Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
NAJLEPSZY KOMIK ŚWIATA
Zacznijmy od dowcipu.
Jestem Alex Fernández, najlepszy komik świata.
Dziękuję.
Co cię tak bawi, kolo?
Wiem, że gdy to powiedziałem, niektórzy z was pomyśleli:
„Niech no tylko wejdę na Twittera.
Gdy tylko stąd wyjdę, dam mu popalić”.
Wiem, że nie wierzycie w to, że jestem najlepszy,
ale moja praca polega na tym, by was przekonać. To nie jest łatwe.
Zaczęło się, gdy odszedłem z pracy po siedmiu latach siedzenia za biurkiem.
Po siedmiu latach.
Siedem lat to szmat czasu.
Robiliście w tym czasie coś poza zwykłą egzystencją?
Dlatego podstawówka trwa sześć lat. Tyle wystarczy.
Pewnego dnia coś we mnie pękło i zaprosiłem szefową do konferencyjnego.
Na miejscu powiedziałem jej, że chciałbym... Nie, nie uderzyłem jej.
Kwestia komunikacji. W Sonorze krzyczeliby: „Przywal jej!”.
Komunikacja. Powiedziałem: „Odchodzę. Zostanę komikiem”.
A ona powiedziała dwa słowa.
Zawsze pamiętam o nich, gdy występuję.
Powiedziała: „Kurwa, stary!”.
Tak powiedziała. „Kurwa, stary!”.
Bo mi nie uwierzyła. A czemu?
Nie wiedziałem, że dwa tygodnie wcześniej ktoś odszedł, żeby zostać zapaśnikiem.
Tak po prostu.
Kobieta była studnią zniszczonych marzeń.
Rzucano w nią monetami.
„Dość mam żywota księgowego, zostanę astronautą”.
Brzmi to bardzo poetycko. Za młodu byłem fanem zapasów.
Uczta dla oczu! Nigdy nie zapomnę,
jak brat zabrał mnie do Arena México po raz pierwszy w życiu.
Cudowne miejsce.
Jeśli tam pojedziecie, pilnujcie swoich portfeli, ale...
Odwiedźcie to cudowne miejsce.
Na miejscu nie wierzyłem własnym oczom.
„Braciszku.
Oni tu mieszkają”.
Byłem tak niewinnie naiwny.
Miałem figurki, które chowałem pod ring, gdy kończyłem zabawę.
Uznałem, że wszyscy tam mieszkają.
Pod ringiem.
Perro Aguayo z żoną, wszyscy na kupie.
Nie wierzyłem własnym oczom.
A w narożniku stał
emanujący blaskiem Místico.
W ten sposób. Wyobraźcie sobie jego pośladki.
Stał i błyszczał. Tym się wyróżniał.
Jego maska, getry, klata. Nie wiadomo czemu.
Skurwiel chyba poci się brokatem.
Jego syn musi być szczęśliwy.
- „Tato, skończyłem projekt”. - „Pozwól, że sypnę.
Jeszcze tutaj, cyk”.
Nie, nie.
Brat powiedział mi też, że można wchodzić w interakcje z zapaśnikami.
Mój pierwszy raz był bardzo chilango. Bardzo meksykański.
Przyjezdni tego nie skumają.
Mamy tu kogoś z naprawdę daleka? Północny Meksyk?
Skąd jesteś?
McAllen w Teksasie.
Z Monterrey?
Z...
Dobra, z McAllen w stanie Teksas.
A inni? Może ty?
Mamy Nuevo León i Monterrey.
No to klops.
Ktoś z was przeczy swojemu pochodzeniu.
Trzeba doprecyzować, że ze stanu Nuevo León.
To typowe dla Meksykanów.
Nie zrozumiecie tego...
ale nagle wstał jakiś gość.
Místico na ringu, a ten gość krzyczy do niego podczas występu.
„Místico!
Místico!
Místico!”.
Místico się nie odwraca.
Ignorował go...
eksponując błyszczące dupsko. Na pośladkach miał namalowane ptaszki.
A on się nie odwracał. Chyba to go czyni takim mistycznym.
Wreszcie się odwrócił.
A ten facet: „Pierdol się, Místico!”.
Cóż za chwila.
Mój Meksyk.
Wiem, że to bardzo chilango.
W Meksyku ciągle na siebie wrzeszczymy.
Wiem, że nie skumaliście żartu.
Bez obaw, mam ten sam żart w wersji dla gości z Monterrey.
Ten sam żart...
w wersji dla tych dwoje z Monterrey.
Obraza dla pozostałych gości,
ale nagroda dla was. Dziś...
ten sam żart, wariant Monterrey.
Ten sam żart...
ale w wersji Monterrey.
„Místico!”
Nie odwraca się.
Ignoruje go, eksponując dupsko.
Ptaszki na pośladkach.
„Místico!”
A on się nie odwraca.
Chyba to go czyni mistycznym.
„Místico!”
Místico odwraca się...
a facet: „Pierdol się, cipo!”.
Proszę.
Cóż za chwila.
Dorastam.
Dorastam jako najlepszy komik świata.
Odkryłem, czym jest dorastanie.
To zdawanie sobie sprawy z własnej, młodzieńczej głupoty.
Jeśli myślicie, że nie robiliście głupstw, wciąż jesteście niedojrzali.
Jesteśmy tacy głupi.
Rodzimy się głupi. Idziemy do szkoły, by wyzbyć się głupoty.
Natura jest mądra. Wie, że jesteśmy głupi.
Dlatego nas chroni. Śmiało, niech zgłoszą się ci...
którzy znają kogoś, kto za młodu spadł z wysokości.
Mamy tu kogoś?
Kilkoro się znajdzie.
Kolega w okularach. Jak ci na imię?
Emanuel. Kto u ciebie wypadł?
Ty? No jasne!
Śmiało, powiedz to z dumą.
Jak do tego doszło?
Spadłeś...
ze schodów.
Nie ze schodów?
Jak mały piesek – nie kumam.
Z pierwszego piętra?
Zabrali ci drabinę? Gdzie mieszkałeś?
W domku z klocków lego?
Może nie załapaliście. Powiedział: „Drabina wciąż tam jest”.
I sru w dół.
Ile miałeś lat...
gdy spadłeś? Sześć? Musiałeś mieć wrednych rodziców.
Pomyśleli:
„Zabierzmy drabinę, co może się stać? Przecież młody zauważy. Będzie okej”.
Ale chyba nic ci się nie stało. Szczęśliwie jesteś tu dziś z nami.
Cieszę się.
Nie mówię, że takie wypadki są śmieszne.
Chociaż są.
Mawiają, że dzieci są z gumy. To prawda.
Po prostu się odbijają.
„Napiłbym się oranżady”.
Ignorują to, co się stało.
Ale mama wpadła już w histerię. „Spadł!
Mój Emanuelek upadł!
Z pierwszego piętra, bo nie było drabiny!
Zabraliśmy ją do czyszczenia. Nie wiem, co się stało!
Jestem w szoku.
W szoku. Zrozumcie to.
Tak, był w mundurku. Pobrudzi się.
A jutro też go zakłada!”.
To może przytrafić się dziecku. Szanse są całkiem spore.
Osoby starsze nie mogą tak upaść.
Nie to, że są mądrzejsze. Po prostu uważają, żeby nie upaść.
Nadchodzi wiek, w którym upadek niewiele różni się od Eboli.
Nie mówię, że upadający staruszek jest zabawny.
Choć jest, bo...
robi to tak wolno.
Wprowadzenie, konflikt, wnioski.
Pytania i odpowiedzi. Wszystko.
„No to zaczynamy.
Dzień jak co dzień. Jazda!
Cały dzień będę szedł do sklepu. Jazda!
Cholera!
Ależ dziwna brukowana nawierzchnia!
Co się dzieje? Pomyliłem się w obliczeniach. Co...
Zaczęło się.
Zaczął się upadek.
Dzień pierwszy.
To takie szybsze pochylanie się.
Pomoże mi ktoś?
Ja też noszę mundurek!
Pakuję torby w markecie!
Uważam, że dobrze jest dzielić się własną głupotą.
Wtedy dorastamy. Emanuelu, dziś stałeś się...
dorosłym. Gratulacje.
Jedną z moich ulubionych głupich chwil było pierwsze upicie się.
Miałem 16 lat. Nieletni, nie pijcie alkoholu.
I zero dragów. Nic. Nie istniejcie.
To naprawdę okropny wiek.
Trzech bohaterów: Alex Fernández i jego dwaj kumple.
Miguel i drugi, nazywał się inaczej,
ale po tej akcji został Womitronem.
Alex Fernández, Miguel i Womitron spędzają razem czas.
Czekamy na przygodę. Mamy bilety do kina.
Nagle Miguela dopadła durna myśl.
Kojarzycie, o czym mówię?
Powstaje w tej części mózgu.
Stąd bierze się cała głupota.
Przez nią myślimy o rzeczach w stylu:
„A może wjadę na chodnik?”.
Na czym polegał jego plan?
To proste.
Podwożą nas pod kino, udajemy, że wchodzimy,
zamiast tego idziemy do sklepu,
kupujemy alkohol, zamawiamy taksówkę,
jedziemy do Grubego,
wypijamy wszystko w 45 minut...
i wracamy do kina. Co mogło pójść nie tak?
Nawet w KGB nie są tak podstępni.
Plan doskonały.
Rodzice nas podrzucili, a my niby idziemy do kina.
Byliśmy troszkę niżsi.
Pojechaliśmy taksą do sklepu, gdzie kupiliśmy bardzo tanią wódę...
Kiedyś nie było Four Loko.
Młodsi się śmieją.
A starsi: „Co? Sam jesteś loco”.
Spokojnie.
Już wyjaśniam.
To paskudny napój, który służy też do mycia podłóg.
Więc kupiliśmy tanią wódę, bo z daleka wydawało się nam,
że na etykiecie znajduje się...
odziany w futro Rosjanin, który właśnie morduje łosia.
Tu Wódkowicz!
Po przyjrzeniu się: „Nie, to jakiś typ z Monterrey”.
W futrze. „Ale tu zimno!”.
Monterreyowicz.
To napój winogronowy,
w którym nie ma winogron, a jakieś paskudztwo.
Do tego przekąski i lecimy do Grubego na nastoletnią imprezę.
Mamy tu dziś nastolatków?
Nienawidzę was.
Najgorszy okres w moim życiu.
Napalony 24 na dobę.
Zero forsy i pewności siebie. Nic. To straszne.
Więc poszliśmy do Grubego. Wtedy wszyscy chcieli być dorośli.
Dziewczyny robiły tak...
„Nie cierpię tego.
Nie znoszę biologii.
Jest trudna i bezużyteczna. Oj, nie tą stroną. Ale jestem głupiutka”.
Wszyscy tańczą w kółeczku, jakby odprawiali jakiś rytuał.
Dwoje tańczy w środku, ośmieszają się i wracają.
I wszyscy tak głupio wywijamy...
Jest coś gorszego. Zawsze jest gość,
który robi sobie jaja ku uciesze gawiedzi.
„Kiedy będzie Carlitos? Jest najlepszy”.
„Idzie!”
„Teraz taniec sprzedawcy taco”.
„Z ananasem, Carlitos”.
„Carlitos wymiata”.
„Szkoda, że jest adoptowany”.
Dzieci są okrutne.
Szacunek dla dzieci z adopcji!
Gdziekolwiek jesteście.
Nie kupuj, adoptuj...
Uchlaliśmy się u Grubego. Wypiliśmy wszystko, co się dało.
Litr na trzech.
Nagle mnie kopnęło.
Po raz pierwszy w życiu poczułem bestię wyłaniającą się z brzucha.
Wyłania się...
jakoś stąd i przejmuje kontrolę nad twoim życiem.
„Witaj, Alejandro. To ja, alkohol”.
- „Co robisz?” - „Będę tu aż do twojego rozwodu”.
„Wszystko wiruje, a ja nie. Pomocy!”.
Szło mi nieźle. Wróciliśmy do kina.
Zgodnie z planem. Byliśmy schlani w opór.
„Słucham panią?
Co się pani gapi? Litości!
Kocham życie, daj pyska”.
Zapomnieliśmy, że odbiera nas mama Womitrona.
Przyjechała. Nie wiem, czy myśleliśmy, że po prostu wsiądziemy jak do karocy?
No i podjeżdża. A my nawaleni. I zaczęły się kłopoty.
Zaczęły się głupoty.
„Nachlaliśmy się. Czemu to zrobiliśmy?”.
„Co teraz?”
„Włóż monetę do buzi, przejdzie”.
Staliśmy jak świnki skarbonki.
Bogu dzięki mieliśmy drobne.
Nagle Miguel wynurzył się
niczym feniks.
„Luz.
Mam plan.
Przechytrzymy tę panią w średnim wieku.
Pestka.
Przechytrzę twoją mamę.
Po prostu wstrzymajmy oddech”.
- „Widzicie?” - „Doskonale”.
- „Jak film?” - „Przepraszam, nawaliliśmy się!”
Plan wytrzymał dziesięć sekund.
Mama Womitrona się wściekła.
- „Piliście alkohol?” - „Nie”.
I zaczęły się negocjacje.
Najpierw zaprzeczasz, ale widząc narastający gniew...
zaczynasz negocjacje. Tak powstawały wielkie imperia.
Na przykład cywilizacja Majów.
- „Piliście?” - „Nie, głupia babo!”
„Jak nie? A gdzie jego koszulka?”.
W punkt.
„Możliwe... że wypiliśmy drinka.
Małego, z trzema słomkami.
Ale to były te grubsze od kawy”.
Wtedy żółwie się o to nie wściekały!
- „Tylko jednego”. - „Cuchniecie wódą!”
„Średniego. Zadowolona?”.
Negocjacje trwają, a ja robię pauzę,
aby obadać sytuację. Jechaliśmy cutlassem.
Paskudnym, starym cutlassem.
Z definicji cuchnęło w nim wódą.
Już u dilera mówili: „Brandy, czujesz?”.
Jedziemy, zaczyna padać. Mama Womitrona wrzeszczy.
A on tylko siedzi i odbiera informacje.
„Tak, mamo”.
Miguel przysypia...
„To nie moja mama.
Wisi mi to”.
W radiu leci „La Calle de las Sirenas”. Wyobraźcie to sobie.
Macie 16 lat, pierwsza faza po alkoholu, a do tego ta piosenka?
To mi ryło głowę. Siedzę tam i słucham, jak nas ruga.
„Nie do wiary. Jak mogliście?”.
A ja...
Syreny
Na księżycu
„Tak, proszę pani”.
Malując
Gwiazdy
Farbą
Tysiąc księżnych tańczy A ich suknie...
To było ciężkie przeżycie.
Womitronowi było jeszcze gorzej.
Cały zesztywniał.
Był jak galareta. Telepało nim, ale głowa ani drgnęła.
Była jego środkiem ciężkości. Skupiał się na tym. Gdy skręcaliśmy...
Próg zwalniający.
Dalej skupiony.
Nagle zaczął potrząsać głową.
Jak zawór od szybkowaru.
Fasolka gotowa!
Próbował otworzyć okno.
Pamiętajcie, że jechaliśmy cutlassem.
Nie chciało się otworzyć.
Trzeba było ostro kręcić.
Potem szło do góry... Dziwne.
Gdy było otwarte do połowy, ujrzałem jeden z bardziej zdumiewających rzygów
w całej mojej pijackiej karierze.
Usłyszałem tylko...
i tyle.
Tylko tyle.
Jak wzburzona butelka coli.
Nie było...
Nie było też...
Ani „przytrzymaj mi włosy!”.
Słyszę ten dźwięk...
„Przywaliliśmy w gołębia?
Nie zabijać zwierząt! Ludzkość jest taka samolubna”.
Cała przednia szyba...
była w rzygach.
Od wewnątrz.
I z zewnątrz.
Cud nauki!
Wymioty chlusnęły na szybę,
wyleciały na zewnątrz, gdzie pomyślały: „Ale fajnie”, i wróciły do środka.
Wszędzie fioletowa maź.
I resztki słodyczy.
Womitron uparł się na batoniki Pingüinos.
Prawdziwy Picasso.
Jego mama nie przyjęła tego z entuzjazmem.
- „To...”. - „Wyluzuj, mamo”.
Musiała się zatrzymać. Wtedy zupełnie nam odbiło.
Próbowaliśmy ją przekonać.
„Rzecz w tym, proszę pani...
Gruby robił imprezę, a wie pani, jaki on jest...
Było tak nudno, że ciągle ziewaliśmy.
To wtedy wlali nam alkohol do ust”.
Wściekła się. Darła się wniebogłosy.
To wtedy Womitron...
w akcie wiary...
i miłości...
prosto z serca,
chcąc naprawić więź z matką...
która została nadszarpnięta przez sytuację...
ściągnął koszulkę...
i zaczął wycierać szybę.
Tak. Od wewnątrz.
I troszeczkę z zewnątrz. Podróbą koszulki Aéropostale,
co bardziej ją rozsierdziło. Bo kto prał jego ciuchy?
Kobieta nie wytrzymała.
Wyszła z auta i wykrzyczała wiele bolesnych słów.
„Dlatego zostawiłam twojego ojca!
On zrobiłby tak samo. Zostawiam cię. Nienawidzę cię!”.
Chcąc się na kimś wyżyć, odwraca się, a jej syn...
Miguel zasnął, skupiła się na mnie.
Szarpnęła mnie za koszulkę...
i mówi: „Alejandro!
A jak ty myślisz?
A jak ty, kurwa, myślisz?”.
„Co ja myślę?
Mam 16 lat, nie myślę.
Jeśli pani tego chce, odpowiem.
Siedzę w tym paskudnym aucie,
pani syn rzyga, pani wrzeszczy, a ten chuj śpi. I wie pani, co myślę?”.
Tysiąc księżnych tańczy A ich suknie niesie wiatr
Są tu jacyś gracze? Uwielbiam gry wideo.
Gdzie jesteście?
Więc tam siedzą prawiczki.
Myślicie sobie...
„Nie nazywaj nas prawiczkami.
Po prostu robimy to rzadziej”.
Gierki nie są już tylko dla prawiczków.
Gracze są agresywni. Jesteśmy świrami.
Np. znajomi grający w Fifę. Szaleństwo.
To taka gra komputerowa. Goście tracą panowanie nad sobą.
„Ziomeczku.
Dawaj do sypialni...
pogramy w Fifę. Co ty na to?”.
I co odpowiada?
„Wydymam cię, chodź!
Zrucham cię bez mydła.
Chcę wjechać w twoją...”.
- „Może najpierw kolacja?” - „Wetknę ci w...!”
To straszne. Ta gra epatuje przemocą.
I wywołuje agresję.
Gdy ktoś strzeli gola, oglądacie powtórkę.
I tylko zdobywca bramki może ją pominąć.
Pojebana sprawa.
To bardzo upokarzająca sytuacja.
„Gol!”
„Gdybyś tylko mógł przewinąć...
Cofnę, obejrzymy raz jeszcze”.
„Gol...”
„Przestań!”
Kumpel nie chce pominąć.
To jego chwila chwały.
Będzie się z ciebie nabijał. Napawał się.
„Kto tu rządzi?
Gol!
Mam coś dla ciebie.
Mam to na piśmie. Rządzę”.
To okropne.
„Wydymam cię”. O co tu chodzi?
Wiem, co to znaczy, ale czemu?
Nie słuchamy samych siebie.
Gdyby tak było naprawdę...
Gdyby po meczu faktycznie tak było, spoko.
Co nie?
„Wyluzuj.
To tylko gra.
Nie przesadzaj.
Dzień dobry pani.
Nie, gramy w Fifę. Bawimy się.
Kanapki z serem? Super.
Ale dla niego bez sosu...
Tak jest”.
„Nie becz, stary.
To twoja wina.
Odkąd spadłeś z dachu,
bo ktoś zabrał ci drabinę, brakuje ci koordynacji”.
Żyjemy w świecie opinii. Każdy jakąś ma.
Wiem, co pomyśleliście, gdy nazwałem się najlepszym komikiem.
Każdy z nas ma jakąś opinię. Spoko.
Ale sądzę, że to lekka przesada.
Nawet strony porno mają teraz sekcję komentarzy.
Na...
stronach porno...
jest miejsce na komentarze. I ludzie komentują.
Mam zaufać opinii gościa z opuszczonymi spodniami?
To dziwne. „Nie zgadzam się!”.
Co z nami nie tak? Komentujemy pornole.
„Aktorka nie okazywała namiętności”.
Przepraszam, Guillermo del Toro...
że nie podeszło ci to arcydzieło.
„Finał był słaby”.
Dokładnie to przeczytałem.
Wszyscy wiemy, że porno zawsze kończy się tak samo.
Tak samo. Płaczemy, ogarnięci smutkiem.
Wszystkie kończą się...
naszymi łzami.
„Finał był słaby”.
Zacząłem się zastanawiać.
Tak, byłoby świetnie,
gdyby w porno były bardziej artystyczne zakończenia.
Cudownie byłoby zrobić swoje, obejrzeć ostatnią scenę
i prawdziwie kinowe zakończenie.
Byłoby super, gdyby aktor...
Facet robi swoje...
a dziewczyna...
„Widzę martwych ludzi”.
To by było coś.
Mogłoby tak być.
To, że mało obchodzi mnie opinia ludzi na jakiś temat,
ma związek z moim wychowaniem.
Uodporniłem się na to, bo pochodzę z dużej rodziny.
Mam pięcioro rodzeństwa.
Jestem ostatni z sześciorga. Najmłodszy!
Wszyscy próbowali mnie wychowywać. Zalewali mnie swoimi opiniami.
Kiedyś powiedziałem:
„Tato!
Chcę zostać aktorem”.
A tata, prosto z serca,
z empatią powiedział to, co powiedziałby każdy kochający ojciec:
„Chcesz zostać gejem!
Nie możesz być inżynierem
jak twój brat, kolejny brat i jeszcze jeden brat?”.
- „Jestem psychologiem”. - „Teraz ja mówię!”
Było nas sześcioro. Więc rodzice uprawiali seks sześć razy. Fuj!
Przynajmniej sześć razy.
Co najmniej sześć razy
ojciec powiedział do mamy: „Dawaj, mała”.
Dorastałem, słuchając ich opinii...
Jeśli o czymś marzycie lub chcecie zmienić coś w życiu,
powinniście mieć kogoś, kto was wspiera.
Szczęśliwie się złożyło, że jeden z braci zawsze mnie wspierał.
Rzadko zdarza się trafić na kogoś, kto nas bezinteresownie wspiera.
To pewnie ma coś wspólnego...
To zabrzmi dziwnie, ale to chyba przez to, że jest upośledzony od urodzenia.
Niektórzy parsknęli, świetnie.
„Upośledzony, ale śmieszne.
Cóż za zabawne słowo”.
Mój brat Pedro urodził się z mózgowym porażeniem dziecięcym.
To upośledzenie psychoruchowe.
Powiedzmy, że zawsze miał intelekt 12-latka.
Więc mając siedem lat, był geniuszem. Ale nie w tym rzecz.
Wróćmy do tematu.
Szkopuł w tym, że wszyscy traktowali go z wielką czułością.
„Chcesz zostać aktorem? Świetnie”.
Zawsze z miłością. Posłuchajcie tego.
Byliśmy na Legionie Samobójców i mu się podobało. Więc o takiej...
bezwarunkowej miłości mówię.
Zawsze mnie wspierał. Każdy powinien mieć kogoś takiego.
Zawsze powtarzam, że komedia to wielkie schody z masą stopni.
Wspinasz się powolutku, korzystając ze wsparcia bliskich.
Twój pierwszy występ jest bardzo ważny.
Nie wiem, czy kojarzycie, ale parę lat temu wystąpiłem
dla Netflixa.
Może ktoś oglądał. Niektórzy tak. Super.
Nie winię was. To nie było nic szczególnego.
Jest coraz lepiej...
Pamiętam dzień premiery.
To był wyjątkowy dzień.
Byłem w Hermosillo, kończyłem tournée. Zainteresowanie było znikome.
Tournée... cieszyło się marnym zainteresowaniem.
Przyszło może 35 osób. I to sumując wszystkie występy.
Trzydzieści pięć osób.
Występ w Hermosillo dobiegł końca, więc wracam do hotelu,
bo nie było tam za wiele do roboty...
Nocą zadzwonił telefon, który odmienił moje życie.
Dzwoni siostra i mówi:
„Wiem, że dziś premiera, bardzo ważny dzień,
ale muszę ci coś powiedzieć.
Pedro właśnie dowiedział się, że ma raka przełyku”.
I...
Wiem, co sobie myślicie.
„Zaraz zrobi się przykro”.
I macie rację.
Kupiliście bilet na raka. Proszę bardzo.
Witamy w Rakolandii. Pomówmy...
Dziwna sprawa, bo pierwszym pytaniem, gdy słyszysz o raku, jest: „Dlaczego?”.
„Dlaczego mój brat, który nie kłamie, stroni od używek i emanuje miłością?
Czemu nie Trump?”. Głośno myślę.
Na to nie ma odpowiedzi.
Dziwnie się czuję, mówiąc tu o raku, ale myślę, że powinniśmy o tym pogadać.
To powszechna choroba, a z jakiegoś powodu nikt o niej nie mówi.
Nie mówimy o tym głośno.
Otyłość, nadciśnienie i cukrzyca to najczęstsze przyczyny śmierci,
ale nie odniosłem wrażenia, by cukrzyca była tematem tabu.
„Co mogę ci powiedzieć, Luis?
Cóż...
jeśli będziesz czegoś potrzebować...
poza jedzeniem, jesteśmy tu dla ciebie”.
Luis nie czuje tego tabu.
Cukrzyca to nadal straszna choroba,
ale nauczyliśmy się z nią żyć. Jednak o raku nie rozmawiamy.
Podnieście ręce, jeśli ktoś z was...
sam miał albo zna kogoś, kto miał raka.
I trzymajcie w górze. Nie opuszczajcie.
Niech ci,
którzy się nie zgłosili, rozejrzą się i zobaczą, ilu podniosło.
Rak istnieje. Dziękuję. Ale nie rozmawiamy o nim.
To dość przykry proces.
Rodzina albo trzyma się razem, albo oddala się od siebie.
Szczęśliwie moja trzymała się razem. I to naprawdę blisko...
Stworzyliśmy silną więź.
Cztery grupy na WhatsAppie.
Jedna rodzina, cztery grupy.
Kojarzycie własne rodzinne grupy? Pomnóżcie to przez cztery.
W grupie byli wszyscy. Rodzeństwo, rodzice,
wujkowie, psy... Wszyscy.
Grupa motywacyjna.
„Będziemy walczyć. Wszystko będzie dobrze. Odwagi!”.
W innej było mniej członków. „Wcale nie jest tak kolorowo.
Tylko nie mówcie psom.
Nie mogą wiedzieć”.
Była też mała grupa, w której zbieraliśmy składki.
Ludzie z niej wychodzili. „Ten i ten opuścił grupę”.
Skończyło się na tym, że sam sobie wysyłałem memy.
Dla własnej motywacji.
Dziwnie mieć tak zżytą rodzinę.
Jak na ironię zbliżyliśmy się do siebie w tak marnej sytuacji.
To naprawdę dziwne.
Przed operacją brat potrzebował krwi.
Operacja wycięcia guza przełyku... to ekstremalna sprawa.
Wyciągają i guza, i przełyk.
Następnie robią drugi przełyk z żołądka.
To serio możliwe.
Mówisz lekarzowi:
„A tu poproszę dłoń.
Spójrzcie, jak nią wywijam!”.
Potrzebowaliśmy sporo krwi.
Jeden z moich braci wstawił posta:
„Ja nie oddaję. Mam błękitną krew”.
No sorry.
Przeczytałem to ja, rodzinny komik...
To była zniewaga.
„Jesteś inżynierem!
Rób swoje i mnie nie wkurwiaj!”.
Tak się wściekłem, że musiałem mieć ostatnie słowo.
Puenta musiała być moja.
Więc piszę:
„Ja nie oddaję, bo mam syfilis”.
Miałem to gdzieś.
Nie skumałem, że w grupie były też dzieci.
Zapytały: „Wujku, co to jest syfilis?”.
„Spokojnie, kuzynku, już wyszukuję”.
I wrzuca fotki.
Oddawanie krwi jest trudne. Łatwiej dostać wizę do Stanów.
Na to przynajmniej jest szansa.
Dostajesz kwestionariusz z masą pytań. Zaczyna się naprawdę niewinnie.
Wygląda to tak: „Śmiało.
Przyjmę każdą grupę krwi”.
Powoli zaczynają się problemy.
Pierwsze pytanie: „Dobrze się dziś czujesz?”.
„No tak.
Pozostaje kwestia raka, ale...
odwaga przede wszystkim. Tak”.
Kolejne pytanie: „Jesteś przeziębiony?
