Downloaded from YTS.MX
‎ผมปลื้มที่ได้อัดรายการนี้ให้เน็ตฟลิกซ์ครับทุกคน ‎ปลื้มมากๆ
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎รู้ไหมครับว่าผมคิดอะไรตอนเราเซ็นสัญญา
‎ผมนึกอยากเป็นแมลงวันบินไปดูน้ำหน้าแฟนเก่า
‎ให้ตายสิ...
‎โคตรจะอยากเลย
‎เธอจะบล็อกอินสตาแกรมผมก็ได้
‎เธอจะบล็อกวอตส์แอปผมก็ได้
‎เธอจะบล็อกเฟซบุ๊กผมก็ได้
‎แต่กับเน็ตฟลิกซ์...
‎ไม่ เธอบล็อกไม่ได้ ผมอยาก...
‎ผมอยากเป็นแมลงวันซะจริงๆ
‎อยากเห็นหน้าเธอตอนเธอเปิดเน็ตฟลิกซ์ ‎แล้วผมโผล่หราเป็นรายการแนะนำ
‎ประคองไอ้จ้อน ทำออกทีวีได้ไหมเนี่ย
‎วันก่อนมีสาวหลังไมค์มาหาผมทางอินสตาแกรม
‎"อะฟอนโซ ฉันเป็นแฟนพันธุ์แท้ผลงานคุณค่ะ"
‎"ขอบคุณมากครับ"
‎"ฉันเป็นแฟนตัวยงจริงๆ นะคะ" ‎ผมก็แบบ "ผมก็เชื่อคุณจริงๆ นะครับ"
‎"ฉันชอบผลงานคุณมากค่ะ ฉันชอบคุณ
‎แต่ฉันจะไม่โกหกนะคะ คือฉันไม่ได้จน"
‎แปลกทีเดียวครับ
‎ไม่ค่อยมีคนไม่จนมาสนใจงานผมหรอกครับ
‎"ฉันไม่ได้ถังแตกแต่ฉันอยากไปดู ‎'อัลม่า เดอ โพเบอร์' ค่ะ"
‎"มาดูเลยสิครับ"
‎เธอว่า "ฉันมีคำถามค่ะ ถ้าฉันไปดู ‎ฉันจะสนุกไหมคะ"
‎ผมก็แบบ "แหงสิครับ" ‎เธอว่า "ถึงฉันจะไม่จนน่ะเหรอคะ"
‎ผมอยากได้เงินเธอ ผมเลยพูดว่า ‎"คุณสนุกแน่ๆ ครับ"
‎เธอถามว่า "แต่ฉันจะสนุกเท่าคนจนรึเปล่าคะ"
‎ผมก็แบบ "ไม่...
‎ไม่มีใครดูสนุกเท่าคนจนแล้วล่ะครับ"
‎เข้าใจที่ผมพูดปะ
‎พวกคุณปรบมือทั้งที่ไม่มีเหตุผล
‎ก็จริงนี่ครับ
‎ตั๋วพุ่งไปที่ 80 ดอลลาร์เหรอ ‎พวกเขาจะฮากระจายคุ้มตังค์ 80 ดอลลาร์แน่
‎ทุกบาททุกสตางค์จะคุ้มค่า ‎ราวกับเป็นเงินก้อนสุดท้ายที่หาได้
‎ถ้าเขาขำไม่คุ้มตังค์ 80 ดอลลาร์ ‎เขาจะหัวร้อน "ฉันขำไปแค่ 53 ดอลลาร์เอง"
‎ฉันจ่ายไป 80 แต่ขำไปแค่ 53 ไอ้เวรเอ๊ย
‎ไม่ต้องถือสามือผมนะครับ
‎แฟนๆ ผมจะกลับบ้านสภาพนี้ ‎"ฉันขำไปแค่ 53 ดอลลาร์
‎ไม่สิ ฉันจ่ายไป...
‎คุณเชื่อไหมล่ะครับ ผมจ่ายไป 80 ดอลลาร์...
‎แต่ขำไปแค่ 53 ดอลลาร์ บัดซบจริงๆ เลย"
‎ผมเล่นมุกนี้ในเมืองมาเนาส์ ‎และพวกเขาแบบ "ฉันขำไปแค่..."
‎พวกเขาชอบมัน พวกเขาบอกว่า...
‎ปกติแล้วแฟนๆ ผมจนทั้งนั้น ผมรู้ ‎หมายถึงคนที่ติดตามผลงานผมน่ะครับ
‎ดีใจจังที่เห็นคนปลาบปลื้มเราขนาดนี้
‎คุณไร้ชื่อ อยู่ในความมืดมิด
‎จากนั้นก็เป็นที่รู้จัก
‎แล้วคุณก็เห็นว่าผู้คนชื่นชอบคุณมากแค่ไหน
‎แม้ว่าจะไม่เคยได้สัมผัสตัวกันหรือรู้จักกัน
‎เจ๋งเป้งไปเลยล่ะครับ
‎บางครั้งผมเดินไปตามถนน
‎ไม่ว่าจะที่ไหนก็ตาม
‎ผู้คนจะลดกระจกรถ ‎หมุนกระจกรถท่าทางดี๊ด๊าน่าดู
‎และยังเป็นกระจกรถแบบหมุนน่ะครับ ‎เพราะแฟนๆ ผมไม่มีอันจะกิน
‎ไม่ใช่รถเรนจ์โรเวอร์อีโวคคันซิ่ง
‎ไม่ใช่รถบีเอ็มดับเบิลยู
‎ไม่เคยเลย มักจะมีใครสักคน
‎แต่ไม่เคยมีแบบ "หวัดดี อะฟอนโซ
‎อะฟอนโซ พาดิลฮาใช่ไหม"
‎ฉันชอบผลงานนายพ่อหนุ่ม ‎ไม่ใช่แค่ผลงานนายนะ
‎ชอบเพื่อนๆ นายด้วย ‎ธีอาโก มาร์ซิโอ ดิห์...
‎ฉันชอบพวกนายสี่คน
‎และชื่นชมที่พวกนาย ‎ทำเพื่อวงการเดี่ยวไมโครโฟน
‎ทำต่อไปนะพวก ฉันตามนายบนยูทูบ ‎อินสตาแกรม...
‎แล้วก็เฟซบุ๊ก
‎ฉันชอบและหวังว่าพวกนายจะทำต่อไปเรื่อยๆ
‎ฉันจะติดตามเป็นแฟนต่อไป ‎โชคดีนะพวก ฝากหวัดดีแม่นายด้วย
‎ไม่เคยเจออะไรแบบนั้นเลยครับ ‎เจอแต่ "โย่ ไอ้หัวขวด พ่อเอ็งไปไหนวะ"
‎เจอตลอด ต้องเจอแต่คนหยาบคาย
‎เจอแต่คนหยาบคายตลอด
‎วันก่อนมีผู้ชายคนนึงขับรถซิวิคมา ‎หมุนกระจกลงแล้วแหกปาก
‎"เฮ้ย ฉันรู้ว่านายเคยโดนเลียตูดมาแล้ว"
‎ผมอยู่ในเมืองตอนนั้น ‎ประชาชีหันมาจ้องผมเป็นตาเดียว
‎แล้วผมไม่รู้จะพูดยังไงด้วย ‎เพราะผมโดนเลียตูดจริงๆ
‎ผมก็แบบ "แหม รู้ทัน"
‎"ทำต่อไปนะพวก" ‎"ได้เลย ฉันจะให้พวกเขาเลียอีก"
‎"โชคดีเว้ย"
‎แล้วเขาก็ค่อยๆ หมุนกระจกรถฝืดๆ ขึ้น
‎คุณเคยมีรถแบบนี้ไหม หมุนจนตัวสั่น
‎หมุนลงก็พอทนไหว แต่หมุนขึ้นทีตัวสั่นเลย
‎คุณเคยมีรถแบบนี้ไหม...
‎คุณให้เพื่อนยืมรถคุณ
‎พอเขาจะเปิดกระจกรถ คุณร้องว่า "อย่าๆๆ"
‎ต้องใช้คนสองคนช่วยกันปิดกระจกรถ
‎คนนึงหมุนลูกบิด อีกคนคอยดันขึ้น
‎อนาถากว่านี้ไม่มีอีกแล้ว
‎คุณเคยมีรถแบบนี้ไหมล่ะครับ
‎ที่ด่านเก็บเงินทางด่วน
‎คุณเปิดประตูรถแล้วจ่ายค่าผ่านทาง
‎พนักงานในบูธมองคุณด้วยสายตาเหยียดๆ
‎อย่างกับคุณอยากขับรถเส็งเคร็งน่ะแหละ
‎ขนาดที่ปัดน้ำฝนยังไม่ขยับเลย ‎เอาแต่ส่งเสียง...
‎"เวรเอ๊ย ตูเช็ดเองก็ได้วะ"
‎คุณคว้าลูกกลิ้งแล้วเช็ดกระจก
‎คนที่นั่งมากับคุณพูดว่า ‎"ฉันว่านายเปลี่ยนยางหุ้มหน่อยดีกว่า"
‎อ๋องั้นเหรอ เงียบไปเลย
‎คุณเคยมีรถแบบนี้ไหมล่ะครับ
‎โบราณขนาดเข็มขัดนิรภัยหดกลับไม่ได้ ‎คุณต้องใช้มือสาว
‎บ้าจริง คุณบอกคนที่นั่งมาด้วย
‎"เอาพันคอไว้ที ยังไงเราก็ตายแน่ๆ
‎คุณเคยมีรถแบบนี้ไหมล่ะครับ ‎ลูกบิดในรถพังหมดสภาพ
‎ขนาดที่คุณต้องเปิดกระจก ‎เพื่อเอื้อมไปเปิดประตูรถอีกที
‎รู้สึกเหมือนเป็นสุภาพบุรุษที่เปิดประตูให้ตัวเองลง
‎"ให้ผมเปิดประตูให้คุณนะครับ"
‎คุณเคยมีรถแบบนี้ไหมล่ะครับ
‎ยังไงซะผมรู้สึกดีที่เป็นที่รู้จักจากผลงานผม
‎ถึงผมจะรู้ว่าผมเป็นหนุ่มนิรนาม ‎มากกว่าเป็นหนุ่มที่มีชื่อเสียงก็เถอะ
‎เพราะเราต่างอาศัยในฟองสบู่
‎เราเป็นที่รู้จักก็เฉพาะกับคนไม่กี่คน
‎สมัยก่อน คนมีชื่อเสียงโด่งดัง
‎เขาดังสุดกู่จริงๆ
‎ตอนนั้นเรามีแค่ทีวีที่เป็นสื่อเพียงอย่างเดียว
‎ดังนั้นหากอยากจะดัง ‎คุณต้องได้ออกช่องโกลโบ
‎คุณต้องได้ออกช่องเอสบีที ‎คุณต้องได้ออกช่องเรคคอร์ด
‎แต่ช่างเหอะ ช่องเรคคอร์ดไม่มีใครดังสักคน
‎เว้นแต่ว่าคุณจะเป็นบาทหลวงหรือปิศาจ
‎บางทีทั้งสองอย่างมาในร่างคนๆ เดียว ‎อย่างสาธุคุณวัลโดมิโร่ เพราะงั้น...
‎มันเหมือนสวนสนุกศาสนา
‎คุณไม่คิดว่ามันน่าขันรึไง
‎ที่สาธุคุณวัลโดมิโร่เสนอตัวรักษาโรคให้ ‎ทั้งที่เขายังเดินกระเผลกๆ
‎เขาแบบ "เพื่อนเอย ฉันจะรักษานายเอง"
‎ผมจะบอกให้ว่ามันเยี่ยมมาก
‎เราต่างกำลังอยู่ในช่วงเวลาแสนสุข
‎ผมอาศัยอยู่กับธีอาโก เวนทูร่า ‎เรามีกลุ่มคอมเมดี้
‎และเราเดินสายไปทั่วบราซิล
‎ปีนี้เราขายตั๋วทัวร์การแสดงเราเกลี้ยงทุกใบ
‎เราแสดงคอมเมดี้ด้วยกันมาสิบปี ‎แต่งานไม่มีไปซะเก้าแล้วล่ะครับ
‎พอปีนี้มีคนมาดูเรา
‎ผมจะบอกให้นะครับ ‎ยิ่งพวกคุณมาดู มันยิ่งสนุก
‎สนุกขึ้นเป็นกอง
‎และเราหารือกันเพื่อที่จะหาเหตุผล
‎และเข้าใจว่ามันไม่ยั่งยืนถาวร
‎เรารู้ว่าในอีกสองปี ‎นักแสดงตลกคนอื่นๆ ก็จะดัง
‎และเราก็ยังจะแสดงอยู่ดี
‎แต่ไม่มีอะไรดีไปกว่านักแสดงตลกหรือศิลปินสักคน
‎จะก้าวขึ้นเวทีและเห็นสิ่งนี้นะครับทุกคน
‎ไม่มีอะไรดีและทรงคุณค่ามากกว่านี้แล้วครับ
‎จริงๆ นะครับ เปล่าพูดดีเรียกเรตติ้ง
‎ผมพูดจริง ไม่มีอะไรน่าประทับใจ...
