Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪ช่วยด้วย
‪เราต้องการอีเมลแอดเดรสของพ่อคุณ
‪สงบสติอารมณ์ไว้
‪อีเมลแอดเดรสของพ่อคุณ
‪เข้าใจไหม
‪หายใจสบายๆ หายใจเข้า หายใจออก
‪อีเมลแอดเดรสของพ่อคุณ
‪มาร์ติน... เอ็ม...
‪@aol.de
‪เบอร์โทรศัพท์มือถือด้วยๆ
‪ศูนย์ 160...
‪เก้า 28...
‪สี่ 0184
‪อีกที
‪ศูนย์ 160928...
‪สี่ 0184
‪ทุกอย่างเรียบร้อยไหม
‪เรียบร้อย
‪เอาโทรศัพท์มือถือของเธอวางไว้กับของอื่นๆ ‪เราอาจยังต้องใช้มัน
‪(กำลังคัดลอกไฟล์ลงสื่อบันทึกข้อมูล)
‪ไปดูเธอทุกสิบนาที
‪ได้
‪ล็อกประตูด้วย
‪ช่วยด้วยๆๆ ช่วยฉันด้วย
‪อีเมลถูกต้องหรือเปล่า
‪ไม่เห็นตอบมา
‪เธอไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ใช่ ไม่เป็นไร
‪เธอต้องดื่มน้ำ
‪คุณต้องดื่มน้ำ
‪เราจะเอาที่ปิดปากออกคุณจะได้ดื่มน้ำได้
‪พอเราถอดมันออก ‪คุณต้องไม่กัด ถ่มน้ำลายหรือกรีดร้อง
‪ไม่งั้นเราจะทำให้คุณสงบ แล้วทำมันด้วยวิธีอื่น
‪พยักหน้าถ้าคุณเข้าใจ
‪เราไม่อยากทำร้ายหรือฆ่าคุณ
‪แต่เราก็พร้อมจะทำมันทุกเมื่อ
‪เข้าใจไหม
‪ผมจะเอาที่ปิดปากคุณออก คุณจะกรีดร้องไหม
‪ช่วยด้วย เฮ้
‪จะไม่มีใครได้ยินคุณ ไม่มีใครจะมาช่วยคุณหรอก
‪มีแต่เราที่พาคุณออกไปจากที่นี่ได้
‪ตอนนี้มีแต่เราที่เป็นเพื่อนคุณ
‪มองผมสิ
‪เข้าใจไหม
‪ตอนผมเอามือออกคุณจะร้องไหม
‪ดีมาก
‪เราจะดูแลคุณ
‪เวลาคุณอยากเข้าห้องน้ำ ทำแบบนี้
‪ปวดฉี่ชูหนึ่งนิ้ว ปวดอึชูสองนิ้ว
‪กินซะ นายต้องการพลังงาน
‪- ฉันไม่หิว ‪- ไม่หิวก็ช่าง กินซะ
‪ทอม กินเข้าไป
‪ไม่ ฉันกินไม่ลง
‪อะไร
‪กินซะ
‪ฉันบอกว่าฉันไม่หิว
‪นายต้องกินเดี๋ยวนี้
‪ก็ได้ กินก็ได้
‪ฉันบอกว่าฉันไม่หิว
‪นายไม่ได้กินอะไรมาเก้าชั่วโมง ‪นายทำงานหนัก แต่บอกว่าไม่หิวงั้นเหรอ
‪ไม่หิว
‪- เป็นอะไร ‪- เปล่า
‪นายต้องพูดตามตรง ไม่งั้นงานนี้ล่มแน่
‪- ได้ ‪- นายก็รู้ฉันวางแผนเรื่องนี้มานานแค่ไหน
‪ฉันก็แค่ไม่หิว
‪ถ้านายไม่หิว ‪แสดงว่าอารมณ์นายทำให้ไม่อยากอาหาร
‪ซึ่งหมายความว่านายคิดมากไป
‪ว่าเราทำทุกอย่างถูกต้องหรือไม่
‪ว่าเราทำผิดพลาดและต้องกลับเข้าคุกหรือเปล่า
‪ว่าเธอชี้ตัวเราได้หรือไม่ ‪เพราะไม่งั้นเราซวยแน่
‪เราคงต้องฆ่าเธอ
‪หรือพอเราทำมันจริงๆ นายกลับใจอ่อน
‪นายไม่แน่ใจ นายสงสัยว่า ‪เราควรปล่อยเธอไปไหม เอาละ
‪หยุดมันซะก่อนที่มันจะยุ่งยากเกินกว่าจะหยุดได้ ‪ในเมื่อตอนนี้เรายังหยุดได้
‪ลืมมันซะ เข้าใจไหม
‪ลืมมันซะ
‪นายกับฉันจะช่วยกันให้ผ่านเรื่องนี้ไปได้
‪มันก็เหมือนคุก นายออกไม่ได้อีกแล้ว
‪นี่คือแผน และมันก็กำลังเกิดขึ้น
‪นายโง่มากที่ไม่แน่ใจมัน นายก็รู้ พูดสิ
‪อะไร
‪เราจะทำมัน
‪- เราจะทำมัน ‪- พูดอีกที
‪เราจะทำมัน
‪ดี
‪กินซะ คืนนี้ต้องเหนื่อยมากแน่
‪นายจะเอาเงินไปทำอะไร
‪ไม่ใช่เรื่องของนาย
‪ก็ได้ มันเริ่มแล้ว
‪ไปดูเธอทุกสิบนาทีนะ
‪ที่ปิดปากไม่ปลอดภัย ‪เราไม่อยากให้เธอหายใจไม่ออก ใช่ไหม
‪ฉันไปแล้วล็อกประตูด้วย
‪ฉันอึไม่ออก
‪ให้ฉันอยู่คนเดียวหน่อยนะ
‪คุณออกไปข้างนอกได้ไหม
‪งั้นก็หันไป
‪ขอร้อง
‪หยุดนะส่งปืนมา
‪ปล่อยฉัน ไม่งั้นฉันยิงแกแน่
‪โอเค ใจเย็นๆ
‪ผมจะให้กุญแจคุณ
‪- โยนมันมาตรงนี้ ‪- เดี๋ยว
‪- โยนมันมาตรงนี้ ‪- ใจเย็นๆ ผมจะให้กุญแจคุณ
‪- หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ ‪- เอาไปสิ นี่
‪เอาไปสิ
‪ไม่หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ
‪- เอาไปสิ หยุด
‪ทอม
‪ส่งปืนมาให้ผม
‪คุณมาทำอะไรที่นี่
‪ส่งปืนมาให้ผม
‪เดี๋ยว คุณทำอย่างนี้เหรอ
‪ทำไม
‪ล้อเล่นหรือเปล่า
‪คุณก็รู้ว่าทำไม คุณทำลายชีวิตผม
‪คุณเลยลักพาตัวฉันเหรอ
‪ปล่อยฉัน
‪ไม่
‪ปล่อยฉัน
‪ไม่ แผนเริ่มแล้ว ส่งปืนมาให้ผม
‪โอเค ทอม
‪- เดี๋ยวก่อน ‪- ส่งปืนมา
‪เดี๋ยว ฉันจะบอกอะไรให้ ทอม
‪อย่า
‪มันเป็นความผิดของคุณ คุณทิ้งผมไว้คนเดียว
‪แล้วก็เงียบๆ ไว้
‪ถ้าวิครู้ว่าเรารู้จักฉัน ‪ถ้าเขาสังเกตรู้อะไร คุณตายแน่
‪บ้าเอ๊ย
‪ไง ทุกอย่างเรียบร้อยไหม
‪เรียบร้อย
‪เธอไม่เป็นไรใช่ไหม
‪เธอไม่เป็นไร ฉันเพิ่งเข้าไปดูมา
‪โอเค
‪เขาไม่ยอมจ่าย
‪เวร
‪เขาจะต้องจ่ายแน่
‪นายต้องนอนซะบ้าง
‪อะไรนะ ฉันนอนตอนนี้ไม่ได้
‪นายต้องพักผ่อน พรุ่งนี้จะต้องเหนื่อยมากแน่
‪แล้วใครจะคอยดูเธอ
‪ฉันไง
‪นอนซะ
‪เอางั้นก็ได้
‪หลับให้สบายนะ
‪ทอม
‪ตื่น
‪ลุกขึ้น ฉันต้องให้นายช่วยแล้ว
‪เธออาจจะเลือดออก
‪พยายามตั้งใจไว้
‪โอเค แต่...
