Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
NAWARRA, A.D. 1611
LICZNE OSKARŻENIA O CZARY
SKŁONIŁY INKWIZYTORA ALFONSA DE SALAZARA Y FRÍAS
DO ZBADANIA MROCZNYCH ZDARZEŃ W NAWARZE.
WIELOMIESIĘCZNE ŚLEDZTWO WYKAZAŁO, IŻ TUBYLCY WSZELKIMI SIŁAMI
CHRONIĄ SWE PRADAWNE, ACZ PONURE WIERZENIA.
Przyj!
Przyj, mówię!
Przyj!
To dziewczynka.
Dziewczynka.
Nie zabierajcie jej.
Stój!
SĄD W PAMPLONIE, CZASY WSPÓŁCZESNE
Szefowo,
Medina chce skorzystać z toalety.
Idźcie ze strażnikami i pilnujcie.
Spokojnie.
Szefowo.
Ktoś się go tu spodziewał.
Szefowo, kieszeń.
INSPEKTOR SALAZAR
TARTTALO
Spokojnie.
- James. - Jestem.
Spokojnie.
Oddychaj, Amaio.
Tak. Bardzo dobrze.
- Przyj mocno! - Bardzo dobrze!
Odpocznij.
Oddychaj głęboko.
Dobrze.
ŚWIADECTWO KOŚCI
CZTERY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Kościół ten został dwukrotnie sprofanowany.
Tydzień temu zniszczono przedmioty i rozrzucono kości.
Wczoraj na ołtarzu leżała kość ręki niemowlęcia.
Dlaczego szef tak się interesuje kościołem w Arizkun?
Też się zastanawiam.
- Nadinspektorze. - Dobrze, że pani wróciła.
- Brakowało pani. - Dziękuję.
Nadinspektorze.
Jego Eminencja Landero czeka.
Jak wiadomo, wczorajszy atak na kościół San Juan w Arizkun
jest drugim w ciągu kilku tygodni.
Tym razem niczego nie zniszczono,
ale znów pozostawiono kości na ołtarzu.
Akty profanacji i wandalizmu w kościołach są powszechne.
- Jeśli media nie informują... - Salazar.
Proszę słuchać.
Wiemy, że akty profanacji nie są niczym niezwykłym, pani inspektor.
Ale tutaj pojawia się element nienawiści wobec Kościoła
wynikły z niezrozumienia pojęć historycznych.
Fakt, że użyto ludzkich kości,
nie pozostawia wątpliwości co do złożoności tej sprawy.
Pani inspektor i jej ludzie zajmą się tym z najwyższą dyskrecją.
Nie wątpię, nadinspektorze.
Dr Sarasola jest watykańskim attaché do spraw ochrony wiary
i bardzo wpływowym prałatem Opus Dei w Rzymie.
Wyraźnie prosił, by to pani zajęła się śledztwem.
Doktor Sarasola? To lekarz?
Jest znakomitym psychiatrą.
Musimy jak najszybciej rozwiązać tę sprawę.
Jeśli uważa pani, że to zwykły wandalizm, to poproszę o dowody.
Dobrze.
Akty profanacji prawdopodobnie mają związek z segregacją Cagotów.
Pogardzano nimi i zakazano im wstępu do Baztan.
Symbole zniszczone w kościele nawiązują do tej segregacji.
Drzwi, którymi musieli wchodzić,
tylne ławki, gdzie siedzieli, chrzcielnica, której nie mogli używać.
Wskazuje też na to fakt pozostawienia na ołtarzu mairu-beso,
aktu czarnej magii, z którą ich utożsamiano.
To jest mairu-beso.
Kość ramienia nieochrzczonego noworodka
lub poronionego płodu.
Mówiono, że ma magiczne właściwości
i chroni domostwa rodzin, które straciły dzieci.
Cholera! Najpierw basajauny, teraz czarownice.
Co następne? Świąteczny Olentzero?
- Fermin... - Goñi, zapal światło, proszę.
Dowiedzcie się, czy kościół ma nowych parafian.
Pogadajcie z katechetami, sprawdźcie strony antykatolickie.
Wysłałam tam radiowóz. DNA kości będzie za kilka dni.
Jutro jadę do Elizondo i stamtąd poprowadzę śledztwo.
Świetnie. To wszystko.
Idziesz z nami na piwo, szefowo?
- Trzeba uczcić twój powrót. - Właśnie.
- I narodziny małej inspektorki. - To chłopiec.
Miała być dziewczynka, ale jest chłopiec.
- Idziesz? - Nie mogę, muszę go nakarmić. Dzięki.
Jak ma na imię?
Nazywa się Ibai.
- Wypijemy za twoje zdrowie. - Dzięki. Miłego.
Chociaż trochę.
Troszeczkę, no dalej.
Nie? No dobrze.
Rozumiem.
Cześć!
- Cześć. - No i?
Zobacz, Ibai, ama przyszła.
- Jak się ma? - Dobrze. Jest trochę głodny.
Cześć.
- Nie dałeś mu butelki? - Próbowałem,
ale on woli poczekać na ciebie.
Czekałeś na mamusię?
Jeszcze trochę i by się udało.
Nie, na pewno wolisz, żeby mama dała ci kolację.
Prawda?
- Na zdrowie. - Zdrowie szefowej.
- Zdrowie, szefowo! - Twoje!
I Ibaia.
Jak pierwszy dzień?
Świetnie.
Możesz przygotowywać wystawę w Elizondo?
A co?
Mam tam prowadzić śledztwo.
Musimy wyjechać jutro po południu.
- Twoja ciocia się ucieszy. - Tak.
Salazar!
WIĘZIENIE W PAMPLONIE
Salazar!
Amaia Salazar!
Salazar!
Amaia Salazar!
Otworzyć celę 53.
- Salazar! - Co tu się dzieje?
Muszę pomówić z inspektor Salazar.
- Amaią Salazar. - Nie znam.
Ale raczej nie ma dla ciebie czasu. Więc się przymknij.
To dla niej.
Daj jej to!
I powiedz, że cieszę się, że wraca.
Macie iść w parach.
Otworzyć północne szlaki. Odbiór.
- Witam, panie sędzio. - Gratuluję sprawy basajauna.
- Dziękuję. - I że została pani matką.
Cieszę się, że znów mogę na panią liczyć.
- Cenimy tu pani talent. - Dziękuję bardzo, panie sędzio.
Proszę mówić do mnie Javier.
- Proszę przedstawić szczegóły. - Oczywiście.
Więzień odsiadujący wyrok za morderstwo żony
czekał na mój powrót, by ujawnić, gdzie ukrył ciało.
Szefowo!
Ziemia tutaj jest przekopana.
Coś tu jest zakopane.
Prawa ręka odcięta w łokciu.
Rana jest nieposzarpana.
Zróbcie zdjęcia.
INSPEKTOR SALAZAR
TARTTALO
Otworzyć blok trzeci.
Otworzyć drzwi!
Otworzyć celę 53!
Trzy miesiące temu Medina zabił się w sądzie.
Zostawił kartkę z napisem „Tarttalo”.
Dziś inny więzień odebrał sobie życie i zostawił taką samą notkę.
- Szlag. - Ofiary obu morderców miały odcięte ręce.
Ręka Johany Márquez
była w jaskini Arri Zahar, wśród niezidentyfikowanych kości.
Przepraszam, że nie jestem na bieżąco,
ale czy wiemy, co znaczy „Tarttalo”?
Tak.
To mityczny, żądny krwi cyklop.
- Pożerał chrześcijan. - Szlag.
Doktor San Martín prosi, pani inspektor.
Dziękuję.
Sprawdźcie, czy jeszcze jakiś więzień napisał „Tarttalo”, nim się zabił.
Dobrze.
Tędy.
Ostatnie miesiące były bardzo zimne,
a ciało jest w niezłym stanie.
Czy te ciosy zostały zadane przez jej męża?
Tak.
To on?
