Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
...nie można wykluczyć ulewnych opadów deszczu.
Według synoptyków
mamy do czynienia z burzą frontową,
która obejmie północną część półwyspu.
Z powodu silnej niestabilności atmosferycznej
powstały liczne superkomórki burzowe.
Według Instytutu Meteorologii
będą szczególnie widocznie dzisiejszego wieczoru
i utrzymają się przez kolejne 72 godziny.
Towarzysząca im intensywna ulewa
może powodować zakłócenia urządzeń elektronicznych
oraz problemy z komunikacją.
Obrona Cywilna podjęła odpowiednie środki ostrożności,
by chronić obywateli.
Wracamy do historii sprzed chwili, którą relacjonujemy
5prosto z Berlina.
W centrum wydarzeń jest nasz korespondent, José María Siles.
Na ulicach Berlina Wschodniego panuje spokój.
Kilku gapiów zebrało się przy Bramie Brandenburskiej.
Do Checkpoint Charlie, punktu łączącego oba Berliny,
przybywają pierwsi obserwatorzy z kamerami telewizyjnymi.
Krótko przed północą w Neukölln
nieoficjalnie otwarto granicę
dla wszystkich Niemców, którzy chcą dotrzeć do części zachodniej.
Po raz pierwszy od 27 lat
Mur Berliński nie rozgranicza
obywateli podzielonych dotychczas Niemiec.
9 listopada 1989 roku...
Mamo...
zepsułaś mi nagranie.
Idę do pracy.
Nie siedź za długo, bo jutro szkoła,
Dobrze.
Nico, nagrałeś mi kasetę?
Tak.
KOCHAM CIĘ, MAMO
PRZEWIŃ
Nie!
Pani Weiss?
Pani Weiss!
Czekaj!
Zaczekaj!
Nie!
Pomocy!
Potrzebuję pomocy!
Nico!
Karetkę! Lekarza!
Wezwijcie pogotowie.
Potrzebuję pomocy!
Dzień dobry, kochanie.
Hej...
Hej!
No dalej!
Jak ci się spało?
Nie lubię tego domu, jest zimno.
Przespałaś tu jedną noc.
Chcę swój pokój.
Niedługo.
Dobrze?
Dalej, wstajemy!
Cześć, skarbie, jesteś? Gloria, jedz!
Przyleciałem wcześniej.
Dzień mam zawalony spotkaniami. Będziemy omawiać cele.
Podobno sprzedajemy za mało ubezpieczeń.
Uprzedzam, że się spóźnię.
Jak zwykle.
Wynagrodzę ci to, ale przyznaj się.
Dobra, spałam z nią.
Spałyście razem?
Tak.
Wiedziałem. Daj mi ją.
Czekaj.
Gloria, tatuś.
Cześć, tato.
Jak się ma mój potworek?
Wszystko śmierdzi farbą.
Niedługo zobaczysz, że będzie lepiej niż w mieście.
- Spotkanie się zaczęło? - Czekają na ciebie.
Jutro przyjeżdża nowa klientka, pani Velazquez.
- Zapisz. - Dobrze.
Kotku, oddasz telefon mamie?
- Chce rozmawiać z tobą. - Tak?
Mów.
Może zaprosisz Aitora na kolację?
Zapytam.
Kocham cię.
I ja ciebie.
Co robisz, mamo?
Ta burza.
Taka sama.
Taka sama jak przed laty.
Cóż... Idę do pracy.
Niedługo wrócę.
Nie pal za dużo, dobrze?
Ostrożnie.
- Mam prośbę. - Słucham.
Wychodzimy.
Mógłby pan zamknąć i zostawić klucz u sąsiadów?
Dzień dobry, sąsiadko!
- Dzień dobry! - Jak leci?
Gdybym była pasażerką i zobaczyła cię w tym gracie, wysiadłabym.
Gdzie twój mąż?
Był w Sevilli.
- Serio? -Tak.
Przygotowuje dziś kolację. Co myślisz?
- Że jest wyjątkowo bezczelnym... - Przestań.
Lecę do Marsylii, ale wieczorem będę z powrotem.
Dobrze.
Przekaż mamie, żeby przyszła.
Na pewno?
-Chciałabym się z nią zobaczyć. -W porządku.
To wszystko.
- Na razie. - Cześć!
Kapitanie!
Burza zacznie się wczesnym wieczorem
i potrwa 72 godziny.
Naukowcy przyznają, że po raz pierwszy
mamy do czynienia z tak wyjątkowym zjawiskiem,
które się powtarza.
W 1989 r. nawiedziła nas bardzo podobna burza
o symetrycznej strukturze...
Nie wiedziałam, że wróciłaś.
Miałam krótki, ale intensywny urlop.
Co ci się stało? Ugryzł cię tropikalny komar?
Czy przywiozłaś kogoś w walizce?
Jak tam nowy dom?
Przeprowadzamy się, wiesz?
Połowa szpitala wie.
Wszystko działo się tak szybko.
Właścicielka wyprowadziła się już lata temu.
Dom wymaga remontu, ale nie możemy narzekać.
Ja mogę. Otworzą mi głowę.
- Bez obaw. - Bez?
Dr Fell to najlepszy specjalista od kraniektomii w tym szpitalu.
Dzień dobry.
Gotowy, panie Mendoza?
Do dzieła.
Witam.
Dzień dobry.
Gratuluję artykułu.
Czytałaś?
Co się stało z panią Blanco?
Miała allestezję.
Droga rdzeniowo-wzgórzowa?
Musiałem przeprowadzić kordotomię przednio-boczną.
No tak.
Im dłużej cię znam, tym mniej rozumiem, czemu rzuciłaś medycynę.
Cóż...
Urodziłam Glorię i...
wie pan, że nie uznaję półśrodków.
Pana szczęście...
że zrezygnowałam.
Inaczej byłabym tu najlepszym neurochirurgiem.
Cześć!
Jak tam?
Czy Greta może przyjść?
Jeśli jej mama się zgadza.
- Na pewno. - Zadzwonię do niej.
Chyba już to ustaliłyśmy?
Mama zabiera cię do dentysty.
W porządku.
Wszystko jasne.
Idziemy, gaduło?
- Na razie, Miranda. - Pa, Greta.
Nie patrzysz?
Obiecuję, nie podglądam.
- Nie oszukujesz? - Nie.
Poczekaj.
Prawie...
- Gotowa? - Tak.
Chcesz spróbować? To już.
Cholera.
Cześć.
Kiedyś dostanę zawału. Kiedy wróciłaś?
- Pół godziny temu. - Tak?
Co robisz?
Porządek z książkami.
Co to?
