Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ARKTYCZNE WYBRZEŻE ROSJI
Noc żywych trupów.
BIOLOG
Atak zombie. Musimy zabezpieczyć dom.
Spójrz, widać oczy zombie.
Są.
Olbrzymy.
Ten ma taką głowę.
4 LATA PRODUKCJI
Rozpoczynamy bitwę.
3375 DNI ZDJĘCIOWYCH W 60 KRAJACH
400 000 GODZIN NAGRAŃ FOTOPUŁAPKAMI
6600 LOTÓW DRONAMI
Widzę przynętę.
911 DNI NA MORZU
2000 GODZIN NURKOWANIA
600-OSOBOWA EKIPA ODBYŁA PONAD 200 PODRÓŻY
OTO ICH HISTORIA...
Ekipa udała się na odległe wyspy Polinezji Francuskiej
na Południowym Pacyfiku.
Rekiny są tu objęte ścisłą ochroną.
To jedno z ostatnich miejsc,
gdzie rekiny występują tak licznie, jak kiedyś.
Gotowy.
Nurkowie, tu łódź. Słyszycie mnie?
Głośno i wyraźnie. Słyszycie mnie?
Głośno i wyraźnie. Bez odbioru.
Miłego nurkowania. Znajdźmy kilka rekinów.
Oby się udało.
Poszukiwania nie trwają długo.
Dobra, są.
Rety.
Pełno ich tutaj.
Rekiny stłoczyły się w głównym kanale, dryfując na prądzie pływowym.
Walka z tak silnym prądem
jest dla nurków dużym wyzwaniem.
Do nagrania nocnego polowania rekinów ekipa będzie potrzebowała mocnych świateł.
Skuter z zamontowanymi reflektorami powinien się sprawdzić.
To podwodny skuter DPV.
OPERATOR KAMERY
Ręcznie sterowany.
Tu są światła,
przymocowane z przodu.
Z tyłu jest napęd.
To torpeda ze światłami.
Sprzęt powinien oświetlić rafę na tyle,
by udało się ukazać skalę polowania.
To dość upiorne.
Ich oczy odbijają światło.
Światła działają dobrze, więc ekipa udaje się w stronę kanału.
Światło nie przeszkadza rekinom. Drapieżcy zaczynają polowanie.
Rety, wszystkie tu przypłynęły.
Nurkowie zbliżają się ostrożnie,
zachowując bezpieczną odległość.
Jest ich mnóstwo. Mają więcej energii niż w dzień.
Są naprawdę pobudzone.
Bądź ostrożny.
Gdy zaczyna się robić gorąco...
zawodzi sprzęt oświetleniowy.
Trzeba wrócić na łódź.
WSCHODNIA ROSJA
Tygrys syberyjski jest jednym z najbardziej nieuchwytnych gatunków.
Ekipa Naszej planety opracowała niezwykły plan jego sfilmowania.
Zaszyjemy się w czatowni.
Spędzimy jakieś...
OPERATOR KAMERY
...osiemset godzin
w małym, drewnianym pudle.
Do samego końca zdjęć.
Aby mieć jakiekolwiek szanse powodzenia,
filmowcy będą musieli zamieszkać w samym sercu terenu tygrysów.
W specjalnie zbudowanej czatowni
ledwo mieści się jedna osoba.
To trochę jak caravaning.
OPERATOR KAMERY
Tyle że w dziwacznej, zimowej odsłonie.
Szukamy dobrego widoku na tygrysy.
Tylko precyzyjne umiejscowienie czatowni
zapewni najlepszy widok.
Niektórzy podchodzą do sprawy z wyjątkową dokładnością.
Czuję się, jakbym wprowadził się do nowego domu
i nie wiedział, co gdzie jest.
Problem w tym, że ten dom...
jest maleńki.
A ja mam mnóstwo rzeczy.
Filmowcy spędzą w czatowniach dwie kolejne zimy.
- To na razie, Paul. - Cześć.
Pa.
Nie będą otwierać drzwi przez sześć dni z rzędu.
Nie wysiedzę tam.
Tygrysy syberyjskie mają największe terytoria ze wszystkich kotów.
Słyną z nieśmiałości.
Przyczajeni filmowcy
liczą na to, że zdołają nagrać zwierzę,
nie zakłócając jego spokoju.
