Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Grajcie pieprzonym stekiem, a nie piłką,
bezużyteczne niedorajdy…
Szlag by to!
Za pół godziny wznowimy mecz, a teraz krótka przerwa…
Dobry wieczór.
Jesteśmy świadkami spektakularnego…
Na Saler Road.
Powiem, jak jechać.
Potężna Barça, utytułowana…
Mówiłem, że grają jak pieprzonym stekiem.
Zapali pan? W tej taksówce można.
Wkurza mnie.
Pieprzony futbol.
Katalończycy są przy piłce. Rakitić przejął.
Podaje na środek do Busquetsa.
Ten dośrodkowuje, ale Valencia…
Przepraszam. Nie powinniśmy jechać przez Gonález Abarca?
Nie. Tędy będzie dużo szybciej, proszę pana.
Właśnie, że dłużej. Jechałem tędy tysiące razy.
A co ja mam powiedzieć? Jestem taksiarzem. Ja jeszcze więcej.
Nie ma komu podać…
Proszę zawrócić na González Abarca.
Valencia zna się na rzeczy…
Proszę pana, tędy jest szybciej.
Dobrze?
Valencia próbuje wyrównać szanse…
Dawać!
- Gol! - Gol!
Gol!
Tak jest!
Tak trzymać!
Gol! Zajebiście!
Tak jest, kurwa!
W końcu. Cholera.
Ja pieprzę.
Co za strzał Francuza! Z prawej strony prosto w pole karne.
Niczym pocisk, którego Cillessen nie zdołał…
Barcelona 0,
- Valencia 1! - Dobrze się pan czuje?
Proszę pana?
Mówię do pana. Wszystko dobrze?
Cholera!
Szlag!
Kurwa mać!
Ja pierdolę!
ZAJĘTE
Mówiłem, kurwa!
Mówiłem!
Odsuń szybę i wymiotuj!
Miałeś odsunąć jebaną szybę!
To chyba logiczne!
Pierdolony kretyn!
Że też zawsze muszę na takich trafiać!
Mój ostatni kurs na dzisiaj. Jebany skurwysyn!
Kurwa!
BEZOŁOWIOWA 95
„By zabić, należy pozbawić ofiarę człowieczeństwa:
jej uczuć,
szczęścia
i smutku.
Jestem pewny, że był to dobry mąż i ojciec,
uroczy kolega z pracy, który w niedziele robił świetną paellę.
Jestem pewny, że posiadał talenty, które przepadły na zawsze.
Nadzieje i marzenia, których nigdy nie spełni.
Ale nic z tego nie ma już znaczenia”.
GDY PIANA MORSKA ZABARWIA SIĘ NA CZERWONO
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Dziękuję.
- Dziękuję za przebycie. - Dziękuję.
W końcu.
Dziękuję.
Dla kogo?
Maríi. Przepraszam.
María.
Dziękuję za pańskie powieści. Uwielbiam je.
Dziękuję, że je pani czyta.
Mogę o coś spytać?
Naturalnie. Proszę pytać o wszystko.
Główny bohater…
Nigdy nie wyjaśnił pan, co mu dolegało.
Ma jakąś traumę czy coś w tym stylu?
Nic nie wiemy o jego przeszłości.
- Napisze pan o tym? - Nie.
Nie zastanawiałem się nad tym.
Nie dowiemy się, dlaczego zabija?
Ponieważ może.
Pośpieszmy się.
Dupek!
Walencja nie jest nadmorskim miastem. Nigdy nim nie była.
To rzeczne miasto zbudowane na ogromnych bagnach.
Osuszano je przez wieki, aby słynne pola uprawne Walencji
mogły się rozrastać i wzbogacać całe miasto.
Z tego dobrobytu korzystali zawsze ci sami ludzie.
Miasto weszło w XXI w. rozkochane same w sobie.
Formuła 1.
Puchar Ameryki.
Miasteczko Sztuki i Nauki…
Zbytek, za który nikt już nie odpowiada.
Obecnie
po bagnach nie ma śladu.