‪พยายามตั้งใจไว้
‪ไปหยิบกล้องมา
‪ไม่ว่าคุณจะเตรียมตัวดีแค่ไหน ‪สิ่งไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ
‪แล้วคุณก็ต้องแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้า ‪ทำให้มันมีประโยชน์ที่สุด
‪หรือไม่คุณก็ต้องมีแผนสอง
‪เรามีแผนสอง
‪พ่อคุณไม่ยอมจ่ายเงิน
‪ฉะนั้นเราจะให้เขาเห็นอีกครั้ง
‪ว่านี่มันเกี่ยวกับอะไร
‪เราจะ...
‪ตัดนิ้วก้อยซ้ายเหนือข้อนิ้วตรงกลาง
‪ไม่นะ อย่า
‪- อย่า ‪- มันจะเจ็บปวด
‪แต่ไม่ถึงตาย
‪คุณจะเสียเลือดไม่มาก และเราก็จะเก็บนิ้วไว้
‪ในนี้ แช่เย็นไว้
‪หมอจะเย็บนิ้วกลับคืนให้ได้ภายใน 24 ชั่วโมง
‪ถ้าพ่อคุณจ่ายเงิน
‪อย่านะ ไม่
‪เปิดกล้องได้
‪อย่านะอย่าทำฉัน
‪บอกพ่อคุณสิ
‪บอกพ่อคุณ
‪ไม่นะอย่า
‪พวกเขาจะตัดนิ้วหนู ทำตามที่พวกเขาบอกเถอะ
‪ช่วยหนูด้วย พ่อ
‪อย่านะ อย่า
‪พ่อ หนูรักพ่อนะ หนูขอโทษที่เราทะเลาะกันบ่อย
‪ช่วยหนูด้วย
‪พ่อจ๋า พ่อ หนูท้องอยู่นะ
‪ท้องสี่เดือนแล้ว
‪อย่าทิ้งหนูนะ
‪อย่าทิ้งหนูนะพ่อ
‪ช่วยหนูด้วย
‪อย่าตัดนะ
‪อย่า
‪ฉันว่าพอแล้วละ
‪ได้โปรด...
‪- อย่าทำอย่างนั้นอีก ‪- อะไร
‪ฉันเป็นคนตัดสินใจ
‪ได้
‪แต่เราก็ได้สิ่งที่ต้องการแล้ว
‪อย่า
‪ไม่
‪สวัสดีค่ะ พ่อสวัสดี...
‪ไม่นะ
‪อย่าพ่อจ๋า หนูท้องอยู่นะ
‪หนูท้องสี่เดือนแล้ว
‪ได้โปรด
‪ช่วยหนูด้วย
‪อย่านะได้โปรดทำตามที่พวกเขาบอกเถอะ
‪มันได้ผล
‪โอเค
‪เธอเป็นตัวเลือกที่ดีมาก
‪ใช่
‪นายขาดวิตามิน
‪ทอม
‪อะไร
‪หน้ากากนาย
‪จริงสิ
‪คุณต้องกินอาหาร
‪นี่ซุปมิเนสโตรเน่
‪มันยังร้อนอยู่
‪ฉันอยากให้เขาป้อนฉัน
‪ไม่ได้
‪ผมจะป้อนเอง
‪กินสิ
‪มันจะจบลงเร็วๆ นี้
‪มีอะไร
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เปล่า
‪เห็นไหม
‪ถ้าคุณร่วมมือ มันก็ง่ายขึ้น
‪นายทำอะไรของนาย
‪กลับไป
‪ทำอะไรน่ะ
‪เอามานี่
‪ฉันบอกให้เอามานี่
‪มัดเธอไว้อีก
‪มีอะไรเหรอ
‪ไม่มีอะไร
‪แน่ใจนะ
‪แน่ใจ
‪มีบางอย่างผิดปกติ
‪ไม่มี ฉันแค่ประหม่านิดหน่อย
‪ทำไม
‪เพราะตื่นเต้นน่ะสิ