Gdy pozostali czekają w czatowniach,
Kieran korzysta z pomocy lokalnych naukowców,
by zbudować sieć fotopułapek na terenie tygrysów.
W życiu nie było mi tak niewygodnie.
Najdrobniejszy ruch uruchomi kamerę,
dlatego ich zawartość należy regularnie sprawdzać.
DZIEŃ 15.
Na razie nie wygląda to obiecująco.
Wielkie nic.
Szlag.
PÓŁNOCNO-WSCHODNIA KANADA
Ekipa Naszej planety jest w kanadyjskiej części Arktyki.
Dowiedziała się, że w kilku punktach wybrzeża,
przez zaledwie parę tygodni w roku,
niedźwiedzie polarne zachowują się w niezwykły sposób.
W obozie nad rzeką Barnoin w prowincji Quebec
przewodnik Alain pokazuje grupie obiecujące nagrania z zeszłego roku.
Niedźwiedzie, które przeniosły się na ląd przez letnie roztopy,
nauczyły się łowić ryby w rzekach.
Krótka uczta dostarcza im cennej energii
podczas wydłużającego się okresu roztopów.
Mnóstwo tam ryb.
Czasem łowią je nawet wilki.
Nie mamy wysokich oczekiwań.
To dobrze.
KANADA
Niewiele rzek jest na tyle płytkich,
by niedźwiedzie mogły w nich łowić.
Leżą one ponad sto kilometrów na północ.
Ekipa dotrze tam jedynie hydroplanem.
Przy dobrych warunkach...
PRZEWODNIK
szanse na to, że zobaczycie łowiące niedźwiedzie
wynoszą jakieś 90-95%.
- Świetnie. - To pewne.
DZIEŃ 2.
Niezrażona niewielką mżawką ekipa testuje swój sprzęt.
BADACZKA OPERATOR KAMERY
Chce zarejestrować pierwsze podwodne zdjęcia
niedźwiedzi łowiących ryby.
W tym celu powstała specjalna fotopułapka.
Co z horyzontem?
Chyba jest trochę krzywy.
Gdy wszystko działa, pora przygotować pozostałe kamery.
Teraz ekipa musi już tylko
dotrzeć do jakiegoś niedźwiedzia.
DZIEŃ 3.
Rozległa mgła, mżawka...
To kiepska pogoda do latania.
Polecicie z półtora kilometra i wpadniecie w mgłę.
Bez widoczności utkniecie.
DZIEŃ 4.
Kolejny dzień w obozie.
Ważymy siebie i cały nasz sprzęt.
14,5 kilo.
PILOT DRONA
Dron zważony.
Sto dwanaście kilo? 97?
Rety. Niedobrze.
Przekraczam dozwolony ciężar. Hydroplan tego nie wytrzyma.
Jestem najgrubszy,
więc muszę zostać. To mi się nie podoba.
Sprawdźmy. Ile?
Sto dwa i pół.
- Co? - Wiem, wiem.
Zjadłeś za dużo naleśników.
DZIEŃ 5.
Martwię się. To kolejny tydzień.
Niestety, pogoda decyduje o wszystkim.
Dobre wieści w Polinezji Francuskiej.
Sprzęt oświetleniowy znów działa.
Aby nagrać ostatnią sekwencję,
ekipa musi dostać się pomiędzy rekiny.
Potrzebna będzie dodatkowa ochrona.
Metalowe kolczugi.
Bez nich nietrudno by było o ugryzienie.
Zadbaliśmy o zabezpieczenia...
OPERATOR KAMERY
...więc wcale się nie boję.
Czuję tylko dreszczyk emocji i podekscytowanie.
Rekiny zjawiły się dziś w wyjątkowo licznej grupie.
Mnóstwo ich tutaj!
Wieloletnie doświadczenie Douga
pozwala mu ocenić, kiedy może podpłynąć bliżej.
Świetnie wyglądają. Płynę do nich.
Poruszając się spokojnie i powoli,
operatorzy kamer dostają się w sam środek stada rekinów.
Mnóstwo ich tutaj.
Mężczyźni uwieczniają setki pożywiających się drapieżców...
nie padając ich ofiarą.
Niesamowite sceny.
Cudownie.
Gdy trafiasz pomiędzy drapieżców,
natychmiast nabierasz pokory.
Tak wspaniałe sceny rozgrywają się dziś
tylko w takich miejscach jak to, gdzie rekiny są pod ochroną.
