Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX – FILM ORYGINALNY
Na podstawie opowiadania Opiekuńcza matka Guillerma Martineza
- Wody? - Nie.
- Na pewno? - Tak. Dziękuję.
Słuchaj.
- Jest wcześnie. Pójdę do studia. - Dobrze.
Jest prawie 20.00.
Dobrze. Wezmę prysznic.
Nie pogniewasz się, jeśli nie pójdę?
Nie zostaniemy długo. No weź.
Muszę wcześnie wstać.
Wiem, ale...
Straciliśmy kontakt. Chodź ze mną.
Chcę, żeby cię poznali. Oni też chcą.
No, zrób to dla mnie.
Dobrze?
Proszę tędy.
Zapraszam.
Dzień dobry.
- Rzeczy Lorenza Roya. - Oczywiście.
- Proszę. - To wszystko?
Do Roya?
Zgadza się.
- A ta koperta? - Należy do innego więźnia.
Proszę za mną.
Mendoza! Krata!
Proszę wejść.
Zapraszam.
Roy, twoja prawniczka.
Otwórz.
Julieto.
Musisz mi pomóc.
Chodź.
Idziemy.
Cześć! Lorenzo, kopę lat!
Cieszę się, że wpadliście.
- Jak się miewasz? - A ty?
- Ty musisz być Sigrid, prawda? - Sigrid.
Sigrid? Dobrze wymówiłem.
- Sigrid. - Renato. Powiedz.
- Renato. - „Renato”. Świetnie.
Dziękuję, że przywiozłaś mi go z powrotem.
- Cześć! - Nie przesadzaj.
- Julieto! - Jak się masz?
To stara przyjaciółka. Młoda stara przyjaciółka.
Miło cię poznać. Przed laty był moim nauczycielem.
Dlatego przestała malować.
Chyba nie miała dobrych doświadczeń.
Nie wiedziałem, że jesteście razem.
Wiele jeszcze nie wiesz. Ale nadrobimy to.
Wejdźcie i się rozgośćcie.
Wspaniale, że wróciłeś.
Nadal malujesz?
Tak, maluję.
Opracowuję kolekcję w oparciu o eksperymenty Sigrid.
To nie są eksperymenty, to badania.
To miałem na myśli. Sigrid jest biolożką.
Przyjechała do Argentyny po doktorat ze szkarłupni.
- Zgadza się? - Tak.
Pomagam jej zorganizować laboratorium u nas w piwnicy.
Jestem prawie zawodowym naukowcem.
Super. Dzięki.
Pewnie będziesz robił wystawę.
Chciałbym.
Mam nadzieję, że właściciele galerii nie zapomnieli o tym starym artyście.
- Jak się poznaliście? - Zjecie coś?
Nie, dziękuję.
Na moich warsztatach. Uczyła się u mnie.
Stary wilk może stracić zęby, ale nie instynkt. Mogę o coś zapytać?
Nie lubisz alkoholu czy jesteś w ciąży?
Jedno i, mam nadzieję, drugie.
Staramy się o dziecko.
Wznieśmy toast. Za twój powrót
i za Lorenza juniora. Na zdrowie.
Na zdrowie.
Szybko się pobraliście.
Tym razem chciałem postąpić właściwie.
Wilk wpadł w pułapkę.
Dawno tego nie widziałem.
Oczywiście, ma go Renato.
Od dłuższego czasu.
Goya schrzanił mi życie.
Schrzanił życie wielu ludzi. Pamiętasz?
Jasne. Jak mogłabym zapomnieć?
Patrzyłam, jak malujesz z taką pasją, bez wysiłku.
Ja godzinami próbowałam i nic nie wychodziło, więc przestałam.
- Czyli to moja wina? - Nie!
Nie, niczego nie żałuję.
Ale nie rozumiem, czemu się w tobie zakochałam.
- Jak ty ze mną wytrzymywałaś? - A kto mówi, że wytrzymywałam?
Czym się zajmujesz?
Wróciłam na prawo.
Pracuję dla kancelarii, zajmującej się podatkami.
Gratuluję.
Dobrze pamiętam, jaką miałeś opinię o prawnikach.
I nadal mam, ale dla ciebie zrobię wyjątek.
- To ta? - Nie.
Ma takie złote coś.
- Widziałeś się z córkami? - Nie.
Są z moją byłą.
Nie lubiłam jej.