Ale nie oznacza to, że nie istnieją.
Wciąż tu są, tylko nieco głębiej,
jak pospiesznie zakopane zwłoki,
wypełnione węgorzami
i szuwarami.
Jeden po drugim zaczęły wypełnić siedzibę rządu.
Najpierw przybyły węgorze.
Odrażające stwory, hybryda ryby i węża,
która żyje w błocie i żywi się paskudztwem.
On dobrze je zna.
Do niedawno sam był jednym z nich.
Obserwował, jak podają sobie ręce.
Zauważył, że ich uściski są puste jak ich śmiech.
Nowobogaccy pisarze,
samolubni blogerzy, promotorzy kultury i redaktorzy.
Wszyscy czekali, aż pojawią się prawdziwi właściciele bagien.
Jedyny gatunek, który nie potrzebuje nawozu,
upraw czy nawadniania, aby rosnąć…
Szuwary.
Wysokie i silne,
lecz puste w środku.
Oto prawdziwi królowie moczar…
tego miasta.
Szuwary są zaangażowani w politykę, handel,
związki zawodowe, edukację, sport.
We wszystko.
Przez pewien czas i on chciał stać się wielki i potężny.
Lecz szybko się zorientował, że nie jest ani węgorzem, ani szuwarem.
Był jeszcze innym stworem.
Dużo bardziej groźniejszym.
BYŁY MINISTER CARRETERO OBJĘTY DOCHODZENIEM W SPRAWIE GRAU
NA SPRZEDAŻ
Cholera.
Przepraszam. Straciłem poczucie czasu.
Jak poszło?
W porządku.
Nie jesteś na to za stary?
No coś ty.
Jak nie będę ćwiczył, dzieciak spuści mi łomot.
Co?
Jeśli zamierzasz mnie zgnoić, możesz się walić.
Chcesz piwo?
Dobra.
W sądzie w Walencji
zeznania w sprawie Safil
złożył były minister Ferrán Carretero.
Dostałeś w końcu tę fuchę w Segorbe?
Tak. Jutro i pojutrze.
Kokosów z tego nie ma i robota na czarno.
- Dobre i to. - Właśnie.
Razem z kasą za motocykl jakoś wyrabiam.
A dokumenty?
Co powiem glinom przy kontroli?
Coś wymyślisz, panie pisarzu.
Jaka partia? Do żadnej nie należę?
Mówicie o czymś, co miało miejsce dawno temu.
I z czym, oczywiście, nie miałem nic wspólnego.
Pracuję na Uniwersytecie w Walencji,
gdzie, za pozwoleniem, właśnie się udaję.
- Dziękuję bardzo. - Panie Carretero?
Nie znam odpowiedzi na trzecie pytanie…
NIE DLA KORUPCJI NA UCZELNI
…po całej nocy nauki…
Standardowe zachowania rynkowe.
PKB.
PKB to wartość wytworzonych dóbr i usług.
Te produkty nie są wliczone w tegoroczny PKB.
Oczywiście mówimy o wytworzonych dobrach,
które wymagają dalszej obróbki…
Jak wspominałem, pośrednie elementy
nie są uwzględniane.
Jedynie dobra i usługi wyprodukowane w danym roku.
To oznacza…
że dobra z lat ubiegłych są sprzedawane.
Obrywa ci się ostatnio, nie?
Mógłbyś nauczyć się dobrych manier.
Nie wchodź tak więcej na moje zajęcia.
- Będziesz mnie uczył manier? - Nie sądzę.
Od teraz będą dzwonić na ten telefon.
Jest na kartę. Starego nie używaj. Zapisałem tu swój numer.
Co?
A co zrobić z tym?
Nie wiem. Wyjmij kartę SIM i włóż do mikrofali
albo wsadź sobie w dupę, jak, kurwa, chcesz.
Coś jeszcze?
Hej!
Jest tam ktoś?
Halo!
GDZIE, DO KURWY, JESTEŚ? SZUKAMY CIĘ
Wiesz, kim jestem?
Nie wiesz natomiast, że popełniasz błąd.