Spójrz.
Z nią się umawiałeś, gdy się poznaliśmy?
- Tak? - A ta mina?
Jaka mina?
- Chyba jesteś zazdrosna. - Nieprawda.
Widziałem w twoich oczach. To była zazdrość.
- Nie była! - Jesteś zazdrosna.
Nie!
Była bardzo ładna, pewnie nadal jest...
- Pokaż. - Tak.
Úrsula. Chyba powinienem zadzwonić.
Taka ładna.
Co ci się stało?
- Nic. Tylko... - Czym to zrobiłeś?
Tym znakiem...
Odkładałem go.
Zdezynfekowałeś?
Kochanie, to mała ranka.
Zdezynfekowałem i przylepiłem plaster, doktor Roy.
Zawsze mnie podniecało, że po studiach wszyscy
nazywaliby cię doktor Verą Roy.
Już wystarczy.
Dobra, chodźmy.
Co to?
Niesamowite.
Ta kamera ma przynajmniej 20-30 lat.
Kasety.
Leżą tu pewnie od lat 80.
Może zawołamy Glorię i sprawdzimy, czy działają?
Tę kasetę nagrano tego samego dnia, ale w 1989 r.
Mamo...
- Serio? - Zepsułaś mi nagranie.
- Daj kolejną. - Ta była ostatnia.
Podobało ci się?
Zatrzymamy je?
Przygotuję kolację, bo niedługo przyjdą.
Wezmę prysznic.
Jesteś głodna?
Na ulicach Berlina Wschodniego panuje spokój.
Kilku gapiów zebrało się przy Bramie Brandenburskiej.
Co to jest?
Do Checkpoint Charlie, punktu łączącego oba Berliny...
- Nie wiem. - Przecież nie ma taśmy.
- Nie. - Krótko przed północą w Neukölln...
Poza tym nikt już nie nadaje analogowo.
...nieoficjalnie otwarto granicę.
- To nie ma sensu, David. Wybacz. - Nie?
Sygnał telewizyjny sprzed 25 lat?
Przywitałaś się z Clarą?
Pewnie powtarzali w ramach rocznicy.
Przysięgam, jakby telewizor ożył.
Napij się.
- Ożył? - Ożył!
Czy ty słyszysz swojego szalonego męża?
A wy dalej o tym?
No pewnie!
- Zatkaj uszy, skarbie. - Dlaczego?
Zdradzę twojej mamie sekret.
Nie mamy przed sobą tajemnic.
Ani jednej?
A więc... czego nie rozumiesz?
- Byłem lepszą partią. - Sam w to nie wierzysz!
Nie podsłuchuj!
Byłem lepszy, ale odpuściłaś. Dlaczego?
Co odpowiemy?
Niektóre rzeczy są z góry przesądzone.
I tyle.
- Dobrze? - A to co?
- Gdzie z tą ręką? - A co cię to, zazdrośniku?
- Trzymacie się za rączki. - Nie przesadzaj.
- Komu mięsa? - Clara?
Swoją drogą, czemu używacie tego starocia?
- Nie stać was na nowy telewizor? - Bardzo śmieszne.
- Cały Aitor. - Taki zabawny.
Oglądaliśmy nagrania, na których śpiewał chłopiec.
- Chłopiec? - Tak.
- Chcesz trochę? - Tak.
Dziękuję.
Nazywał się... Nico Lasarte.
Był moim przyjacielem.
Uwielbiał grać na gitarze...
i zawsze mówił, że zostanie gwiazdą rocka.
Mama woziła nas do szkoły.
- Prawda? - Tak.
Dopóki...
sąsiad z domu obok nie zabił swojej żony.
Aitor...
Nico to widział.
Wystarczy.
Wpadł pod samochód i umarł.
Noc była jak ta dzisiejsza, burzowa...
- Dosyć. - Pamiętasz?
- Cicho. - Następnego dnia...
piorun uderzył w mury szkoły, obok zegara,
i przez tydzień nie było prądu.
- Ani zajęć. - Zamknij się!
Cicho bądź.
Dość.
Straszysz dziewczynkę. Nie widzisz?
Spokojnie, to tylko burza...
z piorunami.
Niedługo się skończy.
Zdradzić ci tajemnicę?
Tak? Połóż się.
Spójrz...
Kiedy miałam siedem lat...
bardzo bałam się burzy, tak jak ty.
Wiesz, co wtedy robiłam?
Popatrz.
Brałam pozytywkę babci
i obserwowałam baletnicę.
Patrzyłam, jak tańczy, i zapominałam o wszystkim.
Patrzyłam, jak się kręci i kręci...
dopóki nie zasnęłam.
Spróbujesz?
ANGEL PRIETO POPEŁNIA SAMOBÓJSTWO W CELI
Boli?
Nie chcesz tego sprawdzić?
Zabił żonę na trzy miesiące przed tym, jak go zamknęli.
Piszą, że był właścicielem rzeźni
i chciał pod nią zakopać żonę.
Kto przyznaje się do czegoś...
co chciał zrobić, ale nie zdążył, bo go aresztowali?
Zmieńmy temat.
Mówi, co by zrobił z ciałem żony,
ale tego nie robi. Tak nie postępuje morderca.
Teraz jesteś psychologiem?
Nie, ale nie sądzisz, że to dziwne?
Mam je wyprać?
Uwielbiam tę minę, kiedy coś ci się nie podoba.
- Marszczysz nos i go zadzierasz. - Nie.
Tak. Zmarszczony jak u królika.
- Czyżby? - U brzydkiego króliczka.
- Brzydki króliczek. - Co to?
Znowu paliłeś?
Sprawdzasz mnie?
O czym mówisz?
Sprawdzasz mnie?
Kochanie, tylko żartowałem.
Wkręciłem cię.
Znasz mnie, często żartuję.
Wczoraj w hotelu w Sevilli
- kupiłem... - Nie tłumacz się.
Wypaliłem jednego, a resztę wyrzuciłem.
- Przysięgam. Zrobimy tak. - Już dobrze.
Patrz.
I już.
- Nic się nie stało. - Dobrze.
- Nic się nie stało? - Tak.
Tak?
Wracamy do historii sprzed chwili, którą relacjonujemy
prosto z Berlina.
Na ulicach Berlina Wschodniego panuje spokój.
Kilku gapiów zebrało się przy Bramie Brandenburskiej.
Do Checkpoint Charlie, punktu łączącego oba Berliny,
przybywają pierwsi obserwatorzy z kamerami telewizyjnymi.
Niektórzy chcą przejść za Mur,
ale policjanci ze wschodniej części nie są świadomi...