‎ไปกว่าก้าวขึ้นเวทีแล้วเห็นสิ่งนี้และคิดว่า
‎"ให้ตายสิ มากันมืดฟ้ามัวดิน ตูรวยเละแน่"
‎บ้างก็ว่า "โอ้ อะฟอนโซ ‎หน้าเงินอย่างเดียวสินะ"
‎หยอกเล่นน่า ไม่ใช่ซะหน่อยครับ
‎ผมยังเห็นแก่อาหารฟรีและสาวๆ อีกต่างหาก
‎หยอกเล่นน่า
‎พวกคุณรู้ไหมทำไมผมชอบเล่นมุกนี้
‎เพราะมันมีคนถังแตกสองประเภท
‎มีหนุ่มเจ๋งคนหนึ่งพูดว่า "ไอ้แม่ยิ้ม
‎นายหาเงินได้เยอะนักเหรอวะ ‎ขอมอเตอร์ไซต์คันดิ"
‎แล้วก็มีหนุ่มปากจัดอีกคนพูดว่า ‎"ฉันไม่ชอบมุกนั้นเลยว่ะ"
‎บางครั้งเราก็ทำแบบนี้ เราเป็นหนุ่มปากจัด
‎อย่าปากจัดนะครับ แค่ไม่มีจะกินก็แย่พอแล้ว
‎เป็นคนจนปากจัดมันสุดจะน่าแขยงเลย
‎บางทีเราก็...
‎ไม่ทันสังเกตว่าเราทำตัวงี่เง่าสิ้นดี
‎ตัวอย่างเช่นทุกคนน่าจะเคยเจอ
‎ตอนผู้หญิง เพื่อนหรือลูกพี่ลูกน้อง ‎หรือสาวๆ คนไหนที่ใกล้ชิดกับคุณ
‎เริ่มหาเงินได้อื้อซ่า เริ่มกลับบ้านดึกดื่นขึ้น
‎ออกไปพบปะคนใหม่ๆ มีกลุ่มเพื่อนใหม่ๆ
‎โพสต์รูปไปเที่ยวบนอินสตาแกรม ‎ใส่เสื้อผ้าแจ่มๆ
‎คุณไม่เคยคิดว่า "เธอคงทำงานหนัก ‎เธอได้เลื่อนขั้น
‎เธอมาแรงแซงโค้งและพิสูจน์ว่า ‎เก่งฉกาจพอกับผู้ชาย"
‎และแน่นอนว่าพวกเธอเก่งจริงๆ
‎แต่สิ่งแรกที่คุณจะพูดคือ ‎"ที่รวยเพราะหล่อนเอาตัวเข้าแลกใช่ไหม"
‎และเป็นไปได้ว่าเธอเปล่าขายตัว
‎แต่ใครจะไปตรัสรู้
‎ผมไม่โทษเธอหรอกนะ
‎เราต้องสนับสนุนคนจน อยู่ข้างพวกเขา
‎ตอนคนจนหาเงินได้ มันก็เงินเหมือนกัน
‎คนรวยจะเรียกว่า "เยอะขึ้น"
‎คนจนจะเรียกมันว่า "เงิน"
‎เคยเห็นข่าวที่คนรวยหมดตัว
‎จนต้องฆ่าตัวตายเพราะเครียดสับสนไหมครับ
‎ตอนคนจนที่ไมมีอันจะกิน
‎หาเงินได้เยอะและหมดตัว ‎พวกเขาจะแบบ "เฮ้อ แย่จุงเบย..."
‎"ซื้อรถใหม่ เอาอีหนู ดวงจู๋ถังแตก
‎พวกเขาบอกว่าโยเกิร์ตแช่แข็งจะทำกำไร ‎ฉันเลยลงทุนไปอื้อ"
‎สำหรับคนจน มันคือเงินจริงๆ
‎ตอนคนถังแตกถูกหวยขึ้นมา
‎พวกเขาคิดว่าชาตินี้คงไม่ต้องทำงานอีกแล้ว
‎พอได้เงินมา พวกเขาก็คิดว่า ‎"ตายโหงละ ฉันไม่ต้องทำงานอีกแล้ว"
‎เร่งภาพไปอีกสามปีข้างหน้า ‎หมอนั่นหันไปขับอูเบอร์
‎เพราะคนจนเรียกมันว่า "เงิน" ‎ส่วนคนรวยเรียกว่า "เยอะขึ้น
‎มันก็แค่เงินที่เยอะขึ้นเมื่อคนรวยโกยเงินสด
‎พวกเขาควักเงินสดจากกระเป๋าแล้วพูดว่า ‎"โอ้ หวัดดี เบนจามิน"
‎เคยเห็นคนถังแตกเจอเงินสดไหมล่ะครับ
‎คนจนบางคนถึงขนาดคันเลยครับตอนนี้ ‎"เวรเอ๊ย..."
‎พวกเขาจะล้วงกระเป๋าแล้วพูดว่า ‎"ล้วงหาพระแสงไรวะ..."
‎ตอนคนจนเจอเงินสดในกระเป๋า เขาจะแบบ ‎"รวยแล้วตู"
‎โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ ‎พระเจ้าทรงประทานมาให้
‎ของขวัญเล็กน้อยนี้
‎ข้าน้อยไม่คู่ควรกับพรขนาดนี้หรอกขอรับ
‎อัลเลลูยา!
‎ข้าไม่คู่ควร... โอ้!
‎ดูสิ...
‎ขอบคุณพระองค์ ขอบคุณพระองค์ขอรับ"
‎เขาดึงเงินออกมา สองดอลลาร์ ‎เขาแบบ "รวยเละละตู"
‎เขาไม่มีอะไรเลย ‎แต่ตอนนี้มีตั้งสองดอลลาร์ ไม่ถังแตกแล้ว
‎ยิ่งคุณยากจนเท่าไหร่ ‎คุณก็ยิ่งเห็นคุณค่าเงินมากแค่นั้น
‎รู้ไหมมีคนๆ นึงเคยจนมาก่อน
‎ไม่ใช่ตอนที่พวกเขาซื้อรถหรือบ้าน
‎แต่ตอนที่พวกเขาพูดตอนเพิ่งเริ่มหาเงินได้ว่า
‎"ฉันไม่ต้องกระเบียดกระเสียรเล็มเม็ดข้าวแล้ว"
‎ก็เขาเคยไม่มีจะกินมาก่อนนี่นา
‎แล้วเขาแบบ "จัดเครื่องเคียงมาด้วยอีกสี่อย่าง"
‎ถ้าคุณรู้ว่าเครื่องเคียงคืออะไร ‎ยินดีด้วย คุณโคตรอนาถาเลยว่ะ
‎ถ้าคุณเข้าใจมันนะ
‎โชว์นี้สำหรับคุณ
‎ผู้ชมที่มีฐานะที่อยู่กับเราที่นี่ครับ ‎"เครื่องเคียง"...
‎มาดูกันว่าผมจะอธิบายมันถูกไหม
‎- ทุกอย่างที่ไม่ใช่ข้าวหรือถั่ว... ‎- จะเรียกว่า "เครื่องเคียง"
‎คนจนทุกคนทั้งหลาย...
‎ยิ่งคุณจนมากแค่ไหน ‎คุณจะยิ่งเห็นค่าเงินที่หามาได้
‎ผมรู้ดีเพราะผมถูกเลี้ยง...
‎แม่ผมเลี้ยงเราตามลำพัง ‎ด้วยเงิน 400 ต่อเดือน
‎ลูกสามกับเงิน 400 ดอลลาร์
‎เราจนขนาดที่คนจนยังเวทนาเราเลย
‎เราคือตัวอย่างครับ ‎"เราจะไม่ล้มแป๊กเหมือนพวกเขา"
‎ผมจะถามแม่ผม...
‎ผมโตมาและได้ยินสิ่งที่มีเพียงคนจนเท่านั้น ‎จะได้ยิน
‎"ฉันไม่มีอันจะกินขนาดจะขี้ในส้วม ‎สถานีรถ บขส.ยังไม่มีปัญญาเลย"
‎ผมเกลียดคำนี้
‎"ส้วมสาธารณะที่ บขส."
‎เราแทบไม่ได้ออกจากบ้านด้วยซ้ำ ‎ผมไม่เข้าใจสักนิด
‎"แม่ครับ ผมขอไปขี้ได้ไหม" ‎"ฉันไม่มีเงินจะควักจากรูตูดหรอกนะยะ"
‎จนกระทั่งผมอายุ 13 ปี ‎ผมเคยคิดว่าแม่ใช้ตูดจ่ายค่าของทุกอย่าง
‎"เดบิตหรือเครดิตดีคะ" ‎"ตูดแม่ผมครับ รูดเลย
‎นมจ่ายเต็ม ส่วนตูดขอผ่อนเป็นงวดๆ
‎นี่บัตร "เครดาก" ของแม่ครับ ‎เอาไปรูดเลยครับ
‎แม่ต้องรูดๆ โยกๆ บัตรเร็วหน่อย
‎แต่รับรองว่าแม่จะกลับมาโยกๆ รูดๆ คุณแน่ครับ
‎บรรดาผู้ชมที่เป็นแม่ๆ แบบว่า ‎"ฉันไม่มีวันเอาตูดรูดจ่ายเงินแน่ย่ะ
‎ฝันไปเถอะย่ะ"
‎"ขี้ในส้วมสถานีรถ บขส." ‎เกลียดมุกนี้
‎เงินก้อนแรกที่ผมหาได้คือเช็คใบแรก ‎ตอนผมอายุ 16
‎เป็นเงินก้อนแรกที่ผมหาได้
‎พวกเขาถามผมว่า ‎"นายจะเอาเงินไปทำอะไร"
‎พุ่งตัวไปสถานี บขส.ที่ใกล้ที่สุด ‎แล้วขี้ให้ส้วมแตก
‎ฟินสุดๆ อย่างบอกไม่ถูก
‎ทุกคนฟังไว้นะครับ ‎"นี่แหละรสชาติของความรวย"
‎เราไม่มีอันจะกินขนาดที่คุณนึกไม่ออกเชียวล่ะ
‎บางทีผมเคยคุยกับแม่
‎แล้วแม่ก็แบบ "โอ้ แม่คิดถึงวันเก่าๆ จัง"
‎อยากตบหน้าแม่ตัวเองสักฉาด
‎คุณไม่รู้หรอกว่าเรายากจนแค่ไหน
‎น้องชายผมอาศัยอยู่ที่โปรตุเกส
‎พี่ชายคนโตอยู่ที่อาร์ไฮยัล โด กาโบ ‎เขาย้ายไปที่นั่นสักพักแล้ว
‎เขาเป็นคนที่สุดยอดมาก ผมรักเขา
‎เขาทำหม้อความดันสุดเจ๋งจากกระป๋องน้ำอัดลม
‎เขาทำถาดเขี่ยบุหรี่จากกระป๋องเบียร์ ‎ดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าเป็นงานทำมือ
‎ผมเอาเขามาเล่นมุกเพราะเขาไม่มีอินเทอร์เน็ต ‎เขาเป็นพวกฮิปปี้
‎เขาไม่มีวันได้ดูนี่หรอก
‎ส่วนน้องชายผมอาศัยในลิสบอน
‎ได้สี่เดือนแล้วครับ
‎ผมซื้อตั๋วให้เขาและคอยสนับสนุนเขา
‎ผมว่านั่นเป็นสิ่งที่เราควรทำ ‎ตอนคุณหาเงินได้สักหน่อย
‎และตอนน้องชายของคุณได้รับคำขู่ฆ่า ‎เขา...
‎แม่ผมเกลียดมุกนี้
‎"พวกนั้นจะดูเน็ตฟลิกซ์และออกตามล่าเขา"
‎ก็จริงครับ
‎เขาอยู่ที่ลิสบอนจริงๆ
‎วันที่ผมกับแม่ไปส่งเขาที่สนามบิน
‎แม่เริ่มร้องไห้
‎ลูกชายเธอต้องระเห็จไปไกล ‎ผมเลยกอดแม่ครับ
‎ผมพูดว่า "แม่ครับ ใจเย็น เที่ยวบินไม่นานหรอก
‎แม่มองผม
‎"ฉันคิดถึงตอนฌอนยังแบเบาะ"
‎ย้อนกลับไปตอนเขายังเป็นทารก
‎เรายากจนข้นแค้นกันสุดๆ เลย
‎ผมนึกว่าเราคงจนไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ‎แต่จะบอกให้...
‎แม่ผมมุ่งมั่นจินตนาการล้ำเลิศ
‎ความจนของคนถังแตก ‎ช่างไร้ขีดกำจัดสำหรับผู้หญิงคนนี้
‎เราโคตรของโคตรถังแตก
‎"ฉันคิดถึงตอนฌอนยังแบเบาะ"
‎ผมฉุนมากเลยพูดว่า ‎"ผมจะเล่าเรื่องให้แม่ฟังเรื่องนึง
‎แล้วทำให้แม่ไม่ต้องคิดถึงมันอีก"
‎ผมจะเล่าให้คุณฟังด้วย ‎ตอนน้องชายผมอายุขวบนึง
‎ตอนเขาขวบนึง ‎มีอยู่ครั้งนึง เราไม่มีนมจะกิน
‎และที่พูดว่า "ครั้งนึง" ผมหมายถึง "บ่อยๆ"
‎ตอนผมพูดว่า "ครั้งนึง"
‎คนถังแตกในกลุ่มคนดูพูดแบบ "น่ารักอะ"
‎คนจนแข่งขันว่าใครจะจนสุด ‎คนนึงพูดว่า "อ๋อ ครั้งนึงเหรอ"
‎อีกคนพูด "นมคืออะไร" พวกเขาจะแบบ...
‎แต่ครั้งนึงที่ผมว่านี้เราไม่มีนมกินจริงๆ
‎แม่ผมทำงานกลางวัน
‎เธอมักทำสุดความสามารถ ‎เพื่อให้แน่ใจว่าเรามีทุกอย่างที่เราต้องการ
‎ผมไม่พอ เรามักไม่ค่อยพอ แต่แม่พยายาม
‎แม่จะไปทำงานตอนเจ็ดโมงเช้า ‎และกลับมาตอนเที่ยงคืน
‎แม่ทำงานหนักสายตัวแทบขาด ‎แถมยังทิ้งงานบ้านให้เราทำอีก
‎เราเลยมีอะไรเยอะแยะต้องทำ
‎น้องชายคนเล็กของผมอายุขวบนึง ผมแปดขวบ ‎ส่วนพี่ชายคนโตตอนนั้นอายุ 15
‎ผมจะดูแลน้องชายคนเล็ก ‎ทำกับข้าว ล้างจาน
‎ส่วนพี่คนโตก็อายุถึงจุดที่เด็กจนๆ จะออกจากบ้าน
‎ไปพี้กัญชา ก็เลย...
‎พี่ก็ทำธุระของพี่ไปตอนที่ผมอยู่บ้าน
‎และวันนั้นเอง เราไม่มีนมจะกิน ‎และน้องคนเล็กผมเริ่มร้องไห้งอแง
‎ผมชักจะทนไม่ไหว ‎เพราะไม่รู้ว่าเขาร้องไห้เพราะอะไร
‎ยิ่งผมจนปัญญาแค่ไหน เขาก็ยิ่งแหกปากร้อง
‎ผมคิดได้ว่าเขาคงต้องหิวแน่ๆ ‎แต่มันไม่มีนมนี่นา
‎ยิ่งเขาร้องแล้วร้องอีก ‎ผมก็ยิ่งจนปัญญาคิดอะไรไม่ออก
‎ผมโทรหาแม่ไม่ได้ ‎เพราะตอนนั้นยังไม่มีมือถือด้วยซ้ำ
‎ที่จริงคนอื่นก็มีนะ
‎แต่ถ้าอะไรที่มันแพงไป ‎แม่จะบอกว่ามันไม่มีอยู่จริง
‎"ผมขอกินคุกกี้ได้ไหม"
‎"คุกกี้ไม่มีจริงซะหน่อย
‎เว้นเสียแต่ฉันจะงัดออกมาจากตูดฉันเนี่ย"
‎ผมเลยโทรหาแม่ไม่ได้แต่ผมก็กำลังสิ้นหวัง
‎จนต้องลุกไปชงชาสะระแหน่ให้น้องกิน
‎ครับ
‎สะระแหน่ ตะไคร้ วัชพืชที่โตในสวนหลังบ้าน ‎ของคนจนๆ น่ะครับ
‎แล้วเอาไปให้น้องกินโดยไม่รู้ว่า ‎มันเหมือนยาดรามามีนตามธรรมชาติ
‎มันไม่มีเขียนบอกไว้นี่นาว่า ‎"โปรดระวังอย่าใช้เกินปริมาณกับเด็ก"
‎เวรละ เขาหลับเป็นตายเลยครับ
‎ทารกน้อยสลบเหมือด
‎ตื่นขึ้นมาอีกทีก็อายุแปดขวบเลยครับ ‎"บ้าจริง ฉันพลาดอะไรไปบ้างเนี่ย"
‎เขาดื่มไปตอน 9:40 น. ‎แม่ผมกลับมาบ้านตอนเที่ยงคืน 40 นาที
‎พอแม่มาถึงบ้าน ‎น้องผมก็นอนหลับไปเกิน 15 ชั่วโมง
‎แม่อุ้มน้องขึ้นมาแล้วเขาก็ตัวเหลวเป็นขี้โคลนเลย
‎นี่หัวเขานะครับ เขาละลายเป็นเมือกเลย
‎แม่พูดว่า "แกฆ่าน้อง!"
‎ผมก็แบบ "เปล่า!" ‎แม่เขย่าตัวน้องแต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‎"แม่ครับ น้องยังไม่ตาย" ‎แม่เลยตีน้องแล้วพูด "ดูสิ อะฟอนโซ"
‎น้องตัวหักหมดแล้ว"
‎ผมบอก "แม่ครับ ผมเปล่าฆ่าน้อง น้องหิว"
‎แม่บอก "น้องหิวจนตายเหรอลูก"
‎"เปล่าครับ น้องหิว ‎ผมเลยเอาชาสะระแหน่ให้น้องกิน"
‎แม่ถามว่า "แกทำอะไรนะ" ‎"สองขวดครับแม่"
‎แม่บอก "แกบ้าไปแล้วรึไง"
‎"ยังไม่ทันขวดที่สาม เขาก็หลับปุ๋ยครับ"
‎ผมไม่รู้จะทำยังไงนี่นา
‎และผมจำได้ว่าทำแม่ถึงกับช็อก
‎ช็อกเสียจนตั้งแต่วันนั้นมา มีบางอย่างเปลี่ยนไป
‎แม่เริ่มนึกบางอย่างออกขึ้นมา
‎นับแต่นั้นมา
‎สบโอกาสเมื่อไหร่ แม่จะให้น้องกินชาสะระแหน่
‎เด็กจะหลับนิ่งไม่ไหวติงเลยล่ะครับ
‎ทุกวันนี้เรามีฐานะขึ้นมาหน่อย ‎ผมจะไม่โกหกหรอกนะ
‎ผมเคยยากจนกันมาก่อนแต่ไม่อีกแล้ว
‎ไม่ครับ แม่ผมมีครัวสั่งทำพิเศษ
‎ถูกแล้วครับ มันเป็นสิ่งเดียวที่วางแผนมาแล้ว ‎ทั้งชีวิตของแม่
‎ถูกสามีสามคนทิ้ง แม่ลูกสามที่ถือว่าเป็นอุบัติเหตุ
‎คุณว่าแม่ผมจะวางแผนอะไรรึไงล่ะครับ
‎ลูกๆ จะโดดบันจีจัมป์ออกมาจากน้องหนูแม่
‎แม่จะตัดสายรกแล้วกลับไปทำงานบ้านต่อ
‎"อุ๊ยตาย ลูกอีกคนแล้ว"
‎วันนี้เราพอลืมตาอ้าปากได้แล้วครับ
‎วันก่อนเรามานั่งนึกว่าเรามากันไกลแค่ไหน
‎เรากำลังกินข้าวเช้า ‎และผมเห็นว่าเราอู้ฟู่มีกินมีใช้
‎ผมจิบกาแฟและสังเกตจานชามบนโต๊ะอาหาร
‎มันไม่คละคู่กันเลย คุณเชื่อไหมล่ะครับ
‎หูจับด้ามจับสีดำเหมือนกันเปี๊ยบ
‎ไม่มีรอยคราบเหลืองไหม้และหักบิ่น
‎พวกคุณบางคนทำหน้านึกไม่ออก ‎ส่วนคนไม่มีอันจะกินพูดว่า "นายทำได้แล้ว"
‎ก็นั้นแหละครับ
‎เคยเห็นชุดเครื่องครัวคนจนไหมครับ
‎เหมือนพวกเขาไปปล้นมาจากบ้านหลายๆ หลัง
‎ตอนเราไปหาเพื่อน แม่จะพูดว่า ‎"หยิบส้อมเขาติดไม้ติดมือไปสักสองคัน"
‎ผมเพิ่งตระหนักเมื่อเร็วๆ นี้เองว่า ‎ชีวิตนี้ผมทำได้แล้ว
‎ผมพูดว่า "เรารวยกันจริงๆ แล้วครับแม่" ‎เรากอดกัน ผมเริ่มดราม่าน้ำตาจะไหล
‎วันก่อนผมอยู่ที่บ้านแม่
‎แล้วตอนผมเปิดเตาอบ... จะบอกว่า...
‎ไม่มีหม้อใส่น้ำมันใช้แล้วสักใบ ‎คุณเชื่อไหมล่ะครับ
‎ชีวิตผมไปได้สวย ‎ทอดเฟรนช์ฟรายส์ในน้ำมันใหม่
‎กินมันฝรั่งทอดไหมครับ ตูม! น้ำมันใหม่
‎ไม่ต้องทนกินมันฝรั่งทอด ‎ที่รสชาติเหมือนปลาทอดรสเนื้อ
‎มันฝรั่งทอดของคนจน
‎ควรเรียกว่ามันฝรั่งทอดนาโปลี ‎เพราะมันมีสามรสชาติ
‎เฟรนช์ฟรายส์ไขมันทรานส์ ‎เกิดเป็นมันฝรั่งแต่ใจเป็นเนื้อ
‎ผมจำได้ตอนยังเด็ก ผมพูดว่า "แม่ครับ
‎วันหนึ่งผมจะหาเงินให้ได้เยอะๆ"
‎"อะฟอนโซ หุบปากแล้วล้างจานไป" ‎"แต่แม่ครับ...
‎วันหนึ่งผมจะหาเงินให้เยอะๆ ‎ขนาดที่ผมไม่ต้องล้างจานอีกเลย"
‎"กว่าจะตอนนั้น หุบปากแล้วล้างจานไป"
‎"แม่ครับ ผมจะหาเงินเยอะๆ ‎และเราจะไม่ต้องจนอีกเลย"
‎"อะฟอนโซ ตั้งใจฟังแม่นะลูก
‎ไม่ว่าแกจะหาเงินได้มากมายก่ายกองแค่ไหน ‎แกยังจะจนเสมอ"
‎"ไหงงั้นครับ" ‎"อะฟอนโซฟังแม่นะ
‎ถ้าแกลองได้จนแล้ว..."
‎- "ใจแกก็จะจนไปตลอด" ‎- จนทั้งตัวและหัวใจช่วยไม่ได้จริงๆ
‎ตลอดหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ของจำนวนครั้ง ‎ที่ผมแสดงโชว์นี้
‎พวกเขาอดไม่ได้ที่จะพูดสิ่งนี้
‎ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ
‎บางทีคุณก็ไม่อยากหรอก แต่ใจมันสั่งมา
‎"ถ้าแกลองได้จนแล้ว ใจแกก็จะจน..."
‎มันเหมือนเราต้องขย้อนมันออกมา
‎ครั้งนึงผมหยิบมุกนี้มาพูด ‎แล้วมีผู้ชายใบ้นั่งอยู่ที่หัวมุม
‎ผมสร้างปาฏิหาริย์นะครับ
‎"ถ้าแกลองได้จนแล้ว..."
‎ผมไม่เคยเข้าใจคำพูดนี้เลยครับทุกคน
‎จนกระทั่งเดือนมกราคมตอนผมอายุ 30 ปี
‎"ถ้าแกลองได้จนแล้ว ใจแกก็จะจนไปตลอด"
‎ในเดือนมกราคม ผมไปนิวยอร์ก ‎เพื่อเที่ยวย่านไทม์สแควร์
‎มันเป็นหนึ่งในประสบการณ์สุดยอดในชีวิตผม
‎ขอบคุณครับ ผมติดค้างเสียงปรบมือพวกคุณ ‎เพราะคุณสนับสนุนให้มันเกิดขึ้นได้
‎หนังเรื่องแรกที่ผมได้ดูในโรงหนังนะครับทุกคน
‎คือสไปเดอร์แมนที่เล่นโดยโทบีย์ แม็กไกวร์ ‎สุดยอดหนังจากปี 2001
‎ในปี 2001 ผมได้ไปดูหนังสไปเดอร์แมน ‎ที่ดีงามที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา
‎ตอนผมไปถึงที่นั่น ในฐานะเด็กน้อย
‎ผมคลั่งไคล้สุดๆ จอขนาดยักษ์
‎พวกเขาถ่ายทำฉากใหญ่ๆ ในไทม์สแควร์ ‎และผมเอาแต่คิดว่า
‎"วันหนึ่งผมต้องไปเที่ยวที่แห่งนี้ให้ได้"
‎เดือนมกราคม ผมไปกับธีอาโก เวนทูร่าเพื่อนผม
‎หนึ่งในสุดยอดช่วงเวลาชีวิตผมเลย
‎พอไปถึง อุณหภูมิราวๆ ติดลบสามองศาเซลเซียส ‎ธีอาโกสั่นเป็นเจ้าเข้า
‎ผมสบายมากเพราะมาจากเมืองกูรีชีบา
‎ธีอาโกหนาวมาก "เพื่อน ไม่รู้ว่ะ
‎ไอ้จ้อนฉันหดหายไปแล้วว่ะ ‎สงสัยติดด่าน ตม.อยู่ว่ะ"
‎ผมพูดว่า "อะไรนะ ธีอาโก" ‎เขาว่า "เรียกฉันว่าธีอาโกฤทธิ์มีดสั้น"
‎มันโคตรหนาวเลยครับ
‎เขาว่า "ไปโรงแรมเรากันเหอะ"
‎ผมว่า "ไปไทม์สแควร์กันเหอะ"
‎"แต่ฉันหนาวจะตายแล้วนะ"
‎ผมบอก "ไม่ ธีอาโก
‎ไปไทม์สแควร์กัน"
‎"จัดไปเพื่อน เอางั้นก็ได้"
‎เขาไปที่นั่นและมันเป็นช่วงเวลาที่สุขสุดๆ ‎ในชีวิตผม
‎เราไปถึงที่นั่นหลังตีสาม และหิมะเริ่มตก
‎เป็นวันที่ฤกษ์งามยามดีมากครับ
‎ผมเริ่มร้องไห้กับธีอาโกเพื่อนผม
‎เพราะมันคือฝันที่เป็นจริงสำหรับเด็กอายุ 14
‎ผมยืนดื่มด่ำภาพที่เห็นและกอดธีอาโกไปด้วย
‎และสิ่งเดียวที่ผมนึกออกคือ
‎"บิลค่าไฟคงแพงบรรลัยแน่ๆ"
‎ตอนนั้นผมรู้เลยว่าแม่ผมหมายความว่าไง
‎"ถ้าแกลองได้จนแล้ว..."
‎ผมกอดธีอาโก "แม่งเอ๊ยเพื่อน"
‎"โคตรบ้าเลยว่ะ"
‎"แม่งต้องแพงบรรลัยแน่ๆ"
‎เขาก็แบบ "ไอ้เวร แกมันซื่อบื้อ"
‎"ทำไม" "พวกเขาขโมยไฟเพื่อนบ้านเว้ย"
‎เที่ยวกับใครสักคนที่จนกว่าคุณเสมอ
‎แล้วผมก็เข้าใจว่าทำไมใจคุณถึงจนไปตลอด
‎ไม่ว่าคุณจะหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำแค่ไหน
‎ถ้าคุณลองได้จนแล้ว ใจคุณก็จะจนอยู่เสมอ
‎ความยากจนไม่ใช่โครงเรื่องใหญ่ ‎แต่คือรายละเอียดเล็กน้อย
‎ความยากจนไม่ใช่สิ่งใหญ่ แต่มันคือสิ่งเล็ก
‎คนจนก็เหมือนคนรวยแหละครับ ‎แต่แค่พวกเขาจน
‎จริงนะครับ คุณเห็นความยากจนในรายละเอียด
‎นั่นแหละครับที่คุณเห็น
‎ลองนึกถึงคน "ธรรมดา" สิครับ
‎ลองส่งพวกเขาไปดวงจันทร์แล้วกลับมา
‎พอไปสัมภาษณ์พวกเขาหลังกลับมาแล้ว ‎"แล้วมันเป็นยังไงบ้าง"
‎พวกเขาจะตอบว่า ‎"เป็นความรู้สึกที่ดีที่สุดครั้งหนึ่งเท่าที่ผมเคยเจอ
‎ถึงจะไม่ดีที่สุด
‎และผมไม่แน่ใจว่าจะได้ลิ้มลองประสบการณ์แบบนี้ ‎อีกหรือเปล่า
‎จากบนนั้น ผมเห็นว่าที่จริงแล้วเราเล็กจิ๋วแค่ไหน
‎ในห้วงจักรวาลที่แผ่ไพศาลไม่สิ้นสุด ‎เราแค่ลอยผ่านไป
‎ทุกครั้งที่ผมรู้ตัวว่าเอาแต่บ่นโน่นนี่
‎ผมควรซาบซึ้งและขอบคุณที่ได้มาอยู่ที่นี่
‎ตอนผมจากโลกนี้ไป โลกนี้จะยังคงดำเนินต่อ
‎ดังนั้นผมควรรู้สึกยินดีและทำมันให้ดีที่สุด
‎เพื่อทิ้งไว้ซึ่งอนุสรณ์ความดีของผม"
‎คนธรรมดาจะตอบแบบนั้นครับ ‎ทีนี้ลองส่งจนคนไปและกลับจากดวงจันทร์ดูบ้าง
‎ตอนพวกเขากลับมา พวกเขาจะแบบ ‎"ไม่คุ้มกันหรอก"
‎"หมายความว่าไง"
‎"โคตรจะเปลืองเชื้อเพลิงเลย"
‎ไม่ใช่โครงเรื่องใหญ่ ‎แต่เป็นรายละเอียดต่างหาก
‎ไม่ว่าคุณจะหาเงินได้มากแค่ไหน
‎ในใจของคนจนก็ยังจนอยู่ดี
‎คุณจะมีจิตวิญญาณความเป็นคนจนติดตัวเสมอ
‎มันมักจะมีเด็กน้อยชื่อเวสลีย์ที่หลับปุ๋ยอยู่ตรงนี้
‎มิเรียม... มิเรียมเป็นชื่อเด็กหญิงแสนยากจน
‎ยากจนแถมเคร่งศาสนา ‎มิเรียมจะเกิดมาเป็นสาวเคร่งศาสนา
‎พวกเขาโผล่ออกมาพร้อมที่จะเทศนา ‎ด้วยกระโปรงยาวกับผัวก่อสร้าง
‎นั่นแหละครับมิเรียม จะให้ผมทำยังไงล่ะ ‎พวกเขาเกิดมาเป็นแบบนี้อยู่แล้ว
‎บางคนจำได้ว่า...
‎"บ้าเอ๊ย มิเรียมเป็นชาวคริสต์ที่ศรัทธาแรงกล้า"
‎มันไม่ใช่โครงเรื่องใหญ่ ‎แต่เป็นรายละเอียดต่างหาก
‎เคยดูหนัง "หมอผีดิเอ็กซอร์ซิสต์" ไหมครับ
‎เด็กสาวคนนั้นไม่ใช่ปิศาจ
‎แต่บางทีเธอก็ใช่ คุณเคยดูไหมครับ
‎เธออายุเจ็ดหรือแปดขวบนี่แหละ เธอไม่ใช่ปิศาจ
‎แต่บางครั้งเธอก็แบบ "ฉันจะฆ่าแก!"
‎บางทีเธอเป็นปิศาจ แค่บางทีนะ ‎ไม่ใช่ตลอดเวลา
‎ก็เหมือนไอ้หนุ่มที่เคยจนมาก่อน
‎บางครั้ง...
‎เขาอาจพูดอะไรหลุดๆ เช่น ‎"โดยไม่ได้ไม่คำนึงถึง"
‎"สมมตินะครับสมมติ"
‎"พระเจ้าช่วยกล้วยทอด"
‎บริกรหญิงเดินมาหา เขาก็จะพูดว่า ‎"น้ำที่เติมได้เรื่อยๆ นี่ฟรีไหม"
‎"พวกคุณมีเมนูราคาดอลลาร์เดียวไหม" ‎นึกออกไหมครับ
‎ความจนมันอยู่ในรายละเอียดครับ
‎มันเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ
‎อยากดูออกไหมครับว่าใครจน
‎นึกภาพคนที่ต่างกันสองคนยืนชิดกัน
‎ทั้งสองคนมีเงินเท่ากัน
‎อายุเท่ากัน เพศเดียวกัน
‎พูดง่ายๆ คือเหมือนกันราวฝาแฝด ‎แถมยังร่ำรวยพอกัน
‎แต่มีแค่คนเดียวที่เคยจนมาก่อน
‎คุณจะรู้ได้ไงว่าเป็นคนไหนครับ
‎ก็แค่ยืนสังเกตพวกเขาตอนยืนอยู่น่ะแหละ
‎ห้านาทีผ่านไป
‎คนที่ไม่เคยจนมาก่อนจะยืนเป็นปกติ
‎ส่วนคนที่เคยจนจะยืนแบบนี้
‎ท่ายืนพักขามาตรฐานของคนจนล่ะครับ
‎นาทีนึงเขายืนแบบนี้ ‎พออีกนาทีก็ยืนแบบนี้
‎สักพักเขาจะเริ่มเม้าท์คนอื่น
‎"รู้ยังว่าแจ็กโดนผู้ชายทำท้อง"
‎มันอยู่ในเรื่องเล็กน้อย
‎ความจนคือรายละเอียดเล็กน้อย ‎ของบางอย่างจะดึงความจนภายในตัวคุณออกมา
‎อาหารเช้าบุฟเฟต์โรงแรม พระเจ้าช่วย...
‎เวสลีย์เริ่มร้องคำราม
‎"มีมะละกอด้วยแฮะ" เขาพูด
‎"อืม มีมะละกอเว้ย"
‎มะละกอที่บ้านมันเน่าไม่น่ากิน ‎แต่มะละกอโรงแรมมันแบบว่า...
‎"กินแล้วขี้คล่อง กินเลยๆ"
‎หืม เมลอน กินองุ่นสักหน่อยสิ
‎ไข่ ไส้กรอก น้ำผึ้ง
‎เดี๋ยวนะ นั่นมันสำปะหลังใช่ไหม
‎หยิบกล้วยมาเผื่อหิวไว้หน่อยดีกว่า"
‎คนจนจะกินทุกอย่างแบบไม่คิดชีวิต
‎เป็นไงเป็นกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‎ไฟอาจไหม้โรงแรมอยู่
‎"โรงแรมไฟไหม้ โปรดอพยพจากตึกโดยด่วน"
‎"เวรละ เพิ่ง 9:50 น. ‎ขอไปกินคอร์นเฟล็กก่อนนะ"
‎พอกลับมา ในมือถือคอร์นเฟล็ก ไฟลุกท่วมตัว
‎"คอร์นเฟล็กต้องรอด!
‎ฉันต้องตะลุยไฟกลับเข้าไป ‎ฉันทำไม่ได้... ฉันต้องเข้าไป!"
‎"ลูกชายคุณติดอยู่ในนั้นเหรอ" "เปล่า"
‎"ฉันเห็นโยเกิร์ต"
‎คนจนจะกินทุกอย่างที่ขวางหน้า ‎ไม่ว่าจะรสชาติดีเลิศหรือห่วยแตก
‎ผมเคยพักที่โรงแรมแย่ๆ มาเยอะในอดีต
‎มีอยู่ครั้งนึง ‎ผมโทรไปที่แผนกต้อนรับเพื่อขอผ้าเช็ดตัว
‎พวกเขาบอกว่า "มันอยู่บนราวตากผ้าไง"
‎ผมตอบว่า "โอเค งั้นช่วยจับหมาไว้ก่อนได้ไหม"
‎ผมเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเธอพูดว่า ‎"เก็บผ้าให้หมดเลย ฝนจะตกแล้ว"
‎ไม้หนีบยังห้อยต่องแต่งอยู่เลย
‎หอบผ้าสะอาดมาจากราวเหมือนหอบศพ
‎ยังไงซะ ไม่มีอะไรทำคนจนปวดหัวได้ อย่างเช่น
‎"ชีวิตหลังความตายมีจริงไหม" ‎"พระเจ้ามีจริงไหม"
‎คำถามพวกนี้ไม่ระคายเคืองจิตใจคนจนเลย
‎เหมือนวันที่อากาศหนาวเหน็บ ‎ตอน 6:30 น.
‎ต้องเดินไปที่ราวตากผ้า ‎พลางหยิบเสื้อเชิ้ตแล้วคิดว่า
‎"นี่มันเปียกหรือมันเย็นกันแน่"
‎ไอ้หมอนั่นเอากางเกงใน ‎มาถูกหน้าตัวเองตอน 6:30 น.
‎สัมผัสว่ามีไข้หรือเปล่า
‎และเขาไม่เคยเชื่อใจตัวเองเลย
‎"แม่ครับ นี่มันเปียกหรือมันเย็นกันแน่" ‎แม่เลยเอาไปยัดระหว่างนม
‎"มันแค่เย็นน่ะ"
‎คุณเอาไปใส่แล้วพูดว่า "มันแฉะแล้วอะแม่"
‎จะบอกว่าผมไม่เคยพลาดมื้อเช้าโรงแรมเลย
‎แม้แต่ครั้งเดียว ‎ผมพักโรงแรมสัปดาห์ละหกวัน
‎ผมกินมื้อเช้าเสมอ
‎แต่ไม่เคยอยากกินหรอกนะ
‎พระเจ้าทรงเป็นพยาน ไม่เคยอยากกินเลย
‎ผมปิดโทรศัพท์ โชว์มักจบดึกดื่นเสมอ
‎มีคนโทรหาคุณ คุณต้องสะดุ้งตื่น
‎แล้วคุณก็ติดนิสัยมา ตอนผมเข้านอน
‎มันเลยหกโมงเช้าแล้ว มื้อเช้าเปิดจนถึงสิบโมง
‎หากมองในแง่กายภาพ ‎ร่างกายผมควรพักผ่อน
‎กินมื้อกลางวันและแสดงในคืนถัดไป
‎ผมเลยปิดมือถือ
‎ไม่ยุ่งวุ่นวายกับมือถือ ‎แวนป้าย "ห้ามรบกวน" ไว้หน้าห้อง
‎และคิดว่า "พวก ฉันจะไม่ลุกเด็ดขาด ‎เอาจริงๆ
‎ให้ตายเหอะ ฉันจะไม่กินมื้อเช้า"
‎พอ 9:45 น. ผมได้ยินเสียง "ตื่นๆ!
‎นายไม่กินมื้อเช้าเหรอ"
‎"ไปให้พ้นโว้ย!
‎ฉันเป็นเพื่อนกับชูเค่ ‎เขาอัดนายเละแน่"
‎"นายจะไม่..." ‎"นั่นใครน่ะ"
‎"ฉันอยู่ข้างใน
‎เวสลีย์ไงล่ะ"
‎"แต่ฉันไม่หิว" ‎"มันไม่เกี่ยวว่าหิว
‎มันฟรี"
‎แล้ว...
‎แล้วเราก็ไป
‎ความจนไม่ใช่โครงเรื่องใหญ่
‎มันคือรายละเอียดเล็กน้อย
‎ของบางอย่างจะดึงเอาความจนในตัวคุณออกมา
‎วันก่อน ผมไปออกเดตมา
‎กับสาวสุดแซ่บคนหนึ่งเท่าที่ผมเคยเจอมา
‎ใครจะไปตรัสรู้ว่าทำไมเธอยอมไปเดตกับผม
‎ที่จริงมันนานมากแล้วนะครับ ผมพูดตรงๆ
‎เราออกไปกินดินเนอร์กัน ‎และเที่ยวต่อกันอีกสักหน่อย
‎พอถึงจุดนึง เธอพูดขึ้นว่า ‎"เราไปบ้านคุณกันดีไหมคะ"
‎ผมแบบ "ได้สิ ไปกันเลย" ‎ตอนนั้นผมแปลกใจ
‎แล้วเราก็กลับมาที่บ้านผม วันนั้นอากาศหนาว
‎เธอไปห้องนอนผม ส่วนผมไปเข้าห้องน้ำ
‎พอผมกลับมาที่ห้องนอน
‎สาวสวยสุดแซ่บเท่าที่ผมเคยพบเจอมา
‎กำลังนอนอยู่บนเตียงผม
‎ผมนั่งบนเก้าอี้มีพนักวางแขน หันหน้าไปทางเธอ
‎เธอจ้องผม ผมก็จ้องเธอ
‎เธอจ้องผม
‎ด้วยความที่ใบหน้าเธอสะสวย ‎ผมเลยจ้องเธอด้วยใบหน้าผม
‎เธอจ้องผม ผมจ้องเธอ
‎และสิ่งเดียวที่ผมคิดได้ก็คือ
‎"นี่เธอจะนอนทั้งๆ ที่ยังใส่ชุดไปนอกบ้านเนี่ยนะ"
‎ผมไม่เคยคิดว่า ‎"ฉันจะอึ๊บแม่สาวสุดแซ่บนี่"
‎เวสลีย์ในตัวผมพูดว่า ‎"ช่างไม่รู้จักเคารพสถานที่เอาซะเลย"
‎คนจนจะมีชิปตัวนี้ฝังอยู่ในสมอง ‎โดยแม่ๆ ของพวกเขา
‎เกี่ยวกับเรื่องเสื้อผ้า ชุดใส่ไปนอกบ้าน...
‎มันมีลำดับขั้นความสำคัญนะครับ ชุดใส่ไปนอกบ้าน
‎ชุดไม่เหมาะใส่ไปนอกบ้าน
‎ชุดใส่ไปโบสถ์ ชุดใส่ไปเยี่ยมป้า
‎ชุดอยู่บ้าน ชุดอยู่บ้านของน้องชาย
‎ชุดอยู่บ้านของแม่ และถ้าคุณจนจริงๆ
‎สุดท้ายแม่คุณอาจเอาเสื้อผ้าคุณมาตัดเป็นผ้าขี้ริ้ว
‎คุณเอาขยะออกไปทิ้งแล้วรู้ตัวว่า ‎กำลังเหยียบเสื้อยืดเก่าอยู่
‎"ฉันใส่เสื้อตัวนี้ไปพิธีศีลมหาสนิท
‎เฮ่ แม่ครับ เสื้อตัวนี้เคยใส่รับเจ้าภาพ!"
‎ผมยังมีกองเสื้อผ้าแยกต่างหาก ‎สำหรับชุดใส่ไปนอกบ้านนะครับ
‎ซึ่งกองเล็กกว่ากองเสื้อผ้าใส่ในบ้าน
‎คุณแบบว่า
‎"เสื้อผ้าที่ใส่ในบ้านร้ายกาจนักนะ!
‎ถ้าฉันเห็นแกสองชิ้นอยู่ด้วยกัน ‎แกจะต้องชดใช้"
‎เสื้อเชิ้ตบางตัวถูกใช้จนบ่อยเกิน
‎แล้วพอคุณมองมัน คุณจะแบบ "ไม่เอาแล้ว!
‎เลือกตัวอื่นบ้างสิ ไอ้เวรตะไล!"
‎คุณควานหามันในตู้เสื้อผ้า ‎พวกมันซ่อนตัวอยู่แบบ "ชู่ว์!"
‎"คุณเสื้อกล้าม อย่าบอกเขานะว่าผมอยู่ตรงนี้!
‎อย่าบอกเขานะ ผมเหนื่อยแล้ว ‎ดูคอผมสิ เปื่อยหมดแล้ว!
‎เขาไม่ยอมถอดผมออกเลย ‎ผมคิดว่าผมเป็นรอยสักรึไง!
‎พอจะนึกออกไหมล่ะว่าชีวิตผมเป็นยังไง
‎จากกระดานซักผ้ามาสู่ราวตากผ้า
‎จากราวตากผ้ามาอยู่บนตัว ‎จากบนตัวต้องระเห็จไปกระดานซักผ้าอีก
‎เขาไม่เคยแม้แต่จะเอาผมไปรีด ‎'เดี๋ยวใส่เสื้อแล้วมันจะเรียบ' ฉันไม่ยอม!
‎ไม่ต้องหัวเราะเลย คุณกางเกงขาสั้น ‎นายไม่เคยถูกเอาไปใส่นี่นา"
‎รู้ไหมครับว่าใครต้องรู้สึกสับสนแน่ๆ
‎กางเกงวอร์มไงครับ คุณกางเกงวอร์ม...
‎คงต้องสับสนแน่ๆ ‎ที่จริงเขาควรมีไว้สำหรับใส่ในที่ร่ม
‎แต่อยู่ดีๆ...
‎เขาก็ตกงานซะงั้น
‎เขากลายเป็นผู้สร้างกระแสดิจิทัล ‎ตะลอนไปตามไนต์คลับ
‎"พระเจ้า ฉันมาทำอะไรที่นี่เนี่ย"
‎ผมว่าเสื้อผ้าเขาคงต้องคุยกันในตู้เสื้อผ้าแน่ๆ
‎"ให้ตายสิแม่หนู ‎เธอเหลือเวลาแค่สามเดือนก่อนเกษียณ"
‎"ฉันถูกส่งต่อไปให้คนแม่แล้วจ้ะ"
‎"นายรู้เรื่องคุณกางเกงยีนส์ไหม"
‎"เธอทำไมเหรอ" ‎"เธอกลายเป็นกางเกงขาสั้นไปแล้ว"
‎แต่เอาเถอะ ผมเริ่มถอดเสื้อผ้า ‎ต่อหน้าแม่สาวสุดแซ่บ
‎เพื่อกระตุ้นให้เธอถอดตามผมด้วย
‎"ดูที่ผมกำลังทำกับชุดใส่นอกบ้านนี่สิครับ ฮ่าๆ"
‎เธอไม่ถอยหนีด้วยซ้ำ ‎"ก็ได้ เสื้อผ้าเธอ กฎของเธอ"
‎เอาไปใส่กองชุดนอกบ้าน
‎ใส่ชุดในบ้านไว้สักหน่อยก่อนมีเซ็กส์
‎ล้างไอ้จ้อนผมในอ่างล้างหน้า
‎อะไรครับ ทำเหมือนพวกคุณไม่เคยทำยังงั้นแหละ
‎พวกคุณอะไรกันวะ
‎เราโผล่มาในชุดเสื้อเชิ้ตเปียก
‎ไม่เอาน่าสาวๆ
‎สาวๆ ฟังนะครับ ถ้าก่อนมีเซ็กส์กับคุณ
‎หนุ่มๆ โผล่มาจาก ‎แต่ปลายเสื้อเชิ้ตไม่เปียก
‎รู้เอาไว้เลยครับว่า
‎เขาไม่ได้ล้างไอ้จ้อน
‎ไม่ก็เจนจัดจนรู้ว่าต้องถกปลายเสื้อขึ้น
‎ของแบบนี้ต้องใช้ประสบการณ์ชีวิตสอนครับ
‎หนุ่มน้อยบางคนมองผมแล้วแบบ "ไม่มีทาง!"
‎ขอทีเหอะน่าสาวๆ อย่าบอกผมนะ ‎ว่าพวกคุณไม่เคยล้างจิ๊มิในอ่างล้างหน้า
‎ไม่เคยเหรอครับ
‎จริงอะ
‎มันคงเหมือน...
‎ซักผ้าในทะเลสาบเหมือนสมัยโบราณ
‎จิ๊มิคงสะดุ้งน้ำเย็น "โรซาน่า!"
‎"โรซา... โรซาน่า ฉันกำลังจมน้ำ!
‎ให้ตายสิ ฉันอาจกลิ่นเหมือนปลาเค็ม ‎แต่ฉันว่ายน้ำไม่เป็นนะยะ!"
‎เอาเถอะครับ...
‎พอผมกลับออกมาจากห้องน้ำปุ๊บ...
‎สงสัยจังว่าคนทำซับไตเติล ‎จะแปล "ปุ๊บ" ว่ายังไง
‎"ปุ๊บ" เหรอ
‎มุกนี้ให้คุณ คนทำซับไตเติล
‎"ปุ๊บ" คือ "ทันทีที่ผม"
‎พอผมเปิดประตูแล้วเข้าไปในห้องนอนปุ๊บ
‎แม่สาวสุดแซ่บที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอ
‎เธอใส่กางเกงชั้นใน นอนอยู่บนเตียงผม...
‎แถมใส่เสื้อยืดใส่ออกนอกบ้านของผม
‎ผมเดินเข้าไปในห้องนอนแบบว่า "ว้าว!"
‎"ฮ่าๆ ชอบไหมล่ะคะ"
‎ผมบอก "ฮ่าๆ แหงสิ ผมเป็นคนซื้อนี่นา"
‎"ฉันใส่แล้วดูดีเนอะ ว่าไหมคะ"
‎ผมบอก "ไม่ใส่เลยจะดูดีกว่า"
‎เธอแบบ "อะไรนะ"
‎ผมบอก "ฮ่าๆๆ"
‎"ฉันจะนอนชุดนี้แหละ" ‎ผมบอก "ไม่มีวันซะหรอก"
‎เธอว่า "อะไรนะ"
‎ผมว่า "ไม่ได้หรอก คุณจะไม่สบายตัวเอานะ"
‎ผมเปิดตู้เสื้อผ้าและเริ่มหยิบเสื้อ ‎จากกองชุดใส่อยู่บ้าน
‎เหมือนเป็นร้านของมือสอง
‎"ตัวนี้ล่ะเป็นไง รูเพียบแถมใส่สบาย"
‎"ไม่" ผมบอก "คุณไม่ปฏิเสธตัวนี้แน่นอน
‎ใส่สบายสุดๆ จากนาซ่าเลยนะ"
‎"ไม่" ผมบอก "แล้วผ้าขี้ริ้วตัวนี้ ‎ที่จิ๊กมาจากขอทานล่ะ"
‎เธอบอก "ไม่ ทำไมเหรอ ‎คุณไม่ชอบชุดนี้เหรอคะ"
‎ผมบอก "ผมชอบสิ มันดูดีมากเลย"
‎"ถ้าคุณไม่ชอบ ก็เข้ามาฉีกมันทิ้งสิคะ"
‎ผมหน้ามืดขึ้นมาเลย แล้วนั่งบนเตียง
‎เธอพยายามจูบลำคอผม ‎ผมไม่สนใจที่เธอรุกเร้าผมเลย
‎"ผมไม่มีอารมณ์ รู้สึกไม่ค่อยดี"
‎เธอเอาจิ๊มิมาถูแขนผม ผมบอก "หยุดซะทีได้ไหม
‎ผมขออยู่ลำพัง"
‎เธอพยายามคว้าน้องหนูของผม ผมบอก "เฮ้ย!
‎ไม่ก็คือไม่ไง หัดเคารพกันบ้างสิ"
‎เธอบอก "นายนี่แปลกจัง"
‎ผมบอก "ก็ไม่แปลกเท่านอน ‎ในชุดใส่นอกบ้านหรอก"
‎เธอบอกว่า...
‎เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวแล้วบอกว่า ‎"รู้อะไรไหม ไปตายซะ ฉันกลับละ"
‎ผมบอก "กลับดีๆ ล่ะ"
‎ผมว่าความยากจนมันเป็นกรรมพันธุ์ ‎แม่ผมถ่ายทอดมันให้ผม
‎ผมมีแนวคิดของคนจนที่ไม่น่าพึงประสงค์ ‎ก็เพราะแม่ผม
‎เพราะยีนของแม่ คิดเลขง่ายๆ ครับ
‎ไอ้จ้อนจนๆ บวกกับจิ๊มิจนๆ ‎เท่ากับเด็กจนๆ คนหนึ่ง
‎ไอ้จ้อนจนๆ บวกกับจิ๊มิรวยๆ ‎เด็กก็อาจจะออกมารวย
‎เพราะแม่มีเงินทองมากมาย
‎ไอ้จ้อนรวยๆ บวกกับจิ๊มิจนๆ
‎ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับไอ้จ้อนแล้วล่ะครับ
‎ถ้าเขาบอกว่า "ผมต้องไปซื้อบุหรี่" ‎ซวยละ งั้นก็คงจะ...
‎แม่ผมยากจนมานานครับ
‎ขอบคุณพระเจ้าที่วันนี้เราลืมตาอ้าปากกันได้
‎ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอย่างหนึ่งในชีวิตผม
‎คือสามารถเลี้ยงดูแม่ผมได้
‎ผมมีความสุขมากครับ
‎ผมทำงานหนัก และเงินของพวกคุณก็ช่วยได้เยอะ
‎จริงนะครับ ผมมีความสุขมาก ‎ที่เก็บเงินซื้อบ้านริมชายหาดให้แม่ได้
‎แม่ผมฝันมานานแล้วว่าอยากมีบ้านริมหาด
‎"ฉันยอมสละทุกอย่างเพื่อมีบ้านริมหาด"
‎ตั้งแต่ผมยังเด็ก แม่จะพูดว่า
‎"แม่รักชายหาด อะฟอนโซ ‎เพราะแม่ราศีกุมภ์"
‎"แม่ราศีจนต่างหาก แม่ก็เลยรักชายหาด"
‎"เมื่อชาติก่อนแม่เกิดเป็นปลา"
‎"อย่างนี้เองแม่ถึงความจำไม่ห่วยแตกมาก"
‎"อะฟอนโซ วันหนึ่งแม่แก่ๆ ของลูก
‎จะได้อยู่ในบ้านสวยริมหาด ‎สวมชุดบิกีนี" ผมแบบว่า...
‎"ถ้าแม่ใส่ชุดบิกีนี ผมไม่ไปเยี่ยมแม่แน่ๆ"
‎"มันเป็นความฝันของแม่..."
‎แม่ผมมักพูดแบบนี้เสมอ
‎แต่พอลูกๆ ของแม่เริ่มลาออกจากโรงเรียน
‎ตอนป.หนึ่ง ป.สองและจากนั้นก็ถึงผม
‎ที่เรียนจบมัธยม อืม...
‎พอเราโง่ลงเรื่อยๆ แม่ก็ละทิ้งความฝันของแม่
‎เพราะแม่ต้องทำงานหนักเพื่อหาเลี้ยงเรา
‎เพราะยังงั้นมันถึงน่าปลื้มสุดๆ ‎ที่จะมอบบ้านริมหาดให้แม่
‎โปรดิวเซอร์ผมช่วยผมเซอร์ไพรส์แม่
‎เราไปที่ชายหาดในซานตา กาตารีนา
‎เราไปดูบ้านหลังที่แย่และถูกสุดๆ
‎ที่คุณพอจะมีเงินซื้อได้...
‎ผมซื้อบ้านหลังนั้นและเตรียมเซอร์ไพรส์แม่
‎ผมถ่ายภาพบ้าน โฉนดที่ดิน กุญแจและทุกอย่าง
‎คนจนจะถือว่ามันเป็นสมบัติของพวกเขาจริงๆ ‎ก็ต่อเมื่อทุกอย่างจับต้องได้
‎ถ้ามันไม่มีชื่อของพวกเขาติดอยู่ ‎มันก็ถือว่าไม่ใช่ของพวกเขา
‎ดังนั้นพอมีทุกอย่างในมือแล้ว ‎ผมก็บอกว่า "ได้เวลาแล้ว
‎ผมหอบข้าวของทุกอย่าง ‎ทั้งภาพถ่าย กุญแจและโฉนด
‎แล้วบรรจงวางในกล่องอย่างระมัดระวัง
‎ปกติเราจะไม่ดราม่าน้ำตาร่วงกันหรอกนะครับ ‎เพราะแม่ผมไม่มีเวลาสำหรับอะไรพวกนั้น
‎และผมชอบกินลาซานญ่ามากกว่าสวมกอดอยู่แล้ว
‎มีคนซื้อพิซซ่ามาให้ผม ‎ผมพูดว่า "ฉันก็รักนาย"
‎เรานั่งอยู่ด้วยกันและผมลองพยายามทำตัวน่ารัก
‎ผมหยิบกล่องผูกโบแล้วยื่นให้แม่
‎แม่มองผมด้วยไหวพริบรู้ทันทั้งหมดแล้วพูดว่า
‎"ถ้าแกล้งฉัน ฉันจะตะบันหน้าแกให้ดู"
‎เพราะการมีแม่ยากจนมันเหมือน ‎รับเลี้ยงสุนัขที่ถูกทารุณ
‎มันไม่เคยเชื่อคุณสนิทใจหรอก
‎"แกคิดจะทำอะไรของแก แกไม่มาดีแน่!"
‎ผมบอกว่า "เปิดสิครับแม่"
‎"ถ้าแกแกล้งฉันล่ะก็" ‎"แม่ครับ เปิดสิ"
‎"ถ้าเผื่อมันเป็นไอ้จู๋ล่ะ" ‎ผมบอก "อะไรนะ"
‎"มันอาจเป็นไอ้จู๋ก็ได้"
‎"ทำไมผมจะเอาดิลโด้ให้แม่เป็นของขวัญล่ะครับ"
‎เธอว่า "ฉันเคยเห็นเขาเอาดิลโด้มาแกล้งกัน
‎พอคนเปิดกล่อง ดิลโด้ก็ดีดใส่หน้าเลย"
‎ผมบอก "แม่ไปตามเพจใครมา ‎ที่แชร์คลิปแกล้งคนด้วยดิลโด้"
‎เธอว่า "ก็คนเขาแชร์ๆ กัน
‎ถ้าเป็นดิลโด้ล่ะก็ ฉันจะเอามาฟาดตูดแก
‎"อะไรนะครับ ‎"แกได้ลิ้มรสดิลโด้นี้แน่!"
‎ผมก็แบบ "แหวะ!
‎"เลิกพูดเรื่องดิลโด้ซะทีครับ" ‎"อะฟอนโซ..."
‎ผมก็แบบ "แม่ครับ เปิดสิครับ"
‎แม่ถือกล่องอย่างระวังมาก ‎ด้วยความกลัวว่าจะเจอดิลโด้ข้างใน
‎พอเปิดมาเจอกุญแจ โฉนดที่ดินและรูปถ่าย
‎แม่พูดว่า "นี่อะไรกัน"
‎"บ้านริมหาดที่แม่อยากได้ไงครับ"
‎แล้วแม่ผมก็เริ่มร้องไห้
‎หญิงที่แกร่งที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา
‎เธอทรุดต่อหน้าผม ร้องไห้ตาบวม
‎และผมไม่อยากจะเชื่อ
‎แม่ผม ชาสะระแหน่ เรา...
‎แม่ผมจะขี่จักรยานไปทำงาน ‎ในวันอุณหภูมิติดลบสามองศา
‎คุณรู้ไหมว่ามันรู้สึกยังไง
‎คุณลงจากรถจักรยานแต่...
‎รูตูดติดอยู่ที่อานจักรยาน
‎ทันใดนั้น ผู้หญิงสุดแกร่งที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอ
‎ก็ทรุดลงตรงหน้าผม ผมไม่เข้าใจเลย
‎ตอนเธอเอาแต่ร้องห่มร้องไห้อยู่นั้น ‎ผมก็ตระหนักดี
‎ผมเริ่มจะเข้าใจ
‎ลองนึกภาพคุณต่อสู้กับอุปสรรค ‎เพื่อเลี้ยงลูกสามคนให้เติบใหญ่
‎คุณเคยมีความฝันที่ค่อยๆ สลายหายไป
‎เพื่อเปิดทางให้กับสิ่งที่สำคัญกว่าอื่นๆ
‎และวันหนึ่งลูกๆ ของคุณก็ทำให้ฝันคุณเป็นจริง
‎คำว่า "ลูกๆ" ผมหมายถึงตัวเอง ‎พี่ชายน้องชายผมไม่ได้ทำอะไร
‎ลูกๆ หรือเรียกอีกอย่างคือ ‎อะฟอนโซ พาดิลฮา
‎อะฟอนโซ
‎ทำให้ความฝันของแม่เป็นจริง
‎แม่ร้องไห้ฟูมฟายด้วยความภูมิใจที่ทำหน้าที่ได้ที
‎เธอร้องต่อไม่หยุด ผมได้แต่จ้องเธอ
‎มันผ่านมาสี่ปีแล้ว แต่ผมยังขนลุกไม่หาย
‎มันช่างน่าประทับใจเสียจนผมไม่มีวันลืม ‎ตอนที่แม่พูดว่า
‎"จ่ายค่าบ้านหมดแล้วใช่ไหม"
‎ผมก็แบบ "ไอ้จู๋บ้าเอ๊ย
‎รู้ยังงี้ฉันน่าจะเอาดิลโด้ให้เธอแทน"
‎ไม่ครับ แม่ผมเป็นคนที่เหลือเชื่อที่สุดคนหนึ่ง ‎เท่าที่ผมเคยเจอมา
‎เพราะเธอยากจนมาตลอด ไม่ใช่ความผิดผม
‎และเธอก็มักชอบช่วยเหลือคนอื่นเสมอ
‎เธอมักเห็นแก่ประโยชน์ของผู้อื่นเสมอ
‎เธอพูดว่า "เราต้องช่วยคนอื่น ‎แล้วพระเจ้าจะตอบแทนให้เราสองเท่า"
‎และผมพูดว่า "แม่ครับ จนคูณจนคือจนสองเท่า"
‎"ไม่ อะฟอนโซ จงแบ่งปันเถิด ‎และวันหนึ่งพระเจ้าจะตอบแทนให้เราสองเท่า
‎เราต้องแบ่งปัน"
‎มีสิ่งหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้ที่จะทำจากแม่ผม
‎ในสัปดาห์แรกของเดือนธันวาคม
‎แม่จะเรียกลูกๆ ทุกคนมารวมกัน ‎ลินคอล์น ฌอนและผม
‎และบอกพวกเราว่า ‎"เลือกเสื้อผ้าที่แย่ที่สุดเอาไปบริจาค"
‎ผมจะพูดว่า "เสื้อผ้าผมแย่สุดๆ ทุกตัว!
‎หลับตาแล้วควานในตู้เสื้อผ้าดูสิครับแม่
‎หยิบได้ตัวไหนก็ตามนั้นเลย
‎อยากจะเอาขยะนี้ไปด้วยไหม เชิญเลย
‎ขอแค่อย่าเอาชุดแม่ไปบริจาคก็พอ ‎เพราะไม่มีใครเอาไปใส่หรอก"
‎แล้วแม่ก็เตะตูดผม ‎แล้วผมก็ทำตามที่แม่สั่งแต่ร้องไห้ไปด้วย
‎"แม่ครับ เสื้อยืดตัวนี้ที่แม่เห็นอยู่
‎มันยังสภาพดีหรือแย่แล้ว ผมจำไม่ได้"
‎ขอให้ผมเปิดวงเล็บหน่อยนะครับ
‎จำตอนที่แม่ๆ ของพวกคุณจะตีคุณ
‎แล้วบังคับให้ทุกทำโน่นนี่ทั้งๆ ที่คุณร้องไห้อยู่ไหม
‎คุณต้องไปกวาดลานหน้าบ้านแบบว่า ‎"ฉันไม่รู้ว่าทำไมแม่ฉัน..."
‎แม่อยู่ในบ้านจะพูดว่ามันไม่สำคัญ ‎ว่าลูกของคุณทำผิดหรือเปล่า
‎เมื่อไหร่ที่คุณตีพวกเขา ‎พวกเขาคือคนผิดมหันต์ที่สุดในโลกไปแล้ว
‎พวกเขาจะแบบ "ฉันเปล่าทำอะไรสักหน่อย..."
‎พึมพำงึมงำแบบภาพช้า "แต่ฉัน..."
‎"ฉันแค่..."
‎จำตอนที่แม่ๆ ตีเรา ‎และบังคับให้เราล้างจานได้ไหมครับ
‎คุณจะสะอึกสะอื้นและพูดพึมพำ ‎เหมือนคุณกำลังคุยกับแม่ซื้ออยู่
‎"ฉันก็แค่เล่นอยู่...
‎ฉันก็แค่เล่นวิดีโอเกมอยู่
‎แล้วแม่ก็พูดว่า
‎'ไปล้างจานเดี๋ยวนี้'
‎แล้วฉันก็พูดว่า "รอเดี๋ยวครับแม่!
‎ขอผมฆ่าบอสใหญ่ตัวสุดท้ายก่อน'
‎แล้วแม่ก็พูด 'ฉันนี่แหละบอสตัวใหญ่...
‎และฉันกำลังบอก
‎ให้แก...
‎ไปล้างจาน'
‎แล้วผมก็พูด 'แต่แม่ครับ
‎ขอผมเซฟก่อนนะ'
‎แล้วแม่ก็บอก "แกไม่ใช่ฮีโร่ที่จะเซฟอะไรได้'
‎แล้วผมก็พูด 'ผมหมายถึงเซฟเกมครับแม่'
‎แล้วเธอพูด 'ไปล้างจานเดี๋ยวนี้'
‎ผมก็พูด 'ขอผมตายก่อนนะ'
‎เธอว่า 'ถ้าแกตาย ฉันจะฆ่าแก'
‎ผมบอกว่า 'แม่ครับ...' ‎แล้วเธอก็สวนว่า 'ฉันจะ...
‎ไม่พูด...
‎ซ้ำสอง'
‎แล้วเธอก็เดินมาแล้วเอาจอยสติ๊กตีผม"
‎นี่ผมร้องไห้จริงๆ นะ ความทรงจำแสนเศร้า
‎ตื้นตันไปด้วยความว่างเปล่า ‎ของรักแม่อันแสนท่วมท้น
‎จำตอนที่พวกคุณจะพูดว่า ‎"ฉันจะหนีออกจากบ้าน!"
‎นึกออกไหมครับ ‎"ฉันไม่ได้อยากเกิดมาสักหน่อย!"
‎คลาสสิกเป็นบ้า
‎"ผมไม่ได้อยากเกิดมาสักหน่อย!"
‎แม่ก็จะมีคำตอบให้ผมเสมอ
‎บางทีชาติที่แล้วเธอก็อาจเป็นแม่คนเหมือนกัน
‎มันน่าประทับจิตประทับใจ ‎"ผมจะหนีไปซะ!" "เอาน้องๆ แกไปด้วยเลย!"
‎"ผมไม่ได้อยากเกิดมาสักหน่อย!"
‎"ฉันก็ไม่ได้อยากเกิดมาเหมือนกัน"
‎พอผมพูด
‎"ผม...
‎อยากจะตาย"
‎แม่รีบสวนทันควัน
‎"ล้างจานก่อนแล้วค่อยตาย
‎แล้วเลิกแหกปากร้องสักที ‎ไม่งั้นฉันจะฟาดแกแรงขึ้น"
‎คุณจะย้อนเทปแม่ร้องไห้กลับไปฟัง
‎ฌอนน้องคนเล็กของผม ตอนแม่พูดว่า
‎"หยุดร้องไห้สักทีไม่งั้นฉันจะตีแก" ‎เขาจะแหกปากโวยวาย "ไม่..."
‎พี่ชายผมจะทำเป็นเร่งมอเตอร์ไซต์
‎ผมหัวเราะเลย
‎เขาก็จะแบบ "หยุดนะ!
‎หยุดสักที!
‎หยุด..." แม่จะพูดว่า ‎"ฉันจะตีพวกแกหมดเลยสามคน!"
‎ผมแบบว่า...
‎เอาเถอะ ที่พูดมาคืออยู่ในวงเล็บนะครับ
‎แม่จะเรียกลูกๆ สามคนมารวมกัน...
‎แล้วบอกให้เราเลือกเสื้อผ้าที่แย่ที่สุดไปบริจาค
‎เราจะกอยเสื้อผ้าทั้งหมดยื่นให้แม่
‎แม่จะรับไปบริจาคให้โบสถ์ ‎เธอเป็นชาวคริสต์คาทอลิกที่อุทิศตนเสมอ
‎เธอจะจ่ายภาษีให้คริสตจักรอีแวนเจลิก
‎ประกอบพิธีกรรมวูดู ‎และบางทีก็จุดเทียนเผื่อไว้ด้วย
‎เธอจะไม่ยอมเสี่ยง
‎ทำทุกอย่างเลย
‎แต่เธอเอาเสื้อผ้าไปให้คริสจักรคาทอลิก
‎ทุกปีในช่วงสัปดาห์แรกของเดือนธันวาคม
‎พอสัปดาห์ที่สาม ด้วยความที่เป็นช่วงคริสต์มาส
‎ทางโบสถ์จะเอาเสื้อผ้าพวกนั้นไป ‎แล้วเอาไปบริจาคให้ครอบครัวยากจน
‎โลกที่เราอาศัยอยู่ช่างเล็กเหลือเกินครับทุกคน
‎ในสัปดาห์แรกเราบริจาคเสื้อผ้าไป
‎สองสัปดาห์ต่อมาเราได้มันคืนมา ‎งงไปหมดแล้วครับ
‎"ว้าว แม่ครับ ตัวนี้เหมือนเสื้อที่เราบริจาคเลย"
‎พระเจ้าทรงตอบแทนสองเท่าจริงด้วย ‎ผมได้ตัวนี้ ดูมอซอกว่าเดิมอีก
‎มีครั้งนี้นี่แหละครับที่แม่... ‎ผมคิดว่า...
‎เราต่างมีเรื่องน่าอับอายเกี่ยวกับพ่อแม่ตัวเอง
‎จากตอนเรายังเด็ก
‎แต่ผมว่าสิ่งเหล่านี้จะหยุดตอนผมโต
‎เดือนธันวาคมปีก่อนครับ...
‎ผมพาแม่ไปที่รีสอร์ตในริโอเกนจิครับทุกคน
‎กัลดัส โนวัส เมืองริโอเกนจิ
‎ผมพาแม่ไปที่ฮอตพาร์ก เป็นโรงแรมหรูหรามาก
‎มันเป็นโรงแรมหรูแห่งแรกของแม่
‎แม่ขี้ในความมืดสนิท
‎เพราะแม่ไม่รู้ว่าคีย์การ์ดห้องมีไว้เพื่ออะไร
‎ผมหุบปากสนิทเลยครับ ‎ตอนแม่บ้านทำความสะอาดพูดว่า
‎"โรซี มีคนขี้บนพื้นในห้อง 108 อีกแล้ว"
‎ผมงี้แบบ "ชู่ว์!"
‎เธอถามว่า "อะฟอนโซ แกขี้ในที่มืดยังไง"
‎"ผมช่ำชองเรื่องพักโรงแรมครับแม่"
‎"ให้ตายสิ ฉันเพิ่งขี้ในอ่างล้างหน้าเมื่อเช้า"
‎ผมไปกับแม่และป้าซีดา ‎ป้าซีดารู้ว่ามันใช้งานยังไง
‎แต่แม่น่ะไม่รู้ และผมก็ลืมบอกเธอใช้โน่นนี่ในห้อง
‎คนจนต้องการคู่มือโรงแรมแบบง่ายๆ นะครับ
‎จะเปิดไฟอย่างไร ใช้คีย์การ์ดอย่างไร
‎จะอาบน้ำอย่างไร
‎คุณไม่บิดลูกบิดก๊อกจนสุด ‎มันขึ้นอยู่กับตอนนั้นฤดูอะไรด้วย
‎"ฤดูเหรอ เหมือนระดูไหม" "ไม่ใช่ครับแม่!"
‎"ไม่ใช่ครับ เราต้องเปิดน้ำให้สมดุลกัน ‎ระหว่างน้ำร้อนน้ำเย็น เพื่อที่...
‎จะได้อาบสบายตัวไงครับ
‎และอย่างสุดท้าย แม่เห็นนั่นไหมครับ"
‎"ตู้เย็นแคระเหรอ" ‎"มันเรียกว่ามินิบาร์ครับ
‎อย่าริอาจเข้าใกล้มันเด็ดขาด
‎ถึงแม้พวกเขาจะพูดว่า ‎"เราลักพาตัวลูกชายเธอไป
‎จงส่งโค้กมาเพื่อแลกเปลี่ยน..."
‎อย่านะแม่ ให้พวกมันฆ่าผมเลย
‎อย่าเข้าใกล้มินิบาร์เด็ดขาด
‎นมช็อกโกแลตหนึ่งกล่องต้องจ่ายเป็นรถเราเลย"
‎ผมลืมอบรมการใช้งานพวกนี้ให้แม่ ‎ผมไปหาแม่กับป้าซีดา
‎ผมอยู่ห้อง 101
‎แม่อยู่ห้อง 108 ผมว่านะ
‎ส่วนป้าซีดาอยู่ห้อง...
‎ช่างป้าเหอะ ป้าไม่สำคัญ
‎ป้าก็อยู่ที่นั่นแหละครับแต่ไม่มีบทบาทอะไร ‎เหมือนพ่อน่ะ เพราะงั้น...
‎เธอมีตัวตนแต่ไม่ได้มาร่วมอะไรด้วย
‎เพราะงันเรามีห้องเป็นของตัวเอง
‎ผมอยู่ในห้องผมครึ่งชั่วโมง ‎โรงแรมนี้เยี่ยมไปเลย
‎จู่ๆ ทันใดนั้นผมก็ได้ยินเสียง "โอ๊ย!"
‎ผมตกใจเลยครับ "โอ๊ยๆๆๆ!"
‎ผมขอให้แผนกต้อนรับโทรไปที่ห้อง 108
‎พวกเขาโทรไป แม่รับสาย ‎"แม่ แม่ยังโอเคใช่ไหม"
‎แม่บอกว่า "แกรู้ไหมว่าน้ำขวดนึงราคาเท่าไหร่"
‎ผมบอก "แพงเหรอครับ" ‎"ตั้งครึ่งนึงของบิลค่าน้ำเรา"
‎"แพงยังงั้นเลยเหรอ"
‎"แกมีหวังได้ล้างถนนสามสัปดาห์ ‎เพื่อหาเงินมาจ่ายค่าน้ำขวดนี้แน่"
‎"อย่าเวอร์ไปหน่อยครับแม่" ‎"ฉันเปล่าย่ะ"
‎"แม่ดื่มน้ำขวดนั้นได้นะ"
‎"แต่ฉันดึงเงินออกมาจากรูตูดไม่ได้นะยะ"
‎ผมบอก "แม่ อย่าโง่ไปหน่อยเลย ‎แม่ก็รู้ว่าผมทำงาน
‎แม่ทำเพื่อพวกเรามามาก แม่สมควรได้รับมันครับ
‎อย่างน้อยที่ผมทำได้คือให้แม่ได้อยู่สบาย"
‎แม่บอก "แกรู้ไหมว่าน้ำขวดนึงราคาเท่าไหร่"
‎"ผมไม่สน เดี๋ยวผมจ่ายเอง"
‎"แกขายยารึไง" ‎ผมแบบว่า "อะไรนะแม่"
‎"ฉันไม่ดื่ม
‎ร่างกายฉันจะอาจปฏิเสธมัน ‎และฉันก็จะตาย"
‎"งั้นดื่มน้ำก๊อกไปครับ"
‎"ฉันไม่อุบาทว์ยังงั้น"
‎"งั้นแม่จะทนหิวน้ำใช่ไหม" ‎"ไปร้านสะดวกซื้อกันดีกว่า"
‎แม่ทำให้เราต้องไปร้านสะดวกซื้อ
‎เราอยู่รีสอร์ตน้ำพุร้อน ‎ที่ซึ่งพระเจ้าทรงมอบความอุ่นสบายให้เรา
‎"ได้ครับ ไปกัน ตอนเรากลับมา
‎พระเจ้าคงจะทรงทำให้น้ำเย็นเจี๊ยบ ‎ด้วยความพิโรธ"
‎"ไปกันเร็ว ฉันหิวน้ำ"
‎รู้ไหมครับว่าร้านสะดวกซื้อที่ใกล้ที่สุดที่เราเจอ ‎มันอยู่ที่ไหน
‎ข้ามรัฐไปอีกนะครับ
‎เราต้องย้อนกลับไป ‎แถมต้องเช็กเอาต์ก่อนด้วยนะ
‎พอเราเจอร้านสะดวกซื้อ...
‎เราเข้าไป แม่คว้าน้ำขวด คุกกี้ กล่องใส่อาหาร
‎ผมก็ยังไม่รู้ว่าทำไม
‎"แม่ซื้อกล่องใส่อาหารด้วยเหรอ"
‎เธอว่า "มาร์เซียยืมของฉันไปไม่ยอมเอามาคืน"
‎คนจนทุกคนมีเพื่อนที่ชื่อมาร์เซีย
‎ถ้าคุณไม่มี แสดงว่าคุณน่ะแหละมาร์เซีย
‎แล้วแม่ก็พูดว่า
‎"หุบปากน่า ฉันจะเอา" เราตรงไปจ่ายเงิน
‎ผมสุขสุดๆ ‎"ในที่สุดเราจะได้กลับโรงแรมสักที"
‎แม่ก็เริ่มจ้องกาแฟคั่วบด
‎"แม่ทำอะไรอยู่ครับ"
‎"กำลังมองหากาแฟสำเร็จรูป
‎แกก็รู้ว่าแม่มักจะปวดหัวถ้าไม่ได้กินกาแฟ"
‎ผมบอก "นี่ คุณนายขี้ตืด...
‎เราพักกันที่โรงแรมรีสอร์ต ‎แม่จะกินกาแฟทั้งวันก็ได้"
‎"ฉันไม่อยากลำบากคนอื่นเขา"
‎ผมบอก "มันคือโรงแรมนะครับแม่ ให้ตายสิ"
‎มันคือโรงแรมครับแม่
‎มันตั้งมาเพื่อที่แม่จะได้ไม่ต้องลำบากตัวเอง
‎"ฉันไม่ได้เลี้ยงแกมาให้ปฏิบัติกับคนอื่นแบบนั้นนะ"
‎แม่ผมไม่ชอบรบกวนคนอื่น
‎เสียจนขนาดที่ตอนแม่บ้านมาทำความสะอาด ‎แม่ก็พูดว่า "แม่หนู ไม่ต้องทำหรอกจ้ะ!
‎เธอช่วย... ทิ้งผ้าปูไว้ตรงนั้นแหละแม่หนู!"
‎แม่บ้านกำลังขนผ้าขนหนูเปียกไป... ‎"ไม่ต้อง ฉันแค่เอาผึ่งให้มันแห้งจ้ะ!"
‎"แม่ครับ..." ‎เธอว่า "ฉันจะเอา!"
‎"แกจะยิ่งทำรบกวนเขาที่ขอน้ำร้อน
‎พวกเขาอาจมีกาแฟร้อนพร้อมเสิร์ฟก็ได้"
‎เธอว่า "ฉันไม่ให้ใครทำอะไรให้หรอกนะ"
‎"ตกลงแม่จะชงกาแฟร้อนด้วยน้ำเย็นใช่ไหม" ‎"เปล่า ฉันจะต้มน้ำในไมโครเวฟ"
‎ผมบอกว่า "แม่เอาไมโครเวฟมาจากบ้านเหรอ"
‎แม่ว่า "ก็เปล่า ในห้องมีเครื่องนึง"
‎"ทำไมแม่มีแต่ผมไม่มี"
‎"เพราะฉันเป็นแม่แกไงล่ะ!" แล้วเธอก็ออกไป
‎เหมือนเป็นการหวนคืนวงการอีกครั้ง ‎ปล่อยหมัดเด็ด ทิ้งไมค์แล้วเดินเชิดไปเลย
‎ผมเดินตามแม่ไป ‎"แม่ขอกาแฟเอาเถอะครับ"
‎"ไม่ ฉันจะเอากาแฟสำเร็จรูป" ‎ผมบอก "ไม่!"
‎"ฉันจะเอา!" "แต่ไม่เห็นจำเป็นเลยนี่ครับ!
‎"แม่ครับ อย่าเอาเลยนะ"
‎สิ่งถัดมาที่ผมรู้คือเรากำลังกลับโรงแรม ‎พร้อมกาแฟสำเร็จรูป
‎ผมหัวร้อนจนต้องยอมแพ้
‎"ทำไมครับแม่" ‎"ก็ฉันอยากนี่นา"
‎"แม่ครับ ไม่เห็นจำเป็น..."
‎เราเถียงกันไปตลอดทาง
‎เรากลับมาถึงโรงแรมแล้วแยกย้ายกลับห้องเรา ‎ป้าซีดา ช่างเธอแล้วกัน ใครจะไปสนล่ะ
‎ผมฉุนแม่ผมมาก
‎แต่จะให้ผมลากสังขารไปด่าแม่ตัวเองก็ใช่เรื่อง ‎นึกออกไหม
‎ผมเลยแบบ "ยัยแก่เพี้ยน...เอ๊ย!"
‎เส้นเลือดปูดเลยครับ
‎"ผมคงต้องเส้นเลือดในสมองแตกตาย ‎เพราะยัยเฒ่า..."
‎ยัยแก่...จอมขี้..."
‎ครึ่งชั่วโมงต่อมา ผมยังแบบ "ยัยแก่บ้า...เอ๊ย"
‎สี่สิบนาทีต่อมา ‎ผมแบบ "ไปกินกาแฟกับแม่ดีกว่าแฮะ"
‎ก็แม่ผมทั้งคนนี่ครับ ให้ตายสิ แล้วไงล่ะ
‎ผมเคาะประตู "แม่ครับ"
‎เธอว่า "หิวกาแฟเหรอไง ไอ้ลูกเวร"
‎"แม่รู้ได้ไง" ‎"แกออกมาจากจิ๊มิฉันนะ"
‎ละเอียดเกินไป
‎เธอบอก "หุบปากแล้วมาชงกาแฟเร็ว" ‎ผมหยิบกาแฟสำเร็จรูป
‎"ยัยเฒ่า... บ้า...
‎ยัยแก่... เวร...
‎กำลังมองหาไมโครเวฟตอนที่แม่กำลัง...
‎แล้วผมก็แบบ "ยัยแก่หนังเหี่ยว...
‎นังบ้า... เอ๊ย..."
‎เธอพูดว่า "แกเมายามาเหรอไง อะฟอนโซ" ‎ผมก็แบบ "อะไรนะครับ"
‎"ออกไปเที่ยวกับธีอาโก เวนทูร่ามากไปสินะ"
‎"ผมแค่กำลังหาไมโครเวฟทำกาแฟน่ะครับ"
‎"เปิดประตูสิเจ้าบ้า"
‎ผมเปิดประตู "นั่นไงล่ะ" แม่บอก
‎ผมก็มองมันทีนึง...
‎หันไปมองแม่ทีนึงเพื่อดูว่าแม่ล้อเล่นกับผมรึเปล่า
‎"นี่เหรอครับ" ‎แม่บอกว่า "ถ้ามันเป็นงู แกคงโดนกัดไปแล้ว"
‎ผมพูดว่า "ถ้ามันเป็นไมโครเวฟ...
‎มันก็คงกัดผมเหมือนกัน แต่นี่มันตู้เซฟ"
‎นึกออกไหมครับ แม่ผม...
‎คิดว่าตู้เซฟเป็นไมโครเวฟ
‎เธอเกือบเอากาแฟสำเร็จรูปใส่ตู้เซฟ ‎ไปแบบเฉียดฉิว
‎แม่เกือบล็อกกาแฟในเซฟแล้วเชียว
‎และแม่ก็จะกดปุ่ม "130" ‎ไม่ใช่ "1:30" เพราะมันเป็นตู้เซฟ
‎แล้วแม่ก็จะรอ
‎ห้านาทีต่อมา ‎แม่คงคิดว่าทำไมโครเวฟพังไปแล้วแน่ๆ
‎แต่แม่คงไม่ทำอะไร
‎เพราะถ้าน้ำยังแพงหูฉี่ขนาดนั้น ‎ลองคิดสิว่าไมโครเวฟจะขนาดไหน
‎แม่คงบอกให้ผมระหว่างทางกลับบ้าน
‎"ฉันทำไมโครเวฟเล็กๆ ที่โรงแรมพัง
‎ฉันไม่ได้บอกพวกเขาหรอกนะ
‎ฉันจะไม่ขายบ้านริมหาด ‎เพื่อใช้ค่าไมโครเวฟ อะฟอนโซ"
‎คุณรู้ไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ลองนึกภาพถ้าผมไปร้องทุกข์กับแผนกต้อนรับ
‎"ทำไมแม่ผมมีไมโครเวฟแต่ผมไม่มี!"
‎นึกออกไหม โชคดีนะครับที่ผมไม่ได้ไปบ่น
‎แต่ผมก็ยังพอหัวเราะออกได้บ้างครับทุกคน
‎เพราะแม่ผม... และตอนผมหัวเราะ ‎ผมไ่ม่รู้ว่าแม่ผมยังไงหรอกนะ
‎แต่ยิ่งแม่บอกให้ผมหยุดแค่ไหน ‎ผมก็ยิ่งหัวเราะลั่น
‎"โอ้พระเจ้า!"
‎"เลิกหัวเราะสักที ฉันจะตีแกจริงๆ"
‎"แม่จะเอาไมโครเวฟตีผมเหรอครับ" ‎"พอสักที!
‎หยุดสักทีอะฟอนโซ เลิกหัวเราะได้แล้ว"
‎ผมก็แบบ "พระเจ้า แม่เข้าใจผิดว่ามันเป็น... ‎คือว่าแม่..."
‎"หยุดหัวเราะนะ!" ส่วนผมก็ยิ่งหัวร่องอหาย
‎ทุกครั้งที่แม่บอกให้ผมหยุด
‎"แต่จะมีตู้เซฟในห้องไปทำไมกัน"
‎"ไว้เก็บข้าวของแพงๆ ไงครับ"
‎"อ่อ งั้นฉันหยิบขวดน้ำก่อนเลย"
‎จะโทษแม่ได้ยังไงล่ะครับ
‎สามวันต่อมา เรากำลังจะกลับ
‎ผมเช็กเอาต์เรียบร้อย แต่แม่ยัง ‎"ให้ช่วยไหมครับ" "ฉันจัดการเองได้"
‎แม่ไปที่แผนกต้อนรับ เอากุญแจยื่นให้พวกเขา
‎"คุณได้กินอะไรไปบ้างไหมครับ คุณผู้หญิง"
‎"กินก็บ้าแล้วย่ะ" เธอตอบ
‎"น้ำสักขวดก็ไม่เหรอครับ"
‎"ถ้าเพียงแต่ฉันดึงเงินออกจากตูดฉันได้น่ะนะ"
‎"ช็อกโกแลตก็ไม่เหรอครับ"
‎"ไม่ล่ะ กินยิ่งก็ยิ่งหิวน้ำสิ" ‎แม่ผมโชว์ฉลาดเอาเรื่องนะครับ
‎"มันจะทำให้ฉันหิวน้ำ"
‎"ตกลงคือไม่ได้กินสักอย่างนะครับ" ‎แม่ตอบ "ไม่"
‎พนักงานต้อนรับหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา ‎"ตรวจของกินในห้อง 108"
‎แม่ผมเหมือนผีเข้า ‎"นี่นายหาว่าฉันโกหกงั้นเหรอ
‎สงสัยตัวฉันอยู่ใช่ไหมเนี่ย
‎ฉันจนและโกงใครนะยะ ‎ฉันไม่จำเป็นต้องขโมย จะบอกให้รู้ย่ะ
‎คนจนพูดว่า "จะบอกให้รู้ย่ะ" ‎"จะบอกให้รู้ย่ะ..."
‎ฉันไม่เคยขโมยของ ‎แกสงสัยฉันเหรอไง
‎ผมเห็นแม่แล้วรีบชิ่งออกไปก่อนเลย
‎"ฉันแก่เกินจะต้องอับอายขายขี้หน้าเอาตอนนี้"
‎แม่ยังคงแผดเสียง ‎"ฉันไม่เคยขโมยของ
‎ฉันทำงานให้คนร่ำคนรวย ‎ฉันผ่านอะไรมาเยอะ
‎ฉันทำความสะอาดบ้านนักการเมือง ‎ที่ทำเงินมหาศาล
‎ฉันไม่เคยขโมยอะไรสักอย่าง
‎ลูกๆ ฉันไม่มีเครื่องเคียงจะกิน ไม่มีนมจะกิน ‎ต้องกินชาสะระแหน่
‎ฉันไม่เคยขโมยของย่ะ...
‎ลูกชายฉันโตกันหมดแล้ว ‎ไม่เคยยุ่งเกี่ยวยาเสพติด
‎ลูกชายสองคนพี้กัญชาก็จริง ‎แต่ฉันไม่เกี่ยวด้วย
‎พวกเขาเป็นเด็กซื่อตรง ‎ฉันไม่เคยขโมยใคร..."
‎พนักงานต้อนรับเริ่มทำตัวไม่ถูก ‎แม่ผมไม่หยุดร้องโวยวาย
‎ป้าซีดาอยู่ที่ไหนสักที่ไม่มีใครสนเธอหรอก ‎แม่ยังสติแตกไม่หยุด...
‎พนักงานพูดว่า "มันเป็นขั้นตอนมาตรฐานครับ" ‎"มาตรถุยกะผีน่ะสิ"
‎เขาพูด "คุณผู้หญิงใจเย็นก่อนนะครับ ‎ผมแค่ถามว่า..."
‎"แกสงสัยฉันน่ะสิ!" ‎"เปล่าครับ ผมถามเพราะตู้เย็นเล็ก
‎จัดไว้บริการครอบครัวคุณพาดิลฮา ‎โดยไม่คิดค่าใช้จ่ายครับ"
‎ทันใดนั้นแม่ก็มีปฏิกิริยา ‎เหมือนพวกคุณที่ไม่มีอันจะกิน
‎ทันทีที่พนักงานพูดจบ เธอแบบว่า
‎พนักงานต้อนรับพูดว่า "ก็นั่นแหละครับ"
‎แม่พูดว่า
‎"เอากุญแจให้ฉันหน่อย ฉันว่าฉันลืมของ"
‎ขอบคุณมากครับทุกคน ‎ผมชื่ออะฟอนโซ พาดิลฮา
‎ปลื้มปริ่มสุดๆ ที่ได้มาอยู่กับพวกคุณที่นี่วันนี้ครับ
‎ขอบคุณมากครับที่มา
‎ผมไม่รู้จะบอกยังไงว่ามีความสุขแค่ไหน
‎ขอบคุณมากครับ
‎ขอบคุณที่มานะครับ
‎ขอบคุณมากครับ
‎คำบรรยายโดย Yungie