Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)‬
‪(โรโบซิตี้ เอ็กซ์เพรส)‬
‪ผมโรเจอร์‬
‪ผมอาศัยอยู่ที่นี่ โรโบซิตี้‬ ‪เมืองที่ดีที่สุดบนโลกนี้‬
‪ถ้าคุณทำเป็นลืมๆ เรื่องรถติด‬ ‪แล้วก็คนเต็มเมืองแบบนี้‬
‪และพวกหุ่นกระป๋องพวกนี้ด้วย‬
‪อย่างบิล นายอำเภอของเรา‬
‪สนุกดีที่ได้ปั่นหัวเขาเล่น‬
‪หรือทำให้เขาหัวเสีย‬
‪เสียจริงๆ นะ‬
‪ชิงช้าสวรรค์ยักษ์ ทุกคนรักมัน‬
‪แต่ผมไม่นะ ผมคิดว่ามันน่ากลัวไปหน่อย‬
‪ผมหลบหลีกมนุษย์และหุ่นกระป๋อง‬ ‪ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้‬
‪เหนือสิ่งอื่นใด ผมพยายามหลีกเลี่ยงสัตว์เลี้ยง‬
‪แต่สิ่งที่ผมเกลียดจริงๆ คือ‬
‪แมว‬
‪เมื่อค่ำคืนปกคลุมโรโบซิตี้ ทุกคนเข้านอน‬ ‪วันของผมจะเริ่มต้นขึ้น‬
‪(ประกาศจับ ข้อหาปล้น เป็นหรือตายก็ได้)‬
‪(หน่วยจับสัตว์จรจัดโรโบซิตี้)‬
‪ฉันตามหลังนายอยู่นะ‬
‪ใกล้จนได้กลิ่นลมหายใจฉันเลย เจ้าขี้เรื้อน‬ ‪อีกนิดเดียวเท่านั้น‬
‪จริงๆ แล้ว ไม่จริงสักหน่อย‬
‪เพราะผมเป็นหมาจรจัด‬
‪และฉันก็ตามจี้นายอยู่ต่างหาก บิลลี่บอย‬
‪กลางวันนายอาจจะครองเมือง‬ ‪แต่กลางคืนเป็นของฉัน‬
‪(สวนสัตว์โรโบซิตี้)‬
‪ว้าว...‬
‪ผักงั้นเหรอ‬
‪ไม่เอาน่า‬
‪มันต้องแบบนี้‬
‪อย่างนี้สิ‬
‪หมาจรจัดในบ้านของฉันอย่างนั้นเหรอ‬
‪มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย‬
‪กลัวจนตัวสั่นเลยจ้า เจ้าแมวน้อย‬
‪เบลล์ เบลล์จ๋า ที่รัก‬
‪แม่กลับบ้านแล้วจ้า‬
‪ถ่ายงานมาแปดชั่วโมงรวดเลย‬
‪ยิ้ม ทำตัวเพอร์เฟ็กต์‬
‪แม่คิดถึงหนูเหลือเกิน‬
‪หมาสกปรก เหม็นเน่าในบ้านส่วนตัวของพวกเรา‬
‪และเบลล์น้อยผู้กล้าหาญ‬ ‪ก็ไล่หมาจรจัดนั่นออกไป‬
‪มีแค่แม่กับหนูตลอดกาลนะจ๊ะ เบลล์‬
‪ไม่มีสิ่งไหน หรือใครหน้าไหน‬ ‪จะมาขวางกลางระหว่างพวกเราได้‬
‪(โรโบซิตี้ฟู้ด)‬
‪(เหมียว)‬
‪จับได้ละ!‬
‪ฝันไปเถอะ เจ้ากระป๋อง‬
‪กระป๋องงั้นเหรอ เดี๋ยวเจอดีแน่‬
‪นายทำฉันกลัวตัวสั่นเลย บิล‬
‪เอาไปซะ!‬
‪นายมีสิทธิที่จะไม่พูดอะไร‬
‪ทุกอย่างที่นายพูดสามารถ และจะถูกนำ‬ ‪ไปใช้เป็นหลักฐานในชั้นศาลได้‬
‪นายพังแล้วละ บิล‬
‪(ร้านซุปพาเลส)‬
‪บ้านเราแสนสุขใจ‬
‪ไง บีเซอร์‬
‪ดีใจที่ได้เจอนายนะ เป็นไงบ้าง‬
‪ไม่ไปทำงานสวนสัตว์อีกแล้วเหรอ‬
‪ฉันได้กลิ่นสายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง‬
‪ถ้ามีอวัยวะแบบนั้นอยู่‬
‪ฉันก็คงได้กลิ่นไส้กรอกที่ห่างไป‬ ‪เป็นพันกิโลได้เหมือนกัน‬
‪ขอโทษที ฉันลืมไป‬
‪ว่าอย่าพูดถึง... จมูกของนาย‬
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้นายเสียใจนะ‬ ‪ฉันรู้ว่านี่คือจุดอ่อนของนาย‬
‪อรุณสวัสดิ์!‬
‪ผมอยากกอดคุณจังเลยครับ‬
‪- มานี่เลย‬ ‪- เฮ่!‬
‪นายมาจากไหนกัน‬
‪ผมต้องแนะนำตัวก่อนสินะ ผมชื่อบ๊อบครับ‬
‪ผมเป็นอีโมบอท หุ่นยนต์สัตว์เลี้ยง‬
‪เป็นหุ่นตัวอย่างตัวแรกและตัวสุดท้าย‬ ‪ของสินค้าใหม่ที่ถูกยกเลิกไปแล้วครับ‬
‪ที่นี่ไม่ต้อนรับทั้งสัตว์เลี้ยงและหุ่นยนต์‬
‪ที่นี่เป็นบ้านของพวกไร้บ้าน‬
‪บ๊อบก็ไร้บ้านนะ เขาควรจะต้องถูกทำลายทิ้ง‬
‪แต่เขาก็หาทางหนีออกมาได้‬
‪ตำรวจเก็บซากตามเขาอยู่เป็นวันๆ เลย‬
‪เขากลัวมากจนต้องไปซ่อนในถังขยะนั่น‬
‪อาจจะรู้สึกว่ามีอะไรคล้ายกันก็ได้มั้ง‬
‪น่าสงสารจริง‬
‪เขาเหมือนพวกเราแหละ โรเจอร์‬
‪บ๊อบชอบคุณครับ‬
‪โอ้ ไม่นะ‬
‪คุณเป็นแมวใช่ไหมครับ‬
‪แมวงั้นเหรอ ฉันชื่อโรเจอร์‬ ‪หัวขโมยแห่งโรโบซิตี้‬
‪ทุกคนรู้จักฉันหมด ฉันเป็นหมา‬
‪ไม่เป็นไรนะ เราจะเป็นเพื่อนกันยันวันตาย‬
‪- ไม่ว่ายังไง‬ ‪- ว่าไงนะ‬
‪นายไปขันน็อตหน่อยไหม เพื่อน‬
‪สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง‬
‪โอเคแหละ แต่ไม่ใช่ลมพายุนะ‬
‪(ยินดีต้อนรับสู่วันใหม่‬ ‪ในโรโบซิตี้อันแสนเพอร์เฟกต์)‬
‪หนูนี่เหมือนแม่เลยนะ ทุกอย่างต้องดีที่สุดเท่านั้น‬