Widzieliśmy wiele polujących wspólnie rekinów.
Było ich tak dużo, że przypominały płynącą rzekę.
To była wyjątkowa chwila.
Podoba mi się tutaj.
Od tych drapieżców zależy zdrowie naszych przybrzeżnych mórz.
Musimy chronić rekiny zamieszkujące oceany naszej planety,
by zapewnić im przetrwanie.
WSCHODNIA ROSJA
Minął miesiąc filmowania tygrysów.
Nudne dni ciągną się niemiłosiernie.
Nie ma co robić. Oprowadzę was po czatowni.
DZIEŃ 39.
Zróbmy to szybko i cicho.
Zaczynamy.
To mój nóż,
termometr,
orzechy,
urządzenie do komunikacji satelitarnej,
herbata, kawa,
papier toaletowy,
raca do odstraszenia tygrysa, jeśli zechce mnie zjeść...
Akurat.
To moje ogrzewacze stóp,
czajnik, kuchenka,
pojemniki z gazem,
butelka do siusiania...
A to toaleta.
Siadam na niej raz dziennie, tak dla rozrywki.
Już się znudziłem.
DZIEŃ 62.
Po dwóch miesiącach Kieran wciąż sprawdza fotopułapki.
Kamera chyba wciąż działa.
Na karcie jest sporo...
materiału.
Ale co przedstawia?
Sporo tygrysich przysmaków.
Ale ani śladu tygrysa.
Fajnie.
To... ryś.
To pierwsze takie nagranie.
Może to nie tygrys, ale i tak jest super.
Jednak nie tego szuka ekipa.
Wieczorem Paula odwiedza gość.
DZIEŃ 75.
Otoczyły mnie chyba dwa tygrysy.
Nie wiem, czy to słyszycie, ale...
jeden gdzieś tam ryczy.
Chyba...
drugi tygrys...
mu odpowiada.
Jestem we właściwym miejscu.
Oby zostały tu do rana.
Niesamowity dźwięk.
Niestety, tygrysy do rana znikają.
Jaki piękny!
Fotopułapki potwierdzają jednak obecność nocnych gości.
Dzisiaj nie śpisz.
Nie, będę je wabił.
- Piękne, co? - Super.
Trzymamy kciuki.
Obyśmy spotkali jeszcze tego tygrysa.
Zwierzę było tak blisko, a wciąż nie udało się go sfilmować.
12 MIESIĘCY PÓŹNIEJ
To drugi rok zdjęć.
Ekipa obsługująca fotopułapki znajduje obiecujące ślady
w drodze na grań.
Bardzo świeże.
I prowadzą we właściwym kierunku.
Podążając tą ścieżką, trafiamy na obszar niepokryty śniegiem.
Tygrys chyba przechodził tam, gdzie ukryliśmy fotopułapkę.
Metoda prób i błędów wskazała już ekipie
najbardziej prawdopodobne ścieżki tygrysów.
Doświadczenie mówi jednak Kieranowi,
że koty są bardzo wyczulone na jakiekolwiek ślady bytności ludzi.
Sukces wymaga ogromnej dozy szczęścia.
Użycie fotopułapek wreszcie się opłaciło.
Rany, nie wierzę.
To dwa lata pracy.
Dwa lata pracy dla kilku minut filmu.
Ale dla takich zdjęć było warto.
To scena idealna.
Ta grań, góry w tle, ładne światło...
No i to niesamowite zwierzę.
Sam nie wiem, to...
Wspaniałe.
Praca w czatowniach nie daje żadnej gwarancji sukcesu.
Tygrys sam musi się pojawić,
co czyni dwie zimy przesiadywania w kryjówkach
wyrazem niesamowitej determinacji filmowców.
Dzięki zbiorowym wysiłkom całej ekipy
zarejestrowaliśmy kilka cennych ujęć
przedstawiających ostatnie tygrysy syberyjskie na naszej planecie.
Rozpoczynamy bitwę.
Praca w gorącej, parnej i pełnej komarów dżungli
wystawi na próbę każdego.
- Jak głęboko. - Rzeczywiście, całkiem głęboko.
To się nazywa dziura.
Jednak dla filmowców
ten obszar lasu deszczowego to szczególny rodzaj piekła.
To jakiś absurd.
Jeśli filmowcy zdołają pokonać bagna rezerwatu Suaq na Sumatrze,
zobaczą wyjątkowe zachowania zwierząt.
