Downloaded from YTS.MX
Cieszę się, że nagrywam to dla Netflixa.
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
O czym myślę od podpisania kontraktu?
O tym, że chciałbym być muchą i zobaczyć minę mojej byłej. Mówię wam!
Co ja bym za to dał!
Może mnie zablokować na Instagramie.
Może mnie zablokować na WhatsAppie.
Może i na Facebooku.
Ale na Netfliksie…
Nie może. Tak bym chciał!
Tak bym chciał być muchą.
Zobaczyłbym, jak wchodzi na Netfliksa i widzi mnie w „Wybranych”.
Trzymam fiuta. Można tak?
Ostatnio dostałem wiadomość na Instagramie:
„Alfonso, jestem twoją fanką”.
„Dzięki”.
„Naprawdę”.
„No przecież już uwierzyłem”.
„Lubię to, co robisz, lubię ciebie, ale powiem prawdę:
nie jestem biedna”.
Przedziwna sprawa.
Bogaczom zwykle nie podoba się to, co robię.
„Mam forsę, ale chcę zobaczyć Alma de Pobre”.
„Zapraszam”.
Zapytała, czy będzie się dobrze bawić.
Odpowiedziałem, że tak.
„Nawet, jeśli nie jestem spłukana?”.
Chciałem jej forsy, więc potwierdziłem.
„Ale czy będę się bawić tak dobrze jak biedni?”.
Odpowiedziałem: „Nie.
Nikt się tak dobrze nie bawi jak biedni”.
Rozumiecie chyba.
Klaszczecie bez powodu.
To prawda. Bilety za 80 reali? Wyśmieją tyle.
Traktują każde centavo jako ostatnie, które zarobią.
Jeśli nie wyśmieją 80 reali, będą wściekli, że tylko 53.
Zapłacili 80, a dostali 53. A idź pan do chuja.
Zignorujcie gestykulację.
Moi fani tak wracają do domu. „Wyśmiałem 53…
Zapłaciłem…
Dacie wiarę? Zapłaciłem 80…
A dostałem tylko 53, do cholery”.
W Manaus ludzie reagowali na ten żart tak: „Wyśmiałem tylko…”.
Podobało im się. Wydawali odgłosy.
Moi fani są zwykle spłukani, wiem. Ci, którzy mnie śledzą.
To miłe, że się tak przywiązują.
Najpierw niczego nie wiemy.
Potem zauważamy, jak bardzo dana osoba nas lubi,
chociaż nie mamy z nią kontaktu fizycznego ani się nie znamy.
Fajna sprawa.
Czasem przechadzam się ulicą.
Gdziekolwiek jestem. Opuszczają szybę w aucie. Poważna sprawa.
Zawsze w ten sposób, bo są spłukani.
Nigdy z tym bzyczeniem jak w evoque’u.
To nigdy nie jest BMW.
Nigdy. Zawsze jakiś koleś robi tak.
Nigdy nie mówią: „Alfonso!
Alfonso Padilha, prawda?
Uwielbiam to, co pan robi
Nie tylko pan. Także to, co robią Thiago, Marcio i Diih.
Podoba mi się wasza czwórka i to, co robicie dla brazylijskiego stand-upu.
Nie przestawajcie. Śledzę was na YouTubie, Instagramie…
i Facebooku.
Mam nadzieję, że nie przestaniecie.
Pozostaję waszym fanem. Pozdrowienia dla pana i pana mamy”.
Nigdy tak nie jest.
Mówią: „Gdzie twój ojciec, pojebie?!”.
Zawsze są niegrzeczni.
Zawsze bardzo niegrzeczni.
Ostatnio jakiś koleś w civicu opuścił szybę i krzyknął:
„Wiem, że ktoś cię liże po dupie!”.
Byłem w centrum i gapił się na mnie cały tłum.
Nie mogłem zaprzeczyć, bo to była prawda.
Miał mnie.
„Oby tak dalej!”.
„Tak, dam się lizać”.
„Nara!”.
I podniósł trzeszczącą szybę za pomocą korbki.
Mieliście takie auto? Aż człowiekiem trzęsie.
Opuszcza się bez problemu, ale podnosi…
Mieliście takie auto?
Pożyczacie je kumplowi, on opuszcza szybę, a wy: „Nie!”.
Żeby ją podnieść, trzeba dwóch osób.
Jedna kręci korbą, druga pomaga szybie.
Nie da się być bardziej spłukanym.
Mieliście takie auto?
Na bramce na autostradzie po prostu otwieracie drzwi.
Urzędnik patrzy na was dziwnie,
jakby jazda takim gratem to był wasz wybór.
Wycieraczki nawet się nie poruszają, tylko wydają odgłos.
„Chuj, sam umyję szybę”.
Bierzecie ściągaczkę do wody i jedziecie.
Pasażer mówi: „Wymień wycieraczki”.
„Serio?! Co ty nie powiesz!”.
Mieliście takie auto?
Jest tak stare, że pasy się nie cofają. Trzeba im pomóc.
Każecie pasażerowi zawiązać je wokół szyi, bo i tak zginiecie.
Mieliście takie auto?
Wewnętrzna klamka jest zepsuta. Trzeba opuścić szybę, żeby otworzyć drzwi.
Jesteście dżentelmenem dla samych siebie.
„Pozwól, że ci otworzę”.
Mieliście takie auto?
To bardzo miłe być rozpoznawanym dzięki swojej pracy,
choć jestem raczej anonimowy niż sławny.
Żyjemy w bańkach.
Zna nas ograniczona liczba osób.
Kiedyś sławni ludzie byli naprawdę sławni.
Telewizja była jedynym istniejącym medium,
więc sławę przynosił występ w stacji Globo.
Albo w stacji SBT, albo w stacji Record.
A nie, w stacji Record nie ma sław.
Chyba że demony albo pastorowie.
Czasem w jednej osobie. Pastor Valdomiro.
Religijny park rozrywki.
Co za ironia losu!
Valdomiro uzdrawia innych, chociaż sam kuleje.
Woła: „Bracie, uzdrowię cię!”.
Coś wspaniałego.
Szczęście nam teraz dopisuje.
Mieszkam z Thiago Venturą, mamy grupę komediową, objeżdżamy Brazylię.
Wyprzedaliśmy wszystkie występy.
Występujemy dziesięć lat, a przez dziewięć, nie mieliśmy widowni,
W tym roku mamy.
A z widownią to o wiele większa frajda.
O wiele.
Mówimy sobie często, żeby twardo stąpać po ziemi.
Że to wszystko ulotne.
Że za dwa lata inni komicy będą na fali,
a my będziemy robić stand-upy, ale dla komika nie ma nic lepszego
od wejścia na scenę i zobaczenia widzów.
Nie ma nic lepszego ani bardziej satysfakcjonującego.
To żadna demagogia.
Nie ma nic milszego.
Od wejścia na scenę, zobaczenia widzów i myśli:
„O cholera, ile teraz zarobię!”.
Niektórzy zapytają: „Afonso, chodzi tylko o forsę?”.
Żartuję. Pewnie, że nie.
O darmowe żarcie i laski też.
Żartuję.
Wiecie, dlaczego lubię ten żart?
Są dwa rodzaje spłukanych ludzi.
Jest ten spoko koleś, który mówi: „O ty sukinsynu!
Zarabiasz? To kup mi motocykl!”.
I jest też ten skwaszony koleś, który mówi: „Kiepski żart”.
Czasami tak robimy.
Nie bądźcie tacy. Bieda wystarczy.
Skwaszony i biedny to już za wiele.
Czasami…
nie zauważamy tego, ale zachowujemy się jak dupki.
Każdy przez to przychodził.
Kiedy znajoma, kuzynka lub bliska dziewczyna
zaczyna więcej zarabiać, wraca do domu później,
poznaje ludzi, powiększa grono znajomych,
wrzuca zdjęcia z podróży i ma nowe ciuchy,
nie myślicie sobie, że ciężko pracuje albo dostała awans,
że jest najlepsza i że kobiety są tak dobre jak mężczyźni.
A są.
Pomyślicie raczej: „Zaczęła się kurwić?”.
Raczej nie.
Ale kto wie!
Ja bym jej nie winił.
Musimy wspierać biednych, być po ich stronie.
Biedni mówią, że zarabiają pieniądze.
Bogaci, że zarabiają więcej.
Biedni mówią na to „pieniądze”.
Znacie historie bogaczy, którzy wszystko stracili
i z frustracji popełnili samobójstwo?
Kiedy biedni, którzy nic nie mieli, dużo zarobią,
a potem to stracą, mówią: „Trudno.
Kupiłem auta, dupczyłem się, szczęście się odwróciło.
Dałem się namówić na inwestycję w paletas”.
Dla biednych to pieniądze.
Kiedy ktoś biedny wygra na loterii, myśli, że już nie wróci do pracy.
Wygrywają forsę i myślą: „Nie będę pracować!”.
Trzy lata później zostają kierowcami Ubera.
Biedni mówią: „pieniądze”,
a bogaci: „więcej”.
Kiedy bogaty znajduje forsę z kieszeni, mówi: „Sto reali, dzień dobry”.
A ktoś spłukany?
Niektórzy teraz sprawdzają. „A niech to!”
Sięgają do kieszeni, bo nigdy nie wiadomo.
Kiedy ktoś spłukany znajduje forsę w kieszeni, myśli sobie: „Rety!
Zupełnie znikąd? Panie, dałeś mi…
taki dar.
Nie jestem wart takiego błogosławieństwa.
Alleluja!
Nie jestem!
Spójrz.
Dziękuję ci, Panie”.
Wyciąga dwa reale i myśli sobie: „Tak, kurwa!”
Nie miał niczego. Teraz jest spłukany o dwa reale mniej.
Im człowiek biedniejszy, tym bardziej ceni forsę.
Widać, kiedy ktoś jest biedny, bo nie kupuje auta ani domu,
ale kiedy zaczyna zarabiać, pierwsze, co mówi, to:
„Nie będę żałować na jedzenie”.
Nigdy nic nie jadł.
Nagle zamawia danie z czterema mistura.
Wiecie, co to mistura? Brawo, jesteście spłukani do zera.
Jeśli wiecie,
to przyszliście obejrzeć właściwy stand-up.
Bogacze wśród widzów, mistura…
Jak to wyjaśnić…
- Wszystko poza ryżem i fasolą… - To mistura!
Mamy z przodu biedaków.
Im człowiek biedniejszy, tym bardziej ceni forsę.
Wiem, bo wychowałem się…
Mama wychowała nas sama za 400 reali miesięcznie. Trzech synów.
Byliśmy tak biedni, że innym biednym było nas szkoda.
Byliśmy punktem odniesienia: „Nie możemy mieć gorzej niż oni”.
Pytałem mamy…
Słyszałem od niej rzeczy, które słyszą tylko biedni.
„Nie stać mnie, żeby się wysrać na dworcu autobusowym”.
Coś okropnego.
Toaleta na dworcu autobusowym.
Rzadko gdziekolwiek wychodziliśmy.
„Mamo, chcę to”.
„Z dupy mam wyjąć pieniądze?”.
Do czasu aż skończyłem 13 lat, myślałem, że mama płaci dupą.
„Kartą debetową czy kredytową?”. „Dupą mamy.
Cycki jako zaliczka, a dupa w ratach.
Karta odbytowa. Można zbliżyć.
Płatność zbliżeniowa to jej specjalność. Zbliży się też do ciebie”.
Mama na widowni myśli sobie: „Nie płaciłam dupą!
Nie dosłownie!”.
„Wysrać się na dworcu”. Coś okropnego.
Pierwszy raz zarobiłem w wieku 16 lat.
Moje pierwsze pieniądze.
Zapytali, co z nimi zrobię.
Pojechałem na dworzec autobusowy i poszedłem do kibla.
Wspaniałe uczucie.
I ten zapach spalin! „Więc to tak żyją bogacze.”.
Nie macie pojęcia, jak bardzo byliśmy biedni.
Czasami rozmawiam z mamą,
a ona mówi, że tęskni za dawnymi czasami.
Mam ochotę ją uderzyć.
Byliśmy biedni.
Młodszy brat mieszka w Portugalii.
Starszy mieszka od jakiegoś czasu w Arraial do Cabo.
Fantastyczny gość, uwielbiam go.
Robi świetne szybkowary z puszek na napoje.
I popielniczki z puszek po piwie. Nie widać, że to produkt rękodzielniczy.
Żartuję z niego, bo nie ma Internetu, to hipis.
Nie obejrzy tego.
Młodszy brat mieszka w Lizbonie
od czterech miesięcy.
Kupiłem mu bilet i go wspieram.
Tak powinno się robić,
kiedy się zarabia, a brat dostaje groźby śmierci.
Mama nie znosi tego żartu. „Zobaczą na Netfliksie i go dopadną”.
Prawda.
Mieszka tam.
Kiedy odwieźliśmy go na lotnisko,
mama zaczęła płakać.
Przytulałem ją i powiedziałem: „Nie będzie długo leciał”.
Spojrzała na mnie.
„Tęsknię za czasami, kiedy Jean był noworodkiem”.
Kiedy był noworodkiem, byliśmy najbiedniejsi.
Chyba nie można było bardziej, ale…
mama był zdeterminowana.
Bieda nie miała dla niej granic.
Byliśmy bardzo spłukani.
„Tęsknię za tamtymi czasami”.
Wkurzyłem się.
„Opowiem ci coś, żebyś przestała”.
Wam też. Kiedy mój brat miał roczek…
Kiedy miał roczek, raz skończyło nam się mleko.
Mówiąc „raz”, mam na myśli „często”.
Kiedy mówię „raz”, biedni na widowni myślą: „Urocze”.
Biedni lubią ze sobą konkurować. Jeden spyta: „Raz?”.
Drugi: „Co to jest mleko?”. Zawsze…
No ale ten raz skończyło nam się mleko.
Mama pracowała.
Zawsze starała się nam wszystko zapewnić.
Nie zawsze jej się udawało, ale się starała.
Wychodziła o 7, wracała o północy.
Harowała, a nam wyznaczała obowiązki domowe.
Młodszy brat miał roczek, ja osiem lat, a starszy brat 15.
Pilnowałem młodego, gotowałem, sprzątałem,
a starszy brat był w tym wieku, w którym biedne dzieciaki
wychodzą na trawkę.
Robił to, a ja byłem w domu.
Tamtego dnia skończyło się nam mleko, więc młody zaczął płakać.
Traciłem cierpliwość, bo nie wiedziałem dlaczego.
A on płakał coraz bardziej.
Zrozumiałem, że jest głodny, ale nie było mleka.
Płakał i płakał, a ja byłem bliski rozpaczy.
Nie mogłem wtedy zadzwonić do mamy, bo komórki nie istniały.
Jeśli coś było drogie, mama mówiła, że nie istnieje.
„Mogę ciastko?”.
„Nie ma czegoś takiego.
Z dupy mam je wyjąć?”.
Nie mogłem zadzwonić, ale byłem tak zdesperowany,
że zaparzyłem mu melisy.
Tak.
Melisy czy tam mięty. Tego, co rośnie u biedaków na podwórku.
Nie wiedziałam, że działa jak lek na chorobę lokomocyjną.
Nigdzie nie napisali, żeby uważać z dawką dla dzieci.
Spał jak zabity.
Dzieciak stracił przytomność.
Kiedy się obudził, miał osiem lat. „Co przegapiłem?”.
Dałem mu to o 9.40, mama wróciła o 0.40.
Spał przez 15 godzin.
Wzięła go. Zrobił się brejowaty.
Taką miał głowę. Roztopił się.
Mama krzyczy, że go zabiłem.
Mówię, że nie. Ona nim trzęsie, ale nic się nie dzieje.
„Mamo, on żyje”. Ona go uderza i mówi: „Zepsuł się!”.
Mówię: „Nie zabiłem go. Był głodny”.
Ona na to: „Z głodu umarł?”.
„Nie, był głodny, więc zaparzyłem mu melisy”.
Zapytała: „Co?!”. „Dwie butelki”.
„Zwariowałeś?”.
„Zasnął, zanim podałem trzecią”.
Nie wiedziałem, co robić.
Pamiętam, że była tak zszokowana, że coś się w niej wtedy zmieniło.
Coś w niej pękło.
Od tego czasu parzyła mu melisę, kiedy tylko mogła.
Spał jak zabity.
Dzisiaj dobrze nam się żyje, nie będę kłamał.
Dawniej byliśmy biedni, ale już nie.
Mamie zrobili kuchnię na zamówienie.
Zgadza się. To jedyna rzecz, którą kiedykolwiek zaplanowała.
Trzykrotna rozwódka. Matka trzech wypadków
Myślicie, że to zaplanowała?
Dzieciaki wyskakiwały z jej cipy.
Ucinała pępowinę i wracała do obowiązków.
„O kurczę, kolejne!”.
Dzisiaj dobrze nam się żyje.
Zobaczcie, jak daleko zaszliśmy.
Ostatnio zauważyłem to przy śniadaniu.
Popijałem kawę i zauważyłem, że sztućce…
były z jednego zestawu. Dacie wiarę?
Wszystkie z czarną rączką. Nie te pożółkłe i wyszczerbione.
Część z was nie rozumie, inni biedni myślą: „Udało wam się!”.
I tyle.
Widzieliście sztućce biednych?
Jakby ci ludzie je pokradli z kilku domów.
Mama zawsze kazała nam zabierać widelce od znajomych.
Dopiero niedawno zrozumiałem, że dobrze mi się powodzi.
Powiedziałem mamie: „Jesteśmy bogaci”. Przytuliliśmy się.
Byłem u niej ostatnio, a kiedy otworzyłem piec… Gotowi?
Nie było w nim garnka ze zużytym olejem!
To dopiero sukces! Frytki na świeżym oleju!
Chcesz frytki? Proszę, świeży olej!
Już nie smakują jak ryba o smaku mięsa.
Frytki biedaków powinny się nazywać neapolitańskimi: mają trzy smaki.
Transfrytki. Urodziły się jako ziemniak, ale czują się wołowiną.
Pamiętam, że kiedy byłem mały, powiedziałem mamie:
„Kiedyś będę bogaty”.
„Cicho, Afonso, zmywaj naczynia”. „Ale mamo…
Kiedyś będę tak bogaty, że nie będę musiał zmywać”.
„Do tego czasu bądź cicho i zmywaj”.
„Zarobię i już nie będziemy biedni”.
„Afonso, słuchaj matki.
Nieważne, ile zarobisz. Zawsze będziesz biedny”.
„Jak to?”. „Jeśli kiedykolwiek byłeś biedny…”.
- „Zostaniesz biedny w środku”. - A biedni jak zwykle..
Za każdym razem, kiedy mam ten występ.
Zawsze sami kończą.
Nie do wiary.
Czasami to silniejsze od nas.
„Jeśli kiedykolwiek byłeś biedny, zostaniesz…”.
Jakbyśmy musieli to wyrzygać.
Kiedyś nawet ktoś niemy dokończył…
Istny cud.
„Jeśli kiedykolwiek…”.
Nigdy nie rozumiałem tego powiedzenia.
Aż do ostatniego stycznia, kiedy skończyłem 30 lat.
„Jeśli kiedykolwiek byłeś biedny, zostaniesz taki w środku”.
Pojechałem do Nowego Jorku na Times Square. Wspaniałe doświadczenie.
Dzięki. Ja powinienem bić brawo. Zasponsorowaliście ten wyjazd.
Pierwszy film, na którym byłem w kinie,
to Spider-Man z Tobeyem Maguire’em z 2001 roku.
Najlepszy film o Spider-Manie, jaki nakręcono.
Byłem wtedy dzieckiem i oniemiałem z wrażenia. Taki wielki ekran!
Duże sceny kręcili na Times Square i pomyślałem sobie,
że kiedyś tam pojadę.
W styczniu pojechałem z Thiago Venturą.
Piękna chwila.
Temperatura wynosiła -3 °C. Thiago aż się trząsł.
Ja przeżyłem. Jestem z Curitiby.
Thiago zamarzał.
„Chyba straciłem kutasa. Nie przeszedł przez kontrolę celną”.
Zapytałem: „Co ty mówisz?”. On na to: „Jestem eunuchem”.
Było zimno.
Chciał iść do hotelu.
Ja — na Time Square.
„Ale zamarznę na śmierć”.
Powiedziałem: „Skąd.
Chodźmy na Times Square”.
„Dobra, jak chcesz”.
Poszedł ze mną. Mało przeżyłem szczęśliwszych chwil.
Dotarliśmy na miejsce o trzeciej nad ranem.
Padał śnieg.
Bardzo obiecujący dzień.
Zaczęliśmy płakać.
Spełniło się marzenie czternastoletniego mnie.
Podziwiałem widok, przytulając Thiago, i myślałem tylko o jednym.
„Muszą dużo płacić za prąd”.
Wtedy zrozumiałem, co mama miała na myśli.
„Jeśli kiedykolwiek byłeś biedny…”.
Przytuliłem Thiago: „O kurwa, stary”.
„Obłęd!”.
„Muszą sporo płacić!”.
On na to: „Głupi jesteś”.
„Dlaczego?” Odpowiedział: „Kradną od sąsiada”.
Zawsze zadawajcie się z biedniejszymi.
Wtedy zrozumiałem, dlaczego pozostaje się biednym w środku.
Nieważne, ile zarobisz,
jeśli kiedykolwiek byłeś biedny, zostajesz taki w środku.
Bieda to nie ogół, tylko szczegół.
Nie makro, tylko mikro.
Biedni są tacy jak bogaci, tylko że są biedni.
To prawda. Diabeł tkwi w szczegółach.
Tam się dostrzega biedę.
Weźmy zwykłą osobę, wyślijmy ją na Księżyc i z powrotem.
W wywiadzie po wylądowaniu na pytanie: „Jak było?” odpowie:
„To jedno z moich najwspanialszych przeżyć,
jeśli nie najwspanialsze i nie wiem, czy przeżyję jeszcze coś takiego.
Widziałem stamtąd, jacy jesteśmy mali
w porównaniu do powiększającego się wszechświata.
Za każdym razem, gdy narzekam, powinienem być wdzięczny, że żyję.
Kiedy opuszczę świat, on nadal będzie się kręcił.
Powinienem być wdzięczny i robić, co tylko mogę,
żeby odcisnąć na nim swoje piętno”.
To zwykła osoba. A biedna?
Po powrocie powiedzą:
„Nie było warto”.
„Jak to?”.
„Za dużo paliwa”.
Nie ogół, tylko szczegół.
Nieważne, ile zarobisz.
Pozostaniesz biedny w środku.
Zawsze będziesz mieć duszę biedaka.
Tu w środku będzie się czaił Wesley.
Miriam…To imię ma już w sobie biedotę.
I religijność. Miriam rodzą się religijne.
Są gotowe prawić kazania, mają długie suknie i mężów murarzy.
Domyślny zestaw każdej Miriam, co poradzę?
Przypominacie sobie…
„Tak, Miriam jest gorliwą chrześcijanką”.
Nie ogół, tylko szczegół.
Pamiętacie Egzorcystę?
Dziewczynka nie jest diabłem.
Ale czasami tak. Widzieliście?
Ma siedem, osiem lat, nie jest zła.
Ale czasami krzyczy: „Zabiję cię!”.
Czasem jest diabłem. Nie zawsze. Czasem.
Tak jak dawny biedak.
Czasem…
wymsknie mu się „bynajmniej” zamiast „przynajmniej”,
a czasem „Boże Wszechmogący!”.
Żegnasz się z nim, a on cię przeprasza.
„Przyjmujecie bony?”. Rozumiecie?
Bieda to szczegóły.
Mikro.
Jak poznać biedaka?
Wyobraźcie sobie dwóch gości stojących obok siebie.
Obaj mają tyle samo pieniędzy,
są w tym samym wieku, są tej samej płci.
Są identyczni i tak samo bogaci,
ale jeden był kiedyś biedny.
Jak rozpoznać tego dawnego biedaka?
Obserwujcie, jak stoją.
Ten, który nigdy nie był biedny, będzie stał normalnie.
Biedny, będzie stał tak.
Tak biedaki zaciągają ręczny.
Przez minutę stoi tak. Potem tak.
Potem krytykuje innych.
„Wiesz, że Jackie zaszła w ciążę?”.
Szczegóły.
Niektóre sytuacje wydobywają z człowieka biedaka.
Śniadania hotelowe. Mój Jezu!
Wesley aż ryczy.
Mówi: „Papaja! Papaja!”.
W domu może sobie zgnić, ale ta z hotelu…
„Dobra na trawienie, jedz.
I melon! I jeszcze winogrona.
Jajka, kiełbaska, miód.
Zaraz, czy to tapioca?
Weź banany na później”.
Biedni zjedzą, co mogą.
Choćby się waliło i paliło.
Może być pożar.
„Hotel się pali, opuścić budynek”.
„Szlag, jest 9.50. Wezmę płatki!”.
Wraca. W ręku ma płatki, płonie.
„Ratujcie płatki!
Muszę wrócić! Nie mogę… Wrócę”.
„Pana syn tam został?”. „Nie!
Widziałem jogurt!”.
Biedni zjedzą, co mogą, choćby nawet źle smakowało.
Bywałem w kiepskich hotelach.
Raz zadzwoniłem do recepcji z prośbą o ręcznik.
Powiedzieli, że wisi na zewnątrz.
Poprosiłem, żeby uwiązali psa.
Poszedłem po ręcznik, a ona: „Proszę zdjąć wszystko. Będzie padać”.
Dużo klamerek.
Traktuję czyste ubrania jak trupa.
Nic tak nie dręczy biednego człowieka, jak pytania o to,
czy istnieją życie po śmierci i Bóg.
A najbardziej dręczą biednego człowieka
w chłodny dzień o 6.30,
kiedy podchodzi do linki z ubraniami, dotyka koszuli i myśli:
„Mokra czy zimna?”.
Dotyka twarzą majtki o 6.30.
Sprawdza, czy nie mają gorączki.
Nie ufa sobie.
„Mamo, mokre czy zimne?”. Ona dotyka je cyckami.
„Zimne”.
Zakłada je i mówi: „Były mokre, mamo!”.
Nigdy nie odmawiam śniadania w hotelu.
Ani razu. Zatrzymuję się w hotelach sześć razy w tygodniu.
Zawsze jem śniadania,
ale nigdy nie chcę.
Bóg mi świadkiem. Nigdy.
Wyłączam telefon. Występy kończą się późno.
Dzwonią ludzie. Uderza adrenalina.
Walę konia. Kiedy idę do łóżka…
jest po szóstej. Śniadanie do 10.
Lepiej odpocząć, zjeść obiad i zaliczyć następnego wieczoru dobry występ.
Wyłączam telefony i wieszam na drzwiach "nie przeszkadzać”.
i myślę sobie: „Nie obudzę się. Naprawdę. Jebać. Nie zjem śniadania”.
O 9.45 słyszę: „Wstawaj!
A śniadanie?”.
„Odpierdol się!
Kumpluję się z Jucą. Pobije cię!”.
„A nie…?”. „Kto tam?”.
„Jestem w środku.
Wesley”.
„Nie jestem głodny”. „Tu nie chodzi o głód.
Śniadanie jest za darmo”.
No i potem…
idziemy.
Bieda to nie ogół, tylko szczegół.
Niektóre sytuacje wydobywają z człowieka biedaka.
Ostatnio byłem na randce z przepiękną dziewczyną.
Nie wiem, czemu ze mną poszła.
Długo nie byłem na randce.
Zjedliśmy kolację i spędziliśmy razem trochę czasu.
Potem powiedziała: „Chodźmy do ciebie”.
Zgodziłem się. Wzięła mnie z zaskoczenia.
Dotarliśmy. Było zimno. Ona poszła do sypialni, ja do łazienki.
Kiedy wróciłem, najpiękniejsza dziewczyna, jaką poznałem,
leżała w moim łóżku.
Usiadłem w fotelu przed łóżkiem.
Ona patrzyła na mnie, ja na nią.
Patrzyła na mnie pięknymi oczami,
a ja na nią swoimi oczami.
Ona patrzyła na mnie, a ja na nią.
Myślałem wtedy tylko o jednym.
„Będzie spała w wyjściowych ubraniach?”.
Nigdy nie pomyślałem: „Ale ją teraz zerżnę”.
Wesley cały czas szeptał mi: „Co za brak szacunku”.
Matki umieszczają biednym w mózgu ubraniowy czip.
Ubrania wyjściowe…
Istnieje hierarchia: ubrania wyjściowe,
ubrania mniej wyjściowe,
ubrania do kościoła, do cioci,
do domu, do domu po bracie, do domu po mamie,
a jeśli jesteście bardzo biedni, to mama zacznie wycinać z ubrań szmaty.
Idziecie się wysrać i wchodzicie na starą koszulkę.
„To koszulka z Pierwszej Komunii!
Mamo, ona przyjęła komunię!”.
Nadal mam stosik ubrań wyjściowych.
O wiele mniejszy niż stosik ubrań do domu.
„Ubrania do domu mają zły wpływ na inne!
Jeśli stosy się zmieszają, zapłacisz za to!”.
Niektóre koszulki są tak zużyte, że kiedy na nie spojrzę, krzyczą "Znowu?!
Wybierz inną, skurwielu!”.
Szukacie jej w szafie, a ona się chowa.
„Podkoszulko na ramiączka, nie wydaj mnie!
Proszę, jestem już wykończona, Zobacz, jaki mam znoszony kołnierz.
Nie zdejmuje mnie w ogóle. Mam mnie za jakiś, kurwa, tatuaż!
Wiesz, jakie mam życie?
Z prania na suszarkę,
z suszarki na ciało, z ciała do prania…
Nie prasuje mnie, bo uważa, że na ciele się wyprostuję. Nie!
Cicho tam, szorty. Was nie używa!”.
A kto nic nie rozumie?
Spodnie dresowe.
Muszą być zdezorientowane.
Miały być do domu, a nagle…
zrobiły ogromną karierę.
Stały się influencerem, trafiły do klubów nocnych.
„Jezu, co my tu robimy?”.
Myślę, że ubrania ze sobą rozmawiają.
„Dziewczyno, trzy miesiące do emerytury”.
„Już mnie oddał matce”.
„Słyszeliście o dżinsach?”.
„Ale co takiego?” „Przerobili ją na krótkie spodenki”.
Zacząłem się przed tamtą dziewczyną rozbierać.
Żeby zachęcić ją do tego samego.
„Patrz, co robię z moimi wyjściowymi ciuchami!”.
Ani drgnęła. „Twoje ciuchy, twoje zasady”.
Ułożyłem ubrania na stosiku, ubrałem domowe ciuchy,
umyłem kutasa w zlewie…
Co? Nie wiedzieliście, że tak robimy?
Walcie się.
Mamy mokre koszulki.
Dziewczyny, jeśli przed seksem facet nie ma mokrej koszulki,
to bądźcie pewne…
albo nie umył fiuta,
albo ma wprawę i podniósł koszulkę.
Tylko życie może tego nauczyć.
Niektórzy młodsi goście patrzą na mnie ze zdziwieniem.
Dziewczyny, nie mówcie, że nie myjecie cipek w zlewie.
Nie?
Serio?
To pewnie trochę tak, jak się kiedyś robiło pranie.
Cipka pewnie dostaje szoku od zimnej wody.
„Rosana!
Rosana! Topię się!
Może i śmierdzę jak ryba, ale pływać nie umiem!”.
Niquiqui wróciłem z łazienki…
Ciekawe, co teraz zrobi tłumacz.
Niquiqui?
Tłumaczu, już tłumaczę. To taka slangowa wersja „gdy tylko”.
Gdy tylko wróciłem z łazienki,
najpiękniejsza dziewczyna, jaką poznałem, leżała w łóżku w stringach…
i w mojej wyjściowej koszulce.
Krzyknąłem: „Zaraz, zaraz!”.
„Podoba ci się?”.
Odpowiedziałem: „Tak, kupiłem ją”.
„Dobrze mi w niej, co?”.
„Lepiej bez niej”.
Ona na to: „Co?!”.
Roześmiałem się.
„Będę w niej spać”.
„Co to, to nie!”.
„Słucham?”.
„Będzie ci niewygodnie”.
Otworzyłem szafę i przebierałem
w stosiku ciuchów do domu jak w lumpeksie.
„Może ta? Dziurawa i bardzo wygodna”.
„Nie”. „Tej nie będziesz w stanie się oprzeć.
Jest z NASA”.
„Nie”. „A może łachmany skradzione bezdomnemu?”.
Odpowiedziała: „Nie. Dlaczego? Nie podoba ci ta?”.
„Podoba, jest bardzo ładna”.
„Jeśli ci się nie podoba, zedrzyj ją ze mnie”.
Zrobiło mi się słabo. Usiadłem.
Próbowała pocałować mnie w szyję. Nie chciałem.
„Niezbyt dobrze się czuję”.
Otarła się o mnie cipką. Poprosiłem, żeby przestała.
„Zostaw mnie”.
Próbowała złapać mojego fiuta. Zaprotestowałem.
„»Nie« znaczy »nie«. Trochę szacunku!”.
Odparła: „Dziwny jesteś”.
„Ale nie śpię w wyjściowych ciuchach”.
Ubrała się i powiedziała: „Wiesz co? Pierdol się. Wychodzę”.
Odpowiedziałem: „Z Bogiem”.
Bieda jest dziedziczna. Mam ją po mamie.
Przez nią myślę jak biedak, choć wcale nie chcę.
Proste genetyczne równanie.
Biedny fiut i biedna cipka dają biedne dziecko.
Biedny fiut i bogata cipka? Może bogate dziecko.
Matka gra dużą rolę.
Bogaty fiut i biedna cipka?
Zależy od fiuta.
Jeśli mówi: „Muszę iść po papierosy”, to niestety…
Mama zawsze była biedna.
Dziś na szczęście się nam powodzi.
Jedno z moich największych osiągnięć to możliwość zadbania o mamę.
Bardzo mnie to cieszy.
Ciężko pracuję, a wasze pieniądze pomagają.
Naprawdę. Kupiłem mamie dom nad morzem.
Zawsze o takim marzyła.
„Ile bym dała za dom nad morzem”.
Od kiedy byłem mały mówiła:
„Uwielbiam morze, bo jestem spod znaku Wodnika”.
„Chyba Bieda-Wodnika”.
„Byłam kiedyś rybą”.
„Dlatego masz taką kiepską pamięć”.
„Afonso, kiedyś twoja stara matka będzie nosić bikini w domu nad morzem”.
„Nie odwiedzę cię, jeśli będziesz nosić bikini”.
„Marzę o tym…”.
Tak zawsze mówiła.
Potem jej synów wyrzucono ze szkoły. Jednego w siódmej klasie,
drugiego w ósmej, a ja…
na szczęście skończyłem liceum.
Byliśmy coraz głupsi, więc musiała porzucić marzenie
i ciężko pracować, żeby nas wyżywić.
Dlatego tak bardzo cieszyłem się z kupna domu.
Producent mi pomógł.
Pojechaliśmy na plażę w Santa Catarinie, zobaczyliśmy najgorszy, najtańszy dom…
który można kupić za waszą forsę…
Kupiłem go dla niej.
Zrobiłem zdjęcia, wziąłem akt własności i klucze.
Biedni ludzie zawsze chcą namacalnego dowodu własności.
Jeśli coś nie jest podpisane ich nazwiskiem, nie należy do nich.
Miałem wszystko. Nadszedł czas.
Wziąłem zdjęcia, klucze i dokumenty i włożyłem wszystko do pudełka.
Nie jesteśmy sentymentalni. Mama nigdy nie miała na to czasu.
Wolałem zjeść lasagne niż się przytulać.
Za pizzę dziękuję słowami: „Też cię kocham”.
Próbowałem być sentymentalny.
Wziąłem pudełko, przewiązałem je wstążką, wręczyłem jej,
a ona spojrzała i powiedziała:
„Jeśli to kawał, to rozkwaszę tym twoją gębę”.
Biedna matka jest jak pies, nad którym się znęcano.
Nigdy ci nie zaufa.
„Co to? Na pewno coś knujesz!”.
Kazałem jej otworzyć.
„Jeśli to kawał…”. „Otwórz”.
„A jeśli to fiut?”. „Co?”.
„Może to fiut”.
„Po co miałbym ci dawać dildo?”.
Ona na to: „Widziałam ten żart.
Otwieram pudełko i dostaję dildem w twarz”.
Zapytałem: „Kogo ty oglądasz, że znasz takie żarty?”.
„Ludzie wrzucają różne rzeczy. Jeśli to dildo, to cię nim walnę”.
„Co?”. „Poczujesz tego fiuta!”.
„Uspokój się! Przestań gadać o fiutach”.
„Afonso…”. „Po prostu otwórz pudełko, mamo”.
Otworzyła je ostrożnie, bo bała się dilda.
Zobaczyła klucz, akt własności i zdjęcia.
Zapytała, co to jest.
„Twój wymarzony dom”.
Wtedy mama zaczęła płakać.
Najsilniejsza osoba, jaką znam, rozkleiła się przede mną.
Nie wierzyłem.
Moja mama… Herbatka z melisy…
Mama jeździła do pracy na rowerze w mróz.
Wiecie, jak to jest?
Schodzicie z roweru, ale…
tyłek zostaje na siodełku.
Nagle najsilniejsza kobieta, jaką znam, rozkleiła się przede mną, ale czemu?
Kiedy tak płakała, zrozumiałem.
Zdałem sobie sprawę.
Pomyślcie, że walczycie, by wychować trzech synów.
Mieliście marzenie, ale musiało ustąpić innym priorytetom.
I któregoś dnia synowie spełniają to marzenie.
Mówiąc „synowie” mam na myśli siebie. Nie braci.
Synowie alias Afonso Padilha.
Afonso spełnił jej marzenia.
Płakała z dumy, że wykonała wspaniałą robotę.
Wciąż tak płakała, a ja na nią patrzyłem.
To było cztery lata temu, ale wciąż mam gęsią skórkę.
To było tak wzruszające, że nie zapomnę, kiedy zapytała:
„Wszystko opłacone?”.
Pomyślałem: „A to suka!
Powinienem był dać jej dildo”.
Mama to naprawdę niesamowita osoba.
Zawsze była biedna. Nie z mojej winy.
Zawsze lubiła pomagać innym.
Zawsze była altruistką.
Mawiała: „Trzeba pomagać. Bóg podwójnie nam to wynagrodzi”.
Odpowiadałem: „Mamo, chcesz podwójnej biedy?”.
„Nie, Afonso. Dziel się, a Bóg odda ci kiedyś dwukrotność. Trzeba się dzielić”.
Tego mnie nauczyła.
W pierwszym tygodniu grudnia mama wołała Lincolna, Jeana i mnie
i kazała oddać najgorsze ubrania potrzebującym.
Mówiłem: „Wszystkie są najgorsze!
Zamknij oczy, włóż rękę do szafy i wybierz sobie.
Chcesz to? Proszę bardzo.
Tylko swoich nie oddawaj, bo nikt ich nie zechce”.
Potem dawała mi lanie, więc posłuchałem. Przez łzy.
„Mamo, a ta koszulka?
Nada się czy nie? Nie pamiętam”.
Pozwólcie na dygresję.
Pamiętacie, kiedy mama dawała wam lanie, zmuszając do czegoś?
Zamiataliście podwórko, mówiąc: „Nie wiem, czemu mama…”.
Mamy, nieważne, czy dzieci zawiniły.
Kiedy dacie im lanie, stają się najbardziej skrzywdzoną osobą na Ziemi.
Będą Zarzekać się, że nic nie zrobiły.
Będą bełkotać w zwolnionym tempie: „Ale ja…
Ja tylko…”.
Pamiętacie, jak mamy wymuszały laniem zmywanie naczyń?
Bełkotaliście, jakbyście mówili do wyimaginowanego przyjaciela.
„Grałem sobie…
Grałem na komputerze.
Potem mama kazała mi pozmywać.
Odpowiedziałem: »Zaraz, mamo.
Pokonam ostatniego bossa«.
A ona na to: »To ja jestem bossem…
i każę ci…
iść…
pozmywać!«.
Potem poprosiłem, żeby pozwoliła mi zapisać.
A ona powiedziała, że nie jestem skrybą.
Więc wytłumaczyłem: »Zapisać grę, mamo«.
A ona na to: »Idź zmywać«.
Poprosiłem, żeby dała mi zginąć.
Zagroziła, że jeśli zginę, to mnie zabije.
Powiedziałem: »Mamo!«,
a ona: »Nie będę…
powtarzać…
kolejny raz!«.
Potem podeszła i uderzyła mnie dżojstikiem”.
Aż się rozpłakałem. Przykre wspomnienia.
Wyjątkowo nieprzyjemne.
Pamiętacie, jak groziliście ucieczką?
Krzyczeliście: „Trzeba było mnie nie rodzić!”.
Klasyka.
„Trzeba było mnie nie rodzić!”.
Mama zawsze miała odpowiedź. Może w poprzednim życiu też była mamą.
Coś niesamowitego. „Ucieknę!”. „Zabierz ze sobą braci!”.
„Trzeba było mnie nie rodzić!”.
„Wcale nie chciałam!”.
Kiedyś powiedziałem: „Chcę…
umrzeć!”.
A ona na to:
„Najpierw pozmywaj!
I nie becz, bo dostaniesz mocniej!”.
Cofało się kasetę z płaczem.
Młodszy brat, kiedy mama mówiła,
że ma przestać płakać, bo uderzy mocniej, zacinał się: „Nie, nie, nie!”.
Starszy naśladował motocykl.
Zawsze mnie to bawiło.
Krzyczał: „Dość! Dość!”
Mama groziła, że spierze nas wszystkich.
Koniec dygresji.
Mama zbierała nas trzech
i kazała wybrać ubrania.
Wybieraliśmy, przekazywaliśmy jej, a ona oddawała je do kościoła.
Była gorliwą katoliczką.
Płaciła też na kościół ewangelicki,
odprawiała rytuały voodoo i w razie czego rozpalała świeczki.
Nie chciała ryzykować.
Zabezpieczyła się.
Ale ubrania oddawała kościołowi co roku w pierwszym tygodniu grudnia.
Trzeciego tygodnia, z powodu Świąt,
kościół oddawał te ubrania biednym rodzinom
Co za mały świat.
Pierwszego tygodnia je oddawaliśmy, a dwa tygodnie później odzyskiwaliśmy.
„Mamo, to ta koszulka, którą oddaliśmy.
Bóg oddał podwójnie: tę i jeszcze gorszą koszulkę.
Któregoś razu mama…
Myślałem, że…
Wszyscy pamiętamy z dzieciństwa żenujące sytuacje
z rodzicami w roli głównej.
Myślałem, że to się skończy, kiedy dorosnę.
W grudniu zeszłego roku…
zabrałem mamę do kurortu w Rio Quente.
Caldas Novas, Rio Quente.
Do Hot Park, ekskluzywnego hotelu.
Jej pierwszy taki.
Srała w ciemnościach, bo nie wiedziała, do czego jest karta.
Milczałem, kiedy sprzątaczka mówiła:
„Rose, znowu ktoś nasrał na podłogę w 108”.
Mama zapytała, jak ja sram w ciemności.
„Mam doświadczenie w hotelach”.
„Szlag, zesrałam się do zlewu”.
Wziąłem mamę i ciocię Cidę. Ciocia wiedziała, jak to działa, mama nie.
Zapomniałem jej pokazać. Ludziom potrzebny jest podstawowy kurs.
„Światło włączamy kartą.
Kiedy bierzemy prysznic, nie ustawiamy pokrętła na maksa”.
„Maksa? Tego z recepcji?”. „Nie!”.
„Chodzi o to, żeby nie lać gorącej wody, tylko ją dostosować.
No i wreszcie spójrz tam”.
„Ta lodóweczka?”. „To minibar.
Trzymaj się z dala.
Nawet jeśli powiedzą, że mnie porwali i masz im dać colę z minibaru.
Niech mnie zabiją. Trzymaj się z dala od minibaru.
Mleko czekoladowe kosztuje tyle, co auto”.
Nie nauczyłem mamy. Pojechałem z nią i ciocią Cidą.
Ja byłem w pokoju 101, mama chyba w 108, a ciocia Cida…
A chuj, nie jest ważna.
Była na miejscu, ale nie grała żadnej roli. Jak tata.
Istnieje, ale nie bierze udziału.
Każde z nas w innym pokoju.
Spędziłem w swoim pół godziny. Hotel był wspaniały.
Nagle słyszę krzyk bólu.
Przeraziłem się.
Zadzwoniłem do pokoju 108.
„Mamo, wszystko dobrze?”.
Zapytała, czy wiem, ile tu kosztuje butelka wody.
„Drogo?”.
„Połowę naszego rachunku za wodę”.
„Aż tyle?”.
„Można by za tę butelkę trzy tygodnie czyścić podjazd”.
„Nie przesadzaj”. „Nie przesadzam”.
„Napij się”.
„Z dupy mam forsę wyciągnąć?”.
„Mamo, nie wygłupiaj się. Pracuję. Tyle dla nas zrobiłaś. Zasługujesz na to.
Chyba mogę zapewnić ci odrobinę wygody?”.
Zapytała, czy wiem, ile tu kosztuje butelka wody.
„Nieważne, zapłacę”.
„Dilujesz?”.
„Co?!”.
„Nie napiję się.
Organizm odrzuci jeszcze te wodę i umrę”.
„To napij się z kranu”.
„W życiu!”.
„I będziesz spragniona?”.
„Chodźmy do sklepu”.
Zmusiła nas do pójścia do sklepu.
Byliśmy w kurorcie wód termalnych, podgrzanych dla nas przez samego Boga.
„Jasne, chodźmy. Kiedy wrócimy, Bóg ochłodzi wody ze złości”.
„Chce mi się pić”.
Wiecie, gdzie był najbliższy sklep?
170 km dalej.
Wchodziło się dwójkami.
Wchodzimy.
Mama wzięła wodę, ciastka, pojemniki plastikowe…
Nie wiem dlaczego.
„Kupujesz pojemniki?”.
„Márcia nigdy mi ich nie oddaje”.
Każdy biedny ma znajomą Márcię.
Jeśli nie, to sam jest Márcią.
Mama dodała: „Cicho, biorę je, i już”. Poszliśmy do kasy.
Ucieszyłem się: „Wreszcie wracamy”.
Zapatrzyła się na kawę mieloną.
„Co robisz?”.
„Szukam kawy rozpuszczalnej.
Bez kawy boli mnie głowa”.
Odpowiedziałem: „Bieda nie ma granic…
Jesteśmy w kurorcie. Możesz pić kawę cały dzień”.
„Nie chcę ich kłopotać”. „To przecież hotel, do cholery!
Hotel mamo. Istnieje, żebyś sama się nie kłopotała”.
„Źle traktujesz ludzi. Nie tak cię wychowałam”.
Nie chce innych kłopotać,
więc nawet pokojówce kazała przestać sprzątać.
„Możesz zostawić pościel, dziewczyno”.
Pokojówka zabiera mokre ręczniki, a mama: „Nie. Wywieszę je”.
„Mamo…”. „Biorę”.
„Gorąca woda to dla nich większy kłopot. Kawę pewnie mają gotową do podania”.
„Nie będę o nic prosić”.
„Wypijesz z zimną wodą?”. „Nie. Podgrzeję wodę w mikrofalówce”.
Zapytałem, czy zabrała mikrofalówkę z domu.
„Skąd. Mam w pokoju”.
„Dlaczego ty masz, a ja nie?”.
Powiedziała: „Bo jestem twoją matką”. I poszła.
Wspaniała riposta. Dopiekła mi i poszła.
Biegnę. „Pij hotelową kawę”.
„Wezmę rozpuszczalną”. „Nie!”.
„Wezmę!”. „Ale nie ma potrzeby!
Mamo, nie bierz tej kawy”.
I oczywiście wróciliśmy do hotelu z kawą.
Byłem wściekły.
„Czemu?”. „Bo chcę”.
„Nie ma potrzeby…”.
Sprzeczaliśmy się.
Wróciliśmy do pokojów. Ciocia Cida… A chuj, nikogo nie obchodzi.
Byłem tak zły na mamę, ale nie jestem fizycznie w stanie jej wyzwać.
„Co za poj… staruszka!”
Drga mi ta żyła.
„Dostanę wylewu od tej starej pi…
Je… tę starą dzi…”.
Mija pół godziny: „Je… tę starą pi…”.
Mija 40 minut: „Dobra, napiję się z nią kawy”.
To w końcu moja mama.
Zapukałem. „Mamo?”.
„Kawy ci się zachciało, sukinsynu?”.
„Skąd wiesz?”. „Z cipy mi wyszedłeś”.
Nadmiar informacji.
„Zrób nam tej kawy”.
Zabrałem kawę, próbując wyzwać pod nosem mamę.
„Co za głupia dzi…”.
Szukam mikrofalówki,
a tymczasem mama…
Mamroczę: „A niech tę starą ci…
Kur…”.
Spytała, czy jestem na haju.
„Co?”.
„Za dużo zadajesz się z Thiago!”.
„Szukam mikrofalówki,
żeby zrobić nam kawę”.
„Otwórz te drzwiczki”.
Otworzyłem.
Spojrzałem.
Potem spojrzałem kontrolnie na nią.
„To?”.
„Gdyby to był wąż, już by cię ukąsił”.
Odpowiedziałem: „Gdyby to była mikrofalówka…
też by mnie ukąsiła, ale to sejf”.
Dacie wiarę? Mama…
wzięła sejf za mikrofalówkę.
Mało brakowało, a zamknęłaby kawę w sejfie.
Prawie go zamknęła i wstukałaby „130” zamiast „1:30”, bo to sejf.
I czekałaby, a pięć minut później uznałaby, że coś zepsuła.
Nic by nie zrobiła, bo skoro woda jest droga,
to co dopiero mikrofalówka!
Powiedziałaby mi w drodze powrotnej.
„Zepsułam hotelową mikrofalówkę.
Nie powiedziałam im. Nie sprzedam domu nad morzem, żeby zapłacić.”
Rozumiecie?
Wyobraźcie sobie, że idę do recepcji:
„Dlaczego mama ma mikrofalówkę, a ja nie?”.
Na szczęście nie poszedłem.
Ale co się naśmiałem, to moje.
Kiedy mam napad śmiechu, to śmieję się tym mocniej,
im bardziej mama każe przestać.
„Jezu!”.
„Przestań się śmiać, bo cię uderzę”.
„Mikrofalówką?”.
„Przestań!
Przestań się śmiać, Afonso!”.
A ja na to: „Wzięłaś sejf za… Wzięłaś…”.
„Przestań się śmiać”. A ja się nakręcam, im bardziej krzyczy.
„Po co komu sejf w pokoju”? „Żeby schować drogie rzeczy”.
„Dobrze, włożę tam wodę”.
Kto by ją winił?
Trzy dni później wyjeżdżaliśmy.
Wymeldowałem się, mama nie. Zaproponowałem pomoc.
„Dam sobie radę”.
Poszła do recepcji, oddała kartę.
„Korzystała pani z minibaru?”.
Odpowiedziała: „A w życiu!”.
„Nie piła pani wody?”. „Z dupy mam forsę wyciągnąć?”.
„Nie jadła czekolady?”.
„Pić by mi się od niej chciało”. Spryciulka.
„Pić by mi się chciało”.
„Nie? W porządku”. Mama przytaknęła.
Facet kazał sprawdzić pokój 108.
Mamę nagle opętało. „Zarzuca mi pan kłamstwo?!
Nie wierzy mi pan?!
Jestem biedna, ale uczciwa. Nie kradnę, dla pana wiadomości!”.
Biedni lubią mówić „dla pana wiadomości”.
„Nigdy niczego nie ukradłam. Nie wierzy mi pan?”.
Zobaczyłem ją i wyszedłem.
Za stary jestem na coś takiego.
„Nie jestem złodziejką! Pracowałam dla bogaczy!
Wiele przeszłam!
Sprzątałam dom bogatego polityka! Nigdy go nie okradłam!
Dzieci nie miały mistura ani mleka, piły melisę, ale ja nigdy nie kradłam…
Teraz chłopcy są dorośli i nie biorą narkotyków!
Dwóch pali zioło, ale nie mam z tym nic wspólnego!
Są uczciwi i nigdy nie kradli…”
Facet czuł się nieswojo. Mama nie przestawała krzyczeć.
Ciocia Cida była gdzieś, gdzie nikogo to nie obchodzi.
Facet mówił: „To standardowa procedura”. „A co mnie to obchodzi?!”.
„Proszę się uspokoić. Pytam, bo…”.
„Nie wierzy mi pan?”. „Nie, pytam, dlatego że minibar
jest za darmo dla rodziny Padilha”.
Zareagowała tak jak wy, biedaki.
Wydała taki odgłos.
Facet z recepcji na to: „Tak”.
A mama: „Poproszę jeszcze kartę. Chyba czegoś zapomniałam”.
Dziękuję. Nazywam się Afonso Padilha.
Wspaniale było być tu dziś z wami.
Dziękuję za przybycie.
Jestem przeszczęśliwy.
Dziękuję.
Dziękuję za przybycie.
Dziękuję.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz