Downloaded from YTS.MX
Πολύ χαίρομαι που μαγνητοσκοπώ αυτό για το Netflix.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ξέρετε τι σκεφτόμουν από τότε που υπέγραψα;
Να ήμουν μύγα για να 'βλεπα τα μούτρα της πρώην μου.
Φίλε...
Και τι δεν θα 'δινα!
Μπορεί να με μπλοκάρει στο Instagram,
μπορεί να με μπλοκάρει στο WhatsApp,
μπορεί να με μπλοκάρει στο Facebook.
Μα στο Netflix...
Όχι, δεν μπορεί. Πόσο θα 'θελα...
Μακάρι να ήμουν μύγα.
Να 'βλεπα τα μούτρα της όταν ανοίξει το Netflix κι είμαι στα Προτεινόμενα.
Να κρατάω το πουλί μου. Επιτρέπεται;
Τις προάλλες μου έστειλε μήνυμα μια τύπισσα:
"Αφόνσο, είμαι μεγάλη φαν σου".
"Ευχαριστώ πολύ".
"Πραγματικά". "Σε πίστεψα με την πρώτη φορά".
"Μ' αρέσει η δουλειά σου, μ' αρέσεις εσύ, μα δεν θα πω ψέματα, δεν είμαι μπατίρω".
Πολύ κουλό. Σπανίως αρέσω σε μη μπατίρηδες.
"Δεν είμαι άφραγκη, μα θα 'βλεπα το Alma de Pobre". "Ελεύθερα".
Λέει "Μία ερώτηση: Θα διασκεδάσω;"
Λέω "Μα φυσικά". Και λέει "Ακόμη κι αν δεν είμαι μπατίρω;"
Επειδή ήθελα τα λεφτά της, λέω "Φυσικά".
Ρωτάει "Μα θα το διασκεδάσω όσο οι μπατίρηδες;"
Λέω "Όχι...
Κανείς δεν το διασκεδάζει όσο οι μπατίρηδες".
Εσείς καταλαβαίνετε τι εννοώ!
Χειροκροτάτε χωρίς λόγο.
Ισχύει. Ο φτωχός έδωσε 80 ρεάλ για εισιτήρια; Θα γελάσει για 80 ρεάλ!
Θα διαχειριστεί την κάθε πεντάρα λες κι είναι η τελευταία του.
Αν ο άλλος δεν γελάσει για 80 ρεάλ, θα τα πάρει. "Γέλασα μόνο για 53 ρεάλ!
Όχι. Πλήρωσα 80, γέλασα για 53. Τι διάολο;"
Οι κινήσεις μου είναι επεξηγηματικές,
αλλά έτσι πάνε σπίτι οι φαν μου.
"Όχι, πλήρωσα... Απίστευτο; Πλήρωσα 80...
Και γέλασα μόνο για 53, γαμώτο".
Είπα αυτό το αστείο στη Μανάους κι ήταν του στιλ "Γέλασα μόνο για 53."
Όχι, τους άρεσε. Έκαναν...
Ξέρω, οι φαν μου είναι γενικά άφραγκοι. Όσοι με παρακολουθούν.
Χαίρομαι να βλέπω πόσο τους αρέσω.
Γιατί δεν έχουμε ιδέα τι γίνεται.
Μόνο όταν σε αναγνωρίζει κάποιος, παίρνεις μια ιδέα πόσο σε συμπαθεί,
παρότι δεν υπάρχει σωματική επαφή ή δεν σε γνωρίζει καλύτερα.
Καλή φάση. Ενίοτε περπατάω στον δρόμο...
Όπου κι αν είμαι. Κατεβάζουν το παράθυρο στο αμάξι με μεγάλη θέρμη.
Πάντα έτσι, χειροκίνητα, γιατί οι φαν μου είναι άφραγκοι.
Ποτέ από κάνα τζιπ, να βουίζει...
Ποτέ από καμιά BMW.
Ποτέ. Πάντα ένας τύπος που...
Ποτέ δεν λέει "Γεια σου, Αφόνσο. Ο Αφόνσο Πατζίλα δεν είσαι;
Μ' αρέσει η δουλειά σου και των φίλων σου, του Τιάγκο, του Μάρτσιο, του Τζι.
Μ' αρέσει η τετράδα σας κι οι παραστάσεις που ανεβάζετε.
Συνεχίστε έτσι. Σε ακολουθώ στο YouTube, στο Instagram...
και στο Facebook.
Κι ελπίζω να συνεχίσεις έτσι.
Θα συνεχίσω να σε παρακολουθώ. Συγχαρητήρια στη μαμά σου".
Ποτέ αυτό. Λένε "Ρε καθυστερημένε, πού πήγε ο πατέρας σου;"
Πάντα είναι κάποιος αγενέστατος.
Πάντα κάποιος αγενέστατος.
Τις προάλλες, ένας τύπος με Celta, κατέβασε το παράθυρο και φώναξε
"Ξέρω ότι σου έγλειψαν την κωλοτρυπίδα!"
Ήμουν σε λεωφόρο, γύρισαν και κοιτούσαν.
Και δεν μπορούσα να μιλήσω, γιατί ίσχυε!
Λέω "Με τσάκωσες!"
"Συνέχισε έτσι!" "Έγινε, θα μου τη γλείφουν!" "Άντε γεια!"
Και πήγε ν' ανεβάσει το παράθυρο, αλλά είχε κολλήσει.
Είχατε ποτέ αμάξι που το παράθυρο κατεβαίνει έτσι;
Στο ανέβασμα, όμως, άνετο.
Είχατε ποτέ τέτοιο αμάξι;
Όταν το οδηγεί κάποιος και πάει ν' ανοίξει παράθυρο, λες "Όχι!"
Θες δυο άτομα για να το ανεβάσεις.
Ένας στο χερούλι κι ένας να σπρώχνει απ' έξω.
Πιο μπατίρης απ' αυτό δεν υπάρχει.
Είχατε τέτοιο αμάξι;
Στα διόδια, ανοίγεις την πόρτα και πληρώνεις απ' τη χαραμάδα.
Ο υπάλληλος σε κοιτάει κάπως επικριτικά. Εσύ: "Λες να 'θελα τέτοια σακαράκα;"
Οι υαλοκαθαριστήρες δεν καθαρίζουν πια, κάνουν μόνο...
"Γάμα το, το καθαρίζω εγώ!"
Παίρνεις το καθαριστήρι και καθαρίζεις.
Ο συνοδηγός είναι του στιλ "Θέλει αλλαγή το λάστιχο".
"Σοβαρά; Έχω τον Σέρλοκ Χολμς μαζί μου!"
Είχατε τέτοιο αμάξι;
Είναι τόσο παλιό, που δεν μαζεύεται η ζώνη, την τραβάς εσύ.
Γάμα τα. Λες στον συνοδηγό "Δέσ' τη γύρω σου, αν τρακάρουμε, πέθανες!"
Είχατε τέτοιο;
Το χερούλι έχει σπάσει, οπότε κατεβάζεις το παράθυρο για ν' ανοίξεις την πόρτα.
Νιώθεις πως είσαι τζέντλεμαν με τον εαυτό σου.
"Να σας ανοίξω την πόρτα".
Είχατε τέτοιο αμάξι;
Τέλος πάντων, χαίρομαι που έγινα αναγνωρίσιμος λόγω δουλειάς,
παρότι ξέρω πως παραμένω περισσότερο ανώνυμος.
Γιατί ζούμε σε φούσκες. Μας γνωρίζουν συγκεκριμένοι άνθρωποι.
Παλιά, οι διάσημοι ήταν πραγματικά διάσημοι.
Γιατί η τηλεόραση ήταν το μόνο μέσο που υπήρχε,
οπότε γινόσουν διάσημος αν έβγαινες στο Globo.
Αν έβγαινες στο SBT, αν έβγαινες στο Record.
Μπα, κανείς δεν είναι διάσημος στο Record. Εκτός αν είσαι δαίμονας ή πάστορας.
Ενίοτε, είναι το ίδιο πρόσωπο, κήρυκα Βαλντομίρο. Και μετά...
Σαν θρησκευτικό ψυχαγωγικό πάρκο.
Δεν σας φαίνεται κάπως ειρωνικό
που ο Βαλντομίρο λέει ότι θα γιατρέψει άλλους κι εκείνος κουτσαίνει;
Είναι του στιλ "Αδερφέ, θα σε γιατρέψω!"
Είναι τέλεια, πάντως.
Διανύουμε μια πολύ ωραία περίοδο.
Έχω μια ομάδα με τον Τιάγκο Βεντούρα, τη 4 Amigos, και γυρνάμε τη Βραζιλία.
Ξεπούλησαν όλες οι παραστάσεις.
Κάνουμε κωμωδία δέκα χρόνια, τα εννιά χωρίς κοινό, κυρίες και κύριοι.
Φέτος ήρθε κόσμος κι ομολογώ πως είναι πολύ ωραία όταν έρχεστε.
Πολύ πιο ωραία.
Και συζητάμε πολύ μεταξύ μας για να παραμένουμε προσγειωμένοι
και για να καταλάβουμε πως είναι εφήμερο.
Ξέρουμε ότι σε δυο χρόνια θα έρθουν άλλοι κωμικοί κι εμείς θα συνεχίζουμε,
μα δεν υπάρχει καλύτερο για έναν κωμικό, έναν καλλιτέχνη,
απ' το να βγαίνει στη σκηνή και να βλέπει κόσμο.
Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο, μεγαλύτερη επιβράβευση...
Σοβαρά, δεν λαϊκίζω τώρα.
Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο,
απ' το να βγαίνεις στη σκηνή, να βλέπεις κόσμο και να σκέφτεσαι
"Διάολε, δες πόσα φράγκα θα βγάλω!"
Κάποιοι ρωτάνε "Ρε Αφόνσο, μόνο τα λεφτά σε νοιάζουν;"
Πλάκα κάνω. Όχι βέβαια.
Και το φαΐ κι οι γκόμενες!
Πλάκα κάνω!
Ξέρετε γιατί μ' αρέσει αυτό το αστείο;
Γιατί υπάρχουν δύο είδη μπατίρηδων.
Ο κουλ τύπος που λέει "Ρε καθικάκι!
Αλήθεια βγάζεις φράγκα; Πάρε μου ένα μηχανάκι!"
Είναι κι ο ξινισμένος τύπος, που λέει "Δεν ήταν αστείο αυτό".
Μερικές φορές το κάνουμε αυτό. Αφήστε την ξινίλα. Φτάνει η αφραγκιά μας.
Δεν λέει να 'σαι ξινισμένος κι άφραγκος μαζί.
Μερικές φορές...
φερόμαστε σαν καθίκια χωρίς να το καταλάβουμε.
Αυτό έχει συμβεί σε όλους.
Όταν μια γυναίκα, μια φίλη, μια ξαδέλφη, μια γνωστή μας
βγάζει πιο πολλά λεφτά, γυρνά λίγο πιο αργά,
γνωρίζει νέο κόσμο, κάνει νέους φίλους,
ποστάρει φωτογραφίες από ταξίδια, καινούρια ρούχα,
ποτέ δεν σκέφτεσαι "Δουλεύει σκληρά. Πήρε προαγωγή.
Αποδεικνύει πως οι γυναίκες είναι αντάξιες των αντρών".
Που και βέβαια είναι.
Όχι. Το πρώτο που θα πεις είναι "Πουτάνα έγινε;"
Πιθανότατα όχι.
Μα ποιος ξέρει;
Δεν θα την κατηγορούσα!
Πρέπει να στηρίζουμε τους φτωχούς,
γιατί όταν βγάζουν λεφτά, είναι λεφτά.
Οι πλούσιοι τα λένε "κι άλλα". Οι φτωχοί τα λένε "λεφτά".
Έχετε ακούσει ιστορίες για πλούσιους που έχασαν τα πάντα κι αυτοκτόνησαν;
Όταν οι φτωχοί βγάζουν πολλά λεφτά και τα χάνουν, είναι του στιλ "Ε, καλά!"
"Αγόρασα αμάξια, πήδηξα πουτάνες, έτσι είναι η ζωή!
Έλεγαν πως το παγωμένο γιαούρτι έχει λεφτά κι επένδυσα."
Είναι αληθινά λεφτά για τον φτωχό.
Όταν ο άφραγκος πιάσει το λαχείο, πιστεύει πως δεν θα ξαναδουλέψει.
Κερδίζει και σκέφτεται "Θεέ, δεν πρόκειται να ξαναδουλέψω!"
Τρία χρόνια μετά είναι οδηγός Uber.
Γιατί για τους φτωχούς είναι "λεφτά". Για τους πλούσιους "κι άλλα".
Όταν βρίσκει λεφτά οι πλούσιος,
τα βγάζει απ' την τσέπη του στιλ "Για δες, 100 ρεάλ".
Έχετε δει φτωχό να βρίσκει λεφτά;
Κάποιοι τρώγονται αυτήν τη στιγμή. "Διάολε..."
Ψάχνουν τις τσέπες τους. "Ποτέ δεν ξέρεις..."
Όταν ο φτωχός βρει λεφτά στην τσέπη του, είναι του στιλ "Αδερφέ!
Απ' το πουθενά, Θεέ; Μου έβαλες...
αυτό το δωράκι... Δεν είμαι άξιος, Κύριε, για τέτοιες ευλογίες!
Αλληλούια!
Δεν είμαι... Α!
Δες εδώ.
Σ' ευχαριστώ, Θεέ μου!"
Το βγάζει έξω. Δύο ρεάλ. "Γαμάτο!"
Τώρα είναι κατά δύο ρεάλ λιγότερο άφραγκος!
Κι όσο πιο φτωχός, τόσο εκτιμάς το χρήμα.
Τον φτωχό τον ξεχωρίζεις όχι όταν αγοράζει αμάξι ή σπίτι,
μα όταν αρχίζει να βγάζει χρήμα και το πρώτο που λέει είναι
"Τέρμα η οικονομία στη μάσα!"
Γιατί ο φτωχός δεν είχε ποτέ φαγητό.
Μετά λέει "Θέλω μείγμα πρωτεϊνών μαζί!"
Αν σας λέει κάτι αυτό, συγχαρητήρια, είστε μπατίρηδες!
Αν καταλαβαίνετε,
αυτή η παράσταση είναι για σας!
Για τους πλούσιους, το μείγμα πρωτεϊνών...
Πώς να το εξηγήσω τώρα;
-Ό,τι δεν είναι ρύζι ή φασόλια... -Είναι "μείγμα".
Όλοι οι μπατίρηδες μπροστά...
Όσο πιο φτωχός, τόσο εκτιμάς τα λεφτά σου.
Το ξέρω επειδή η μαμά μου μας μεγάλωσε με 400 ρεάλ τον μήνα.
Τρία παιδιά με 400 ρεάλ.
Ήμασταν τόσο άφραγκοι, που μας λυπόντουσαν οι φτωχοί.
Ήμασταν το παράδειγμα: "Ας μην πατώσουμε τόσο!"
Ρωτούσα τη μαμά μου...
Μεγάλωσα ακούγοντας πράγματα που ακούν μόνο οι πάμπτωχοι.
"Δεν έχω λεφτά ούτε να χέσω σε τουαλέτα σταθμού λεωφορείων".
Τη σιχαίνομαι αυτήν τη φράση.
"Τουαλέτα σταθμού λεωφορείων!"
Κι ούτε καν θα ταξιδεύαμε! Ανεξήγητο!
"Μαμά, αγόρασε!;" "Μόνο αν βγάλω λεφτά απ' τον κώλο!"
Μέχρι τα 13 μου, νόμιζα πως πλήρωνε τα πάντα με τον κώλο.
"Μετρητά ή με κάρτα;" "Οκτώ δόσεις στον κώλο της μαμάς μου.
Ένα βυζί για προκαταβολή κι ο κώλος σε δόσεις.
'Πισινο-στωτική' κάρτα. Περάστε την.
Έπρεπε να πηδήξει την ουρά, αλλά θα έρθει αμέσως να πηδήξει κι αυτή".
Η μαμά από κάτω: "Δεν πλήρωσα τίποτα με τον κώλο!
Δεν κυριολεκτούσα!"
"Δεν έχω ούτε για να χέσω σε τουαλέτα σταθμού". Άθλιο.
Τα πρώτα μου λεφτά τα έβγαλα σε ηλικία 16 ετών.
Τα πρώτα μου πολλά λεφτά.
Με ρώτησαν "Τι θα τα κάνεις;"
Πήγα στον κοντινότερο σταθμό κι απόλαυσα χέσιμο.
Απίστευτη αίσθηση. Έβλεπα τα πούλμαν. "Αυτό θα πει να 'σαι πλούσιος".
Δεν φαντάζεστε πόσο άφραγκοι ήμασταν.
Μερικές φορές που μιλάω με τη μαμά και λέει "Αχ, πόσο μου λείπουν τα παλιά!",
θέλω να της ρίξω μπουνιά.
Μαύρη φτώχεια. Ο μικρός αδελφός ζει στην Πορτογαλία.
Ο μεγάλος ζει στο Αραϊάλ ντο Κάμπο. Έχει καιρό που μετακόμισε.
Τρελάρας, τον λατρεύω. Φτιάχνει φοβερές χύτρες από κονσερβοκούτια.
Tασάκια από κουτάκια φτηνής μπίρας. Ούτε καν φαίνεται πως ήταν κουτάκια!
Τον κοροϊδεύω γιατί δεν έχει ίντερνετ, είναι χίπης. Δεν θα το δει αυτό.
Κι ο μικρός ζει στη Λισαβόνα εδώ και τρεις τέσσερις μήνες.
Εγώ του έβγαλα το εισιτήριο και τον συντηρώ.
Πιστεύω πως αυτό πρέπει να κάνεις όταν βγάζεις λεφτά
κι ο αδελφός σου δέχεται απειλές θανάτου.
Το μισεί αυτό η μαμά. "Θα το δουν στο Netflix και θα τον κυνηγάνε!"
Ισχύει!
Ζει εκεί.
Τη μέρα που τον πήγαμε στο αεροδρόμιο με τη μαμά,
εκείνη τα 'μπηξε.
Έφευγε ο γιος της, οπότε την αγκάλιασα. Λέω "Ηρέμησε, δεν είναι τόσο μακριά".
Με κοιτάζει και λέει
"Νοσταλγώ την εποχή που ο Ζαν ήταν νεογέννητο".
Κι όταν ήταν νεογέννητος ο Ζαν, ήμασταν στα πιο φτωχά μας.
Πίστευα πως δεν γινόταν να μπατιρίσουμε περισσότερο. Κι όμως...
Η μαμά είχε δυνατό κίνητρο!
Ο ουρανός των μπατίρηδων ήταν το όριό της.
Ήμασταν πάρα πολύ φτωχοί.
"Νοσταλγώ τον Ζαν νεογέννητο".
Τα πήρα τόσο, που λέω "Θα σου πω μια ιστορία για να μην νοσταλγείς".
Θα την πω και σ' εσάς. Όταν ο αδελφός μου ήταν ενός...
Όταν ήταν ενός έτους, μια φορά ξεμείναμε από γάλα.
Όχι μία, αλλά πολλές φορές.
Όταν λέω "μια φορά", οι μπατίρηδες στο κοινό λένε "Τι μία...".
Υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ φτωχών. "Μόνο μία φορά;"
Ο άλλος λέει "Τι είναι το γάλα;"
Μια φορά, που λέτε, ξεμείναμε από γάλα. Η μαμά δούλευε τα πρωινά.
Πάντα έκανε ό,τι μπορούσε για να μη στερούμαστε τίποτα.
Συχνά τα στερούμασταν. Πάντως προσπαθούσε.
Δούλευε απ' τις 7:00 π.μ. ως τα μεσάνυχτα.
Δούλευε σαν σκυλί και μας ανέθετε δουλειές στο σπίτι.
Ο μικρός ήταν ενός, εγώ ήμουν οκτώ κι ο μεγάλος μου αδελφός ήταν 15 τότε.
Εγώ πρόσεχα τον μικρό, μαγείρευα, καθάριζα,
κι ο μεγάλος ήταν σε ηλικία που τα φτωχά παιδιά πάνε και καπνίζουν μαύρο.
Έκανε τα δικά του στο σπίτι.
Μια μέρα που μας είχε τελειώσει το γάλα, ο μικρός άρχισε να κλαίει.
Είχα εκνευριστεί επειδή δεν καταλάβαινα γιατί έκλαιγε.
Όσο απελπιζόμουν, τόσο έκλαιγε εκείνος.
Σκέφτηκα πως θα πεινούσε, μα δεν είχαμε γάλα.
Κλάμα εκείνος, απελπισία εγώ.
Και τότε δεν μπορούσα να πάρω τη μαμά, δεν υπήρχαν κινητά.
Βασικά, υπήρχαν, μα ό,τι δεν είχαμε, η μαμά έλεγε πως δεν υπήρχε.
"Μου παίρνεις μπισκότα;" "Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα!
Εκτός αν το βγάλω απ' τον κώλο μου!"
Δεν μπορούσα να την πάρω, αλλά απελπίστηκα τόσο,
που του έφτιαξα ένα τσάι με μελισσόχορτο.
Ναι.
Μελισσόχορτο. Εκείνο το χορτάρι που φυτρώνει στις αυλές των φτωχών.
Και του το 'δωσα χωρίς να ξέρω ότι είναι σαν φυσική δραμαμίνη.
Δεν λέει πουθενά "Μη δίνετε πολύ, μπορεί να πεθάνει".
Έπεσε ξερός, μιλάμε. Το μωρό ξεράθηκε στον ύπνο.
Όταν ξύπνησε, ήταν οκτώ ετών πια. "Θεέ, τι έχασα;"
Το ήπιε στις 9:00 π.μ., η μαμά μου γύρισε στις 12:30 τη νύχτα
και ήδη κοιμόταν απ' τις εννιά το πρωί.
Τον πήρε αγκαλιά κι είχε γίνει αλοιφή.
Εδώ ήταν το κεφάλι του. Έλιωνε.
Η μαμά είπε "Τον σκότωσες!"
Λέω "Όχι!" Τον κουνούσε και τίποτα, χαμπάρι!
"Μαμά, δεν πέθανε". Τον κοπανούσε. "Δες, Αφόνσο! Χάλασε!"
Λέω "Μαμά, δεν τον σκότωσα. Πεινούσε".
Και λέει "Πέθανε απ' την πείνα;"
"Όχι! Πεινούσε και του έδωσα ένα τσάι με μελισσόχορτο".
Λέει "Τι πράγμα;" "Δύο μπιμπερό".
"Είσαι τρελός;"
"Κοιμήθηκε λίγο πριν το τρίτο.
Δεν ήξερα τι να κάνω".
Και θυμάμαι ότι τη σόκαρα τόσο πολύ, που από εκείνη τη μέρα κάτι άλλαξε.
Κάτι κλίκαρε στο μυαλό της.
Από εκεί και πέρα, του έδινε τσάι με μελισσόχορτο σε κάθε ευκαιρία!
Ξεραινόταν το παιδάκι.
Τώρα πια είμαστε ευκατάστατοι, μην πω και ψέματα.
Ήμασταν φτωχοί παλιά, μα όχι πλέον.
Όχι. Η μαμά απέκτησε κατά παραγγελία κουζίνα.
Στα 55 της, είναι το μόνο προσχεδιασμένο πράγμα στη ζωή της.
Την παράτησαν τρεις άντρες, είχε τρία "στιγμιαία λάθη". Λέτε να σχεδίασε κάτι;
Τα παιδιά έβγαιναν με μπάτζι τζάμπινγκ.
Έκοβε τον ομφάλιο λώρο και συνέχιζε τις δουλειές.
"Άλλο ένα αυτήν τη βδομάδα".
Τώρα πια είμαστε ευκατάστατοι. Δείτε πόσο έχουμε προκόψει.
Τις προάλλες, στο πρωινό, πρόσεξα πόσο καλύτερα είμαστε.
Παίρναμε πρωινό και πρόσεξα ότι τα μαχαιροπίρουνά μας...
ήταν όλα σετ. Απίστευτο;
Όλα ήταν μαύρα, κανένα δεν είχε το κάψιμο απ' το τηγάνι.
Κάποιοι κοιτάτε απορημένοι. Οι μπατίρηδες λένε "Πιάσατε την καλή!"
Έτσι είναι.
Έχετε δει μαχαιροπίρουνα φτωχών; Είναι σαν να λήστεψαν διάφορα σπίτια.
Πηγαίναμε επίσκεψη κι η μαμά έλεγε "Πάρτε δυο πιρούνια!"
Μόλις πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι πρόκοψα στη ζωή.
Είπα "Είμαστε πλούσιοι, μαμά". Αγκαλιαστήκαμε, συγκινήθηκα.
Πήγα απ' τη μαμά τις προάλλες κι όταν άνοιξα τον φούρνο, δεν θα το πιστεύετε,
δεν είχε μέσα κατσαρόλα με χρησιμοποιημένο λάδι. Κουλό;
Αυτό θα πει προκοπή! Πατάτες σε φρέσκο λάδι!
"Θες πατάτες τηγανητές; Φρέσκο λάδι!"
Όχι πατάτες με γεύση ψαριού με γεύση κρέατος.
Οι πατάτες των φτωχών
θα 'πρεπε να λέγονται "ναπολιτέν", έχουν τρεις γεύσεις.
Πατάτα τρανσέξουαλ. Γεννιέται πατάτα, προσδιορίζεται ως κρέας.
Θυμάμαι πως όταν ήμουν μικρός έλεγα "Μαμά, κάποτε θα βγάλω πολλά λεφτά".
"Αφόνσο, σκάσε και πλένε πιάτα!" "Μα, μαμά...
Κάποτε θα βγάλω τόσα λεφτά, που δεν θα ξαναπλύνω πιάτα!"
"Μέχρι τότε, σκάσε και πλένε!"
"Θα βγάλω λεφτά και θα πάψουμε να είμαστε φτωχοί".
"Αφόνσο, άκου καλά τη μητέρα σου.
Όσα λεφτά κι αν βγάλεις, πάντα μπατίρης θα 'σαι".
"Γιατί;" "Αφόνσο, άκου καλά.
Εσύ αφήνεις τη φτώχεια..."
-"Μα δεν σ' αφήνει εκείνη". -Δεν αντέχουν οι κουφάλες!
Στάνταρ όποτε κάνω αυτήν την παράσταση...
100%, δεν κρατιούνται και το λένε.
Είναι εντυπωσιακό.
Ενίοτε δεν το θες, μα είναι δυνατότερο από σένα.
"Εσύ αφήνεις τη φτώχεια..."
Λες και πρέπει να το ξεράσουμε.
Μια φορά που άρχισα να το λέω, ένας μουγκός στη γωνία...
Κι εγώ είμαι του στιλ...
"Εσύ αφήνεις τη φτώχεια..." Ποτέ δεν την κατάλαβα αυτήν τη φράση.
Μέχρι πέρυσι τον Ιανουάριο, στα 30 μου χρόνια.
"Εσύ αφήνεις τη φτώχεια, μα δεν σ' αφήνει εκείνη".
Τον Ιανουάριο πήγα στην πλατεία Τάιμς της Νέας Υόρκης.
Απ' τις ωραιότερες στιγμές μου.
Εγώ πρέπει να σας χειροκροτήσω, γιατί εσείς το πληρώσατε.
Η πρώτη ταινία που είδα στο σινεμά ήταν το Spider Man του Τόμπι Μαγκουάιρ.
Η καλύτερη του 2001.
Το 2001 πήγα πρώτη φορά σινεμά, στο καλύτερο Spider Man.
Όταν βρέθηκα εκεί, μικρό παιδί, ξετρελάθηκα. Εκείνη η τεράστια οθόνη.
Γύρισαν σκηνές στην πλατεία Τάιμς και σκεφτόμουν συνέχεια
"Μια μέρα θα πάω κι εγώ εκεί".
Τον Ιανουάριο πήγα με τον Τιάγκο Βεντούρα, απ' τις πιο ευτυχισμένες στιγμές μου.
Φτάσαμε εκεί, είχε γύρω στους -3. Ο Τιάγκο έτρεμε.
Εγώ είμαι απ' την Κουριτίμπα, κυριλέ.
Ο Τιάγκο τουρτούριζε. "Μπρο, πάει το πουλί μου. Χάθηκε με τα μπαγκάζια".
Λέω "Δυο λεπτά". Και λέει "Ούτε δύο εκατοστά!"
Έκανε ψοφόκρυο. Λέει "Πάμε στο ξενοδοχείο!"
Λέω "Πάμε πλατεία Τάιμς". "Θα ψοφήσω απ' το κρύο, μαλάκα!"
Λέω "Όχι, Τιάγκο. Πάμε στην πλατεία Τάιμς".
"Καλά, μαλάκα, γρήγορα".
Πήγαμε κι ήταν απ' τις πιο ευτυχισμένες στιγμές μου.
Ήταν περασμένες τρεις τα ξημερώματα όταν φτάσαμε. Χιόνιζε.
Ήταν πραγματικά υπέροχη μέρα.
Εγώ κι ο Τιάγκο. Έβαλα τα κλάματα. Ανατριχιάζω ακόμη.
Γιατί δεν ήμουν ο 30χρονος Αφόνσο, αλλά ο 14χρονος.
Είχα μπροστά μου αυτό το θέαμα, αγκαλιά με τον Τιάγκο, και σκεφτόμουν μόνο...
"Θα δίνουν έναν σκασμό λεφτά σε ρεύμα".
Τότε κατάλαβα τι εννοούσε η μαμά.
"Εσύ αφήνεις τη φτώχεια..."
Αγκάλιασα τον Τιάγκο. "Γαμώτο, ρε μπρο!"
"Φοβερή αίσθηση". "Πρέπει να κοστίζει ο κούκος αηδόνι!"
Λέει "Τι βλάκας είσαι!" "Γιατί;" "Το παίρνουν παράνομα".
Πάντα κάντε παρέα με φτωχότερους από σας.
Τότε κατάλαβα γιατί παραμένεις φτωχός μέσα σου.
Όσα λεφτά κι αν βγάλεις,
αν υπήρξες ποτέ φτωχός, θα είσαι πάντα φτωχός.
Η φτώχεια δεν είναι όλη η εικόνα, μα οι λεπτομέρειες.
Δεν είναι στα μεγάλα, μα στα μικρά.
Οι φτωχοί είναι σαν τους πλούσιους, αλλά φτωχοί.
Ισχύει. Τη φτώχεια τη βλέπεις στις λεπτομέρειες.
Εκεί τη βλέπεις.
Πάρτε, ας πούμε, ένα "φυσιολογικό" άτομο και στείλτε το στο φεγγάρι και πίσω.
Στη συνέντευξη, όταν επιστρέψει, "Λοιπόν, πώς ήταν;"
"Ένα απ' τα πιο καλύτερα συναισθήματα που έχω νιώσει, αν όχι το καλύτερο,
και δεν ξέρω αν θα βιώσω ξανά κάτι τέτοιο.
Γιατί από κει πάνω είδα πόσο μικροί είμαστε πραγματικά
στο ολοένα διευρυνόμενο σύμπαν. Απλώς περαστικοί.
Κάθε φορά που γκρινιάζω, θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων και που υπάρχω.
Όταν φύγω απ' αυτόν τον κόσμο, εκείνος θα συνεχίσει.
Γι' αυτό θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων και να προσπαθήσω να αφήσω το σημάδι μου".
Αυτό είναι το φυσιολογικό άτομο. Τώρα, στείλτε έναν φτωχό.
Όταν γυρίσει, θα πει "Δεν τ' αξίζει τα λεφτά του."
"Τι εννοείς;"
"Πάρα πολλή βενζίνη για το πηγαινέλα!"
Δεν είναι όλη η εικόνα, μα η λεπτομέρεια.
Όσα λεφτά κι αν βγάλει, ο φτωχός θα παραμείνει φτωχός.
Πάντα θα 'χει μπατίρικη ψυχή.
Πάντα θα υπάρχει ένας κοιμισμένος Γουέσλι εδώ κάτω.
Μια Μίριαμ... Το ιδανικό όνομα φτωχού κοριτσιού.
Μπατίρισσα και θρήσκα. Οι Μίριαμ γεννιούνται θρήσκες.
Βγαίνουν έτοιμες για κήρυγμα, με τη μακριά φούστα και τον χτίστη σύζυγο.
Αυτό είναι το σετάκι Μίριαμ, τι να κάνω; Εργοστασιακές ρυθμίσεις.
Κάποιοι θυμούνται...
"Γαμώτο, η τάδε Μίριαμ όντως είναι θρήσκα!"
Η φτώχεια δεν είναι όλη η εικόνα.
Έχετε δει τον Εξορκιστή; Εκείνο το παιδί δεν είναι δαίμονας.
Μα μερικές φορές είναι. Το έχετε δει; Είναι επτά οκτώ ετών, δεν είναι δαίμονας.
Μα μερικές φορές λέει "Θα σε σκοτώσω!"
Μερικές φορές είναι ο δαίμονας. Όχι πάντα. Μερικές φορές.
Όπως ο πρώην φτωχός. Δεν είναι πάντα φτωχός.
Μα μερικές φορές...
θα του ξεφύγει ένα "δεν πειράζει" κι ένα "Ο Θεός βλέπει τα πάντα".
Του λες "γεια" και λέει "Συγγνώμη αν έκανα κάτι κακό".
"Παίρνετε κουπόνια;" Βλέπετε αυτήν τη...
Η φτώχεια είναι στις λεπτομέρειες.
Στα μικρά.
Θέλετε να ξεχωρίσετε τον φτωχό; Σκεφτείτε δύο άτομα, δίπλα δίπλα.
Έχουν τα ίδια λεφτά στην τράπεζα. Ίδια ηλικία, ίδιο φύλο.
Είναι ολόιδιοι κι εξίσου πλούσιοι, μα μόνο ο ένας υπήρξε φτωχός.
Πώς ξεχωρίζεις ποιος ήταν φτωχός κάποτε;
Τους κοιτάς που στέκονται.
Πέντε λεπτά μετά, ο μη πρώην φτωχός στέκεται άνετος.
Ο πρώην φτωχός θα στέκεται έτσι.
Αυτό είναι το χειρόφρενο του φτωχού, φίλε.
Στις 4:59 είναι έτσι, μετά τις 5:00, έτσι.
Μετά τις επτά, κράζει. "Η Ζακλίν γκαστρώθηκε, τα 'μαθες;"
Είναι η λεπτομέρεια. Η φτώχεια δεν είναι όλη η εικόνα.
Κάποια πράγματα βγάζουν τον φτωχό από μέσα σου.
Πρωινό σε ξενοδοχείο. Χριστούλη μου!
Ξυπνάει ο Γουέσλι μέσα σου...
"Έχει παπάγια!", λέει.
"Έχει παπάγια!"
Στο σπίτι σαπίζει, μα στο ξενοδοχείο "Θεέ μου, παπάγια!
Φά' τη, κάνει καλό στο έντερο.
Πεπόνι! Σταφύλια!
Αβγά, λουκάνικα, ρίξε λίγο μελάκι!
Για κάτσε, ταπιόκα είναι εκείνη;
Πάρε καμιά μπανάνα για αργότερα".
Διότι ο φτωχός θα φάει πρωινό στο ξενοδοχείο
ο κόσμος να χαλάσει.
Δεν πά' να καίγεται.
"Προσοχή. Εκκενώστε το ξενοδοχείο. Καίγεται. Εκκενώστε το".
"Είναι 9:45 π.μ.! Θα βάλω λίγα δημητριακά!"
Και γυρνάει φλεγόμενος, με τα δημητριακά. "Σώστε τα δημητριακά!"
"Ξαναπάω! Δεν πάω! Ξαναπάω!"
"Είναι εκεί ο γιος σας;" "Όχι!
Είδα το γιαούρτι!"
Ο φτωχός θα πάρει πρωινό. Εγώ τρώω πάντα, σε καλά και σε κακά ξενοδοχεία.
Κι έχω μείνει σε άθλια ξενοδοχεία.
Μια φορά, ήταν τόσο χάλια, που όταν ζήτησα μια πετσέτα
λένε "Πάρε απ' την απλώστρα!"
Λέω "Καλά, αλλά μαζεύετε τον σκύλο σας;"
Ενώ μάζευα την πετσέτα, λέει "Μάζεψε όλα τα ρούχα, θα βρέξει!"
Πολλά μανταλάκια.
Οι φτωχοί πετάνε τα πλυμένα λες κι είναι πτώμα.
Παρεμπιπτόντως, τίποτα δεν βασανίζει το μυαλό του φτωχού όσο...
Όχι "Υπάρχει μεταθανάτια ζωή;" ή "Υπάρχει Θεός;"
Τίποτα απ' αυτά δεν βασανίζει το μυαλό του φτωχού
όσο, ένα κρύο πρωινό, στις 6:30 π.μ.,
που πάει να μαζέψει την μπουγάδα και σκέφτεται...
"Βρεγμένο είναι ή παγωμένο;"
Φανταστείτε το, 6:30 π.μ., και τρίβει το σώβρακο στη μούρη του.
Του παίρνει τη θερμοκρασία.
Και δεν είναι σίγουρος.
"Μαμά, βρεγμένο ή παγωμένο;" Το βάζει στον κόρφο της.
"Παγωμένο απλώς".
Το φοράς και λες "Βρεγμένο ήταν, ρε μαμά!"
Εγώ πάντα παίρνω πρωινό στα ξενοδοχεία.
Πάντα. Μένω σε ξενοδοχείο έξι μέρες τη βδομάδα.
Πάντα παίρνω πρωινό,
παρότι ποτέ δεν το θέλω.
Μάρτυς μου ο Θεός. Ποτέ δεν το θέλω.
Κλείνω το κινητό. Οι παραστάσεις τελειώνουν αργά.
Σου τηλεφωνούν διάφοροι, υπερένταση, τον παίζεις και λίγο, και κοιμάσαι...
στις 6 το πρωί, και το πρωινό είναι ως τις δέκα.
Σωματικά, θα ήταν καλύτερο να ξεκουραστώ, να φάω και να είμαι καλύτερος το βράδυ.
Κλείνω κινητό, βγάζω το τηλέφωνο απ' την πρίζα, "Μην Ενοχλείτε" στην πόρτα.
Λέω "Αδερφέ, όχι, δεν θα ξυπνήσω! Να σου πω κάτι;
Γάμα το! Δεν θα φάω πρωινό!"
Στις 9:45 π.μ. ακούω "Σήκω..."
"Δεν θα φας πρωινό;"
"Πάρε δρόμο!
Είμαι φίλος του Ζούκα, θα σε σκίσει!"
"Δεν θα..." "Ποιος είναι εκεί;" Λέει "Μέσα σου.
Ο Γουέσλι".
Λέω "Μα δεν πεινάω". "Δεν έχει να κάνει με την πείνα.
Είναι δωρεάν".
Έτσι είναι.
Και τρώμε πρωινό.
Η φτώχεια δεν είναι όλη η εικόνα, αλλά η λεπτομέρεια.
Κάποια πράγματα βγάζουν τον φτωχό από μέσα σου.
Τις προάλλες, βγήκα με μια απ' τις ωραιότερες γκόμενες που έχω δει ποτέ.
Απορώ γιατί βγήκε μαζί μου.
Βασικά, πάει καιρός, δεν θα πω ψέματα.
Φάγαμε κάτι, κάναμε μια βολτούλα.
Και μετά λέει "Πάμε σπίτι σου".
Λέω "Έγινε, πάμε". Με αιφνιδίασε.
Πάμε, λοιπόν. Έκανε κρύο εκείνη τη μέρα.
Πήγε στο δωμάτιο, πήγα στο μπάνιο κι όταν μπήκα κι εγώ μέσα,
βρήκα στο κρεβάτι μου την ομορφότερη και πιο σέξι γυναίκα που είχα δει ποτέ.
Έκατσα στην πολυθρόνα απέναντι.
Με κοιτούσε ξαπλωμένη, την κοιτούσα καθιστός.
Με κοιτούσε με το όμορφο πρόσωπό της, την κοιτούσα με τη φάτσα μου.
Με κοιτούσε, την κοιτούσα. Και ξανά μανά.
Και το μόνο που σκεφτόμουν; "Με τα ρούχα για έξω θα κοιμηθεί;"
Ούτε στιγμή δεν σκέφτηκα "Θα πάρω αυτήν την κουκλάρα".
Μόνο ο Γουέσλι έλεγε "Τεράστια ασέβεια!"
Γιατί ο φτωχός έχει ένα τσιπάκι στον εγκέφαλο,
που του 'χει βάλει η μάνα του για τα ρούχα.
Η ιεραρχία των ρούχων: Ρούχα για έξω, ρούχα για πιο ασήμαντα μέρη,
για την εκκλησία, για το σπίτι της θείας, για το σπίτι, του αδελφού για το σπίτι,
της μαμάς για το σπίτι,
κι αν είσαι πολύ φτωχός, η μάνα σου αρχίζει να τα κόβει σε πατσαβούρια.
Πας να χέσεις και βλέπεις το παλιό σου μπλουζάκι. "Θεέ μου!
Αυτό φορούσα στην πρώτη μου Κοινωνία.
Μαμά, μόλις κοινώνησε το μπλουζάκι!"
Ακόμη έχω τα ρούχα σε ξεχωριστές ντάνες και τα ρούχα για το σπίτι είναι στοίβα.
Λες στα ρούχα για έξω: "Μη σας δω με τα μέσα ρούχα! Είναι χασικλήδες!
Αν σας δω μαζί τους, θα πέσει ξύλο!"
Κάποια μπλουζάκια είναι τόσο φθαρμένα, που πας να τα πάρεις και λένε "Πάλι εμένα;
Πάρε κάνα άλλο, ρε μαλάκα!"
Το ψάχνεις μες στην ντουλάπα κι εκείνο κρύβεται.
"Γιλέκο, μην του πεις πως είμαι εδώ!
Μην του το πεις! Είμαι κομμάτια! Δες τον γιακά μου. Κώλος έγινε!
Δεν με βγάζει, δέρμα του 'χω γίνει του καριόλη!
Ξέρεις πώς είναι η ζωή μου;
Απ' τη σκάφη πάω στο σκοινί, πάνω του, από πάνω του στη σκάφη.
Ούτε καν με σιδερώνει! Λέει 'Θα τεντώσει μόλις το βάλω'. Όχι!
Μη γελάς, σώβρακο! Εσένα δεν σε φοράει!"
Ξέρετε ποιος θα 'χει μπερδευτεί;
Η φόρμα.
Θα 'χει μπερδευτεί τρομερά, γιατί πάντα ήταν για μέσα. Απ' το πουθενά...
η καριέρα της εκτοξεύτηκε.
Έγινε ινφλουένσερ, πάει σε πάρτι!
Λέει "Θεέ μου, τι θέλω εγώ εδώ;"
Τα ρούχα μιλάνε στην ντουλάπα.
"Ρε κοπελιά, σε τρεις μήνες βγαίνω στη σύνταξη".
"Εγώ τι να πω; Με πήρε ήδη η μαμά".
Κι ένα τρίτο "Τα μάθατε για το τζιν;"
"Τι έπαθε;" "Πήγαινε για σύνταξη κι έγινε σορτσάκι".
Τέλος πάντων, άρχισα να γδύνομαι μπροστά της.
Βασικά, για να το κάνει κι εκείνη. "Δες τι κάνω με τα ρούχα για έξω! Χα!"
Τίποτα. Λέω "Καλά, δικά σου είναι τα ρούχα".
Πάνε στην ντάνα με τα έξω, φοράω τα μέσα.
Λίγο πριν απ' το σεξ, έπλυνα το πουλί μου στον νιπτήρα.
Τι; Κάνετε λες και δεν το ξέρετε, γυναίκες! Δεν με χέζετε;
Σκάμε μύτη με τις άκρες του πουκάμισου μούσκεμα!
Γυναίκες!
Γυναίκες, αν πριν απ' το σεξ ο άντρας δεν σκάσει μύτη με βρεγμένο πουκάμισο,
υπάρχουν δύο τινά:
Ή δεν έπλυνε το πουλί του
ή είναι έμπειρος και δάγκωσε το πουκάμισο.
Μόνο η ζωή μπορεί να σ' το διδάξει αυτό.
Είναι κάποιοι νεότεροι που με κοιτάνε του στιλ "Μαλακίες!"
Μη με κοιτάτε έτσι, γυναίκες. Εσείς δεν το πλένετε στον νιπτήρα;
Όχι;
Φαντάζομαι τις γυναίκες να κάνουν μπουγάδα στη λίμνη τον παλιό καιρό.
Το μουνί πρέπει να κατατρομάζει με το παγωμένο νερό.
"Ροζάνα, πνίγομαι!
Επειδή μυρίζω ψαρίλα δεν ξέρω και κολύμπι!"
Τέλος πάντων...
"Μο'ς 'νάω" απ' το μπάνιο...
Να δω τι θα μεταφράσει ο υποτιτλιστής εδώ.
"Μο'ς 'νάω";
Για σένα, υποτιτλιστή: "Μο'ς 'νάω", δηλαδή, "μόλις γυρνάω".
Μόλις βγαίνω απ' το μπάνιο κι ανοίγω την πόρτα,
η πιο όμορφη και σέξι γυναίκα που έχω δει ποτέ στη ζωή μου
ήταν στο κρεβάτι μου με στρινγκάκι
και με το μπλουζάκι μου. Για έξω.
Μπαίνω στο δωμάτιο και...
Και λέει "Σ' αρέσει;"
Λέω "Φυσικά. Εγώ το αγόρασα!"
Λέει "Ωραία δεν μου πάει;"
"Καλύτερο όταν βγαίνεις έξω".
Λέει "Τι;" κι εγώ χαζογελάω.
Λέει "Μ' αυτό θα κοιμηθώ". "Με την καμία!"
Λέει "Τι;" Λέω "Δεν παίζει αυτό, είναι άβολο".
Ανοίγω την ντουλάπα κι αρχίζω να της δείχνω ρούχα για μέσα,
σαν να ήμασταν σε παζάρι.
"Αυτό είναι γεμάτο τρύπες, γαμάτο!"
Λέει "Όχι". "Δεν θα αντισταθείς σ' αυτό. Είναι καλή φάση, απ' τη NASA".
"Όχι". "Τι λες γι' αυτό που το 'κλεψα από άστεγο;"
Λέει "Όχι". Της δείχνω κι άλλο. Λέει "Δεν σ' αρέσει αυτό που φοράω;"
"Όχι, μ' αρέσει. Σου πάει πολύ.
"Αν δεν σ' αρέσει, έλα να μου το σκίσεις".
Μου 'ρθε σκοτοδίνη, έκατσα.
Με φίλησε στον σβέρκο, λέω "Όχι, σε παρακαλώ".
"Τι;" Λέω "Απλώς δεν είμαι σε φάση".
Μου τρίφτηκε στον αγκώνα και λέω "Μα σε παρακαλώ!
Άσε με ήσυχο".
Πήγε να μου τον πιάσει...
"Όχι θα πει όχι! Σεβάσου το!"
Λέει "Παράξενος είσαι".
"Παράξενο είναι να κοιμάσαι με τα ρούχα για έξω".
Λέει...
Ντύθηκε και λέει "Άντε και γαμήσου! Φεύγω. Άντε γεια!"
Λέω "Συγγνώμη αν έκανα κάτι κακό".
Κληρονόμησα τη φτώχεια απ' τη μάνα μου.
Έχω νοοτροπία φτωχού, αν και δεν ήθελα, απ' το γονίδιο της μάνας μου.
Απλά μαθηματικά είναι: Φτωχό πουλί συν φτωχό μουνί, ίσον φτωχό παιδί.
Φτωχό πουλί συν πλούσιο μουνί, ίσως πλούσιο παιδί,
γιατί η μάνα παίζει σημαντικό ρόλο.
Πλούσιο πουλί συν φτωχό μουνί,
εξαρτάται απ' το πουλί,
γιατί αν πει "Πάω για τσιγάρα", το παιδί τη γάμησε!
Η μαμά ήταν πάντα πάμπτωχη. Τώρα, δόξα τω Θεώ, είμαστε καλύτερα.
Παρεμπιπτόντως, μια απ' τις μεγαλύτερες χαρές μου είναι που βοηθάω τη μαμά μου.
Χαίρομαι, γιατί έχω δουλέψει σκληρά και τα λεφτά σας έχουν βοηθήσει πολύ.
Πραγματικά, χάρηκα όσο ποτέ όταν της πήρα ένα εξοχικό.
Πάντα ονειρευόταν ένα παραθαλάσσιο εξοχικό.
"Πόσο θα 'θελα ένα εξοχικό!"
Από μικρός την άκουγα να λέει "Λατρεύω την παραλία γιατί είμαι Υδροχόος".
"'Φτωχόος' είσαι, γι' αυτό σ' αρέσει".
"Ήμουν ψάρι σε προηγούμενη ζωή". "Γι' αυτό έχεις σκατά μνήμη σ' αυτήν".
"Μια μέρα, θα το δεις, η γριά μαμά σου θα είναι στο εξοχικό με τοσοδά μπικίνι".
"Δεν θα 'ρχομαι αν φοράς τοσοδά μπικίνι".
"Το όνειρό μου..." Όλο αυτό άκουγα.
Μετά, όμως, οι αδελφοί μου τα παράτησαν στην Α' και στη Β' Γυμνασίου.
Εγώ, ευτυχώς, έβγαλα το λύκειο.
Όσο πιο χαζοί γινόμασταν, τόσο ξεχνούσε το όνειρό της.
Δούλευε πολύ για να μας ζει.
Γι' αυτό χάρηκα πολύ που της πήρα εξοχικό.
Πήγαμε με τον παραγωγό μου σε μια παραλία της Σάντα Καταρίνα,
βρήκαμε το χειρότερο, φθηνότερο σπίτι...
να το σηκώνει η τσέπη μου.
Το αγόρασα και της κάναμε έκπληξη.
Τράβηξα φωτογραφίες, πήρα τον τίτλο, τα κλειδιά,
γιατί ο φτωχός πιστεύει πως του ανήκει κάτι μόνο όταν έχει χαρτιά.
Πριν απ' αυτό δεν είναι δικό του. "Δεν είναι δικό μου ακόμη".
Κι όταν τα 'χα όλα, είπα "Τώρα είναι δικό μας".
Τα πήρα όλα: φωτογραφίες, κλειδιά, τίτλο, τα τακτοποίησα όμορφα σ' ένα κουτί.
Στο σπίτι δεν είμαστε συναισθηματικοί. Δεν είχε χρόνο για τέτοια η μαμά.
Άλλωστε, προτιμούσα τα λαζάνια, παρά μια αγκαλιά.
Όταν με κερνάνε πίτσα, λέω "Κι εγώ σ' αγαπώ".
Ήταν η πρώτη φορά που έδειξα συναίσθημα,
πήρα το κουτί, του έβαλα κορδέλα, της το έδωσα.
Με κοίταξε συγκινημένη και είπε
"Αν είναι φάρσα, θα φας μπουνιά στη μούρη!"
Γιατί μια φτωχή μαμά είναι σαν να σώζεις αδέσποτο.
Πας να το χαϊδέψεις και περιμένει ξυλιά. "Τι κάνεις; Κάτι θες εσύ!"
Λέω "Δεν το άνοιξες ακόμη". "Αν είναι φάρσα..." "Άνοιξέ το!"
"Κι αν είναι καμιά μαλαπέρδα;" "Τι;"
"Κι αν είναι μαλαπέρδα;" "Γιατί να φέρω μαλαπέρδα στη μάνα μου;"
"Το 'χω δει στο Facebook, που ανοίγεις το κουτί και πετάγεται μια μαλαπέρδα".
"Μα ποιον έχεις φίλο στο Facebook και βάζει τέτοιες φάρσες;"
"Συνέχεια το ποστάρουν. Αν είναι αυτό, θα τη φας στα μούτρα!"
"Τι;" "Θα πάρεις τη μαλαπέρδα στο χέρι!"
"Πάψε να μιλάς για μαλαπέρδες! Άνοιξε το κουτί επιτέλους".
Το άνοιξε, που λέτε, πολύ αργά, με τον φόβο της μαλαπέρδας,
κι είδε ότι ήταν το κλειδί σπιτιού, ένας τίτλος, μια φωτογραφία,
κι είπε "Τι είναι αυτά;"
"Το παραθαλάσσιο που ήθελες τόσο". Κι έβαλε τα κλάματα.
Ο πιο δυνατός άνθρωπος που έχω δει ποτέ, άρχισε να κλαίει με λυγμούς μπροστά μου.
Δεν καταλάβαινα.
Γιατί η μαμά μου... Τσάι με μελισσόχορτο...
Η μαμά πήγαινε στη δουλειά με ποδήλατο με -3 βαθμούς. Ξέρετε τι θα πει;
Κατεβαίνεις απ' το ποδήλατο, αλλά ο κώλος σου μένει στη σέλα.
Πήγαινε με ποδήλατο.
Ξαφνικά, η πιο δυνατή γυναίκα που ξέρω, έκλαιγε και δεν καταλάβαινα.
Και τότε κατάλαβα ότι μπορούσα να τη νιώσω λιγάκι.
Φανταστείτε να μεγαλώνετε τρία παιδιά, να σκοτώνεστε στη δουλειά,
να έχετε ένα όνειρο που σβήνει, γιατί έχετε άλλες προτεραιότητες,
και ξαφνικά, να το πραγματοποιούν τα παιδιά σας.
Όταν λέω "παιδιά", εννοώ εμένα. Οι άλλοι δεν έκαναν τίποτα.
"Παιδιά" ή Αφόνσο Πατζίλα.
Ο Αφόνσο κάνει πραγματικότητα το όνειρό σου.
Έκλαιγε από συγκίνηση, επειδή μ' είχε αναθρέψει σωστά.
Εκείνη σπαράζει, εγώ την κοιτάζω, και κλαίει ακόμη πιο πολύ.
Πάνε τρία με τέσσερα χρόνια από τότε κι ακόμη ανατριχιάζω. Μπροστά μου έγινε.
Το θυμάμαι σαν τώρα. Εκεί που κλαίει, με κοιτάζει και λέει "Είναι ξεχρεωμένο;"
Λέω "Είσαι μεγάλη κουφάλα, έτσι;
Τη μαλαπέρδα έπρεπε να 'χω βάλει στο κουτί".
Όχι, η μαμά μου είναι απ' τα πιο υπέροχα άτομα που ξέρω,
γιατί πάντα ήταν φτωχή, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,
και πάντα βοηθούσε τους άλλους.
Πάντα ήταν απίστευτα αλτρουίστρια.
Έλεγε "Αν βοηθάς τους άλλους, ο Θεός θα σ' τα επιστρέψει διπλά".
Κι έλεγα "Φτώχεια επί φτώχεια ίσον διπλάσια φτώχεια".
"Όχι, Αφόνσο! Βοήθα και θα δεις πως κάποτε ο Θεός θα σ' τα επιστρέψει διπλά".
Μέχρι και σήμερα, κάνω κάτι που έμαθα από εκείνη.
Την πρώτη βδομάδα του Δεκέμβρη, η μαμά έλεγε στους τρεις αδελφούς
"Διαλέξτε τα χειρότερα ρούχα σας για δωρεά".
"Τα χειρότερα ρούχα είναι τα ρούχα μου!
Κλείσ' τα μάτια, διάλεξε κι ό,τι πιάσεις χειρότερο θα 'ναι!
Θες αυτό εδώ; Ήδη είναι χάλια. Μπορείς να πάρεις αυτό.
Δώσε τα δικά σου, δεν νομίζω να τα θέλει κανείς".
Μετά έπεφτε ξύλο και τα έδινα με κλάματα.
"Μαμά, αυτά τα ρούχα που βλέπεις...
είναι τα καλά ή τα φθαρμένα; Δεν ξέρω!"
Να κάνω μια παρένθεση.
Θυμάστε όταν σας τις έβρεχε η μαμά σας και σας έβαζε να κάνετε κάτι κλαίγοντας;
Σκούπιζες την αυλή του στιλ "Δεν ξέρω γιατί η μαμά μου..."
Γιατί, μαμάδες, ακόμη κι αν έχει άδικο το παιδί,
άπαξ και το δείρετε, είναι ο πιο αδικημένος άνθρωπος στον κόσμο.
Θα μιλάει κάπως έτσι...
Θα μουρμουράει σε αργή κίνηση.
"Εγώ απλώς..."
Θυμάστε όταν σας έδερνε η μαμά για να πλύνετε τα πιάτα;
Κλαψουρίζατε κι ήταν σαν να μιλάτε σ' έναν φανταστικό φίλο:
"Εγώ απλώς έπαιζα...
Ένα βιντεοπαιχνίδι έπαιζα!
Και η μαμά είπε 'Άντε να πλύνεις τα πιάτα!'
Κι εγώ είπα 'Περίμενε, μαμά!'
Κάτσε να νικήσω το μεγάλο αφεντικό'.
Κι εκείνη είπε 'Εγώ είμαι το μεγάλο αφεντικό.
Και σου λέω...
να πας να...
πλύνεις τα πιάτα'.
Κι εγώ είπα 'Μα, μαμά, άσε με να το σώσω!'
κι εκείνη είπε 'Δεν είσαι ήρωας να σώζεις'.
Κι εγώ είπα 'Εννοώ να σώσω το παιχνίδι, μαμά!'
Κι εκείνη είπε 'Πλύνε τα πιάτα'.
Κι είπα "Περίμενε να πεθάνω πρώτα' και λέει 'Αν πεθάνεις, θα σε σκοτώσω!'
Κι εγώ είπα 'Μαμά...' Κι εκείνη 'Δεν θα...
το πω...
ξανά!'
Και μετά με χτύπησε με το τηλεχειριστήριο!"
Με κάνει να κλαίω. Μη συγκινησιακή ανάμνηση.
Τη θυμάσαι και τη μισείς.
Θυμάστε να λέτε κάτι του στιλ "Θα το σκάσω!"
Έτσι; "Δεν ζήτησα να γεννηθώ!"
Το πιο κλασικό.
"Δεν ζήτησα να γεννηθώ!"
Η μαμά είχε έτοιμη την απάντηση. Δεν ξέρω αν ήταν μαμά και σ' άλλες ζωές.
Εσύ λες "Θα το σκάσω!" "Πάρε και τ' αδέλφια σου!"
"Δεν ζήτησα να γεννηθώ!"
"Ούτε κι εγώ ήθελα να γεννηθείς!"
Μια φορά είπα
"Θέλω...
να πεθάνω!"
Και γυρνάει και λέει "Πλύνε τα πιάτα και πεθαίνεις μετά!
Και σταμάτα, γιατί θα φας κι άλλες!"
Γυρνούσες πίσω το κλάμα.
Ο μικρός, ο Ζαν, όταν η μαμά έλεγε "Σταμάτα να κλαις, θα φας κι άλλες!",
έκανε κάπως έτσι...
Ο μεγάλος έκανε το μηχανάκι.
Είχε τρελό γέλιο.
Έλεγε "Σταμάτα!
Στα..." Η μαμά έλεγε "Θέλετε να τις φάτε όλοι;" Κι εγώ...
Τέλος πάντων, έκανα μια παρένθεση.
Η μαμά μάς μάζευε και τους τρεις
για να χαρίσουμε τα χειρότερα ρούχα.
Τα μαζεύαμε, της τα δίναμε
κι εκείνη τα πήγαινε στην καθολική εκκλησία. Πάντα ήταν πιστή.
Συνεισέφερε και στην ευαγγελική εκκλησία,
έκανε βουντού κι άναβε κι ένα κεράκι στον φύλακα άγγελο, γιατί ποτέ δεν ξέρεις.
Ήταν καλυμμένη από παντού, έλεγε.
Κανονικός τζόγος!
Πήγαινε τα ρούχα στην καθολική εκκλησία την πρώτη εβδομάδα του Δεκέμβρη, πάντα.
Την τρίτη βδομάδα του Δεκέμβρη, λόγω Χριστουγέννων,
η καθολική εκκλησία μοίραζε τα ρούχα σε φτωχές οικογένειες.
Τι μικρός που 'ναι ο κόσμος.
Την πρώτη βδομάδα τα χαρίζαμε,
την τρίτη βδομάδα τα παίρναμε πίσω, μπερδεμένοι.
"Μαμά, είναι σαν το μπλουζάκι που χαρίσαμε!
Ο Θεός μάς τα έδωσε τα διπλά: Αυτό κι ένα χειρότερο".
Μια φορά η μαμά μου... Θυμήθηκα...
Όλοι έχουμε να πούμε από μια γελοία ιστορία για τους γονείς μας από μικροί.
Εγώ σκεφτόμουν "Όταν μεγαλώσω, δεν θα ντρέπομαι για τη μαμά".
Τον περασμένο Δεκέμβρη...
πήγα τη μαμά σε ένα θέρετρο στο Ρίο Κέντε. Στο Κάλντας Νόβας, Ρίο Κέντε.
Στο Χοτ Παρκ, ένα πολύ χλιδάτο ξενοδοχείο.
Η μαμά ήταν άμαθη, οπότε έχεζε στα σκοτάδια,
μέχρι να καταλάβει πού έμπαινε η κάρτα-κλειδί.
Δεν μίλησα όταν η καμαριέρα είπε
"Ρόζι, κάποιος έχεσε στο πάτωμα στο 108!"
Κι εγώ ήμουν...
Ρώτησε "Αφόνσο, πώς χέζεις στα σκοτάδια;"
Λέω "Μένω πολύ καιρό σε ξενοδοχεία". "Εγώ έχεσα στον νιπτήρα το πρωί".
Ήταν μαζί κι η θεία Σιντίνια, που ήξερε απ' αυτά.
Ξέχασα να τα δείξω στη μαμά, γιατί ο φτωχός θέλει εκπαίδευση στα βασικά.
"Το φως ανοίγει με την κάρτα.
Για να κάνεις ντους, δεν πας τέρμα τη βρύση, το πας λάου λάου το νερό".
"Τι λουάου; Στη Χαβάη είμαστε;"
"Όχι, ισορροπείς το ζεστό και το κρύο, για να κάνεις ένα ωραίο ντους.
Επίσης, βλέπεις εκείνο εκεί;" "Το ψυγείο νάνο;" "Μίνι μπαρ το λένε.
Μην τυχόν και το πλησιάσεις ποτέ.
Ακόμη κι αν σου πουν ότι απήγαγαν τον γιο σου και σου ζητάνε τα αναψυκτικά.
Άσ' τους να με σκοτώσουν. Μην πλησιάσεις το μίνι μπαρ.
Για ένα σοκολατούχο θα ξεπουλήσουμε το αμάξι".
Ξέχασα να της δώσω οδηγίες. Ήταν κι η θεία Σιντίνια.
Εγώ ήμουν στο 101, η μαμά ήταν στο 108, νομίζω,
και η θεία Σιντίνια στο 200...
Γάμα τη τη θεία, ποιος χέστηκε;
Ήταν εκεί, αλλά δεν συμμετείχε. Σαν τον πατέρα μου.
Υφίσταται, αλλά δεν συμμετέχει.
Ο καθένας είχε το δωμάτιό του.
Ήμουν στο δωμάτιο μισή ωρίτσα, στο χλιδάτο ξενοδοχείο,
και ξαφνικά ακούω "Άουτς!"
Σκιάχτηκα.
Λέω στη ρεσεψιόν "Το 108, παρακαλώ".
Το σηκώνει η μαμά. "Μαμά, όλα καλά;"
Και λέει λαχανιασμένη "Είδες τιμή το νερό;"
"Τόσο ακριβό;" "Ο μισός μας λογαριασμός στο σπίτι.
Πλένεις το πεζοδρόμιο τρεις βδομάδες μ' αυτό το μπουκαλάκι".
"Τα παραλές". "Καθόλου!"
"Πιες το, αν διψάς". "Μόνο αν βγάλω λεφτά απ' τον κώλο!"
Λέω "Μαμά, ξέρεις ότι θέλω να σου προσφέρω μια καλύτερη ζωή μετά απ' όσα έχεις κάνει.
Το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να σου προσφέρω ό,τι θες".
Και λέει "Είδες την τιμή του νερού;"
"Δεν με νοιάζει, θα το πληρώσω!"
Και λέει "Ναρκωτικά πουλάς;" "Τι;
Πιες το!" "Δεν πίνω. Μπορεί να το απορρίψει το σώμα μου και να πνιγώ!"
"Δοκίμασε το νερό της βρύσης". "Δεν είμαι γουρούνι!"
"Και θα κορακιάσεις;" "Θα πάμε σούπερ μάρκετ".
Με ανάγκασε να πάω σούπερ μάρκετ.
Ήμασταν σε θέρετρο με θερμοπηγή, με νερό που μας ζέστανε ο Θεός!
Λέω "Όταν γυρίσουμε απ' το σούπερ μάρκετ, ο Θεός θα 'χει παγώσει το νερό από θυμό!"
"Πάμε, διψάω!"
Ξέρετε πού ήταν το κοντινότερο σούπερ μάρκετ;
Στην άλλη άκρη.
Μπήκαμε να τσεκάρουμε πρώτα.
Μπαίνουμε μέσα...
Η μαμά άρπαξε νερά, μπισκότα, τάπερ. Ακόμη δεν ξέρω γιατί τα τάπερ.
Λέω "Θα πάρεις τάπερ από δω;" "Η Μάρτσια δεν μου δίνει πίσω τα δικά μου!"
Κάθε φτωχή έχει μια φίλη Μάρτσια. Κι αν όχι, είσαι εσύ η Μάρτσια.
Κι η μαμά λέει "Σκάσε, θα τα πάρω". Φτάνουμε στο ταμείο.
Εγώ όλο χαρά που θα γυρνούσαμε πίσω. Και σταματάει να χαζέψει καφέδες.
"Τι κάνεις;"
"Θέλω στιγμιαίο καφέ. Ξέρεις πως με πιάνει πονοκέφαλος αν δεν πιω".
Λέω "Καταραμένη φτώχεια...
Σε θέρετρο είμαστε. Ζήτα απ' τη ρεσεψιόν να σου φέρουν".
"Να μην ενοχλώ". "Ξενοδοχείο είναι, το κέρατό μου!
Αναλαμβάνει να κάνει όσα δεν κάνεις εσύ".
"Δεν σε μεγάλωσα να φέρεσαι έτσι!"
Η μαμά δεν θέλει να ενοχλεί καθόλου,
οπότε όταν ήρθε η καμαριέρα, λέει "Θα τα κάνω εγώ, κορίτσι μου!
Άσε το σεντόνι, κορίτσι μου!"
"Να πάρω τη βρεγμένη πετσέτα". "Άπλωσέ τη λίγο και θα στεγνώσει!"
Λέω "Μαμά, πιο πολύ θα τους αγγαρέψεις αν ζητήσεις ζεστό νερό.
Μερικές φορές έχουν ήδη έτοιμο τον καφέ".
Λέει "Μη ζητάς τίποτα". "Με κρύο νερό θα φτιάξεις καφέ;"
"Όχι, θα ζεστάνω το νερό στα μικροκύματα".
"Έφερες τα μικροκύματα απ' την Κουριτίμπα;"
"Όχι βέβαια. Έχει στο δωμάτιο, Αφόνσο".
"Γιατί εσύ έχεις κι εγώ όχι;"
"Επειδή είμαι η μητέρα σου!" Και φεύγει.
Λες κι είπε καμιά τρομερή ατάκα και έκανε κι έξοδο!
Έτρεξα πίσω της. "Μαμά, ζήτα τους". "Όχι, θα πιω στιγμιαίο". Λέω "Όχι!"
"Θα τον πάρω!" Λέω "Μαμά, δεν θα τον πάρεις!"
Επόμενο πλάνο, γυρνάμε στο ξενοδοχείο με καφέ.
Τα 'χω πάρει που υποχώρησα.
"Έλα, ρε μαμά!" "Μα θέλω". "Μαμά, δεν χρειάζεται..."
Και τρωγόμασταν έτσι.
Πήγε ο καθένας στο δωμάτιό του, η θεία Σιντίνια... Γάμα τη, ποιος χέστηκε;
Τα 'χα πάρει τόσο πολύ με τη μαμά, μα δεν βρίζεις γιατί μπλοκάρεις.
Είσαι του στιλ "Την παλιο..."
Η φλέβα στο κεφάλι πετάγεται και λες "Θα πάθω εγκεφαλικό εξαιτίας της...
Που να τη... την παλιο..."
Μισή ώρα μετά κι ακόμη είμαι "Που να τη..."
Σαράντα λεπτά μετά: "Πάω να πιω καφέ με τη γριά".
Μάνα μου είναι, γαμώτο! Πήγα!
Χτυπάω την πόρτα. "Μαμά;"
"Καφέ θες, μαλακιστήρι;"
"Πώς το ξέρεις;" "Απ' το μουνί μου ξεπήδησες".
Υπερβολικές πληροφορίες.
"Σκάσε και φτιάξε καφέ!" Παίρνω τον καφέ και λέει "Φτιάξε!"
"Παλιο...
Την παλιο...."
Ψάχνω τα μικροκύματα, ενώ η μαμά...
"Μωρή παλιο... που να...
Να σου..."
Λέει "Μαστουρωμένος είσαι;" "Τι;"
"Πολλή παρέα κάνεις με τον Τιάγκο Βεντούρα, ε;"
"Τι κάνεις εκεί;" "Ψάχνω τα μικροκύματα για τον καφέ".
"Άνοιξε την πόρτα, βρε ηλίθιο!" Ανοίγω. "Κοίτα", λέει.
Κοιτάζω κάτι...
Κοιτάζω κι εκείνη, μήπως με δουλεύει.
"Αυτό εδώ;" "Αν ήταν κόμπρα, θα σ' είχε τσιμπήσει!"
Και λέω "Και μικροκύματα αν ήταν...
θα με δάγκωναν, μα είναι χρηματοκιβώτιο".
Απίστευτο; Η μάνα μου...
μπέρδεψε χρηματοκιβώτιο με μικροκύματα.
Τόσο κοντά έφτασε να κλειδώσει μέσα τον καφέ.
Θα τον κλείδωνε μέσα
και θα πληκτρολογούσε "130", όχι ένα λεπτό και 30 δεύτερα,
και θα περίμενε.
Πέντε λεπτά μετά θα 'λεγε "Τον χάλασα".
Κι ούτε θα 'λεγε τίποτα, με τη σκέψη "Αν κοστίζει το νερό, φαντάσου ο φούρνος!"
Θα το 'σκαγε στην επιστροφή. "Χάλασα τον φούρνο μικροκυμάτων.
Δεν είπα λέξη. Δεν πουλάω το παραθαλάσσιο σπίτι για κανέναν!"
Καταλάβατε τι έγινε;
Φανταστείτε να παραπονιόμουν στη ρεσεψιόν πως εγώ δεν έχω μικροκύματα!
Έτσι; Ευτυχώς, δεν το έκανα.
Κι έσκασα στα γέλια, κυρίες και κύριοι.
Γελούσα επειδή έκανε γκάφα η μαμά μου,
και δεν ξέρω για τις δικές σας, μα όσο γελούσα, τόσο έλεγε "Σταμάτα!"
"Θεέ μου!"
"Σταμάτα να γελάς, θα σ' τις βρέξω!"
"Θα με δείρεις με τον μικρούλη φούρνο;" "Σταμάτα!
Σταμάτα να γελάς, Αφόνσο!"
Κι εγώ είμαι του στιλ "Τα μπέρδεψες!"
"Σταμάτα να γελάς!"
Κι όσο μου λέει να σταματήσω, δώσ' του γέλια εγώ!
"Μα γιατί να έχει χρηματοκιβώτιο στο δωμάτιο;"
"Για τα τιμαλφή".
Και λέει "Θα βάλω τα νερά!"
Και τα 'βαλε μέσα. Άδικο έχει;
Τρεις μέρες μετά, που φεύγαμε απ' το ξενοδοχείο,
εγώ είχα πληρώσει, η μαμά όχι.
"Θες βοήθεια;" "Ξέρω! Ηλίθια είμαι;"
Δίνει την κάρτα στη ρεσεψιόν και της λένε "Καταναλώσατε κάτι;"
Και λέει "Με την καμία!"
"Ούτε καν νεράκι;"
"Μόνο αν έβγαζα λεφτά απ' τον κώλο μου".
"Ούτε μια σοκολάτα;"
"Με τίποτα, θα διψούσα". Η θεωρία της μαμάς μου.
"Θα διψούσα".
Ο τύπος γελάει. "Δεν πήρατε τίποτα;" "Όχι".
Στον ασύρματο: "Έλεγχος μίνι μπαρ στο 108".
Η μαμά δαιμονίστηκε. "Με αμφισβητείτε, κύριε;"
Ο τύπος τινάχτηκε.
"Είμαι φτωχιά, πλην τίμια. Ποτέ δεν πήρα κάτι, αν θέλετε να ξέρετε!"
Το λένε αυτό οι φτωχοί: "Αν θέλετε να ξέρετε".
"Ποτέ δεν έχω πάρει κάτι από κανέναν και με αμφισβητείτε!"
Την είδα να φωνάζει και βγήκα έξω. "Δεν έχω όρεξη για ρεζιλίκια".
Φωνάζει "Ποτέ δεν έκλεψα! Δούλευα σε πλουσιόσπιτα.
Καθάριζα το σπίτι ενός πολιτικού, που έβγαζε πολλά, ποτέ δεν άγγιξα τίποτα!
Ο γιος μου έτρωγε μόνο ρύζι με φασόλια κι έπινε μελισσόχορτο.
Οι γιοι μου μεγάλωσαν πια, ποτέ δεν έμπλεξαν με ναρκωτικά!
Οι δύο καπνίζουν μαύρο, μα δεν ανακατεύομαι!
Είναι καλά παιδιά. Ποτέ δεν έκλεψα..."
Ο τύπος ένιωθε άβολα, η μαμά ύψωνε φωνή,
η θεία Σιντίνια κάπου ήταν, χεστήκαμε, η μαμά φωνάζει πιο δυνατά.
Εκείνος λέει "Είναι η διαδικασία". "Να τη χέσω τη διαδικασία!"
Ο τύπος λέει "Κα Μαρία, ηρεμήστε. Απλώς ρωτάω..."
"Τι ρωτάς;" "Σας ρωτάω, γιατί το μίνι μπαρ είναι δωρεάν για την οικογένεια Παντίγια".
Αντέδρασε ακριβώς όπως κι εσείς, μπατίρηδες!
Κοίταξε τον ρεσεψιονίστ κι έκανε...
Ο ρεσεψιονίστ λέει...
Κι η μαμά "Δώσ' μου το κλειδί, κάτι ξέχασα!"
Κυρίες και κύριοι, ευχαριστώ πολύ! Είμαι ο Αφόνσο Πατζίλα.
Πέρασα πάρα, μα πάρα πολύ υπέροχα μαζί σας σήμερα.
Σας ευχαριστώ πολύ όλους που ήρθατε.
Είναι μεγάλη μου χαρά.
Σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Υποτιτλισμός: Εύα Τανταλίδου