Mój błąd, bo dałem jej zgodę.
- Myślałem, że będę je widywał. - Ale?
Kanada jest daleko.
Ta?
Nie.
Renato trochę przesadził z tym pytaniem o ciążę.
Poczuła się niezręcznie. Oby jej nie wystraszył.
Miała złe doświadczenia.
Wiele przeszła.
Rozumiem.
Też staramy się o dziecko.
Naprawdę?
- Tak. - Z Renatem?
- Tak. - To wspaniale.
Niezupełnie, leczymy niepłodność.
To trochę straszne.
A ta?
- Lorenzo? - Tak, skarbie?
Mam twoje rzeczy.
Na pewno nie chcecie zostać dłużej?
Na pewno.
- Możemy wpaść kiedy indziej. - Jasne.
Powiedz Renatowi, że zadzwonię do niego w tygodniu,
żeby zorganizować tę wystawę.
I że bardzo się cieszę, że moja praca wisi u niego.
Dobrze.
Dziękuję za troskę o mojego przyjaciela.
Odprowadzę was.
- Zapraszam. - Dobrze.
- Proszę wejść. - Dziękuję.
Nic teraz nie mów.
Jeśli powtórzysz tę historię, to nam tylko zaszkodzi.
Pozwól, że ja będę mówiła podczas przesłuchania.
Słuchasz mnie?
Tak, słucham.
Musimy przekonać sędzię, że nie stanowisz zagrożenia
i że może cię wypuścić za kaucją.
- Zagrożenia? - Tak.
Dałeś jej powód, by tak myślała.
Obiecaj, że pomożesz mi później złożyć skargę.
To na ciebie złożono skargę. Co z tobą?
Nie wiem, czy ci odbiło czy znowu pijesz,
ale chcę, byś zobaczył syna.
I żebyś znowu malował. Czy ty też tego chcesz?
Nie wierzysz w żadne moje słowo?
Myślę, że ty wierzysz.
„GDY ROZUM ŚPI, BUDZĄ SIĘ DEMONY” FRANCISCO DE GOYA, 1799
- Proszę. - Dziękuję.
Proszę.
- Napije się pan? - Posłuchaj.
Prosiłem twojego kolegę, żeby mi przyniósł wodę.
Jeśli to kłopot, przyniosę sam.
Sigrid, chodź tu.
Nie rozstawiaj jedzenia.
- Już wystarczy. - Jest jeszcze wcześnie.
Nikt więcej nie przyjdzie.
- Przecież tego nie wiesz. - Cześć!
- Tak, wiem. - Przepraszam, spóźniłam się?
Przyszłaś w samą porę.
Jest pięcioro nieznajomych, którzy chcą się najeść.
- Napijesz się czegoś? - Nie.
Renato je kolację z kolekcjonerami, nie przyjdzie.
Ale wpadnie w tym tygodniu. Ma wyrzuty sumienia, biedaczek.
Nie powinien.
Pomógł mi to zorganizować.
Jestem wdzięczny.
Jadłaś coś?
Nie.
Słońce nad Gudhjem.
To, na co nie masz ochoty,
nazywa się „słońce nad Gudhjem”.
Sigrid zrobiła.
Do jedzenia?
Ja spróbowałem.
Musiałeś. To twoja żona.
Masz rację.
Jeśli nie chcesz tego, mogę ci zaproponować...
ciastka francuskie.
Mamy też marynowanego pstrąga
i pasztet z wątróbek.
Sama to wszystko ugotowała?
Tak, napracowała się. Bardziej niż ja.
I zdecydowanie mnie przyćmiła, to muszę przyznać.
Szczęściarz. Ja nie umiem nawet ugotować jajka.
Miałaś inne zalety.
Nadal je mam.
Nie wątpię.
Renato wygląda na bardzo szczęśliwego.
Ty też dobrze wyglądasz.
Naprawdę, wyglądasz młodziej.
To...
miłość.
Wspaniale. Nie ma się czego wstydzić.
Przyznałem to pierwszy.
D'Arcy Thompson?
Słyszałaś o nim?
Tak.
Widziałam jego ilustracje w książce byłego chłopaka,
matematyka.
Poznałam go po tobie.
Cała seria opiera się na jego szkicach.
Zachwycił mnie.
Facet używał modeli matematycznych, by wytłumaczyć ewolucję.
To jak geometria wzrostu.