Mam na dziś zaplanowane obie sekcje zwłok.
Nie powinni być tu razem.
Najbardziej interesuje nas amputacja ręki.
Prawda, Amaio?
Tak. Proszę porównać cięcia u obu rąk i ustalić, czy dokonała ich ta sama osoba.
Na pierwszy rzut oka...
wydaje się, że zrobiono je tym samym narzędziem.
Chwileczkę.
Podaj mi płytkę.
Myślałem, że to...
fragment kości,
a możliwe...
że to...
ząb piły użytej do odcięcia ręki.
Jeśli powtórzymy wzorzec zęba, dowiemy się,
czy w obu przypadkach użyto tego samego narzędzia.
Świetnie.
- Dziękuję, doktorze. - Dziękuję.
Przepraszam, że tak późno.
Przepraszam.
Próbuję od pół godziny, ale prawie nic nie zjadł.
Cześć, kochanie.
Mamusia już wróciła, skarbie.
Nie lepiej położyć go do łóżeczka?
- Nauczy się spać samemu. - Pozwól mi go rozpieszczać.
Wiem, że masz rację, ale bardzo za nim tęsknię.
A my tęsknimy za tobą.
Mam spotkanie.
Na razie nie będę mogła pojechać do Elizondo.
Ale ty jedź. Ja przyjadę na następne karmienie.
Czemu od razu nie przestaniesz karmić piersią?
Nie będziemy tacy ograniczeni.
Wiedziałeś, jaką mam pracę.
Jeśli wątpiłeś w to, czy będę dobrą matką,
- to trzeba było się zastanowić. - Nie o to mi chodziło.
Chciałem tylko pomóc.
Spytaj Ibaia.
Dzień dobry.
- Pani inspektor Salazar? - Tak.
Sędzia nie zdąży dojechać. Czeka na panią w restauracji Rodero.
Dziękuję.
- Dobry wieczór. - Przepraszam, że zabieram panu czas.
Proszę mówić do mnie Javier.
Pomówimy, jak skończysz. Zaczekam na zewnątrz.
Nie krępuj się.
To spotkanie zawodowe,
ale możemy przecież delektować się jedzeniem.
Usiądź, zjedz coś i opowiedz mi o sprawie.
Dobrze.
Zupa ze ślimaków z małżami i krewetkami.
Dziękuję.
- Kto spróbuje wina? - Panna Salazar.
Pani. I poproszę o wodę.
Wodę dla pani, a wino dla mnie.
Dziękuję.
Sądzimy, że sprawy Lucíi Aguirre i Johany Márquez mogą być powiązane.
Poza tym mam przeczucie,
że szukając dalej, znajdziemy więcej ofiar.
- Jedz. - Tak.
Myślisz, że się znały?
Za tymi zbrodniami stoi jedna osoba,
ale potrzebuję zgody, by szukać dalej.
Możesz na to liczyć.
Ale nie rób za dużo zamieszania.
Sprawy są już zamknięte.
Nie możemy narażać rodzin na ból ani pozwolić, by to się dostało do gazet.
Możesz na to liczyć.
Pracuję nad inną sprawą, więc na razie nie będzie nic nowego,
ale będę cię informować.
MAMUSIU, CHCĘ CYCUSZKA
Czy można?
Chcę odwołać zamówienie. Muszę wyjść.
- Oczywiście. - Bardzo przepraszam.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Ciociu. - Moja księżniczka!
A ta kołyska?
Zapytaj ciocię.
Od lat trzymam w niej drewno.
Ale kiedy James usłyszał, że jest twoja, oszalał.
Jest idealna.
Zrobię kolację.
Musiał być głodny. Zjadł całą butelkę.
Zostaw to, czego nie chcesz.
- Są pyszne. - Dzięki, ciociu.
Czy w domu jest kominek?
- Tak. - W jakim domu?
W Juanitaenei, w domu twojej babci.
Co się dzieje?
James.
Pomyślałem, że byłoby dobrze,
gdybyśmy mieli tu własny dom.
- A ciocia powiedziała mi o Juanitaenei. - Chwileczkę. Nie przesadzajmy.
Ale jeśli macie oglądać domy, to czemu nie zacząć od domu babci?
Dla dziecka to byłoby lepsze
i bylibyśmy o wiele bliżej.
Ciociu.
Widzicie? Mamy potwierdzenie.
Oczywiście, skarbie.
Dzień dobry.
Tak, Jonan?
Jesteśmy w Logroño ze strażnikiem więziennym
znającym więźnia, który zabił się w celi. Dam go na głośnomówiący.
Cieszę się, że mogę pomóc.
Ten więzień zabił żonę w okrutny sposób
za pomocą młotka,
a następnie zadał sobie trud i starannie odciął jej rękę
niczym chirurg.
Powiesił się w celi, ale wcześniej
własnymi odchodami napisał na ścianie „Tarttalo”. Brzmi znajomo?
Gdzie urodziła się jego żona?
Żona?
W Berroecie.
Szukajcie brutalnie zamordowanych i poćwiartowanych
i sprawdzajcie miejsca urodzenia. Lucía Aguirre i ta kobieta były z Baztan.
Musimy sprawdzić, czy to przypadek, czy jest jakiś wzorzec.
Dobrze.
BUŁECZKI OD SALAZARÓW
- Sprzedaż idzie świetnie. - To wspaniale.
Mamy dużo zamówień z Francji.
Książki Flory i jej program w TV bardzo nam pomagają.
Flora się nie wtrąca?
Próbuje.
Ale odkąd mieszka w Zarautz, jest bardzo zajęta.
A przy okazji...
oglądasz go?
Nie.
Bez przerwy go powtarzają na międzynarodowym kanale.
Pewnie tantiemy ją uciszają.
Nie włączaj. Dzień tak dobrze się zaczął.
No dobrze.
Dzień dobry!
To miejsce jest niesamowite!
Ogromna stajnia. Idealna na studio.
Ale zobacz tutaj.
Cztery sypialnie.
Cztery!
Idealnie.
Podoba ci się, Ibai?
- Ciociu. - Amaia.
Gdzie są meble?
Dzień po odczytaniu testamentu babci
twoja matka przyjechała z ciężarówką.
Opróżniła cały dom.
Pewnie sporo zarobiła, bo meble były ręcznie robione.
Co się stało?
A ta kołyska, ciociu?
Nie wiem.
Niesamowite miejsce.
I co pan na to?
Podoba ci się?
Mnie też.
Podoba ci się dom babci, Ibai?
Co?
Chciałbyś tu mieszkać?
Jest piękny.
Wręczam wam klucze do waszego nowego domu. Proszę.
- Umowa zawarta. - To wszystko?
Tak tu się załatwia sprawy. Uścisk dłoni i gotowe.
Umowa zawarta.
- Zjedzmy lunch. - Tak.
- Kto dba o ogródek? - Esteban. Już od 20 lat. A co?
- Przywitałam się, ale mnie zignorował. - Nie wiń go. Biedaczyna.
Kilka lat temu zabiła się jego żona. Odtąd jest przygnębiony i samotny.
Syn nigdy go nie odwiedza.
Esteban na pewno się boi,
że jeśli tu zamieszkacie, straci pracę.
Ten ogródek to jego życie.
Nie martw się, ciociu. Zajmę się tym.
Nie martw się, Esteban!
Liczymy na twoją pomoc w ogródku!
Wykonawcy to podrzędni przestępcy. Mordują kobiety z Baztan, ale...
czuję, że za tym stoi ktoś jeszcze.
Ktoś zagmatwany, kto stara się nawiązać ze mną kontakt.
Nie wiem, jak to wszystko połączyć.
- Dlaczego nie wrócisz do Baztan? - Dzwonię z Baztan.
- Wczoraj przyjechałam. - Nie fizycznie, tylko...
zagłęb się w to jeszcze raz, popatrz inaczej.
Spójrz na to, co widziałaś już tysiąc razy, ale..