‪นายต้องพยายามตั้งใจไว้ ทอม
‪ฉันตั้งใจ
‪- เต็มร้อย ‪- แน่ใจเหรอ
‪ฉันสบายดีร้อยเปอร์เซ็นต์
‪ตั้งสติหน่อย
‪แน่นอน
‪นายจะไปไหน
‪ไปฉี่ ได้ใช่ไหม
‪ทอม
‪ว่าไง
‪ทอม
‪ทอม มีอะไร
‪ไม่มีอะไร ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪แน่ใจนะ
‪แน่ใจ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว
‪ทอม
‪เปิดประตู
‪นายทำอะไรวะ
‪เปล่า
‪เปิดประตู
‪ทอม
‪ฉันจะเข้าไปแล้ว
‪อะไรกันวะ
‪ทำไมนายไม่เปิดประตู ฉันเป็นห่วง
‪ก็บอกแล้วไงว่าใกล้จะเสร็จแล้ว
‪ฉันกดมันไม่ลงน่ะ
‪ฉันคิดว่านายแค่ปวดฉี่
‪ฉันก็คิดอย่างนั้น
‪ฉันไม่ได้กลิ่นอะไรเลย
‪การย่อยอาหารของฉันดีน่ะ
‪บ้าจริง อึฉันไม่เหม็นหรอก
‪อะดรีนาลีนน่ะ
‪ปวดอึปุบปับและก็ขมปาก มันเพราะอะดรีนาลีน
‪ฉันก็เคยเป็นมันอยู่ตลอด
‪จริงเหรอ
‪มันจะหายไปเอง ใจเย็น
‪ฉันจะส่งวิดีโอให้เขา
‪แล้วก็จะโทรบอกรายละเอียดเขา
‪แล้วมันก็จะเริ่ม
‪พอฉันกลับมา เราต้องรีบลงมือ
‪เราจะพาเธอออกไปแล้วลงไปที่รถตู้
‪เรื่องนี้จะจบลงในสองวัน
‪จบตลอดไป
‪มันจะจบลง
‪เราจะเป็นอิสระและรวย
‪ฟังดูดีนี่
‪เราจะทำได้สำเร็จ
‪- ใช่ ‪- แน่ใจนะ
‪แน่ใจ
‪(ตุลาคม)
‪(กันยายน)
‪คุณโกหกทำไม
‪- อะไร ‪- เรื่องท้อง
‪ทำไมผมต้องเชื่อเรื่องนี้
‪ช่างเถอะ
‪เดี๋ยว ทอม
‪จับดูสิ
‪มาสิ
‪จับดู
‪จับดูสิ
‪จับดีๆ
‪บางทีฉันก็รู้สึกมันได้
‪นิดหน่อย
‪คุณรู้สึกอะไรไหม
‪ไม่รู้สึกอะไรเลย
‪เพราะมันไม่มีอะไรเลย เพราะคุณโกหกอีกแล้ว
‪- ทอม ‪- หุบปาก
‪แล้วทำไมคุณไม่บอกผม
‪ก็เพราะฉันไม่อยากบอก
‪เพราะคุณหายไปอีก ‪คบกับคนโน้นคนนี้ไปทั่วเหมือนเคย
‪แล้วคุณก็หายไปเลย ไปอยู่ในคุก
‪ทอม
‪อีกคนอยู่ไหน
‪เขาไปแล้ว
‪โทรหาบางคน
‪เขาจะกลับเมื่อไหร่
‪ครึ่งชั่วโมง อาจเร็วกว่านั้น
‪- คุณไม่ได้บอกเขาใช่ไหมว่าเรารู้จักกัน ‪- ไม่ได้บอก
‪ผมบอกเขาว่าผมอ่านเจอชื่อคุณ ‪ในบทความเกี่ยวกับพ่อคุณ
‪อะไรนะ
‪เขาชอบมันและก็พูดว่าคุณเพอร์เฟ็กต์
‪พ่อรวย เป็นผู้หญิง ยังสาว เป็นลูกคนเดียว
‪อะไรนะ
‪- คุณเข้าเกณฑ์ทุกอย่าง ‪- เกณฑ์
‪วิควางแผนเรื่องนี้มานานมาก ‪อยู่ในคุกเขาไม่พูดเรื่องอื่นเลย
‪พอเราออกมา เราก็เริ่มหาเหยื่อ
‪แล้วคุณก็แนะนำฉันเหรอ
‪ใช่
‪คุณบ้าไปแล้วเหรอ อะไรนะ ทำไม
‪ผมอยู่ในคุก ผมรอคุณทุกวัน
‪ไม่เคยไปเยี่ยม ไม่มีคำอธิบาย ‪ไม่มีอะไรเลย บัดซบจริง สเตลลา
‪ผมน่าจะรู้ว่าไว้ใจคุณไม่ได้
‪ก็ใช่น่ะสิ
‪ลืมตาดูสักครั้งเถอะ ทอม ‪มันเป็นความผิดของคนอื่นเสมอ
‪คุณสัญญาแล้ว คุณจะหยุดเรื่องทุกอย่างนี่
‪เลิกลักขโมย เลิกคบเพื่อนเลวๆ
‪แล้วจู่ๆ ตำรวจก็ไปจับคุณที่บ้านฉัน
‪ก็ตอนนั้นคุณบอกว่าจะช่วยผม
‪ฉันควรจะทำยังไงเหรอ
‪ตอนฉันรู้ว่าฉันท้อง
‪ฉันรู้ว่าคุณไม่เหมาะสำหรับฉันหรือลูก
‪และฉันก็รู้จักคุณดี คุณไว้ใจไม่ได้ ทอม
‪พอมีปัญหา คุณก็จะหายไป
‪ใช่ แต่ด้วยเงินก้อนนั้น ผมจะหายไปตลอดกาลได้
‪นั่นเหรอแผนการ ไร้สาระ
‪งั้นเหรอ
‪ให้ผมส่งประวัติติดคุกไปสมัครงาน ‪แล้วทำให้ตัวเองก้าวหน้าไหม
‪ลืมมันซะ
‪แต่พ่อคุณเป็นไอ้เศรษฐีขี้ตืด ‪ที่ไม่ยอมเสียเงินเพื่อลูกสาวของตัวเอง
‪แม้แต่จ่ายค่าไถ่ตัวเธอก็ไม่ยอม
‪เราจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง
‪ทอม แล้วลูกของเราล่ะ
‪หยุดพูดเถอะ คุณเองยังไม่เชื่อมันเลย
‪โอเค งั้นก็ไปดูสิ
‪ดูการนัดพบหมอในโทรศัพท์ของฉัน
‪ช่างมัน
‪ถ้าผมใส่แบต ตำรวจก็จะแกะรอยมันได้
‪แต่เห็นชัดเลยว่าคุณก็รู้เรื่องนั้น
‪ทอม
‪สเตลลา
‪รอเดี๋ยว
‪สเตลลา
‪สเตลลา เป็นอะไรหรือเปล่า
‪เร็วเข้า ลุกขึ้น
‪ไม่ อย่านะ
‪สเตลลา อย่าทำอย่างนั้น ผมขอโทษ
‪อย่าสเตลลาอย่าออกไป
‪สเตลลา มาอยู่ในนี้
‪สเตลลา กลับมา
‪ช่วยด้วย
‪สเตลลา
‪บ้าจริง
‪สเตลลา มาอยู่ในนี้
‪ไม่
‪สเตลลา คุณกำลังฆ่าเราทั้งคู่นะ
‪ตำรวจเบอร์ลินค่ะ
‪- ฮัลโหล ‪- สเตลลา
‪ฉันถูกลักพาตัวค่ะ ฉันชื่อสเตลลา แมร์เตนส์
‪เวรเอ๊ย
‪ฉันถูกขังไว้
‪คุณแกะรอยต้นสายได้ไหม
‪ฉันไม่รู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน
‪ไม่ คุณต้องมาเดี๋ยวนี้ มาเลย
‪เดี๋ยวเขาก็จะกลับมาแล้ว เขาจะฆ่าฉัน
