Downloaded from YTS.MX
‎(ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(อเล็กซ์ เฟอร์นันเดซ)
‎(ตลกที่เจ๋งที่สุดในโลก)
‎มาเริ่มกันด้วยมุกตลกดีกว่านะ
‎ผมชื่ออเล็กซ์ เฟอร์นันเดซ ‎เป็นตลกที่เจ๋งที่สุดในโลก
‎ขอบคุณมากครับ
‎ครับ
‎ขำอะไรกันน่ะ
‎ไม่เป็นไร
‎พอพูดแบบนั้น ผมรู้นะ ‎ว่าพวกคุณบางคนคงคิดว่า
‎"รอให้ฉันเปิดทวิตเตอร์ก่อนเถอะ
‎พอฉันออกจากที่นี่เมื่อไหร่ ‎นายได้รู้แน่ว่าฉันคิดยังไง"
‎ไม่เป็นไร ผมรู้ว่าคุณไม่เชื่อผม
‎คงโน้มน้าวพวกคุณได้ยาก ‎ว่าผมคือตลกที่เจ๋งที่สุดในโลก
‎แต่นี่มันงานผม
‎การโน้มน้าวคุณคืองานของผม
‎ไม่ง่ายเลยนะ
‎มันเริ่มขึ้นตอนที่ผมลาออกจากงาน
‎หลังจากเป็นมนุษย์เงินเดือน ‎มาเจ็ดปี เจ็ดปีเลยนะ
‎เจ็ดปี
‎นานมากเลย เจ็ดปีนี่นานมาก
‎เคยทำอะไรนานกว่าเจ็ดปีมั่งไหม ‎ไม่นับการมีชีวิตอยู่นะ มันนานมาก
‎โรงเรียนประถมถึงให้เรียนแค่หกปีไง ‎หกปีก็เกินพอแล้ว
‎วันหนึ่ง ผมทนไม่ไหวแล้ว ‎ก็เลยบอกหัวหน้าว่า
‎"หัวหน้า เรามีเรื่องต้องคุยกัน ‎ไปคุยกันที่ห้องประชุมเถอะ"
‎เราเข้าไปในห้องประชุม ‎ผมบอกหัวหน้าตามตรง
‎"หัวหน้าครับ ผมมาเพื่อ..." ‎เปล่านะ ผมไม่ได้ต่อยหัวหน้า
‎ไม่หรอก มันคือวิธีสื่อสาร ‎คนจากโซโนราอาจบอกว่า "ต่อยเลย!"
‎ใจเย็นก่อน
‎มันเป็นแค่วิธีสื่อสาร ผมบอกไปว่า "หัวหน้า
‎ผมลาออก ผมจะไปเป็นตลก"
‎หัวหน้าผมตอบกลับมาสองคำ
‎ผมไม่เคยลืมสองคำนั้น เวลาที่ผมขึ้นเวที
‎คืนนี้ สองคำนั้นก็ยังวนเวียนในหัว ‎ไม่ต่างจากคืนอื่นๆ
‎หัวหน้าบอกว่า "ไอ้ฉิบหาย!"
‎ผู้หญิงคนนั้นบอกว่า "ไอ้ฉิบหาย!"
‎เพราะหัวหน้าไม่เชื่อผม ‎ทำไมถึงไม่เชื่อล่ะ
‎ผมก็ไม่รู้ แต่สองสัปดาห์ก่อนหน้า ‎มีคนลาออก
‎บอกว่าจะไปเป็นนักมวยปล้ำ
‎แค่นั้นเลย
‎หัวหน้าเก่าผมเป็นเหมือนบ่อน้ำ ‎สำหรับความฝันที่พังทลาย
‎ทุกคนโยนเหรียญใส่เธอ
‎"ฉันไม่อยากเป็นนักบัญชีแล้ว ‎ฉันจะไปเป็นนักบินอวกาศ"
‎ผมว่ามันงดงามมากนะ ‎สมัยเด็กๆ ผมเป็นแฟนมวยปล้ำตัวยง
‎มวยปล้ำเม็กซิกันคือสุดยอดการแสดง!