świeżym wzrokiem.
- Dzięki, przyjacielu. - Trzymaj się.
Dobranoc.
Zgaście światła.
Ktoś zmusza ich do zabijania,
a potem każe im napisać swoje imię i się zabić.
A te ręce to jego trofea.
- Jak w legendzie o Tarttalo. - Zgadza się.
Musimy sprawdzić, jak odcięto kości.
Mamy dwa nowe przypadki kobiet
zamordowanych przez mężów, którzy potem się zabili.
Musimy sprawdzić, czy zostawili notatki.
Dowiedzcie się, czy ofiary były z Baztan i czy je rozczłonkowano.
Jeśli tak, porównamy próbki ich DNA z tymi kośćmi.
Dobrze.
Moim zdaniem to fuszerka.
Cześć!
Piękny chłopiec, Amaio.
- Zepsujecie go. - Twoja siostrzenica chce nas aresztować.
- Daj się nam nim nacieszyć. - Nie mogłam nic zrobić.
Jest ich za dużo. I są uzbrojone w druty.
Narzekasz? Popatrz.
Piękna.
Engrasi, czy karty nie przepowiedziały dziewczynki?
Tak widać miało być.
- Tak. - W rzeczy samej.
Co myślisz?
Cudo.
O tak.
Dobranoc, ciociu. Śpij dobrze.
Coś się stało?
Ostatnio czuję energię z tych kart.
Energię płynącą ku tobie,
taką samą jak przed twoim urodzeniem.
Doświadczenia ze śmiercią pozostawiają ślad na zawsze.
A ty byłaś bardzo blisko.
To dało ci rzadką siłę, ale...
sprawiło, że inne mroczne energie...
chcą tobą zawładnąć.
Jakie energie?
Moce...
które spały przez wieki w głębi doliny, a teraz podążają za tobą.
Niektóre po to, by ci pomóc,
inne, by cię skrzywdzić i zamącić ci w głowie.
Amaio,
musisz uważać.
Jestem policjantką, ciociu. Umiem postępować ze złem.
Zło to jedno...
a klątwy to co innego.
Mogą cię dopaść.
Karmisz je, rozmawiając z tym znajomym.
Ciociu...
Myślisz, że on ci pomaga.
To nienaturalne.
Czy karty powiedziały coś jeszcze?
- Tak. - Co?
Że musisz więcej spać.
Dobranoc.
Dobranoc, kochanie.
Flora? Co się stało?
Incydent wydarzył się około 21,00.
Gdy sanitariusz pomagał jej się położyć,
Rosario wyjęła ostry przedmiot spod poduszki
i ugodziła go w podbrzusze i krocze,
- powodując rozległy krwotok. - Ostry przedmiot?
Tak, musimy się dowiedzieć, skąd go miała i gdzie go schowała.
- Gdzie teraz jest? - Pani matkę unieruchomiono
i podano jej środki uspokajające. Jest pilnowana.
Sanitariusz ledwo zdołał nacisnąć przycisk na bransoletce.
Kiedy przybyli jego koledzy, zobaczyli, że jego krwią napisała...
to.
TARTTALO
Dzień dobry, pani Salazar.
Inspektor Clemos kieruje śledztwem.
- Inspektorze. Można przesunąć łóżko? - Przypominam,
- że ja tu rządzę. - Proszę spojrzeć.
Przesuń łóżko.
Proszę niczego nie dotykać.
To niemożliwe, żeby matka nie brała leków.
Przy alzheimerze i schizofrenii bez leków nie da się kontrolować gniewu.
- Nie można udawać normalnej. - Zrobić zdjęcia i zebrać tabletki.
Pokaże mi pan narzędzie zbrodni?
Oczywiście.
Proszę za mną.
Pokaż jej.
Skalpel.
Ktoś dał Rosarii skalpel?
To niemożliwe. Mamy tu doskonałą ochronę.
- Pani brat to potwierdzi. - Jaki brat?
Pani matka zezwoliła na wizyty córek, zięcia Víctora i syna Javiera.
Pani brat odwiedził ją wczoraj.
Gdzie jest pokój ochrony?
Do przodu.
Zatrzymaj. Przybliż.
Jak mogliście pozwolić obcej osobie wchodzić do kliniki z fałszywym dowodem?
- Mama upoważniła pani brata... - My nie mamy brata!
To kompromitacja!
Mama nie zostanie tu ani minuty dłużej.
- Dokąd ją zawieziemy? - Do kliniki uniwersyteckiej.
Jest droga, ale ojciec Sarasola powiedział,
że jeśli ją tam umieścimy, zapłacą za transport
- i leczenie. - Sarasola się z tobą kontaktował?
- To dobry pomysł. - Chce się wszystkim zająć?
Już postanowione. Mama musi się wydostać z tej nory.
Dziękuję.
Inspektor Salazar, co za miła niespodzianka.
Bez owijania w bawełnę. Czemu mam umieścić tu mamę?
Żeby usunąć ją z jej drogi i uniemożliwić przeprowadzenie misji.
O czym pan mówi?
Przypadek pani matki zainteresował nas
ze względu na szczegół odróżniający go od typowych zaburzeń psychicznych.
Jaki szczegół?
Zło.
A coś więcej?
Proszę usiąść.
Przez wieki Kościół
badał pochodzenie zła,
skupiając się na przypadkach bezlitosnych, okrutnych osób,
które lubiły sprawiać ból.
Nie chodzi mi o wpływ wychowania,
chorobę psychiczną, narkotyki czy złe towarzystwo.
To tylko wytwarza podatny grunt.
Mówię o esencji zła.
Człowiek ma wolną wolę,
ale istnieje granica,
punkt, przy którym tylko niektórzy są w stanie zrobić kolejny krok.
Mówię o aktach odrażających.
O człowieku, który wraca do domu i dusi swą śpiącą żonę,
a potem nalewa wodę do wanny
i topi w niej dwuletnie bliźnięta.
Następnie bierze niemowlę
i zanurza je obok ciał rodzeństwa.
Po wszystkim robi kolację, włącza TV i spokojnie zasypia.
Ta chwila porzucenia.
To przedmiot naszych badań i to interesuje mnie w pani matce.
Sto lat temu wszyscy znali siedem grzechów głównych na pamięć.
Dziś trudno znaleźć choć parę osób, które je pamiętają.
Oddaliliśmy się od Boga i od Kościoła.
Współczesna psychiatria, Freud, wszystkie te bzdury
przekonały ludzi, że źródłem zła
jest brak matczynej miłości w dzieciństwie.
W rezultacie społeczeństwo się pogubiło i nazywa każde okrucieństwo szaleństwem,
bo nie jest w stanie go zrozumieć.
A więc Rosarią kierowało zło?
Zadarła z nie tym, co trzeba, a to zawsze zbiera żniwo.
Pewnie nadal czuje, że nie dokończyła zadania.
Dlatego nie zabiła się, mając ku temu sposobność.
Musi dokończyć misję.
Co pan sugeruje?
Leczenie zarówno choroby psychicznej, jak i duszy.
Wszechstronna, pełna terapia
prowadzona przez najlepszych lekarzy.
Nie chcę, żeby ją ktoś odwiedzał. Włączając w to siostry.
Takie mamy zasady. W tych okolicznościach tak będzie najlepiej.
KLINIKA UNIWERSYTECKA W PAMPLONIE HISTORIA CHOROBY
Panie sędzio.
Pani inspektor...
bardzo mi przykro z powodu matki.
Możemy się spotkać, żeby o tym pomówić.
To nie będzie konieczne.
Sekretarka mówi, że chciałaś ze mną rozmawiać.
Potrzebuję nakazu, by uzyskać dostęp do kości znalezionych w jaskini.
Zaraz się tym zajmę.
Dziękuję.
Nie budź go, proszę.
Jadł niecałą godzinę temu. W końcu zasnął.
James, proszę...
Co tu robi Markina?
Musi być obecny, żeby wyniki były uznane prawnie.