‪ฟิกซ์อิท มานี่เดี๋ยวนี้เลย‬
‪จัดการเจ้า...‬
‪แมงมุม‬
‪ไม่เป็นไรแล้วนะจ๊ะ ที่รัก‬
‪ไม่เป็นไรแล้ว‬
‪ไม่มีแมงมุมมากวนใจแล้ว‬
‪ฟิกซ์อิทจะเฝ้าระวังให้นะจ๊ะ‬
‪แม่มีถ่ายแบบในอีกครึ่งชั่วโมงนะจ๊ะ‬ ‪เดี๋ยวแวะไปส่งที่แพมเปอร์เพทส์ก่อน‬
‪ได้เวลาเสริมสวยแม่เสือสาวของแม่แล้ว‬
‪(แพมเปอร์เพทส์)‬
‪เดี๋ยวแม่กลับมารับนะจ๊ะ โรนัลโด้‬
‪และคืนนี้ แม่จะทำพาสต้าจานยักษ์ไว้รอเลย‬
‪ลาก่อนนะ รูปหล่อ‬
‪(สัตว์เลี้ยงแห่งปี โรนัลโด้)‬
‪ปั้นหุ่นในสวรรค์‬
‪เฮ่ โรนัลโด้ ใจเย็นน่า‬
‪นายเป็น "สัตว์เลี้ยงแห่งปี" มาห้าครั้งแล้ว‬
‪โรนัลโด้ก็ช่วยไม่ได้นะ‬
‪โรนัลโด้ต้องมาที่หนึ่ง‬
‪โรนัลโด้ต้องทำเพื่อแม่ เพื่อสาวๆ ของเขา‬
‪และเพื่อตัวเขาเองด้วย‬
‪เบลล์ โรนัลโด้ดูหล่อล่ำไปเลยใช่ไหมล่ะ‬
‪นายนี่มันน่าอายจริงๆ เลย โรนัลโด้‬
‪ตกหลุมรักกันแล้วสินะ‬
‪ถ้านายไม่ตกหลุมรักแม่ตัวเองไปแล้ว‬ ‪โรนัลโด้ นายคงเดตกับตัวเองแน่ๆ ‬
‪ฉันนั่งมองโรนัลโด้ได้ตลอดไปเลย‬
‪ได้ยินมาว่าเจ้าของเขาบูชาพื้นดิน‬ ‪ที่เขาเดินเหยียบจริงๆ เลยนะ‬
‪ใครจะไม่ทำกันล่ะ‬
‪เธอคิดว่ายังไง ไทเกอร์‬
‪เธอปล่อยตัวไปนะ สโลโม‬
‪ช้าๆ ได้พร้าเล่มงามนะ‬
‪อรุณสวัสดิ์ ประชาชนแห่งโรโบซิตี้‬
‪นายกเทศมนตรีของพวกคุณ‬ ‪แฟรงค์ สโตนเองครับ‬
‪วันนี้เป็นวันใหม่ที่สวยงาม‬ ‪ในเมืองสวยงาม...‬
‪โรโบซิตี้‬
‪และเพื่อให้เมืองนี้สวยงามยิ่งขึ้นอีก‬
‪พิเศษยิ่งขึ้น เพอร์เฟกต์ยิ่งขึ้น‬
‪ผมได้วางแผนบางอย่างไว้เป็นพิเศษ‬ ‪สำหรับประชาชนของผมทุกคน‬
‪บางสิ่งอย่างที่คุณไม่อาจลืมไปได้‬
‪วันนี้เป็นวันพิเศษมากวันหนึ่ง‬
‪วันเกิดปีแรกของนายไง โรเจอร์‬
‪วันนี้เป็นวันพิเศษมากวันหนึ่ง‬
‪วันเกิดปีแรกของนายไง โรเจอร์‬
‪ขอให้มีความสุข!‬
‪ในตอนที่ยังทำได้อยู่นะ‬
‪คุณต้องคิดบวกสิครับ‬
‪ทุกครั้งที่ประตูบานหนึ่งปิดลง อีกบานจะเปิดออก‬
‪นายอีกแล้วเหรอ ให้ฉันเดานะ‬
‪นายไม่ใช่อุปกรณ์ธรรมดา‬
‪นายมีแอพปรัชญาติดมาด้วยใช่ไหม‬
‪ถูกต้องที่สุด‬
‪และโรเจอร์ ซึ่งคือคุณ และบ๊อบ ซึ่งคือผม...‬
‪หน่วยความจำของนายน่าประทับใจสุดๆ‬
‪เพื่อนกันยันวันตาย‬
‪บ๊อบและโรเจอร์ อยู่ด้วยกัน ยันวันตาย‬
‪เชคสเปียรส์ นายเล่นคำคล้องจองไป‬
‪ฉันจะออกไปหาที่อยู่ใหม่ให้ตัวเอง‬
‪นี่ไม่ใช่ครั้งแรก‬
‪ซูเปอร์ฮีโร่!‬
‪เรียบร้อย‬
‪ผมว่ามันขัดลำกล้องนะ‬
‪ปล่อยฉันลงไป รู้สึกไม่ค่อยดีเลย‬
‪อะไรนั่น‬
‪ดูเจ้าจิ๋วนั่นสิ‬
‪น่ารักจัง‬
‪อาจจะไม่แล้วนะ‬
‪เอาแล้ว รอผมด้วย!‬
‪จับตัวได้แล้ว‬
‪เกาะแน่นๆ นะ‬
‪จริงสิ‬
‪เร่งความเร็ว‬
‪วันนี้แผนการเป็นยังไงบ้าง เอ็ดการ์‬
‪เล่นกีฬา เสียใจด้วยนะ ออสการ์‬
‪ให้ตายสิ‬
‪ขอโทษครับ‬
‪หมาจรจัดกับซากเหล็กกลางถนนงั้นเหรอ‬
‪ช่างน่าตกใจจริงๆ‬
‪สวัสดีครับ!‬
‪บ๊อบก็อยากได้พี่เลี้ยงครับ‬
‪นั่นมันสำหรับพวกทาสรับใช้ เลียแข้งเลียขา‬
‪- สอพลอ‬ ‪- งี่เง่า‬
‪ประจบประแจง‬
‪นายต้องพูดปิดท้ายตลอดใช่ไหม‬
‪ขอโทษที แอพคำเหมือนทำพิษน่ะ‬
‪เจ้าจรจัดนั่นอีกแล้ว‬
‪มากับขยะติดล้ออีกด้วย น่าอายจริงเชียว‬
‪พวกไร้สาระ‬
‪พวกขี้เกียจ‬
‪ฉลาดเป็นกรด‬
‪ฉลาดเป็นอะไรนะ คลังศัพท์ผมไม่มีคำนั้น‬
‪บ๊อบนึกออกแล้ว บ๊อบจะจับคุณใส่สายจูง‬
‪ฝันไปเถอะ‬
‪อย่ามาเนียน นายไม่ใช่พี่เลี้ยงของฉันนะ‬
‪บ๊อบจะพาคุณไปที่ที่ปลอดภัย คุณต้องชอบแน่ๆ ‬
‪ไม่นะ ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ‬
‪โอเค‬
‪ฉันสงสัยจังว่าโซฟีแว็กซ์ขนครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่‬
‪ชาติที่แล้วมั้ง‬
‪พูดอะไรหน่อยสิเธอ‬
‪นึกขึ้นมาได้ว่า ฉันต้องไปฉีดปากอีกแล้วนะ‬
‪ว่าแต่ เธอเคยคิดจะทำจมูกบ้างไหม‬
‪เริ่มทำให้มันมีจมูกขึ้นมาเลยน่ะ‬
‪สัตว์เลี้ยงพวกนี้โรคจิตกว่าที่ฉันคิดอีก‬
‪ใช่ครับ‬
‪รู้อะไรไหม วอลเตอร์‬
‪ไม่อยากรู้ด้วย ข่าวไหนๆ ก็ไม่ใช่ข่าวดีทั้งนั้น‬
‪นายคือชายในฝันของฉันเลย‬