Używał tych spirali logarytmicznych, by wyjaśnić ewolucję...
O co chodzi?
Ta blondynka z panem to pańska żona?
- Tak. - Potrzebuje pana.
- Zaraz wracam. - Dobrze.
Co się stało?
Nie czuję się dobrze.
Pewnie z przepracowania. Czy coś się stało?
Muszę wracać do domu.
Dobrze, niedługo pójdziemy.
Muszę iść teraz.
Teraz?
Możesz wrócić sama?
Jestem w ciąży.
Co?
Naprawdę?
Tak.
Kiedy się dowiedziałaś?
Parę tygodni temu.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Chciałam się upewnić.
Skarbie...
To dobra wiadomość.
Tak.
- Nie cieszysz się? - Cieszę.
A zatem, kiedy 90-dniowy zakaz się skończył,
wrócił pan do domu, by zobaczyć się z synem?
Nikomu nie wolno widzieć mojego syna.
- Mój klient chciał powiedzieć... - Niech dokończy.
Może coś z tego zrozumiemy.
Panie Roy,
pański syn wiedzie zupełnie normalne życie.
Nie.
Codziennie chodzi do żłobka.
Mam tu raporty z opieki społecznej
i od jego pediatry.
Wszyscy mamy przyrośnięte płatki uszne.
- I niebieskie oczy. - Lorenzo jest malarzem.
Znam go od lat. Nigdy nie był notowany.
- To był wyjątek. - Niestety, nie.
To drugi raz, kiedy pan Roy był zamieszany w akt przemocy.
Izolacja i rozłąka z nowo narodzonym synem
mogły spowodować zaburzenia emocji.
Zeznania pani klienta nie trzymają się kupy.
Powinniśmy rozważyć leczenie psychiatryczne.
Nie, to by było zbyt wiele.
Wystarczy opinia eksperta.
O czym wy, do cholery, mówicie?
Nie potrzebuję pomocy psychiatry ani opinii eksperta.
Myślę, że to by było najlepsze.
- Nie jestem wariatem! - Nie panu to oceniać.
- Nie jestem! - Dziękuję.
- Dziękuję pani. - Do widzenia.
- Chcą państwo poznać płeć? - Nie.
Wybrali państwo szpital?
Będziemy rodzić w domu.
Mogę zapytać dlaczego?
Tak ja się urodziłam.
Chcę pielęgnować tradycję.
O ile znacie ryzyko, to wasz wybór.
W szpitalu jest mniej bezpiecznie.
W domu nie ma szpitalnych wirusów.
Nie wspominając o upodobaniu do cesarskiego cięcia.
Nic dobrego by z tego nie było.
Nie narażajmy go na hospitalizację.
Dobrze.
- Jest czas na decyzję. - Dziękujemy.
- Dziecko jest zdrowe. - Tak?
Wykonam tylko kilka rutynowych badań.
Mam problem z krzepnięciem krwi.
Prawdopodobnie przez mutację genu protrombiny.
- Jest ryzyko trombofilii. - Pani jest lekarką?
Biolożką. Sama wykonałam wszystkie testy.
Nikt nie chciał ich zrobić tak wcześnie.
Muszę jak najszybciej rozpocząć terapię heparyną.
Polecę pani hematologa, który się w tym specjalizuje.
Na wizytę będę musiała czekać dwa tygodnie,
a na wyniki badania jeszcze tydzień.
Wtedy już będzie za późno.
Raz już poroniłam. Nie pozwolę na to drugi raz.
Nie mogę nic pani przepisać bez diagnozy,
zwłaszcza kortykosteroidów lub heparyny.
Rozumiem.
Dziękuję, był pan bardzo miły.
Zaczekam tam.
Chce pan poznać płeć?
To chłopiec.
Byliśmy już u trzech ginekologów. Przepraszam.
Przejmują się tylko porodem,
a ciąża jest zagrożona.
Spokojnie, moje córki urodziły się w szpitalu, pomagał im ginekolog,
- przez cesarskie cięcie. - A czy są tutaj?
Ze swoim ojcem?
- Daj spokój. - Coś musiało się stać.
Przepraszam, nie chciałam.
Dobrze, zrobimy tak.
Zatrudnimy położną.
Zostaw to mnie. Znajdę odpowiednią.
Dobrze.
Kiedy Lorenzo się zjawił, był nie do opanowania.