Dopóki nie ustalą nowych przepisów,
muszą występować o zgodę na przekroczenie granicy,
ale żadna władza nie może odrzucić tej prośby.
W Neukölln nieoficjalnie otwarto granicę
dla wszystkich Niemców, którzy chcą dotrzeć do części zachodniej.
Po raz pierwszy od 27 lat
Mur Berliński nie rozgranicza obywateli podzielonych dotychczas Niemiec.
Dziewiątego listopada 1989 roku
to historyczna data dla Niemiec i całej Europy.
Ta para nie wierzy własnym oczom.
Pokazali jedynie dowody osobiste
i otrzymali pieczątkę.
Po raz pierwszy są w zachodniej części,
ale nie zamierzają tu zostać.
W domu po stronie wschodniej
czeka ich syn, o ósmej zaczynają pracę...
Nico, idę do pracy.
Mamo, kamera się zepsuła.
Nie siedź za długo, jutro szkoła.
- Dobrze? - Tak.
Nico, nagrałeś mi kasetę?
Tak.
Halo?
Słyszysz mnie?
Halo?
Widzisz mnie?
Tak.
Tak...
widzę.
Jak to robisz?
- Co? - Chwila.
Taki sam znak jest na stacji Valpineda.
Co?
Taki sam...
Ten jest bardziej sfatygowany.
To ten sam.
Skąd go masz?
Ukradliśmy go.
Z mężem.
Nie rozumiem.
Aitor, twój sąsiad, przedstawił mnie Davidowi, mojemu mężowi.
- A Aitora poznałam na stacji Valpineda. - Aitor Medina!
Poczekaj!
Jego mama wozi was do szkoły.
Wiesz, skąd wiem?
Bo to już się wydarzyło.
Jak to?
- Co to? - Jakieś krzyki na zewnątrz.
Nie! Zaczekaj!
Nico!
Nico, wróć.
Skąd znasz moje imię?
Kiedyś tu mieszkałeś.
Tu?
- Coś się dzieje w domu obok. - Nie idź tam.
- Nie idź! - Zaraz.
Czy ja śnię?
Nie. Popatrz, co mam.
Spójrz.
Widzisz?
Moje taśmy. Skąd je masz?
Ponieważ mieszkam w twoim domu.
To twój dom...
- ale za 25 lat. - O czym ty mówisz?
Poczekaj...
Coś ci pokażę.
Widzisz?
GINIE CHŁOPIEC
Widzisz?
To cię czeka, jeśli wyjdziesz.
- To jakaś sztuczka. Jak to robisz? - Nie...
Żadna sztuczka, to prawda!
- Naprawdę - Kłamiesz.
Nico, poczekaj! Zaraz...
Wiem, co się jutro wydarzy w szkole.
Piorun uderzy w zegar nad wejściem do szkoły.
W całej szkole nie będzie prądu i odwołają lekcje.
Jeśli zostaniesz, przekonasz się, że mam rację...
Ale jeśli tam pójdziesz, jutro nie będziesz żył.
Nico, proszę!
Proszę, nie idź tam!
Nico, błagam! Czekaj!
Zaczekaj! Zostań! Proszę, nie wychodź.
Samochód cię potrąci,
gdy będziesz przechodził przez jezdnię!
Nico, proszę, nie!
Tak?
Maria, tu Clara, obudziłam cię?
Nie, właśnie wróciłam do domu.
Nie czuję się dobrze. Mój brat zawiezie chłopców.
Dobrze, spokojnie. Nie martw się.
Zdrowiej.
Czemu nie śpisz?
Mama Aitora nie czuje się dobrze, więc Román was zawiezie.
Nico...
Mamo, śniłem... na jawie.
Kobieta z przyszłości mówiła do mnie z telewizora.
Vera! Czekają na ciebie na sali.
Co on tu robi?
Pan Mendoza cierpi na niewydolność naczyń mózgowych.
Wiem, dr Fell operował go wczoraj.
Pan Mendoza to pani pacjent.
Co?
Vera, musimy zaczynać.
Doktor Roy? Gotowa, żeby się przebrać?
Jak mnie nazwałaś?
Słucham?
O co tu chodzi?
Co wy robicie?
Wszystko dobrze?
Chodźcie, spóźnimy się.
Nico, ostrożnie z tą deskorolką...
Będę o piątej.
Wujku, co się dzieje?
Nie wiem, zapytajmy.
Przepraszam, co się stało?
Burza spowodowała awarię, więc odwołano zajęcia.
O matko.
Chłopcy, zabiorę was do domu.
Greta, widziałaś Glorię?
Jaką Glorię?
Moją córkę. Jestem jej mamą.
- Nie pamiętasz mnie? - Nie.
Miranda!
Pablo, idź do klasy.
W czym mogę pomóc?
Szukam Glorii. Mogę się z nią zobaczyć?
Gloria...?
Gloria Ortiz, moja... Miranda, to ja, Vera!
Przykro mi, ale nie znam pani.
Szukam córki.
Odwołali lekcje.
Nico zapomniał kluczy, a jego mama śpi.
Clara...
Muszę jechać na lotnisko.
Na razie, chłopaki.
Cześć, Lidia. Idę do Davida.
Pani Velazquez? Czeka na panią w gabinecie.
David!
Co się dzieje?
Lidia mnie nie poznaje.
Byłam w szkole, Glorii nie ma.
Mówią, że się tam nie uczy.
Wychowawczyni mnie nie poznała.
Greta też nie wie, kim jestem.
- Dokąd zaprowadziłeś Glorię? - Pani nie jest panią Velazquez?
David, dosyć. Naprawdę wystarczy. Ja...
Jestem zmęczona. Serio.
- To sprawka Germána. - Jakiego Germána?!
- Przez chwilę ci uwierzyłem! - Kim jest Germán?
- To nie jest śmieszne! - Nie dotykaj mnie.
David, to ja! Daruj sobie te żarty!
- Gdzie jest Gloria? - Dosyć!
Kim jesteś i kim jest Gloria?
Naszą córką!
Nico mówił, że wczoraj słyszał krzyki w domu pana Prieto.
Krzyk kobiety, brzmiał strasznie.
Może to pani Weiss. Jak myślisz?
Coś widziałeś albo słyszałeś, Nico?
Nie, bo telewizor...
Wyjrzałem przez okno, ale nic nie widziałem.
Podglądaliśmy z mojego pokoju.
Zasłony są zaciągnięte, a Bruno wyje z głodu na łańcuchu.
Pan Prieto zawsze karmi go rano, ale nie dzisiaj.
Aitor...
wierzysz w podróże w czasie?
KOMISARIAT
Co mam powiedzieć?