Tutejsze orangutany nauczyły się wytwarzać narzędzia i ich używać.
To jedyni przedstawiciele ich gatunku, którzy to potrafią.
SUMATRA, INDONEZJA
Niełatwo znaleźć nieskazitelne środowisko orangutanów.
Po trzech dniach wyczerpującej podróży
ekipa doświadcza pierwszych z wielu trudności.
Zupełnie jakby wszystko w poszyciu leśnym było ze sobą splecione.
Gdybym podniósł jakieś pnącze...
REŻYSER
...i szarpnął, to ktoś 50 metrów dalej by się potknął.
Podobne korzenie oddechowe są wszędzie.
Wyglądają jak bramki krykietowe. Rosną w całym lesie.
Idziesz sobie,
potykasz się o to coś i lądujesz na twarzy.
Jest po szóstej rano, a ja już jestem przemoczony.
Ubaw po pachy.
Uroki lasu.
W porządku?
Orangutany żyją wyłącznie na drzewach.
Nigdy nie schodzą na ziemię i wciąż się poruszają.
Filmowcy muszą jakoś za nimi nadążyć...
i złapać dobre ujęcie, pomimo gęstych liści.
Nieświadome problemów ekipy orangutany są w swoim żywiole.
Przedzieramy się przez podszyt,
próbując nagrać samicę z młodym.
Wciąż nam ucieka.
To kwestia kilku sekund.
Rozstawiamy sprzęt, w kilka sekund ustawiamy i włączamy kamerę,
a w tym czasie samica znika i zostajemy z niczym.
OPERATOR KAMERY
Nic.
To niemożliwe.
Bez przesady.
Powiedzmy, że trudne.
Trudne, i to bardzo.
Matt, mam ważne pytanie.
Co to za pytanie?
Jak często udaje nam się coś sfilmować?
- Raz na 25 prób. - Więc 25 razy...
- Włączamy i wyłączamy kamerę... - Wleczemy ją przez dżunglę...
Dokładnie. Ranimy sobie nogi,
wpadamy do wody...
A po wszystkim mamy...
Nic. Zostajemy z niczym.
Dni zmieniają się w tygodnie.
Życie w dżungli daje się Mattowi we znaki.
Operator musi zrobić sobie nieoczekiwany przestój.
Mam wymuszoną przerwę.
Złapałem...
Mam alergię na jakąś roślinę, na trujący bluszcz,
czy coś w tym rodzaju.
Wysypka pokryła mi całe nogi, tu z tyłu.
Leżę na słońcu, żeby to wysuszyć.
Nie przepadam za opalaniem, ale...
pewne sytuacje tego wymagają. To jedna z nich.
PÓŁNOCNO-WSCHODNIA KANADA
Pogoda wreszcie pozwala nam polecieć do niedźwiedzi.
Siedzieliśmy tu całą wieczność, jakieś dziesięć dni.
Ale...
doczekaliśmy się.
DZIEŃ 10.
Deszcz ustał wreszcie na tyle, by ekipa mogła wyruszyć na północ.
Z powietrza widać,
że obfite deszcze przyniosły widoczne skutki.
Wody jest o wiele więcej niż zazwyczaj.
Może tam?
Niedźwiedź po lewej.
Filmowcy dostrzegają w końcu niedźwiedzia.
Podchodzą bliżej,
chcąc nagrać wreszcie swój materiał.
Z bliska widać jednak,
że coś jest nie tak.
Niedźwiedzie tu są, ale nie łowią ryb.
Wygląda na to, że deszcz podniósł poziom rzek do tego stopnia,
iż ryby zdołały popłynąć pod prąd prosto do jezior,
nie zatrzymując się w zbiornikach po drodze.
Być może to dlatego niedźwiedzie nie polują.
Pod wodą ekipa znajduje potwierdzenie swoich obaw.
O tej porze roku rzeka powinna być pełna ryb.
Tymczasem niedźwiedzie nie mają co jeść.
Ekipa musi wreszcie uznać wyższość pogody.
Wraca do domu z pustymi rękami.
W naszym filmie mieliśmy pokazać, jak wielkie znaczenie
ma odpowiednia ilość słodkiej wody w odpowiednim czasie.
Dziś otrzymaliśmy dowód na to,
że przy niewłaściwym poziomie wody
nie zachodzi to, na czym nam zależało.
