Downloaded from YTS.MX
Studio animacji Pixar Kalifornia
Ciepłego kalifornijskiego dnia, w studiu animacji Pixar...
Official YIFY movies site: YTS.MX
na poranne spotkanie przybył ktoś znajomy.
Usiądźmy i porozmawiajmy.
- Witajcie. - Jak się masz?
Usiądź obok mnie.
Bob Iger jest prezesem The Walt Disney Company,
właściciela Pixara.
Tego typu spotkania,
podczas których omawia pomysły z twórcami...
naprawdę uwielbia.
Mogę rysować do fabuły. Pozwólcie mi chociaż na to.
Na horyzoncie są zawsze nowe tematy do omówienia.
Nowe koncepcje, nowa technologia.
Dotarło na Filipiny.
Nowe możliwości.
Opowieści są z natury trudne do rozgryzienia.
Przywołuje też historie z czasów,
gdy zarządzał transmisjami z Olimpiad w sieci ABC,
by rozśmieszyć towarzystwo.
Wszystko zaczyna się topić.
Topi się tor do bobslejów.
Nie mam co pokazać, może poza meczem hokeju między Szwecją a Rumunią.
Ale koniec końców,
zawsze przypomina współpracownikom o ich najważniejszym celu.
Wiele robimy, by inspirować publiczność,
ale równą satysfakcję i radość daje nam
inspirowanie naszych pracowników.
Tak.
Motywuje mnie przede wszystkim kreatywność.
To jest...
To bardzo ważna część misji naszej firmy.
Motywuje mnie praca z niesamowicie dużą i różnorodną grupą
wyjątkowo utalentowanych ludzi,
którzy codziennie podchodzą do pracy z pasją.
Każdego dnia,
w wielu różnych miejscach...
widać liczne sposoby, poprzez które pracownicy Disneya,
zwani też członkami obsady...
wykonują wspólną misję.
Najbardziej ekscytująca jest współpraca.
Jesteśmy pełni współczucia. Chcemy rozwiązywać problemy.
Optymizm stał się moim nawykiem.
Nie sądziłem, że będę na tyle dobry, by pracować w Disneyu.
Co roku na urodziny chciałam jechać do Disneylandu.
Chodziło o przygodę.
Nigdy nie myślałem, że będę pracował przy Gwiezdnych Wojnach.
Radością jest pracować nad tym, co wszyscy kochamy.
Mogę stworzyć coś,
co nie istniało w świecie materialnym.
Wciąż mam ciarki, gdy śpiewam. Czuję, że ich obdarowujemy.
To opowieści o tym, co robią...
i co to dla nich znaczy.
Oto Jeden dzień w Disneyu.
JEDEN DZIEŃ W DISNEYU
Czyta Sterling K. Brown
Walt Disney to zakorzenione w kulturze nazwisko.
Łatwo zapomnieć, że należało do człowieka...
który w latach 20. założył firmę opartą,
przede wszystkim...
na mocy wyobraźni.
1950 TO ROK KOPCIUSZKA!
Obejrzenie pierwszego filmu...
Z każdą chwilą bliżej!
...to pamiętne przeżycie.
FILM, NA KTÓRY CZEKAŁ CAŁY ŚWIAT!
Moim był Kopciuszek, na którego zabrali mnie dziadkowie...
Prezes i dyrektor generalny
...gdy miałem cztery lata.
Obejrzenie klasycznego filmu Disneya na Brooklynie...
KOPCIUSZEK
...okazało się szczęśliwym przypadkiem,
bo zapamiętałem to na całe życie.
Miliony osób może opowiedzieć podobną historię.
Ale w każdym pokoleniu
początkowa pasja Walta Disneya przetrwała w sercu firmy...
Studio Animacji Walta Disneya Kalifornia
...pasja animacji.
Jestem jedną z osób, które mogą rysować Mikiego.
Czerpię dumę z faktu, że studio obdarzyło mnie zaufaniem.
To trochę tak, jakbym dostał klucze do zamku.
Pamiętam, gdy pierwszy raz publicznie narysowałem Mikiego.
Był przy tym Roy Disney, bratanek Walta.
Pomyślałem: „O Boże, lepiej, żebym nie nawalił”.
Pierwszym filmem Disneya, jaki zobaczyłem w dzieciństwie, był Dumbo.
Byłem pod ogromnym wrażeniem...
wspaniałego wyglądu animacji i uczuć, jakie we mnie wzbudziła.
To podkręcone życie.
To tworzenie przejaskrawionego życia.
Byłem skupionym dzieckiem.
Od małego wiedziałem, co chcę robić.
Narysowałem kluczowe pozy,
a teraz dodaję pozy pośrednie, by uszczegółowić ruch.
Kiedy zacząłem kręcić filmy kamerą Super 8,
rodzice dobrowolnie oddali mi stół w jadalni,
żebym mógł suszyć na nim swoje taśmy.
Natomiast w salonie kręciłem filmy
kamerą do animacji.
Położę teraz nowy arkusz.
Nigdy nie sądziłem, że będę na tyle dobry, by pracować w Disneyu.
W 1974 roku zgłosiłem się do ich programu szkoleniowego,
ale odpowiedzieli,
że jestem do niego za słaby.
Pod koniec lat 80. prowadziłem własne studio animacji w Londynie.
Odnosiło duże sukcesy w branży reklamowej.
Ale praca przy reklamach zaczęła mnie bardzo stresować.
Zabrałem swoje portfolio na festiwal animacji w Los Angeles.
Było tam paru pracowników Disneya.
Jednym z nich był Charlie Fink.
Zaczął dzwonić do mnie co miesiąc.
Pytał, czy jestem już gotowy, by przejść do Disneya.
W końcu podzielił się sensacyjną wieścią.
Planowali zrobić film pod tytułem Aladyn,
w którym zagrać miał Robin Williams.
Pomyślałem sobie, że jeśli nie zrobię tego teraz,
ominie mnie szczytowy okres.
W pierwszym tygodniu pracy
zacząłem rysować wstępne szkice Dżina.
Jesteśmy na miejscu.
U Mikiego widać organiczny sposób rysowania,
w którym jedna linia prowadzi do kolejnej.
Z Dżinem jest tak samo.
Wszystkie te linie
składają się na pewną całość.
Zacząłem więc rysować projekty Dżina, które przypominały Robina Williamsa.
John i Ron zaproponowali,
żebym sięgnął do występów komediowych Robina
i animował Dżina na ich bazie.