‪ฉันพูดอะไรออกไป‬
‪ถ้านายขอพรได้หนึ่งอย่าง จะขออะไร‬
‪ฉันเนี่ยนะ‬
‪แค่ผ่านวันๆ ไปโดยไม่เกิดอะไรขึ้นกับฉัน‬ ‪ฉันก็มีความสุขแล้ว‬
‪ไม่เอาน่า วอลเตอร์‬
‪โอเค สิ่งที่ฉันอยากได้จริงๆ‬
‪- จ้ะ‬ ‪- คือการได้เป็นแชมป์สเกตบอร์ด‬
‪เป็นแชมป์สเกตบอร์ดงั้นเหรอ ยอดไปเลย‬
‪แต่ถึงตอนนี้ ฉันทรงตัวอยู่บนบอร์ด‬ ‪ได้ห้าวินาทีเท่านั้นแหละ‬
‪ก่อนมันเหวี่ยงฉันลงมา‬
‪ฉันมันไม่ไหว‬
‪ไร้สาระน่า‬
‪นายมีศักยภาพจะตายไป‬
‪แค่ต้องมีคนผลักเท่านั้น‬
‪เซ็ตไว้สูงสุดแล้ว‬
‪ใจเย็นๆ ลองเสี่ยงดูหน่อยน่า‬
‪ข่าวร้ายอีกแล้วสิ‬
‪ฉันบอกว่าไงนะ‬
‪เจ้าหนุ่มนั่นเท้าไฟ‬
‪ประชาชนแห่งโรโบซิตี้‬
‪เมืองของเรากำลังอยู่ในจุดเปลี่ยนไปสู่ยุคใหม่‬
‪เรากำลังเข้าสู่โลกแสนเพอร์เฟกต์‬
‪โลกที่ไร้ซึ่งความเกลียดชัง‬
‪ความเจ็บปวด ความหวาดกลัว‬
‪โลกที่ไร้ซึ่งข้อผิดพลาด‬
‪โลกที่ไร้ซึ่งความล้มเหลว‬
‪โลกที่ไม่เหลือพื้นที่ให้กับความล้มเหลว‬
‪เช่นคุณ‬
‪นั่นมัน...‬
‪ไม่นะ เป็นไปไม่ได้หรอก‬
‪เพราะพวกคุณไม่สมบูรณ์แบบ‬
‪ไร้ประโยชน์ ไร้สาระ‬
‪การดำรงอยู่ของพวกคุณไร้ประโยชน์‬ ‪เต็มไปด้วยอารมณ์รุนแรง‬
‪ช่างแตกต่างกับสิ่งประดิษฐ์อันแสนบริสุทธิ์‬ ‪และสมบูรณ์แบบของผม‬
‪โครงสร้างไร้ที่ติด การออกแบบที่หรูหรา‬
‪และผมยังอุตส่าห์ยอมรับ‬ ‪สิ่งมีชีวิตน่าสมเพชอย่างพวกคุณ‬
‪ผมทนมามากพอแล้ว‬
‪แต่ผมมีน้ำใจมากพอ‬
‪ผมให้เวลาทุกคนหนึ่งชั่วโมง‬
‪หนึ่งชั่วโมง เก็บของ และออกจากเมืองนี้ไปซะ‬
‪เมืองที่ออกแบบมาเพื่อผลงานสร้างสรรค์ของผม‬
‪และงานสร้างสรรค์ของผมเท่านั้น‬
‪และเพื่อแสดงให้ทุกคนเห็นว่าผมเอาจริง‬
‪ผมได้เตรียมอะไรเล็กๆ น้อยๆ เอาไว้‬
‪และฉันก็จะเจาะจมูก‬
‪ต่อขนตา ฉีดสะโพก‬
‪เอาจริงเหรอ‬
‪น่าตื่นเต้นจัง‬
‪เลยทำให้นึกขึ้นได้ว่า‬
‪หัวขโมยแห่งโรโบซิตี้เข้ามา‬ ‪ในอะพาร์ตเมนต์ฉันเมื่อคืน‬
‪แล้วไงต่อ‬
‪เขาเดินทางไปสวรรค์ของหมาแล้ว‬
‪อย่างนั้นเหรอ‬
‪ตายจริง!‬
‪โรนัลโด้!‬
‪แม่ครับ!‬
‪ลืมอะไรไปนะ‬
‪เบลล์!‬
‪เราต้องย้อนกลับไป‬
‪รถติด กลับรถไม่ได้‬
‪ไม่นะ ลูกรักของฉัน‬
‪เรื่องแปลกๆ กำลังเกิดขึ้น‬
‪และผมรู้สึกอย่างรุนแรงว่ามันเกี่ยวข้องกับผม‬
‪กับอดีตของผม อดีตที่ผมแทบจะจำไม่ได้แล้ว‬
‪ฉันต้องสืบให้ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น‬
‪บ๊อบจะอยู่ข้างคุณเสมอ ไม่ว่าคุณจะไปไหน‬
‪ไทเกอร์ ชีชี่‬
‪แล้วนวดคลายเส้นของฉันล่ะ‬
‪นวดโลมีโลมีอีกล่ะ‬
‪นวดหินร้อนล่ะ‬
‪แหงละ‬
‪แน่นอนว่าฉันอยู่ในกลุ่มที่ถูกลืม‬
‪เดี๋ยวเจ้านายฉันก็มา ไม่มีฉัน เธออยู่ไม่ได้หรอก‬
‪เธอไม่มาหรอก ฉันรู้ดีว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่‬
‪เจ้านายแก่ๆ ของฉันลืมฉันไปทุกที่‬
‪วันก่อน เขาลืมทิ้งฉันไว้ในร้านอาหาร‬
‪ถือว่าโชคดีมากที่ฉันไม่โดนจับไปทอด‬
‪ไม่นะ‬
‪แล้วใครจะตัดเล็บให้โรนัลโด้ล่ะ‬
‪ใครจะทำช็อกโกแลตมูสให้กิน‬
‪รีดชุดนอนให้‬
‪จัดเตียงนอน‬
‪ใครจะร้องเพลงกล่อมก่อนนอน ปลุกด้วยจูบอีก‬
‪เลิกโวยวายได้แล้ว พ่อเอลวิส‬
‪เธอพูดกับโรนัลโด้เหรอ‬
‪เราจะไปหาเจ้านายของฉันกัน‬ ‪เธอจะต้องกังวลจนเป็นบ้าแน่ๆ ‬
‪เธอรู้จักทางกลับบ้านเหรอ‬
‪แน่นอนสิ คิดว่ารู้นะ‬
‪จริงแล้ว ไม่รู้หรอก‬
‪ไม่รู้เลยแหละ‬
‪นี่ ฉันรู้จักทางนะ‬
‪แน่สินะ‬
‪โดยเฉพาะตอนมืดๆ เวลาที่สัตว์ผู้ดีๆ‬ ‪เขานอนพักผ่อนกันน่ะ‬
‪พูเดิลขนมันวับ หุ่นยนต์งี่เง่า‬
‪และแมวเหมียวเกาะคอฉัน‬
‪มีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกไหม‬
‪ไม่ฉัน ก็มันนั่นแหละ‬
‪(ชิงช้าสวรรค์)‬
‪สโลโมสละชีวิตเพื่อพวกเรา‬
‪ความกล้าหาญของสโลโมจะเป็นแรงบันดาลใจ‬ ‪ให้กับความเข้มแข็งของโรนัลโด้เสมอ‬
‪เขาช่วยชีวิตพวกเราไว้‬
‪เราควรหนีไปก่อนในตอนที่ยังทำได้‬
‪ไม่ใช่อ้อยอิ่งกันในที่โล่ง‬
‪บ้านของเบลล์อยู่อีกฟากสวนสัตว์‬
‪นี่คือทางลัดของพวกเรา‬
‪แล้วพวกสัตว์ป่าล่ะ‬
‪ก็หลับปุ๋ยอยู่ในกรงของพวกมันไง‬
‪ฟังดูไม่ดีแฮะ‬
‪อย่างน้อยนายก็ไม่เจอพวกจับหมาในนี้หรอก‬
‪เราเป็นสัตว์เลี้ยง เราไม่มีปัญหากับตำรวจหรอก‬
‪เธอคิดอย่างนั้นเหรอ‬
‪ไม่มีเจ้าของมาด้วย เธอก็ไม่ต่างจาก‬ ‪หมาจรจัดกับขอทานหรอก‬
‪เขาพูดถูกนะ‬
‪เฮ่ บีเซอร์‬
‪ดีใจที่ได้เห็นจมู... หน้าอันคุ้นเคยนะ‬
‪หว่างตาของเขามีอะไรติดอยู่น่ะ‬
‪นายมีปัญหาหรือไง เจ้าปั๊ก‬
‪นายเอาตัวจี๊ดมารวมกันเลยนะเนี่ย‬
‪ฉันคงเข้าพวกไม่ได้หรอก เจอกันวันหลังนะ‬
‪บีเซอร์ไม่มีวันทำอันตรายใครหรอก‬
‪แต่ไม่ควรพูดถึง...‬
‪จมูกเขานะ‬
‪เขาแปลกๆ เรื่องนั้นน่ะ‬
‪(สวนสัตว์โรโบซิตี้)‬
‪อีโมบอทนี่นา‬
‪บอริส!‬
‪ฉันสั่งให้เอาตัวอย่างทั้งหมด‬ ‪ของหุ่นยนต์ไร้ประโยชน์นี้‬
‪ไปทำลายทิ้งไม่ใช่หรือไง‬
‪ช่างเป็นถังน้ำมันจิ๋วๆ ที่น่ารักเสียจริง‬
‪ผมไม่ใช่ "ถังน้ำมันจิ๋วๆ ที่น่ารัก" เสียหน่อย‬ ‪ผมชื่อบ๊อบ‬
‪จะอะไรก็เถอะ ตราบใดที่นายอร่อยนะ‬
‪รู้จักมารยาทบ้างไหมนายน่ะ‬
‪นี่คือเศษเหลือจากแมวน้อยตัวสุดท้ายที่ฉันเจอ‬
‪ขี้ของไฮยีน่า‬
‪นายจะเอาอะไร เจ้าลูกหมา‬
‪ชะอุ๋ย!‬
‪ผมอยากจะ‬
‪เสนอการต้อนรับอันอบอุ่นให้กับคุณครับ‬
‪อุ๊ยตายจริง!‬
‪แถวนี้เหม็นๆ นะ‬
‪อย่าบอกนะว่าเขาโปรแกรมให้นายตดได้น่ะ‬
‪เหมือนจะมีของอร่อยผ่านมาถิ่นฉันนะ‬
‪นี่ อย่าหาเรื่องพวกเราดีกว่า‬
‪แม่ฉันหนัก 120 กิโลกรัมนะ‬
‪แล้วแม่นายอยู่ไหนกันล่ะ เจ้าหางฟู‬
‪ไม่เคยมีใครเรียกฉันว่าเจ้าหางฟูโดยไม่โดนดีนะ‬
‪โรนัลโด้ยืนหยัดต่อสู้กับสัตว์ประหลาดผู้โหดร้าย‬
‪โรนัลโด้ทำใจกับความตายของ‬ ‪เพื่อนพ้องเขาในสนามรบได้‬
‪ตายจริง‬
‪สุขภาพช่องปากไม่ค่อยดีใช่ไหมเรา‬
‪แนะนำให้คุมอาหารด้วยการกินแต่สลัด‬ ‪เพิ่มเปปเปอร์มินต์ด้วย‬
‪กินแต่สลัดกับ...‬
‪เปปเปอร์มินต์น่ะ‬
‪กินแต่สลัดกับ...‬
‪เปปเปอร์มินต์!‬
‪หัวไม่ค่อยไวเท่าไหร่สินะ งั้นมาดูกัน‬
‪ลองอีกครั้งนะ เจ้าตัวหัวไว‬
‪กินแต่สลัดกับ...‬
‪เปปเปอร์มินต์‬
‪เอาละ มุดกลับลงรูไปฝึกได้แล้ว เริ่มได้เลย‬
‪กินแต่สลัดกับ...‬
‪เริ่มได้เลย!‬
‪ฉันไม่ได้คิดถึงเขาหรอกนะ‬ ‪แต่เราควรออกตามหาโรนัลโด้กัน‬
‪นายกับโรเจอร์ไปซ้าย ส่วนฉันไปขวา‬ ‪แล้วเราไปเจอกันที่ทางออก‬
‪โรนัลโด้ขู่กิ้งก่ายักษ์ให้กลัวหงอ‬
‪โรนัลโด้ไม่หวาดกลัวทั้งความตาย หรือปีศาจ‬
‪กล้ามเนื้อของโรนัลโด้ท้าทายอันตรายทุกแห่ง‬
‪พวกนายเต็มไปด้วยความหวาดกลัว‬
‪ซึ่งก็ถูกต้องแล้ว‬
‪เพราะข้าคือแอสการ์‬
‪ความน่าหวาดหวั่นแห่งพงไพร‬
‪แอสการ์ เจ้าแมวเฒ่า‬
‪ดูนั่นเสียก่อน‬
‪อย่าพูดออกมาดีกว่า น้องชาย‬
‪จมูก!‬
‪มันพูดออกมาใช่ไหม‬
‪มันพูดจริงๆ ‬
‪เสียงดังฟังชัดเลย‬
‪นายพูดออกมาแล้ว‬
‪ไปกันได้หรือยัง‬
‪แน่นอนสิ‬
‪กินแต่สลัดกับ...‬
‪เรามาฉลองชัยชนะอันทรงเกียรติกันเถอะ‬
‪เราฉลาด เราหัวไว‬
‪เราไร้เมตตาและไร้จิตใจ‬
‪เราเท่ และเราเจ๋ง‬
‪เราคือสัตว์ร้าย และเราดุร้าย‬
‪ใครไม่กลัวเราคือคนโง่‬
‪เราคือสัตว์ร้าย นายควรร้องขอ‬
‪ความเมตตา ก้มกราบกรานเรา‬
‪เราชนะเสมอ ไม่มีทางพ่ายแพ้‬
‪ใครหาญกล้าต่อกรคือตายสถานเดียว‬
‪เอาละสิ‬
‪โรเจอร์ หัวขโมยแห่งโรโบซิตี้‬
‪เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบกันเสียที‬
‪นายคงเป็นไบรอัน ลองฟิงเกอร์สินะ‬
‪บีเซอร์พูดถึงนายหนหนึ่ง‬
‪ใช่ นิ้วของฉันอยู่ทุกที่‬
‪ดวงตาของฉัน‬
‪และหูด้วย‬
‪นายตกอยู่ในอันตรายหนักเลย‬
‪เขาตามติดพวกนายอยู่‬
‪ใครกัน นายอำเภอบิลหรือไง‬
‪ไม่ใช่เจ้าบิลเฒ่านั่นสักหน่อย‬
‪มีอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นคุกคามเมืองนี้อยู่‬
‪มันเริ่มต้นขึ้นเมื่อหลายปีก่อน‬
‪เพื่อสร้างเมืองนี้ แหล่งน้ำจึงถูกสูบออก‬
‪ป่าถูกรุกถาง เขื่อนถูกสร้างกั้นแม่น้ำ‬
‪ด้วยเหตุนั้น เมืองก็ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ‬
‪บริโภคทุกอย่างระหว่างนั้น‬
‪สัตว์ป่าถูกขับออกมาจากถิ่นอาศัย‬
‪บ้างก็ได้มาอยู่ในกรงที่สวนสัตว์‬
‪แบบฉัน‬
‪แต่ส่วนใหญ่ก็ถูกไล่ที่ออกไป‬
‪เพื่อหลีกทางให้กับเมือง‬
‪ที่ที่ผู้คนและสัตว์เลี้ยงของพวกเขา‬
‪จะได้เป็นอิสระจากบ่วงใดๆ‬
‪หุ่นยนต์ถูกออกแบบมาเพื่อทำงานทุกอย่าง‬
‪คนในเมืองค่อยๆ เห็นแก่ตัว‬ ‪และนิสัยเสียขึ้นอย่างช้าๆ‬
‪ในขณะที่เมืองเบ่งบานและเติบโต‬
‪บ่อขยะเองก็ขยายใหญ่ขึ้นเช่นกัน‬
‪มันสวาปามเอาขยะที่คนในเมืองทิ้งขว้าง‬
‪จนกระทั่งมันทะลักครอบคลุมทั้งเมือง‬
‪ราวกับหนวดของปลาหมึกยักษ์‬
‪แฟรงค์ สโตนเองก็เริ่มเปลี่ยนไป‬
‪อัจฉริยะเบื้องหลังโรโบซิตี้‬
‪ยิ่งหมกมุ่นหนักกว่าเดิม‬
‪ชายหนุ่มที่เคยเป็นมิตรปิดกั้นตัวเอง‬
‪และหันหลังให้กับผู้คน‬
‪แม้กระทั่งคนที่เขาเคยรัก‬
‪ไอดอลรูปหล่อแห่งโรโบซิตี้‬ ‪ค่อยๆ ซีดขาวและผ่ายผอมลง‬
‪มีบางอย่างเลวร้ายเกิดขึ้นกับเขา‬
‪และในตอนนี้ เมืองได้ถูกควบคุม‬
‪โดยคนโหดเหี้ยม‬
‪เกิดอะไรขึ้นกันแน่‬
‪เราต่างก็อยากรู้และเข้าใจ‬
‪โดยเฉพาะนายนั่นล่ะ โรเจอร์‬
‪มากกว่าคนอื่นๆ เลยทีเดียว‬
‪นายอยากรู้และเข้าใจ‬
‪ดังนั้น ตอนนี้นายคือผู้นำของพวกเขา‬
‪นายจะนำทางพวกเขา‬
‪ให้ผ่านช่วงเวลามืดหม่นนี้ไป‬
‪เพื่อจุดประกายไฟขึ้นมาอีกครั้ง‬
‪ฉันเคยคิดว่ามีแต่พวกสัตว์เลี้ยงเท่านั้นที่ขี้ฝอยนะ‬
‪(ห้ามบุกรุก)‬
‪เรียบร้อยแล้ว‬
‪โลกเพอร์เฟกต์อยู่ห่างไปแค่อีกก้าวเดียวเท่านั้น‬
‪พวกเราปลอดภัยแล้ว‬
‪(พนักงานต้อนรับดีเด่นประจำเดือน)‬
‪เธออาจจะกำลังออกตามหาฉันอยู่ก็ได้ตอนนี้‬
‪แน่นอนอยู่แล้ว‬
‪เธอคงเป็นห่วงฉันมากแน่ๆ‬
‪แน่นอน‬
‪นี่คงเป็นวันที่ฉันต้องการ‬ ‪ความเห็นใจจากหมาจรจัดสินะ‬
‪เธอทำให้ฉันผิดหวัง‬
‪เธอเก็บของและหนีไปโดยไม่มีฉัน ก็เท่านั้นเอง‬
‪โดดเดี่ยวเดียวดาย‬
‪ยามโดดเดี่ยว ฮีโร่จักกำเนิด‬
‪เจ้าโง่เอ๊ย!‬
‪ไม่เคยมีใครใช้คำพูดแบบนั้นกับฉันมาก่อน‬
‪ช่างเป็นหญิงสาวที่กล้าหาญยิ่งนัก‬
‪และนายน่ะ‬
‪นายคงไม่มีวันเข้าใจหรอก‬
‪นายมันเร่ร่อน จรจัด เป็นหัวขโมย‬
‪นายไม่เคยสูญเสียอะไร‬
‪เพราะนายไม่เคยมีอะไรต้องเสีย‬
‪ก็จริงอยู่ที่ฉันจรจัด‬
‪ฉันไม่มีบ้าน ไม่มีเจ้าของ‬
‪ไม่มีใครมาดูแลฉันตลอดเวลา‬
‪และฉันก็เป็นหัวขโมยด้วย‬
‪ไม่ได้ภูมิใจนักหรอกนะ‬
‪ฉันขโมยเพื่อเอาตัวรอด‬
‪มีตัวอื่นที่เหมือนฉันอยู่อีกมากมาย‬
‪ที่ไม่มีที่ให้ไปตอนมืดแล้ว‬
‪ไม่มีความหวัง‬
‪ไม่มีใครมาคอยดูแล‬
‪แต่‬
‪แต่ฉันไม่ได้เกิดมาจรจัดนะ‬
‪ฉันเคยมีบ้านมาก่อน‬
‪มีเตียงอุ่นๆ‬
‪อาหารอร่อย‬
‪และเหนือสิ่งอื่นใด‬
‪มีคนที่รักฉันมากกว่าสิ่งไหน‬
‪เราตัวติดกันตลอด‬
‪เวลาเขาไปทำงาน ฉันเฝ้ารอเขาอย่างจดจ่อ‬
‪เราใช้เวลาว่างด้วยกันตลอดเวลา‬
‪เราเดินเล่นบนถนนด้วยกันเป็นชั่วโมงๆ‬ ‪หรือไม่ก็เอาแต่เล่นและเล่น‬
‪แล้วก็นะ วันหนึ่งมันก็เกิดขึ้น‬
‪ฉันได้กลิ่นอะไรน่าตื่นเต้น‬
‪ฉันดึงสายจูง‬
‪แล้วจู่ๆ ฉันก็หลุดพรวดออกมา‬
‪ทุกที่ที่ฉันมองหา มีแต่คนแปลกหน้า‬ ‪คนเยอะแยะไปหมด‬
‪แต่ฉันอยู่ตัวเดียวจริงๆ ‬
‪ฉันเดินหาเจ้าของตัวเองทั้งคืน‬
‪แต่เขาจากไปแล้ว‬
‪หลายปีผ่านไป ฉันเริ่มลืมไปแล้วว่าฉันมาจากไหน‬
‪และฉันได้เรียนรู้ว่าฉันเป็นส่วนหนึ่งของถนน‬
‪ที่นั่น ฉันได้เรียนรู้ที่จะดูแลตัวเอง‬
‪มันไม่ง่ายหรอก แต่ฉันก็จัดการได้‬
‪งั้นเขาก็เคยเป็นสัตว์เลี้ยงเหมือนพวกเราสินะ‬
‪คิดใหม่สิยะ ตาโง่!‬ ‪ตอนนี้เราจรจัดเหมือนเขาต่างหาก‬
‪แต่เราก็มีหลังคาคุ้มหัวนะ‬
‪เรามีกันและกันไงครับ‬
‪และเราก็มีฟิกซ์อิท‬
‪ฟิกซ์อิท ขอไอศกรีมให้ทุกคนหน่อยสิ‬
‪ดีที่สุดเท่านั้น‬
‪(ตั้งเครื่องใหม่)‬
‪โอ้ ไม่นะ‬
‪โหมดต่อสู้เหรอ‬
‪ข่าวร้ายนะนั่น‬
‪เดี๋ยวก่อน นั่นคำพูดฉันนะ‬
‪เป็นไงบ้าง‬
‪นี่พวกนาย หนีกันเถอะ‬
‪ส่วนนายก็ไป... ซ่อมตัวเองก็แล้วกัน‬
‪สนุกดีนะ‬
‪ความสนุกยังไม่จบลงแค่นี้หรอก‬