Jeśli nie odwieziesz mnie do domu, będziesz miał kłopoty!
Jestem chroniony!
Już mnie szukają!
Ważni i wpływowi ludzie, którzy już powiadomili policję!
Nie masz jebanego pojęcia, w co się wpakowałeś!
Nic nie powiesz?
Ja również.
Powiedziałem już wszystko w sądzie i w mediach.
Nie mam nic do dodania.
Nic!
Zobaczyłeś mnie w telewizji i chciałeś łatwo zarobić, co?
Błąd!
Jestem znaną personą, nie tylko w Walencji!
Mam szerokie znajomości!
Nie ma powodu, żeby mnie tu zamykać!
Za kogo ty mnie masz?
Otwieraj te cholerne drzwi.
Mieliście się tu nie kręcić.
- Bez nerwów. - Jestem spokojny.
Chcę tylko pogadać.
Ni chuja, koleś.
Nie próbuj.
Morda.
Morda w kubeł, kurwa!
Pieprzone czarni.
No dobra…
Nie.
Niezłe cacko.
Chryste…
A teraz mów, kto sprzedaje dragi.
Kto je rozprowadza?
Gliniarz. Przysięgam, nie wiem, jak się nazywa.
Gliniarz?
Wyjaśnijmy sobie jedno, dobra?
Czarnuchy powinni sprzedawać swoje własne fanty.
Tak?
Ciemne okulary, bransoletki… Tego typu gówna.
Narkotyki to nasza broszka.
Tak.
Kurwa.
Nie łapię, jak wy czarni możecie palić to gówno.
Nie!
Bez obaw.
Nie martw się.
To się nie zapali.
Jeśli ma się zapalić,
trzeba najpierw podłożyć ogień.
Nie!
Sansón.
- Co tam, Antonio? - Falconetti.
- To co zwykle? - Gdzie szefowa?
Szefowo?
- Wszystko gra, Chema? - Kasa się zgadza.
Profesor się nie pokazał.
Czekałem do północy.
Nie odpisuje na wiadomości.
Problem z czarnymi rozwiązany.
Przez jakiś czas nie będą nas niepokoić.
Sara!
Zejdź tutaj.
- Tak, babciu? - Posłuchaj.
Idź do naszego chłopca na posyłki
i zapytaj go, czy profesor był dzisiaj w pracy.
- Dobrze, kochanie? Bądź ostrożna. - Już idę.
Mam złe przeczucia co do profesora.
Musimy przypilnować interesu.
Jak sobie życzysz.
Widzieliście Frana?
Tak. Jest tam.
Fran!
Masz. Ximo nie zapłacił, ale da kasę w piątek.
Reszta jest tutaj. Przelicz. Możesz mi zaufać.
Nie, oddaj to Toniemu. Mam inną sprawę.
Co jest?
Masz iść do profesora.
Byłem wczoraj. Pójdę po meczu.
Musisz iść teraz.
Teraz? Widziałem go wczoraj. Nie bądź taka.
Zostań i zobacz, jak gram.
Nie każ mi iść teraz.
Nie. Idź pogadać z profesorem.
Potem zadzwoń. Inaczej pogadasz z babcią.
- Że też, kurwa, muszę iść. - Co jest?
Nic. Trzymaj.
Zejdź z motocykla.
KORUPCJA JAK PAELLA NAJLEPSZA W WALENCJI
WYDZIAŁ EKONOMII STOSOWANEJ DR FERRÁN CARRETERO
W porządku.
Możecie zakryć twarze, ale proszę, otwórzcie drzwi.
Proszę.
Odezwij się, ty sukinsynu!
Wiem, że tam jesteś. Odpowiedz!
Wiem, że ktoś tam jest.
Posłuchaj.
Proszę, powiedz, czego chcesz.
- Mogę ci go pożyczać. - Miło z twojej strony. Dzięki.
Mam dość tego ciągłego czekania, wiesz?
Dostałem ofertę.
Od gościa w robocie.
Interesuje go tylko ziemia. Dom jest gówno wart.