‪ไม่ค่ะ ไม่มีเวลาแล้ว
‪ฮัลโหล
‪- สเตลลา ‪- ได้ยินไหมคะ
‪โอเค ฉันว่าฉันไปหยิบกุญแจได้ค่ะ
‪สเตลลา ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาด
‪หุบปาก
‪ผมแค่โกรธมากน่ะ
‪คุณมันบ้า
‪คุณลักพาตัวฉัน แล้วก็จะตัดนิ้วฉันงั้นเหรอ
‪ฉันไม่รู้จักคุณ
‪นอนลง
‪เวร
‪สเตลลา
‪บ้าจริง
‪โธ่เว้ย
‪โอเค
‪แค่ทำตามที่เราบอก
‪แล้วจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪หยุดโกหกซะ
‪- คิดว่านายจะไม่กลับมาซะแล้ว ‪- อะไรนะ
‪ไร้สาระ
‪ทุกอย่างเรียบร้อยไหม
‪เธออ้วกทั้งที่ปิดปากไว้
‪อาจเป็นเพราะอาหาร
‪แต่ฉันรู้ทันไปช่วยเธอ
‪ตอนนี้เธอหลับอยู่
‪โอเค
‪นายคุยกับพ่อเธอหรือยัง เขาได้รับวิดีโอไหม
‪บอกมาสิ
‪วิค
‪ถึงเวลาแล้ว
‪เขาเอาเงินมาแล้วเหรอ
‪เราต้องการแค่ความร่วมมือ
‪เวรเอ๊ย
‪เราต้องพาเธอไปที่โบ๊ทเฮาส์
‪มันจะเริ่มตอนไหน
‪ตอนนี้
‪ตอนนี้เหรอ
‪ตอนนี้ พ่อเธอยอมจ่ายเงิน
‪โอเค
‪เยี่ยม
‪ใช่
‪ใช่ เยี่ยมเลย
‪ฉันกระวนกระวายมากเลย ‪ไม่ได้คาดหวังอย่างนั้น
‪แต่เราทำมันสำเร็จด้วยกัน ง่ายๆ เลย
‪พรุ่งนี้เราจะมีเงินสี่ล้าน
‪เราจะไม่มีวันเจอกันอีก น่าเสียดาย ‪แต่นายนึกภาพเงินสี่ล้านออกไหม
‪นึกไม่ค่อยออก
‪ฉันจะไปเม็กซิโก
‪กับเงิน
‪ฉันรู้จักคนบางคนที่นั่น เป็นเพื่อนเก่า
‪เขาเคยให้ฉันดูรูป ‪บ้านเขาอยู่ริมมหาสมุทรแปซิฟิก
‪ที่นั่นแดดจัดเสมอ
‪ฟังดูดีนี่
‪ถ้านายอยากไป
‪ลองคิดดูแล้วกัน
‪ทำเรื่องนี้ให้จบๆ กันเถอะ
‪(บันทึกการตั้งครรภ์)
‪(นามสกุล: แมร์เตนส์ - ชื่อแรก: สเตลลา)
‪มันเริ่มแล้ว
‪คุณเอามาจากไหน
‪คุณเอามาจากไหน บอกผมสิ
‪ฉันไม่รู้
‪ตำรวจ
‪คุณโทรแจ้งตำรวจ ตำรวจจะมาไหม
‪คุณโทรแจ้งตำรวจ
‪- เปล่า ‪- บอกความจริงมา
‪เปล่า
‪บอกความจริงมา
‪เปล่านะจะโทรยังไง มือฉันโดนล่ามไว้
‪เขาจะให้โทรศัพท์คุณทำไม
‪ฉันก็ไม่รู้
‪บอกมา
‪บอกความจริงมา
‪- ทำไมเขาถึงให้โทรศัพท์คุณ ‪- ฉันไม่รู้
‪ทอม
‪คุณรู้จักชื่อเขาได้ยังไง
‪(ทางออก)
‪- คุณรู้จักกัน ‪- เปล่า
‪เปล่า เขาแค่บอกชื่อเพื่อให้ฉันเงียบ
