Downloaded from YTS.MX
72. Locarno Film Festivali, Uluslararası Yarışma, En İyi Yönetmen Ödülü
Official YIFY movies site: YTS.MX
ISADORA'NIN ÇOCUKLARI
Isadora Duncan (1877-1927) modern dansın arkasında yer alan,
efsanevi bir Amerikalı dans sanatçısıdır.
Isadora'nın 4 ve 6 yaşlarındaki çocuklarını taşıyan araba, 19 Nisan 1913'te,
kazara Seine nehrine yuvarlandı. Her iki çocuk da öldü.
Isadora bunu asla atlatamadı.
21 Ekim
İki çocuğumun ölümünden sonra,
günlerimi ve gecelerimi mavi perdeli stüdyomda geçirmeye başladım.
Yas tutarken bir dans yaratmaya çalışıyordum,
ama zorlukla hareket edebiliyordum.
Bu korkunç kazadan güzel bir şey çıkmasını ne çok isterdim.
Bu gece geç saatlere kadar çalışacağım.
Özür dilerim.
Kocaman öptüm.
24 Ekim
Kararsız, yavaş adımlarla,
ölü çocuğunu ebedî istirahatgâhına taşıyan,
bir anneyi,
canlandırdım gözümde.
Mezara inişini ve,
ruhun ışığa doğru yükselişini,
dans ettim.
27 Ekim
Isadora Duncan: Danslar
1 Kasım
Ertesi gün, gün doğar doğmaz,
aniden uyandım ve dans ettim.
Kazadan sonraki ilk dansımdı.
Beden işaretleri
Çocukları elinden tut.
3 Kasım
5 Kasım
Çocukları kucağında salla
Son bir kez okşa
6 Kasım
Güneşin sıcaklığını hissediyorum.
Bedenimin sıcaklığını.
Çıplak bacaklarıma bakıyorum,
yumuşak göğüslerime,
nazik dalgalar hâlinde havada hareket eden kollarıma.
Ve o anda fark ediyorum ki,
çocuklarımın ölümünden beri bu göğüs,
bitmek tükenmek bilmeyen bir acıyı içine hapsetmiştir,
bu eller sonsuza dek kederle damgalanmıştır,
ve yalnız kaldığımda,
bu gözler hep yaşlı olacaktır.
7 Kasım
Anne, 28 Kasım Çarşama, 2018
Gösteriyi burada mı yapacağız?
Hayır, gösteri büyük salonda olacak.
Burada sadece provaları yapacağız.
- Hadi başlayalım. - Tamam.
Antik Yunan'dan epey bir esinlenmiş.
Bırakayım da göz gezdir.
Bir fotoğraf var...
Buralarda bir yerde olacaktı.
Hah, işte burada.
- Çocuklarıyla birlikte. - Evet.
Deirdre ve Patrick.
Ölmelerinden önceki sene çekilmiş.
Burada güzel olan,
ve bize ilham verecek olan şey,
hareketler, kollarını çocuklarına dolama,
ve onları kucaklama şeklidir.
Çocuklarının döndüğü zamanı anımsattı bana.
- Evet, şeyden önce... - Şeyden önce...
Aynen. Kesinlikle.
10 Kasım
- Merhaba, Manon. - Merhaba.
- İyi misin? - Evet.
Çok bekledin mi?
Hayır, pek sayılmaz.
Kusura bakma, yolda gelirken işim çıktı.
Avuç içlerini dışa dönük yap, lütfen.
Bir dene.
Yukarı doğru, böyle.
Bunu dene.
Bir değişiklik yaratıyor.
Ve yukarı doğru. Süzülerek...
Kollarını yukarı tut, aşağı bak.
Ayaklarına.
Anlıyorsun, neler olduğunu kavrıyorsun.
Kolların kanat oluyor, aşağı inip,
örtüyor...
Aynen.
Sol elini başlarına, sağ elini ayaklarına koy.
Bundan daha büyük değiller.
Şimdi de okşayan,
ve başa doğru uzanan sağ el,
tekrar baş ile başlıyor. Yapabilirsin...
Sadece tek bir şey var, ama buradan,
İşte ayaklar da burada,
ve başlar... Başlarını okşamanın yarattığı his.
Ama diğer taraftan sağ kolunla.
Evet.
Sonra başa geri dön,
ayaklara geç...
Örtüyü alıp, onları son bir kez örtüyorsun.
Şimdi onları kucağında sallayabilirsin.
Evet.
Sonra onları kucaklıyorsun, onları kollarında tutmak istiyorsun.
Doğru yönde olursak daha iyi olur.
Onları sıkıca tutuyorsun ve sonra... ellerinden kayıp gidiyorlar.
Onları takip ediyorsun. Takip et onları.
Çocuklar geri gelir, onları ararsın.
Kolların yukarı kalkar.
Şimdi de sen geri dönüyorsun.
Geri gel ve onları kollarına al.
Ve sonra...
Aşağı bakarken başın dönüyor.
Kaydılar. Hayır, ayaklarına.
Tam ayaklarına. Evet.
Kolların açık,
kanat oluyorlar, havada biraz süzülüyorlar.
Şimdi dizlerinin üstüne çökmen gerek.
Öne doğru bir adım atıp,
eğiliyoruz.
Ve eğilmişken,
Daha önce çalışmış olduğumuz hacmi gözünde canlandırmanı istiyorum senden.
Devam et, yaslan onlara.
Ve hâlâ kolların hacmi var, evet
Son derece yumuşak. Ve burada da, bu kolda, hacmi hayal et.
Dirseklerini serbest bırak, dirseklerin gergin değil.
Çok gergin değiller.
Tamam mı? Ve burada da, hacmi hayal et,
bu sabah çalıştığımız topların hacimleri gibi.
Kolda hacim yok.
Dene...
Dene.
Beni kollarına al.
Sarıl bana.
Ben hacimim. Bu noktadan itibaren birlikte hareket edeceğiz.
Fotoğraftakiler senin çocukların mı?
Evet, küçükkenki hâlleri.
Burada seyirci sahneye çok yakın.
Yani onları...
seni izlerken görebilirsin.
Seyirci olduğunda...
şey...
dans ederken kendimi,
daha rahat hissediyorum aslında.
Çok ilginç. Neden?
Seyircinin varlığı bana yardım ediyor.
İnsanların dans ederken beni izlemesinin bana yardımı oluyor.
Sana yardımı mı oluyor... Biraz daha açabilir misin?
Provalardayken,
pek iyi dans edemiyorum.
Değil...
Hiçbir şey...
başta mükemmel değildir.
Bazı şeyleri ayarlamam gerekiyor.
Ama seyircinin karşısındayken,
kendimi zorluyorum...
Kendi kendime diyorum ki,
bunu yapmak zorundayım.
Ve ne zaman seyircinin önünde dans etmeye başlasam,
hemen işe yarıyor.
Affedersin.
Alo...
"Isadora...
Ocak 1913.
O gece Kiev şehir tiyatrosunda dans ediyordum.
Gösterinin sonuna doğru, birden piyanistime dönüp şöyle dedim:
"Skryabin çal!"
"Neden?" diye sordu.
"Daha önce hiç o müzikle dans etmemiştin."
"Bilmiyorum. Çal işte."
O kadar ısrar ettim ki,
sonunda kabul etti.
Ağır, kararsız adımlarla, ölü çocuğunu,
ebedî istirahatgâhına taşıyan,
bir anneyi canlandırdım gözümde.
Mezara inişini,
ve ruhun bedenden ayrılıp,
ışığa doğru,
yükselişini,
dans ettim."
Devam edelim, Manon.
12 Kasım
Sahneye gel, ayakkabılara ihtiyacın yok.
Hikâye çok önemli, çünkü o zamana kadar duymak istiyorum.
Karmaşıklaştığı yer de burası, kesinlik yok.
Acele ediyorsun, ne yaptığını anlamıyorum.
Neler olduğunu anlayamıyorum.
Onları kucağında salladığını anlıyorum, çünkü hareketlerin bunu açıkça söylüyor.
Onları getiriyorsun, yönünü değiştiriyorsun, bunu anlayabiliyorum,
çünkü hareketlerin bana daha fazlasını anlatıyor.
Ortada bir hikâye olduğunu görebiliyorum.
Ama sonra birden, onları tutmuyorsun artık, neden ileri doğru atılıyorsun?
Neden durup sonra koşmaya başlıyorsun?
Neler oluyor?
Hareketlerin çok hızlı, hikâyeyi anlamakta zorlanıyorum.
Bu hikâyenin senin için mevcut olmasını istiyorum.
Bu hikâyeyi başkalarına anlatmak için, önce bunun var olduğunu kendine anlatman,
çocukları görmen, onları düşünmen, gözünde canlandırman gerekiyor.
Neredeler? Yaptıklarını görüyorsun, seni mutlu ediyorlar. Neden?
Hareketlerin hikâyeni takip edecek, ama açıkça anladığından emin olmak için,
duymam gerek. Çünkü bunu hareketlerinde göremiyoruz.
Solo performansının en önemli yerinde,
seyirci ile olan bağını kaybediyorsun.
Trajedinin olduğu yer orası. Hemen herşey olmuş zaten.
Yani seni bu noktada kaybedersek...
bilmiyoruz... Geri kalanı anlamıyoruz,
seni takip etmeyiz. Ve hikâyenin tüm anlamı...
Bu nokta son derece önemli.
O yüzden bunu duymalıyım, hikâyeyi yaşamalısın ki bize de hissettirebilesin.
Bunun için hikâyeyi anlatıp,
zenginleştirmen, ve kendini ona kaptırman gerekiyor.
Çünkü bu senin hikâyen. Bunu doğru düzgün yapmalısın.
Bu hikâyenin dansını yapacak olan sadece sensin, o yüzden hikâye senin için zengin,
ve hareketlerinde de kesinlik olmalı.
Her hareketin bir anlamı var,
her hareket hikâyelerindeki bir anı anlatıyor.
Bunu yapabilirim.
Peki çocuklar neden direniyor?
Direniyorlar çünkü ilk başta cesaret edememişlerdi.
Onlara...
korkularını aşmada,
ya da,
hayatlarındaki zor anları,
aşmalarında yardım ediyor.
Anne neden yere yığılıp kalıyor peki?
Çünkü çocukları ölmüş.
Annenin son hareketi ne peki?
Çocuklarıyla vedalaşmak.
Bu mevsimi seviyorum.
Renkler bir harika.
Doğru.
İnsan yaprakların öyle bir anda düşmesini istemiyor.
Aynen.
16 Kasım
Hava güneşli olduğu için şanslıyız.
Denizdeki kayalar ne güzel, değil mi?
Aynen.
- Yardım lazım mı? - Evet.
- Suya girelim mi? - Islanırsın ama sonra!
Asıl sen ıslanırsın!
Oğlun neden İngiltere'ye gitti?
İngilizce öğrenmek için.
Bir yıldır lisede.
Basketbol oynuyor.
Ya kızın?
3 yıldır Brüksel'de.
Orada tiyatro okuyor.
Üzgün müsün?
Değilim.
Onları özlüyorum.
Ama üzgün değilim.
Çocukları öldükten sonra,
Isadora ne yapmış, biliyor musun?
Dansını öğretmek için,
bir okul açmaya çalışmış.
Ömrü boyunca hayalini kurduğu bir şeymiş bu.
Ama savaş çıkmış.
Dansın kimseye ait olmadığını,
herkesin kendi hareketini, kendi dans etme şeklini,
bulması gerektiğini söylüyor.
Bu beni gerçekten çok etkiledi.
17 Kasım
21:30
Merhaba.
Nasılsınız?
Biraz üşüdüm.
Anne
"Dansımı ben yaratmadım, benden çok önce vardı o zaten...
Yüzlerce yıldır uykudaydı ve kederim onu uyandırdı."
ISADORA'NIN ÇOCUKLARI
Bir Damien Manivel filmi
Senaryo Damien Manivel ve Julien Dieudonné
Isadora Duncan'ın 1921 tarihli solo performansı "Anne" den esinlenilmiştir.
Yapımcılar Martin Bertier ve Damien Manivel