Dla ryb to dobrze. Ale nie dla niedźwiedzi i dla nas.
Nic nie nagraliśmy, bo poziom wody był za wysoki.
Niedźwiedzie nie znalazły uwięzionych ryb.
Nie sfilmujemy tego, czego nie ma.
To frustrujące. Wszyscy odbieramy to jak porażkę.
Ale taka jest natura. Z nią nie wygrasz.
Alain doświadcza tego od 20 lat. W tym roku mieliśmy pecha.
Pogoda w Arktyce staje się coraz bardziej kapryśna.
Tego lata jest najgorsza od 15 lat.
Przez całe lato padało. Wszędzie chmury,
wysoki poziom wody... Ryby nie dopłynęły do...
A my nie dotarliśmy na czas. Niedźwiedzie nie mogły łowić.
Te dziwne czynniki klimatyczne
silnie wpływają na Arktykę.
Dostaliśmy dziś na to dowód.
Wraz ze zmianami klimatu pogoda na planecie
i przepływ słodkiej wody stają się coraz bardziej nieprzewidywalne.
To może denerwować ekipę filmową,
ale dla zwierząt szybko zmieniający się świat
staje się śmiertelnym zagrożeniem.
Na Sumatrze Matt wciąż próbuje sprostać wysokim oczekiwaniom.
Nie ustaje w poszukiwaniach orangutanów używających narzędzi.
Filmowcy ledwo posuwają się naprzód,
lecz czasem miesięczne zdjęcia sprowadzają się
do kilku minut materiału.
Huw i Matt robią swoje,
bo o powodzeniu może przesądzić krótka chwila.
Dobrze.
Gdy słychać takie mlaskanie...
to jedzą mrówki.
Słychać to z daleka.
Orangutany pożywiające się mrówkami często używają narzędzi.
To może być chwila, na którą czekali filmowcy.
Przez niewielką lukę w listowiu
udaje im się zarejestrować to, po co tu przybyli.
Samica orangutana używa patyka do wygrzebywania mrówek z gniazda.
Używanie narzędzi to rzadki widok,
nawet wśród naszych najbliższych krewnych.
Dla ekipy to przełomowy moment.
Wspaniale być świadkiem czegoś takiego.
Niesamowite, że udało nam się to nagrać.
Przeżyliśmy koszmar, ale warto było.
Bagniste tereny, które przysporzyły trudności ekipie,
pozwoliły tej niewielkiej połaci lasu deszczowego
uniknąć wyzysku.
Dziś jest to największe skupisko orangutanów sumatrzańskich na świecie.
Uważa się, że to ich ostatnia stabilna populacja.
W zaledwie kilka dekad
utraciliśmy ponad 50% lasu deszczowego Sumatry.
Reszta może zniknąć
za życia tych osobników.
ZACHODNIA GRENLANDIA
Lodowiec Store na Grenlandii.
Najbardziej stresujący z planów zdjęciowych Naszej planety.
Lód wznosi się 100 metrów nad powierzchnię wody
i zanurza się na głębokość 400 metrów.
Latem od lodowca odrywają się bloki wielkości wieżowców.
Zanurzony lód wypływa na powierzchnię.
W ciągu trzech tygodni zdjęć może się to wydarzyć tylko raz.
Cielenie zwiastuje ruchy lodowca.
Jego część może się niedługo odłamać.
Ekipa kręcąca z lądu przyleciała już helikopterem,
jednak zespół filmujący z powietrza ma opóźnienie.
Ich koledzy muszą na nich czekać w obozie.
Słońce świecące 24 godziny na dobę pozwala na filmowanie w dzień i w nocy.
POZOSTAŁO 20 DNI
Kawałek właśnie...
Tam też.
- W końcu się oderwie. - Tak.
POZOSTAŁO 16 DNI
Już prawie północ,
a na dworze jest jasno.
Już światło nie pozwala spać,
a do tego dochodzi hałas.
W namiocie jest chyba jeszcze głośniej.
Wybiegasz z namiotu, a gdy tylko wracasz...
Właśnie.
Ekipa obserwuje cielenie się lodowca,
a drugi zespół wciąż nie dotarł.
Dziś świeci słońce. Lodowce się zbudziły.
POZOSTAŁO 13 DNI
Siedzimy jak na szpilkach. Tamci mogą nie dolecieć na czas.