‪เขาให้โทรศัพท์คุณ
‪เปล่า
‪ผมไม่ได้ให้คุณ และคุณก็ถูกมัดไว้
‪ได้โปรด
‪หุบปากผมต้องคิด
‪เกิดอะไรขึ้น
‪มันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง
‪กระสุนมาอยู่ในผนังได้ยังไง
‪ใครยิงปืน
‪บอกมาว่าใครยิงไม่งั้นผมจะฆ่าคุณ
‪ฉันเอง ฉันยิงเอง
‪ฉันต้องเข้าห้องน้ำ เขาเลยไขกุญแจมือให้ฉัน
‪เราสู้กันแล้วฉันก็แย่งปืนมาจากเขาได้
‪แล้วทำไมคุณถึงยังอยู่ที่นี่
‪เพราะเขาแรงเยอะกว่าฉัน ‪แล้วก็จับฉันใส่กุญแจมือไว้กับเตียงอีก
‪เขาเป็นแฟนเก่าฉัน
‪เขาไม่ได้บอกคุณใช่ไหม
‪คุณรู้จักชื่อผมหรือเปล่า
‪ไม่รู้
‪ไม่รู้จัก
‪ผมชื่ออะไร
‪ฉันไม่รู้
‪เขาบอกคุณ
‪เขาไม่ได้บอกชื่อคุณ
‪- เขาบอก ‪- เปล่า
‪เรียกชื่อผมสิ
‪เรียกชื่อผม
‪นายหอบเลย
‪ฉันวิ่งขึ้นบันไดมา
‪ไปดูที่ปิดปากเธออีกทีไหม
‪ฉันเพิ่งไปดูมา
‪เหรอ
‪เธอไม่เป็นไรใช่ไหม
‪นายทำอะไรน่ะ
‪ตรวจดู
‪อะไรนะ
‪เราอยากให้มันยิงได้เวลาต้องใช้มัน ใช่ไหม
‪ทอม อธิบายให้ฉันฟังหน่อย
‪ทำไมนายถึงเลือกเธอ
‪ฉันไม่ได้เลือกเธอ นายเลือก
‪แต่นายแนะนำเธอ ทำไม
‪นายรู้ดีว่าทำไม
‪ฉันเห็นบทความในหนังสือพิมพ์
‪นายก็เห็นมัน
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪มีบางอย่างไม่ถูกต้อง
‪หมายความว่าไง
‪เธอทำตัวแปลกๆ
‪เธอพูดว่าอะไร
‪พูดเหรอ
‪ทำไมเธอต้องพูดอะไรด้วยล่ะ
‪ก็นายเพิ่งบอกว่าเธอแปลกๆ
‪แต่ฉันไม่ได้พูดว่าเธอพูดอะไร
‪เธอจะพูดอะไรงั้นเหรอ
‪อาจจะไม่มีอะไร
‪มานี่สิ
‪ทอม มานี่
‪บอกฉันสิว่าเราซื่อสัตย์ต่อกัน
‪เราซื่อสัตย์ต่อกัน
‪โอเค
‪ไปเอายาสลบมา
‪นายเช็กพิกัดอีกเหรอ
‪ใช่
‪ไปกันเถอะ
‪เอากุญแจมาให้ฉัน
‪ทำไม ของนายก็มี
‪นายไม่ต้องใช้มันแล้ว
‪มีปัญหาเหรอ
‪เปล่า ไม่มีปัญหา
‪ได้
‪ไปกันเถอะ
‪ไปไหน
‪ไปเอาเงินไง
‪แผนคือฉันอยู่ที่นี่
‪ฉันต้องการนายตอนส่งมอบเงิน ‪เผื่อมีเรื่องที่คาดไม่ถึง
‪เรื่องคาดไม่ถึงแบบไหน
‪ทอม ถ้าฉันรู้ ก็ไม่เรียกว่าคาดไม่ถึงสิ
‪- แต่... ‪- อะไร
‪ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเราแล้วเราไม่ได้กลับมาล่ะ