Panie sędzio.
Sędzio.
Dzień dobry.
Chodźmy.
Dziękuję, że pani tak szybko przyjechała, doktor Takczenko.
Miło panią znów widzieć, a pomoc to dla mnie przyjemność.
Doktorze González,
jesteśmy.
- Miło panią widzieć. - Wzajemnie.
- Panie sędzio. Inspektorze. - Co słychać?
- Macie próbki? - Tutaj są.
Kilka godzin zajmie nam pobranie DNA z kości z jaskini
i porównanie go z DNA z włosów, skóry i śliny krewnych ofiar.
Jesteście niezwykle zaawansowani technicznie.
Niezwykłe jest to, że policja nie jest zaawansowana.
To prawda.
Proszę tutaj.
Gdybyście byli głodni lub czegoś potrzebowali, pomożemy.
- Dziękujemy. - Proszę się rozgościć.
Dzięki.
Jak znalazłaś to miejsce?
Lekarze pomogli mi raz rozwiązać trudną sprawę.
- Są parą, prawda? - Tak. Skąd wiesz?
Widziałem, jak na siebie patrzyli.
To jedna z tych par, które stanowią drużynę.
Może zajmiemy się tym, co nas tu sprowadziło?
Oczywiście.
Napis „Tarttalo” wiąże Rosarię z osobą stojącą za innymi sprawami.
I chyba znają się od jakiegoś czasu.
Odkąd ją przyjęto,
kontaktuje się tylko z obsługą, pacjentami, pani siostrami i Víctorem.
Niech Goñi zrobi listę pracowników poprzednich szpitali.
Wybór jaskini pokazuje, że podżegacz zna teren.
Gdy dowiemy się, czemu wszystkie ofiary są z Baztan,
ustalimy wzorzec działania.
Może je znał.
Sam pomysł podżegacza...
Trudno uwierzyć, że można nakłonić do takiego podporządkowania.
Ludzie doświadczający traumy są bardziej podatni.
Zmieniły się fundamenty ich osobowości. Są bardziej łatwowierni.
Najprawdopodobniej ci samobójcy mają jakąś traumatyczną przeszłość.
Bardzo interesujące. Trafna uwaga, Etxaide.
Tak, Montes?
Jesteśmy u klarysek w Arizkun.
Siostry mówią, że jakiś nowy, młody parafianin
przychodzi do kościoła.
Siada z tyłu i nigdy nie przyjmuje komunii.
Nazywa się Beñat Zaldúa.
Prowadzi bloga,
gdzie przedstawia przypadki niesprawiedliwości wobec Cagotów.
Dobra robota.
- Znajdźcie go i każcie mu się zgłosić. - Dobrze.
Gratulacje.
Twoje podejrzenia co do Cagotów były słuszne.
CZAS PSÓW CAGOCI: LUD PRZEKLĘTY
Na pewno zjadł?
Też za tobą tęsknię. I to bardzo.
Ile musimy czekać?
Zadzwonię później.
Pa.
Wiem, że za tymi zbrodniami stoi jakaś twarz i nazwisko.
Czasem myślę, że ta dolina jest przeklęta. To piękne, potężne miejsce,
lecz przez wieki wypełniały je okropieństwa i zło.
Wiedziałaś, że w 1611 roku inkwizytor Alonso de Salazar y Frías
przyjechał do Baztan szukać demonów?
Nazywał się Salazar?
Sprawił, że ponad 1000 osób przyznało się do uprawiania czarów,
a około 3000 oskarżyło sąsiadów o szatańskie praktyki.
Adwokat Czarownic.
Tak go nazywano.
Salazar wymyślił metodę uzyskiwania wiarygodnych zeznań
w oparciu o fakty empiryczne.
Piszą tu, że chciał zdyskredytować Malleus Maleficarum,
podręcznik łowców czarownic Świętego Oficjum.
Amaio, spokojnie.
To mama! Szybko! Nie może cię zobaczyć w moim łóżku!
Ty mała suko.
Amaia!
Nie pozwól jej go zjeść, tak jak zjadła mnie!
- Nie pozwól jej go zjeść! - Amaio.
Amaio, obudź się.
Amaio.
Nie pozwól jej go zjeść!
- Inspektorze. - Nie pozwól jej!
Tak?
Mamy dopasowanie.
Powtórzymy analizy oficjalnymi kanałami,
ale, co najważniejsze, mogę wznowić śledztwo.
Świetnie.
- Gratuluję. - Dziękuję.
To dowodzi, że kilka kości z jaskini
należy do dwóch ofiar mających związek z napisem Tarttalo.
Doktorze San Martín. Proszę wejść.
- Doktorze. - Inspektorze.
Amaio, chcemy z panią o czymś pomówić.
Jak pani wie, czekaliśmy na badania kości z kościoła w Arizkun.
Sam je przeprowadziłem.
Powtórzyłem je kilka razy, więc nie mamy wątpliwości.
O co chodzi?
DNA pobrane z ręki dziecka pozostawionej w kościele...
w 100% zgadza się z pani.
To niemożliwe. Nie miałam styczności z próbką.
Nie mówię o przeniesionym DNA.
Mówię o samych kościach.
Miała pani siostrę bliźniaczkę?
Nie.
Do 1979 roku zgłaszanie śmierci noworodków nie było obowiązkowe.
Może dla pani rodziców było to tak bolesne,
że nigdy o tym nie mówili.
Prócz tego kości z pierwszej profanacji
pasują do pani w 25%,
więc należały do kogoś z pani rodziny.
Rozpoczynamy śledztwo, więc musi nam pani powiedzieć,
na którym cmentarzu leżą członkowie pani rodziny.
Oczywiście.
POLICJA W NAWARZE
Czemu nie możemy go przesłuchać?
Bo to szybsze niż odszyfrowanie waszego cholernego raportu.
Cały dzień załatwiamy sprawy, dzwonimy...
- Idziemy? - Oczywiście, szefowo.
Bingo.
Salazar, wydział zabójstw.
To oburzające.
Zaciągacie nas tu siłą, a potem każecie czekać godzinę?
Syn jest głównym podejrzanym w poważnej zbrodni.
Czekanie to najmniejszy z pańskich problemów.
Proszę dzwonić do adwokata lub się uspokoić i nie przerywać.
Zrozumiano?
- Beñat Zaldúa, prawda? - Tak.
Beñat, mimo że jesteś nieletni,
możesz zostać pociągnięty do odpowiedzialności.
Chcę ci pomóc.
Obiecuję porozmawiać z sędzią, by wykazał zrozumienie.
Ale musisz być ze mną szczery.
Jeśli mnie okłamiesz lub coś ukryjesz, to ci nie pomogę.
A to nie wygląda dobrze.
Komentował mój blog.
Podobało mu się to, co piszę, i się zaprzyjaźniliśmy.
Czatowaliśmy parę miesięcy, w końcu zaproponował atak na kościół.
Nie wspominał o kościach dziecka, przysięgam.
Spokojnie. Jak on się nazywa?
Przedstawił się jako Cagot, to typowe nazwisko Cagotów.
Dużo czatowaliśmy, ale zobaczyłem go dopiero w noc przygotowań
i gdy poszliśmy do kościoła.
- Ile ma lat? Jak wygląda? - Nie wiem. Ma ciemne włosy.
Podobny do niego.
Łysiejący, ale młodszy.
Jasna cholera...
Nie ma trzech palców u lewej ręki.
To było dość odrażające.
Dziękuję, Beñat.
Powiem sędziemu, że współpracowałeś. Jesteś wolny.
Skąd te ślady na szyi, Beñat?
- Tata cię zbił? - Nie.
- Co takiego? - Proszę usiąść.
Nie bój się. Wyjdź.
Będziemy mieć na pana oko.
Jeśli znów pan go tknie, poniesie pan konsekwencje.
Kochanie...
Już dobrze.
Widziałaś już broszurę na wystawę?