Już niedługo.
Do posłania kamery w powietrze nie zawsze potrzeba helikoptera.
Na pełnym morzu ekipa użyła innego rozwiązania.
Dziękuję.
Mam ją. Dobrze.
Widzę przynętę.
- Ekspozycja w porządku. - Płyną. Utrzymuj przynętę.
Niżej.
Widowiska przyrody na otwartym oceanie są nieprzewidywalne
i bardzo krótkotrwałe.
Filmowanie ich z powietrza zawsze stanowiło wyzwanie.
Helikoptery mają za mały zasięg, by dotrzeć tu z lądu.
- Niżej, równo z przynętą. - Wycofam się w stronę łodzi.
Wypływają, tak?
Najnowsze drony...
- Trochę niżej. - Tak dobrze?
Super.
...pozwalają nam podziwiać z powietrza
ulotne sceny rozgrywające się na pełnym morzu.
Wreszcie mamy drony na tyle szybkie...
REŻYSER
...i małe, by startować nimi z łodzi.
Jesteśmy wiele kilometrów od brzegu,
więc zyskaliśmy zupełnie nowe możliwości. Bardzo nas to cieszy.
Ekipa przybyła do Zatoki Kalifornijskiej w Meksyku,
jednego z najlepszych punktów do podziwiania płetwali błękitnych.
Płetwal błękitny.
Nasz pierwszy.
Właśnie go dostrzegliśmy. Jest ogromny!
To dość oczywiste stwierdzenie, ale...
To naprawdę olbrzymi waleń.
Boże!
Wynurzył się.
To dobry początek, ale filmowcy mają ambitniejszy cel:
chcą z powietrza nagrać samicę płetwala i jej młode.
Dron gotowy.
To zadanie dla dwóch osób.
Hector pilotuje drona, a Olly obsługuje kamerę.
Filmowcy muszą ustawić drona,
a następnie ustalić odpowiednią wysokość i kierunek zdjęcia.
Tutaj.
Płetwale błękitne wynurzają się na dwie, trzy minuty
i znikają pod wodą na kolejny kwadrans.
Ekipa ma mało czasu na złapanie dobrego ujęcia.
Nie widzę.
Nie kieruj go za mocno na słońce.
Ale mocno świeci.
Za mocno. Jeszcze raz.
No nie, nurkuje.
Jak szybko!
Zniknęła.
ARKTYCZNE WYBRZEŻE ROSJI
To ten mały pokoik.
Nasza prowizoryczna chłodnia. A to nasze wiadro.
Robimy do niego kupę.
Po królewsku.
To Hector, Patrick, Anatolij, Jewgienij i Max.
Tutaj jemy, śpimy,
suszymy rzeczy i się ogrzewamy.
Wszyscy śpimy tutaj.
Po trzy osoby na raz. Co za luksus.
To już wszystko?
Koniec wycieczki, to wszystko.
Na zewnątrz jest więcej rzeczy do pokazania.
Noc żywych trupów.
Atak zombie. Musimy zabezpieczyć dom.
Zombie!
Jest środek nocy. Obudziły nas...
Chata jest otoczona przez morsy.
Widać je przez każdy otwór. Przy generatorze, za szparą w drzwiach,
z tamtej strony...
Morsy są wszędzie. Niesamowite.
Obijają się o ściany. Wszystko się trzęsie.
Ich kły stukają o ściany.
Niesamowite.
Cieszymy się. Czekaliśmy na nie.
Jest super.
Jakby otoczyło nas 50 000 Wookich.
Gdybym nie wiedział co to, byłbym przerażony.
Gdy ekipa przyjechała do Rosji,
by nagrać największe zgromadzenie morsów na planecie,
nie spodziewała się, że zwierzęta zapukają do jej drzwi.
Plaża jest wypełniona do ostatniego skrawka.
Chata jest całkowicie otoczona.
Wszędzie morsy.
Morsy zablokowały wyjścia,
więc ekipa może filmować tylko z jednego miejsca.
Chata jest otoczona, więc filmujemy z dachu.
Pogoda szaleje. Słońce, śnieg, grad...
Wszystko jednego dnia.
Filmowanie z dachu w złej pogodzie niesie ze sobą ograniczenia.
Ekipie szczególnie zależy
na możliwości posłania w powietrze drona.
Nieco się rozpogodziło, a morsy zrobiły nam trochę miejsca.
Spróbujemy nagrać ten widok z drona.
Prosto, wzdłuż wybrzeża.
Liczby powalają.
Dziesiątki tysięcy morsów.
Plaża i klify są pełne.
Tysiące morsów w wodzie.
Dopiero z powietrza widać skalę tego spektaklu.
Plażę zajęło ponad 100 tysięcy morsów.
Ani jednego morsa. Odeszły w ciągu jednej nocy.
Wczoraj było ich tu z 80 tysięcy, pokrywały całą plażę.
A teraz zniknęły.
W jedną noc.
ZATOKA KALIFORNIJSKA, MEKSYK
Jest.
Tak, wynurzył się.
Startujesz?
Dobra, naprzód.
Jest.
- Dobra. Ostro w lewo. - Ostro w lewo.
Warunki są idealne,
a płetwale nie zwracają uwagi na drona.
To pozwala filmowcom uchwycić niezwykłe ujęcia z bliska.
Nagrywam. W prawo.
Tak trzymaj.
Udaje im się nawet nagrać pożywiającego się osobnika.
Jego paszcza jest pełna wody i kryli.
Żeruje.
- Do przodu. - Powoli.
Chyba jest blisko.
Mam szerokie ujęcie żerującego płetwala.
Lecimy!
Dobrze, filmujemy.
Mama i młode, lecimy.
- Gotowy? - Tak.
Dobrze. Wyżej, w lewo.
- W lewo. - Dobrze. Nie skręcaj.
Leć naprzód.
Na lewo.
Pięknie.
Tak trzymaj.
- Trzymam. - Pięknie.
Delikatnie w jego stronę. O to mi chodziło.
I z powrotem, powoli.
Pięknie. Mamy to.
Płynie prosto na drona. Zbliżenie na nią.
Widać jej pysk.
Pięknie!
Zobaczyliśmy młode i jego pysk.
Mała schowała się pod matką i znowu wynurzyła.
Takie zachowanie...
To chyba nasze najlepsze ujęcie.
Było naprawdę wyjątkowe.
Innowacyjne wykorzystanie dronów
pozwoliło nam uchwycić te rzadkie, intymne chwile
i odkryć nową, czułą stronę największych zwierząt, jakie istniały.
ZACHODNIA GRENLANDIA
Oto dźwięk, na który wszyscy czekali.
POZOSTAŁO 10 DNI
W samą porę.
Jak się masz, Jamie? Witaj na lodowcu.
Pięknie tu!
Ekipa powietrzna jest już na miejscu,
jednak aktywność lodowca właśnie ustała.
POZOSTAŁO 7 DNI
Zespół może tylko czekać.
Oby lód się odłamał w czasie ich pobytu.
POZOSTAŁY 4 DNI
Wszystko się uda.
Wyjdzie słońce,
lód się odłamie, a my wszystko nagramy.
POZOSTAŁY 2 DNI
Ostatniego dnia.
Zwykle tak jest.
Kolejny kawałek, od spodu.
- I z prawej. - Gdzie?
Na prawo od tamtego.
- Mówisz o...? - Tam!
Lepsze będzie szerokie ujęcie.
Widzicie?
Tamta kolumna się unosi!
Możemy lecieć.
Mów, co widzisz, Mateo.
Powiemy wam, gdy coś się zacznie dziać.
Ja będę filmował zbliżenia.
Lecimy prosto.
Myślicie, że ten łuk odpadnie?
Ekipa musi filmować z bliska.
Wolałbym się tak nie zbliżać.
Ale jaka odległość jest bezpieczna?
Spróbujmy z góry.
Trochę wyżej.
Pilot omija bloki lodu wielkości ciężarówek.
Widać, że zaraz wydarzy się coś wielkiego.
Jamie, filmuj z lewej.
POZOSTAŁA GODZINA
Całe czoło odpada.
Od lodowca odrywa się kilometrowy kawał.
Półkilometrowa góra lodu
zaczyna się wynurzać.
Jean-Michel, podleć tak blisko, jak zdołasz.
W porządku. Utrzymasz nas tutaj?
Świetnie.
Możemy niżej?
Doskonale.
Jean-Michel, w górę.
Pilot porusza się wokół 75 milionów ton loduwpadających do zatoki.
Szerzej.
Doskonale.
Spróbujmy oblecieć to dookoła.
A teraz z lewej.
Wspaniały widok.
Nigdy nie widziałem czegoś takiego.
Popracujemy przy górach lodowych.
Dajcie znać, jeśli coś zacznie odpadać.
Dobra, ale...
To było niewiarygodne.
A jak było w helikopterze?
Z...iście.
Jak w grze komputerowej.
Lecieliśmy tam, a z morza wynurzyła się góra.
Zaczęła się przewracać.
Byliśmy wtedy wysoko.
Mieliśmy dobry widok.
- Patrzyliśmy... - I wtedy...
Oderwało się całe czoło.
Dolecieliśmy akurat na...
- Widzieliśmy. - Odpadł ogromny kawał.
Olbrzymi. Na lewo od nas.
- Właśnie. - A on się darł: „Szerzej!”.
W pewnym momencie się wycofałeś.
Musiałem. Zobaczyłem w lusterku górę lodową.
A on krzyczał: „W górę!”.
Adam wrzeszczał: „Dobra, tam! Kamera w lewo!”.
A Jamie: „O mój Boże!”.
To najwspanialsza rzecz, jaką widziałem.
- Warto było, co? - Fantastyczne.
O rany.
- Pora na herbatę. - O rany.
Na rosyjskim wybrzeżu
zjawiły się gwiazdy bieguna.
To kraina niedźwiedzi polarnych.
Na szczęście rosyjski biolog, Anatolij Kocznew,
już nie raz odpierał ataki niedźwiedzi.
Opracował narzędzie do radzenia sobie ze zwierzętami:
długi kij.
Robię tak, a on stoi. Próbuje mnie obejść.
Ja jestem niedźwiedziem polarnym.
Mamy tylko kij, a tam jest 12 niedźwiedzi.
Widać je.
Ale ufam Anatolijowi.
I nauce.
Chodźmy.
Sama nie wiem, czy chcę.
Technika Anatolija
i jego wieloletnie doświadczenie w obserwacji niedźwiedzi
zdają się działać.
Są najedzone.
Wszystkie są wyluzowane i po prostu nas mijają. Ignorują nas.
Gdy nas wyczuwają, wręcz się wycofują.
Są spokojne.
Rozwiązawszy problem niedźwiedzi, ekipa może się skupić
na wychodzących na brzeg morsach.
Jednak nikt nie przewidział tego, co się stanie.
Morsy wspinają się na klify,
uciekając przed tłokiem na dole.
Nie rozumiem. Po co tam wchodzą?
Na najbardziej kamienistą część klifu.
Na wysokości 80 metrów
morsy wypoczywają do czasu, gdy pora znaleźć pożywienie.
Ten fragment klifu jest bardzo stromy, a one...
Naprawdę stromy. Tam.
Boże.
Ostrożnie.
Jeden zaraz spadnie.
Jest na krawędzi.
To najgorsze, co sfilmowałem.
Nie powinny się wspinać.
To najgorsza strategia ewolucyjna, jaką widziałem.
Nie rozumiem tego.
To okropne.
Trudno to pojąć.
Morsy widzą morze i chcą tam dotrzeć.
Nie znają pojęcia spadania.
To dołujące, choć czuję też wściekłość.
Dlaczego to robią?
Nikt ich nie spycha, one spokojnie próbują zejść.
Na długości 800 metrów leży może z 300 martwych morsów.
Są wyczerpane. Płyną setki kilometrów po jedzenie
i wracają tu na noc.
Kiedyś spały na lodzie, nurkowały po pożywienie i tyle.
Teraz płyną tutaj, wspinają się na klify
i spadają z wyczerpania.
Giną od upadku lub są stratowane.
Na plażach tłoczą się ich tysiące.
To raj dla niedźwiedzi.
Ale to nieważne, morsy zabijają się same,
bo nie mogą zejść z klifów.
Nie do tego są stworzone.
To smutny skutek zmian klimatu.
Morsy powinny być na lodzie,
ale muszą wchodzić na ląd.
Same stwarzają dla siebie zagrożenie.
Ciężko się na to patrzy.
To nie jest szybka śmierć. Spadają...
a potem konają tu z obrażeniami wewnętrznymi.
To mi łamie serce.
To takie smutne.
Na stronie ourplanet.com
dowiesz się, co może przywrócić świetność naszej planecie.
Tłumaczenie napisów: Aleksandra Basińska