Nie potrafił się zadomowić, trzymać grafiku, dostosowywać.
- Podaliście mu leki? - Tak.
Podaliśmy mu haloperydol, który jest psychotropem,
oraz środki uspokajające. Dawkę stopniowo zmniejszaliśmy.
Co zdiagnozowano?
To nie było łatwe.
Lorenzo cierpi na zespół Capgrasa.
Co to jest?
Brak kontaktu naszego układu identyfikacji wizualnej
z pamięcią emocjonalną.
Jest przekonany, że bliskiego krewnego
zastąpił identyczny sobowtór.
To coś w rodzaju dysocjacji między jego uczuciami i wspomnieniami.
Miguel, otwórz drzwi.
Moim zdaniem, zespół Capgrasa
w tym wypadku jest przejściowy.
To prozopagnozja
spowodowana traumą, związaną z rozwodem.
Ale nic mu nie jest.
Radzi sobie.
Lorenzo.
Masz gości.
Lorenzo.
Cześć.
A zatem?
- Jak się miewasz? - Dobrze.
Podoba ci się?
Tak.
Kiedyś byliśmy mięczakami, pływającymi w wodzie.
Jak nasz mały Henrik.
Co się stało?
Od tego zapachu mnie mdli.
Nie od farb.
Nie wiem, ale mnie mdli.
Od dawna nie używa się w nich ołowiu ani niczego toksycznego.
Po co ta dyskusja? Mówię ci, że od tego mnie mdli.
Ja nie dyskutuję.
Nie musisz przestać malować,
ale nie rób tego pośrodku domu.
Dobrze.
Niech będzie.
- Co robisz? - Lorenzo.
- Co to jest? - Moje lekarstwo.
Jakie lekarstwo? Kto je przepisał?
- Marzę o tym dziecku. - Ale nie możesz sama się leczyć.
- Nie! - Tak.
- Nie możesz, Sigrid. - Mogę.
Nie wiedziałam, że zamkną cię na tak długo.
Napracowali się.
Dziękuję. Ile ci wiszę?
Zapomnij.
Kiedy mogę zobaczyć Henrika?
Musisz być cierpliwy.
Wiem, że to trudne.
Sędzia zgodziła się na zwolnienie cię.
Musisz kontynuować leczenie psychiatryczne.
W tym czasie nie możesz zbliżać się do domu.
Inaczej trafisz do więzienia. Rozumiesz, prawda?
Ja się nie liczę.
To on jest w zamknięciu.
Jemu coś grozi.
- Rozumiem. - Nie rozumiesz,
bo nie jesteś matką.
Nie możesz zrozumieć.
Dopiero, gdy będziesz miała dzieci.
Nie mogę ci pomóc. Musisz znaleźć innego prawnika.
Co?
Leci ci krew, Lorenzo.
To jest Gudrum.
Pomogła mi się urodzić i była nianią.
Zamieszka z nami do narodzin dziecka.
Zamieszka?
Gdzie?
Tu, na strychu.
Nie rozmawialiśmy o tym.
Jasne, że tak.
Uzgodniliśmy, że znajdę kogoś do pomocy przy porodzie.
- Zapomniałeś? - Nie.
W piwnicy na półce jest naturalny środek odkażający.
Przemyj i owiń bandażem.
Dobrze.
LUDZKA EMBRIOLOGIA
Wziąłem wszystko, co mogłem.
Tu są kluczyki. Auto jest zaparkowane za rogiem.
A to są twoje lekarstwa.
Kupiłem ci to, żeby ci było łatwiej się w nich zorientować.
Nie wiesz, ile zrobiliśmy, żeby cię wyciągnąć.
Julieta źle zniosła leczenie. To było chamskie.
Wiem, że źle zrobiłem,
ale ja nie...
Nie chciałem tego powiedzieć.
Nie chcesz powiedzieć, nie chcesz zrobić...
Martwimy się. Nawet Sigrid.
Widziałeś się z nią?
Był tam Henrik?
- Nie, chyba był w żłobku. - A piwnica?
Zaglądałeś tam?
Przestań.
Długo cię wspieraliśmy. Jesteś sam.
O co chodzi?
Pyta, czy ci nie smakuje.
Najadłem się.
Przepraszam.
Pójdę się położyć.
Chodźmy.
Za chwilę.
Muszę coś zrobić.
Dobranoc.
Zmieniłaś go!
Przepraszam.
Pozbyłyśmy się stymulantów.
Gudrum nie poleca krzykliwych barw.
Nie było krzykliwych.
Dla dziecka wszystko jest krzykliwe.
Dlatego już ci mówiłam.
Ściany muszą być w łagodnych kolorach.
Gudrum uważa, że na początku powinnam spać z dzieckiem.
Wyśpisz się, kiedy będę karmiła.
Skorzystamy na tym, że będziesz wypoczęty.
Wszystko będzie dobrze.
Obiecuję.
Sigrid?
Sigrid!
Otwórz!
Sigrid, każ Gudrum otworzyć.
Co jest?
Dlaczego mi to robicie?
Czemu nie mogę wejść?
Sigrid...
Cześć, śliczny!
Proszę, skarbie.
Już dobrze, kochanie.
Weź kawałek kredy.
Szuka pan kogoś?
Tak, jestem wujkiem Henrika.
Mogę w czymś pomóc?
Byłem w okolicy. Chciałem zajrzeć.
Bez pozwolenia pana nie wpuszczę.
Mogę zadzwonić do jego matki.
Nie trzeba. Chciałem tylko spojrzeć.
Może go pani przyprowadzić? To tylko chwila.
Jest tutaj.
Przepraszam, musi pan sobie iść.
Lorenzo, ojciec roku!
- Jak się masz, chłopie? - Gratuluję.
Musieliśmy się naczekać, co?
To mi przypomina chińskie dynastie, w których dziecko ukrywano, aż...
Przepraszam.
- Dosłownie je zamykano. - Zdejmijcie buty.
- Co? - Zdejmijcie buty.
Jak w Ostatnim cesarzu, tym filmie Bertolucciego.
Przynieśliśmy wam coś.
- Mam nadzieję, że się spodoba. - Nie trzeba było.
Rozmiar się zgadza?
Tak.
- Tak. - Nie podoba ci się kolor?
Po prostu Sigrid kupuje czystą bawełnę, bez barwników...
- Zostawcie płaszcze tam. - Dzięki.
I żadnych wzorów. Ale spokojnie, wymienię to.
- Dobrze. - Świetnie wyglądasz.
Tak, jestem bardzo...
szczęśliwy.
Chociaż to moje trzecie dziecko, czuję się dokładnie tak samo.
Wejdźcie.
- Robicie remont? - Nie.
- Nie? - Nie.
Macie zaszczyt zobaczyć Henrika jako pierwsi.
Napijecie się kawy?
Dość. Przyszliśmy, wypiliśmy kawę, zrobiliśmy, co musieliśmy.
Nie denerwuj się. Zaczekajmy jeszcze trochę.
Chodźmy.
Zaczekaj.
- Pachnie. - Lorenzo...
Możemy wrócić kiedy indziej.
Zobaczycie go dzisiaj.
Naprawdę możemy wrócić później.
Pozdrów Sigrid.
Nic jej nie przekażę. Wie, że tu jesteście.
Nie wychodzi od pół roku.
Nie wychodzi ani ona, ani dziecko.
Mówi, że Henrik ma fotofobię. Dlatego światła są przyciemnione.
Może to ten okres po ciąży... Jak to się nazywa?
Okres poporodowy.
Minęło 30, 40, 60 dni. Ten okres dawno się skończył.
Co mówi pediatra?
Pediatra? Nie ma pediatry.
Jak to?
Sama jest pediatrą.
Ona i ta starucha.
Badają go, diagnozują,
zamykają w domu.
Nie chodzi na dwór.
A jeśli chcesz go zabrać na spacer?
To niemożliwe.
Daje mi go, żeby lepiej trawił,
ale nie wychodzi z pokoju z przyciemnionymi światłami.
Cztery razy dziennie.
To cały mój kontakt z nim, i to w dobry dzień.
Wrócimy, kiedy sytuacja się uspokoi.
- Tak. - Nie.
Zostańcie tu, zaraz wracam.
- Zaraz wracam. - Lorenzo, zaczekaj.
- Cześć, Sigrid. - Cześć.
Gratulujemy.
- Dziękuję. - Cześć, Henrik.
- Śpi? - Bardzo dużo.
To mały aniołek.
Przynieśliśmy mu coś. Może się spodoba.
Spójrz.
Piękna, dziękuję.
Nie z czystej bawełny.
Prawie nic już nie jest czyste.
Pójdziemy już sobie, żeby dziecko mogło odpocząć.
Dziękuję. Dziękuję za wyrozumiałość.
Pa.
I co?
Jest bardzo ładny.
Tak.
Gratulujemy.
Dziękuję.
Nie chce tego.
Buty!
Je to od trzech dni, po raz pierwszy się zbuntował.
Pewnie ma gorączkę.
Zajmę się tym. Nie lubi, kiedy patrzysz, jak je.
Nie lubi? Przestań.
Przestań. Nie chce tego jeść!
- Nie krzycz na niego. - Na niego?
Wyjdź.
Ma temperaturę. Moje biedactwo.
Zamknij się.
Nie wtrącaj się.
Dlaczego go wyniosłeś?
- Daj mi kluczyki. - Nie może wychodzić.
Zawiozę go do szpitala.
- Daj kluczyki. - Nie!
Nie!
Taksówka!
Gámes, Fernanda?
Zapraszam.
No już.
Cichutko.
Sprawdźmy z tej strony.
To tylko lekka gorączka.
Zdarza się u dzieci w tym wieku. Musimy zaczekać, aż przejdzie.
Ubezpieczenie medyczne?
Nie ma.
Ma alergię na jakieś lekarstwa?
Nie bierze lekarstw.
O ile wiem.
- Karmiony piersią? - Oczywiście.
Gdzie matka?
W domu.
Co się panu stało w szyję?
Nic.
Może wdać się zakażenie. Poproszę, by ktoś to obejrzał.
Nie trzeba.
Nic mi nie jest, dziękuję.
Jesteśmy przy drzwiach z matką.
Proszę.
Lekarz mówi, że gorączka to coś normalnego.
- Nic mu nie jest. - Wejdźmy.
Chwileczkę.
- Gdzie pan idzie? - Słucham?
Zgłoszono przemoc domową. Nie może pan wejść do domu.
- Ale ja nic nie zrobiłem. - Tak zgłoszono.
- Powinien pan stąd sobie iść. - Sigrid!
To mój dom. Sigrid!
- W porządku? - Nie może pan wejść.
- Wszystko gra? - Nie, to mój dom.
- Czemu nie mogę wejść? - Spokojnie.
- Już panu tłumaczyłam. - Niech pan tego nie pogarsza.
Proszę iść gdzie indziej. Woli pan z nami?
Proszę iść.
Co ci jest?
Co się stało?
Mogę wejść?
Jasne.
Trzymamy się grafiku, prawda?
Mierzyłaś temperaturę?
Naprawdę pytasz?
No dobrze.
- Co powiedziała? - Że ją uderzył.
- Uderzył? - Tak.
Dzień dobry.
Cześć.
Dzień dobry.
Byłam w sądzie.
Masz zakaz zbliżania się na 90 dni.
Złożyła też pozew o rozwód.
Nie rozumiem.
Czy nie ma legalnego sposobu, by ochronić dziecko
przed jego szaloną matką?
Uderzyłeś ją.
Ja?
Nie uderzyłem jej, ona zaatakowała mnie.
- Zobacz, co mi zrobiła. - Znowu pijesz?
Wczoraj byłeś pijany.
Napiłem się później. Nie wcześniej. Przysięgam.
Byłem czysty.
Nie piłem przez dwa lata.
Spróbuj się postawić na miejscu sędzi.
Norweżka z doktoratem, potrafi o siebie zadbać.
I artysta alkoholik,
który nie utrzymuje kontaktu ze swoimi córkami.
Przyznaję, straciłem córki.
Ale nie mogę stracić Henrika. Zwłaszcza że nic nie zrobiłem.
Jesteśmy z tobą, Lorenzo. Możemy poprosić o prawo do odwiedzin.
Tak.
Możemy postarać się przyspieszyć sprawę rozwodową.
Ale musisz przeczekać 90 dni.
Bądź cierpliwy.
Masz jakieś lokum?
- Nie. - Zostań tutaj.
Pokój gościnny jest twój. Aż to się wyjaśni.
- Nie chcę sprawiać kłopotu. - Nie sprawiasz, Lorenzo.
Usiądź. Przyniosę ci kawę.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Dzień dobry.
Wcześnie wstałeś.
Nie wyspałem się.
- Nie? - To dziś.