Zapomniałaś, prawda?
- Skąd. - Naprawdę?
Wszystko dobrze?
A z nami?
- Czy z nami wszystko dobrze? - Tak.
Tak.
Okej.
BRAK WYNIKÓW
WYSZUKIWANIE OSÓB
INTRANET ŻANDARMERII
BRAK WYNIKÓW
Twoja matka zawsze była tajemnicza, ale...
ukrycie dziecka to trochę za dużo.
Zbytnio plotkują w miasteczku.
Śniła mi się przez lata.
Myślałam, że to ja. Teraz wiem, że to moja siostra.
Dlatego w Juanitaenei była taka kołyska jak moja.
Oczekiwali dwóch dziewczynek.
W żadnej bazie danych nie ma jej aktu zgonu.
A jeśli gdzieś żyje?
Pamiętasz, gdzie się urodziłam?
W domu twoich rodziców.
Kto był przy porodzie?
Nie wiem. Wtedy tu nie mieszkałam, ale...
zapewne Manuel Hidalgo.
Był miejscowym lekarzem.
Gdzie byłaś?
Nie powinnaś wychodzić nocą sama, będąc w ciąży.
To ryzyko dla ciebie i chłopca.
A kto powiedział, że to nie dziewczynka?
Fina Hidalgo?
Inspektor Salazar? Jakże mi miło.
Gdy mój zmarły brat zamknął praktykę w Elizondo,
przywiózł wszystko stamtąd do domu.
Nigdy nie czułam potrzeby, by to przejrzeć.
- Mówi pani, że rok 1980? - Tak.
Pacjentka nazywa się Rosario Iturzaeta.
Przepraszam za bałagan.
Nie szukam całej informacji medycznej, jedynie informacji o porodach.
W razie gdyby potrzebny był nakaz.
Nie trzeba. Jest pani z policji...
Mam.
Rosario Iturzaeta. Proszę usiąść.
Zobaczmy...
„Naturalny poród w 1973 roku,
zdrowa dziewczynka imieniem Flora”.
„Naturalny poród w 1975 roku, zdrowa dziewczynka imieniem Rosaura”.
Oraz „naturalny poród w 1980 roku, zdrowe bliźniaczki”.
Imiona nie są wpisane.
PORÓD MNOGI, ZDROWE BLIŹNIACZKI
Jeśli jedna przeszłaby amputację, czy byłyby o tym informacje?
Nie, amputacje przeprowadzano w szpitalu.
My robiliśmy tylko drobne zabiegi.
A gdyby jedno dziecko zmarło zaraz po porodzie?
Wówczas mielibyśmy akt zgonu.
W tamtym czasie brat je wypisywał. Proszę zaczekać.
Jest. Mamy szczęście.
„Nowo narodzona córka
Juana Salazara i Rosarii Iturzaety.
Śmierć łóżeczkowa”.
Tak nazywano zespół nagłej śmierci noworodka.
Musiała urodzić się w złym stanie.
W złym stanie?
Chce pani powiedzieć, że była chora?
Może niezupełnie chora...
Być może wykryli jakąś wadę
lub upośledzenie po narodzinach.
- Wie pani. - To nie przyczyna śmierci.
Jest pani jedną z nich?
- Kim? - Mówię o robiących sceny ignorantach,
zwolennikach aborcji płodu z wadami.
Noworodek to nie płód.
- Nie? - Nie.
Kto tak mówi? Jako pielęgniarka widziałam wiele aborcji
- i różnica jest niewielka. - Nieprawda.
Po pierwsze noworodek jest niezależny od matki.
Po drugie tak stanowi prawo.
Prawo... Prawo to żart!
Proszę to powiedzieć biedakom z niepełnosprawnym niemowlakiem.
A więc razem z bratem zabijaliście niepełnosprawne noworodki?
Brat nie.
Był świętym moralistą jak pani.
W większości przypadków robiły to rodziny.
Pomagałam, jeśli nie mieli odwagi,
choć teraz by zaprzeczyli.
Jeśli mogę...
Oficjalnie to śmierć łóżeczkowa.
Te przestępstwa się już przedawniły.
To są morderstwa.
Jakże to? Czy nie powinna być pani obiektywna?
Na Boga, proszę myśleć logicznie.
Zabieram to świadectwo.
Świetnie. Lubię współpracować z policją.
Grobowiec Salazarów i Iturzaetów.
Ostatnio dużo padało, muszę sprawdzić, czy nic nie przecieka.
Mówiłem już, że nie, ale proszę.
- Dziękuję. - W porządku?
- Tak, dziękuję. - Jak mówiłem.
Kamień leży na kamieniu,
więc grobowiec z czasem staje się wodoodporny.
MIAŁA 15 LAT
Jest taki jak ty.
Ma identyczny uśmiech.
Prawda, mały Ibaiu?
Dziewczyny, co pamiętacie z narodzin Amai?
Ja pamiętam, że...
na początku ciągle się tobą zajmowałyśmy.
Bo mama miała załamanie nerwowe
i na zmianę karmiłyśmy cię butelką.
Racja, mama nie wyglądała za dobrze.
- Była przytłoczona. - Czym?
Piekarnia, dom, dwie córki...
i wiecznie płaczące niemowlę.
- Dużo płakałam? - Cały czas.
Ryczałaś cały rok.
Serio?
Opiekowała się nami znajoma mamy.
Ale gdy się urodziłaś, przestały się dogadywać
i musiałyśmy radzić sobie z twoją histerią.
Która znajoma?
- Elena Ochoa. - Ochoa?
- Mieszka obok piekarni. - Ach, tak. Elena.
- Tak. - Byłaś pięknym dzieckiem, Amaio.
Doskonale to pamiętam.
Tak, Jonan?
Nuria Otaño to jego była żona. Postrzeliła go.
Jaki to ma związek z naszą sprawą?
Brakuje mu trzech palców.
Ana Otaño to jej siostra.
Inspektor Salazar, wydział zabójstw.
Moja siostra się boi i trochę się denerwuje.
- Co się stało? - Jakiś czas temu mąż zabrał ją do Murcji.
Odizolował ją od wszystkich i przykuł do ściany.
Dwa lata temu udało jej się uciec. Antonio trafił do więzienia.
Ale kilka dni temu wyszedł na przepustkę.
Zadzwonił i powiedział, że ją dopadnie.
Nuria bardzo się wystraszyła.
Więc kupiłam jej strzelbę, kilka pudełek z nabojami
i nauczyłam ją strzelać.
Od tego jest rodzina.
- A dziś Antonio się u niej zjawił. - Tak.
A wy...
Jak możecie pozwolić, by ktoś taki chodził po ulicy?
Proszę zaczekać.
- Dzień dobry. - Chciał mnie wywieźć do szpitala.
Ja na to: „Po moim trupie, ty sukinsynu”.
Gdy wszedł do pokoju, odstrzeliłam mu ucho.
Lepiej trafić w twarz, ale ręce mi się trzęsły i nie mogłam wycelować.
Wie pani, co on wtedy zrobił? Powiedzieć?
Narobił w gacie.
Zesrał się ze strachu, kiedy uciekał.
Nazywa się Antonio Garrido?
Tak.
Współsprawcą jest nastolatek, którego Garrido zmanipulował.
Chłopak go zidentyfikował i współpracuje, więc proszę go nie oskarżać.
Jest pani bardzo litościwa.
Coś mi przyszło do głowy à propos Rosarii.
Co takiego?
Znał pan jej przypadek od dawna, ale nigdy jej nie leczył.
Skąd pan o nim wiedział?
Konferencje psychiatryczne prezentują ciekawe przypadki,
by inni lekarze mogli robić postępy.
Na jednej z nich dr Basterra mówił o Rosarii,
rzecz jasna anonimowo,
i ktoś mi wspomniał o jej przypadku.
Wymiana informacji jest w naszym zawodzie bardzo ważna.
Często dzięki niej dochodzi do poprawy stanu pacjentów.
Chce ją pani zobaczyć?
- Słucham? - Chce pani zobaczyć matkę?
- Jest spokojna, zdrowo wygląda. - Nie, dziękuję.
Ona pani nie zobaczy.
Jest pod obserwacją i znajduje się za lustrem,
jak na posterunku policji.
Zobaczyłaby pani, w jakim jest stanie, i przestała snuć domysły.
W razie czego będziemy na zewnątrz,
pani inspektor.
- Chodźmy stąd. - Co się stało?
- Szefowo. - Jak poszło?
- To chore! Wiedział pan, że zareaguje! - Jak zareagowała?
Skąd mogłem wiedzieć? Proszę się uspokoić
- i powiedzieć, co się stało. - Nie ma o czym mówić.
To są lekarze zajmujący się pani matką.
Dr Berasategui się o nią troszczy.
Proszę za mną nie iść!
Szefowo!
Przeniesienie jej tutaj to był błąd.
Mam prowadzić?
Nie znoszę Sarasoli.
Jest arogancki i bezczelny. A wiesz, co mnie najbardziej wkurza?
Ma rację co do mojej matki.
Daj kluczyki. Nie bądź uparta.
A ściśle mówiąc: „Nie bądź jeszcze bardziej uparta”.
Tak?
Dzień dobry. Elena?
- Czy ty jesteś najmłodszą córką Rosarii? - Tak, Amaia.
Możemy porozmawiać?
Wejdź.
Dziękuję.
Gdy się urodziłaś, oddaliłyśmy się z mamą od siebie.
Bardzo ją kochałam i zabolało mnie, że zakończyła naszą przyjaźń,
- ale nie zostawiła mi wyboru. - Dziękuję.
Co się stało?
My, twoja matka i ja...
zapisałyśmy się na zajęcia z ekspresji ciała.
Uprawiałyśmy jogę, medytowałyśmy...
Z naszym mistrzem spotykałyśmy się na farmie.
To był bardzo przystojny mężczyzna.
Dobrze ubrany.
Miał głęboki głos.
Wyjątkowy człowiek.
Rozmawialiśmy o wyprawach w kosmos, o UFO i ezoteryce,
ale stopniowo zaczęliśmy się skupiać na magii,
a szczególnie na czarach w dolinie.
Mnie się to nie podobało,
ale twoja matka była zafascynowana.
Za namową mistrza dołączyłyśmy do grupy z Lesaki,
z którą pracował od lat i był z niej bardzo dumny.
Zaczęliśmy składać ofiary.
Z kotów, kogutów, gołębi.
Zabijaliście zwierzęta?
Na różne sposoby.
Zawsze zbieraliśmy krew do butelek.
Krew była dla nich dziwnie ważna.
Mama brała w tym udział?
Tak.
Pewnego dnia mistrz powiedział nam, że...
zwierzę to zwykła ofiara,
a prawdziwą ofiarę
składa się tak, jak w dawnych czasach robiły to czarownice.
Bardzo się przestraszyłam
i namawiałam twoją matkę, żeby zrezygnować.
Ale nie chciała słuchać. Nazwała mnie zdrajczynią.
Odeszłam z grupy, a ona przestała ze mną rozmawiać.
Miesiąc później zaczęłam dostawać groźby.
Krople krwi w liście, paznokcie i sierść zwierząt...
Raz moja córka, która była wtedy mała,
wróciła do domu z mnóstwem orzechów od jakiejś kobiety z ulicy.
Mówi pani ważne rzeczy.
Potrzebna mi lista osób, które brały w tym udział.
Wykluczone. Naraziłabym rodzinę na niebezpieczeństwo.
- Czy spotykają się nadal? - Nie słyszałaś, co mówię?
Jeśli powiem coś więcej, zabiją mnie.
- Tak? - Aloisius?
Chcę cię o coś zapytać.
Wiesz, czy moja siostra żyje?
Oczywiście, że nie. Gdyby żyła, to by ci się nie śniła.
A wiesz, skąd wiem?
Dowiedziałaś się czegoś?
Nie.
Sprawdziłam ewidencję osób z protezami, na wypadek gdyby ją porwano.
Ale ani śladu.
Ciociu.
Czy zmarli mogą coś zrobić?
Zmarli robią, co mogą.
Amaio.
James.
- Sprawdzę, co u Ibaia. - Zaczekaj.
Popatrz na to.
- Kości. - Tak.
- Gdzie? - Architekt sprawdzał
stan gruntu wokół domu. Zaczęli kopać i znaleźli to.
Itxusuria.
Co to takiego?
Dawno temu nieochrzczone niemowlęta
chowano na itxusurii,
rodzinnym cmentarzu znajdującym się pod dachem domu, przy ścianie.
- Co zrobiłeś z kośćmi? - Nic.
Przykryliśmy je deskami i zostawiliśmy.
Amaio, znam cię.
Nawet nie myśl o tym, żeby iść tam teraz.
To bliźniaczki. Podwójne szczęście.
Gratulacje, Juan. Poszło świetnie.
Naprawdę. To bliźniaczki. Podwójne szczęście.
Dziękuję.
Co to było?
Pewnie nic, proszę się nie martwić.
Spokojnie, Manuel. Zostanę.
Proszę dzwonić, gdyby czegoś było trzeba.
- Fina z nimi zostanie. - Oczywiście.
Pańska żona z pewnością opiekuje się dziećmi.
Niech mnie pani wpuści.
Rosario?
Co robisz?
Co robisz? Rosario?
Co robisz? Puszczaj!
Puszczaj!
Wynoś się stąd!
Oszalałaś? Co ty wyprawiasz?
Coś ty...?
Coś ty zrobiła?
Skalpel użyty przez Rosarię należy do tego samego zestawu,
co znaleziony ząb piły.
Co oznacza, że odwiedził ją Tarttalo.
Pewnie mu zdradziła, gdzie są kości mojej siostry.
To łączy go z profanacjami.
Czy moja matka może być Tarttalo?
Raczej nie.
Kości zostawiono w jaskini, gdy była w szpitalu.
- A Garrido? Człowiek bez palców? - Był w więzieniu, gdy zamordowano Johanę.
Nie mógł odciąć jej ręki.
Sprawa Johany nie pasuje do reszty. Nie pochodziła z Baztan. Mieszkała tu.
Morderca zabił ją impulsywnie i zaimprowizował miejsce zbrodni.
Jak więc Tarttalo mógł pojawić się w odpowiedniej chwili po swoje trofeum?
Może wszystko widział, bo obserwował Jasona, ale go nie kontrolował?
A może obserwował Johanę, a nie zabójcę?
Jest coś dziwnego w ich związku.
Tak. Coś tu nie pasuje.
Dzień dobry.
Strażacy mówią, że otwarcie drogi zajmie jeszcze godzinę.
Zostawimy tu auto i wrócimy później.
Uważajcie w mieście. Rzeka może wylać.
Otoczyliśmy kordonem domy i opuszczony szpital.
Dzięki.
Nuria Otaño mówiła, że mąż chciał ją wywieźć do szpitala.
- Co z tego? - Nie zawieźć, tylko wywieźć.
Powiedział, że chce ją wywieźć.
Mam przeczucie, że chodzi o opuszczony szpital.
- Stary szpital pielgrzymów. - Może sprawdzimy?
Chodźmy.
Zobacz, to ten szpital.
Ktoś tam jest.
Tak. Biegiem!
Ruszamy.
- Policja! - Stać!
Policja, stać!
Stój! Policja!
Zatrzymaj się!
Stój!
Nie ruszaj się!
Chcę widzieć ręce!
Na kolana! Już!
- Nie! - Hej!
Z drugiej strony, Jonan!
Nie ruszaj się!
- Masz go? - Mam!
Nie ruszaj się!
Spokojnie!
- Nie ruszaj się. - Stój.
Spokojnie.
Nie!
Kurwa!
Trzymaj.
- Mam dość kofeiny. - To gorąca czekolada.
Dziękuję.
Szefowo.
Goñi znalazł w starym szpitalu zestaw, z którego pochodzą skalpel i piła.
Inspektorzy.
- Doktorze. - Kończą go zszywać.
Ma złamania, wstrząs mózgu, trzy przemieszczone dyski.
To cud, że żyje. Nie wiem, kiedy będzie mówił.
Musimy z nim pomówić. Proszę dać znać, jak się obudzi.
Dobrze, inspektorze.
- Bez względu na porę. - Bez obaw.
Dziękuję.
Inspektorze!
Dziękuję.
Dzwoń, gdy znajdziemy telefon. Pora nieważna.
Tak jest, szefowo.
Dobry wieczór, sędzio.
Jeśli dalej będzie tak padać, miasto zostanie zalane.
Dziękuję, że przyjechałeś.
Dziękuję.
James, powiedz architektowi, żeby niczego nie dotykał.
Musimy zbadać to miejsce i przenieść kości.
- Dobrze? - Jasne.
I...
muszę ci coś jeszcze powiedzieć.
Nie mogę towarzyszyć ci na otwarciu.
- Przepraszam. - Myślałem, że będziemy tam we trójkę.
Nie martw się, rozumiem.
Pogadamy później, dobrze?
Kocham cię.
Ucałuj ode mnie Ibaia.
W razie czego powiem, że pojechaliśmy do szpitala, bo dziecko kaszlało.
Zobaczą drugie i powiemy, że nic jej nie jest.
Dobrze. Daj znać, jak dojadą.
Technicy jadą do twojego rodzinnego domu, żeby zabrać kości.
Montes znalazł komórkę w rzece, tam, gdzie Garrido wyrzucił swoją.
- To jego? - Na to wygląda.
Muszą sprawdzić.
Nie wiem.
Możliwe, że prąd...
Odebrał telefon? Przecież był pilnowany!
Nie wiem jak.
Inspektor Salazar, wydział zabójstw. Kto tu rządzi?
Jestem kierowniczką.
Jak to możliwe, że strzeżony pacjent odbiera telefon?
Podano mu środek uspokajający,
więc telefon w sali nie był wyłączony.
- Tak, Montes? - Szefowo.
Garrido dostał ten numer kilka dni temu.
Dzwonił tylko 20 razy.
Jedno połączenie ze swoją bratową,
pozostałe z Oddziałem Psychiatrycznym Kliniki Uniwersyteckiej.
Z Oddziałem Psychiatrycznym Kliniki?
- Tak. - Dobra.
Sprawdźcie, czy inni zabójcy leczyli się w więzieniu lub wcześniej.
Przejrzyjcie papiery, zadzwońcie do rodziny.
Zrozumiałem.
Szefowo, zlokalizowałem miejsce, skąd dzwoniono do Garridy.
Hotel Reino de Navarra.
To obok kliniki.
W więzieniach potwierdzono, że podejrzani byli poddani terapii.
Organizowała ją...
Klinika Uniwersytecka.
Czy w dokumentacji są nazwiska lekarzy?
Wszystko podpisywał...
dr Sarasola.
Przepraszam.
- Przepraszam! - Nie ma go.
- Z ojcem Sarasolą trzeba się umówić. - Proszę nas do niego zaprowadzić.
Amaio, bez dowodów nie mogę wydać nakazu zatrzymania.
Chcę go tylko przesłuchać. Jego terapie to było pranie mózgu.
To trudne do udowodnienia i oznacza konflikt ze Stolicą Apostolską
i z prestiżową kliniką Opus Dei.
Nie masz jaj, żeby wydać nakaz,
ale mnie nie powstrzymasz.
Po co miałam zająć się profanacjami?
To nie jest odpowiednie miejsce.
I dlaczego zabrał pan moją matkę?
Spotkamy się później.
Wybrałem panią ze względu na jej talent i wrażliwość.
Dwóch pana pacjentów z więzienia
zabiło, odebrało sobie życie i zostawiło napis.
Nigdy nikogo nie odwiedzałem w więzieniu.
Podpisuję wiele dokumentów, to wszystko.
Garrido wiele razy dzwonił do kliniki.
I ktoś kazał mu się zabić,
telefonując z miejsca oddalonego o 100 metrów stąd.
Gdzie pan był dwie godziny temu?
Podejmowaliśmy z arcybiskupem prałata z Rzymu.
- Chcę się zobaczyć z Rosarią. - To niemożliwe.
Izolacja jest konieczna dla jej terapii.
Przedtem to było bez znaczenia. Chcę ją widzieć.
Musi pani podpisać oświadczenie.
- A klinika odrzuci... - Chcę ją natychmiast zobaczyć!
Jest pani pewna, że chce tam wejść?
Proszę otworzyć drzwi.
Proszę.
Gdzie ona jest?
Siostro, dlaczego Rosarii Iturzaety nie ma w pokoju?
Godzinę temu zabrano ją na planowaną tomografię.
- Nie zlecałem tomografii. - Dr Berasategui zlecił.
To niezgodne z przepisami.
Znajdź Berasateguiego. Ma do mnie zadzwonić.
Dr Berasategui proszony do stanowiska pielęgniarek na 12. piętrze.
Co to za lekarz?
Zaufany psychiatra.
Przedstawił mi przypadek pani matki.
Od tego czasu ją leczy.
Chciałem go pani przedstawić.
Dr Berasategui proszony do stanowiska pielęgniarek na 12. piętrze.
Dr Berasategui miał zaplanowaną tomografię
pacjentki Rosarii Iturzaety.
Odwołał ją dwie godziny temu.
Ochrona, mówi ojciec Sarasola.
Pilnie odszukać dra Berasateguiego. Jest z nim pacjentka Rosario Iturzaeta.
Bardzo niebezpieczna.
- Macie tu pewnie kamery. - Tak.
To on ją odwiedzał.
- Dokąd prowadzi to wyjście? - Na parking.
Miguel, słyszysz mnie? Sanitariusz ugodzony nożem w magazynie.
Powtarzam, znaleźliśmy sanitariusza,
- chyba nie żyje. - Zaraz będę.
Dajcie mi jego zdjęcie, numer telefonu, adres,
rejestrację i model auta. Wszystko, co macie.
Proszę ze mną. Mamy dokumenty całego personelu.
Mówi Etxaide.
Potrzebny nam nakaz aresztowania.
Doktor Berasategui. To pilne.
Czy jego sesje z Rosarią były nagrywane?
- Tak. - Chcę je zobaczyć.
- Są prywatne. - Jeden telefon do sędziego
i dostanę nakaz sądowy. Na pewno woli pan uniknąć afery.
Zamiast zachowywać się jak podejrzany, proszę współpracować.
Dalej.
Czysto!
- Czysto! - Czysto!
Jak się masz, Rosario?
- Jak się czujesz? - Dobrze, dziękuję.
Czy można mnie będzie odwiedzać?
Na pierwszym etapie terapii wizyty nie są wskazane,
ale obiecuję, że później wezmę to pod uwagę.
Jak pan każe.
Tęskni pani za kimś?
Za moją córką Florą
i zięciem Víctorem.
Zawsze mnie odwiedzali.
Tu jest napisane, że ma pani jeszcze dwie córki, Rosaurę i Amaię.
Amaia tylko raz odwiedziła matkę.
- Tylko raz. - Jak pani myśli, dlaczego?
Pewnie ma swoje powody.
Co to, u diabła, jest?
Portier mówi, że ostatnio rzadko go widywał.
Inspektorze.
A pan?
Odwiedza pan ojca w Elizondo?
Jeśli pani pozwoli, chciałbym rozmawiać o pani rodzinie.
Wezwij ludzi i zadzwoń do sędziego.
Musimy się tym natychmiast zająć.
A pan?
Odwiedza pan ojca w Elizondo?
SPECJALIZACJA MEDYCZNA: PSYCHIATRIA
Przyjeżdżał do Jasona.
Zawsze wydawało mi się to dziwne, że taki elegancki mężczyzna
fatyguje się tak daleko do niewykształconego mechanika.
Ale gdy spytałam o to Jasona, odparł, że to nie moja sprawa.
Dziękuję, Inés.
- Ciociu. - Amaio, skarbie.
Jeśli dzwonisz, by spytać o Ibaia, to śpi pomimo burzy.
Nie ma prądu.
Dzięki. Chodzi o coś innego.
O ogrodnika, którego nie odwiedza syn.
Wiesz, jak się nazywa?
Tak, Esteban Yáñez.
Nic nie wiem o jego synu.
Po śmierci matki wyjechał do szkoły z internatem.
Potem słyszałam, że nie odwiedzał ojca.
A jak nazywała się jego matka?
Margarita.
Margarita Berasategui.
O te bardziej zadbano, doktorze.
Wygląda na to, że były kilka razy rozmrażane, żeby dało się otworzyć.
To chyba ślady zębów.
Jeśli pani pozwoli, chciałbym rozmawiać o pani rodzinie.
Moja córka Flora powiedziała mi coś o Amai, co mnie ucieszyło.
Naprawdę? Co takiego?
Że zaszła w ciążę z mężczyzną, z którym sypia.
To dobra nowina.
To będzie dziewczynka. Kolejna w rodzinie.
Wyobraża pan sobie, doktorze?
Nie mogę się doczekać spotkania z nią.
Co pani wtedy zrobi?
Zjem tę małą sukę.
Chce zabić Ibaia.
- Ros. - Amaia.
Posłuchaj uważnie.
Biegnij do cioci. Mama uciekła i chce skrzywdzić Ibaia!
- Co? - Zabije Ibaia. Biegnij!
Co, Amaio? Już biegnę. Juantxo!
- Dobrze. - Juantxo!
Nie rozłączaj się. Ale biegnij!
Nie rozłączam się. Juantxo!
Juantxo, chodź! Idziemy!
Pospiesz się! Już idziemy, nie bój się.
- Szlag! - No dalej!
- Nic ci nie jest? - Nic.
Chodźmy!
Uwaga, jednostki pięć i siedem zbliżają się do domu inspektor. Odbiór.
Otwarte.
Spokojnie, nic im nie jest.
Chodź!
Tak.
Chodź.
Ciociu!
- Ciociu! - Policja! Nie ruszaj się!
- Jestem Rosaura, siostra Amai. - Spokojnie.
Zaczekaj tu, aż ci powiem.
Cholera!
Kurwa.
Amaio.
Zabrała go.
Zabrała Ibaia.
Zatrzymaj się.
Zatrzymaj.
Nie.
Amaia.
Załóż to. Oddychaj.
- Oddychaj. Posłuchaj. - Moje dziecko!
Moje dziecko!
Znajdziemy go.
Montes!
Powiadomiliśmy Straż Obywatelską, policję i żandarmów.
Zamknęliśmy drogę. W taką pogodę
- musieli się gdzieś schować. - Jego ojciec to Esteban Yáñez.
Jest z Elizondo. Znajdźcie go w domu, w Juanitaenei.
- Dobrze. - Proszę.
Iriarte!
Zabrać oddział do Juanitaenei.
Jedziemy do Elizondo. Będą tam.
Boże.
Znajdźmy go.
Szybko! Znajdźmy go!
- Ale gdzie? - Jon.
Tutaj!
Tu!
Nie, Jon...
Nie!
Pomocy!
Proszę!
Proszę.
Tędy, Jonan!
Tędy!
- Jonan! - Idź! Dogonię cię!
Idź szukać Ibaia!
Biegnij!
Szybko!
O Boże.
Nie zostawiaj mnie teraz.
Nie zostawiaj mnie.
Nie!
Stój!
Stój! Nie ruszaj się!
Rzuć nóż i wstań.
Nie powstrzymasz tego.
- Ma większą moc niż my. - Zamknij się!
Rzuć nóż. Odsuń się od mojego syna.
Syna?
- To jest chłopiec? - Nie dotykaj go.
Nie dotykaj go.
A dziewczynka?
Flora mówiła, że to dziewczynka.
Gdzie twoja córka?
Ibai to mój syn.
Dlaczego?
Boże, nie.
To miała być ofiara.
Miała być dziewczynką, jak twoja siostra i ty.
Myślisz, że z tobą skończyłam, co?
Wstań.
Ty mała suko.
Nie skończyłam z tobą. Myślisz, że tak?
Nie skończyłam z tobą.
- Jeszcze nie skończyłam. - Nie ruszaj się, mamo.
Nie skończyłam z tobą.
Nigdy tego nie zatrzymasz.
Sprawdźcie tam dalej!
Sprawdźmy prawy brzeg.
Tak, po prawej.
Pani inspektor!
Pewnie prąd to wyciągnął.
Amaio.
Zaczekam na ciebie.
Sędzio.
W nocy prąd był silny, więc jeśli Rosario wpadła do rzeki,
teraz może być wszędzie.
Po znalezieniu płaszcza i z powodu burzy odwołałem poszukiwania,
ale nakazałem władzom miast i patrolom pozostać w pogotowiu.
Gdybyś chciała pogadać lub gdybym mógł ci pomóc,
dzwoń o każdej porze.
Dziękuję.
Będę czekał.
Poszukiwania odwołane. Wycofujemy się.
Ostrożnie.
Cześć.
Coś wiadomo o mamie?
Nic.
Kochanie.
Mogę, ciociu?
Wejdź, skarbie.
Jak się czujesz?
Okropnie. A jak myślisz?
A twoje plecy?
Planowałam w tym roku pohasać z bykami.
Po pierwsze, mój klient dziękuje pani za uratowanie mu życia.
To pańska strategia?
Przekonać ich, że lekarz jest ofiarą?
Mój klient działał pod groźbą psychicznie chorej pacjentki.
Którą odwiedzał, używając fałszywego dowodu i udając krewnego.
Zafascynowany przypadkiem Rosarii, zaprzyjaźnił się z nią w innym szpitalu.
Sędzia przekona się, że nie było złej woli w jego wizytach.
Pół roku, góra.
Dał jej pan skalpel, którego użyła.
Zdaniem mego klienta tego nie da się udowodnić.
A samobójstwa innych pacjentów?
Agresywne osoby bardzo często odbierają sobie życie.
Mój klient jest niewinny, więc na pewno ma alibi.
Doktor Berasategui...
z pomocą Rosarii zdobył informacje na temat zwłok jej członków rodziny.
Jak się to pani podobało?
Skąd miałeś rękę mojej siostry? Gdzie jej ciało?
Nie wiem, o co chodzi.
Inspektor Salazar twierdzi, że coś tu nie pasuje.
Przeglądając pańską kolekcję pamiątek,
odkryliśmy, że fragment ciała Johany Márquez
był wielokrotnie gryziony,
zatem sprawdzimy, czy świeże rany pasują do pańskich zębów.
Mój klient ma implanty.
Proszę czekać na swoją kolej.
Jak mówiłem,
pod wpływem fascynacji Johaną Márquez
gryzł pan i ssał jej ciało tak często,
że pokrył je pan swoją śliną, stąd mamy pańskie DNA.
A to, panie Berasategui, ty pieprzony cwany szaleńcze,
obciąża cię bezpośrednio.
Wasze śledztwo nie zmieni losu.
Jasne.
Ale lepszy wróbel w garści niż gołąb na dachu.
Mój klient nie ma nic więcej do powiedzenia.
Nieważne, co ludzie mówią, ciociu.
Wiem, że moja mama żyje.
I gdzieś tam jest.
To jeszcze nie koniec.
Co zamierzasz?
Znajdę ją.
TRYLOGIA BAZTAN
MOJEJ BABCI CARMELI ZA JEJ SPUŚCIZNĘ
Napisy: Dorota Nowakówna