Masz katar? Czujesz...?”.
„Nie, wszystko gra”.
„Czy boli cię brzuch, żołądek, jelita?”
„Nie”.
I kolejne: „Jesteś homoseksualistą?”.
Czemu ten kwestionariusz się wydziera?
Nie, ale co, jeśli bym był?
Geje mają frappuccino zamiast krwi?
„Nie. I już nie czuję się tak dobrze.
Będę odpowiadać szczerze”.
I kolejne pytanie. Naprawdę takie było.
„Używałeś pokrytych krwią seks zabawek?”
Co to ma być?
Co to za pytanie?
Brzmi jak impreza w sejmie.
O co chodzi z tą krwią?
Kupujesz dildo i moczysz we krwi, mówiąc...
„I tak go użyję. Co mi tam”.
„Nie”.
Kolejne: „Czy padłeś niedawno ofiarą gwałtu?”.
Już pomijam gwałt...
ale niedawno?
Papier przyjmie wszystko. I zapomni, zupełnie jak Meksyk.
Kiepska sprawa.
„Niedawno”.
Najgorsze, że przy tym pytaniu zaznaczyłem odpowiedź twierdzącą.
„Grałem wczoraj w Fifę i tak wyszło”.
W każdym razie...
Nie oddałem krwi, ale nie powiem czemu.
Nie interesujcie się.
Poszedłem odwiedzić brata w szpitalu.
To była jedna z najtrudniejszych rzeczy.
Chwilę później zabrali go na operację.
Ciężko jest patrzeć, jak ukochana osoba wjeżdża na salę operacyjną,
mając 50% szans na przeżycie i 50% na rychłą śmierć.
Zero procent wstrzymało się od głosu.
To surowe dane. Więc...
Gdy go zabierali, obaj zareagowaliśmy na swój sposób.
To kolejne, czego się nauczyłem. Każdy z nas inaczej sobie z tym radzi.
Jedni płaczą, inni żartują. I w porządku, to poza naszą kontrolą.
O tym też chcę porozmawiać.
Humor pomaga radzić sobie z tym, czego nie pojmujemy.
Gdy go zabierali,
ktoś zaczął płakać, inni rozmawiali...
Ja nie wiedziałem, co się dzieje.
Musiałem oprzeć się o ścianę.
Zabrakło mi tchu.
I mówię serio.
Wtedy czujesz, jaką siłę stanowi zjednoczona rodzina.
Gdy przeżywałem najgorsze chwile w życiu,
podeszła do mnie 12-letnia bratanica,
przytulając mnie tak mocno, jak jeszcze nikt w życiu.
Nikt mnie jeszcze tak szczerze nie przytulił.
Powiedziała: „Nie martw się, wujku.
Ten syfilis ci przejdzie”.
Doskonałe.
Ach te dzieci.
Chciałbym powiedzieć, że skończyło się dobrze.
Niestety po półtora roku walki z rakiem, który wywrócił do góry nogami
życie mojej rodziny, mój brat Pedro odszedł.
Po dziesięciu chemioterapiach, 40 radioterapiach
i operacji, którą zniósł bardzo dzielnie.
Ani na chwilę...
przez te półtora roku, gdy próbowano go leczyć,
nie przestał kochać nas i podnosić na duchu.
Chciałbym, żebyście wiedzieli, jak wielkie miał serce.
Byliśmy w jakichś trzech czwartych terapii,
Pedro schudł i dostał zapalenia płuc, więc musiał trafić do szpitala.
Tej nocy zostałem w szpitalu.
I...
rozmawiał z pielęgniarką, która go myła i ubierała.
Nagle zapytał: „Znasz Alexa Fernándeza?”.
Na co ona: „A co to za leszcz?”.
Nie winię jej.
Na co on odpowiedział:
„Jak to nie wiesz? Czeka za drzwiami.
To komik. Najlepszy na świecie”.
Skoro Pedro tak powiedział...
ja mu wierzę.
Dziękuję.
Dobranoc.
TEKST I WYSTĘP – ALEX FERNÁNDEZ
Dziękuję, że przyszliście!
Jebać raka! Dobranoc!
PAMIĘCI PEDRA, NAJLEPSZEGO BRATA POD SŁOŃCEM
Napisy: Bartosz Zieliński