Tak, oczywiście.
Co ty na to?
Fajny. Głowa się rusza.
- A to? - Spodoba mu się.
Znalazłem mieszkanie. Wyprowadzę się za tydzień.
Super.
Zauważyłeś?
- Co? - Że wszystko się układa.
Mam nadzieję.
Cześć.
Spójrz.
Spójrz na to.
To dla ciebie.
Zobacz.
Nie.
Gdzie mój syn?
Nie.
Gdzie mój syn?
Henrik!
Sigrid!
Sigrid?
Nie.
Otwieraj!
Sigrid!
Otwieraj!
Oddaj mi mojego syna!
Sigrid!
Otwórz!
Otwórz, Sigrid!
Otwieraj!
Co się stało? Zostaw to!
- Proszę mi pomóc. - Uspokój się.
Proszę mi pomóc!
Pomocy!
- Tam jest mój syn! - Uspokój się!
Santos, zabierz go!
Ruszaj się!
Spokojnie!
Już idę!
Wejdź. Zaczekaj.
Dobrze. Nie ruszaj się.
Gotowe.
Drzwi, Mendoza.
Właź.
Masz tu kolegę.
- Mogę prosić o dokument? - Tak.
Dobrze.
Do widzenia.
Musi pan zaczekać na zewnątrz.
- Nie może pan wejść bez zapowiedzi. - To nic, znam ją.
Nie może pan tam wejść.
Przepraszam. Nie zdołałam go powstrzymać.
Nic się nie stało. Możesz wyjść.
Dziękuję.
Co robisz, Lorenzo?
Przyniosłem ci to.
- Nie mogę go przyjąć. - To nie prezent.
Chcę ci zapłacić za wszystko, co zrobiłaś.
I tak go nie wezmę.
Gotowe.
Tamten wyglądał jak mebel.
A teraz spójrz. Zobacz, jaka energia, moc, ile kolorów.
Powinieneś zmienić okulary.
Dlatego sekretarka nie chciała mnie wpuścić?
A może dlatego, że biorę trzy psychotropy dziennie.
To nie wygląda na kancelarię prawniczą.
Chcę przeprosić za to, co powiedziałem.
Wszystko robisz dobrze.
Nie zasłużyłaś na to.
Myliłem się.
Przepraszam.
W porządku.
A zatem?
Nadal się leczysz?
Nie.
Nie ma już sensu próbować.
Zastanawiamy się nad adopcją.
A ty?
- Znalazłeś dobrego prawnika? - Nie.
Nie chcę znowu opowiadać tej samej historii i wyjść na szaleńca.
Wolę kogoś, kto mnie nie osądza.
Lorenzo...
Nie interesuje mnie to.
Spójrz.
Dostałem to wczoraj.
Przeczytaj.
Proszę. Spójrz na to.
Wow.
Pozwoli ci go zobaczyć.
Mówi, że nie jesteś zagrożeniem dla jej syna.
Chyba myliłeś się co do swojej byłej.
Na to wygląda.
Dlatego do ciebie przyszedłem.
Potrzebuję mediatora.
Nie specjalizuję się w tym.
To ostatni raz.
Błagam cię.
Wesprzyj mnie jeszcze raz.
Cześć.
Cześć. I co?
Spójrz. Wyglądam jak ojciec? Podobają ci się?
- Bardzo. - Super.
Chodź.
Na podstawie artykułu 438
pani Jensen
proponuje pełne prawo do odwiedzin i wspólną opiekę.
Henrik będzie po równo spędzał czas z każdym z rodziców.
Wiem, że Lorenzo przeżywał ciężki okres,
ale jest dobry.
Chcę, by Henrik miał normalną rodzinę jak każde dziecko.
Cieszę się, że Henrik jest dla ciebie najważniejszy.
Jeśli chodzi o prawo do posiadania rodziny,
musimy dojść do porozumienia
w sprawie artykułu 645, paragraf C.
Zgoda na wyjazd z kraju?
Moja klientka chce, by jej syn poznał rodzinę w Skandynawii.
Nie, ja się na to nie zgodzę.
Panie Roy...
- Możemy to załatwić bez pana. - Nie rozumiem.
Nadal ma pan wyrok w zawieszeniu,
nie rozpoznaje pan syna i...
Raport jest błędny.
Zdiagnozowano zespół Capgrasa.
To znaczy, że nie rozpoznaję twarzy.
Ale rozpoznaję tu wszystkie.
Pana, mojej prawniczki, mojej byłej żony.
Nie poznaję tylko twarzy mojego syna.
- Czy to nie dziwne? - Uspokój się.
Panie Roy, nie chcemy być wobec pana uprzedzeni.
Henrik ma prawo poznać całą rodzinę.
Ze strony matki i ze strony ojca.
Ten temat nie podlega dyskusji.
Ta propozycja to wymuszenie.
Traktujecie Henrika jako zakładnika. Nic z tego.
Skoro nie możemy się porozumieć, wycofujemy propozycję.
- Zażądamy zgody na wyjazd. - Chodźmy, Lorenzo.
- Dobrze. - Chcę zobaczyć syna.
Podpiszę to, chcę go tylko zobaczyć.
I to jutro.
Jutro?
Zgadzasz się?
Tak.
Przygotuję ugodę, żebyście ją podpisali.
- Jesteś tego pewien? - Tak.
Cześć.
Cześć, Henrik.
Dobrze.
- Poradzisz sobie? - Tak.
Cześć, Henrik.
- Dobrze. Zapnę to. - Jest taki ładny i duży.
Cześć...
Przejedziemy się z tatusiem, dobrze?
Cześć.
Jesteś zadowolony?
Tak. Chciałbym, żeby go zobaczył Renato. Możemy jechać do was?
Będzie przyjemniej niż w moim mieszkanku.
Jasne, jedźmy.
Tutaj, Renato. Powiedz: „Renato”.
Jest śliczny!
Teraz przypomina Argentyńczyka.
Wiesz, ile tata musiał się namęczyć, żeby być z tobą?
Nawet nie wiesz, ile walczył.
Wy walczyliście bardziej.
Nie wiem, jak wam dziękować.
Daj spokój, po to jesteśmy.
Jesteście oficjalnie jego rodzicami chrzestnymi.
- Naprawdę? - Trzymaj. Nakarm go.
- Ja? - To będzie zaszczyt.
- Zobaczmy. - Pójdę do toalety.
- Powoli, dobrze? - Napijesz się od chrzestnego.
- Chodź do chrzestnego. - Powoli.
- „Chcę, by chrzestny mnie nakarmił”. - Powoli.
- Urośniesz i będziesz bardzo silny. - Tak!
Cześć!
Lorenzo nie jest z tobą?
- Myślałem, że jest tutaj. - Nie.
Lorenzo?
Lorenzo, co ci jest?
Lorenzo!
Zniknął.
Jak to zniknął?
Jest kopnięty. Miałaś za niego odpowiadać.
Co zrobimy?
Nie wiem.
Synu!
Nadal nie odpowiada.
Straci go na zawsze.
Jedźmy do mamy.
Ja pójdę. Potrzymaj go.
- Chodź do chrzestnego. - Właśnie.
Julieto!
To samochód Lorenza.
Tam stoi samochód Lorenza.
Proszę panią ze mną.
Przepraszam.
Nie wpuszczajcie nikogo.
Strasznie mi przykro. Wiem, że byliście obie bliscy.
- Gdzie Sigrid? - Nie ma śladu jej ani tej staruszki.
Co się stanie z Henrikiem?
Trafi do domu dziecka, dopóki nie skontaktujemy się z krewnymi.
Możemy się nim zaopiekować.
W porządku, dam znać sędzi.
Przepraszam.
Wracajmy do domu.
Tak, skarbie.
DWA LATA PÓŹNIEJ
Nie stawaj na pęknięciach, jak mówiłem. Na paluszkach.
Którędy mam iść? Tędy?
Pokaż mamie, jak się huśtasz. Pokaż jej.
Doskonale!
Właśnie...
Chcesz pofruwać?
- Spójrzmy. - Chciałbyś pofruwać?
Tak? Dobrze, chodź.
Henrik, latający człowiek.
- Nie, nie stawaj na pęknięciach! - Co? Nie nadepnęłam na pęknięcie.
- Chcecie lody? - Dobrze.
Usiądź tam.
Spójrzmy.
- Lody? - Czekolada?
Tak, czekolada!
- Takie duże? - Gdzie mój kolega?
Zaraz wracam.
- Jakie duże? - Gdzie on jest?
Kamień, papier, nożyczki.
Wygrałeś.
Napisy: Patrycja Miljević