฉันทำตัวดี" ‎"ไสหัวไป"
‎ประชุมผู้ปกครองที่โรงเรียนจบแล้ว
‎และครูก็บอกว่า
‎"คุณเอสกามิยา มีเวลาสักครู่ไหม"
‎ผมหันไปชี้หน้าลูกๆ
‎ลูกสองคนก็แบบ...
‎"อะไร"
‎ไอ้พวกนี้ไม่เคารพผม
‎ผมบอกครูว่า "พวกเขาทำอะไรพัง
‎มาทำให้จบๆ ไป ‎ผมจะจ่ายให้สองเท่า"
‎ผมจะได้ไม่ต้องอยู่ต่อวันจันทร์หน้าอีก ไม่เอา!
‎ครูจริงจังมาก
‎"ลูกคุณมีปัญหา"
‎"ลูกผมทำอะไร"
‎"ลูกของคุณ
‎ทะเลาะชกต่อย
‎กับเพื่อนสนิท"
‎แล้วผมบอกว่า "เพื่อนสนิทผมเหรอ"
‎คุณรู้ใช่ไหมว่าผมล้อเล่น
‎ผมเป็นตลก
‎ผมอยากทำลายกำแพงกับครูคร่ำครึคนนี้
‎แต่ครูไม่เข้าใจ
‎ตอนนี้เธอคิดว่าผมโง่
‎เธออธิบายเหมือนว่าผมเป็นนักเรียนของเธอ
‎"เปล่า ลูกคุณมีเพื่อนสนิทที่โรงเรียน"
‎"งั้นเหรอ
‎ขอบคุณ
‎ผมนึกว่าเพื่อผมมาเรียนซ่อมที่นี่"
‎ผมบอกว่า "โอเค"
‎"ลูกผมทะเลาะชกต่อย
‎กับเพื่อนสนิท"
‎ผมถามสิ่งที่พ่อทุกคนต้องถาม
‎"ใครชนะ"
‎พวกเขาเอาวิดีโอให้ผมดู
‎ตอนนี้เขามีวิดีโอด้วย
‎จำตอนที่คุณต้องใช้คำพูดของคุณแก้ต่างได้ไหม
‎เขาด่าคุณแล้วพ่อคุณถาม ‎"เกิดอะไรขึ้น"
‎"ครูงี่เง่า
‎เขาไม่ชอบผม ผมไม่ได้ทำอะไร"
‎ตอนนี้มีวิดีโอพิสูจน์
‎ว่าคุณทำตัวงี่เง่า
‎ในวิดีโอนั้น คุณเห็นได้อย่างชัดเจนว่าลูกผม
‎นั่งที่โต๊ะเขา ทำงานอยู่
‎และอยู่ดีๆ
‎เพื่อนเขาก็เดินเข้ามาตบเขา
‎เลือดกำเดาไหล
‎ลูกผมยืนขึ้นร้อง
‎เขาไปต่อยเด็กคนนั้น
‎ทุ่มเขาลงพื้น
‎แล้วเขาก็ต่อยไม่ยั้ง
‎ทั้งร้องทั้งเลือดไหลเต็มไปหมด
‎ผมดูวิดีโอแล้วบอกว่า
‎"นี่สิพ่อนักรบของพ่อ"
‎"แกมันเหมือนไวกิ้งเลยลูก"
‎เขาเหมือนแม่เขา
‎ไม่ใช่ผม
‎ขอบคุณครับ ขอบคุณ
‎คุณรู้จักผมดี
‎ถ้าเป็นผม
‎การต่อสู้นั้นคงจบด้วยการที่ผมโดนต่อยจมูก
‎ผมคงเช็ดจมูก
‎แล้วบอกเด็กอีกคนว่า "โอเค
‎พอได้แล้ว
‎เราสู้กันแล้ว
‎เราปลดปล่อยออกมาแล้ว
‎นายปลดปล่อยความเจ็บปวด ‎ที่ไม่มีพ่อ
‎ฉันปลดปล่อยเลือดให้ออกจากจมูก
‎ถือว่าเจ๊ากัน อย่างสุภาพบุรุษ"
‎แต่ไม่เลย ดูเหมือนว่าลูกผม
‎คือเครื่องจักรอัดคน
‎เขาคือดีเจที่
‎ปล่อยหมัดใส่เด็กนั่นเป็นชุด
‎ผมรู้ว่าคุณคิดอะไร
‎ความรุนแรงไม่ได้แก้ปัญหา
‎อะไรทำนองนั้น โอเค
‎ลองคิดว่าคุณเป็นผม โอเคไหม
‎ผมมาจากรุ่นที่เจ็ดของตระกูลเอสกามิยา
‎ที่ตกเป็นเหยื่อในโรงเรียน
‎และเป็นครั้งแรก
‎ที่เรามีฝ่ายรุกในหมู่พวกเรา
‎เราต่างภูมิใจในตัวเขา
‎ครูอยากให้ผมลงโทษเขา
‎ผมบอกว่า "คุณจะบ้าเหรอ"
‎ผมจะซื้อรถให้เขาขับ
‎เขาสมควรได้รับ เขาอายุแค่ห้าขวบ
‎และมีสถิติการต่อสู้ดีกว่าพ่อเขาแล้ว
‎แน่นอนผมไม่ได้ดุเขา
‎ผมพาเขากลับบ้าน
‎ให้ภรรยาเขาด่าเขาแทน
‎ผู้หญิงมีไว้เพื่อสิ่งนี้
‎ควรมีคนที่เป็นผู้ใหญ่อยู่ในความสัมพันธ์
‎น่าสงสารภรรยาผม เพิ่งผ่าตัดมาใหม่ๆ
‎ยังให้น้ำเกลืออยู่
‎ด่าลูก
‎เธอบอกว่า "ลูกรัก นั่นมันแย่มาก
‎เราสอนลูกมาดีกว่านี้
‎นี่แม่จ่ายเงินให้ลูกเรียนแบบนี้เหรอ
‎ให้ลูกไปทะเลาะกับคนอื่นเหมือนเป็นสัตว์เหรอ
‎ลูกต้องถูกลงโทษหนึ่งเดือน
‎เดือนนี้...
‎ลูกห้ามเล่นนินเท็นโด"
‎เธอคือแม่และเรียกเอ็กซ์บ็อกซ์ ว่านินเท็นโด
‎ผมจะช่วยแก้ให้เธอ
‎แต่แล้วก็คิดว่า "ไม่ดีกว่า"
‎ไม่ใช่ปัญหาของผม
‎เธอหันมาหาผมแล้วบอกว่า "ใช่ไหม"
‎ผมบอกว่า "ใช่
‎ห้ามเข้าใกล้นินเท็นโด 1"
‎เธอบอกว่า "ถูกลงโทษหนึ่งเดือน
‎ห้ามเล่นนินเท็นโด
‎ไปเล่นที่สวนไม่ได้
‎ถูกกักบริเวณเดือนนี้ทั้งเดือน
‎จะได้เข้าใจว่าทำอะไรลงไป"
‎ลูกหันมาหาผม...