Ja tego nie zaczęłam.
Nie rozumiem, czemu David...
i inni zachowują się tak, jakby mnie nie znali.
Może się wydawać, że kłamię albo zwariowałam...
ale to chyba jakiś żart.
Pomożesz mi?
Pomogę...
ale muszę ci zadać kilka pytań.
Kiedy po raz ostatni widziałaś córkę?
Wczoraj wieczorem.
Bała się.
Przestraszyła się burzy.
A twój rzekomy mąż?
David Ortiz jest moim mężem.
Ostatnia sytuacja z nim związana?
Miała miejsce wczoraj.
Marszczysz i zadzierasz nos.
Skłamał na temat jakiejś głupoty.
Znowu zaczął palić.
Coś jeszcze?
Nie rozumiem tych pytań.
Staram się zrozumieć.
Chyba tracimy czas.
Vera...
Jeśli mam ci pomóc...
muszę zrozumieć.
Nawet najmniejsze szczegóły.
Dobrze.
Zanim wszystko się zmieniło...
co pamiętasz jako ostatnie?
Historię chłopca, który mieszkał w naszym domu.
Sąsiad Aitora Mediny...
naszego przyjaciela.
Chłopiec podobno zginął.
Potrącił go samochód, gdy wybiegał z domu innego sąsiada.
Ten mężczyzna...
To przerażające... on zabił swoją żonę i...
chłopiec się dowiedział.
Mów dalej.
Potem...
chyba mi się śnił.
Pojawił się w starym telewizorze i...
Halo?
Chciałam go uratować przed śmiercią.
- Słyszysz mnie? - Chciałam go ocalić, ostrzec.
Pamiętasz, jak się nazywał?
Nico Lasarte.
Później...
zdarzyło się coś dziwnego.
Nico, proszę! Nie!
Więcej nie pamiętam.
Z tego, co widzę, czujesz się zagubiona.
Sprawdziliśmy i...
nie mieszkasz tam, gdzie twierdzisz,
a David Ortiz nie jest twoim mężem.
Nie ma też aktu urodzenia twojej córki.
Oficjalnie się nie urodziła.
Nie znaleźliśmy żadnego zdjęcia.
Ty też nie masz ani jednego.
Nikt jej nie widział, Vera.
Życie, o którym mówisz...
toczy się w twojej głowie.
Halo?
Jesteś tam?
Odpowiedz!
Przyniosłem paszport, bilet i marki.
Dziękuję.
ŚMIERĆ DZIEWCZYNKI W UTRERZE POZOSTAJE TAJEMNICĄ
Co z nią, doktorze?
Dobrze, to już ostatnie badanie.
Badania nie wykazały żadnych zmian anatomicznych.
Aktywność mózgu jest optymalna,
możemy wykluczyć zaburzenia neurologiczne.
To była twoja pierwsza samodzielna operacja.
Usunęłaś z jego mózgu oponiaka.
Wszystko, co o nim wiesz, jest tutaj.
To prawda.
David miał oponiaka, pamiętam.
Ale to nie mogłam być ja, bo nie operuję.
Pan jest neurochirurgiem.
Nie było mnie też po operacji, bo siedziałam w domu z grypą.
Mónica mnie zastąpiła.
Chodź ze mną.
To twój gabinet.
Rozejrzyj się i powspominaj.
Jesteś najlepszym neurochirurgiem w szpitalu.
Dołączyłaś do zespołu jeszcze przed ukończeniem specjalizacji.
Niemożliwe, żeby wszystkie moje wspomnienia były iluzją.
Powinnaś zostać w domu. Znajome otoczenie zwróci ci pamięć.
Gloria to moja córka.
Lorena García.
Zmarła 12 dni temu podczas operacji.
Wcześniej ci się to nie zdarzyło.
Nikt nie chciał operować, ale ty zaryzykowałaś.
To był beznadziejny przypadek, nawet dla ciebie.
Dali ci środki uspokajające i zalecili odpoczynek.
Rano wróciłaś na operację pana Mendozy...
ale możemy wydłużyć zwolnienie.
Vero...
Wyparłaś z pamięci Lorenę...
ale mówisz o Glorii Ortiz, wymyślonej dziewczynce.
Davida Ortiza uznałaś za męża,
ponieważ połączyłaś pierwszego pacjenta z ostatnim.
Twój umysł zatoczył koło.
Musi być inne wytłumaczenie.
Jakie?
Dokąd idziesz? Vera!
Co robisz?
O co chodzi? Dokąd idziesz?
- Jesteś przerażona. Rozumiem, ale... - Nie!
Nie jestem przerażona. Zaczynam rozumieć wiele rzeczy.
Co?
Te dziwne rzeczy...
ta cała sytuacja zaczęła się od burzy.
To ona wszystko zmieniła.
Niby jak?
Co masz na myśli mówiąc, że wszystko zmieniła?
Vera.
Może ocaliłam chłopca.
- Muszę się dowiedzieć, czy żyje. - Dlaczego?
Żeby odzyskać córkę.
Vera!
Otwórz drzwi, proszę.
Jest tu kto?
RZEŹNIA PRIETO
Ángel, nie martw się. Wszystko jest pod kontrolą.
Chcesz spróbować? To już.
NICO LASARTE - ŚMIERĆ - 1989
MIRAŻ
NICO LASARTE TO POSTAĆ FIKCYJNA WYMYŚLONA PRZEZ KAREN SARDÓN
- Mam cię, suko! Stój! - Spokojnie.
Włamałaś się.
- Nie. - Co robisz w moim domu?
Moim.
Co?
- To mój dom. - Co powiedziałaś?
Mieszkał w nim też chłopiec. Nico Lasarte.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Chcę wiedzieć, czy żyje.
- Co? - Tu stał stary telewizor i kamera.
Wytworzyło się połączenie przez burzę.
I wszystko się zmieniło.
Skarbie, na górze!
- Wszystko gra? - Na strychu!
- Co się stało? -Włamała się, szybko!
- Kochanie! - Znowu ty?
- Znasz ją? - To niemożliwe.
- Przyszła dziś do biura. - Co?
Dzwoń po policję. Powiedz, że się włamała.
- David, potrzebuję twojej pomocy. - Nie zbliżaj się.
Tak, dzwoniłam przed chwilą w sprawie włamania. Úrsula Abad.
Stój.
- Wróciła... - David, posłuchaj.
- Jadą? - Tak.
David, proszę.
- Nie udawaj, że mnie znasz. - Kim ona jest?
Przecież się znamy!
Policja mówiła, że była jednym z lekarzy, którzy usuwali oponiaka.
Jesteś neurochirurgiem?
Nie, zrezygnowałam, gdy urodziła się Gloria.
Chciałeś robić magisterkę,
żeby udowodnić ojcu, że jesteś od niego lepszy.
Nie prosiłeś o to, ale cię wspierałam.
Kim jest Gloria?
Naszą córką.
Jak to?
Przysięgam, że nie wiem, o czym mówi.
Ona kłamie.
- Za kogo ty się masz? - Nie!
Zostaw mnie!
- Gdzie ona jest? - Nie wiem.
David!
Nie wiem!
Co to?
Nie ma prądu na całej ulicy.
Co tu robi policja?
Nie wiem.
Inspektor Leira.
Dobry wieczór.
Coś się stało?
Nie. Szukamy tej kobiety.
Widzieli ją państwo?
Nie.
- Coś jej się stało? - Jest zdezorientowana.
Przykro mi.
Dobranoc.
Co jest, mamo?
Jakaś wariatka włamała się do domu Davida i Úrsuli.
Chyba schowała się w domu.
Nie martw się, wszystko dobrze.
Sprawdzę, co u nich, i jadę do pracy.
Nie odwołali lotów przez burzę?
Znam gorsze warunki.
Powiedz wujkowi, żeby jutro przyszedł na urodziny Ángela.
Pewnie.
Zamek został wyłamany.
Wszystko dobrze?
Halo?
Ángel, to ja.
Ángel...
Skąd dzwonisz?
Z budki przy twoim domu.
Dobrze, uspokój się.
Spokojnie.
Posłuchaj...
Posłuchaj... nie rozumiesz...
Zostawiłam... u ciebie zegarek.
- Kiepsko słyszę. Co powiedziałaś? - Zegarek...
- Co? - Nie mam zegarka.
Zostawiłam go u ciebie. Nie mogę znaleźć.
Zegarka?
Nie mam go.
Musi być u ciebie, na podłodze.
Nie wzięłaś go?
Nie wiem. Poszukaj, musi tam być.
Nie martw się.
Na pewno się znajdzie.
- Rób, co ci mówiłem. - Dobrze.
Mam paszport.
Pogadamy, zanim wyjedziesz?
Będę w barze przy lotnisku.
- Kocham cię. - Ja ciebie też. Bardzo.
Mamo?
Aitor...
Kochanie...
Na jakiś czas jadę do nowego biura w Errejón.
Wujek Román się tobą zajmie.
Będę cię odwiedzać przy każdej okazji.
Kurwa! Kim jesteś?!
Wiem, ile ten samochód dla ciebie znaczy.
Czego, kurwa, chcesz?!
Kupiłeś go od wujka Romána za pieniądze, które zarobiłeś jako kelner.
Kim, do cholery, jesteś?
Twój ojciec był pilotem wojskowym.
Ledwo go pamiętasz.
Zginął podczas manewrów.
Nie wiem, jak zerwało się połączenie między tobą a mną...
Że nie poznałam Davida, a on nadal jest z Úrsulą...
Jak niby się poznaliśmy?
W 2001.
Dzień po ataku w Nowym Jorku.
Dojeżdżaliśmy tym samym pociągiem.
Prawie zawsze siadałam w jednym miejscu.
Czasami, jak wtedy, siadałeś naprzeciwko.
Gdy dojeżdżaliśmy do stacji Valpineda...
- Wszystko gra? - Tak.
- Coś cię boli? - Nie, wszystko dobrze.
Zostałeś ze mną, zaprzyjaźniliśmy się.
Potem zabrałeś mnie do kina.
Spotkałeś Davida i przedstawiłeś mnie.
Úrsula.
To była miłość od pierwszego wejrzenia.
Jaki oglądaliśmy film?
Cast Away: Poza światem.
Nie znosisz widoku rozbitych samolotów,
ale dla mnie zrobiłeś wyjątek.
Niemożliwe.
Bardzo mnie lubiłeś.
Czyżby?
Podobałaś mi się i dałem ci odejść?
Zakochałam się.
Jasne...
Cóż... to była świetna historia.
- Ale się nie wydarzyła, więc... - Wydarzyła.
Miło było cię poznać.
Byłeś w tym pociągu...
ale nie siedziałeś naprzeciwko.
Z jakiegoś powodu byłeś gdzie indziej.
Powinnaś się leczyć.
Muszę iść.
Czekaj...
Co wiesz o Nico Lasarte?
Był twoim sąsiadem, razem się uczyliście.
Co Nico ma do tego?
Wie coś o Hildzie Weiss.
Byłej Ángela?
Ángel ją zabił...
a chłopiec to widział.
Potrącił go samochód i zginął.
Ale chyba go uratowałam, a to wszystko zmieniło.
Nie rozumiem, o czym mówisz.
Ale wiem, że Ángel jest z moją matką od ponad 20 lat.
I nie skrzywdziłby muchy, a co dopiero Hildę Weiss. Zostawiła go.
- Nieprawda. - Dla kogoś innego, po upadku Muru.
- Tak było. - Nieprawda.
Chciał, byś tak myślał.
Ten człowiek zabił żonę.
Mówisz o mężu mojej mamy, na Boga!
- Co wiesz o Nico? - Dosyć!
Ostatnie wezwanie...
Muszę iść.
...dla pasażerów podróżujących do Moskwy.
Prosimy przejść do bramki E24.
- Proszę. - Wszystko dobrze?
Później ci powiem.
Gościem jest profesor Karen Sardón,
autorka powieści Miraż,
wydanej ponad dwie dekady temu.
W swojej książce opisuje dwie identyczne burze,
jedną z listopada 1989 r. i jedną dzisiaj.
- Dzień dobry, profesor Sardón. - Dziękuję.
Skąd pani wiedziała, że tak będzie?
Widzi pani przyszłość czy fikcja literacka przestała być fikcją?
Tak jak magik nie ujawnia swoich sztuczek,
pisarz nie powinien zdradzać sekretów swojej inspiracji.
Ale mogę odpowiedzieć, że to nie tak.
Nie potrafię przewidzieć przyszłości.
To historia, którą mi opowiedziano.
O chłopcu ze schizofrenią
i halucynacjach, które były tak prawdziwe,
że zainspirowały mnie do napisania książki.
Chłopiec powiedział o kobiecie z przyszłości...
- Vera. - ...z telewizora.
Nie on - jego mama.
Dużo w tej historii zbiegów okoliczności, prawda?
Zostawiłaś w szpitalu.
Co tu robisz?
Wiem, że byłaś w domu Davida Ortiza.
Potwierdził, że zna Aitora Medinę.
Jest pilotem, więc odgadłem, że tu będziesz.
KAREN SARDÓN - MIRAŻ
DLA NICO LASARTE
Karen poznała tę historię dzięki Nico Lasarte.
Jego matka jej opowiedziała.
Ale halucynacje były prawdziwe.
To byłam ja.
Proszę...
chcę udowodnić, że nie zwariowałam.
Z matematycznego punktu widzenia przestrzenie Hilberta
są przestrzeniami o nieskończonym wymiarze.
Rodzaj przestrzeni w każdym przypadku
zależy od układu...
Żadnego, bo to koniec.
Wiecie, gdzie mnie znaleźć.
Na przyszły tydzień
przeczytajcie teorię kosmicznej pajęczyny Richarda Gotta.
Maria Lasarte przyszła do mnie, bo jej syn był przekonany,
że życie ocaliła mu kobieta z przyszłości,
która pojawiła się w telewizorze.
Chciała wiedzieć,
czy burza mogła spowodować powstanie tunelu czasoprzestrzennego.
Coś na zasadzie rozmowy video między równoległymi światami.
- Co się stało z chłopcem? - Nie wiem.
Jego matka milczała.
A mnie interesowały jedynie zagadnienia, które omówiłam w książce.
Oczywiście.
Najważniejsza jest książka.
Nie.
Wysłałam go do specjalisty.
Nawet jeśli nie miała pani z nim wtedy kontaktu,
- czy wie pani, gdzie go szukać? - Jasne, że nie.
Więc pani książka jest fikcją?
Tak, to czysta fantazja.
Ale to się dzieje.
Burza.
Ja. Pamiętam Nico Lasarte.
To nie znaczy, że kobieta z przyszłości nie była tworem wyobraźni
syna Maríi Lasarte.
Ani że Nico Lasarte istniał.
Mógł żyć jedynie w wyobraźni matki.
Jak ta książka.
Mogła być oparta jedynie na mojej wyobraźni.
Ale ja istnieję.
Istnieję.
Opowiedziałam pani swoją historię.
Te zdjęcia też są prawdziwe.
Są tego dowodem.
Nic niczemu nie dowodzi.
Sami nadajemy temu sens.
Wiemy tylko, że mózg uznaje za prawdziwe
doświadczenia, które czujemy.
Czasem interpretuje halucynacje jako prawdziwe.
A gdyby rzeczywistość była iluzją?
Przy założeniu, że warunki meteorologiczne będą takie same,
a połączenie możliwe, jak je odtworzyć?
Po co to robić?
Po co?
Chcę odzyskać życie...
moją rodzinę. Dlatego.
Gdyby to było możliwe...
trzeba by odtworzyć dokładnie te same warunki,
jak z chwili, w której wszystko uległo zmianie.
W tym samym miejscu, z tym samym połączeniem elektrycznym.
Mogę twój zegarek?
Ten sam telewizor i kamera, i oczywiście burza.
Co by się stało...
gdyby burza się skończyła?
Tunel zamknie się na zawsze.
Burza zaczęła się 53 godziny temu.
Jeśli jest taka sama jak w 1989 r., potrwa 72 godziny.
Tyle mam czasu, by odzyskać córkę.
Pomożesz mi?
Jak?
Potrzebuję tego telewizora i kamery.
Lasarte może je mieć.
Przeglądanie akt policyjnych to proces.
Nie dostanę uprawnień na podstawie twojej historii.
- Daj coś więcej. - Co?
Coś przekonującego.
Piszą, że był właścicielem rzeźni i chciał pod nią zakopać żonę.
Kto przyznaje się do czegoś, co chciał zrobić,
ale nie zdążył, bo go aresztowali?
MORDERCA CHCIAŁ ZAKOPAĆ ŻONĘ
Chyba już wiem.
RZEŹNIA PRIETO
WYKRWAWIANIE
Kawy?
Nadal czegoś nie rozumiem.
Dalej mi nie wierzysz?
Popatrz...
To twoje przeszłe życie,
tu 1989, a to teraźniejszość.
Jeśli to prawda...
że powstało przejście do przeszłości, a ty ją zmieniłaś,
dlaczego pamiętasz rzeczy, które nie miały miejsca?
Nie jesteś ciekawa, jakie masz teraz życie?
To jest takie prawdziwe.
To ciało też.
I to, że siedzimy tu razem, bo masz inne życie.
Zupełnie inne życie.
Z ludźmi, dla których jesteś ważna.
Znalazłam ciało.
Powinieneś mi teraz pomóc.
Inspektorze...
Sędzia chce rozmawiać.
Zaraz wrócę.
Ciało wszystko zmienia.
Trzeba ustalić, czy to osoba, o której mówisz.
Na razie jesteś równie podejrzana, co właściciel terenu.
Nie masz dzieci?
Bez dzieci ma się czas, by robić, co się chce.
Można być najlepszym...
ale czasem czegoś brak.
Miałam ci dać coś przekonującego.
Prawdziwego!
Zrobiłam to! Czego jeszcze chcesz?
Zostań tu.
Do wszystkich jednostek, zgubiłem Verę Roy.
Powtarzam, zgubiłem Verę Roy.
Dajcie mi znać, jeśli ją znajdziecie.
Koledzy wytłumaczą mnie przed sędzią.
Od teraz będziesz zdana na siebie.
Sprawdziłem parę kart kredytowych.
Mam tylko tyle.
HOTEL BELMONTE - POKÓJ 1016
Znalazłeś Nico Lasarte?
To cię do niego zaprowadzi.
Idź, zanim zmienię zdanie.
Sto lat, sto lat!
Niech żyje, żyje nam!
Jeszcze raz, jeszcze raz!
Niech żyje, żyje nam!
Śmiało!
Dobrze...
David, gdzie jesteś?
Coś się dzieje.
Chodzi o kobietę, która się włamała.
Widzę, oglądam.
...w rzeźni należącej do Ángela Prieto...
Aitor poleciał do Dubrownika. Nocuje tam.
Policja poszukuje Very Roy,
- która pomogła policji... - To głupie.
...i uciekła.
Jestem w biurze. Będę za pięć minut.
- Brak informacji... - Do zobaczenia.
...o tożsamości ofiary.
Z nieoficjalnych źródeł wiadomo, że chodzi o byłą żonę...
Kto to?
Úrsula. Muszę iść.
Co się stało?
Coś z przyjacielem rodziny.
Muszę...
Kolacja.
Zostań.
Doktor Roy?
Mónica?
Co pani tu robi?
Podano mi ten adres...
i numer pokoju.
- Mogę wejść? - Nie jestem sama.
Rozumiem.
Posłuchaj...
Jak mogę pomóc?
Szukam Nico Lasarte.
Znasz go?
Nie.
Nie ma go tu?
Nie znam go.
To z kim jesteś?
To moja sprawa.
Proszę posłuchać...
Nie wiem, o co chodzi, ale wezwijmy dr. Fella.
Dokąd...?
Zaraz!
Proszę!
Nie wiem, kogo pani szuka, ale tu go nie ma.
Nie!
David, przepraszam.
- Dzwonię po policję. - Nie sądzę.
Prawda?
Od dawna jesteście razem?
- Nie jesteśmy... - Ty milcz.
Od mojej operacji.
Ale to nie tak. Kocham ją.
Jesteś z Úrsulą.
To co innego.
Mów, czego chcesz. Zakończmy to.
Daj mi rękę.
Dawaj.
Nie rozumiem.
Jeśli znam cię tylko z operacji...
- czemu nie pamiętam? - Co za różnica?
Pamiętam całe życie z tobą.
Pamiętam każdy dzień, gdy byłam w ciąży z Glorią.
Wiem, czemu tu jestem.
Zaprowadzisz mnie do Nico.
- Raczej na policję. - Nie bądź głupi.
Pracujesz w banku. Masz dostęp do baz danych.
To poufne dane.
To spotkanie też jest poufne.
Dobry wieczór.
Pamięta mnie pan?
Bo ja pana pamiętam.
Tak?
Przyszła inspektor Dimas.
Dziękuję.
Zacznijmy od początku.
Zgodnie z raportem policyjnym z 1989 r.
jedenastego listopada chłopiec,
pański sąsiad Nico Lasarte,
oskarżył pana o zabicie żony.
Dobry wieczór.
Jego słowo przeciwko pańskiemu.
Ale pan udowodnił swoją wersję.
Dziś dziecięcy wymysł stał się prawdą.
Cofnijmy się o dwa dni, do dziewiątego listopada.
Dzień, w którym upadł Mur.
Według pana zeznań
pańska była żona, Hilda Weiss,
powiedziała, że wyjeżdża do koleżanki do San Narciso.
...szansa dla Niemców na przekroczenie granicy.
Zeznał pan także,
że żona zamierza wrócić do Berlina
po upadku Muru.
Ale pewnie pan kłamał.
Nie chciała wracać do Niemiec.
Cieszył się pan, że wyjeżdża na jeden dzień.
Nadarzyła się okazja, na którą pan czekał.
Coś w tym stylu.
Mamo...
Idę.
Telefon do pana.
Halo?
Droga z San Narciso jest zamknięta z powodu burzy.
Muszę zostać tu na noc.
Dobrze, nie martw się.
- Do jutra. - Do zobaczenia.
Halo?
Nie będzie jej do jutra.
Clara...
Obiecuję, że z nią porozmawiam.
Wszystko się teraz zmieni.
Ángel...
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Panie Prieto...
co się wtedy wydarzyło?
Zabił pan żonę?
No co?
Kochanie!
Podrapałaś mnie.
Ángel...
Ty sukinsynu.
Hilda! Proszę!
Hilda!
Hilda! Clara, nie!
Clara!
Nie rób nic głupiego, Hilda!
Hilda! Nie!
Zabił pan żonę.
Tak czy nie?
Proszę odpowiedzieć.
Żądam adwokata.
Mam prawo zachować milczenie.
Zegarek, który Nico Lasarte znalazł w pana domu.
Dowód, że nie działał pan sam.
Nico Lasarte wspomniał o ważnym szczególe.
A diabeł tkwi w szczegółach.
Zauważył inicjały.
C.M.
Mogę zobaczyć pani zegarek?
Słucham?
Zegarek, proszę.
Dziękuję.
To inicjały pana obecnej żony.
Clara Medina.
Fakty mówią same za siebie.
Podała się za Hildę, by sfingować jej wyjazd.
Podejrzewam, że pan pomagał.
Miłej podróży.
Dziękuję.
Zadziała?
Gość od paszportów jest dobry.
Rób, co ustaliliśmy,
i unikaj kontaktu wzrokowego.
Nie macie dowodów.
Nico Lasarte miał zegarek obciążający pana sąsiadkę,
a pan o wszystkim wiedział.
Znalazł pan rozwiązanie kosztem chłopca.
Pogadajmy, zanim wyjedziesz.
Dobrze.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Bardzo.
Co się stało?
O co chodzi?
Co jest?
Mam dowód.
Na pewno to widziałeś?
Sprawdziliśmy twoją wersję,
ale mamy problem.
Twój sąsiad, pan Prieto,
zgłosił, że ktoś ukradł mu złoty zegarek.
A jego żona odeszła.
Z byłym chłopakiem z Niemiec, jej ojczyzny.
Nico popełnił błąd.
Ale nigdy by nie zmyślał,
że coś widział, by chronić własną skórę.
Na dodatek zauważono aktywność
na koncie jego żony w Berlinie.
Była na liście pasażerów tam lecących.
Jeśli mój syn mówi, że widział...
Pani syn opowiedział nam niesamowitą historię
o kobiecie z przyszłości, która przemówiła z telewizora.
Ta kobieta powiedziała mu o Ángelu Prieto.
Musimy znaleźć jakieś wyjście z tej sytuacji.
Jest tylko jedno rozwiązanie.
Spokojnie.
Przestań!
- Dzień dobry. - Witam.
Mój zegarek?
Oddaj go panu.
Obiecaj, że więcej tak nie zrobisz,
a zostanie to między nami.
Zgoda?
Wyprowadzili się jakiś czas potem.
Więcej go nie widziałem.
Coś z nim było nie tak.
To wygodne stwierdzenie.
Nico popełnił błąd, mieszając to, co wiedział,
z niezwykłą historią o kobiecie z przyszłości.
Dlatego nikt mu nie wierzył.
Wkrótce śledczy potwierdzą,
że to ciało pańskiej byłej żony.
Nicolás Lasarte.
I wtedy Nico Lasarte wygra tę wojnę.
Po ponad 20 latach,
ale wygra.
On i jego matka byli naszymi klientami. Mieszkał w moim domu?
Sprawdźmy jego aktywność.
Może znajdę jego adres.
To pewnie on. Nicolás Lasarte Leira.
Krąg się zamyka, panie Prieto.
Powiem panu, co się stało z Nico.
Owładnęła go chęć udowodnienia, że ma rację.
Mógł jedynie czekać
na kobietę z przyszłości, by znów go poprowadziła.
Wyliczył, ile zostało do końca burzy,
zakładając, że potem połączenie się zamknie.
I tak było.
Coś w przyszłości zakłócało ponowną komunikację.
Męczyły go pytania...
a matka oczekiwała odpowiedzi.
Testy wykazały, że nie kłamał świadomie.
Więc powodem jego obsesji musiały być...
zaburzenia psychiczne.
Matka postanowiła wyjechać,
z nadzieją, że jej syn odzyska zdrowie.
Ale był to jedynie początek długiego koszmaru.
Najpierw psycholodzy...
Później psychiatrzy.
Klinika. Dopóki się nie poddał.
Ale nie przed samym sobą.
Zaprzeczył istnieniu Very Roy, żeby dali mu spokój.
Ale Nico Lasarte wiedział, że jest pan winny.
Nie rozumiał, dlaczego kobieta, która go uratowała,
nie wróciła, by mu pomóc.
Nico Lasarte nie zapomniał Very Roy.
Ostatnie piętro.
Na ten adres przychodziła korespondencja.
Hej...
Jesteśmy kwita?
Nie znał jej imienia, ale miał wskazówkę.
Skorzystał z niej.
I czekał.
Jego przyszłość i przeszłość...
spotkały się w tamtym momencie.
Był przerażony.
Wszystko, co sprawiało, że inni mieli go za szaleńca,
na jego oczach stało się rzeczywistością.
Nie wiedział, jak do niej dotrzeć.
Co powiedzieć?
Jak ma uwierzyć, skoro nie przeżyła tego, co on już wiedział?
Przestał szukać odpowiedzi
i miał nadzieję, że ona też odpuści.
Ale efekt motyla potrafi być bezlitosny,
jeśli natrafi na miejsce i czas podatne na zmiany.
Czekałam na ciebie.
Przepraszam.
- Wszystko dobrze? - W porządku.
Pomogę.
Nazywam się Nicolás Lasarte Leira.
I żyjemy w systemie chaotycznym...
i zmienny.
Nico poprosił, żebym pomogła ci
sobie przypomnieć.
Niby co?
Najlepiej, jeśli sama zobaczysz.
Gdzie jest?
Idź do domu, mamo.
Przepraszam.
Utknąłem na dwa dni.
Kiedy przyszłaś do komisariatu i mnie nie poznałaś...
Mówiłaś o moim dawnym życiu.
To nie było nasze życie.
Nie mogłaś go przeżyć, bo je zmieniłem,
odnajdując cię.
Ale zachowałaś wspomnienia.
Wymazałaś mnie.
Pozwoliłem, by doktor Fell ci to wytłumaczył, i...
czekałem...
z nadzieją, że sobie przypomnisz.
Że przypomnisz sobie nas.
Chciałem zrozumieć...
wydarzenia z dzieciństwa i...
dlaczego nie wróciłaś.
Nie wiedziałem, że zamiast spotkać Aitora spotkałaś mnie,
co wszystko zmieniło.
Próbowałem uniknąć spotkania,
żeby niczego więcej nie niszczyć.
Bo cię kocham i nie chcę cię stracić.
Obawiałem się tej chwili.
Gdy już odkryjesz naszą relację w teraźniejszości.
Wyobrażałem to sobie.
Wszystkie możliwości.
Ale nie sądziłem, że mnie zapomnisz.
Że wrócisz do życia, którego nie przeżyłaś.
Przecież je zmieniłem.
Potem przyszła burza.
Potrzebuję kamery...
i telewizora.
Nie pamiętam tego.
Wyrzuciłem je.
Nie.
Ktoś włamał się do domu Davida.
Włamałaś się.
To byłeś ty.
Chciałeś sprawdzić połączenie.
Nie dziwię ci się.
Halo?
Tak, próbowałem.
Ale zrozumiałem, że to błąd, i się rozłączyłem.
Nie chciałem znowu wpłynąć na przeszłość.
I na to, co robiłem, by cię spotkać.
Pozwoliłem ci się znaleźć.
Byś zobaczyła, jaki naprawdę jest David Ortiz...
Odnalazła mnie.
Musisz wrócić...
do 1989 r. i dorosnąć...
bez obsesji.
Zapomnij mnie i nie szukaj.
I zapomnij o Ángelu Prieto.
Jeśli go złapią w przeszłości, wpłynie to na Clarę.
A to na Aitora. A muszę go spotkać,
by moja przeszłość się wypełniła.
To jedyny sposób, żebym poznała Davida i odzyskała córkę.
A jeśli to nie zadziała?
Nie sposób kontrolować wszystkiego.
- Podejmę to ryzyko. - Nie.
Będę wspomnieniem.
Proszę.
Zostań ze mną.
Hej.
Teraz mnie pamiętasz?
Jestem prawdziwy.
Prawdziwy.
Musimy wrócić...
do 1989 r.
Nie.
Nie mogę.
Nie, przykro mi.
Co robisz?
Uratowałam cię.
Teraz twoja kolej.
Halo?
Cześć, Nico.
Kim jesteś?
Posłuchaj mnie...
Jestem tobą,
a ty jesteś mną.
Gdzie kobieta z przyszłości?
Musisz mi pomóc.
Proszę.
To, co ci teraz powiem, jest bardzo...
bardzo ważne.
Mamo...
- Co się stało? - Nic.
Jesteś smutna?
Przeszczęśliwa.
Hej...
To nie jest sen, prawda?
Sen, mamo?
Nie ruszaj się stąd.
Kochanie, wszystko gra?
O co chodzi?
Miałam koszmar.
Znowu, skarbie?
Jak to znowu?
Ostatnio zachowywałaś się dość dziwnie.
Gdzie...?
Gdzie jest kamera
i telewizor, które tu stały?
Nigdy ich tu nie było. Na pewno wszystko dobrze?
Vera...
Dokąd idziesz?
Co robisz, na litość boską?
Vera, przerażasz mnie.
Skąd masz te zapałki?
Znowu to samo. Z hotelu w Sevilli.
To się zdarzyło naprawdę.
Ángel jest wolny.
Dotrzymał obietnicy.
Vera...
RZEŹNIA PRIETO
Dobrze, rozumiem.
Napije się pani kawy?
Dziękuję.
Inspektor przyjechał.
Przyjąłem.
Inspektorze...
Kobieta znalazła ciało. Nie powiedziała nic
prócz tego, że to ciało byłej żony właściciela rzeźni.
Ale oficjalnie jego żona mieszka w Berlinie.
Która to?
Ona.
Jak znalazłaś ciało i dlaczego twierdzisz, że to Hilda Weiss?
Wiedziałam, że tu będziesz.
Nico.
Znam cię?
Tak.
Tylko nie pamiętasz.
Napisy: Sylwester Misiorek