Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΑΛΕΞ ΦΕΡΝΑΝΤΕΖ
Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΩΜΙΚΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Ας ξεκινήσουμε τ' αστεία, εντάξει;
Είμαι ο Άλεξ Φερνάντεζ, ο καλύτερος κωμικός του κόσμου.
Σας ευχαριστώ.
Ναι.
Πού είναι το αστείο, φίλε;
Δεν πειράζει.
Μόλις το είπα, ξέρω ότι κάποιος σκέφτηκε
"Καλά, κάτσε να ανοίξω το Twitter.
Μόλις βγω από δω, θα με ακούσει.
Καλά, μη με πιστεύετε.
Πώς να το πιστέψετε,
αφού δουλειά μου...
είναι να σας πείσω.
Δεν ήταν εύκολο.
Ξεκίνησε όταν παραιτήθηκα,
μετά από επτά χρόνια σε δουλειά γραφείου. Επτά χρόνια.
Παραείναι πολλά. Επτά χρόνια! Είναι πολλά.
Τι έχετε κάνει για επτά χρόνια, εκτός απ' το να ζείτε;
Γι' αυτό το δημοτικό είναι έξι. Φτάνουν και περισσεύουν.
Δεν άντεχα άλλο, είπα στο αφεντικό μου
"Πρέπει να μιλήσουμε, πάμε σε μια αίθουσα".
Πήγαμε και της το είπα κατευθείαν.
"Αφεντικό..." Όχι, δεν τη βάρεσα.
Μιλήσαμε. Κάποιος από τη Σονόρα ίσως έλεγε "Βάρα την!"
Όχι, σταθείτε...
Μιλήσαμε. Της είπα "Αφεντικό,
Παραιτούμαι. Θα γίνω κωμικός".
Κι εκείνη είπε δυο λέξεις
που θα θυμάμαι πάντα στη σκηνή,
που κουβαλάω μαζί μου κι απόψε.
Είπε "Γαμώτο, ρε φίλε!"
Η τύπισσα είπε "Γαμώτο, ρε φίλε!"
Επειδή δεν με πίστεψε. Γιατί;
Δεν ξέρω, αλλά, δύο βδομάδες πριν, κάποιος είχε παραιτηθεί
για να γίνει παλαιστής.
Έτσι απλά.
Το αφεντικό μου ήταν πηγάδι ευχών.
Όλοι της πετούσαν κέρματα.
"Δεν θα είμαι πια λογιστής. Θα γίνω αστροναύτης".
Μου φάνηκε ποιητικό. Έβλεπα πάλη όταν ήμουν μικρός.
Μεξικανική πάλη. Εκπληκτική!
Δεν θα ξεχάσω ποτέ
την πρώτη φορά που με πήγε ο αδερφός μου στο Αρένα Μέξικο.
Υπέροχο μέρος.
Αν δεν είστε από την Πόλη του Μεξικού,
να προσέχετε τις τσάντες σας...
αλλά να πάτε στο Αρένα Μέξικο.
Όταν πήγα εκεί, δεν το πίστευα, ήμουν...
"Αδερφέ!
Εδώ ζουν!"
Ήμουν τόσο αφελής, τόσο αθώος.
Είχα ένα ρινγκ και παλαιστές. Έπαιζα και τους έβαζα από κάτω.
Για μένα, εκεί ζούσαν όλοι.
Κάτω από το ρινγκ. Ο Πέρο Αγουάγιο, η γυναίκα του, όλοι.
Δεν πίστευα στα μάτια μου.
Κι εκεί, σε μια γωνία του ρινγκ,
να λάμπει ο Μίστικο.
Να λάμπει έτσι.
Φανταστείτε τον κώλο του. Ήταν έτσι.
Ήταν ο Μίστικο.
Ο Μίστικο λάμπει, σωστά;
Η μάσκα, το παντελόνι, το στήθος του.
Άγνωστο γιατί...
αλλά λάμπει το στήθος του, ο τύπος ιδρώνει γκλίτερ.
Ο γιος του θα χαίρεται.
"Μπαμπά, τελείωσα την εργασία". "Να σ' τη διακοσμήσω.
Σου λείπει κι ένα Μ. Ορίστε".
Όχι.
Ο αδερφός μου λέει "Έχει κι άλλα.
Μπορείς να τους μιλήσεις". Δεν το ήξερα.
Πρώτη φορά πήγαινα.
Κι ήταν χαρακτηριστικό της Πόλης του Μεξικού.
Πρέπει να είστε από εκεί.
Ήρθε κανείς σας από μακριά;
Από το βόρειο Μεξικό;
Από πού είστε;
-Από το Μακάλεν, Τέξας. -Μακάλεν.
Από το Μοντερέι, δηλαδή;
Από...
Καλά, από το Μακάλεν, τέλεια.
Από πού αλλού; Εσείς;
Ο ένας είπε Νουέβο Λεόν, ο άλλος Μοντερέι.
Έχουμε θέμα εκεί.
Ο ένας αρνείται την καταγωγή του.
"Είμαι από όλο το Νουέβο Λεόν. Και τελειώνεις".
Καλά, κοιτάξτε, είναι εντελώς τοπικό.
Δεν θα καταλάβετε.
Πλησιάζει ένας τύπος.
Ο Μίστικο είναι εκεί
κι αυτός φωνάζει, τον χαιρετά στη μέση του αγώνα.
"Μίστικο!
Μίστικο!
Μίστικο!"
Ο Μίστικο δεν γυρνά.
Τον αγνοεί...
και μας δείχνει τον κώλο του.
Επιδεικνύοντας κάθε κωλομέρι.
"Μίστικο!
Μίστικο!
Μίστικο!"
Ο Μίστικο δεν γυρνά.
Αυτό τον κάνει μυστηριώδη.
"Μίστικο!
Μίστικο!
Μίστικο!"
Ο Μίστικο γυρνά.
Κι ο τύπος λέει "Άντε γαμήσου, Μίστικο!"
Φοβερή στιγμή!
Το Μεξικό μου.
Είναι εντελώς μεξικάνικο.
Σε αυτήν την πόλη, φωνάζουμε διαρκώς ο ένας στον άλλον.
Δεν πιάσατε το αστείο.
Δεν πειράζει, έχω το ίδιο
και σε βερσιόν Μοντερέι, για εσάς.
Απόψε, το ίδιο αστείο...
σε βερσιόν Μοντερέι, για εσάς.
Για τους άλλους είναι προσβλητικό.
Αλλά για εσάς, τιμή. Απόψε...
το ίδιο αστείο
σε άλλη βερσιόν.
Ίδιο αστείο...
σε βερσιόν Μοντερέι. Ακριβώς.
"Μίστικο!
Μίστικο!
Μίστικο!"
Ο Μίστικο δεν γυρνά.
Έδειχνε τον κώλο του και τον αγνοούσε.
Επιδεικνύοντας κάθε κωλομέρι.
"Μίστικο!
Μίστικο!
Μίστικο!"
Ο Μίστικο δεν γυρνούσε.
Γι' αυτό είναι μυστηριώδης.
"Μίστικο!
Μίστικο!"
Ο Μίστικο γυρνάει...
κι ο τύπος λέει "Άντε γαμήσου, μουνί!"
Ορίστε.
Φοβερή στιγμή!
Μεγαλώνω. Είμαι...
Ως ο καλύτερος κωμικός του κόσμου, μεγαλώνω.
Ανακάλυψα τι θα πει "Μεγάλωσα".
Ξέρω τι θα πει.
Θα πει να βλέπεις τις βλακείες που έκανες μικρός.
Αν πιστεύεις ότι δεν έκανες βλακείες,
είσαι ακόμα ανώριμος.
Είμαστε εντελώς βλάκες.
Έτσι γεννιόμαστε. Γι' αυτό πάμε σχολείο.
Να αποβάλουμε τη βλακεία.
Η φύση είναι σοφή.
Ξέρει...
τη βλακεία μας.
Γι' αυτό μας προστατεύει.
Σηκώστε χέρι, μην ντρέπεστε...
αν είστε ή αν ξέρετε ένα παιδί που έπεσε από τον πρώτο και δεν χτύπησε.
Πού είναι τα αγόρια;
Έχουμε λίγα.
Ο φίλος με τα γυαλιά. Γεια, πώς σε λένε;
Εμανουέλ.
Έπεσες εσύ ή άλλο παιδί;
Εσύ έπεσες! Προφανώς!
Δήλωσέ το. "Εγώ έπεσα".
Εντάξει. Πώς έπεσες, Εμανουέλ;
Έπεσες...
από τη σκάλα.
Δεν είχε σκάλα.
Σαν κουτάβι... Δεν καταλαβαίνω.
Ήσουν στον πρώτο όροφο;
Είχε σκάλα και την έβγαλαν. Πού έμενες;
Lego ήταν το σπίτι σου;
Η μνήμη σου δεν το κατέγραψε
και είπες "Έχει ακόμα σκάλα".
Και πάρ τον κάτω.
Πόσων ετών ήσουν...
όταν έγινε; Έξι; Εντάξει.
Οι γονείς σου ήταν ηλίθιοι.
Σκέφτηκαν "Ας βγάλουμε τι σκάλα. Τι έγινε;
Το παιδί ξέρει. Βλέπει. Μια χαρά θα είναι".
Αλλά δεν έπαθες τίποτα, σωστά; Ευτυχώς, είσαι εδώ.
Χαίρομαι. Ακούστε.
Δεν είναι αστείο να πέφτει ένα παιδί. Όχι. Είναι πολύ αστείο.
Ισχύει που λένε "Είναι από λάστιχο".
Πέφτουν και κάνουν γκελ.
Και...
"Πάω να πιω μια πορτοκαλάδα".
Λες και δεν συνέβη τίποτα.
Αλλά η μάνα υστεριάζει. "Έπεσε!
Ο Εμανουέλ μου έπεσε!
Από τον πρώτο. Δεν είχε σκάλα.
Δεν ξέρω, έπεσε!
Τη βγάλαμε να την καθαρίσουμε. Δεν ξέρω τι έγινε!
Έχω σοκαριστεί.
Έχω σοκαριστεί. Δείτε. Ταράχτηκα.
Ναι, φόρμα φορούσε. Είναι χαζός. Θα λερωθεί!
Αύριο θα βάλει μια πρόχειρη!"
Συμβαίνουν αυτά.
Και πιθανόν δεν θα πάθει τίποτα.
Ένας ηλικιωμένος δεν πέφτει έτσι.
Όχι επειδή είναι σοφός, αλλά επειδή προσέχει.
Έρχεται μια ηλικία που μια πτώση κι ο ιός Έμπολα είναι το ίδιο.
Δεν είναι αστείο να πέφτει ένας ηλικιωμένος.
Γίνεται αστείο, γιατί...
είναι σε αργή κίνηση.
Εισαγωγή, κυρίως θέμα, επίλογος.
Ερωτήσεις, απαντήσεις, τα 'χει όλα.
Αρχίζει "Να 'μαστε, λοιπόν.
Καινούργια μέρα, καινούργιο δολάριο.
Θα κάνω όλη μέρα να πάω για ψώνια. Πάμε!
Γαμώτο!
Γαμώτο! Τι παράξενο πλακόστρωτο;
Τι συμβαίνει; Δεν υπολόγισα σωστά. Όχι, τι...
Ξεκινά.
Η πτώση ξεκινά.
Μέρα πρώτη.
Σαν να σκύβει, αλλά πιο γρήγορα. Πάμε.
Με βοηθάει κάποιος;
Βοήθεια! Κι εγώ φόρμα φοράω!
Φόρμα για τα ψώνια! Βοήθεια!"
Θέλω να πω ότι είναι καλό να μοιραζόμαστε τη βλακεία μας,
επειδή έτσι μεγαλώνουμε. Εμανουέλ, απόψε...
μεγάλωσες. Συγχαρητήρια.
Θα μοιραστώ μια δική μου στιγμή βλακείας.
Το πρώτο μου μεθύσι.
Συνέβη όταν ήμουν 16 ετών.
Αν είστε ανήλικοι, μην πίνετε.
Μην κάνετε ναρκωτικά. Τίποτα. Μην υπάρχετε.
Τα 16 είναι φρικτή ηλικία.
Είναι τρεις ήρωες. Ο Άλεξ και δύο φίλοι του.
Ο ένας λέγεται Μιγκέλ. Ο άλλος
λέγεται πλέον Εμετιάρης.
Ο Άλεξ, ο Μιγκέλ κι ο Εμετιάρης. Έχουμε βγει.
Έτοιμοι για περιπέτεια. Πηγαίνουμε σινεμά.
Ξαφνικά, ο Μιγκέλ έχει μια έκλαμψη βλακείας.
Την ξέρετε αυτήν την έκλαμψη;
Έρχεται από εδώ, από τον λοβό.
Από εκεί έρχεται η βλακεία.
Εντάξει; Αυτό που σε κάνει να λες
"Γιατί δεν οδηγούμε στον πεζόδρομο;"
Τι έλεγε το μεγαλειώδες σχέδιο; Ήταν πολύ απλό.
Θα μας άφηναν στο σινεμά. Θα κάναμε ότι μπαίναμε,
αλλά θα πηγαίναμε στο μαγαζί,
θα παίρναμε αλκοόλ, θα παίρναμε ταξί,
θα πηγαίναμε σε ένα πάρτι, θα πίναμε ασταμάτητα για 45 λεπτά...
και θα γυρνούσαμε στο σινεμά. Όλα καλά.
Ούτε η Μαφία τέτοια κόλπα.
Αψεγάδιαστο. Το εννοώ.
Μας άφησαν στο σινεμά,
κάναμε ότι μπήκαμε.
Πιο μικροί, έτσι...
Πήραμε ταξί, πήγαμε στο μαγαζί,
πήραμε πολύ φτηνό αλκοόλ,
πήραμε βότκα...
Παλιά δεν είχαμε Four Loko.
Οι νέοι γέλασαν.
Οι μεγαλύτεροι "Κάτσε. Τι λέει; Δεν κατάλαβα".
Μην ανησυχείτε.
Θα σας εξηγήσω.
Είναι ένα φρικτό ποτό, είτε το πίνεις είτε σφουγγαρίζεις μ' αυτό.
Πήραμε φτηνή βότκα,
που από μακριά φαινόταν
σαν να έχει έναν Ρώσο στην ετικέτα...
με γούνα, να σκοτώνει έναν τάρανδο.
Βοτκίνσκι! Ορίστε!
Αν κοίταζες καλύτερα, ήταν ένας από το Μοντερέι.
Με γούνα. "Παγωνιά έχει!"
Μοντερίνσκι!
Χυμός σταφύλι,
που δεν ήταν καν χυμός σταφύλι, αλλά ήταν μοβ,
κάτι να τσιμπήσουμε
και φύγαμε για το πάρτι, που ήταν για εφήβους.
Έχουμε εφήβους εδώ απόψε;
Σας μισώ.
Η χειρότερη περίοδος της ζωής μου.
Καυλωμένος όλη μέρα.
Χωρίς λεφτά, χωρίς αυτοσεβασμό, χωρίς τίποτα. Τραγικό.
Φτάνουμε στο πάρτι.
Τότε όλοι θέλαμε να μεγαλώσουμε.
Είναι τραγικό. Τα κορίτσια...
"Κοίτα, τη σιχαίνομαι.
Σιχαίνομαι τη Βιολογία.
Είναι δύσκολη και άχρηστη.
Ανάποδα το κρατάω. Τι χαζή!"
Όλοι εκεί, χορεύουν,
αλλά σε κύκλο, λες και κάνουν τελετή.
Δύο στο κέντρο,
ξεφτιλίζονται και βγαίνουν. Ναι.
Στέκεσαι εκεί, σαν βλάκας...
Και το χειρότερο; Πάντα ένας πλακατζής
κάνει αστεία στην πίστα κι όλοι ξετρελαίνονται.
"Θα 'ρθει ο Καρλίτο;" "Μακάρι. Είναι τέλειος".
"Να τος".
"Μακάρι να χορέψει".
"Κι άλλο, Καρλίτο".
"Είναι τέλειος".
"Αν και υιοθετημένος".
Τα παιδιά είναι σκληρά.
Χειροκρότημα για τα υιοθετημένα!
Όπου κι αν είστε.
Υιοθετήστε, μην αγοράζετε.
Και είμαστε στο πάρτι, λοιπόν.
Ήπιαμε όσο αλκοόλ μπορούσαμε.
Ένα λίτρο κι οι τρεις.
Έγινε!
Τότε το ένιωσα να με πιάνει.
Για πρώτη φορά στη ζωή μου,
ένιωσε το τέρας στο στομάχι μου.
Είναι σαν...
να βγαίνει από κει.
Και ελέγχει τη ζωή σου.
"Αλεχάντρο, είμαι το αλκοόλ".
"Τι κάνεις;" "Θα μείνω μέχρι να πάρεις διαζύγιο".
"Όλα γυρίζουν εκτός από μένα. Τι γίνεται;"
Αλλά πήγαινε μια χαρά.
Μας άφησαν στο σινεμά.
Όλα βάσει σχεδίου. Είμαστε στο σινεμά, τύφλα.
"Τι, κυρά μου;
Τι κοιτάς; Τι; Κοίτα τη δουλειά σου!
Ζήτω. Φίλα με".
Είχαμε ξεχάσει κάτι. Θα μας έπαιρνε η μαμά του Εμετιάρη.
Έρχεται.
Δεν ξέρω τι σκεφτόμασταν. Ότι θα μας πάρει άμαξα;
Σταματάει η μαμά του.
Εμείς οι τρεις, τύφλα.
Τότε ξεκίνησε το πρόβλημα.
Και η βλακεία.
"Είμαστε λιώμα, φίλε. Γιατί το κάναμε;"
"Τώρα τι γίνεται;"
Βάλε κέρματα στο στόμα, θα περάσει".
Είμαστε σαν κουμπαράδες.
Ευτυχώς είχαμε οικονομίες!
Τότε ο Μιγκέλ ορθώνεται
σαν τον Φοίνικα.
"Χαλαρώστε.
Έχω ένα σχέδιο.
Μπορούμε να δουλέψουμε μια 47χρονη.
Εύκολα.
Εμετιάρη, θα τη δουλέψουμε.
Θα κρατήσουμε την αναπνοή μας".
"Είδατε;" "Εντάξει".
"Τέλεια".
"Πώς ήταν η ταινία;" "Συγγνώμη, είμαστε τύφλα!"
Το σχέδιο κράτησε δέκα δεύτερα.
Η μάνα του Εμετιάρη, έξαλλη.
Ρώτησε το προφανές. "Ήπιατε;" Είπαμε όχι.
Γιατί έτσι αρχίζουν οι διαπραγματεύσεις.
Λες "Όχι, δεν ήπιαμε". Κι όσο θυμώνουν οι μεγάλοι...
ενισχύεις τη διαπραγμάτευση.
Έτσι χτίστηκαν οι μεγάλες αυτοκρατορίες.
Έτσι ξεκίνησαν οι Μάγια.
"Ήπιατε;" "Όχι, ηλίθια γυναίκα!"
"Όχι; Ο μαλάκας είναι ημίγυμνος!" "Εντάξει.
Μας τσάκωσες!
Μπορεί να...
Μπορεί και να...
ήπιαμε λίγο.
Λιγουλάκι. Με τρία καλαμάκια.
Όχι τα μεγάλα. Τα λεπτά, κυρία".
Οι χελώνες δεν εξοργίζονταν τότε!
"Μόνο ένα".
"Ένα; Ζέχνετε!"
"Καλά, ένα μεσαίο. Εντάξει;"
Διαπραγματευόμασταν, λοιπόν. Κάνω ένα διάλειμμα
για να δούμε τη συνθήκη. Ήμασταν σε ένα παλιάμαξο.
Ένα τρισάθλιο Cutlass.
Αυτό μύριζε ήδη αλκοόλ...
απ' όταν ήταν καινούργιο. "Μυρίζει μπράντι".
Πιάνει βροχή. Η μάνα του Εμετιάρη ουρλιάζει.
Ο Εμετιάρης κάθεται κι ακούει.
"Ναι, μαμά".
Ο Μιγκέλ κοιμάται...
"Δεν είναι μάνα μου!
Δεν τρέχει μία. Χέστηκα".
Το ραδιόφωνο παίζει σαχλή μουσική. Φανταστείτε το.
Είσαι 16, πρώτη φορά μεθυσμένος
και ακούς αυτό;
Σε ζαλίζει. Κάθομαι εκεί...
και τ' ακούω.
"Δεν το πιστεύω! Αν είναι δυνατόν!"
Κάθομαι εκεί...
Γοργόνες
Στο φεγγάρι
"Μάλιστα, κυρία".
Κολυμπάνε
Αστέρια
Βαμμένα
Χιλιάδες πριγκίπισσες χορεύουν Με φορέματα...
Είναι δύσκολο να είσαι εκεί. Πολύ.
Βλέπω τον Εμετιάρη να ζορίζεται.
Είναι πολύ σφιγμένος.
Παράξενος. Σαν ζελέ. Κεφάλι ακούνητο, σώμα πέρα-δώθε.
Είναι το κέντρο βάρος του. Εστιάζει.
Κι όταν στρίβει το τιμόνι...
Σαμαράκι.
Αυτός, εκεί.
Ξαφνικά, κουνιέται το κεφάλι.
Έτσι, σαν βαλβίδα χύτρας.
Έτοιμα τα φασόλια!
Θέλει να ανοίξει το παράθυρο.
Αλλά το αμάξι είναι πολύ παλιό.
Το ρημάδι δεν ανοίγει.
Όσο και να το γυρνάει.
Αυτό ξανανεβαίνει. Παράξενο.
Κι ενώ έχει μισοανοίξει,
ρίχνει ένα από τα πιο εντυπωσιακά ξερατά
που έχω δει στη μεθυσμένη ζωή μου.
Ακούστηκε κάτι...
κι αυτό ήταν.
Τέλος.
Σαν να χύνονται τρία λίτρα αναψυκτικό.
Δεν είχε...
Όχι.
Δεν είχε...
Όχι.
Δεν είχε "Πιάσε μου τα μαλλιά".
Άκουσα τον ήχο...
"Πατήσαμε περιστέρι; Τι σκατά;"
Μη σκοτώνετε τα ζώα, γαμώτο!
Οι άνθρωποι είναι εγωιστές!"
Γυρνάω και σε όλο το παρμπρίζ
τρέχουν ξερατά.
Από μέσα.
Κι απ' έξω.
Επιστημονικό θαύμα!
Το ξερατό χτύπησε το παρμπρίζ,
βγήκε έξω
είπε "Κρύο κάνει" και ξαναμπήκε.
Κι ήταν όλο μοβ.
Με άσπρα κομματάκια.
Ο Εμετιάρης ήθελε να φάει μπισκότα με κρέμα.
Ορίστε ο Πικάσο σας, κύριε.
Αυτό δεν άρεσε στη μάνα του.
"Αυτό είναι..."
"Έλα, μαμά, χαλάρωσε..."
Σταματάει αυτή.
Και τότε άρχισε η υπέρτατη βλακεία.
Μια τρέλα. Προσπαθούσα να την πείσω
"Όχι, κυρία Εμετιάρη, βασικά...
Πήγαμε στο πάρτι
και ξέρετε πώς είναι...
Δηλαδή, ήταν χάλια, πήγαμε
κι ήταν βαρετά, χασμουριόμασταν.
Κι όταν χασμουριόμασταν, μας έριχναν αλκοόλ".
Η γυναίκα φρίκαρε. Ούρλιαζε.
Τότε ο Εμετιάρης...
σε ένδειξη πίστης...
και αγάπης...
εκ βάθους καρδίας...
αναπολώντας τον ομφάλιο λώρο...
που είχε κοπεί οριστικά...
βγάζει το μπλουζάκι...
και καθαρίζει το τζάμι.
Ναι.
Από μέσα.
Και λίγο απ' έξω. Όχι πολύ.
Σκούπιζε εκεί.
Με το μαϊμού τισέρτ Aéropostale.
Εξοργίζοντας τη μάνα του.
Γιατί ποιος θα έπλενε το μπλουζάκι;
Η γυναίκα δεν αντέχει άλλο. Βγαίνει έξω.
Φωνάζει, λέει λόγια σκληρά.
"Ξέρεις κάτι; Γι' αυτό χώρισα τον πατέρα σου!
Αυτά έκανε!
Ίδιος είσαι! Σε χωρίζω! Σε μισώ!"
Προσπαθεί να ξεσπάσει την οργή της, γυρνάει και...
Ο Μιγκέλ κοιμάται, βλέπει εμένα.
Με βουτάει...
και λέει "Αλεχάντρο!
Τι σκέφτεσαι;
Τι σκατά σκέφτεσαι;"
"Κυρία, τι να σκέφτομαι;
Είμαι 16, δεν σκέφτομαι.
Θέλετε απάντηση; Τι σκέφτομαι;
Είμαι σ' ένα άθλιο Cutlass,
ο γιος σας ξερνάει, εσείς φωνάζετε, ο μαλάκας κοιμάται. Τι σκέφτομαι;
Χιλιάδες πριγκίπισσες χορεύουν Με φορέματα που πετούν
Έχουμε καθόλου gamers; Τρελαίνομαι για video games.
Πού είστε;
Εκεί είναι οι παρθένοι.
Όλοι σας σκέφτεστε...
"Μη μας λες παρθένους.
Δεν ισχύει.
Δεν είμαστε. Απλώς δεν γαμάμε πολύ!"
Video games δεν παίζουν μόνο αυτοί.
Όσοι παίζουν είναι βίαιοι. Είμαστε τρελοί.
Έχετε δει φίλους να παίζουν FIFA;
Είναι ποδοσφαιρικό.
Δύο φίλοι χάνουν το έλεγχο για πλάκα.
"Έλα, φίλε.
Είσαι να αράξουμε σ' εσένα...
και να παίξουμε FIFA; Είσαι;"
Τι απαντάει;
"Θα σε γαμήσω. Είμαι μέσα!
Θα σε γαμήσω καλά.
Θέλω να σου χώσω..." Κάτσε...
"Δεν θα με κεράσεις πρώτα;" "Θα χώσω τον..."
Είναι φρικτό.
Το παιχνίδι είναι βίαιο.
Είναι πιο βίαιο.
Όταν σκοράρει ένας,
έχει πλεϊμπάκ.
Μόνο όποιος σκόραρε το σταματά.
Είναι χιτλερικό. Εντελώς τρελό.
Εξευτελιστικό όταν σκοράρει ο άλλος.
"Γκολ!"
Αν μπορούσες να πεις "Το σταματάω!
Ξέρω πώς να το σταματήσω".
"Γκολ!"
"Σταμάτα, ζώον!"
"Γκολ!"
Ο φίλος σου δεν σταματά.
Ζει τη δόξα του.
Θα σε χλευάσει. Εσύ κάθεσαι, αυτός απολαμβάνει.
"Γκολ!
Γκολ!
Ποιος τα σπάει;
Γκολ!
Σου πήρα ένα δώρο.
Ένα σερβίτσιο. Ποιος τα σπάει! Γκολ!"
Φρικτό. Είναι φρικτό.
"Θα σε γαμήσω". Τι είναι αυτό;
Ξέρω τι σημαίνει, αλλά τι είναι;
Δεν ακούμε τι λέμε.
Σκεφτείτε να ήταν αλήθεια...
Να τελείωνε έτσι το παιχνίδι. Ωραία.
Έτσι;
Έτσι.
Έτσι; "Εντάξει, χαλάρωσε τώρα.
Παιχνίδι είναι.
Μην υπερβάλλεις. Γεια σας.
Παίζουμε FIFA. Ναι, χαλαρά.
Ψωμί και τυρί θα ήταν σούπερ.
Όχι σος γι' αυτόν.
Μάλιστα".
"Έλα, σταμάτα να κλαις.
Εξάλλου, εσύ φταις.
Εσύ φταις, φίλε. Είσαι ασυντόνιστος,
από τότε που έπεσες από τον πρώτο, επειδή έβγαλαν τη σκάλα".
Ο κόσμος είναι γεμάτος γνώμες.
Όλοι έχουν γνώμη.
Όταν είπα ότι είμαι ο καλύτερος κωμικός, ξέρω τι σκεφτήκατε.
Όλοι έχουμε γνώμη.
Δεν πειράζει που όλοι έχουμε γνώμη.
Απλώς παραπάει, νομίζω.
Ίσως δεν το γνωρίζετε, αλλά τα τσοντοσάιτ έχουν σχόλια πια.
Εκεί...
στο τσοντοσάιτ
υπάρχει χώρος για σχόλια.
Ο κόσμος γράφει.
Πρέπει να σεβαστώ τη γνώμη κάποιου που γράφει ξεβράκωτος;
Είναι κάπως κουλό. "Δεν συμφωνώ".
Τι έχουμε πάθει; Σχολιάζουν.
Βλέπεις τσόντα κι έχεις χώρο για σχόλια.
"Η κυρία δεν είχε αρκετό πάθος".
Συγγνώμη, Γκιγιέρμο ντελ Τόρο...
αν δεν σου άρεσε το αριστούργημα.
"Δεν μου άρεσε το τέλος".
Το έχω δει εκεί.
Άσε που όλοι ξέρουμε ότι όλες οι τσόντες έχουν το ίδιο τέλος.
Το ολόιδιο τέλος.
Εσένα να κλαις δυστυχής.
Τελειώνουν...
μ' εσένα να κλαις.
"Δεν μου άρεσε το τέλος". Με έβαλε σε σκέψεις.
Γιατί θα ήταν τέλειο,
αν η τσόντα είχε πιο καλλιτεχνικό τέλος.
Να έκανες ό,τι έκανες,
να έβλεπες το τέλος
και να είχε μια κινηματογραφική σκηνή.
Θα ήταν τέλειο, να έβλεπες την τσόντα και...
Είναι αυτός.
Το κορίτσι...
"Βλέπω πεθαμένους".
Θα ήταν τέλειο.
Είναι μια άποψη κι αυτή.
Μα όταν λέω πως όλοι έχουν μια γνώμη
και εγώ αδιαφορώ,
προκύπτει από το πώς μεγάλωσα.
Έχω θωρακιστεί απέναντι στις γνώμες,
γιατί έχω πολυμελή οικογένεια.
Είμαι ο έκτος σε έξι αδέρφια.
Από έξι, ο τελευταίος! Ο μικρότερος!
Όλοι με δίδασκαν κάτι. Μεγάλωσα με τις γνώμες όλων.
Μικρός, είπα κάποτε
"Μπαμπά!
Θέλω να γίνω ηθοποιός".
Ο πατέρας μου μου είπε λόγια καρδιάς,
γεμάτα ενσυναίσθηση, με στόχο να εμπνεύσει τον γιο του.
"Καλά, θα γίνεις γκέι, δηλαδή!"
Γιατί δεν γίνεσαι μηχανικός
ή μηχανικός ή μηχανικός, σαν τα αδέρφια σου;"
"Ψυχολόγος είμαι". "Σκάσε, για μηχανικούς λέμε!"
Παρένθεση. Είμαστε έξι.
Δηλαδή, οι γονείς μου έκαναν έξι φορές σεξ.
Τουλάχιστον έξι.
Τουλάχιστον έξι φορές είπε ο πατέρας μου στη μάνα μου "Έλα, μωρό μου".
Μεγάλωσα με τη γνώμη όλων, αλλά...
αν ονειρεύεστε ποτέ να κάνετε κάτι στη ζωή σας,
να αλλάξετε κάτι που κάνετε,
πρέπει να έχετε κάποιον να σας στηρίζει.
Ευτυχώς, ανάμεσα στ' αδέρφια μου,
πάντα είχα κάποιον να με στηρίζει.
Είναι σπάνιο, δεν βρίσκεις κάποιον να σε στηρίζει αδιαπραγμάτευτα.
Νομίζω ότι έχει να κάνει...
Θα ακουστεί παράξενο,
αλλά μπορεί να φταίει που γεννήθηκε ανάπηρος.
Κάποιοι γελάνε. Γαμώ.
"Είπε 'ανάπηρος', γέλα.
Είναι αστεία λέξη".
Θα ακουστεί παράξενο, αλλά ο αδερφός μου γεννήθηκε ανάπηρος.
Με εγκεφαλική παράλυση.
Ο Πέδρο είναι ανάπηρος. Πνευματικά και σωματικά.
Ας πούμε ότι είχε πάντα μυαλό 12χρονου.
Αν το σκεφτείς, στα επτά του ήταν ιδιοφυΐα.
Αλλά άλλο λέμε.
Μη φεύγουμε από το θέμα.
Το θέμα είναι ότι τον μαλάκα τον αγαπούσαν πάντα όλοι.
Τον στήριζαν. "Θες να γίνεις ηθοποιός; Φυσικά".
Είχε μόνο αγάπη, πάντα.
Ακούστε αυτό.
Πήγαμε σινεμά.
Τον πήγα να δει την Ομάδα Αυτοκτονίας, του άρεσε.
Για τέτοια αγάπη μιλάμε.
Αυτός με στήριζε πάντα. Χρειάζεστε όλοι κάποιον.
Πάντα έλεγα ότι η κωμωδία είναι μια τεράστια σκάλα με πολλά σκαλιά.
Πρέπει να τα ανεβαίνεις σιγά σιγά και θες στήριξη.
Σημαντικό βήμα είναι το πρώτο σου σόου.
Δεν ξέρω αν το είδατε, έκανα ένα σόου πριν λίγα χρόνια
στο Netflix.
Υπήρχε, ίσως το είδατε.
Κάποιοι το είδατε. Τέλεια.
Δεν σας κατηγορώ, δεν ήταν σπουδαίο.
Βελτιωνόμαστε. Οπότε...
Θυμάμαι τη μέρα που κυκλοφόρησε.
Ήταν πολύ ιδιαίτερη μέρα.
Ήμουν στο Χερμοσίγιο.
Εκδρομή για ψάρεμα.
Απ' αυτές που δεν πάει κανείς.
Μια εκδρομή...
Δεν πηγαίνει κανείς.
Νομίζω, 35 άνθρωποι.
Συνολικά εννοώ, όλες οι πόλεις.
Τριάντα πέντε άνθρωποι.
Τελειώνει το Χερμοσίγιο, ήταν τέλειο, πάω στο ξενοδοχείο,
δεν έχει να κάνεις τίποτα στην πόλη...
Εκείνο το βράδυ,
ένα τηλεφώνημα άλλαξε τη ζωή μου.
Με πήρε η αδερφή μου
και είπε "Άκου, ξέρω...
ότι απόψε βγαίνει το σόου σου κι είναι σπουδαίο,
αλλά πρέπει να σου πω κάτι.
Ο αδερφός μας, ο Πέδρο,
διαγνώστηκε με καρκίνο του οισοφάγου".
Και...
Ξέρω τι σκέφτεστε.
"Θα γίνει μελοδραματικός τώρα".
Ναι, θα γίνω.
Καλώς ήρθατε. Πληρώσατε για τον καρκίνο. Εδώ είμαστε. Ορίστε.
Στην Καρκινοχώρα. Ας μιλήσουμε...
Είναι παράξενο, μου λένε τα νέα
και το πρώτο που σκέφτεσαι είναι "Γιατί;"
"Γιατί;" είναι η πρώτη ερώτηση.
"Γιατί ο αδερφός μου,
που δεν πήρε ναρκωτικά, δεν έπινε και σκορπούσε αγάπη;
Γιατί όχι ο Ντόναλντ Τραμπ;" Λέω εγώ τώρα.
Δεν υπάρχει απάντηση.
Είναι παράξενο που μιλάω για καρκίνο,
αλλά πρέπει να μιλάμε γι' αυτό.
Είναι πολύ κοινή ασθένεια,
αλλά κανείς δεν μιλά γι' αυτό.
Τον αναφέρουμε ψιθυριστά.
Παχυσαρκία, υπέρταση, διαβήτης, κορυφαίες αιτίες θανάτου.
Ο διαβήτης δεν ήταν ποτέ ταμπού. "Άκου...
καλέ μου Λουίς, τι να πω;
Βασικά...
αν χρειαστείς οτιδήποτε...
εκτός από φαγητό, εμείς είμαστε εδώ".
Δεν παίζει αυτό.
Δεν παίζει με τον Λουίς.
Προφανώς και είναι φρικτή ασθένεια.
Αλλά μάθαμε να ζούμε μ' αυτήν και δεν τη συζητάμε ποτέ.
Σηκώστε χέρι,
μην ντρέπεστε, αν...
έχετε καρκίνο ή ξέρετε κάποιον που είχε.
Σηκώστε το και κρατήστε το εκεί.
Μην το κατεβάζετε.
Οι υπόλοιποι κοιτάξτε γύρω σας
και δείτε πόσα είναι.
Ο καρκίνος υπάρχει.
Ευχαριστώ. Μα δεν το συζητάμε.
Είναι άσχημη διαδικασία,
όπου η οικογένεια είτε ενώνεται είτε διαλύεται.
Η δική μου, ευτυχώς, ενώθηκε.
Πραγματικά. Νομίζω ότι...
Ναι, δεθήκαμε πολύ.
Τέσσερις ομάδες στο WhatsApp.
Μία οικογένεια, τέσσερις ομάδες.
Ξέρετε τις ομάδες συγγενών στο κινητό όπου ζεις μια κόλαση;
Εγώ είχα τέσσερις.
Δεθήκαμε πολύ. Στη μία ήταν όλοι.
Αδέρφια, γονείς,
θείοι, σκυλιά...
Όλοι.
Έδινε δύναμη.
"Ναι, φυσικά, θα το πολεμήσουμε. Όλα θα πάνε καλά.
'Καρκίνος', με Κ, όπως το 'κουράγιο'!"
Αυτό γινόταν.
Υπήρχε μία με λιγότερους.
"Δεν τα πάμε πολύ καλά.
Μην το πείτε στα σκυλιά. Το παλεύουμε, αλλά μην το πείτε".
Υπήρχε και μια κλειστή, όπου πλήρωνες.
Όλοι έφευγαν.
"Αυτός κι αυτός έφυγαν από την ομάδα".
Κι άλλη μία, όπου έστελνα αστεία και τέτοια
για να δίνω δύναμη. Ήμουν μόνο εγώ.
Δύσκολες οι δεμένες οικογένειες.
Ήταν στις πιο αντίξοες συνθήκες
που η οικογένειά μου δέθηκε τόσο.
Είναι παράξενο. Πολύ.
Χρειάστηκε αίμα για την επέμβαση.
Δεν ξέρω αν γνωρίζετε για αυτήν την επέμβαση.
Είναι ακραία.
Με τον όγκο, βγάζουν και τον οισοφάγο.
Μετά, φτιάχνουν οισοφάγο στο στομάχι.
Γίνεται πλέον.
Λες στον γιατρό "Θέλω ένα χέρι εδώ, παρακαλώ.
Δείτε με πώς το χρησιμοποιώ!"
Για την επέμβαση, χρειάστηκε αίμα.
Ένας αδερφός μου έγραψε στην ομάδα
"Δεν δίνω αίμα, είμαι γαλαζοαίματος".
Δηλαδή... συγγνώμη.
Το διάβασα
ως ο κωμικός της οικογένειας...
και ήταν προσβλητικό.
"Είσαι μηχανικός!
Κάνε τη μηχανική σου, μην τα βάζεις μαζί μου!"
Θύμωσα, σκέφτηκα
"Πρέπει να έχω τον τελευταίο λόγο.
Εγώ λέω την τελευταία ατάκα".
Και γράφω
"Δεν δίνω αίμα, έχω σύφιλη".
Δεν με ένοιαζε.
Δεν είδα ότι το έστειλα στην ομάδα με τα παιδιά.
Ρώτησαν
"Τι είναι η σύφιλη, θείε;"
"Ξαδέρφη, το ψάχνω εγώ. Να κάτι εικόνες".
Και μας έστειλε.
Είναι δύσκολο να δίνεις αίμα.
Πιο εύκολα βγάζεις βίζα.
Έχεις έστω την ελπίδα ότι θα βγάλεις.
Έχουν ένα έντυπο
με έναν σωρό ερωτήσεις. Ξεκινά φιλικά.
Η ερώτηση για ομάδα αίματος. "Ρίξ' το.
Όλες οι ομάδες αίματος δεκτές. Πες το!"
Και σιγά σιγά, μπαίνουν κι άλλα.
Αρχικά. "Νιώθεις καλά σήμερα;"
"Ναι". Σωστά;
"Έχουμε λίγο καρκίνο, αλλά...
Με Κ, όπως το 'κουράγιο'. Ναι".
Επόμενη ερώτηση.
"Είσαι κρυωμένος;
Τρέχει η μύτη σου; Νιώθεις..."
"Όχι, μια χαρά είμαστε".
"Πονάει η κοιλιά σου; Το στομάχι; Το έντερο;"
"Όχι".
Επόμενη ερώτηση. "Είσαι ομοφυλόφιλος;"
"Γιατί μου φωνάζεις, ερωτηματολόγιο;"
Βασικά, όχι,
αλλά αν ήμουν;
Αν είσαι ομοφυλόφιλος, έχεις φραπουτσίνο αντί για αίμα;
"Όχι.
Και δεν νιώθω εντελώς καλά πια.
Θα είμαι δίκαιος με τις ερωτήσεις. Ορίστε".
Επόμενη ερώτηση... Τ' ορκίζομαι, την είχε.
"Έχεις χρησιμοποιήσει ερωτικά βοηθήματα;"
Τι είναι αυτό;
Ξέρω τι είναι, αλλά τι είναι αυτό;
Σαν πάρτι γερουσιαστή.
Πώς λειτουργεί το ερωτικό βοήθημα;
Αγοράζεις ένα ντίλντο, σου πέφτει σε αίμα...
και λες "Δεν πειράζει. Θα το χρησιμοποιήσω".
"Όχι".
Επόμενη ερώτηση. "Έπεσες θύμα βιασμού πρόσφατα;"
Και καλά το "βιασμός".
"Πρόσφατα";
Το ερωτηματολόγιο δεν έχει μνήμη. Ξεχνάει, σαν το Μεξικό.
Είναι άσχημο.
"Πρόσφατα"!
Το χειρότερο είναι ότι το διάβασα
και λέω "Ναι...
Έχασα στο FIFA τις προάλλες. Ξέρετε..."
Τέλος πάντων...
Δεν έδωσα αίμα, αλλά δεν σας λέω γιατί.
Μην είστε αδιάκριτοι.
Πήγα στο δωμάτιο του αδερφού μου, στο νοσοκομείο.
Ήταν από τις πιο κρίσιμες στιγμές της διαδικασίας.
Η στιγμή που τον πήραν στο χειρουργείο.
Είναι βαρύ. Δύσκολο να βλέπεις κάποιον
που αγαπάς τόσο να μπαίνει χειρουργείο,
με 50 τοις εκατό πιθανότητες επιβίωσης
και 50 τοις εκατό θανάτου.
Μηδέν τοις εκατό αναποφάσιστοι. Σκεφτείτε το.
Ξερά στοιχεία. Οπότε...
Παίρνουν τον αδερφό μου,
κι ο καθένας μας αντέδρασε αλλιώς.
Άλλο ένα μάθημα που έμαθα,
καθένας μας αντιδρά αλλιώς στον καρκίνο.
Αν θες, λες αστεία. Αν θες, κλαις.
Και δεν πειράζει. Σε ξεπερνάει.
Γι' αυτό το συζητάω εδώ.
Η κωμωδία βοηθά να αντιμετωπίσουμε ό,τι δεν καταλαβαίνουμε.
Παίρνουν το αδερφό μου
και τότε άλλος βάζει τα κλάματα, άλλος μιλάει...
Εγώ; Δεν καταλάβαινα τι γινόταν.
Πήγα να σταθώ στον τοίχο.
Μου κόπηκε η ανάσα.
Τ' ορκίζομαι...
η σημασία της ενωμένης οικογένειας φάνηκε ακριβώς τότε.
Περνούσα τη χειρότερη στιγμή της ζωής μου
και ξαφνικά η 12χρονη ανιψιά μου με βλέπει,
με πλησιάζει
και μου δίνει...
την πιο σφιχτή αγκαλιά της ζωής μου.
Την πιο τρυφερή αγκαλιά,
μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη,
και λέει "Θείε...
μην ανησυχείς,
η σύφιλη θα γιατρευτεί, θα δεις".
Εξαιρετικό.
Παιδιά.
Μακάρι...
να έλεγα ότι είχαμε αίσιο τέλος.
Αλλά, δυστυχώς, μετά από ενάμιση χρόνο
μάχης με τον καρκίνο, που ανέτρεψε τις ζωές μας,
όλης της οικογένειας,
ο αδερφός μου, ο Πέδρο, πέθανε.
Παρά από 10 χημειοθεραπείες και 40 ακτινοβολίες,
παρά την επέμβαση,
από την οποία ανάρρωσε πλήρως.
Καμιά στιγμή,
ούτε μία στον ενάμιση χρόνο, στη διάρκεια της θεραπείας,
δεν έπαψε να δίνει αγάπη
σε όλους μας,
δεν έπαψε να μας στηρίζει.
Για να ξέρετε πόσο μεγάλη καρδιά
είχε ο τύπος,
είχαμε κάνει τα τρία τέταρτα της θεραπείας,
είχε χάσει βάρος, έπαθε πνευμονία,
έπρεπε να νοσηλευτεί.
Έμεινα μαζί του τη νύχτα στο νοσοκομείο.
Και...
όσο τον έπλενε και τον έντυνε η νοσοκόμα,
συζητούσαν. Ο Πέδρο ήταν παρλαπίπας.
Και...
Λέει στη νοσοκόμα
"Ξέρεις τον Άλεξ Φερνάντεζ;"
Η νοσοκόμα λέει "Ποιος είναι αυτός;"
Δεν την κατηγορώ.
Και...
Ο αδερφός μου λέει
"Δεν τον ξέρεις; Ο τύπος έξω από την πόρτα.
Είναι κωμικός.
Είναι ο καλύτερος κωμικός του κόσμου".
Και...
Αφού το λέει ο Πέδρο...
Το πιστεύω.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Καλό σας βράδυ.
ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΚΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΕΞ ΦΕΡΝΑΝΤΕΖ
Σας ευχαριστώ που ήρθατε!
Να πάει να γαμηθεί ο καρκίνος! Καλό βράδυ!
ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΠΕΔΡΟ, ΤΟΥ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
Υποτιτλισμός: Άννυ Ζερβού