‪เราจะกลับมา
‪แต่ถ้าเราไม่ได้กลับมาล่ะ เธออาจตายอยู่ที่นี่นะ
‪ถ้าเราไม่ได้กลับมา ‪จะเกิดอะไรขึ้นกับเธอก็ช่างปะไร
‪ยังไงถ้าเราฆ่าเธอซะก็คงดีกว่า
‪เพราะไม่งั้นเธอก็จะยืนยันเสียงของเราได้
‪ถ้าเธอตาย เธอก็ทำไม่ได้ ใช่ไหม
‪ใช่
‪ไปเร็ว
‪เดี๋ยว
‪อะไร
‪รองเท้าฉัน
‪โอเค
‪เงินอยู่ที่นั่นแล้วเหรอ
‪ใช่
‪ไปเอามาสิ
‪ฉันเหรอ
‪- ถ้าพวกเขาดักรอเราอยู่ล่ะ ‪- ไม่หรอก
‪- แต่... ‪- ไปสิ
‪ไปเอาเงินมา
‪วิค
‪วิค เงินไม่ได้อยู่ตรงนี้
‪พวกเขาหลอกเรา
‪เวร
‪พวกเขาไม่ได้หลอกเรา
‪แล้วทำไมเงินไม่อยู่ที่นี่ล่ะ
‪ฉันส่งพิกัดอื่นให้พวกเขาน่ะ
‪วิค เดี๋ยว
‪เธอบอกอะไรนาย
‪ขอร้อง...
‪ฉันขอโทษ
‪ไม่ ฉันสิขอโทษ
‪อย่าทำอย่างนี้เลยนะ
‪เธอท้องลูกของฉันอยู่
‪นายพูดอะไรเกี่ยวกับฉัน
‪นายบอกชื่อฉันให้เธอรู้หรือเปล่า
‪บอกแค่ชื่อแรกและก็บอกว่าเรารู้จักกันในคุก
‪ฉันถามนายว่าเราซื่อสัตย์ต่อกันหรือเปล่า
‪นายไม่ต้องทำอย่างนี้ก็ได้
‪เราจะทำตามแผน ไปเอาเงิน ‪แล้วนายก็จะไม่ได้เห็นฉันอีกเลย
‪ลืมมันซะ นายทำพลาด นี่คือผลที่ตามมา
‪- หลับตา ‪- เดี๋ยว วิค
‪- หลับตา เดี๋ยว
‪จำตอนเราเจอกันครั้งแรกในคุกได้ไหม
‪ฉันกลัวมากและนายก็ปกป้องฉัน นายช่วยฉัน
‪ฉันจะไม่มีวันลืมเรื่องนั้น
‪ทอม
‪ช่วยด้วย
‪ช่วยฉันด้วย ช่วยด้วย
‪ทำเรื่องนี้ให้จบๆ กันเถอะ
‪มันใกล้จะจบแล้ว
‪ทุกอย่างจะจบ
‪พิษจะทำให้คุณหยุดหายใจ
‪แล้วคุณก็จะตายอย่างรวดเร็ว
‪สงบใจไว้
‪ใจเย็นๆ
‪อยู่นิ่งๆ
‪มันจะเจ็บแค่แป๊บเดียว ‪แล้วคุณก็จะไม่รู้สึกอะไรอีกเลย
‪แกยังต้องการอะไรอีก
‪การตายของเธอเป็นความผิดแก
‪การตายของลูกเธอด้วย
‪ไม่
‪ฉันไม่เข้าใจแกจริงๆ ทอม
‪ฉันคิดว่าเราจะทำเรื่องนี้ด้วยกัน
‪ฉันไว้ใจแก
‪ฉันชอบแก
‪แต่แกทำลายทุกอย่าง
‪วิค
‪ฉันมีอะไรจะบอกนาย
‪ฉันไม่สนใจอีกแล้ว
‪นายสนใจแน่
‪ไปตายซะ
‪ทอม
‪ทอม กุญแจ ทอม
‪ทอม
‪กุญแจ ทอม
‪นั่นแหละ
‪นี่
‪ทอม
‪เยี่ยม
‪ทอม
‪คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง