Downloaded from YTS.MX
Netflix için bunu kaydettiğim için çok mutluyum. Çok mutluyum.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Sözleşmeyi imzaladığımızdan beri ne düşündüğümü biliyor musunuz?
Keşke eski sevgilimin yüzünü görebilmek için bir sinek olsaydım.
Dostum...
Neler vermezdim?
Beni Instagram'da engelleyebilir,
Whatsapp'ta engelleyebilir,
Facebook'ta engelleyebilir.
Ama Netflix'te...
Hayır, bunu yapamaz. Keşke...
Keşke bir sinek olsaydım, cidden.
Netflix'i açtığında beni En İyi Seçimler'de gördüğündeki yüz ifadesi için.
Sikimi tutarken. Buna izin var mı?
Geçen gün kızın biri bana Instagram'dan mesaj yollamış.
"Afonso, yaptıklarının büyük hayranıyım."
"Çok teşekkürler."
"Gerçekten öyleyim." dedi. Ben de, "İnanmıştım zaten." dedim.
"Yaptıklarını beğeniyorum, seni beğeniyorum
ama yalan söylemeyeceğim. Fakir değilim."
Çok tuhaftı.
Fakir olmayanlar işimi nadiren beğenir.
"Beş parasız değilim, ama Alma de Pobre'yi izlemeyi çok isterdim."
"Lütfen izleyin."
"Bir sorum var. İzlersem yine de eğlenir miyim?" dedi.
"Elbette." dedim. "Parasız olmadığım halde mi?" diye sordu.
Parasını istiyordum, o yüzden, "Elbette eğlenirsin." dedim.
"Peki ama fakir insanlar kadar eğlenecek miyim?" diye sordu.
Dedim ki, "Yani...
Kimse fakir insanlar kadar eğlenemez."
Ne demek istediğimi bilirsiniz.
Sebepsiz yere alkışlıyorsunuz.
Bu doğru.
Biletler 80 papele mi satıldı? 80 papellik gülecekler.
Her kuruşlarına, kazandıkları son kuruşmuş gibi davranılacak.
80 papel boyunca gülmezse kızar, "Sadece 53 papellik güldüm!
80 ödedim, 53'lük güldüm. Siktirsin."
Ellerime boş verin.
Hayranlarım eve böyle gidiyor, "Sadece 53'lük güldüm.
Hayır, toplam...
İnanabiliyor musun? 80 papel ödedim...
Ve sadece 53'lük güldüm, lanet olsun."
Bu şakayı Manaus'ta yaptım, "Ben sadece şu kadar güldüm...".
Beğendiler. Böyle dediler...
Hayranlarım genelde beş parasız, biliyorum. Yani işimi takip edenler.
İnsanların sevecenleştiğini görmek çok güzel.
Genelde bunu bilmezsiniz.
Sonra tanınırsınız
ve birbirinize fiziksel olarak dokunmasanız ya da tanışmasanız da,
o insanın sizi ne kadar sevdiğini görürsünüz..
Gerçekten harika.
Bazen sokakta yürüyorum...
Her neredeysem.
İnsanlar arabalarının camlarını indiriyorlar. Coşkulu şekilde.
Her zaman böyle oluyor, çünkü hayranlarım parasız.
Asla pırpır eden bir Evoque değil.
Hiç BMW olmuyor.
Asla. Her zaman adamın biri...
Asla şu olmuyor: "Merhaba, Afonso.
Afonso Padilha, değil mi?
Yaptığın işi seviyorum genç adam. Sadece seninkini değil,
arkadaşların Thiago, Marcio ve Dihh'inkini de.
Dördünüzü de çok beğeniyorum
ve komedi için yaptıklarınızı takdir ediyorum.
Yaptığınıza devam edin. YouTube'da, Instagram'da ve Facebook'ta
sizi takip ediyorum.
Bunu beğeniyorum ve umarım devam edersiniz.
Hayran olmaya devam edeceğim. Sana ve annene selamlar."
Asla böyle olmuyor. "Hey, mankafa, baban nereye gitti?" diyorlar.
Her zaman... Hep kaba birine denk geliyorum.
Hep çok kaba birine denk geliyorum.
Geçen gün Civic kullanan bir adam camını indirdi ve
"Hey, göt deliğini yalattığını biliyorum!" dedi.
Şehir merkezindeydim ve tüm kalabalık bana baktı.
Bir şey de diyemedim, çünkü gerçekten yalandı.
"Beni yakaladın!" dedim.
"Buna devam et!" dedi. "Tabii, yalatacağım!" dedim.
"Sağlıcakla!"
Sonra da camını kapamak için kola asıldı.
Hiç böyle bir arabanız oldu mu? Titremeye başlıyorsun.
Cam açılırken sorun olmaz, ama kapanırken titrer.
Hiç arabanızı...
Arabanızı dostunuza ödünç verirsiniz,
camı açar ve "Hayır!" dersiniz.
Pencereyi kapatmak için iki kişi gerekir.
Biri kolunu çevirir, diğeri yukarı iter.
Bundan daha parasız olamazsın.
Öyle bir arabanız oldu mu?
Geçiş gişelerinde
kapıyı açıp ödemeyi öyle yaparsınız.
Gişedeki kişi size yargılayan gözlerle bakar,
sanki o hurdayı kullanmayı siz istemişsiniz gibi.
Cam silecekleri çalışmaz bile, sadece homurdanırlar.
"Siktir et, kendim temizlerim."
Küçük bir silecek alıp silmeye başlarsın.
Yanında oturan, "Galiba lastiğini değiştirmen lazım." der.
Sahi mi? Ne diyorsun?
Böyle bir arabanız oldu mu?
O kadar eskidir ki, emniyet kemeri uzamaz. Elinizle çekmeniz gerekir.
Siktir et. Yolcunuza,
"Boynuna dola, nasılsa öleceğiz." dersin.
Böyle bir arabanız oldu mu? İçerideki kapı açma kolu
bozuktur, kapıyı açmak için camı indirirsin. Bu...
Kendinize karşı çok nazik olduğunuzu hissedersiniz.
"Size kapıyı açayım."
Böyle bir arabanız oldu mu?
Her neyse, işim sayesinde tanınıyor olmak çok güzel.
Meşhurdan çok anonim olduğumu bilsem de.
Çünkü balonlar içinde yaşıyoruz.
Sadece sınırlı sayıda insan tarafından tanınıyoruz.
Eskiden meşhurlar
gerçekten meşhurdu.
Tek aracı televizyondu,
yani meşhur olmak için televizyona çıkman gerekiyordu.
SBT'ye, Record'a çıkman gerekiyordu.
Boş verin, Record'daki kimse meşhur değil.
İblis ya da papaz olmadığınız sürece.
Bazen ikisi de aynı kişi çıkıyor. Papaz Valdomiro... Yani...
Bu dini bir lunapark gibi.
Valdomiro'nun çoğu zaman
topallarken şifa vermesini ironik bulmuyor musunuz?
"Kardeşim, seni şifalandıracağım!" diyor.
Size söyleyeyim, bu harika.
Çok mutlu bir an yaşıyoruz.
Thiago Ventura'yla birlikte yaşıyorum, bir komedi grubumuz var
ve Brezilya'nın her yerini dolaşıyoruz.
Bu yılki her gösterimizin biletleri tükendi.
10 yıldır komedi yapıyoruz ve dokuz yıl boş salona oynadık.
Bu yıl insanlar gelmeye başladı.
Ve şunu söyleyeyim, bu çok daha eğlenceli oluyor.
Çok daha eğlenceli.
Bakın, gerçekçi kalmayı çok tartışıyoruz
ve bunun kısa sürdüğünü anlıyorum.
İki yıl içinde diğer komedyenlerin yükseleceğini ve bizim Stand-Up'a
devam edeceğimizi biliyorum.
Ama bir komedyen, bir sanatçı olarak sahneye çıkıp
bunu görmekten daha iyi bir şey yok.
Bundan daha iyi ve ödüllendirici bir şey yok...
Sahiden, demagoji yapmıyorum.
Daha güzel bir şey yok.
Yani sahneye çıkıp bunu görünce,
"Siktir, ne kadar para kazandığıma bak!" diyorsun.
Bazıları, "Afonso, önemli olan para mı?" diyor.
Şaka yapıyorum, elbette değil.
Bedava yiyecek ve kızlar da önemli.
Şaka yapıyorum.
Bu şakayı yapmayı neden seviyorum biliyor musunuz?
Çünkü iki tür parasız insan vardır.
"Orospu çocuğu! Cidden para mı kazanıyorsun?
O zaman bana bir motosiklet al!" diyen havalılar vardır.
Bir de, daha keskin olan, "Bu espriden hoşlanmadım" diyenler vardır.
Bazen bunu yapıyoruz, o kişi oluyoruz.
Bu kadar keskin olmayın. Parasız olmak yeterince kötü.
Hem sivri dilli hem de parasız olmaksa iğrençtir.
Bazen...
...farkına varmadan birer piç gibi davranıyoruz.
Mesela... Bunu herkes yaşamıştır.
Bir kadın arkadaşınız, kuzeniniz, size yakın olan bir kız
daha fazla para kazanıp eve daha geç geliyor,
yeni insanlarla tanışıyor, yeni bir çevre ediniyor,
seyahat fotoğraflarını Instragtam'a yüklüyor, iyi giyiniyor olabilir.
Asla, "Çok çalışıyor. Terfi almış olmalı.
Kadınların da erkekler kadar iyi olduğunu kanıtlıyor." demezsiniz.
Ama elbette böyledir.
Onun yerine ilk olarak, "Orospu mu olmuş?" dersiniz.
Ve muhtemelen olmamıştır.
Ama kim bilir?
Onu suçlamazdım.
Fakirleri desteklemeli, onlardan yana olmalıyız.
Fakir para kazandığında, bu paradır.
Zenginler buna, "daha fazla" der.
Fakirler, "para" der.
Her şeyini kaybedip hüsrana uğradığı için kendini öldüren
insanların hikâyelerini gördünüz mü hiç?
Hiçbir şeyi olmayan fakir insanlar
çok para kazanıp hepsini kaybederse, "Yani...
Birkaç araba aldım, birkaç karı siktim, talihsizlik yaşadım.
Donmuş yoğurt işi kârlı dediler, ben de yatırım yaptım." derler.
Fakir için bu gerçek paradır.
Birine piyangodan para çıkarsa,
bir daha çalışmak zorunda olmadığını zanneder.
O parayı alıp, "Hassiktir, bir daha çalışmayacağım." derler.
Üç yıl sonra bir bakarsınız, Uber şoförü olmuş.
Çünkü fakirler buna, "para" der. Zenginlerse, "daha fazla".
Sadece daha fazla paradır. Zenginler nakit bulduğunda,
"Merhaba Benjamin." diyerek ceplerine koyarlar.
Nakit para bulmuş bir parasız gördünüz mü?
Bazıları şu anda kaşınıyor. "Lanet olsun..."
Ceplerine uzanıyorlar, "Hiç belli olmaz."
Parasız biri cebinde para bulursa, "Dostum!" der.
"Durup dururken mi Tanrım? Bu küçük
hediyeyi cebime koydun...
Bu kadar nimete değmem Tanrım.
Şükürler olsun!
Ben...
Bakın.
Teşekkür ederim. Teşekkürler Tanrım."
Parayı çıkarır: İki papel. "İşte bu be!" der.
Hiçbir şeyi yoktu, artık iki papel daha az parasız.
Ne kadar fakirsen, parana o kadar fazla değer verirsin.
Bir insanın eskiden fakir olduğunu
bir ev ya da araba alırken değil,
para kazanmaya başladıklarında, "Yemek konusunda
cimri olmayacağım!" dediğinde anlarsınız.
Adam eskiden yemek yemiyormuş.
Sonra da, "Dört karışık istiyorum!" der.
Bunun ne demek olduğunu anlıyorsanız, tebrikler, parasızsınız.
Anlıyorsanız,
bu gösteri size göre demektir.
Zenginler, "Karışık mı?" falan diyor.
Açıklamaya çalışayım.
-Fasulye ya da pilav olmayan... -Her şey "karışık"tır.
Öndeki bütün parasızlar...
Ne kadar fakirseniz, kazandığınız paraya o kadar değer verirsiniz.
Biliyorum, çünkü ben büyürken...
Annem bizi tek başına, ayda 400 dolarla büyüttü.
Üç çocuğu ayda 400 dolarla.
O kadar parasızdık ki, fakirler halimize acırdı.
Paradigma bizdik, "Onlar kadar başarısız olamayız!".
Anneme sorardım...
Sadece çok fakirlerin duyduğu şeyleri duyarak büyüdüm.
"O kadar parasızım ki, otogardaki tuvalete bile sıçamam."
Bundan nefret ediyorum.
"Otogarın umumi tuvaleti."
Hatta, nadiren dışarı çıkardık.
"Anne, alabilir miyim?" diye sorarsın. "Kıçımdan para çıkartamam." der.
13 yaşıma gelinceye kadar annemin her şeyi kıçıyla ödediğini sanıyordum.
"Debit mi, kredi kartı mı?" "Annemin kıçı. Ona sokun.
Memeler nakit, taksitler kıçtan.
Bu onun 'kıçkartı'. Hadi, oradan çekin.
Hoplamaya gitmesi gerekti,
ama döner dönmez size de hoplar."
Annem izleyicilerin arasından, "Hiç kıçımla bir şey ödemedim!" diyor.
"Gerçek anlamda demiyorum."
"Otogar tuvaletine sıçmak." Bundan nefret ediyorum.
Kazandığım ilk para, 16 yaşındayken aldığım ilk çekti.
Kazandığım ilk paraydı.
"Onunla ne yapacaksın?" diye sordular.
En yakındaki otogara gittim ve iyice sıçtım.
Böylesini yaşamamıştım.
Tüm o mazot dumanı. "Zengin olmak böyle bir şey işte."
O kadar fakirdik ki, aklınız dururdu.
Bazen annemle konuşurken,
"Eski günleri özledim." diyor.
Yüzüne bir tane çarpmak istiyorum.
Ne kadar parasızdık bilemezsiniz.
Erkek kardeşim Portekiz'de yaşıyor.
Ağabeyim de Arraial Do Cabo'da. Bir süre önce oraya taşındı.
Harika biridir, onu çok severim.
Gazoz kutularından harika düdüklü tencereler yapıyor.
Bira kutularından, el yapımı olduğunu bile anlayamayacağınız kül tablaları yapıyor.
Onunla ilgili şakalar yapıyorum, çünkü interneti yok, tam bir hippi.
Bunu görmeyecek.
Küçük erkek kardeşim de dört aydır
Lizbon'da yaşıyor.
Biletini ben aldım ve ona destek oluyorum.
Bence kardeşiniz ölüm tehditleri alıyorsa, biraz para kazandığınızda
bunu yapmanız gerekir. O...
Annem bu şakadan nefret ediyor.
"Bunu Netflix'te görüp peşine düşecekler!"
Bu doğru.
Orada yaşıyor.
Annemle onu havalimanına bıraktığımız gün,
annem ağlamaya başladı.
Oğlu uzağa taşınıyordu, ben de ona sarıldım.
"Anne, sakin ol. Uzun bir uçuş değil." dedim.
Bana baktı ve
"Jean'in yeni doğduğu zamanı özlüyorum." dedi.
Onun doğduğu zamanlar,
en fakir olduğumuz dönemdi.
Daha fakir olamayacağımızı sanıyordum,
ama annem çok kararlıydı.
O kadın için parasızlıkta sınır yoktu.
Gerçekten parasızdık.
"Jean'in doğduğu zamanları özlüyorum."
O kadar öfkelendim ki, "Sana bir hikâye anlatıp
özlememeni sağlayacağım." dedim.
Size de anlatacağım. Kardeşim bir yaşındayken...
Bir yaşındayken, bir keresinde sütümüz bitti.
"Bir keresinde" dediğim, "birçok kez".
"Bir keresinde" dediğimde,
parasız izleyiciler, "Çok tatlı." dedi.
Fakirler en fakir olmak için rekabet eder. Biri, "Bir keresinde mi?" dedi.
Diğeri, "Süt nedir?" diye sordu. Hep...
Ama o zaman sütümüz bitmişti.
Annem gündüzleri çalışıyordu.
Her zaman ihtiyacımız olan her şeye sahip olmamız için elinden geleni yapardı.
Genelde olmazdı, ama bunu deniyordu.
Sabah yedide işe gider, gece yarısı gelirdi.
Her zaman çok çalışırdı ve ev işlerini bize bırakırdı,
yani yapacak işlerimiz olurdu.
Kardeşim bir yaşındaydı, ben sekiz. Ağabeyim de o zaman 15 yaşındaydı.
Ben kardeşimle ilgilenir, yemek ve temizlik yapardım.
Ağabeyim de fakir çocukların ot içmek için evden çıktıkları
yaşlardaydı. Yani...
Ben evdeyken o takılırdı.
O gün sütümüz bitti ve kardeşim ağlamaya başladı.
Aklımı kaçıracaktım, çünkü neden ağladığın bilmiyordum.
Ben çaresizleştikçe, o daha çok ağladı.
Aç olabileceğini düşündüm, ama süt yoktu.
O ağladıkça, kendimi daha da çaresiz hissediyordum.
O zamanlar annemi arayamıyordum, çünkü cep telefonu diye bir şey yoktu.
Aslında vardı,
ama pahalı bir şeyse, annem var olmadığını söylerdi.
"Kurabiye alabilir miyim?"
"Öyle bir şey yok.
Kıçımdan kurabiye çıkartmadığım sürece."
Yani annemi arayamıyordum, ama o kadar çaresizdim ki,
sonunda ona melisa çayı yaptım.
Evet.
Melisa, limon otu... Fakirlerin arka bahçesinde büyüyen otlardan işte.
Doğal bir Dramamine olduğunu bilmeden verdim.
Hiçbir yerde, "Çocukların aşırı doz içmemesine dikkat edin." yazmıyordu.
Lanet olsun, kaya gibi uyudu.
Bebek resmen kendinden geçti.
Uyandığında sekiz yaşındaydı. "Lanet olsun, ne kaçırdım?"
Sabah saat 9:40'ta içti, annem eve gece 00:40'ta geldi.
Annem geldiğinde 15 saatten uzun süredir uyuyordu.
Annem onu kucağına aldı, balçık gibi olmuştu.
Kafası böyleydi. Erimişti.
Annem, "Onu öldürmüşsün!" dedi.
"Hayır!" dedim. Onu sarstı, tepki alamadı.
"Anne, o ölmedi." dedim. Ona vurdu, "Baksana, Afonso!" dedi.
"Ölmüş!"
Anne, "Onu öldürmedim. Karnı açtı." dedim.
"Açlıktan mı öldü?" diye sordu.
"Hayır, açtı ve ona melisa çayı içirdim." dedim.
"Ne yaptın?" dedi. "İki şişe." dedim.
"Sen deli misin?" diye sordu.
"Üçüncüyü verecektim uyudu."
Ne yapacağımı bilmiyordum.
Onu o kadar şoke etmiştim ki,
o günden sonra bir şeylerin değiştiğini hatırlıyorum.
Zihninde bir şey değişti.
O andan itibaren,
eline geçen her fırsatta ona melisa çayı içirdi.
Çocuklar kütük gibi uyuyor.
Yalan söylemeyeceğim, bugünlerde durumumuz gayet iyi.
Geçmişte çok fakirdik, ama artık değiliz.
Hayır. Annemin özel yapım bir mutfağı var.
Bu doğru. Hayatı boyunca planlayarak yaptığı tek şey buydu.
Üç koca tarafından terk edildi, üç kazanın annesi.
Her şeyi planladığını mı sanıyorsunuz?
Çocuklar amından Bungee Jumping yapar gibi çıkıyordu.
Göbekbağını kesip ev işine devam ederdi.
"Tanrım! Bir çocuk daha."
Bugün çok iyi durumdayız.
Geçen gün... Ne kadar yol kat ettiğimize bakın.
Kahvaltı ediyorduk ve ne iyi durumda olduğumuzu fark ettim.
Kahvemi yudumluyordum ve çatal bıçak takımının uyumsuz
olmadığını fark ettim. İnanabiliyor musunuz?
Hepsinde aynı siyah saplar var.
Hiçbiri sarı, yanık ve çatlak değil.
Bazılarınız anlamadı, bazı parasızlar, "Başarmışsınız!" dedi.
İşte bu.
Fakir bir ailenin çatal bıçaklarını gördünüz mü?
Birkaç farklı evi soymuş gibi görünürler.
Arkadaşlarıma gittiğimizde annem, "Birkaç çatal al." derdi.
Hayatta bir şeyleri başardığımı yeni fark ettim.
"Gerçekten zenginiz anne." dedim. Sarıldık, çok duygulandım.
Geçen gün annemdeydim
ve fırını açtık... Bekleyin...
İçinde bir tencere kullanılmış yağ vardı. İnanabiliyor musunuz?
Hayatta ilerlemek budur. Taze yağda yapılmış patates kızartması.
Patates kızartması ister misin? Bam! Taze yağ.
Tadı et gibi olan balığa benzeyen patates kızartması diye bir şey yok.
Fakirlerin kızartmasına
Neapolitan kızartma denmeli. Üç aromadan oluşuyor.
Trans-kızartma. Patates olarak doğmuş, ama kimliği sığır.
Küçükken hatırlıyorum, derdim ki, "Anne,
bir gün çok para kazanacağım."
"Afonso, çeneni kapa da bulaşıkları yıka." "Ama anne...
Bir gün o kadar çok param olacak ki, bir daha bulaşık yıkamayacağım."
"O zamana kadar çeneni kapa ve bulaşığı yıka."
"Anne, para kazanacağım ve artık fakir olmayacağız."
"Afonso, anneni iyi dinle.
Ne kadar para kazanırsan kazan, hep fakir olacaksın."
"Nasıl yani?" "Afonso, beni dinle.
Gerçekten fakir olduysan...
-...hep fakir kalırsın." -Fakir orospu çocukları engel olamıyor.
Bu şovu her yapışımda
bunu söylemeden duramıyorlar.
İnanılır gibi değil.
Bazen istemiyorsunuz, ama sizden daha güçlü.
"Gerçekten fakir olduysan..."
Bunu kusmak zorundaymış gibiyiz.
Bunu söylemeye başladığımda, köşedeki sessiz adam...
Bir mucize gerçekleştirdim.
"Gerçekten..."
Bu sözü, geçen Ocak ayında 30 yaşına
basıncaya kadar anlamamıştım.
"Gerçekten fakir olduysan, hep fakir kalırsın."
Ocak ayında Times Meydanı'nı ziyaret etmek için New York'a gittim.
Hayatımın en iyi anlarından biriydi.
Teşekkürler. Size alkış borçlu olan benim, çünkü sponsoru sizsiniz.
Sinemada izlediğim ilk film, Tobey Maguire'ın
oynadığı Örümcek Adam'dı. 2001'de çekilmişti ve en iyisiydi.
2001'de yapılmış en iyi Örümcek Adam filmini izlemeye gittim.
Genç bir çocukken oraya gittiğimde,
kafayı takmıştım. O devasa ekran...
Times Meydanı'nda büyük sahneler çekmişlerdi ve "Bir gün
orayı ziyaret edeceğim." demiştim.
Ocak'ta kardeşim Thiago Ventura'yla gittim.
Hayatımın en iyi anlarındandı.
Oraya gittiğimizde hava eksi üç dereceydi. Thiago titriyordu.
Ben Curitiba'lı olduğum için iyiydim.
Thiago çok üşüdü. "Dostum, bilmiyorum.
Sikim burada değil, gümrükte kalmış olmalı."
"Ne diyorsun Thiago?" dedim. "Bana artık Bir Santimago de." dedi.
Buz gibiydi.
"Otelimize gidelim." dedi.
"Times Meydanı'na gidelim." dedim.
"Ama donarak öleceğim!"
"Hayır, Thiago." dedim.
"Time Meydanı'na gidelim."
"Tamam, dostum. Her neyse." dedi.
Oraya gitti ve hayatımın en mutlu anlarından biriydi.
Oraya vardığımızda saat sabah üçü geçiyordu. Kar yağıyordu...
Çok ümit verici bir gündü.
Kardeşim Thiago'yla ağlamaya başladım.
Çünkü 14 yaşındaki hâlimin bir hayali gerçek oluyordu.
Orada Thiago'ya sarılmış, o görüntüye bakıyorken,
düşünebildiğim tek şey,
"Elektrik faturası çok yüksek geliyordur." oldu.
O an annemin ne demek istediğini anladım.
"Gerçekten fakir olduysan..."
Thiago'ya sarıldım, "Siktir, kardeşim.
Bu çılgınca!
Çok pahalı olmalı!" dedim.
"Lanet olsun, çok salaksın." dedi.
"Neden?" "Yan komşudan çalıyorlardır."
Her zaman kendinizden daha fakir biriyle takılın.
Neden içinizde fakir kaldığınızı o zaman anladım.
Ne kadar para kazanırsan kazan,
gerçekten fakir olduysan, fakir kalıyorsun.
Yoksulluk bir konu değil, detaydır.
Yoksulluk makro değil, mikrodur.
Fakir insanlar zenginler gibidir, ama fakirdirler.
Bu doğru. Yoksulluğu detaylarda görürsünüz.
Orada görürsünüz.
"Sıradan" bir insanı alın
ve onu aya gönderip geri getirin.
Sonraki röportajında, "Nasıldı?" diye sorduklarında,
"Hayatımda yaşadığım en iyi şey olmasa da,
en iyilerdendi
ve bir daha böle bir şey deneyimler miyim bilmiyorum.
Oradan bakınca, sürekli büyümekte olan bu evrende
ne kadar küçük olduğumuzu gördüm. Sadece geçip gidiyoruz.
Ne zaman şikâyet ettiğimi fark etsem...
Burada olduğum için minnet duymalıyım.
Bu dünyadan gittiğimde, dünya dönmeye devam edecek.
Yani minnet duymalı ve izimi bırakmak için
elimden geleni yapmalıyım." der.
Sıradan biri böyle der. Bir de fakir birini gönderin.
Geri döndüğünde, "Değmez." der.
"Ne demek istiyorsun?"
"Çok yakıt gidiyor."
Konu değil, detaylar.
Ne kadar para kazanırsanız kazanın,
fakir hep fakir kalır.
Hep fakir bir insanın ruhuna sahip olursun.
Burada hep uyuyan bir Wesley olur.
Bir Miriam... Miriam tam bir fakir kız ismidir.
Fakir ve dindar. Miriamlar doğuştan dindardır.
Uzun etekleri ve duvar ustası kocalarıyla vaaza hazır doğarlar.
Miriam konsepti bu, ne yapayım? İstisnasız böyle geliyorlar.
Bazı insanlar hatırlıyor...
"Siktir, Miriam hakikaten koyu Hristiyan!"
Konu değil, detaylar.
Şeytan'ı izlediniz mi?
O çocuk şeytan değil.
Ama bazen öyle. İzlediniz mi?
Yedi ya da sekiz yaşında, şeytan değil.
Ama bazen, "Seni öldüreceğim!" diyor.
Bazen şeytan oluyor. Her zaman değil, arada bir.
Eskiden fakir olan biri gibi.
Bazen...
...ağzından "her şeye rağmen",
"büyük ihtimalle",
"Yüce Tanrım!" kaçar.
Garson geldiğinde, "Tekrar dolum ücretsiz mi?" der.
"Bir dolarlık menünüz var mı?" der.
Yoksulluk detaylardadır.
Mikrodur.
Fakir birini fark etmek mi istiyorsunuz?
Yan yana duran iki kişiyi düşünün.
İkisinde de aynı miktarda para olsun,
aynı yaşlarda, aynı cinsler.
Temel olarak aynılar ve eşit miktarda zenginler,
ama sadece biri eskiden fakirmiş.
Hangisi olduğunu nasıl anlarsınız?
Orada dururken onları gözlemleyin.
Beş dakika sonra,
fakirlik yaşamamış olan normal duruyordur.
Fakir olansa böyle yapar. Bu...
Bu, fakir insanın el frenidir.
Bir dakika böyle durur, sonra böyle.
Sonra insanları eleştirmeye başlar.
"Jackie hamile kalmış, gördün mü?"
Bu detaydır.
Yoksulluk detaylardadır. Bazı şeyler içinizdeki fakiri çıkarır.
Otellerdeki açık büfe kahvaltılar. Yüce Tanrım...
Wesley kükremeye başlar.
"Papaya var." der.
"Papaya var!"
Evde, papaya çürür. Ama otel papayası...
"Kakan için iyi, ondan ye.
Kavun. Harika üzümler.
Yumurta, sosis, bal.
Dur, o Tapyoka mı?
Sonrası için biraz da muz alayım."
Fakirler yiyebildiği kadar yer.
Koşullar ne olursa olsun.
Orası yanıyor olabilir.
"Otel yanıyor, lütfen binayı boşaltın."
"Siktir, saat 9:50! Biraz mısır gevreği alayım bari!"
Geri döner. Elinde mısır gevreğiyle vücudu yanar.
"Mısır gevreğini kurtarın!
İçeri dönmem gerek! Ben... Döneceğim!"
"Oğlun mu içeride?" "Hayır!
Yoğurt gördüm!"
Fakirler tadı iyi olsun, olmasın yiyebildiklerini yerler.
Geçmişte berbat otellerde kaldım.
Bir keresinde resepsiyonu aradım ve bir havlu istedim,
"Çamaşır askısında." dediler.
"Tamam, köpeği tutar mısınız?" dedim.
Havluyu almaya gittim, oradaki kadın, "Hepsini topla, yağmur yağacak." dedi.
Tüm mandallarla.
Tüm temiz giysilere ceset muamelesi yaptım.
Bu arada, fakirlerin kafasını, "Ölümden sonra yaşam var mı?"
ya da "Tanrı var mı?" gibi sorular hiç kurcalamaz.
Sabahın 6:30'unda ve soğukta çamaşır askısına gidip
bir gömleğe dokunan ve
"Islak mı, soğuk mu?" diye düşünen fakir bir insanın
kafası bu sorulara takılmaz.
Adam sabahın 6 buçuğunda donunu yüzüne sürtüyor.
Ateşi var mı diye anlamaya çalışıyor.
Kendine de güvenmez.
"Anne, ıslak mı, soğuk mu?" Anne de memelerinin arasına sokar.
"Sadece soğuk."
Giyersin ve "Islakmış anne!" dersin.
Otel kahvaltısını asla atlamam çocuklar.
Bir kere bile atlamadım. Haftada altı kere otelde kalıyorum.
Hep kahvaltı ederim,
ama hiç istemem.
Tanrı şahidim. Asla.
Telefonumu kapatıyorum... Gösteri hep geç bitiyor,
insanlar arıyor, çok gaza geliyorsun,
mastürbasyon yapıyorsun. Yatağa girdiğimde
saat altıyı geçmiş oluyor. Kahvaltı saat 10'a kadar.
Psikolojik olarak dinlenmek,
öğle yemeği yemek ve sonraki gece iyi bir performans sergilemek daha iyi.
Ben de telefonu kapatıp
bırakıyorum, "Rahatsız etmeyin" yazısını asıyorum
ve "Uyanmayacağım. Cidden.
Siktir et. Kahvaltı etmeyeceğim!" diyorum.
9:45'te, bir ses duyuyorum, "Uyan!
Kahvaltı etmeyecek misin?"
"Siktir git!
Juca'yla arkadaşım. Senin canına okuyacak."
"Sen..." "Kimsin sen?"
"İçerideyim.
Wesley."
"Ama aç değilim!" "Konu açlık değil.
Bedava."
Sonra...
Sonra gidiyoruz.
Yoksulluk konu değil,
detaylardır.
Bazı şeyler içinizdeki fakiri çıkarır.
Geçen gün, tanıştığım
en seksi kızlardan biriyle çıktım.
Benle çıkmayı neden kabul ettiğini kim bilir?
Açıkçası uzun zaman olmuştu.
Akşam yemeğine çıktık ve biraz takıldık.
Bir noktada, "Sana gidelim mi?" dedi.
"Tabii, gidelim." dedim. Buna şaşırdım.
Geri döndük. Soğuk bir gündü.
O yatak odasına gitti, ben de banyoya gittim.
Yatak odama girdiğimde,
tanıştığım en güzel, en seksi kız
yatağımda yatıyordu.
Ona dönük şekilde koltuğuma oturdum.
O bana baktı, ben ona baktım.
O güzel yüzüyle
bana baktı, ben de ona bu yüzle baktım.
O bana baktı, ben ona baktım.
Ve düşünebildiğim tek şey,
"Dışarıya giydiği giysileriyle mi uyuyacak?" oldu.
"Bu fıstığı sikeceğim." diye düşünmedim.
Wesley, "Bu büyük saygısızlık!" diyordu.
Fakir insanların beyinlerine anneleri tarafından bir çip
yerleştirilmiştir. Dışarıya giyilen giysiler...
Bir hiyerarşi vardır. Dışarıya giyilenler,
daha az dışarıya giyilenler,
kilise giysileri, teyze ziyareti giysileri,
evde giyilenler, evde kardeşin giydikleri,
evde annenin giydikleri ve gerçekten fakirsen,
annen sonunda giysilerini kesip yer bezi yapar.
Sıçarken eski bir tişörtüne bastığını fark edersin.
"İlk Komünyon'umda bunu giymiştim...
Anne, bu gömlekle İsa'nın bedenini almıştım!"
Hâlâ dışarıya çıkarken giydiğim giysiler için bir yığınım var.
Evde giyilenlerin yığınından çok daha küçük.
"Ev kıyafetleri
çok kötü etki yaratıyor!" dersiniz.
"İkinizi bir arada görürsem, bedelini ödersiniz!"
Bazı gömlekler o kadar çok
kullanılmıştır ki, onlara baktığınızda, "Yine mi?" derler.
"Başka birini seç, orospu çocuğu!"
Siz dolabın içinde onu ararken, "Şş!" diye saklanırlar.
"Bay Tişört, lütfen burada olduğumu söylemeyin!
Söylemeyin! Çok yorgunum! Boynumun haline bakın!
Beni üzerinden çıkartmıyor, beni lanet bir dövme sanıyor!
Nasıl bir hayatım var biliyor musunuz?
Çamaşır tahtasından, çamaşır askısına,
oradan vücuda, vücuttan çamaşır tahtasına...
Beni ütülemiyor bile. 'Üzerimdeyken açılır.' diyor. Açılmam!
Gülmeyin Bay Şort. Siz kullanılmadınız!"
Kimin kafası karışıktır biliyor musunuz?
Eşofman altının. Bay Eşofmanaltı'nın
kafası karışık olmalı. Hep evde giyilirdi.
Durup dururken...
...kariyeri yükselişe geçti.
Dijital bir fenomen olup gece kulüplerine gitmeye başladı.
"Tanrım, burada ne işim var?"
Bence giysiler gardıropta sohbet ediyor.
"Lanet olsun kızım, emekliliğine üç ay kaldı."
"Ben zaten anneye geçiş yaptım."
"Bayan Kot'u duydun mu?
"Ne olmuş?" "Şorta dönüşmüş."
Her neyse, kızı da soyunmaya teşvik etmek için
önünde soyunmaya başladım.
"Dışarıya çıkarken giydiklerime ne yaptığıma bak."
Hiç oralı olmadı. "Tamam. Senin giysilerin, senin kararın."
Giysileri yığının üzerine bıraktım,
seksten hemen önce ev giysilerimi giydim,
sikimi lavaboda yıkadım...
Ne var? Sanki yaptığımızı bilmiyormuş gibi davranıyorsunuz.
Siktirin gidin.
Gömleğimizin önü ıslak geliyoruz...
Hadi hanımlar.
Hanımlar, adam sizinle seks yapmadan önce
ıslak gömlekle gelmiyorsa,
hata yapmayın.
Ya sikini yıkamamıştır
ya da çok deneyimli olduğundan gömleğini yukarı çekmiştir.
Bu sadece hayatın öğretebileceği bir şey.
Bazı gençler bana, "Olamaz!" diye bakıyor.
Siktirin gidin hanımlar. Amlarınızı lavaboda yıkamadığınızı söylemeyin.
Yıkamıyor musunuz?
Gerçekten mi?
Eski zamanlardaki gibi...
...gölde çamaşır yıkamaya benziyor olmalı.
Soğuk suyu yiyince irkiliyordur. "Rosana!
Rosa... Rosana, boğuluyorum!
Tanrım, balık gibi kokuyor olabilirim, ama yüzme bilmiyorum!"
Her neyse....
Banyodan çıktıktan sonra...
Alt yazıcı kız buna ne yazacak acaba?
"Sonra" mı?
Bu senin için alt yazıcı.
Yani, "çıktıktan sonra".
Çıktıktan sonra kapıyı açıp odaya girdim
ve gördüğüm en güzel, en seksi kız
yatakta tangayla...
...ve dışarıya giydiğim tişörtümle yatıyordu.
Yatak odasına, "Hey!" diye girdim.
"Gördüğünü beğendin mi?" diye sordu.
"Tabii ki, onu ben aldım." dedim.
"Bana yakışıyor, değil mi?"
"Üzerinde değilken daha iyi görünüyor."
"Ne?" dedi.
"Ha-ha-ha." dedim.
"Onunla uyuyacağım." dedi. "Biraz zor uyursun." dedim.
"Ne?" diye sordu.
"Yani, rahat edemezsin." dedim.
Gardırobu açtım ve ev kıyafetlerinin yığınından tişört seçmeye başladım.
Eskici dükkanı gibi.
"Buna ne dersin? Delikli ve çok rahattır."
"Hayır." "Buna hayır diyemeyeceksin.
Çok iyi, NASA'dan."
"Hayır." "Peki, bir serseriden aldığım bu paspasa ne dersin?"
"Hayır. Neden? Bunu beğenmiyor musun?" dedi.
"Beğeniyorum, çok güzel." dedim.
"Beğenmediysen, gel ve parçala."
Başım döndü, yatağa oturdum.
Boynumu öpmeye çalıştı, ilerlemesine engel oldum.
"Canım istemiyor. Kendimi iyi hissetmiyorum."
Amını koluma sürtmeye başladı. "Durur musun?"
Beni rahat bırak." dedim.
Sikimi tutmaya çalıştı, "Hey!
Hayır diyorsam hayır. Saygılı ol." dedim.
"Çok tuhafsın." dedi.
"Dışarıya giyilen giysileri uyurken giyecek kadar değil." dedim.
Dedi ki...
Giyindi ve "Biliyor musun? Siktir git. Ben gidiyorum." dedi.
"Uğurlar olsun." dedim.
Sanırım yoksulluk kalıtımsal. Annemden bana geçti.
Annem sayesinde arzulanmayan fakir insan zihnine sahibim.
Genleri... Bu basit bir matematik.
Fakir sik artı fakir am, eşittir fakir çocuk.
Fakir sik artı zengin am olsa, çocuk zengin olabilir,
çünkü annenin ağırlığı fazladır.
Zengin sik artı fakir amsa,
sike göre değişir.
"Sigara almam lazım." diyorsa, siktir edin, o zaman...
Annem hep çok fakir olmuş.
Bugün şükürler olsun ki, iyi durumdayız.
Hayatımdaki en büyük zaferlerden biri
anneme bakabilmek.
Bunun için çok mutluyum.
Çok çalışıyorum ve sizin paranız çok yardımcı oldu.
Gerçekten, anneme bir sahil evi verebildiğim için çok mutluyum.
Hep bir sahil evi hayal ederdi.
"Bir sahil evim olması için neler vermezdim?" derdi.
Çok küçüklüğümden beri,
"Sahili seviyorum Afonso, çünkü Kova burcuyum." derdi.
"Fakir burcusun, o yüzden seviyorsun."
"Önceki hayatımda balıktım."
"Hafızanın kötü olmasını açıklıyor."
"Afonso, bir gün yaşlı annen
sahil evinde bikini giyecek." Bir an...
"Seni ziyarete gelmem. Bikini giyersen olmaz." derdim.
"Bu benim hayalim..." derdi.
Hep bunu söylerdi.
Ama çocukları okulu bırakmaya başlayınca...
Yedici sınıf, sekizinci sınıf ve bir de
liseden mezun olan ben varım.
Biz aptallaştıkça, hayalinden vazgeçti,
çünkü bize bakmak için çok çalışması gerekti.
Bu yüzden ona bir sahil evi verebilmek çok büyük bir keyifti.
Yapımcım ona sürpriz yapmam için yardımcı oldu.
Santa Catarina'da bir sahile gittik,
en kötüsünü, paranızla alabileceğiniz
en ucuz evi gördük...
O evi aldım ve ona sürpriz yaptım.
Fotoğraflarını çektim, tapu belgelerini, anahtarları aldım.
Fakirler ancak bir şey elle tutulur olunca onun kendilerinin olduğunu düşünürler.
Üzerinde isimleri yazmıyorsa, onların olamaz.
Her şey elimdeydi ve "Zamanı geldi." dedim.
Her şeyi, fotoğrafları, anahtarları, tapuyu aldım
ve dikkatlice bir kutuya koydum.
Genelde duygusal tipler değilizdir, çünkü annemin buna zamanı yoktu.
Ben de zaten sarılmak yerine lazanyayı tercih ederdim.
Biri bana pizza ısmarlayınca, "Ben de seni seviyorum." diyorum.
Birlikte oturduk ve sevimli olmaya çalıştım.
Kutuyu aldım, bir kurdele de sarmıştım. Ona verdim.
Tüm duyarlılığıyla bana baktı ve
"Eşek şakasıysa kafanı buna sokarım." dedi.
Çünkü fakir bir annenizin olması, istismar edilmiş köpek sahiplenmek gibidir.
Size asla tam olarak güvenmez.
"Ne yapıyorsun? Senin niyetin iyi değil!"
"Açsana anne." dedim.
"Eşek şakasıysa..." "Aç hadi anne."
"Ya bir penisse?" dedi. "Ne?" diye sordum.
"Penis olabilir."
"Sana neden vibratör hediye edeyim?"
"Vibratör şakasını gördüm.
Kutuyu açıyorsun ve yüzüne penis çarpıyor." dedi.
"Vibratör şakası yapan kimleri takip ediyorsun?" diye sordum.
"İnsanlar paylaşıyor işte.
Bir vibratörse, seni onunla döverim." dedi.
"Ne?" "O penisi sana gösteririm!"
"Hey!" dedim.
"Penisten bahsetmeyi bırak." "Afonso..."
"Anne, aç şunu." dedim
İçinde vibratör olabilir diye dikkatlice açtı
ve bir anahtar, bir tapu, bir fotoğraf görüp
"Bu nedir?" diye sordu.
"İstediğin sahil evi." dedim.
İşte o zaman annem ağlamaya başladı.
Hayatımda tanıdığım en çetin insan
gözlerimin önünde eriyor, hüngür hüngür ağlıyordu.
Ve buna inanamadım.
Annem... Melisa çayı... Biz...
Annem eksi iki derecelik havada işe bisikletle giderdi.
Bu nasıl bir his biliyor musunuz?
Bisikletten kalkıyorsunuz, ama...
Kıçınızın deliği selede kalıyor.
Aniden, tanıdığım en çetin kadın
önümde erimeye başladı. Bunu anlamadım.
O ağladıkça, ne olduğunu fark ettim.
Anlamaya başladım.
Üç çocuk büyütmek için mücadele ettiğinizi düşünün.
Zaman içinde, diğer öncelikleriniz nedeniyle
küçülen bir hayalinizi,
bir gün çocuklarınızdan biri gerçekleştiriyor.
"Çocuklar" derken kendimden bahsediyorum. Kardeşlerim hiçbir şey yapmadı.
Çocuklar, başka bir deyişle Afonso Padilha.
Afonso
onun hayallerini gerçek kıldı.
İyi bir iş yaptığı için gururdan ağlıyordu.
Ağlamaya devam ediyordu, ben de ona bakıyordum.
Bu dört yıl önce yaşandı, ama hâlâ tüylerim diken diken oluyor.
O kadar dokunaklıydı ki, söylediği şeyi unutmayacağım,
"Tüm parası ödendi mi?"
"Ne sikik bir penis.
Bunun yerine bir vibratör vermeliydim." diye düşündüm.
Hayır, annem tanıdığım en inanılmaz insanlardan biridir
çünkü hep fakir oldu... Bu benim hatam değildi...
Ve insanlara yardım etmeyi hep çok sevdi.
Hep çok diğerkâm olmuştur.
"Yardım etmeliyiz. Tanrı iki katını verir." derdi.
Ben de, "Anne, fakir kere fakir, iki katı fakirlik demektir." derdim.
"Hayır Afonso. Paylaş, bir gün Tanrı sana iki katını verir.
Paylaşmalıyız." derdi.
Onunla yapmayı öğrendiğim bir şey var.
Aralık'ın ilk haftasında
annem çocuklarını yani Lincoln'ü, Jean'i ve beni çağırır,
"Bağışlamak için en kötü giysilerinizi toplayın." derdi.
"Anne, hepsi en kötü giysilerim!
Gözlerini kapa, gardıroba uzan
ve ne istiyorsan al.
Bu çöpleri istiyor musun? Sen bilirsin.
Sadece kendininkileri verme, çünkü kimse giymez." derdim.
Sonra canıma okurdu ve ağlayarak söyleneni yapardım.
"Anne, gördüğün bu tişört...
İyi mi, kötü mü? Hatırlamıyorum."
Bir parantez açayım.
Annenizin poponuzu tokatlayıp
size ağlayarak iş yaptırdığı zamanı hatırlıyor musunuz?
Ön bahçeye gidip, "Annem neden böyle yaptı bilmiyorum..." diye süpürürsünüz.
Buradaki annelere: Çocuğunuzun ne kadar yanlış yaptığının önemi yok,
bir kere tokatlarsanız, dünyanın en mağdur insanına dönüşürler.
"Ben bir şey yapmadım..." derler.
Ağır çekimde mırıldanıp, "Ama...
Ben sadece..."
Annelerimizin bizi tokatlayıp bulaşık yıkattığı zamanları hatırlıyor musunuz?
Hayali bir arkadaşınızla konuşuyormuş gibi ağlarken mırıldanırsınız.
"Sadece oynuyordum...
Sadece bilgisayar oyunu oynuyordum.
Sonra annem gelip,
'Bulaşıkları yıka.' dedi.
Ben de, 'Dur anne!
Son patronu yeneyim.' dedim.
Sonra 'Büyük patron benim...
...ve sana gidip...
...bulaşıkları...
...yıkamanı söylüyorum.' dedi.
Sonra, "Ama anne,
kurtarmama izin ver.' dedim.
O da, 'Sen kahraman değilsin.' dedi.
'Oyunu kurtartmaktan bahsediyorum anne.' dedim.
O da, 'Git bulaşıkları yıka.' dedi.
'Bırak da önce öleyim.' dedim.
O da, 'Ölürsen, seni öldürürüm.' dedi.
'Anne...' dedim. O da, 'Bunu...
...tekrar...
...söylemeyeceğim.' dedi.
Sonra gelip bana kumanda koluyla vurdu."
Gerçekten ağlıyorum. Üzücü anılar.
Aşırı derecede şefkat eksikliği var.
"Evden kaçacağım!" dediğinizi hatırlıyor musunuz?
"Doğmayı ben istemedim!"
Bu klasiktir.
"Doğmayı ben istemedim!"
Annemin hep bir cevabı vardır.
Belki bir önceki hayatında da anneydi.
Çok etkileyiciydi. "Kaçacağım!" derdim. "Kardeşlerini de al!" derdi.
"Doğmayı ben istemedim!"
"Ben de doğmanı istemedim!"
Bir keresinde,
"Ben...
...ölmek istiyorum." dedim.
Hemen cevap verdi,
"Bulaşıkları yıka, sonra ölürsün!
Ağlamayı da kes, yoksa daha kötü tokatlarım."
Ağlama kasedini geri sararsın.
Annem, "Ağlamayı kes, yoksa
daha kötü tokatlarım." dediğinde, kardeşim Jean hemen, "Hayır..." derdi.
Ağabeyim motosiklet taklidi yapardı.
Ben kafayı yerdim.
"Kes şunu!" derdi.
"Kes şunu!
Kes..." Annem, "Üçünüzü de tokatlarım!" derdi.
Ben de...
Neyse, parantez buydu.
Annem üçümüzü toplar,
en kötü giysilerimizi bağışlamamızı isterdi.
Onları alıp ona verirdik.
Giysileri alıp kiliseye bağışlardı. Dinine bağlı bir Katolik'tir.
Her ihtimale karşı Protestan Kilisesi'ne de giderdi,
Voodoo ritüeli de yapardı, mum da yakardı.
İşini şansa bırakmazdı.
Her cepheyle ilgilenirdi.
Ama her yıl Aralık ayının ilk haftası
giysileri Katolik Kilisesi'ne bağışlardı.
Üçüncü hafta, Noel sebebiyle
kilise giysileri alıp fakir ailelere bağışlardı.
Ne kadar küçük bir dünyada yaşıyoruz.
İlk hafta biz bağışlardık,
iki hafta sonra hepsini geri alırdık, kafamız karışırdı.
"Vay canına anne. Bağışladığımız gömleğe benziyor.
Tanrı sahiden iki katını verdi. Bunu ve daha kötüsünü."
Bir keresinde annem... Sandım ki...
Hepimizin ebeveynleriyle ilgili utanç verici
küçüklük anıları vardır.
Ama büyüyünce bunların geçeceğini sanıyordum.
Geçen yıl Aralık ayında...
...annemi Rio Quente'de bir tatil yerine götürdüm.
Caldas Novas, Rio Quente.
Annemi çok gösterişli bir otel olan Hot Park'a götürdüm.
Gittiği ilk gösterişli oteldi.
Anahtar kartının ne olduğunu
bilmediği için karanlıkta kaka yaptı.
Temizlikçi bayan, "Rose 108'de yine biri
yere sıçmış." dediğinde çenemi kapalı tuttum.
"Şş!" dedim.
O da, "Afonso, karanlıkta nasıl sıçıyorsun?" dedi.
"Oteller konusunda deneyimliyim anne."
"Lanet olsun, bu sabah lavaboya sıçtım."
Annem ve Cida teyzeyle gittik. Teyzem nasıl olduğunu biliyordu.
Annem bilmiyordu, ona etrafı göstermeyi unuttum.
Fakir insanların temel bir otel dersine ihtiyacı oluyor.
"Işığı açmak için anahtar kartını kullan.
Duş almak için
kol sonuna kadar çevrilmez, hangi mevsimde olduğumuza göre değişir."
"Mevsim mi? Salata gibi mi?" "Hayır anne!
İyi bir duş yapabilmek için doğru miktarda sıcak ve soğuk
suyu dengelemelisin.
Son olarak, o şeyi görüyor musun?"
"Cüce buzdolabını mı?" "Ona minibar denir.
Sakın yanına yaklaşma.
Şöyle deseler bile, 'Oğlunu kaçırdık.
Kolaları vermezsen...'
Yapma anne. Bırak öldürsünler.
Minibara yaklaşma.
Bir çikolatalı süt, arabamıza mâl olur."
Anneme bu tanıtımı yapmayı unuttum. Onunla ve Cida teyzemle gittim.
101 numaralı odadaydım.
Annem 108'deydi sanırım.
Cida teyze de...
Siktir edin, onun önemi yok.
Oradaydı ama rolü yoktu. Aynı babam gibi. Yani...
Öyle biri var, ama iştirak etmedi.
Yani herkesin kendi odası vardı.
Yarım saattir odamdaydım. Otel harikaydı.
Aniden bir, "Ay!" sesi duydum.
Korktum. "Ay ay ay!"
Resepsiyondan 108 numaralı odayı aramasını istedim.
Aradılar, annem cevap verdi. "Anne, iyi misin?"
"Bir şişe suyun fiyatını gördün mü?" diye sordu.
"Pahalı mı?" dedim. "Su faturamızın yarısı kadar."
"O kadar mı pahalı?"
"Bu şişeyle garaj yolunu üç hafta yıkarsın."
"Abartma." "Abartmıyorum."
"İçebilirsin."
"Kıçımdan para çıkartamam."
"Anne, saçmalama. Biliyorsun, çalışıyorum.
Bizim için birçok şey yaptın. Bunu hak ediyorsun.
En azından sana biraz konfor sağlayabilirim." dedim.
"Bir şişe suyun fiyatını gördün mü?" dedi.
"Umurumda değil, ben ödeyeceğim." dedim.
"Sen uyuşturucu satıcısı mısın?" dedi. "Ne?" diye sordum.
"İçmeyeceğim.
Organizmam bunu reddedebilir ve ölebilirim."
"O zaman musluktan iç." dedim.
"O kadar da rezil değilim."
"Susayacaksın ama." "Markete gidelim."
Bizi markete götürdü.
Tanrı'nın bizim için ısıttığı kaplıcadaydık.
"Tabii, gidelim. Döndüğümüzde
Tanrı öfkeden suyu serinletmiş olacak."
"Gidelim, susadım."
En yakındaki market neredeydi biliyor musunuz?
Eyaletin diğer ucunda.
Geri dönüp otelden ayrılmamız gerekti.
Bulduğumuzda,
içeri girdik. Annem su, kurabiye, birkaç Tupperware aldı...
Nedenini hâlâ bilmiyorum.
"Tupperware mi alıyorsun?" dedim.
"Márcia benimkini geri vermiyor." dedi.
Her fakir insanın Márcia adında bir dostu vardır.
Yoksa, Márcia sizsiniz demektir.
Annem sonra,
"Kapa çeneni. Alacağım." dedi. Kasaya doğru gittik.
Çok mutlu oldum. "Nihayet geri dönüyoruz."
Öğütülmüş kahvelere bakmaya başladı.
"Ne yapıyorsun?" dedim.
"Kahvelere bakıyorum.
Kahve içmezsem başım ağrıyor, biliyorsun." dedi.
"Hey, Bayan Cimri...
Bir otelde kalıyoruz. Tüm gün kahve içebilirsin." dedim.
"Rahatsız etmek istemem." dedi.
"Orası bir otel, lanet olsun.
O bir otel anne.
Sen rahatsız olma diye var olan bir yer."
"Seni başkalarına böyle davran diye yetiştirmedim!"
Zahmet vermeyi pek sevmiyor.
Temizlik görevlisi temizlik yaparken, "Kızım, zahmet etme!
Onu... O çarşafı oraya bırak kızım!" dedi.
Görevli ıslak havluları alıyordu... "Alma, ben asarım, kururlar!"
"Anne..." "Alıyorum!" dedi.
"Sıcak su isteyerek onlara daha çok zahmet vereceksin.
Muhtemelen servise hazır kahveleri vardır."
"Ben kimseden bir şey istemem." dedi.
"Soğuk suyla mı yapacaksın?" "Hayır, suyu mikrodalgada ısıtırım."
"Evden mikrodalga mı getirdin?" diye sordum.
"Tabii ki hayır, odada var." dedi.
"Neden sende var, bende yok?"
"Çünkü ben senin annenim!" dedi ve gitti.
Büyük bir geri dönüş gibiydi. Mikrofonu bıraktı ve gitti.
Peşinden gittim, "Anne, sadece iste." dedim.
"Hayır, kahve alacağım." "Hayır!" dedim.
"Alıyorum!" "Ama buna gerek yok!
Anne, almayacaksın."
Sonra bir baktım, kahveyle geri dönüyoruz.
Pes ettiğim için öfkeliydim.
"Neden anne?" "İstiyorum."
"Anne, gerek yok ki..."
Didişip durduk.
Geri döndük ve odalarımıza girdik. Cida teyze... Neyse, onu siktir edin.
Anneme çok kızgındım,
ama fiziksel olarak ona küfredemiyorum.
"Sik... Şu yaşlı kadın!" diyordum.
Buradaki damar çıkıyor.
"O yaşlı şey yüzünden felç geçireceğim...
O ihtiyarın ben..."
Yarım saat sonra hâlâ, "Onun canı..." diyordum.
40 dakika sonra, "Gidip onunla bir kahve içeyim."
O benim annem. Ne olmuş yani?
Kapıyı tıkladım, "Anne?"
"Kahve mi istiyorsun, orospu çocuğu?" dedi.
"Nereden biliyorsun?" "Amımdan çıktın da ondan."
Gereksiz bilgi.
"Çeneni kapa ve bize kahve yap." dedi. Kahveyi aldım,
"Canı...
O lanet, aptal sür..."
Mikrodalgayı ararken annem...
"Lanet yaşlı...
Şeyin çocuğu..."
"Kafan mı güzel Afonso?" diye sordu. "Ne?" dedim.
"Thiago Ventura'yla çok takılıyorsun, değil mi?"
"Sadece kahve yapmak için mikrodalgayı arıyorum."
"Kapağı aç, seni aptal."
Açtım. "İşte." dedi.
Ona baktım...
Sonra benimle dalga mı geçiyor diye anneme baktım.
"O işte." dedi. "Yılan olsa, seni sokardı.
"Mikrodalga da olsa beni sokardı,
ama bu bir kasa." dedim.
Düşünebiliyor musunuz? Annem...
...bir kasayı mikrodalga sandı.
Bir kutu kahveyi kasaya kilitlemesine bu kadar kalmıştı.
Neredeyse kapatıyordu
ve "130" tuşlayacaktı, çünkü bu kasa olduğu için "1:30" olmaz...
Ve bekleyecekti.
Beş dakika sonra onu bozduğunu düşünecekti.
Ama bir şey demeyecekti,
çünkü su o kadar pahalıysa, bir de mikrodalgayı düşünün.
Bana eve dönüş yolunda anlatacaktı.
"Otelin küçük mikrodalgasını bozdum.
Onlara söylemedim.
Onlara para vermek için sahil evimi satmayacağım Afonso."
Ne olduğunun farkında mısınız?
Resepsiyona, "Neden annemin mikrodalgası var da,
benim yok?" diye şikâyet ettiğimi düşünsenize.
Neyse ki etmedim.
Ama bir gülme krizi geçirdim millet.
Çünkü annem... Sizinkileri bilmem, ama ben koptuğumda
annem durmamı söyledikçe daha çok gülerim.
"Aman Tanrım!"
"Gülmeyi kes. Şimdi patlatacağım bir tane."
"Mikrodalgayla mı vuracaksın?" "Kes şunu!
Kes Afonso. Gülmeyi kes."
Ben de, "Tanrım, anlamamışsın..." diyorum.
"Gülmeyi kes!" diyor ve ben her durmamı
söylediğinde daha çok gülüyorum.
"Ama odada kasa olmasının anlamı ne?"
"Pahalı şeyleri saklamak için."
"Suyu alayım."
Onu kim suçlayabilir ki?
Üç gün sonra gidiyorduk.
Ben çıkışımı yapmıştım, annem yapmamıştı. "Yardım ister misin?" "Kendim yaparım."
Resepsiyona gitti ve kartı geri verdi.
"Bir şey tükettiniz mi efendim?"
"Asla tüketmedim." dedi.
"Bir şişe su bile mi?"
"Kıçımdan para çıkartmadığıma göre."
"Bir çikolata bile mi?"
"Tabii ki hayır, beni susatırdı." Bu, akıllı davranma şekli.
"Beni susatırdı."
"Hiçbir şey mi? Peki o zaman." Annem, "Evet." dedi.
Adam telsizi aldı, "108 numaralı odanın tüketim kontrolü."
Annem bir anda çılgına döndü. "Bana yalancı mı diyorsunuz bayım?
Benden şüphe mi ediyorsunuz?
Ben fakir ama dürüst bir insanım. Çalmaya asla ihtiyaç duymadım, bunu da bilin."
Fakirler hep, "Bunu da bilin." der. "Bunu da bilin...
Asla bir şey çalmadım. Benden şüphe mi ediyorsunuz?"
Onu gördüm ve çıktım.
"Böyle bir utanç için fazla yaşlıyım."
Çığlık atmaya devam etti, "Ben bir şey çalmadım,
zengin insanlar için çalıştım, çok şey yaşadım,
servet sahibi bir politikacının evini temizledim,
asla çalmadım.
Çocuklarımın yemeği, sütü yoktu, melisa çayı içtiler,
ama asla...
Çocuklarım birer yetişkin oldu, hiç uyuşturucuya bulaşmadılar.
İkisi esrar içiyor, ama benle ilgisi yok.
Düzgün çocuklar, hiçbir şey çalmadım..."
Adam rahatsız olmaya başlıyordu, annem çığlık atmayı bırakmıyordu.
Cida teyze kimsenin umursamadığı bir yerdeydi. Annem bağırıyordu...
Adam, "Bu standart bir uygulama." dedi. "Saranların yamasıymış!"
Adam, "Hanımefendi, sakin olun. Sadece soruyorum..." dedi.
"Benden şüphe ediyorsunuz!" "Hayır! Soruyorum, çünkü mini buzdolabı
Padilha'nın ailesine ikramımız.
Aynı siz fakir orospu çocukları gibi tepki verdi.
Aynen öyle. Adam bunu söyler söylemez...
Resepsiyondaki adam, "Evet." dedi.
Annem,
"Kartı verin. Bir şey unutmuş olabilirim." dedi.
Herkese çok teşekkür ederim. Adım Afonso Padilha.
Bugün burada sizinle olmak harikaydı.
Geldiğiniz için çok teşekkürler.
Ne kadar mutlu olduğumu anlatamam.
Çok teşekkür ederim.
Geldiğiniz için teşekkürler.
Çok teşekkürler.
Alt yazı çevirisi: Öyküm Mutlusoy