Chciałbym najpierw poruszyć temat schizofrenii.
Wczesny test animacji
- Ale... - Cicho, niech mówi!
Muszę przyznać, że jedna z moich największych życiowych radości
to rozśmieszenie Robina.
Oj!
Po dziesięciu tysiącach lat można nabawić się skurczu w karku!
To było właściwe miejsce i czas.
Animacja nagle znów stała się modna.
Aladyn ukazał się blisko szczytu tak zwanego Renesansu Disneya.
Oto moja ściana.
Moje szanghajskie zadanie było świetne.
Chcieli ozdobić restaurację w tamtejszym Disneylandzie
w stylu Al Hirschfeld Theatre i restauracji Sardi’s.
Mogłem nawet rysować współczesne postaci, takie jak Anna i Elsa.
Zawsze, gdy muszę rysować postaci z kanonu Disneya,
mam wrażenie, że osoby, które je stworzyły,
patrzą mi na ręce, pilnując, bym robił to dobrze.
Często rozdzielano rysunek na dwie części, jak ten z Gastonem i LeFou.
Każdy z tych filmów ma swoje przesłanie i jest uniwersalny.
Ile osób z naszego pokolenia nauczyło się radzić sobie ze śmiercią,
bo widziało, jak umiera mama Bambiego?
Mamo!
Nie mam sznurków Co trzymają mnie...
Przesłanie Pinokia to: „Niech zawsze prowadzi cię sumienie”.
W przypadku Aladyna przesłaniem jest: „Bądź sobą”.
I choć poruszają poważne tematy,
filmy Disneya pozostawiają nas z poczuciem zachwytu
i sprawiają,
że chcemy znów je obejrzeć.
Nazwisko Walta Disneya jest nazwą firmy.
Każdego dnia, gdy przyjeżdżam do pracy
i wchodzę na teren firmy, przypominam sobie o jej dziedzictwie.
Nigdy nie tracę z oczu nie tylko jego znaczenia,
ale i mojego własnego szczęścia.
Chcemy pokazać wam nasze najnowsze i najwspanialsze marzenie.
Oto ono. Właśnie tutaj.
Disneyland.
Kiedy Walt Disney budował Disneyland w latach 50,
park miał inspirować we wszystkich ponadczasowe poczucie przygody.
KOLEJ W DISNEYLANDZIE
Mam coś dla ciebie.
- Przypina się na koszulkę. - Chcesz to nosić?
- Będziesz to nosić? - To odznaka konduktora.
Nie lubię myśleć o naszej kolei jak o środku transportu.
Maszynista parowozu
Witamy na pokładzie.
Próbujemy w Disneylandzie przywołać ducha podróżowania
do nowych i ekscytujących miejsc.
Wystarczy dźwięk gwizdka.
Piec na drewno.
Słup dymu unoszący się nad dachem.
To się nigdy nie znudzi. Nie mnie.
Wskakujesz do pociągu i bum,
automatycznie przenosisz się w czasie.
Chodzi o znajomy smak przygody.
To moja ulubiona część pracy.
Witam w kolejce parowej w Disneylandzie.
Mamy cztery różne tory.
Stoimy przed lokomotywą numer cztery.
Została zbudowana w 1925 roku przez firmę Baldwin Locomotive Works.
W 1958 roku sprowadzono ją do Disneylandu,
a w 1959 włączono do ruchu.
Rytuałem inicjacyjnym na początku pracy w kolei
są nocne zmiany.
Na koniec nocy musimy wypolerować wszystkie elementy mosiężne.
Pamiętam, że kiedy miałem dwa lata
dziadek kupił mi pod choinkę kolejkę elektryczną.
A ponieważ byłem chytrym urwisem,
znalazłem ją w szafie.
Pamiętam, że wpatrywałem się w tę kolejkę przez prawie miesiąc.
W końcu przyszły Święta i otworzyłem prezent.
„Niespodzianka! Kolejka elektryczna”.
Mam ją do dzisiaj.
W liceum wymykałem się,
jechałem zieloną i niebieską linią na Union Station,
by uczyć się i odrabiać zadania domowe na dworcu.
Siedziałem tam i chłonąłem wszystko.
Myślałem o złotym okresie w latach 40.
Oglądałem wjeżdżające i wyjeżdżające parowozy.
Wszyscy na pokład!
W trakcie studiów pracowałem przy samochodach,
rozbierałem na części silniki i wszystko, co wpadło mi w ręce.
Na studiach oczywiście tu przyjeżdżałem,
próbując choćby rzucić okiem na parowozy.
Teraz je obsługuję, co jest spełnieniem marzenia.
Ludzie mawiają, że wszystko zaczęło się od myszy,
ale ja uważam, że od pociągu.
Walt jeździł do Los Angeles i właśnie wtedy narysował Myszkę Miki.
Zrobił to w pociągu.
Często wychodził z mieszkania,
które mieściło się na Main Street,
wskakiwał do lokomotywy i ruszał.
Ludzie nawet nie wiedzieli, że wiezie ich Walt Disney.
Był po prostu dużym dzieckiem z zabawkami.
Dzień dobry.
Niewiarygodne jest to, co mam szansę robić.
Siedzę w kabinie lokomotywy.
Poza tym liczą się ludzie, nie tylko współpracownicy,
którzy mają podobne upodobania i dobrze się z nimi pracuje,
ale także goście.
- Koniecznie odwiedźcie dom Myszki Miki. - Dobrze.
Robienie tego, o czym zawsze marzyłem, daje mi satysfakcję.
To naprawdę świetne.
Chciałem być prezenterem wiadomości telewizyjnych.
W przedsprzedaży rozeszło się 25 tysięcy biletów na koncert
zespołów The Grateful Dead, The Allman Brothers i The Band...
Miałem ambicję być jak Walter Cronkite.
Wcześnie zrozumiałem, że szanse na to
są dość niskie.
Zmieniłem więc kurs i trafiłem do produkcji.
Godzina 4.00 rano
Dzisiaj w Nowym Jorku...
koleżanka Igera, która spełniła marzenie,
by występować przed kamerą...
Dzień dobry, Richie.
- Dzień dobry pani. - Jesteś grzeczny?
...budzi się do pracy na długo przed świtem.
Kocham tę pracę.
- Jak leci, Elvis? - Dzień dobry.
Kocham mówić „Dzień dobry, Ameryko”.
Pomyślcie tylko. Mam szansę... Mamy szansę nadawać ton Ameryce.
Współprowadząca program
Dobrze.
Jak widzicie, muszę się wcześnie kłaść.
Jestem fanką sportu i tracę przez to niektóre późne mecze.
To małe poświęcenie.
To będzie magiczny dzień.
Sal, przygotowujesz się?
- To praca zespołowa. - Jak ekipa?
- Dzień dobry. - O Boże.
Chciałabym, by kamera uchwyciła wszystko,
co potrzebne jest do przygotowania takiego programu.
- Jak leci, ludzie? - Dzień dobry.
Praca w grupie, dyscyplina, determinacja.
Wyniosłam to ze sportu.
To moja glam fam.
Elena, Petula, D’Andre.
Pomogła mi praca w stacji ESPN
i moja miłość do sportu.
Znam go na wylot.
W ESPN nie przepracowałam ani dnia. Cicho sza.
Zaczynamy od tej strasznej historii z Denver...
Przejście do ABC było wspaniałym wyzwaniem.
Dostałam e-maila podczas programu. Był naprawdę dobry.
Trzęsły mi się kolana pod stołem,
kiedy pierwszy raz siedziałam obok Diane Sawyer.
Ale odezwała się we mnie sportsmenka i zrozumiałam, że jestem przygotowana.
George Stephanopoulos.
Zasłużyłam, by tu być.
I jestem wdzięczna ekipie, która mi pomogła.
- Jeden dzień w Disneyu. - Cześć.
Optymizm to mięsień wzmacniający się od używania.
Już w młodości optymizm stał się moim nawykiem.
Pięć, cztery, trzy...
Mam prawie wrażenie, że jesteśmy atrakcją Disneya.
Ludzie nie mogą się doczekać, by nas zobaczyć.
Wiadomości, które przekazujemy, są bardzo poważne,
ale częścią składową naszego programu
jest spędzanie czasu z widzami.
- Dzień dobry! - Jak się macie?
Przyjeżdżają nie tylko z całego kraju, ale i świata.
- Dopiero co wysiadłem z samolotu. - Naprawdę?
To chyba masz zmęczone ramiona.
Czerpię od nich energię.
- To miło, że tu jesteście. - Dziękujemy.
Jestem zaciekawiona. Ciekawość.
Nigdy o niej nie zapominam.
Zawsze jestem głodna wiedzy.
Każda historia to szansa, by się czegoś nauczyć,
a najlepsze z nich dają szansę na więcej...
jak pewien telefon z Waszyngtonu w 2012 roku.
Pojawiły się pogłoski, że ówczesny prezydent Obama
ma zmienić stanowisko w sprawie równości małżeńskiej.
Ja miałam przeprowadzić wywiad.
RAPORT SPECJALNY
Usiadłam naprzeciw prezydenta Stanów Zjednoczonych
i spytałam go,
czy zmienił stanowisko w sprawie równości małżeńskiej.
TYLKO W ABC
Jest dla mnie ważne, by potwierdzić swoje zdanie.
Osoby tej samej płci powinny móc się pobierać.
To był wyjątkowy moment, bo wiedziałam, że staję się częścią historii,
jestem więc z siebie zadowolona.
Z boku stała producentka, trzymając małe kartki
ze znakami i informacjami.
Przedyskutował to pan...
Myślałam, że napisze mi „Dajesz czadu!”.
Ale napisała „Szminka na zębach”.
Kiedy wydał oświadczenie, miałam szminkę na zębach.
Moja mama mawiała: „Nie nadymaj się, bo pękniesz”.
Myślałam, że złapałam Pana Boga za nogi,
bo zrobiłam ważny wywiad, a to było jak zimny prysznic.
Tak naprawdę Robin miała wtedy na głowie dużo więcej.
Po wygranej walce z rakiem piersi
dowiedziała się, że ma rzadką i poważną chorobę krwi.
Miałam...
Byłam u lekarza. Nikt o tym nie wiedział.
To było dzień przed wywiadem.
Po bardzo długim badaniu
lekarz powiedział mi,
że umrę za rok lub dwa.
Kiedy więc wydawał to oświadczenie,
transmitowane na cały kraj,
ja się zastanawiałam, czy będę żyła na tyle długo, by skorzystać,
jako lesbijka, z tego, co powiedział.
Dzięki tym dwom rurkom jest łatwiej pobierać krew
i podawać leki, takie jak chemioterapia, którą zaraz dostanę.
Postanowiła nagrać swoją walkę,
by miliony widzów ABC mogły jej towarzyszyć.
Nie pracowałam przez około pół roku.
Dostałam telefon od ścisłego kierownictwa firmy.
Bob Iger był jedną z pierwszych osób, które zadzwoniły.
Dostałam od niego pełne wsparcie i nie musiałam martwić się o pracę.
Ale są ludzie, którzy przeżywają to samo i muszą się martwić.
Wracam teraz do domu!
Już sama walka o życie jest ciężka.
Nadzieja w obliczu nieszczęścia.
Przesłanie prosto z filmu Disneya
i morał historii, którą przeżyła Robin Roberts.
Każdy coś ma.
Mama wciąż nam to powtarzała,
kiedy użalaliśmy się nad sobą.
Mówiła nam wtedy, że każdy coś ma.
Przeszkodę potraktowałam jak płotek do przeskoczenia.
O tak. Uwielbiam niespodzianki o poranku.
Nie przeżyłam tego, by się obijać.
Minuta trzydzieści.
Nie tyle pokonałam trudności, co rozkwitłam dzięki nim.
Chcę podziękować Robin Roberts za przybycie.
Pracowałem w ABC Sports 13 lat.
Kiedy wymieniłem sport na rozrywkę,
pojąłem, że są do siebie podobne w tym sensie,
że najważniejsza w nich,
w ABC czy gdziekolwiek indziej, jest wspaniała opowieść.
Po długiej wspinaczce po szczeblach kariery w ABC i Disneyu...
w 2005 roku Bob Iger awansował na stanowisko prezesa firmy.
Jeśli przyjrzymy się opowieściom Disneya, zauważymy optymizm,
obecny w prawie każdej ważnej historii tej firmy.
Jednym z artystów powołujących te historie do życia
jest Jerome Ranft z Pixara.
Choć Pixar zasłynął animacją komputerową...
codziennie w siedzibie studia Jerome robi rzeczy po staremu,
własnoręcznie.
To podświadoma, wrodzona cecha. Uwielbiam tworzyć.
Rzeźbiarz Studio animacji Pixar
Rzeźbiarstwo odpowiedziało na tę potrzebę.
Mam wrażenie, że mnie znalazło. Nosiłem w sobie to pragnienie.
Na studiach zapisałem się na zajęcia z rzeźbiarstwa.
Pierwszym projektem był autoportret naturalnych rozmiarów.
Kiedy tylko go skończyłem, wiedziałem, że to właśnie będę robił.
Pasja Jerome’a powołała do życia
Mike’a i Sully’ego z Potworów i spółki.
A nawet rybkę zwaną Nemo.
Angażują mnie zwykle wtedy, gdy chcą dopracować
wygląd postaci w trzech wymiarach.
Zajmuję się głównie wstępną wizualizacją trójwymiarowego projektu,
zanim poświęcą czas i pieniądze na wersję komputerową.
O ten.
Jestem jedną z tych osób,
które rozwiązują estetyczne problemy i podejmują estetyczne decyzje,
by pomóc w ukończeniu projektów.
Pamiętam Moczyknura z Potworów i spółki.
Byłem z niego zadowolony.
To był bardzo skomplikowany i wymagający projekt.
Nigdy nie proszą, żebym coś powtórzył.
Pracowałem przy trzech częściach Aut i każda z nich była inna.
To powstało na bardzo wczesnym etapie produkcji Aut 3.
W pewnym momencie McQueen miał się przebrać
i każde zrobione przez nas przebranie musiało pasować do jego nadwozia.
Oto jego przebranie.
Ten wątek się zmienił
i całe zadanie przygotowania rzeźby okazało się bezcelowe,
ale w tamtym czasie do tego właśnie była użyta.
Czuję nie tyle dumę, co pokorę,
że ta postać, która należy teraz do całego świata
i z którą dorastały miliony dzieci,
była kiedyś rysunkiem,
a potem wyszła spod moich rąk.
Kiedy byłem w liceum, mój brat pracował w Disneyu.
Pamiętam, że często go tam odwiedzałem
i byłem pod ogromnym wrażeniem jego projektów.
Mówi: „Kod czerwony. Powtarzam, mamy kod czerwony!”.
Brat Jerome’a, Joe, był legendarnym animatorem Disneya i Pixara,
który przez dekady pracował przy najważniejszych filmach,
nieraz ze swoim bratem.
Praca z nim nad jakimkolwiek projektem była dla mnie spełnieniem marzeń.
Zrobi teraz tak... A potem...
Zdałem sobie z tego sprawę dopiero, gdy odszedł.
Joe zginął w wypadku samochodowym w 2005 roku.
Miał tyko 45 lat.
Kiedy pierwszy raz po jego śmierci wszedłem do tego budynku,
było mi ciężko i zastanawiałem się, czy dam radę.
Nie chciałby tego.
Mam swoją własną karierę i zasady, którymi się kieruję przy pracy.
Rodzice nauczyli tego nas obu.
Wywarł na mnie wpływ, który wciąż jeszcze rozgryzam.
Tęsknię za nim. Chciałbym, by tutaj był.
Jerome kontynuuje dziedzictwo swojej rodziny w Disneyu...
ale w animacji pracuje dziś coraz mniej rzeźbiarzy.
Zmienia się rola, którą tutaj gram.
Na początku
cyfrowi modelarze mieli wykształcenie informatyczne,
a teraz szkoli się artystów, by używali komputera jako narzędzia.
Mamy wyjątkowo utalentowanych cyfrowych modelarzy
na całym świecie, a zwłaszcza tutaj.
Chcę być lepszym rzeźbiarzem.
To nigdy... Jak mam to ująć?
Chęć, by być lepszym w tym, co robię, nigdy mnie nie opuści.
Ta firma jest głównie,
oprócz zbioru wielu utalentowanych osób
i dziedzictwa Walta Disneya,
wspaniałym partnerstwem
między artystami i technologami.
Jake ma własną osobowość i nie sposób go nie kochać.
Kierowniczka Filia badawczo-rozwojowa
Kiedy go spotykasz i cieszy się na twój widok,
to wspaniałe uczucie.
To robot-konserwator. Uwielbia swoją pracę. Mocno się angażuje.
Jake nie mówi, więc przypomina trochę R2-D2.
Komunikuje się za pomocą dźwięków, kolorów i świateł.
Ma tutaj oko.
Żółty oznacza szczęście, niebieski smutek, czerwony złość,
a szary, by zostawić go w spokoju.
Co myślisz o projekcie, Tanner?
Ashley Girdich pracuje w Kalifornii...
Wygląda dość dobrze. Jest gotowy.
Kalifornia
...w dziale Walt Disney Imagineering.
Dzięki znajomości technologii, tworzy niebanalne sposoby
na angażowanie gości w najlepsze historie Disneya.
Kiedy pierwszy raz wyszedł do ludzi,
skakałam, krzyczałam i śmiałam się.
Przemieszczająca się swobodnie postać
zachwyciła ludzi.
Próbowali dowiedzieć się, kto nim steruje.
A on był odrębną postacią, bez ukrytego lalkarza.
Myślę, że najbardziej ekscytują nas nieracjonalne pomysły.
Kiedy uznamy coś za niemożliwe czy dziwaczne,
zrobimy wiele, by to zrealizować.
Dla partnerów, z którymi rozmawiałam, to dobry czas, żeby...
Jedno z największych wyzwań tworzy reputacja tej firmy.
Trzeba być najlepszym.
Nie zastanawiam się, co zrobić ze zbudowanym robotem,
tylko próbuję ożywić konkretną postać.
Kiedy testowaliśmy Jake’a w parku,
kilkoro dzieci położyło mu rękę na ramieniu
i szło przy nim.
Traktują go jak przyjaciela i od razu zaczynają go lubić.
Dzieci podchodzą i go przytulają.
Siadają, obejmują go i dają mu całusa.
To uświadamia mi,
jaką moc wzbudzania zachwytu mają te postaci.
Cześć.
Stale go aktualizujemy.
Teraz próbujemy zrefaktoryzować jego kod,
by pracował trochę lepiej niż wcześniej.
Żeby lepiej reagował i był solidniejszy.
Chcę, by przetrwał wieczność.
Trzeba wytrwale testować i wprowadzać nowe pomysły do parku
oraz znajdywać rozwiązania problemów.
Chcielibyśmy, by postacie mówiły używając przetwarzania języka naturalnego.
Pod względem technologicznym to wciąż bardzo trudne,
zwłaszcza w takim miejscu, jak park rozrywki.
To bardzo ciekawe wyzwanie.
Zobaczymy. Pracujemy nad tym.
Marzę o tym, by wprowadzić niektóre postaci,
w ich ekranowym wydaniu, prosto do parku.
Myślę, że marzenia są wyjątkowo ważne,
bo jednoczą nas w staraniach o coś,
co w pojedynkę nie byłoby możliwe do osiągnięcia.
Spełnianie marzeń tak, jak robią to goście parku,
to inny sposób, by powiedzieć:
„Mogę stworzyć coś, co nie istniało w świecie materialnym”.
Ellen, nie widać robota.
Kiedy myślę o rezultacie swojej pracy,
widzę miliony uśmiechniętych twarzy.
Kocham go.
To świetny powód, by rano wstawać.
Kalifornia
Zazwyczaj, kiedy rysuję,
bierze się to z wewnętrznego uczucia.
To wypływające ze mnie emocje, które próbuję przelać na papier.
Starsza kierowniczka ds. ilustracji
Bardzo lubię rysować moich bratanków.
Mam wspaniałe wspomnienia i doświadczenia z nimi związane.
Słyszę, jak się śmieją i bawią się ze sobą.
W tę stronę podąża moja ręka.
Moi rodzice pochodzą z Tajwanu. Tata przyjechał tu po dwudziestce
w interesach i zakochał się w tym kraju.
Wrócił więc do Tajwanu po mnie i moją mamę.
Zdecydowanie dorastałam jako dziecko Disneya.
Pamiętam, że miałam jedną książkę po chińsku
z postaciami Disneya, którą czytała mi mama.
I choć nie rozpoznawałyśmy tekstu,
same obrazki opowiadały historię.
Zawsze mieliśmy zamiłowanie do obrazów.
Zaczęłam pracę w animacji i dotarłam do rozstaju dróg.
Zastanawiałam się, czy nie zostać nauczycielką,
bo kocham pracę z dziećmi
i chciałam wnieść sztukę do edukacji.
Ale kiedy przygotowywałam się do szkoły,
złożyłam też sporo podań o pracę, w tym do Disneya.
Zostałam przyjęta do wszystkich szkół, gdzie starałam się o miejsce,
ale potem dostałam telefon od Disneya i nie miałam już wątpliwości.
Chciałam pracować w Disneyu.
Jako starsza kierowniczka ds. ilustracji
zapewniam kierownictwo artystyczne zespołom rysowników
i odpowiadam za zgodność wszystkiego.
Sięgamy po styl artystyczny filmu
i tworzymy własny na potrzeby książek.
Moją pierwszą książką obrazkową była Jej Wysokość Zosia.
Bardzo mi się podoba, bo mogłam w niej dodać
małe wzory kwiatowe, które otaczają tekst.
Fajnie było też dodawać serduszka nad literami „I”.
Książka stała się bardziej osobista.
Jako dziecko prawdopodobnie zrobiłabym to samo.
Pracuję z najbardziej kreatywnymi ludźmi, jakich znam.
Mamy tu okładkę do Krainy Lodu.
Zastanawiałam się z Winnie nad efektami specjalnymi.
KRAINA LODU II Las cieni
Kiedy film jest w produkcji,
zaczynamy ilustrować związane z nim książki.
Myślałyśmy o bordowym, który pasuje do podszewki Anny.
To jeden z głównych kolorów Krainy Lodu, więc paleta będzie spójna.
Są książki, które na nowo opowiadają film
oraz takie, które rozbudowują historie.
Kieruję zespołem artystów,
by ilustrowana przez nich książka wyglądała spójnie,
mimo że pracuje nad nią wiele osób.
To projekty książki dodatkowej do Toy Story 4.
Bardzo lubię pracować nad dodatkowymi opowieściami,
bo mogę przedłużyć życie postaci,
które pokochałam, oglądając film.
Kiedy byłam młodsza, po obejrzeniu filmu
zawsze zastanawiałam się, co stanie się po ślubie
albo gdy dana przygoda się skończy.
Mamy bazę, od której zaczynamy, ale możemy rozwinąć to w różnych kierunkach.
To fajna książka.
Dzieje się w wesołym miasteczku, co jest bardzo odpowiednim miejscem.
Te dodatkowe opowieści
tworzą nowy typ relacji z bohaterami.
Doświadczamy ich nawet bliżej,
bo możemy opowiedzieć, co stanie się dalej.
Pomagam Jeffowi z okładkami do Krainy Lodu II.
Bardzo podoba mi się to, że możemy współpracować z filmowcami.
KRAINA LODU
To oni tworzą ten świat i te postaci.
Wiedza na ich temat uzyskana z samego źródła
pomaga nam tworzyć tak cudowne książki.
Zdecydowaliśmy się na srebrny tusz, więc będzie się błyszczał.
Będzie się wyróżniał na stronie.
Wszystko utrzymane jest w barwach analogowych.
Scenograf
To system bardziej ograniczony,
ale lepiej zharmonizowany z otoczeniem.
Od razu rozpoznać w nich można Annę i Elsę.
Myślę, że dość dobrze oddaje to estetykę Krainy Lodu.
Inna z moich ulubionych książek to Trzy małe słowa.
Uwielbiam jej przesłanie, by wciąż płynąć naprzód.
To wspaniałe, pozytywne przesłanie dla dzieci.
Sama codziennie to sobie powtarzam.
Kocham sztukę, bo zmusza mnie, bym znalazła własny głos.
Pozwala mi wyrazić samą siebie.
Nauczyłam się kochać siebie,
bo nauczyłam się, że każdy wyraża samego siebie inaczej.
Dla artystów i odbiorców
dzieła Disneya to sposób, by doświadczyć magii opowieści.
Dla człowieka, który to nadzoruje,
nie ma większej satysfakcji niż obserwowanie,
jak najambitniejsze dzieła ożywają na niemal niezgłębione sposoby.
Przeżycie, a nie tylko poznanie opowieści...
jest bardzo silnym doświadczeniem.
Gwiezdne Wojny: krawędź Galaktyki
Otwarta latem 2019 roku część parku od razu zachwyciła gości,
zarówno w Disneylandzie, jak i Disney World.
Wielkie otwarcia są trudne,
bo pierwszy raz oddaje się światu ogromną część swojego serca.
Trudno przewidzieć, jak zareaguje świat...
Dyrektor kreatywny
...dopóki nie przyjdą goście.
Fani budują świat Gwiezdnych Wojen już od 45 lat.
To ludzie, którzy żyją nimi na co dzień
i teren, który zbudowaliśmy
pozwala im teraz osobiście doświadczyć Gwiezdnych Wojen.
Czuję, że należy się im najlepsze możliwe doświadczenie,
ponieważ jest to coś,
na co czekali przez całe życie.
Gdy Disney planował Na skraju galaktyki,
Eric Baker jeździł po całym świecie,
polując na rekwizyty,
które przekonałyby największych fanatyków Gwiezdnych Wojen...
że każdy szczegół parku jest taki, jaki powinien być.
Towarzyszy im dreszcz emocji zanurzenia się w świecie,
którego doświadczają pierwszy raz.
Po raz pierwszy pokazujemy to bezpośrednio gościom.
Mogą obejrzeć daną rzecz z każdej strony
i przestudiować jej dowolny element.
Mogą zobaczyć wszystkie rekwizyty, które od lat znają z filmów.
Nic nie może się równać z widokiem wyrazu ich twarzy,
gdy pierwszy raz zauważają to, co przygotowaliśmy.
Warta jest tego każda kropla krwi, potu i łez, którą przelaliśmy.
Przepraszam. Odbiera mi mowę z emocji.
W samym tym sklepiku
z sufitu zwisa 63 klatek
wykonanych z różnych materiałów,
na przykład elementów oświetlenia pochodzących z planu filmowego.
To niesamowity, piękny bałagan.
Dorastałem w małym miasteczku w stanie Georgia.
Nie mieliśmy nawet kina. Jeździliśmy na filmy do innego miasta.
To było specjalne wydarzenie.
Zobaczyłem Gwiezdne Wojny dopiero rok po premierze.
Rodzice w końcu mnie zabrali i to zmieniło moje życie.
Nie wiedziałem, co, ale chciałem coś robić w branży rozrywki.
Pewnego razu na przyjęciu
spotkałem rekwizytora, który pracował w telewizji.
Zobaczył rzeczy, które zbudowałem w domu
i spytał, czy chciałbym zostać twórcą rekwizytów.
Tutaj buduję trwałe rzeczy,
którymi goście mogą cieszyć się codziennie.
Na planie filmowym rzeczy używa się przez dzień,
a potem wyrzuca.
Będąc w Anglii poszliśmy na złomowisko samolotów,
bo szukaliśmy części samolotowych
odpowiadających rekwizytom z filmu.
Nagle na pastwisku zauważyliśmy Boeinga 747,
z którego zabierano części.
Można było poprosić o 90 kilometrów kabla,
dwa siedzenia i panel kontrolny.
Szturmowiec odkłada hełm
na wieszak czy stojak?
Dobrą zabawą było wymyślanie tego,
czego nie pokazała kamera
i rozbudowywanie świata, który całe życie kochaliśmy.
Wnuk myśli, że jestem sławny.
Ciągle to powtarza. Odpowiadam mu, że nie za bardzo.
Po prostu robię rzeczy.
Żonie powiedziałem, że mogę już umrzeć, bo pracowałem przy Gwiezdnych Wojnach.
Mam ciarki od mówienia o tym.
Gdyby Walt zobaczył dzisiaj firmę,
myślę, że byłby bardzo dumny,
nie tylko z faktu, że jego dziedzictwo wciąż żyje,
a wartości, które tchnął w swoje opowieści wciąż istnieją,
ale też dlatego, że poszliśmy w jego ślady,
stale podejmując kolejne wyzwania i badając nowe obszary.
Firma zajęła nowy obszar,
otwierając w 1998 roku Królestwo Zwierząt Park Disneya w Orlando.
Królestwo Zwierząt Park Disneya
Dziś park prosperuje jak nigdy dotąd...
dzięki specjalnej zakulisowej opiece.
Peri to gryzoń z gatunku koendu.
Jest wyszkolona, by pozwalać nam na badanie ultrasonografem,
dzięki czemu możemy śledzić jej ciążę od poczęcia do narodzin.
Doktor weterynarii
To pozwala nam sprawdzić, czy ona i młode są zdrowi.
Kiedy jest płód, można to o wiele łatwiej zobaczyć.
Teraz jesteśmy w stanie zobaczyć tylko jej pęcherz
i niewielki kawałek macicy.
Robimy jej badania kontrolne,
ale zamierzamy też przygotować ją do drugiej ciąży.
Od wczesnego dzieciństwa
próbowałam pomagać zwierzętom i je leczyć.
To była nieodłączna część mojego dorastania.
Jak dotąd...
I już.
Przyjechałam tu w trakcie konferencji weterynarzy
i byłam pod wrażeniem.
Spodobał mi się obiekt
oraz możliwość opieki nad zwierzętami.
Poznałam wszystkich weterynarzy. Okazali się wspaniałym zespołem.
Z tych wszystkich powodów kusiło mnie, by się tu zatrudnić.
Chyba to kocham najbardziej.
Mamy różnorodne zwierzęta, tak lądowe, jak i wodne.
To pozwala ludziom się zbliżyć
i zrozumieć zwierzęta,
a także daje im okazję, by stworzyć z nimi więź.
Mamy gości, którzy przyjeżdżają tu regularnie
i znają wszystkie zwierzęta.
Niektórzy na przykład znają wszystkie goryle po imieniu.
Goście po prostu je odwiedzają,
bo mają ku temu wyjątkową okazję.
Rutynowo badamy wiele naszych zwierząt.
Dziś badaliśmy ogończę amerykańską.
- Poziom 950, więc ma dobry wynik. - Świetnie.
Mamy tu samicę. Nazywa się Dexy.
Morze rybki Nemo i przyjaciół
W skali pH mamy 8,6.
W tej chwili mierzymy poziom tlenu
na obszarze, w którym się znajduje.
Dziś poddajemy ją rutynowemu badaniu,
dlatego musimy zrobić trochę więcej.
Sprawdźmy jej skrzela.
Skurcze serca wypadły świetnie. Rytm i tętno również.
Nie mam żadnych zastrzeżeń.
Zrobiliśmy też ultrasonografię,
która dała mi świetny obraz wszystkie jej organów,
żebym mogła określić jej zdrowie od wewnątrz.
Wygląda na wyleczone.
Na co dzień robię wszystko, od badania ciężarnej samicy skorpiona
po leczenie rannego ptaka z jednej z naszych ptaszarni.
Trzeba być kreatywnym.
Codziennie musimy wymyślać sposób,
by założyć bandaż zwierzęciu, które normalnie by go nie nosiło.
Na przykład jak założyć bandaż rybie?
Albo małemu ptaszkowi ze złamaną nogą? Jak wyleczyć taką nogę?
Wymyślamy więc szyny z wykałaczek i tasiemki.
Dla Disneya naprawdę ważna jest też ochrona zwierząt.
Wszyscy możemy pracować przy wspieranej przez Disneya ochronie.
Mnie szczególnie interesuje praca z gorylami
w programie pod nazwą GRACE w Demokratycznej Republice Konga.
To Ośrodek Kształcenia nt. Ochrony i Rehabilitacji Goryli,
które opiekuje się osieroconymi gorylami.
Są one poddawane rehabilitacji,
a następnie umieszczane w rodzinnej grupie goryli,
byśmy ostatecznie mogli
przywrócić je do bezpiecznego środowiska.
- Co myślisz? - Pewnie tak.
- Dobrze. - Mogę to tu zostawić.
- Zadziała? - Możliwe.
Wszystkie nasze zwierzęta potrafią gryźć i drapać.
Są momenty, w których trzeba się upewnić, że rozumie się zwierzęta,
ale nasi opiekunowie zwierząt dobrze je znają
i pomagają nam w kwestii bezpieczeństwa.
O tak.
Dobra robota.
Same wybierają.
Mogą zdecydować, że będą współpracować
przy opiece medycznej albo mogą odejść.
Hej, dziewczyno.
- Dobrze. - Grzeczna jesteś.
Czasem robimy naprawdę wspaniałe rzeczy. Możemy oglądać, jak zwierzęta się rodzą.
- Dobra z ciebie dziewczynka. - Bardzo dobra.
Świetnie sobie radzi.
Widzimy, jak przezwyciężają trudności. To naprawdę wspaniałe.
Praca weterynarza prawdopodobnie jest,
w mojej opinii,
najbardziej satysfakcjonująca.
Te pyszności są tylko dla ciebie, skarbie.
Pod wieloma względami
wszyscy w tej branży robimy to samo,
próbując dotrzeć do ludzi na całym świecie
fascynującymi sposobami, aby trafić do ich serc.
Madryt, Hiszpania
W Madrycie
spróbują dziś trafić do serc dwoma spektaklami
powszechnie uwielbianej wersji scenicznej Króla Lwa...
napędzanej talentem niezwykłych artystów.
Początek każdego przedstawienia daje mi inną energię.
Aktorka Król Lew
- Testujemy. - Wszystko gra.
Pierwsze zawołanie ma duże znaczenie,
bo publiczność zaczyna krzyczeć.
Kiedy zaczynam wołać, zapada cisza. A potem, bum.
Wzrok widzów pada na mnie.
Wciąż mam ciarki, gdy śpiewam.
Zwłaszcza pierwszą piosenkę.
Nigdy nie mam dość piosenki „Krąg Życia”.
Patrzę na poszczególnych widzów
i widzę, jak to przeżywają, zwłaszcza, kiedy płaczą.
Czuję wtedy...
że ich rozumiem.
Jestem bardzo dumna. To wyjątkowa rola.
Czuję się zaszczycona, że mi ją powierzono.
Południowa Afryka (RPA)
Droga Zamy do Madrytu zaczęła się lata temu w RPA...
gdzie jej marzenia rosły z każdą wyśpiewaną piosenką.
Miałam chyba pięć lat, gdy skomponowałam piosenkę.
Wiedziałam, że kocham śpiewać.
W wieku dziewięciu lat nadal to wiedziałam.
Naśladowałam wtedy moją przyjaciółkę, która śpiewała lepiej.
Skoro ona potrafiła śpiewać, ja też chciałam. Rywalizowałam z nią.
Śpiewałam tak długo, aż ją przyćmiłam.
Zama pojechała do Londynu, by wspierać przyjaciółkę na castingu.
Przykuła uwagę reżysera. Spytał, czy umie śpiewać.
Moje pierwsze przesłuchanie nie poszło dobrze.
Skończyłam właśnie mój pierwszy musical w RPA.
Zobaczyłam długą kolejkę i spytałam ludzi, za czym stoją.
Nie wiedziałam wtedy, czym jest Król Lew.
Poszłam do sklepu i kupiłam sobie płytę DVD z filmem.
Zastanawiałam się, czy w Królu Lwie będę animowana.
Cztery dni później zaproponowano jej rolę Rafiki...
choć nie miała doświadczenia aktorskiego.
Zdarzają się momenty, w których medytuję.
Zamykam oczy.
- Oczyszczasz umysł. - Rozumiesz?
Jestem wdzięczna, że mogę brać w tym udział.
Soy listo!
Udział w tym przedstawieniu codziennie uczy mnie, jak być lepszą.
Każda piosenka jest dla mnie wyjątkowa.
Każda opowiada pewną historię.
„Krąg Życia” do mnie po prostu przemawia.
Wieczny życia krąg
Wszyscy na Ziemi jesteśmy połączeni.
Potrzebujemy siebie nawzajem.
To takie głębokie.
Przemawia do mnie to, jak znalazłam się na Ziemi,
jak moja rodzina była szczęśliwa
i przez jakie trudności przechodziliśmy.
Moich rodziców już nie ma.
Ale czuję ich obecność, kiedy śpiewam tę piosenkę.
A kiedy rozmawiam z Mufasą,
tak naprawdę rozmawiam z moimi rodzicami.
Czuję wdzięczność, że tu jestem,
bo zmieniłam życie wielu osób.
Wiem, że niektórzy przychodzą tu smutni,
a po występie wychodzą szczęśliwi.
To niezwykła reakcja. Czuję, że ich obdarowujemy.
To sprawia, że czuję się błogo.
The Walt Disney Company ma prawie sto lat.
To dość niezwykłe,
że tak długo istniejąca firma
wciąż ma takie znaczenie w świecie, który pod wieloma względami
w niczym nie przypomina tego z 1923 roku,
kiedy to Walt i jego brat Roy ją założyli.
Inną firmą, która przetrwała próbę czasu, jest Marvel,
którą Bob Iger dodał do portfolio Disneya w 2009 roku.
Tak jak Bob Iger, Ryan Meinerding pracuje w Los Angeles.
Zaczynał od Iron Mana...
a potem awansował na szefa działu graficznego w Marvel Studios.
Ryan tworzy pierwsze grafiki,
na bazie których powstają stroje postaci.
Kocham kino dlatego, że przeżywam to samo, co bohater...
Szef działu graficznego/Dyrektor kreatywny
...a próba stworzenia jego wyglądu,
który wzbudzi empatię publiczności
i pozwoli im towarzyszyć mu w historii,
jest powodem, dla którego wybieram superbohaterów.
Superbohaterowie Marvela są mocni, nie tylko dlatego, że mają moce,
ale też dlatego, że mają dużo wad.
Spider-Man, czyli Peter Parker ma prawdziwe życiowe problemy.
Na przykład z dziewczynami,
swoją ciocią May czy w szkole.
Zaproponowałem, by oczy Spider-Mana pokazywały emocje.
W ten sposób możemy zrozumieć,
co myśli Peter, patrząc na jego oczy.
Jestem bardzo dumny,
że udało mi się to osiągnąć.
Wspaniałą częścią tej pracy
jest możliwość bazowania na ikonach.
Myślałem o tym, jak Thanos atakuje Doctora Strange’a.
Artyści z działu graficznego
Na przykład niszczy planety albo...
Wielu pracowników działu graficznego jest fanami.
Spadną przez komety czy portale
na Doctora Strange’a.
Osobowość tych postaci jest w nas zakorzeniona.
Znajdowanie nowych sposobów na przedstawianie jej...
- w kontekście opowieści... - Są naprawdę świetni.
...pcha mnie do przodu.
Gdybym powiedział 13-letniemu sobie,
nad czym dziś pracuję, nie sądzę, żeby mi uwierzył.
Pracowałem nad takimi postaciami jak Kapitan Ameryka czy Iron Man.
Ludzie je kochają.
I jeśli przedstawimy je w odpowiedni sposób,
nadal będą je kochać. To mnie ekscytuje.
Kocham te postaci od dziecka.
Zacząłem kupować komiksy w wieku dziesięciu czy 11 lat.
Przez całe lata 90. czytałem komiksy jako nastolatek.
Te postaci są więc ze mną od bardzo dawna
i mam szczęście, że moja praca
pozwala mi realizować moje fanowskie upodobania.
W przeszłości ktoś taki jak ja rysował szkice ołówkiem,
które musiały zostać zatwierdzone.
To nasza ostateczna wersja postaci.
Wcześniejsze były za mało dynamiczne.
Był za sztywny i nie dość groźny.
Graficzka modelująca postaci
Jest potężny, więc jego moc musi być odczuwalna.
Użycie komputerów pozwala na wyższą rozdzielczość
i dopracowanie grafik.
Uzyskujemy dzięki temu coś
możliwie najbardziej zbliżonego do wersji ostatecznej.
W sumie potrzebowaliśmy około 30 czy 40 wersji.
Ostatecznym celem
było stworzenie makiety 3D, która będzie wydrukowana
i użyta jako wzór dla reżyserów i producentów,
by mogli zobaczyć postać z każdej strony.
Pracujemy nad trzema filmami rocznie. Do tego dochodzą inne projekty.
Znajdowanie sposobów,
by zrealizować to pod względem artystycznym
i projektowym,
kierowanie zespołem, pomaganie mu w rozwiązywaniu problemów
i praca z działami efektów wizualnych i kostiumów,
by pomóc im w świetnej realizacji naszych projektów,
to wszystko zajmuje mnie przez cały tydzień,
a nawet weekend.
Jako artysta mam też potrzebę ciągłej poprawy osiągnięć.
Każdy artysta chce się rozwijać.
Zawsze są nowe okazje, by zreinterpretować postaci
i wskazać nowe kierunki ich rozwoju,
dzięki historiom, które wymyślają filmowcy.
A my mamy okazję, by dawać z siebie wszystko.
To kostium Kapitana Ameryki z Kapitan Ameryka: Pierwsze starcie.
W tym filmie następuje kulminacja,
gdy łączy swoje role jako symbol i jako żołnierz.
Pierwszy raz próbowałem tu użyć pasków jako części stroju,
żeby nie były tylko wzorem,
a raczej elementem użytkowym stroju.
Pomiędzy estetyką II wojny światowej a ostateczną wersją
Cap miał około sześciu różnych strojów.
Ten jest z Pierwszego starcia, a ten z ostatnich Avengersów.
Wykonanie tych płytek na stroju było prawdziwym wyzwaniu.
Mam nadzieję, że w pracy inspiruję ludzi,
ale też pozwalam im na rozwiązywanie problemów.
Zrobiliśmy mnóstwo wersji, w których przód stroju wyglądał świetnie.
Główny modelarz 3D
Ale kiedy go obracaliśmy,
te linie się zmniejszały i nie wyglądały za dobrze.
Artyści obawiają się porażki z każdym pociągnięciem pędzla.
Proste linie na łuku koszowym.
Tworzenie zaczynamy od pustej kartki.
Często się mylimy, idziemy w złym kierunku...
Ten kształt jest dziwny.
...i musimy go zmienić.
Mam wrażenie, że cały czas muszę sobie radzić z porażkami.
Na ekranie widać po prostu fajne płytki.
Ale nakład pracy programistycznej i artystycznej
jest niesamowicie duży.
Miałem nadzieję, że będzie dobre,
a okazało się nawet lepsze.
W trakcie całego tego procesu
miałem wrażenie, że nie może być lepiej.
A filmowcom i Marvel Studios jakoś udało się stworzyć
coś jeszcze wspanialszego.
Te postaci budzą we mnie silną nostalgię,
bo kocham je od dzieciństwa.
Pracuję w Marvelu już ponad 13 lat
i te wspomnienia
będę pielęgnował zawsze.
Każdego dnia na całym świecie,
w parkach rozrywki i studiach, na scenach i planach filmowych
ludzie z The Walt Disney Company są częścią tej samej idei,
która prowadzi firmę od momentu, gdy wymarzył ją sam Walt.
- Opowiadają historie. - Soy listo!
Inspirują ludzi.
I wciąż na nowo dowodzą
siły swojej wyobraźni.
Jestem taki sam jak wtedy,
gdy skończyłem Ithaca College w 1973 roku...
FILM, NA KTÓRY CZEKAŁ CAŁY ŚWIAT!
...i oglądałem Kopciuszka z dziadkami.
Kocham historie.
I kocham to, co robię.
Motywuje mnie świadomość, że The Walt Disney Company
zajmuje tak wyjątkowe miejsce w świecie.
Dzięki naszym opowieściom przede wszystkim tworzymy szczęście.
Tak lubię to ujmować.
To naprawdę motywujące.
Napisy: Marzena Falkowska