Można go odremontować.
Nie. Nadaje się tylko na sprzedaż. Już ci mówiłem.
Jak możesz tam w ogóle przebywać?
Mam doła od samego widoku bagien.
Piszę w tym domu.
Mogę się tam skupić.
Możesz pisać?
Możesz się skupić? Świetnie.
Ty się skupiasz, piszesz książkę, zbijasz hajs,
- a ja mam się walić? - Jeśli potrzebujesz…
Nie potrzebuję pieniędzy, jasne?
Musimy sprzedać dom.
Każdy weźmie swoją działkę. To wszystko.
Co mu odpowiedzieć?
Przykro mi, Nacho.
Jesteś sukinsynem.
Co mam powiedzieć?
Że mi przykro?
Nic nie powiem.
Nikomu. O niczym.
Ani tym, ani o niczym. Klnę się na Boga.
Nie mają o tym jebanego pojęcia.
Nie ma żadnego śladu.
Pracuję.
Zawsze robiłem, o co prosili. W partii i poza nią.
Podczas procesów i przed jebanymi kamerami…
Nawet gdy zostawiliście mnie samego, dupki.
Porzuciliście mnie jak psa…
samego w obliczu zagrożenia. Radźcie sobie z tym.
Jak teraz.
Kim, do kurwy, jesteś?
Był to Ferrán Carretero,
profesor Ekonomii Stosowanej na Uniwersytecie w Walencji.
Wcześniej był ministrem w trzech różnych resortach
oraz członkiem Kongresu.
Ale przede wszystkim Carretero był jednym z dupków,
którzy tanie garnitury i rzęchy zamienili na szyte na miarę i Audi A8.
Nieważne, kto wygrał, ponieważ on nigdy nie przegrał.
Furia, którą wyładował na taksówkarzu, więcej się nie powtórzyła.
Zaczął postępować metodycznie.
W niecałe 48 godzin pozbył się ciała Carretero.
Odpowiednio się zabezpieczył.
Gdy pozbędzie się rzeczy osobistych ofiary,
jego praca się skończy. Będzie po wszystkim.
Lecz właśnie wtedy
wszystko się zaczęło.
Śmiało, Juan. Gotowe.
Na kiedy potrzeba?
Jutro ma być rozebrany. Do zera. Zobaczymy, co znajdziesz.
Na górę. Ktoś zaniesie to do schowka.
Zrób zdjęcie nowego i wyślij do ojca, niech wie, że tu jest.
Ricardo?
Byliśmy umówieni?
Nie.
Musimy być o krok przed, zanim sprawa dojdzie do gazet
- i odbije się na nas. - Póki co wiemy,
że pana Carretero widziano ostatnio trzeciego w środę, o 22,30.
Miał wtedy wykład, potem przez półtorej godziny
grał w squasha na uniwersyteckiej sali gimnastycznej
razem z kolegą z wydziału.
Kiedy zgłoszono zaginięcie?
Wczoraj.
Tydzień później?
Tak.
Zgłosiła to jego sekretarka.
W czwartki i piątki
pan Carretero pracuje w biurze i ma konsultacje,
więc nie zdziwiło jej, że się nie pojawił.
Myślała, że w poniedziałek był chory, ale we wtorek też nie przyszedł.
Nie odbierał telefonu, więc zadzwoniła po służby.
Gdy nie odnaleziono go w domu, wszczęto dochodzenie.
A zatem, co teraz?
Cóż, to już zależy od dostępnych środków.
Zwykle pierwsze 48 godzin jest kluczowe…
W tego typu sprawie istotna jest pomoc społeczeństwa.
Dopóki nie ogłosimy jego zaginięcia…
Nie mamy pewności, czy zaginął.
Pani sekretarz, wszystko…
Musimy omówić następny krok z ministrem.
Chodzi o ważnego polityka.
Nie możemy pozwolić, by politycy znikali.
Nie możemy pozwolić, by ktokolwiek znikał.
Naturalnie.
Zapewniam, że ocenimy sytuację i będziecie mogli działać.
A więc…
czekamy na dalsze instrukcje?
Dokładnie. Dam panom znać, jak będę coś wiedzieć.
Mam identyczny u siebie w gabinecie.
Obraz.
Przyszedł dwa dni temu. Piękny, nieprawdaż?
Samochody często tędy nie przejeżdżają.
Do rzeczy, człopcze. Czas to pieniądz.
Co się dzieje?
Pani sekretarz chce wiedzieć, co stało się z Carretero.
Gdybym wiedziała, nie rozmawialibyśmy teraz.
Obawiamy się, że pan Carretero mógł zbiec.
Jego zeznanie przebiegło pomyślnie, ale to nie koniec sprawy.
- Jeśli zacznie mówić… - Wtedy wszyscy bekniemy.
Wiem.
Problem w tym, że nie możemy dłużej opóźniać śledztwa.
Policja jest w gotowości.
Zdołałeś zatuszować sprawę z domem czarnuchów.
To przypominało ognisko,
a żaden policjant nawet się nie pojawił.
Pani sekretarz dziękuje za pani wysiłek.
Przekaż jej, że nie ma za co.
Aczkolwiek,
dopóki pan Carretero nie wróci, nie tkniemy terenu.
Że jak?
Chyba sobie żarty stroisz.
Sporo tam zainwestowaliśmy. Wszystko ma wkrótce działać.
Zrozumiałeś?
Przekazuję tylko wiadomość, proszę pani.
Za tydzień, jeśli…
Daruj sobie uprzejmości.
My poszukamy Carretero.
Wy zajmijcie się liczeniem pieniędzy.
Pilnujcie, żeby policja się nie wtrącała.
Przekaż tę wiadomość.
Dziś rano na Wydziale Ekonomii odbyła się prezentacja książki
Wzloty i upadki liberalizmu gospodarczego.
Autorowi towarzyszył obecny minister regionalny
i dziekan Uniwersytetu w Walencji.
Na prezentacji nie było natomiast
byłego ministra i profesora ekonomii, Ferrána Carretero,
którego, jak przekazała nam uczelnia, zatrzymały inne obowiązki.
Uczestnicząc w prezentacji,
wicedziekan Wydziału Ekonomii…
Halo? Dzień dobry.
Proszę z gabinetem pana Carretero.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Chciałbym porozmawiać z panem Carretero.
Przykro mi, ale go nie ma.
Uczestniczy w zagranicznym seminarium.
To niemożliwe.
Jest moim promotorem. Miałem dziś do niego zadzwonić.
To nie był planowany wyjazd. Zastępuje inną osobę.
Jak się z nim skontaktować? To ważne.
Po powrocie odpowie na wiadomości.
Proszę o imię i numer telefonu.
Nie. To nie będzie konieczne. Dziękuję.
POMÓŻ MI, JESTEM BEZDOMNY
Wszystko jest na miejscu. Zauważylibyśmy coś dziwnego.
- Kurwa. - Na pewno nie chcesz go sprzedać?
Co z nim zrobiłeś?
Zatrzymaj, co da się opchnąć i sprzedaj jak idą.
Części.
Zostaw podwozie i ramę.
Dziesięć plików. Po jednym na rok, licząc od 2009.
KONTRAKT
Każdy folder zawiera 67 kolejnych. Jeden dla każdego kontraktu.
Bary, restauracje, salony fryzjerskie, salony piękności…
Te same liczby, rok po roku.
Dziesiątki arkuszy, akt i dokumentów.
Pozornie wyglądało,
jakby Carretero dorabiał jako księgowy w małych firmach.
Nic niezwykłego,
ale nie dla byłego ministra, deputowanego
i profesora, który ma zegarek za 14 000 € i luksusowe auto.
Coś tu nie pasowało.
Może ubrudził sobie ręce, żeby się dorobić.
W końcu szuwary rosną wysokie i proste z jednego powodu:
karmią się mułem rzecznym.
WINIARNIA GÓMEZ
Gdzie sześć-trzy?
- Pasuję - Ja też.
Dzień dobry.
Sześć-trzy?
Sześć-pięć. Dawaj.
- Biały. - Dobre zagranie.
- Mam białego. - Podbijam.
Pasuję.
Witam. W czym pomóc?
Dzień dobry.
Poproszę menu.
Nie mamy.
To może kawę?
Przed nosami mieliśmy 67 biznesów,
których zamknięcie nie wzbudziłoby podejrzeń.
WINIARNIA GÓMEZ
Puste bary, fryzjernie bez klientów
albo restauracje z okropnym jedzeniem.
Krótkotrwałe biznesy.
Działały tylko, by spełniać swą rolę:
prać pieniądze dla karteli.
Pojedynczo się nie wyróżniały.
Lecz dobrze razem zarządzane mogły obracać
milionami euro.
A kto mógłby lepiej tym zarządzać niż profesor ekonomii?
Wracaj.
- Co jest, Korniku? - Falco.
Jak leci, stary?
Coś na rozgrzanie.
Dawkuj, to efekt się utrzyma. Nie wypal wszystkiego od razu.
Dzięki, stary.
Co widziałeś?
Cóż…
po profesorze ani śladu.
Jakiś facet przyjechał na motocyklu
i przez chwilę gapił się na parking.
Mam jego tablice.
Gliniarz?
Nie. Nie miał munduru.
Nawet nie zszedł z motocykla i nie zdjął kasku.
Tylko siedział i się patrzył.
Trochę to dziwne.
- Jesteś pewny? - Tak, przysięgam.
Wyglądał na faceta, ale w tym stroju nie wiesz,
czy pod spodem nie mam cycek.
Dobra robota.
Kiedy mi opowiesz, co ci się stało w twarz?
Zawsze przekładasz to na inny raz.
Mój pieprzony staruszek.
Zrobił to butelką.
Uwielbiał bić moją matkę.
Biedaczka.
Pewnego dnia nie wytrzymałem
i też go uderzyłem.
Sukinsyn…
pociął mi twarz butelką od piwa.
Rozjebał też mi oko.
Ożeż kurwa.
I co zrobiłeś?
Zepchnąłem go z balkonu.
Dostałem siedem lat.
Kolejne siedem dodali za burdy w kiciu.
Kiepski ze mnie rozmówca.
Ze mną rozmawiasz.
Bo ty mnie nie tknąłeś.
Posłuchaj.
Jeśli niczego nie zauważysz, idź stąd.
Dobra.
Uważaj. Gliny się niecierpliwią.
Dzięki.
Fermín, złącz stoliki i daj dzieciakom jakieś napoje.
Żadnych przekąsek, bo stracą apetyt.
- Przynieś mi popielniczkę. - Dobrze, pani Puri.
- Co dziś na lunch? Paella? - Nie, są urodziny Niki.
- Zjemy w L'Estimat. - L'Estimat?
Szykuj pieniądze, bo podnieśli ceny.
Co się dzieje, Chema?
Kornik powiedział, że ktoś na motocyklu sprawdzał miejsce parkingowe.
Mam numer rejestracyjny.
Sprawdź to u Castaño. Dowiedz się, kim jest ta osoba.
Musimy znaleźć tę gnidę.
Bez obaw.
Wiesz, co jest najgorsze, Chema?
Mam co do tego złe przeczucia.
A gdy tak się dzieje, coś pójdzie nie tak.
Chema, musisz znaleźć tego dupka.
Znajdź go albo szambo wybije bardzo szybko.
WYDZIAŁ RUCHU DROGOWEGO
Proszę wpisać imię, numer telefonu, dowód osobisty…
Czekam w barze.
Numer telefonu też?
- Słucham? - Mój e-mail?
Tak.
Cześć.
GODNOŚĆ W SŁUŻBIE PUBLICZNEJ
Czego znowu chcesz?
Po pierwsze mów normalnie albo upierdolę ci łeb.
Po drugie
chcę wiedzieć czyj to motocykl.
Nazwisko właściciela, adres, mandaty…
Chcę wiedzieć wszystko.
Wrócę o 11,00.
Co tylko chcesz.
Dzieciaku…
- Jak tam łódź? Ponoć robi wrażenie. - Co?
Twoja łódź. A co, masz ich więcej?
Nie. Jest świetna. Szefowa mówiła, że już jej nie potrzebuje.
Kiedy mnie na nią zaprosisz?
- Poszpanujemy. - Kiedy tylko zechcesz.
Zabierz swoją żonę.
Zapłać.
Nie mam drobnych.
Dolicz do rachunku.
Ja zapłacę.
Pa, kochanie.
Pa.
Hej.
Tylko spokojnie.
Bierz, co chcesz.
Gdzie Carretero?
- Kto? - Ferrán Carretero.
Co z nim zrobiłeś?
Nie wiem, kto to jest.
- Nie wiesz? - Nie.
Nie znam go.
Przysięgam, nie…
Co robiłeś na parkingu przy uczelni?
Co?
Jakim parkingu?
- Parking. Nie wiesz, o który chodzi? - Nie.
Nie?
Słuchaj, klaunie.
Nic mi nie powiesz, co?
Mam dość tego gówna.
Wezmę swój łom
i zgadnij, kogo odbiorę ze szkoły?
Twoją córkę, dupku.
Twoją córkę!
Ty jebany…
Wypad mi stąd!
Otwórz! To ja.
Szefowo.
Coś do picia?
Wiesz, jak dużo pieniędzy zainwestowałam w tę ziemię?
Skąd, kurwa, miałbyś wiedzieć?
Wiesz tylko, jak rozwalić komuś łeb.
Chema…
jak możesz tak żyć, synu?
Na co wydajesz pieniądze?
Oszczędzam.
Zamieszkam w Maroku.
Na starość.
Kupię tam dom.
Jebnę tym wszystkim i umrę.
Nie powinieneś umierać w samotności.
No tak.
Nie jak pies.
Byłam w więzieniu jeden raz.
Miałam wtedy 28 lat.
Byłam w drugim miesiącu ciąży.
Pierwszej nocy za kratkami myślałam, że umrę.
Myślałam, że umieram.
To była okropna noc, synu.
Nie sądziłam, że można cierpieć jeszcze bardziej.
Chuj, jednak można.
Moi dwaj synowie zostali zadźgani w Puerto de Santa María.
Pięć lat później…
mojego męża, Isidro, pobito na śmierć.
Wiesz, co mi zostało?
Mam dwie córki.
Sześć wnucząt…
i cztery pieprzone synowe.
Cztery pieprzone synowe,
które myślą, że jestem im coś winna. Przeklęte suki.
Bóg jeden wie…
że wszystko robiłam dla nich.
Aby nie musieli przychodzić przez to, co ja.
Robiłam interesy z największymi skurwielami…
największymi złodziejami w mieście…
jacy tylko byli.
Szefowo.
Zrobię wszystko, o co poprosisz.
Jestem gotowy.
Nie, Chema.
Dość już zrobiłeś.
Zrobiłeś wszystko, co musiałeś.
Teraz kolej na innych.
Od lat nie przychodziłam do Zbawcy.
Mam nadzieję, że Pan mi to wybaczy.
To nie czas ani miejsce, Purificación.
Więc i to będzie musiał mi przebaczyć.
Mieliśmy wypadek.
Szukając Carretero, zabiliśmy budowlańca w Orriols.
Trup na łamach gazet. To ostatnie, czego nam trzeba.
Na dodatek biały.
Ciekawe, że martwy cygan lub czarny też by cię tak zmartwił.
Możemy opóźnić dochodzenie o dwa tygodnie.
Potem sprawę przejmie policja.
Do tego czasu musimy coś im dać.
Nie wydam swojego człowieka. Już to robiłam i wystarczy.
Jeśli go chcesz, jest tam.
Sama go aresztuj.
Na pewno możesz wykonać kilka telefonów i dać mi jakieś nazwisko.
Co z nim zrobisz?
Od kiedy to ciekawi cię, jak załatwiamy sprawy.
Zawsze dbałaś tylko o to, by dostać swoją dolę.
Wypadek w Orriols przebrał miarkę.
Prosisz mnie…
o coś poważnego.
Bez profesora będzie jeszcze gorzej.
W porządku?
Tak.
Carretero jest już pewnie w Brazylii.
Popija caipirinhe i posuwa mulatki.
Brazylia?
Albo Kajmany.
To już nie nasze zmartwienie. Mamy czyste ręce.
Skoro chce go szukać, pozwól jej na to.
Przynieś do baru dokumenty.
A potem?
Potem…
dla tej jebanej cyganki gra się skończy.
Jebać to.
Idę do domu.
Kurwa. Niektórym to dobrze.
Było się uczyć.
O co chodzi?
Muñoz?
DETEKTYW
NA SPRZEDAŻ
H-50, tu detektyw Alberto Muñoz.
Zgłaszam włamanie na Pere Cabanes, numer 4.
Powtarzam, Pere Cabanes, numer 4.
Po otrzymaniu donosu przyjechałem na miejsce.
Proszę o wsparcie. Bez odbioru.
POLICJA
USŁUGI POGRZEBOWE
Gdzie mała?
Z moimi rodzicami.
Jeszcze o niczym nie wie.
Jak mam jej to powiedzieć?
Kurwa.
Przepraszam.
Jest pan jego bratem, tak?
- Tak. - Dobrze.
Bardzo mi przykro.
Co się stało?
Wygląda na rabunek.
Sądzimy, że pański brat zaskoczył złodzieja,
gdy ten wychodził przez garaż.
Dlaczego nie zabrali vana?
- Słucham? - Mogli go zabrać, gdyby chcieli.
Zawsze zostawił kluczyki w środku.
Cóż, sądzimy, że zabrali motocykl.
To…
Ducati Monster.
Miał taki, ale sprzedał.
Dobrze. Komu go sprzedał?
A jakie to ma znaczenie?
To może być ważne.
Mnie.
Rozumiem.
Policja! Pokaż ręce! Na ziemię!
Szukać wszędzie. Otworzyć szuflady.
- Nie ruszaj się! - José María Cortés!
Gdzie José María?
Przepraszam. Mogę pana prosić?
Oby pies się pogryzł, dupku.
Dlaczego nie zastrzelicie tego psa,
a potem siebie?
Przyłóż się, zjebie!
Skurwysyny.
Na co się gapisz?
Na chuj się gapisz?
Znaleźliście pieniądze.
Na pewno połowa „się zapodzieje”.
Wiecie, że płaci nam ta sama kobieta, co?
Żyjemy
otoczeni murem szuwarów zakorzenionych głęboko w bagnach.
Za zewnątrz jest wysoki, smukły, a nawet piękny.
Lecz u jego podstaw leży bagienna zgnilizna.
Ten, kto próbował pozbyć się szuwarów ze swoich upraw,
wie, jak to wygląda.
Nie można ich ściąć, spalić czy posypać solą…
To bezcelowe.
Sukinsyn.
Kolego!
Jesteśmy tu sami.
Co zrobiłeś z profesorem?
Jak chcesz.
Wiesz, jak to się skończy.
Od ciebie zależy, jak to zrobimy.
To jak pierwszy dzień w pudle.
Wiesz, co się stanie.
9 lipca 1989.
Wchodzę i widzę,
jak dwóch dupków napierdala się ze sobą.
Na śmierć i życie, jakby jutra miało nie być.
Wszędzie pełno krwi.
W końcu jeden mówi, że już nie może.
Sukinsyn miał dość.
Więc podają sobie ręce i tyle.
Jakby nic się nie stało.
Nie dowierzałem.
Zapytałem, co jest grane.
Wiesz, co odpowiedzieli?
Dlaczego się bili?
„Ustalamy, kto wyrucha cię pierwszy”.
Takie jest życie, kolego.
Albo ty ruchasz…
albo to ciebie wyruchają.
Zakończmy to gówno.