‪ขอให้มีความสุขนะ‬
‪นายเครื่องดูด นายอาจจะต้อง‬ ‪เพิ่มพลังดูดสำหรับฉันหน่อยนะ‬
‪นวดขนชั้นนอก อยากเป็นเทรนเนอร์ของฉันไหม‬
‪(สถานีแม็กเลฟ ถนนซูปาร์ค)‬
‪มานี่‬
‪เร็วเข้า‬
‪โซฟี วอลเตอร์‬
‪ไม่นะ ไม่มีทางหรอก‬
‪อยากแข่งใช่ไหม ฉันเอาด้วยก็ได้‬
‪ไปเซิร์ฟกันดีกว่า น้องสาว‬
‪ได้เวลาหมาปั๊กบินแล้ว‬
‪คุณมีสิทธิที่จะไม่พูดอะไร‬
‪(ปุ่มเร่งความเร็วแม็กเลฟ)‬
‪สวัสดีครับ‬
‪- มารวมกลุ่มกันไว้ พรรคพวก‬ ‪- นั่นสิ‬
‪อย่าขยับตัวนะ‬
‪ป้ายห้อยคอฉัน‬
‪ของขวัญจากแม่‬
‪หมาจรจัดไม่ต้องมีบัตรหรอก‬ ‪ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกแห่งอิสระ‬
‪สถานีถัดไป ศูนย์การค้า‬
‪เราควรลดความเร็วลงหน่อยไหม‬
‪ความเร็วคือชื่อกลางของฉัน‬
‪(ห้างสรรพสินค้าโรโบซิตี้)‬
‪อลังการมาก‬
‪ไปข้างหน้า‬
‪ขวา นั่นแหละ!‬
‪และแอ็กชั่น!‬
‪เชิดหัวเข้าไว้นะบิล‬
‪อี๋!‬
‪กลิ่นอะไรนั่น‬
‪นายไม่ถือสาใช่ไหม‬
‪ไม่เลย ไม่ถือเลยแม้แต่น้อย‬
‪แต่ฉันจำใส่ใจเลยล่ะ‬
‪บ๊อบนึกออกแล้ว‬
‪ไปกันเถอะ‬
‪เฮ่... มากันเถอะ‬
‪นายไปก่อนเลย‬
‪บาย‬
‪ขอโทษที‬
‪ให้ตายเถอะ นี่มันน่าอายชะมัด‬
‪มาเสียที‬
‪พร้อมส่ายสะโพกกันหรือยัง‬
‪พร้อมสิ‬
‪ผู้หญิงอะไรนี่‬
‪นี่ พ่อเจ้าชู้ ผู้หญิงคนนั้นไม่ว่างแล้ว‬
‪ใช่เลย!‬
‪ไดโนเสาร์ บ๊อบรักไดโนเสาร์‬
‪บ๊อบ‬
‪บ๊อบมีความสุขที่ได้เจอคุณครับ‬
‪- ฮัลโหล‬ ‪- อีโมบอทนี่นา‬
‪ความอัปยศที่ไปไม่ถึงความสมบูรณ์แบบ‬
‪แกมันเศษเหล็ก ฉันจะจับแกมาบดเป็นชิ้นๆ‬
‪เอาไปเลย เจ้าเครื่องจักรสนิมเขรอะ‬
‪- ต้องไปแล้ว‬ ‪- เห็นด้วย ไปกันเถอะ‬
‪ตามมาจับสิ‬
‪ฉันได้กลิ่นเหงื่อเย็นๆ ของพวกมัน‬
‪เราเป็นทีมที่ดีเหมือนกันนะ‬
‪นี่บ๊อบ ทุกอย่างโอเคไหม‬
‪ทั้งหมดเป็นความผิดผม ถ้าผมไม่สับสวิตช์นั่น‬
‪นี่ ไม่เอาน่า‬
‪ไม่สิ ผมทำให้เพื่อนๆ ตกอยู่ในอันตราย‬
‪แต่ผมจะแก้ตัว‬
‪นายพูดเรื่องอะไรกัน บ๊อบ‬
‪นายควรเช็คชิป "คิดบวก" ของนายนะ‬
‪มันมากกว่านั้นครับ‬
‪ถ้าผมยังอยู่กับพวกคุณ พวกคุณจะตกอยู่ในอันตราย‬
‪เขาไม่ได้ล่าพวกคุณ เขาล่าผม‬
‪เขาอยากทำลายผม‬
‪ผมต้องมอบตัว เพื่อช่วยชีวิตเพื่อนๆ ของผม‬
‪ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นนะ‬
‪แต่โรนัลโด้ได้กลิ่นความกล้าหาญ‬
‪โอเค‬
‪บ๊อบ ไม่นะ!‬
‪รอก่อน บ๊อบ!‬
‪ฉันได้ยินมาว่ามีปากขนาดยักษ์อยู่นอกเมือง‬
‪ที่จะบดหุ่นยนต์ทุกตัวที่ผ่านเข้ามาให้เป็นผง‬
‪และปากนั้นก็ไม่เคยหยุดเคี้ยวเสียด้วยสิ‬
‪มันเคี้ยวหงับๆ ทั้งวันทั้งคืน‬
‪และเสียงกรีดร้อง‬ ‪ของเหล่าวิญญาณผู้น่าสงสารนั่น‬
‪และเสียงซี่โครงถูกบดละเอียด‬
‪เงียบก่อน โรนัลโด้‬
‪เธอเป็นอะไรของเธอ‬
‪นี่‬
‪ฉันต้องไปตามหาบ๊อบ และจะหาเขาให้เจอ‬
‪เขาไม่ได้ตัวคนเดียว เราเป็นเพื่อนกันยันวันตาย‬
‪ฉันจะไปด้วย โรเจอร์‬
‪ไม่สิ พวกเราไปกันหมดนี่แหละ‬
‪เราคือสัตว์เลี้ยงรวมพลัง‬
‪ถ้าไปด้วยกัน จะดึงดูดความสนใจมากเกินไป‬
‪อีกอย่าง ฉันรู้สึกว่าบ๊อบกับฉัน‬ ‪มีชะตาผูกพันกันอย่างบอกไม่ถูก‬
‪ฉันต้องหาคำตอบด้วยตัวเอง‬
‪และถ้าฉันไม่กลับมาภายในเที่ยงวันพรุ่งนี้‬
‪พวกนายต้องหาทางหนีออกจากเมือง‬ ‪ก่อนหน่วยจับสัตว์จรจัดจะหาเจอ‬
‪ออกจากเมืองเหรอ เราจะทำได้ยังไงล่ะ‬
‪บีเซอร์เคยบอกว่ามันมีกำแพง‬
‪ที่มีประตู‬
‪และหลังประตูนั้นคือโลกที่มีความสุขกว่านี้‬
‪ไม่รู้สินะ อาจจะไม่ใช่ก็ได้‬
‪แต่โลกใบนั้นเป็นความฝันของฉัน‬ ‪ตั้งแต่ตอนนั้นเลย‬
‪พวกนายหาเจอแน่ๆ พวกนายเข้มแข็ง‬ ‪ทำได้แน่นอน‬
‪โรเจอร์‬
‪เพื่อนของพวกนายหลงทาง‬
‪ฉันจะดึงหนวดจิ๋มนั่นออกจากคางของนาย‬ ‪ถ้านายพูดบ้าๆ อีกรอบ‬
‪เจ้าติ่มซำจิ๋ว!‬
‪การขู่ไม่ช่วยอะไรหรอก สาวน้อย‬
‪รู้ไหมคะว่าเขาพาบ๊อบไปไหน‬
‪ไปที่โรโบเวิลด์‬
‪ส่วนนั้นของเมืองห้ามใครเข้าเป็นอันขาด‬
‪ถนนที่มุ่งสู่โรโบเวิลด์มีหุ่นยนต์เฝ้าระวังแน่นหนา‬
‪แต่...‬
‪ก็มีอีกทางหนึ่ง‬
‪ถ้าเธอเปิดประตูบานที่นำทางไปสู่ที่นั่นได้‬
‪หมูๆ ‬
‪เหม็นอะไรนั่น‬
‪กลิ่นเหม็นของ... นรกไงล่ะ‬
‪ทางสู่โรโบเวิลด์คือเส้นทางที่ผ่านโลกใต้ดิน‬
‪อันตรายทุกย่างก้าว‬
‪ฉันไปเอง‬
‪และถ้าฉันจะตัวเหม็นหึ่งตลอดชีวิต ก็แล้วไง‬
‪ให้ตายสิ!‬
‪เราสั่งสอนบทเรียนที่มันไม่มีวันลืมอย่างแน่นอน‬
‪นายอยากฉลองชัยชนะอันทรงเกียรติของเราสินะ‬
‪แน่นอนอยู่แล้ว‬
‪เพราะเราแข็งแกร่ง‬
‪และเราก็เจ๋ง‬
‪เราเป็นปีศาจร้าย‬
‪และเราดุร้าย‬
‪ใครที่ไม่กลัวเรา‬
‪คือคนโง่ใช่ไหม‬
‪ผมไร้ที่ติและบริสุทธิ์ผุดผ่องไม่ใช่หรือครับ‬
‪คุณพ่อ‬
‪นายคือปีศาจ‬
‪ในที่สุด นายก็จะฆ่าฉันสินะ‬
‪ผมจะทำได้ยังไง‬
‪คุณคือผู้สร้างผมขึ้นมา‬
‪คุณสร้างผมจากภาพลักษณ์ของคุณ‬
‪คุณสอนผมทุกอย่าง จนกระทั่งผมฉลาดกว่าคุณ‬
‪และแข็งแกร่งกว่า‬
‪เพราะคุณก็แค่มนุษย์คนหนึ่ง‬
‪แต่ผมก็ยังเป็นลูกชายคุณอยู่ดี‬
‪ไม่นะ ฉันช่างโง่เหลือเกิน‬
‪ฉันแค่ต้องการสร้างเมืองที่สมบูรณ์แบบ‬ ‪โดยการทำลายธรรมชาติ‬
‪ฉันอยากจะสร้างระบบที่สมบูรณ์แบบ‬
‪และนายก็คือผลลัพธ์นั้น‬
‪ไม่ใช่ นายไม่ใช่ลูกชายฉัน‬
‪นายคือทายาทปีศาจ‬
‪ภารกิจเสร็จสิ้น หัวหน้า‬
‪เอาละ‬
‪เราได้ใครมากันนะ‬
‪หุ่นยนต์ที่มีอารมณ์ของมนุษย์‬
‪บอริส‬
‪ตัวน่าขยะแขยงนี่หนีจากเครื่องบดไปได้ยังไง‬
‪แกมีหน้าที่กำจัดหุ่นยนต์‬ ‪ที่ไร้ประโยชน์นี้ทุกตัว‬
‪แกไม่ได้เห็นใจมันใช่ไหม‬
‪เป็นความคิดที่โง่มาก‬
‪หุ่นยนต์ที่มีอารมณ์‬
‪ไร้สาระอะไรอย่างนี้‬
‪อารมณ์จะทำลายความสมบูรณ์แบบของทุกอย่าง‬
‪มันไม่บริสุทธิ์ และเต็มไปด้วยข้อผิดพลาด‬
‪นี่‬
‪หัวแกเป็นอะไรไป‬
‪แกไม่ใช่นายอำเภอ แกเป็นแค่เศษขยะ‬
‪- ก็ใช่ แต่...‬ ‪- ออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้‬
‪ไม่ยุติธรรมเลย‬
‪และตอนนี้ สำหรับแก‬
‪แกมาที่นี่เพื่อฆ่าหัวหน้าของแกเอง‬
‪แกเป็นหุ่นตัวน้อยที่กล้าหาญ แต่ไร้ประโยชน์‬
‪ตอนนี้ สิ่งเดียวที่เหลือสำหรับนาย‬ ‪คือวาระสุดท้ายเท่านั้น‬
‪ไม่นะ‬
‪สหายทั้งหลาย‬
‪นายอำเภอบิลเหรอ‬
‪พวกเขาไม่ใช่ศัตรูของเรา‬
‪ฉันเคยเป็นหัวหน้าตำรวจหน่วยจรจัด‬
‪ทำหน้าที่กำจัดสัตว์จรจัดออกจากท้องถนน‬
‪แต่ตอนนี้ ฉันก็ไม่ต่างอะไรกับพวกนาย‬
‪เป็นหุ่นยนต์ถูกทิ้ง‬
‪และฉันภูมิใจกับมัน‬
‪ดังนั้น พวกนายและพวกจรจัดพวกนี้‬ ‪อยู่ใต้ความคุ้มครองของฉัน‬
‪เร็วๆ เข้า รีบจัดการ‬
‪โอ้ ฉันเข้าใจล่ะ‬
‪นายใจอ่อนกับเจ้าตัวน้อยนี่จริงๆ สินะ เจ้าขี้แพ้‬
‪ฉันจะทำให้ดูเอง‬
‪แต่ก่อนอื่น เราต้องบอกลาเพื่อนของเรา‬
‪ฝันดี และเดินทางปลอดภัย‬
‪งานหมูๆ เลย‬
‪บ๊อบ‬
‪บ๊อบ ไม่นะ!‬
‪โรเจอร์‬
‪ไม่นะ‬
‪- คุณต้องกระโดดออกไปนะเพื่อน‬ ‪- ไม่มีทาง‬
‪คุณช่วยผมไม่ได้หรอก ผมตัวหนักเกินไป‬
‪ผมไม่ได้มีเลือดเนื้อ ตัวผมเป็นเหล็ก‬
‪ผมหนีจากแม่เหล็กไม่ได้‬
‪ฉันไม่ทิ้งนายไปไหนหรอก‬
‪นายคือทุกอย่างที่ฉันมี‬
‪พวกเราเป็นเพื่อนกันยันวันตาย จำไม่ได้หรือไง‬
‪วันนี้ช่างยาวนานและวิเศษ ผมดีใจมาก‬
‪สาวน้อยนักบัลเลต์ผู้งดงาม‬
‪เกือบไปแล้ว‬
‪เกาะแน่นๆ นะ‬
‪นายทำได้ โรนัลโด้‬
‪นี่โรนัลโด้เอง‬
‪ขอบคุณครับ เบลล์‬
‪วอลเตอร์‬
‪โรนัลโด้‬
‪โซฟี‬
‪- เพื่อนรัก‬ ‪- บ๊อบ‬
‪มาสิ ท้าชนเลย!‬
‪พวกนายเชื่อฟังหัวหน้าตัวเอง‬
‪แต่พรุ่งนี้ นายก็จะถูกทิ้งเหมือนพวกเรา‬
‪จะเป็นหุ่นยนต์มีค่าหัว หรือเศษเหล็ก‬
‪พวกเราก็เหมือนกันหมด‬
‪พลังงานเดียวกันที่ไหลวนอยู่ในตัวพวกเรา‬
‪เราเป็นพี่น้องกัน‬
‪และศัตรูของพวกเราไม่ได้อยู่ข้างล่างนี้‬ ‪แต่อยู่บนนั้นต่างหาก‬
‪เสียเวลาอะไรเช่นนี้‬
‪แมวไม่กลัวแมงมุม‬
‪ใครคือแมวน้อยขี้กลัวกันล่ะ‬
‪เบลล์‬
‪ไงจ๊ะ ทุกคน‬
‪บ๊ายบายจ้ะ‬
‪เบลล์ เมื่อกี้มัน...‬
‪ใช่แล้ว ไม่จบวันสักทีเนอะ‬
‪แต่มันเป็นวันที่ดีที่สุดในชีวิตฉันเลยนะ‬
‪แค่วันเดียวที่พวกเราทั้งหมด‬
‪ทั้งจรจัดและขี้เรื้อน‬
‪เราไม่มีใครคอยปกป้อง แต่เราไม่กลัวเลย‬
‪เราอยู่โดยไม่มีแม่‬
‪แต่เราเป็นอิสระเหมือนโจรสลัด‬
‪เราทุกคนเหมือนโรเจอร์และบ๊อบ‬
‪ไม่มีพวกเขา เราก็คงผ่านกันมาไม่ได้‬
‪ขอบคุณครับ แต่มันยังไม่จบนะครับ‬
‪เป็นไปได้หรือนี่‬
‪ฉันฝันไปหรือเปล่า‬
‪นายจริงๆ เหรอ‬
‪โรเจอร์ โรเจอร์ของฉันใช่ไหม‬
‪ไม่นะ เป็นไปไม่ได้‬
‪นายหายไปไหนมาตั้งนาน‬
‪ฉันคิดว่าจะไม่ได้เจอหน้านายอีกแล้ว‬
‪โรเจอร์‬
‪เราจะไม่จากกันไปไหนอีกแล้วนะ‬
‪ขอบคุณนะ บอริส‬
‪และขอบคุณนายด้วย บ๊อบ‬
‪สิ่งประดิษฐ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฉัน‬
‪ไม่มีอำนาจไหนบนโลกนี้จะหยุดยั้งฉันได้‬
‪เราสมบูรณ์แบบเกินกว่าที่จะถูกกำราบได้‬
‪ขยะถูกทิ้งชิ้นหนึ่ง กับหมาจรจัดอมทุกข์‬
‪สวะในเมืองของฉัน‬
‪พวกนายกล้ามาเหยียบที่นี่อย่างนั้นเหรอ‬
‪ปล่อยฉันนะ‬
‪เจ้าบ้า‬
‪เขาปล่อยแน่‬
‪หลังจากนี้นะ‬
‪อยากบอกลาหน่อยไหม บ๊อบ‬
‪ด้วยความยินดีครับ‬
‪หักมุมได้น่าสนใจมาก‬
‪บอริสจะปล่อยนายลงแล้ว‬
‪เดินทางปลอดภัย และฝันดีนะ‬
‪ตอนนี้บ๊อบมีพี่เลี้ยงแล้วนะ‬
‪(การจราจรในเมืองติดขัด)‬
‪ฉันไม่ได้มาที่นี่นานมากแล้ว‬
‪ฉันสร้างกำแพงนี้เพื่อปกป้องเมืองจากป่า‬
‪แต่มาคิดดูอีกที‬
‪มันอาจจะสลับกันก็ได้‬
‪มีใครรู้ไหมว่านั่นคืออะไร‬
‪บรรพบุรุษของเราเรียกมันว่า‬
‪ธรรมชาติ‬
‪สโลโม‬
‪ฉันนึกว่านาย...‬
‪แมงมุมเหรอ ไม่เร็วพอจับสโลโมหรอก เพื่อนรัก‬
‪ฉันแวะมาดูอีกฟากกำแพงนี่‬
‪มีอะไรตั้งเยอะแยะที่พวกนายจินตนาการไม่ออก‬
‪โลกที่มีความสุขกว่าอย่างนั้นเหรอ‬
‪ใช่แล้ว โรเจอร์‬
‪โลกที่มีความสุขกว่า‬
‪มีพื้นที่นอกกรงเยอะแยะไปหมดเลย‬
‪อากาศบริสุทธิ์เหลือเฟือ‬
‪อย่างน้อยก็ตามทฤษฎีนะ‬
‪และสวนสัตว์ก็มีด้านดีเหมือนกันนะ‬
‪ใช่สิ‬
‪มีหลังคาคุ้มหัวเวลาฝนตกยังไงล่ะ‬
‪มีคนดูที่ปลาบปลื้มและหวาดกลัว‬
‪และมีของให้กินเหลือเฟือเลย‬
‪แต่กรงมันก็...‬
‪ยังไงนายก็ต้องอยู่ในกรงใดกรงหนึ่งอยู่ดี‬
‪แต่ถ้ามันเป็นบ้านของนาย‬ ‪นายจะมองไม่เห็นลูกกรงไปเอง‬
‪(ปาร์ตี้ต้อนรับกลับบ้าน)‬
‪ผมชื่อบ๊อบ ผมมีความสุขที่ได้เป็นเพื่อนกับคุณครับ‬
‪นายไม่เคยคิดจะไปทำจมูกเลยหรือไง‬
‪ผมว่ามันใหญ่พอแล้วนะ‬
‪ฉันดูเป็นยังไงบ้าง ไทเกอร์‬
‪นี่ฉันจะถามทำไมกัน‬ ‪เธอแค่ทำเสียงผิวปากโง่ๆ เท่านั้น‬
‪เสียงพร้อมไหม‬
‪คอรัสพร้อมไหม‬
‪พร้อมเสมอ‬
‪เพลงล่ะ‬
‪เธอ... เธอ....‬
‪เธอรู้ว่าเธอ.. เธอ...‬
‪ใช่แล้ว‬
‪บอกฉันหน่อย บอกฉันหน่อย‬
‪บอกฉันหน่อยว่าเธอต้องการอะไรกัน‬
‪เพราะฉันคิดว่าฉันมีอะไรอยู่ในใจ‬
‪เพราะฉันรู้สึกว่าเวลาดีๆ กำลังจะมาถึง‬
‪บอกฉันหน่อย บอกฉันหน่อย‬
‪บอกฉันหน่อยว่าเธอต้องการอะไรกัน‬
‪บางครั้งก็ต้องปลดภาระออกจากบ่าตัวเองบ้าง‬
‪จะได้อยู่เหนือทุกอย่างได้‬
‪เธอเป็นหมูจริงๆ ใช่ไหม ไม่ได้ล้อเล่นนะ‬
‪แน่นอนสิ นายคิดว่าเป็นอะไรล่ะ‬ ‪นกฮัมมิงเบิร์ดหรือไง‬
‪ฉันคิดมาตลอดว่าเธอเป็นหมาปั๊กเหมือนกับฉัน‬
‪ไม่มีใครหรือสิ่งใดสมบูรณ์แบบหรอก‬
‪เพราะฉันรู้สึกว่าเวลาดีๆ กำลังจะมาถึง‬
‪บอกฉันหน่อย บอกฉันหน่อย‬
‪โอ้ ความลี้ลับแห่งชีวิต‬
‪เพราะฉันคิดว่าฉันมีอะไรอยู่ในใจ‬
‪เพราะฉันรู้สึกว่าเวลาดีๆ กำลังจะมาถึง‬
‪เธอต้องการอะไรกัน‬
‪พร้อมออกผจญภัยอีกหรือยัง‬
‪กับนายใช่ไหม‬
‪เมื่อไหร่ก็ได้เลย‬
‪บอกฉันหน่อยว่าเธอต้องการอะไรกัน‬
‪เพราะฉันคิดว่าฉันมีอะไรอยู่ในใจ‬
‪เพราะฉันรู้สึกว่าเวลาดีๆ กำลังจะมาถึง‬
‪กินแต่สลัดและ...‬
‪อ๋อ เปปเปอร์มินต์นี่เอง‬
‪นายกำลังปล่อยตัวนะ โรนัลโด้‬
‪เสี่ยงเสียตำแหน่งสัตว์เลี้ยงแห่งปีไปได้นะ‬
‪แล้วไงล่ะ‬
‪อีกอย่าง พวกเราก็เป็นสัตว์เลี้ยงแห่งปีกันทั้งนั้น‬
‪บอกฉันหน่อย บอกฉันหน่อย‬
‪บอกฉันหน่อยว่าเธอต้องการอะไรกัน‬
‪เพราะฉันคิดว่าฉันมีอะไรอยู่ในใจ‬
‪เพราะฉันรู้สึกว่าเวลาดีๆ กำลังจะมาถึง ‬
‪คำบรรยายโดยปาจรีย์ กลิ่นชู‬