‎เหมือนว่าจะขอให้ช่วย
‎ผมส่งสัญญานตอบกลับไป "ไม่"
‎ผมบอกว่า "ทิ้งไว้แบบนี้แหละ ‎อย่าลากคนอื่นลงไปด้วย"
‎บางทีพวกผู้หญิงอาจคิดว่า ‎"งี่เง่าสุดๆ"
‎แต่ผมจะอธิบายบางอย่าง ‎ที่ผู้ชายทุกคนจะเข้าใจ
‎ท่ามกลางหมู่ผู้ชาย ‎มีรหัสเกียรติยศที่ไมได้ได้เขียนไว้
‎ที่เราต้องเคารพ
‎ยกตัวอย่างเช่น หากเพื่อนห้าคนเตะฟุตบอล
‎แล้วทำหน้าต่างแตก
‎พวกเขาวิ่งหนีไปหมด คนหนึ่งถูกจับได้
‎คนนั้นจะยอมรับโทษ
‎แล้วปล่อยให้คนอื่นหนีไป
‎แล้วคนที่เหลือก็จะล้อเลียนเขา
‎ผมอธิบายให้ลูกฟัง
‎"ถึงตาที่ลูกต้องยอมรับผิดเพื่อทีมแล้ว
‎และอย่ามาขายพ่อ อย่าทำตัวเป็นแต๋ว"
‎ลูกผมร้องไห้ออกไปผมรู้สึกแย่
‎ผมบอกภรรยาผม
‎"คุณไม่ได้ดูวิดีโอ
‎ผมจะเอาให้ดู ผมเอาลงอินสตราแกรมไว้
‎เด็กนั่นมายุ่งกับเขาก่อน ‎เขาป้องกันตัวเอง
‎เขาทำสิ่งที่ถูกต้อง"
‎แต่ภรรยาผมหัวสมัยใหม่และเป็นนักจิตวิทยา
‎เธอบอกว่า "ไม่
‎ลูกคุณต้องเรียนรู้
‎ว่าการคุยกันนั้นเปิดช่องทางได้มากกว่า"
‎"ใช่ แต่มันจะต่อยคุณคว่ำนะ"
‎ผมนี่แหละคือหลักฐาน
‎ว่าการพูดคุยไม่มีค่าอะไรเลย
‎ผมใช้ชีวิตด้วยความกลัวมา 15 ปี
‎ผมไม่อยากให้ลูกเป็นแบบนั้น
‎เธอบอกว่า "ลูกถูกกักบริเวณ ‎คุณอยากทำอะไรก็ช่าง"
‎"คุณถึงต้องไปผ่าตัดไง ‎เพราะคุณมันใจร้าย"
‎แล้วผมก็วิ่งหนี
‎ใช่
‎ไม่อยากได้ปัญหาเพิ่มอีก
‎ผมออกไปตรงทางเท้า
‎เพื่อไปคุยกับลูก
‎เราทั้งคู่ยืนซึมตรงนั้น
‎ลูกถามผมว่า
‎"พ่อครับ ผมทำผิดเหรอ"
‎ผมบอกว่า
‎"ก็ไม่เชิง
‎ให้ตายสิ ลูกเหมือนมือโปรเลย"
‎"แล้วทำไมผมถึงโดนลงโทษ"
‎"เพราะแม่ของลูกประหลาด"
‎"แม่เลยต้องรับการผ่าตัด"
‎"แล้วผมต้องถูกกักบริเวณเดือนนึงเนี่ยนะ"
‎"เขาว่าอย่างนั้น"
‎ลูกผมบอกว่า
‎"แต่แม่ออกจากห้องไม่ได้"
‎ผมบอกว่า "ไม่ได้ แม่ต้องอยู่ในห้องปลอดเชื้อ"
‎"ปลอดเชื้อเหรอ"
‎"เหมือนลุงเปเป้"
‎เขาคือญาติผมที่มีลูกไม่ได้
‎เขาเกลียดมุกนี้ ผมชอบมาก
‎ความคิดเห็นต่างกัน ‎ประเทศนี้เปิดอิสระ
‎ลูกผมบอกว่า
‎"ถ้าแม่ออกจากห้องไม่ได้
‎แม่จะรู้ได้ยังไงว่าผมถูกกักบริเวณเดือนหนึ่ง"
‎ผมบอกว่า "ลูก
‎ลูกนี่ช่างฉลาดและต่อสู้เก่ง
‎ลูกคือคนที่ถูกเลือก
‎ลูกจะเป็นคนที่ปลดปล่อยผู้ชายได้ในสักวัน
‎ถูกแล้ว พ่อสนับสนุนลูกเอง
‎ถ้าแม่ถาม พ่อจะบอกว่าลูกไม่ได้ไปไหน
‎และก็อยากเล่นนินเท็นโดมาก
‎บอกอย่างนั้นจะได้เชื่อ"
‎ผมรู้ว่าผมทำผิด
‎แต่ผมภูมิใจในตัวลูก
‎ผมต้องไปประชุมผู้ปกครองอีก
‎เพื่อไปคุยกับพ่อแม่เด็ก ‎พ่อแม่เด็กที่เป็นเหยื่อ
‎เหยื่อของผู้ล่าตัวโปรดของผม
‎ผมเข้าไปที่โรงเรียนอย่างเกรียนมาก
‎วางก้าม เราชนะ
‎ผมทำตัวแย่และจองหอง
‎กับพ่อแม่ของเด็กคนนั้น
‎แบบว่า "สวัสดีครับ
‎ผมขอโทษเรื่องลูกของคุณด้วยจริงๆ
‎ดูนั่นสิ เหมืือนกับกระสอบทรายเลย
‎แต่ผมจะทำอะไรได้
‎เมื่อปลดปล่อยคราเคนออกมาแล้ว ‎ก็ทำอะไรไม่ได้อีก
‎ไปให้ลูกคุณทำกิจกรรมดู
‎บัลเลย์น่าจะดี ยังไงตอนนี้เขาก็แต๋วแล้ว"
‎ผมไปพบกับพ่อแม่เด็ก
‎แม่เด็กคนนั้นชื่อว่า ‎มาเรีย เดล โซกอร์โร
‎เธอแนะนำตัวเองสบายๆ
‎เธอบอกว่า "ยินดีที่ได้พบ โคโค่"
‎ผมบอกว่า "คุณทำผมตกใจหมด"
‎ผมกำลังจะอธิบายว่าผมเป็นตลก
‎และก็เป็นไอ้งั่งด้วย
‎และครูก็...
‎"เปล่า เธอชื่อมาเรีย เดล โซกอร์โร"
‎"โอเค
‎ขอบคุณ ผมนึกว่าเธอเกี่ยวข้องกับ
‎คนที่ทำผมกลัวตอนเด็กๆ"
‎พ่อเด็ก
‎ชื่ออาโกรปิน
‎ช่างมัน
‎บางทีผมอาจผิด
‎แต่ผมเชื่อจริงๆ ว่า
‎ถ้าคุณมีชื่อที่แย่ขนาดนั้น
‎คุณควรเตือนคนอื่นก่อน
‎คุณพบใครสักคน
‎แล้วบอกว่า "นี่ ขอโทษนะ แต่ชื่อผมตลกมาก
‎อย่าหัวเราะ"
‎คุณจะได้เตรียมตัว
‎"โอเค ผมพร้อมแล้ว"
‎แต่ไอ้โง่นี่อยู่ๆ ก็โพล่งออกมา
‎เขาบอกว่า "สวัสดีครับ เป็นอย่างไรบ้าง ‎ผมอาโกรปิน"
‎ผมก็...
‎"อาโกรปินเหรอ ล้อเล่นหรือเปล่า
‎ชื่อเหมือนโปเกม่อนเลย"
‎แล้วหมอนี่ก็โกรธ
‎เขาพูดจริงจัง
‎"ผมไม่เห็นว่าจะมีอะไรตลก"
‎ผมบอก "จริงเหรอ"
‎"ว้าว"
‎เริ่มประชุมแล้ว
‎ผู้ปกครองเด็กอยู่ที่นั่น
‎เด็กสองคน ครู อาจารย์ใหญ๋ ‎นักจิตวิทยา
‎และร่างกายผมอยู่ที่นั่น
‎แต่ความคิดผมไม่ได้อยู่ด้วย
‎ผมหยุดคิดไม่ได้ว่า
‎"ให้ตาย ใครชื่ออาโกรปินกัน"
‎น่าสงสาร
‎มันฟังดูเหมือนชื่อต้นไม้น่าเกลียดๆ หรือเปล่า
‎คุณอยากซื้ออะไรในวันคริสต์มาส
‎ต้นสนเหรอ
‎หรือต้นอาโกรปิน
‎มันฟังดูน่าจะราคาถูกและลดราคาอยู่
‎ฟังดูเหมือนเป็นสัญชาติ
‎คุณพบคนหลายคน
‎พวกเขาบอกว่า "เพื่อนผมคนเม็กซิกัน
‎เขามาจากเม็กซิโก
‎เพื่อนอีกคนเป็นคนฝรั่งเศส ‎มาจากฝรั่งเศส
‎และเพื่อนคนนี้คืออาโกรปิน
‎เขามาจากอาโกรปิสตันเหนือ ประเทศ
‎ที่มีสงครามในบัลข่าน"
‎ฟังดูเหมือนเป็นศาสนาใหม่
‎คุณพบเพื่อนแล้วคนหนึ่งบอกว่า
‎"เพื่อนผมคนนี้
‎เขาไม่เชื่อในพระแม่มารีหรือนักบุญ
‎เขานับถืออาโกรปิน"
‎คุณบอกว่า "ผมเคารพนะ
‎ผมมีเพื่อนอาโกรปินอีกคน ‎เราเข้ากันได้"
‎เขานับถือเซเว่นเดย์อาโกรปิน ‎อะไรทำนองนั้น
‎ผมคิดเรื่องพวกนี้ตลอดการประชุม
‎คุณคงไม่เชื่อผม
‎แต่ผมแต่งเนื้อเพลงชาติของอาโกรปิสตัน
‎บางทีคุณอาจบอกว่าผมผิด แต่ผมคิดว่า
‎มันน่าจะเป็นเพลงทหาร
‎เชิญชวนมารบ อย่างเช่น
‎"เราทุกคนคืออาโกรปิน..."
‎ผมคิดแต่เรื่องไร้สาระงี่เง่านี้
‎ตอนที่ครูพาผมกลับมายังโลกมนุษย์
‎แล้วถามผมว่า
‎"คุณเห็นด้วยไหม"
‎ผมมีประสบการณ์ในการไม่ตั้งใจฟังมาหลายปี
‎ผมเลยบอกว่า "จากทางเลือกไหน"
‎เธอบอกว่า "มีทางเลือกเดียวที่เราพูดถึง
‎ที่เขาเสนอมา"
‎ผมบอกว่า "เอ่อ ก็ได้
‎โอเคเหมือนอย่างที่บอก
‎เพื่อนผมตรงนี้"
‎ครูเข้าใจทันที ‎แล้วก็จู่โจมผม
‎"พูดชื่อมาสิ"
‎"ฟรังโก อะไรของคุณ"
‎แล้วอาโกรก็สอดเข้ามา
‎"พูดชื่อผมโดยไม่หัวเราะ"
‎แล้วผมก็บอกว่า
‎ผมคิด "เราต่างเป็นอาโกรปิน"
‎"พูดชื่อผมโดยไม่หัวเราะสิ"
‎"ผมทำไม่ได้"
‎"อาโกรปิน"
‎แล้วหมอนั่นก็โกรธ
‎ไอ้บ้านั่นอยากหาเรื่อง
‎อย่างนุ่มนวล แต่ก็หาเรื่อง
‎เขาบอกว่า "ขอบคุณพระเจ้า
‎เราอยู่ที่โรงเรียนลูก
‎เพราะว่ามันคงเป็นความผิดอาญาแน่
‎ไม่อย่างนั้น ณ ที่นี้เวลานี้
‎ผมต่อยฟันคุณร่วงหมดปากแน่"
‎ผมบอกว่า "โอ้ย กลัวจังเลย"
‎เขาบอกแล้วว่าเขาจะไม่ทำ
‎ผมเลยพูดข่มได้
‎ถ้าเขาบอกว่า "ผมจะไปรอคุณข้างนอก ‎แล้วสอยฟังคุณร่วงหมดปาก" ผมจะไม่พูด
‎ผมจะอยู่ข้างใน
‎ผมจะยืนอยู่ตรงประตู
‎"นายจะทำยังไง ไอ้งั่ง"
‎"ผิด ไม่ผิด ผิด ไม่ผิด ผิด ไม่ผิด"
‎"ฉันทำแบบนี้ได้ทั้งวัน
‎ฉันไม่มีที่ไป ฉันเป็นตลก ‎จูบก้นฉันสิ
‎นายต้องไปบริษัทอาโกรปินบ้าอะไรนั่น"
‎ต้องขอโทษด้วยหากมีอาโกรปินที่นี่
‎คุณคงรู้แล้วว่าคุณมีชื่อที่ห่วยมาก
‎คุณอาจคิดว่านี่เป็นมุก แต่ผมสาบานได้
‎ผมไม่สามารถพูดคำว่า อาโกรปินโดยไม่ยิ้มได้
‎แค่ฟังผม
‎ถ้าคุณมีวันแย่ๆ
‎คนรักทิ้งคนไป คุณถูกไล่ออก
‎คุณปวดฟัน หรืออะไรก็ช่าง
‎อะไรที่แย่ และคุณอยากยิ้ม
‎ผมขอท้าคุณ
‎ผมขอท้าคุณให้ยืนหน้ากระจก
‎หรืออัดวิดีโอแบบเซลฟี่
‎ผมขอท้าคุณให้พูดซ้ำสามครั้งโดยไม่หัวเราะ
‎"ผมมีเพื่อนดีๆ ที่ชื่ออาโกรปิน"
‎แฮชแท็ก อาโกรปินชาเลนจ์
‎ถ้าคุณส่งมาทางทวิตเตอร์
‎ผมจะรีทวิตเลย ให้ตายสิ
‎ผมกำลังจะกลับบ้าน
‎อย่างเป็นผู้ชนะ
‎และครูก็บอกว่า
‎"ยังไม่จบ"
‎อ้า
‎"ลูกของคุณมีปัญหาอีกอย่าง"
‎ผมหันไปหาลูก
‎"เกิดอะไรขึ้น ลูก
‎ลูกต่อยใครยับอีกคราวนี้
‎มิสเตอร์น็อคเอาท์สั่งสอนใครอีกวันนี้
‎เชฟบีตติ้งเอาหมัดให้ใครกิน"
‎ผมยังมีคำพูดพวกนี้อีกเยอะ
‎ครูบอกผม
‎"เปล่า ลูกสาวคุณมีปัญหา"
‎"ลูกสาวผมเหรอ
‎เธอไม่เคยทำอะไรผิด
‎ครูบอกว่า "ลูกสาวคุณ
‎ทะเลาะวิวาทกับเพื่อนสนิทเธอ"
‎"โอเคๆ
‎ขอบคุณ
‎ลูกสาวผมต่อยกับคนอื่นเหรอ"
‎เธอบอกว่า "เปล่าๆ"
‎ปัญหาคือลูกสาวผม
‎พูดหยาบใส่เพื่อนเธอ
‎ทันทีที่เธอบอกผม
‎ว่าลูกสาวผมพูดไม่ดีกับเด็กคนอื่น
‎ผมคิดว่า "ผมต้องโดนด่าเรื่องนี้แน่"
‎ผมจินตนาการฉากที่บ้านออก
‎ภรรยาผมพร้อมสายน้ำเกลือ น่าสงสาร
‎ด่าผม
‎"เห็นไหม คุณกับวิดีโอบ้าๆ ของคุณ
‎ฉันบอกคุณแล้วว่าไม่ให้ซ้อมที่บ้าน
‎คุณทั้งสบถและหยาบคาย"
‎ผมโกรธมาก พูดไปว่า ‎"นั่นก็ช่วยหาเลี้ยงครอบครัวนะ ไอ้เวร
‎ทำไมตอนที่ผมหาเลี้ยงครอบครัว ‎ผมไม่หยาบคาย"
‎มันแทบเหมือนหย่าเลย
‎แต่ก่อนอื่น ผมถาม
‎"ลูกผมใช้คำพูดอะไร"
‎ครูหยิบสมุดออกมา
‎ทำเหมือนว่าจำไม่ได้
‎"เด็กพูดว่า
‎ขอยกคำพูดมา
‎'เธอมันอินเดียแดงและไร้ค่า'"
‎ผมรู้สึกดีขึ้น ผมคิดว่า ‎"นั่นไม่ใช่คำด่าของผม"
‎คุณรู้จักผมดี
‎ถ้าลูกสาวผมพูดว่า
‎"เธอมันนังตัวแสบและโครตงี่เง่า" ‎อันนี้ความผิดผม
‎แต่คุณต้องเห็นด้วย
‎ว่า "อินเดียแดง" กับ "ไร้ค่า"
‎เป็นคำด่าที่ผู้หญิงใช้
‎ผมกลับบ้านไปด้วยความรู้สึกดี
‎ผมเข้าไปพร้อมสวมนวมขึ้นชก
‎ผมโยนกระเป๋านักเรียน
‎"ดูสิว่าทำห่าอะไรไป
‎คุณสอนอะไรเจ้าหญิงของผม
‎ผมไม่ได้ทำวิดีโอด้วยซ้ำ"
‎แต่ภรรยาผม อย่างไรก็เป็นผู้หญิง
‎เข้ามาควบคุมสถานการณ์และทำให้เย็นลง
‎เธอดุลูกสาวผม
‎เธอบอกว่า "ลูกรัก อย่าพูดแบบนั้น
‎ลูกเป็นสุภาพสตรีเหมือนแม่และยาย
‎เราสอนลูกมาอย่างดี
‎พ่อลูกใช้คำพวกนั้นทำงาน
‎เพราะว่าพ่อเป็นตลก
‎และเขาก็งี่เง่า
‎และเขาไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัย"
‎ผมโกรธ เพราะถ้าลูกก่อปัญหา
‎ทำไมต้องมาโจมตีผมด้วย
‎ผมเลยสอดเข้าไป บอกว่า "คุณครับ"
‎ผมบอกว่า "ก่อนอื่นเลย
‎คุณรู้ว่าผมเรียนมหาวิทยาลัย เราเจอกันที่นั่น
‎คุณรู้ว่าผมไม่ได้เรียนเอกแค่วิชาเดียว ‎แต่สามวิชา
‎ผมไม่ได้ใช้อะไร ขอบคุณพระเจ้า
‎เพราะผมเรียนไม่จบเลย
‎ผมเรียนมหาวิทยาลัย แต่ผมไม่จบ"
‎เธอบอกลูกสาวผม "ลูกรัก ลูกถูกกักบริเวณ
‎ห้ามเล่นอินเตอร์เน็ตทั้งเดือน
‎ห้ามดูเน็ตฟลิกซ์ ยูทูป
‎ห้ามเล่นตุ๊กตา ห้ามทุกอย่าง
‎ลูกถูกลงโทษหนึ่งเดือน ‎จะได้เรียนรู้ว่าอย่าหยาบคาย"
‎แล้วลูกสาวผมก็ถามภรรยาผม
‎"กักบริเวณจริงๆ หรือเหมือนน้องคะ"
‎ผมบอกว่า "หุบปากเลย"
‎ผมบอกว่า "ลูก
‎อย่าหลุดอะไรไปสิ ค่อยคุยกันข้างนอก"
‎แต่เพราะว่าเธอคือผู้หญิง
‎เธอบอกว่า "ถ้าหนูจะโดน ‎ต้องมีคนโดนกับหนูด้วย
‎หนูไม่โดนคนเดียวหรอก"
‎แล้วลูกผมก็กำลังจะออกไป
‎ภรรยาผมถามเธอ
‎"นี่ จะไปไหน กลับมา
‎ลูกได้ยินคำด่าพวกนี้มาจากไหน"
‎ผมยิ้มด้วยซ้ำในตอนนั้น
‎ลูกหันมาหาผม
‎เธอลืมตากว้าง
‎เหมือนจะขอให้ผมช่วย
‎ผมพร้อมทำทุกอย่างเพื่อลูกสาวผม
‎ผมยืนข้างเธอ
‎เอามือแตะหลังไว้แล้วบอกว่า ‎"ลูกรัก
‎ลูกถูกกักบริเวณอยู่แล้ว ใจเย็นๆ
‎พ่อกับแม่แค่อยากรู้ว่า ‎ลูกได้ยินคำพวกนั้นมาจากไหน
‎เพื่อจะได้แก้ปัญหานี้
‎ถ้าลูกได้ยินจากพ่อ
‎พ่อจะไม่โกรธ
‎เพราะพ่อรักลูก
‎แม้ว่าพ่อจะเป็นไอ้งั่งไร้การศึกษา
‎แต่ถ้าลูกได้ยินมาจากแม่
‎แม่ก็จะไม่โกรธเหมือนกัน
‎เพราะแม่เรียนจบ
‎ปริญญาตรีสองใบกับปริญญาโท
‎แม่ไม่ได้เอามาใช้งาน ‎มีไอ้งั่งหาเลี้ยงอยู่
‎แต่แม่เรียนจบ
‎แม่เรียนมหาวิทยาลัย"
‎ผมบอกว่า "ลูกรัก
‎นี่เป็นที่ที่ปลอดภัย ‎บอกพ่อกับแม่เถอะ
‎ไปได้ยินคำพวกนั้นมาจากไหน"
‎ภรรยาผมจ้องตาเธอ
‎ลูกสาวหันมาหาผม
‎ผมคอยสนับสนุนเธอ
‎ลูกสาวผมยิ้ม
‎และทำท่าท้าทายใส่แม่ของเธอ
‎เธอพูดด้วยรอยยิ้มว่า
‎"จากพ่อ"
‎ผมคิดว่า "ไอ้คนทรยศ"
‎"ถูกกักบริเวณไปสองเดือนเลย
‎จะได้เรียนรู้ว่าอย่าโกหก"
‎เธอกลับไปที่ห้อง
‎ภรรยาผมกำลังจะด่าผม
‎ผมเลยเพิ่มปริมาณยาแก้ปวดในน้ำเกลือ
‎"สี่โมงเย็นแล้ว ราตรีสวัสดิ์ ‎นอนได้แล้ว"
‎ผมไปดุลูก
‎ผมบอกว่า "ลูกรัก
‎ในบ้านนี้เราพูดหยาบได้ ‎แต่เราไม่โกหก"
‎บางทีคุณอาจยังไม่เคยได้ยิน
‎แต่ที่บ้าน แวะมาได้
‎เราถือนโยบายว่าห้ามโกหกโดยสิ้นเชิง
‎ผมเป็นคนตั้งกฎนี้เอง
‎ผมไม่เคยโกหก
‎ไม่ใช่เพราะว่าผมเป็นคนดี ‎อย่าเข้าใจผมผิด
‎ผมไม่โกหก
‎เพราะผมขี้เกียจจำสิ่งที่ผมพูดไป
‎คุณต้องมีความจำดีถึงจะโกหกได้
‎ตอนที่คุณโกหกภรรยา
‎เธอบอกว่า "โอเค ทุกอย่างปกติดี"
‎แต่เธอถามคุณอีกครั้งในอีกหกเดือนข้างหน้า
‎เธอถามว่า "เกิดอะไรขึ้นวันนั้น ‎ทำไมกลับบ้านช้า"
‎คุณคิดว่า "ให้ตาย ผมจำไม่ได้"
‎ภรรยาคุณจำได้ ‎เธอจดทุกอย่างไว้หมด
‎เราถึงไม่โกหกกันที่บ้าน
‎ผมดุลูกสาวผม
‎ผมบอกว่า "นี่เป็นครั้งสุดท้าย
‎ที่พ่อจะได้ยินลูกใช้คำว่า 'อินเดียแดง'
‎ด้วยความเหยียดหยาม"
‎สำหรับคนที่เรียนวิทยาลัยชุมชน ‎คำนี้แปลว่า "ในการด่าคน"
‎ผมบอกลูกสาวผมว่าผมโกรธและเสียใจ
‎บอกได้เลย
‎ควรเลิกใช้คำว่า "อินเดียแดง" เป็นคำด่า
‎มันง่ายที่จะเรียกคนเม็กซิกันคนอื่นว่า ‎ "อินเดียแดง"
‎เราต้องไม่ทำอย่างนั้น
‎อินเดียแดงมาจากคนพื้นเมือง
‎และพูดตามตรง เราก็เป็นอินเดียแดงหมด
‎เราทุกคน
‎ผมจะบอกอีกครั้งเผื่อคุณจะคิดว่า
‎"แน่นอน รู้จักบ้างอยู่แล้ว" ‎ไม่ใช่ คุณก็ด้วยสิ
‎เราทุกคน
‎ในเส้นเลือดดำในเส้นเลือดแดง
‎อย่างน้อยเราก็มีเลือดของ
‎แอซเท็ก โทลเท็ก ชิชิเมกา ทลาอูอิกา ‎มายา และอื่นๆ อยู่อย่างน้อยหยดหนึ่ง
‎ถ้าเราเขย่าต้นไม้ตระกูลคุณ
‎ต้องมีชาวอินเดียแดงตกลงมาจากกิ่งแน่
‎ผมไม่สนว่าผิวคุณจะขาวแค่ไหน
‎ผมคุณจะบลอนด์แค่ไหน
‎เราต่างมีเชื้ออินเดียแดง โอเคไหม
‎ขอบคุณ ผมหมายความอย่างนั้นจริงๆ
‎ผมไม่รู้ว่าที่นี่เป็นอย่างไร ในเม็กซิโก ซิตี้
‎แต่ที่มอนเตร์เรย์ ที่ผมอยู่
‎ตอนนี้กลายเป็นว่าพวกเราทุกคนคือชาวยุโรป
‎ใช่
‎ใครก็ตามที่คุณถาม "นี่ คุณมาจากไหน"
‎พวกเขาบอกว่า "ผมเกิดที่นี่"
‎"งั้นคุณก็เป็นคนเม็กซิกัน"
‎"เปล่า คือว่าผมเกิดที่นี่ แต่
‎ทางฝั่งพ่อผมมาจากสเปน
‎นามสกุลพ่อผมเป็นภาษาคาตาลัน
‎และนามสกุลแม่ผมเป็นภาษาฝรั่งเศส
‎จากแคว้นที่ชื่อบอร์กโดซ์
‎ผมเลยเป็นลูกครึ่งฝรั่งเศส-คาตาลัน"
‎เหรอ แต่หน้าแกมาจากเตโนชิตลันนะไอ้บ้า
‎อย่ามาทำหัวสูง
‎ผมอธิบายให้ลูกสาวฟัง
‎ผมบอกว่า "ลูกรัก ‎พ่อของลูกภูมิใจที่มีเชื้ออินเดียแดง
‎พ่อมีเชื้อทลาอูอิกาอยู่ 50 เปอร์เซ็นต์
‎อีกห้าสิบเปอร์เซ็นต์ยังไม่รู้"
‎ทฤษฎีของผมคือในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
‎พวกญี่ปุ่นเอากับอินเดียแดง ‎นั่นคือวิธีที่
‎ให้กำเนิดเลือดผสมมา
‎ผมเลยบอกว่า "ลูกรัก พ่อของลูกคืออินเดียแดง
‎พี่ชายลูกคืออินเดียแดง
‎ปู่ย่าคืออินเดียแดง
‎ป้าฮวนนิตาเป็นอินเดียแดงเต็มขั้น"
‎ผมมีพี่สะใภ้
‎ตอนเธอเต้นรำ ฝนจะตก
‎แต่นั่นไม่ควรเป็นคำด่า
‎ผมบอกลูกสาวผมว่า ‎"อย่าใช้คำว่า 'อินเดียแดง' เป็นคำด่า
‎และอย่าบอกคนอื่นว่าเป็นสวะ
‎โดยเฉพาะกับคนที่เป็นสวะ
‎เพราะคนพวกนั้นโหด
‎พวกเขาจะต่อยลูกฟันร่วง"
‎ผมถามลูกสาวผม
‎"ทำไมถึงไปทะเลาะกับเพื่อนสนิท
‎ถ้าเธอเป็นเพื่อนรักลูก"
‎เธอตอบอย่างจริงจังว่า
‎"พ่อคะ อย่าว่าอะไรนะ แต่
‎นี่มันเรื่องของหนู"
‎ผมไม่รู้ว่าจะจัดการกับสถานการณ์อย่างไร
‎ทุกสิ่งที่ผมทำในฐานะพ่อ
‎มาจากสิ่งที่พ่อแม่ผมทำกับผม โอเคไหม
‎ผมไม่เคยพูดแบบนั้นกับแม่ผม
‎ผมไม่มีแหล่งอ้างอิง
‎ถ้าผมกลับบ้านมาพร้อมตาเขียวปูด
‎จนนับครั้งไม่ถ้วน
‎และแม่ผมถามว่า
‎"เกิดอะไรขึ้นที่โรงเรียน"
‎แล้วผมบอกว่า "แม่ อย่าว่าอะไรนะ แต่
‎นี่เป็นปัญหาของผม"
‎แม่สุดที่รักของผมคงยิ้ม
‎คงบอกว่า "อย่าพูดนะ
‎ตอนนี้ลูกมีสองปัญหาแล้ว
‎ปัญหาของลูกทวีคูณแล้ว"
‎แล้วหยิบรองเท้าแตะเธอมา
‎"บอกมาไม่งั้นก็บอกให้ไอ้นี่
‎เริ่มพูดได้แล้ว ไอ้ลูกหมา"
‎เพราะนั่นคือวิธีที่เธอใช้ด่าผม
‎จนถึงทุกวันนี้
‎คำด่าที่เธอชอบใช้คือ "ไอ้หอกหัก
‎และไอ้หลานหมา"
‎สำหรับแม่สามีเธอ เธอไม่ได้โง่
‎ครับผมก็รับมาจากตรงนั้น
‎แต่ผมเป็นพ่อยุคใหม่
‎จากคนยุคนี้ที่อยากเป็นเพื่อนกับลูก
‎ผมบอกลูกสาวผม "ลูกรัก
‎อย่าบอกพ่อนะ
‎ว่าลูกไม่ไว้ใจพ่อแล้ว
‎บอกพ่อสิว่าลูกไว้ใจพ่อ
‎ลูกมีสิทธิ์ที่จะรักษาความเป็นส่วนตัว
‎พ่อจะไม่ยุ่งหรอก"
‎ในคืนนั้น ผมถามภรรยาผม
‎เพราะเธอนอนไม่หลับ
‎"ฉันไม่ง่วง" เธอบอกผม
‎ผมบอกว่า "ถ้าคุณนอนหลับตอนกลางวัน
‎คุณคิดว่าจะเป็นยังไง
‎มันคือการผ่าตัด ผมจะว่าอะไรได้"
‎ผมถามภรรยาผม "รู้ไหมว่า
‎เกิดอะไรกับลูกสาวเรา"
‎เธอพูดอย่างจริงจัง "ใช่
‎มันไม่ดีเลย"
‎ผมบอกว่า "อะไรกัน เกิดอะไรขึ้น"
‎เธอบอกว่า "เป็นปัญหาของเธอ"
‎"แล้วทำไมคุณรู้ได้วะ"
‎"เพราะฉันเป็นแม่สิ"
‎"ยินดีที่ได้รู้จัก ฟรังโก ผมพ่อเธอ
‎ผมมีส่วนได้ส่วนเสียกับเรื่องลูกนี้อยู่"
‎"อย่ามายุ่ง นี่ไม่ใช่ปัญหาของคุณ"
‎"มันเป็นปัญหาของผมแล้ว" ผมบอก
‎"เป็นเรื่องของผู้หญิง" เธอบอก
‎"ตอนนี้เป็นเรื่องของสองเพศ" ผมบอก
‎" เกิดอะไรขึ้นกับลูกผม"
‎"ทำไมคุณถึงอยากรู้"
‎"เพราะพรุ่งนี้มีประชุมผู้ปกครองเรื่องนี้
‎และคุณนายผ่าตัดไม่ได้ไป
‎ผมอยากรู้ว่าต้องรับมือกับอะไร"
‎เธอเลยหลุดออกมา ผมจะบอกให้
‎มันเกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้วนะ
‎ทุกอย่างที่ผมจะบอกคุณเกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้ว
‎ผมอยู่ที่มอนเตร์เรย์ ‎เป็นเดือนกันยายน ปีที่แล้ว
‎ผมเขียนบทสำหรับงานฮาโลวีนที่เราทำ
‎และพวกเขาบอกผมเรื่องปัญหานี้
‎ผมจำได้เป็นอย่างดีว่าลูกสาวผม
‎เข้ามาที่สตูดิโอแล้วพูดว่า "พ่อคะ
‎อย่าเอาเรื่องนี้ไปเล่นนะ"
‎ใช่
‎รู้ไว้เลยเด็กๆ
‎แต่ไม่ ผมเพิ่งบอกไปว่าเราจะไม่โกหกที่บ้าน
‎ผมพูดกับเธออย่างตรงไปตรงมา
‎ผมบอกว่า "คือ
‎ถ้าจะใช้แล้วทำไมล่ะ
‎อย่างแรกเลย มันเป็นเรื่องที่ดี
‎อย่างที่สอง พ่อไม่มีมุกไว้เล่นปีหน้า
‎อย่างที่สาม นี่เป็นเรื่องที่เป็นประโยชน์กับลูก ‎ลูกได้ของเล่นจากเรื่องนี้"
‎เธอเลยอนุญาตมา
‎ปัญหานี้เกิดขึ้นที่โรงเรียนนะ
‎ลูกสาวผมเรียนโรงเรียนเดิม
‎มาตั้งแต่อนุบาล
‎ตอนที่เรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้น
‎เธออยู่เกรดสอง
‎ตั้งแต่เธอเรียนอนุบาล
‎เธอมีเพื่อนอยู่สองคน
‎อดีตเพื่อนสนิทของเธอ
‎ที่เธอทะเลาะด้วย
‎และเด็กผู้ชายที่เป็นเหมือน
‎เพื่อนหรือแฟน
‎คุณหัวเราะ ‎ผมไม่คิดว่ามันตลกเลย
‎คนที่มีลูกสาวจะเข้าใจ
‎เมื่อคุณมีลูกสาว เธอคือเจ้าหญิงใช่ไหม
‎ผมเชื่อในรักแรกพบในวันที่เธอเกิด
‎ตอนที่ผมได้อุ้มเธอครั้งแรก ‎"ผมไม่รู้ว่าคุณคือใคร
‎แต่ผมเป็นทาสคุณแล้ว ‎ผมเป็นทาสคุณไปตลอดชีวิต"
‎ในฐานะผู้ชาย มันง่ายที่จะยอมลูกสาว
‎เธอคือผู้หญิงคนเดียวที่ไม่ว่าเธอจะทำอะไร
‎ผมจะรักเธอไปจนตาย
‎เธอไม่สามารถนอกใจคุณไปหาพ่อคนอื่นได้
‎เธอจะเป็นลูกผมไปตลอดกาล
‎ลูกของคุณเหมือนเป็นเครื่องยนต์
‎เป็นเชื้อเพลิง เป็นแรงผลักดันให้ชีวิต
‎เป็นเจ้าหญิงของคุณ
‎และจะมีเพื่อนงี่เง่าของคุณ
‎ที่มีลูกชายอายุเท่าลูกสาวคุณ
‎แล้วเขาเข้าบ้านคุณมา ‎เอาไอ้นั่นเข้ามาด้วย
‎แล้วยังมาอวดเขาอีก เหมือนว่า
‎"หา"
‎"ต้องการอะไร ไอ้งั่ง"
‎"อย่าโกรธนะ แต่ลองคิดดู"
‎"ฉันคิดอะไรมากมาย ‎นั่นงานของฉัน"
‎"อย่าโกรธสิ ไดอาโบล
‎ฉันแค่บอกว่า ถ้าเกิด
‎ลูกสาวกับลูกชายนายโตขึ้นมา
‎ถ้าเกิดว่า
‎พวกเขาแต่งงานกันล่ะ"
‎ผมบอกว่า "แล้วถ้าไม่แต่งล่ะ
‎ลูกนายขี้เหร่มาก
‎นายมันโง่ ‎และลูกนายก็ตาเหล่
‎ฉันไม่ต้องการยีนนั้น
‎นายกับตาเหล่ๆ ไปให้ไกลๆ เลย
‎และเคารพเจ้าหญิงของฉันด้วย"
‎แต่
‎ลูกสาวผมมีแฟน
‎ผมชอบเด็กคนนั้นด้วย
‎ผมสาบานได้ ผมอยากเกลียดเขา แต่ทำไม่ได้
‎เขาเป็นเด็กที่ดี
‎วันหนึ่ง ตามที่พระเจ้าปรารถนา ‎เขาจะเป็นผู้ชายที่ดี
‎เขาเรียนเก่งอันดับต้นๆ
‎เขาฉลาดที่สุดในชั้นเรียน
‎เขาเป็นพวกหนอนหนังสือ ผมจะขออะไรได้อีก
‎ไอ้หมอนั่นจะทำให้เรารวย
‎ผมไม่ได้อนุญาตให้เขาคบกับลูกสาวผม
‎ผมลงทุนไว้ตอนเกษียณ
‎และแม้ว่าผมบอกคุณได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ลูกสาวผมให้ผมเกี่ยวก้อยสัญญา
‎ว่าผมจะไม่บอกชื่อ
‎แฟนเธอหรือเพื่อนเก่าเธอ
‎นั่นคือคำสาบานที่ผมจะรักษาไว้
‎ผมเลยตั้งชื่อเล่นให้พวกเขาทั้งคู่
‎เราจะเรียกเด็กผู้ชายว่าเทิร์ดดี้
‎และเพื่อนเก่าว่า ชิตเตลล่า
‎เทิร์ดดี้
‎ชิตเตลล่า
‎และเจ้าหญิงของผม
‎เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่อนุบาล
‎พวกเขาเป็นเพื่อนกันมาห้าหกปี
‎พวกเขาอายุเจ็ดแปดขวบ
‎ดังนั้นเขาเป็นเพื่อนกันมาแทบทั้งชีวิต
‎พวกเขาอยู่ด้วยกันเสมอ
‎พวกเขาทำทุกอย่างด้วยกัน
‎การบ้าน พักเบรก
‎กิจกรรมหลังเลิกเรียน
‎วันศุกร์ แม่พวกเขาจะเมาด้วยกัน
‎คือ พวกเธอบอกว่าดื่มกาแฟกัน
‎จนถึงวันนี้ ผมยังไม่เคยเห็น
‎แก้วกาแฟสักแก้วในบ้าน
‎แต่ผมเห็นแก้วเหล้าอยู่เต็มบ้าน
‎ผมไม่ได้พูดอะไร
‎แต่ไม่น่าจะใช่กาแฟ
‎เด็กๆ อยู่ด้วยกันตลอด
‎คู่รักและเพื่อนรัก
‎ปัญหาคือชิตเตลล่า
‎บอกเจ้าหญิงของผมในวันจันทร์
‎"นี่ เพื่อน
‎จะบอกให้จะได้รู้มาจากฉัน"
‎พวกผู้หญิงพอดูออกแล้วใช่ไหม ‎ว่ากำลังจะมีเรื่องกัน
‎ผู้ชายคิดว่า ‎"เป็นเพื่อนที่ดีอะไรอย่างนี้"
‎สำหรับผู้หญิงแล้วมันต่างกัน
‎"นี่ เพื่อน จะบอกให้จะได้รู้มาจากฉัน
‎วันเสาร์ที่ผ่านมา
‎เทิร์ดดี้กับฉัน
‎ไปดูหนังด้วยกัน
‎ในฐานะเพื่อน
‎ก่อนดูหนัง เราไปดื่มน้ำอัดลมกัน
‎และเราคุยกันเรื่องเธอ
‎เราคุยกันเรื่องเธออยู่แล้ว
‎นู่นนี่นั่น บลาๆ ๆ
‎จากเรื่องหนึ่งไปถึงอีกเรื่องหนึ่ง
‎แล้วเทิร์ดดี้ก็สารภาพว่าเขารักฉัน
‎เขาบอกว่าฉันเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในเกรดสอง
‎และเกรดสาม
‎เขาขอให้ฉันเป็นแฟนเขา
‎ฉันบอกเขาว่าฉันต้องการเวลาคิดเรื่องนี้
‎พอดูหนังจบ ฉันตอบตกลงไป
‎ตอนนี้เขาเป็นแฟนฉันแล้ว
‎เรามีความสุขมาก
‎เรารักกันมาก
‎ฉันขอถามเธอ ในฐานะเพื่อนรัก
‎ให้เดินจากไป เราจะได้มีความสุข"
‎ลูกสาวผมตอบกลับไปว่า
‎"เธอมันพวกอินเดียแดงและไร้ค่า"
‎มันผิด
‎แต่ตรงเผงเลย
‎นังโสเภณีนั่นสมควรแล้ว คนอื่นไม่ทำกัน
‎คุณไม่ทำกับเพื่อนรักแบบนั้น
‎แต่ทุกคน นั่นคือตอนที่ผมเข้าใจ
‎ว่าพวกเขาทำลูกสาวผมอกหัก
‎ตอนอายุเจ็ดขวบ
‎เธอต้องเจอกับหนึ่งในประสบการณ์ที่แย่ที่สุด
‎แฟนที่คบกันมาทั้งชีวิต
‎ทิ้งเธอไปหาเพื่อนรักที่คบกันมาทั้งชีวิต
‎มันไม่ดีเลยที่เห็นลูกสาวผมร้องไห้
‎ผมเห็นเธอเข้าไปในห้อง
‎เธอไม่อยากไปที่สวนกับเรา
‎เพราะพวกเขาทำร้ายใจเธอ
‎คุณจะพูดอะไรกับผมก็ได้
‎ผมไม่สนใจหรอก
‎ผมคิดถึงคำด่าที่ผมไม่เคยได้ยินไม่ได้
‎ผมไม่สนหรอก สาบานได้
‎แต่พอพวกเขาทำร้ายลูกคุณ
‎มันเจ็บต่างกัน
‎ความเดือดดาลและอ่อนกำลังที่ผมไม่เคยเป็น
‎ผมโกรธมากที่บ้าน
‎"ไอ้เลวเทิร์ดดี้
‎ถึงเวลาแล้ว ไอ้สารเลว"
‎ผมโทรหาผู้จัดการผม "ไบรอัน
‎หาเด็กเกรดห้ามาให้สองคน
‎ที่อยากได้เงินห้าร้อยเหรียญ
‎ผมต้องการเด็กเกรดห้าสองคน
‎โกดังร้าง
‎และเทปกาว
‎ชุดตัวตลก ลังกระดาษสีขาว ปากกาเมจิกสีดำ
‎และแมวสีขาว"
‎ให้ผมอธิบายหน่อย
‎แผนของผมคือ
‎ผมจะมัดเทิร์ดดี้ไว้กับเก้าอี้
‎ในโกดังร้าง
‎ปิดไฟ
‎ให้เขาจมดิ่งในความกลัว
‎ประมาณสาม-สี่ชั่วโมง
‎ทันใดนั้น เปิดไฟสปอตไลท์
‎แล้วก็เดินออกมา
‎ลูบแมวสีขาว
‎แล้ว
‎พูดด้วยเสียงคนร้ายของเจมส์บอนด์
‎ผมบอกเขาไปว่า
‎"นี่ เทิร์ดดี้
‎ชอบเห็นหัวใจของเด็กผู้หญิงเป็นของเล่นเหรอ
‎ขอแนะนำเพื่อนให้รู้จักสองคน"
‎เด็กเกรดห้าสองคนเข้ามา
‎สำหรับคุณแล้วพวกเขาก็ไม่ได้มีอะไรมากมาย
‎แต่สำหรับเด็กเกรดสอง ‎สองคนนั้นคือปีศาจเลย
‎แล้วยิ่งทำให้เขากลัวไปอีก ‎หนึ่งในนั้นต้องสวมชุดตัวตลก
‎อีกคนหนึ่งถือกล่องกระดาษสีขาว
‎พร้อมตัวหนังสือสีดำที่เขียนไว้ว่า "จบ"
‎ผมบอกว่า "ฟังนะ เทิร์ดดี้
‎นี่คือเพื่อนฉัน
‎ตัวตลกและจบ
‎หนึ่งในนั่นจะเล่นงานแกวันนี้"
‎ขอบคุณมากทุคน
‎นั่นคือแผนของผม
‎แต่ภรรยาผมไม่เอาด้วย
‎เธอประหลาด
‎เธอถึงได้ต้องรับการผ่าตัด
‎เธอบอกว่า "อย่าไปยุ่ง
‎ให้ลูกเรียนรู้จากเรื่องนี้เอง"
‎ผมบอกว่า "ลูกจะเรียนรู้อะไร
‎พวกเขาทำร้ายหัวใจลูกคุณนะ ให้ตายสิ
‎นั่นเป็นเรื่องที่แย่ที่สุด ‎ที่จะเกิดขึ้นได้ตอนอายุเจ็ดขวบ
‎เธอบอกว่า "ปล่อยไป
‎นี่คือบทเริ่มต้นสู่โลกของผู้หญิง"
‎ผมก็ "หา"
‎เธอบอกว่า "คิด อย่าใช้แต่สัญชาตญาณภายใน"
‎"เรื่องภายในมาเกี่ยวอะไรด้วย
‎คุณจะบอกว่าผมอ้วนเหรอ"
‎เธอบอกว่า "คิดก่อน โอเคไหม
‎คุณหุนหันพันแล่นไป ‎คิดดูสักสองวินาที
‎ลูกสาวคุณเป็นผู้หญิง
‎โอเคไหม
‎นี่ไม่ใช่ครั้งสุดท้าย
‎ที่เธอจะร้องไห้เพราะผู้ชายกับเรื่องที่เขาทำ
‎และนี่จะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย ‎ที่เพื่อนจะหักหลังเธอ
‎ให้เธอสร้างเครื่องป้องกัน
‎เกราะป้องกัน และสิ่งคุ้มกันทางอารมณ์
‎สำหรับผู้ชายอย่างคุณ
‎นี่คือสิ่งเลวร้ายที่สุดที่จะเกิดขึ้นได้
‎สำหรับผู้หญิงอย่างเรา
‎นี่เป็นแค่เช้าวันอังคาร"
‎น่ากลัวมาก
‎คุณมองมาที่ผมและดูไม่ออก
‎แต่ผมชอบกวาดตามองตอนเล่าเรื่องนี้
‎เพราะผู้หญิงส่วนใหญ่
‎ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม
‎จะพยักหน้าแบบนี้
‎เหมือนว่าจำบาดแผลเก่าๆ ได้
‎"แน่สิ มาร์ติตา นังนั่น เกรดหก"
‎ผู้หญิงมองเรื่องนี้เป็นประสบการณ์ให้เรียนรู้
‎เธอบอกว่า "อย่าไปยุ่ง
‎นี่เป็นบทเริ่มสู่โลกของผู้หญิง
‎ฉันจะพูดอีกครั้ง เพราะคุณซื่อบื้อ
‎อย่าไปยุ่งเรื่องนี้"
‎สมองผมเข้าใจว่า ‎"ทำตามแผนต่อไป"
‎วันรุ่งขึ้น
‎ผมไปโรงเรียนลูก
‎เพื่อทำเรื่องให้มันใหญ่ขึ้นอยู่แล้ว
‎ผมไปพร้อมกับลูกสาวผม ‎แต่งตัวเหมือนกันจะได้ดูน่ากลัว
‎ชิตเตลล่าอยู่ไกลๆ
‎ที่ตู้ดื่มน้ำ ‎ดื่มเหมือนกับสัตว์
‎ผมถามลูกสาวว่า "นั่นชิตเตลล่าเหรอ
‎เธอดูเหมือนสวะจริงด้วย
‎แต่อย่าบอกเธอนะ"
‎แล้วพ่อเทิร์ดดี้ก็มาถึง
‎แล้วทักผมเหมือนว่าเราเป็นเพื่อนกัน
‎"เป็นอย่างไรบ้าง ฟรังโก" ‎ผมบอกว่า "อะไรวะ
‎เรียกว่าคุณเอสกามิยาสิ ไอ้บ้า"
‎เขาบอกว่า "มีเวลาสักครู่ไหม"
‎ผมบอกว่า "ผมมีเวลาให้อยู่แล้ว
‎ลูกคุณ คงไม่มีมากนัก"
‎เขาถามว่า "นั่นมันอะไรกัน"
‎"แมวสีขาวในจินตนาการ
‎ตอนนี้มันดูไม่สมเหตุสมผล ‎แต่คุณจะเข้าใจตอนคุณได้ฟังมุก
‎แต่แมวไปแล้ว"
‎คุณเห็นมัน จริงด้วย
‎ผมเห็นมันบ้างบางครั้ง ไม่ต้องห่าว
‎เขาชื่อว่าคุณหนวด
‎เขาบอกว่า "มีเวลาสักครู่ไหม" ‎"มีสิ ว่าไง"
‎"นี่คุณรู้ไหมว่าทำไมลูกสาวคุณ
‎ไม่อยากเป็นเพื่อนกับลูกชายผม"
‎ผมบอกว่า "รู้สิ"
‎"เกิดอะไรขึ้น"
‎"คุณไม่รู้เหรอ
‎บางทีอาจเป็นเพราะ
‎เพราะ
‎ลูกคุณมันเห่ย
‎และไม่เคารพผู้หญิง ‎เราเลยไม่คุยกับเขา"
‎ผมรวมตัวผมไปด้วย เขามันงี่เง่าจริง
‎เขาบอกว่า "แต่มันไม่ยุติธรรมนะ
‎เพราะชิตเตลล่าไปบ้านคุณวันอาทิตย์
‎แล้วลูกสาวคุณบอกว่าเธอเบื่อลูกชายผม
‎ไม่อยากเป็นเพื่อนเขาอีกแล้ว
‎เธอขอชิตเตลล่าให้บอกเขา
‎ว่าเธอไม่อยากเจอเขาอีก"
‎ผมบอกว่า "ไม่เอาน่า นั่นมันตอแหล ‎มันไม่ใช่อย่างนั้น
‎ลูกคุณกับชิตเตลล่า
‎ไปดูหนังด้วยกันวันเสาร์กันเอง"
‎เขาบอกว่า "จะเป็นไปได้ยังไง ‎ในเมื่อพวกเขาอายุแค่เจ็ดขวบ"
‎ผมไม่ได้คิดเรื่องนั้น
‎บางทีมันอาจสมเหตุผลสำหรับคุณ
‎แต่ลองคิดว่าเป็นผม
‎ตอนผมได้ยินเรื่องนี้ ผมโมโห ‎และไม่ได้คิดให้ดี
‎ผมไม่เห็นว่าชิตเตลล่ากุเรื่องขึ้นมาหมด
‎แผนการอย่างมีเล่ห์เหลี่ยมที่สมบูรณ์แบบ
‎ที่ทำให้ชายอายุ 36 ต้องมาถกเถียงกัน
‎ถูกสร้างขึ้นมาโดยเด็กสาวเจ็ดขวบ
‎เพื่อที่จะขโมยแฟนเพื่อนที่คบมาทั้งชีวิต
‎พวกผู้หญิง พวกเธอบ้าจริงๆ
‎ผมโทรหาภรรยาผม ‎เพื่อเล่าเรื่องทั้งหมดนี้ให้ฟังทันที
‎"นี่คุณ
‎คุณน่าจะได้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น"
‎ผมบอกเธอทุกเรื่อง เธอทำตัวนิ่งๆ ไว้
‎เธอบอกว่า "ฉันบอกแล้วว่าอย่าเข้าไปยุ่ง
‎มีกลิ่นตุๆ อยู่แล้ว
‎กลับบ้านมาเถอะ
‎และอย่าไปพูดกับใคร"
‎สมองผมเข้าใจว่า
‎"ไปทำให้เรื่องแย่กว่านี้"
‎ผมไม่ภูมิใจกับสิ่งที่ผมกำลังจะพูด
‎ผมผิด ผมบอกได้เลย ผิดมาก
‎ผมบอกพ่อแม่ของชิตเตลล่าให้ไปตายซะ
‎ผมบอกพวกเขาว่าพวกเขาเป็นพ่อแม่ที่แย่ที่สุด
‎ผมไม่รู้ว่าพวกเขาจะหย่ากัน
‎ผมบอกว่า "สักวันคุณต้องหย่ากัน
‎เพราะนังลูกสารเลวคนนี้"
‎ผมบอกเด็กไปว่า ‎"จะเป็นความผิดเธอ
‎พ่อแม่เธอจะหย่ากันและมันคือความผิดของเธอ"
‎แม่เด็กร้องไห้
‎รปภ. โรงเรียนเข้ามาสงบสติอารมณ์ผม
‎ผมบอกว่า "อย่าแตะต้องตัวนะ
‎แกมันไม่ใช่ตำรวจด้วยซ้ำ ไปตายซะ
‎ญาติฉันที่เป็นทหารจะอัดแกน่วมแน่"
‎เทิร์ดดี้เข้ามาสงบสติอารมณ์ผม
‎เด็กเจ็ดขวบ
‎เขาเข้ามาแล้วพูดอย่างอายๆ
‎"คุณครับ ผมเพิ่งรู้
‎ผมสาบานได้ว่ามันไม่จริง
‎ผมชอบลูกสาวคุณ ‎เธอคือเพื่อนรักของผม
‎ผมไม่มีวันหยุดคุยกับเธอ
‎เธอคือทุกสิ่งสำหรับผม ‎เธอคือตะวัน ดวงจันทร์..."
‎"หุบปากไปเลย
‎นี่ นายพูดถึงลูกสาวฉันอยู่นะ
‎แต่นายกับฉันโอเคอยู่ อย่าห่วง"
‎ผมรีบโทรหาผู้จัดการผม
‎"ไบรอัน ยกเลิกทุกอย่าง
‎อึปลอดภัยแล้ว ขอย้ำ
‎อึปลอดภัยแล้ว
‎จ่ายเงินให้เด็กสองคนนั่น
‎แล้วก็เจ้าของโกดัง
‎เอาชุดตัวตลกไปคืน
‎และขอเก็บแมวไว้"
‎และในเมื่อผมถูกไล่ออกมา
‎จนถึงทุกวันนี้ ผมยังถูกห้ามไม่ให้เข้าโรงเรียนลูก
‎ซึ่งก็ไม่เป็นไร
‎ผมไม่ต้องไปประชุมผู้ปกครอง
‎ภรรยาผมบอกว่า "มีประชุม..." ‎ผมบอกว่า "ก็อยากไปนะ แต่
‎ผมทำอะไรไม่ได้"
‎ผมต้องบอกเลย
‎เทิร์ดดี้ทำสิ่งดีงาม
‎ต่อหน้าทุกคนในชั้นเรียน
‎ชิตเตลล่ากับพ่อแม่เขา
‎ครูด้วย
‎ต่อหน้าทุกคนเลย
‎เทิร์ดดี้คุกเข่าลง
‎แล้วขอให้ลูกสาวผมยกโทษให้
‎แล้วเอาตุ๊กตาหมีให้เธอ
‎ใช่ หลายคนก็ทำอย่างนั้น
‎ไม่ คุณไม่ได้เห็นจากฝั่งผม
‎เพราะผมเฝ้าดูด้วยความกลัว
‎เด็กเจ็ดขวบ
‎ขอให้ยกโทษให้
‎แล้วทำให้ตัวเองต้องอาย
‎สำหรับบางสิ่งที่เขาไม่ได้ทำ
‎ผมกอดเขาด้วยน้ำตาคลอ
‎บอกเขาไปว่า "ไอ้หนู
‎ยินดีต้อนรับสู่ชีวิตของลูกผู้ชาย"
‎ผมชื่อฟรังโก เอสกามิยา
‎ขอบคุณครับทุกคน ดูแลตัวเองด้วย
‎พระเจ้าอวยพร
‎ผมอยากแนะนำ
‎คนที่สำคัญมากสำหรับผม
‎พี่น้องครับ ‎ทีมไดอาโบล สควาด ขอเสียงปรบมือหน่อย
‎พี่น้องครับ ขอบคุณที่เป็นส่วนหนึ่งของฝันนี้
‎ผมชื่อฟรังโก เอสกามิยา ‎และคุณทำให้ผมเป็นคนที่มีความสุขที่สุด
‎ขอบคุณที่สร้างประวัติศาสตร์กับผม
‎พระเจ้าอวยพรทุกคนครับ บาย
‎(คำบรรยายโดย นภาลัย แจ็คสัน)