‎ผมจำได้ดี
‎อย่างตอนที่พี่ชายพาผม ‎ไปอารีนาเม็กซิโกเป็นครั้งแรก
‎เป็นสถานที่ที่วิเศษมาก
‎ถ้าคุณไม่ใช่คนเม็กซิโกซิตี ‎พอคุณมาถึงที่นี่
‎ระวังกระเป๋าไว้ให้ดี แต่ว่า...
‎ลองไปอารีนาเม็กซิโกดูนะ ‎เป็นสถานที่ที่วิเศษมาก
‎ตอนที่ผมไปที่นั่น ‎ผมไม่อยากเชื่อเลย ผมรู้สึกเหมือน...
‎"พี่ครับ!
‎นักมวยปล้ำอยู่กันที่นี่!"
‎ผมใสซื่อมาก ไม่รู้อะไรเลย
‎ผมมีฟิกเกอร์นักมวยปล้ำ ‎กับสนามจำลอง เวลาผมเล่นเสร็จ
‎ผมเก็บฟิกเกอร์ไว้ใต้สนาม
‎ก็เลยคิดว่า พวกเขาอาศัยอยู่ในนั้น
‎ใต้สนามมวยปล้ำ
‎ทั้งเปร์โร อกัวโย่ ทั้งเมียเขา ‎อยู่ด้วยกันที่นี่หมดเลย
‎ผมแทบไม่อยากเชื่อสายตา
‎แล้วที่มุมสนาม
‎คือมิสติโกยืนเปล่งประกาย
‎มิสติโก ยืนเปล่งประกาย
‎นึกภาพก้นเขาดูสิ เขายืนอยู่แบบนี้
‎นี่คือมิสติโก
‎มิสติโกเปล่งประกาย ใช่ไหมล่ะ
‎ทั้งหน้ากาก กางเกง แผงอก
‎ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม...
‎แต่แผงอกเขาเปล่งประกาย ‎เหงื่อคงไหลออกมาเป็นกากเพชร
‎ลูกชายเขาคงดีใจมาก
‎"พ่อครับ ผมทำโครงงานเสร็จแล้ว" ‎"เดี๋ยวพ่อตกแต่งให้นะลูก จัดไป
‎ตัว 'เอเม' ตกไป เรียบร้อย"
‎ไม่
‎พี่บอกผมว่า "ไม่ใช่แค่นั้น
‎นายตอบโต้กับพวกนักมวยปล้ำได้ด้วยนะ" ‎ผมไม่ยักรู้
‎ก็ผมเพิ่งเคยมาที่นี่
‎มันอาจเป็นธรรมเนียมเฉพาะถิ่นมากๆ ‎ทำกันแค่ในเม็กซิโกซิตี
‎ถ้าคุณไม่ใช่คนที่นั่น ‎คุณไม่เข้าใจหรอก
‎มีใครมาจากเมืองอื่นไหมครับ
‎จากทางเหนือมีไหม
‎คุณมาจากไหน
‎- จากแมคอัลเลน เท็กซัส ‎- แมคอัลเลน เท็กซัส
‎หมายถึงมอนเทร์เรย์ใช่ไหม
‎จาก...
‎โอเค จากแมคอัลเลน เท็กซัส ดีครับ
‎มีมาจากไหนกันอีกบ้าง คุณล่ะ
‎คนหนึ่งบอกนวยโวเลออง ‎อีกคนบอกมอนเทร์เรย์
‎มีปัญหาแล้ว
‎มีหนึ่งคนที่ปฏิเสธบ้านเกิดเมืองนอนตัวเอง
‎"เอาเป็นว่าฉันมาจากรัฐนวยโวเลออง ‎จะเมืองไหนก็ช่าง"
‎ก็ได้ คืองี้นะ คนเม็กซิโกซิตีเขาทำกันแบบนี้
‎คุณไม่เข้าใจหรอก แต่ว่า...
‎มีผู้ชายคนหนึ่งยืนขึ้น
‎มิสติโกขึ้นสังเวียน
‎เขาตะโกนเรียกมิสติโก ‎ขณะที่ปล้ำกันอยู่
‎"มิสติโก!
‎มิสติโก!
‎มิสติโก!"
‎แต่มิสติโกไม่หันมาทางเขาเลย
‎มิสติโกยืนท่านี้ เมินเขา
‎หันก้นให้เขาดู
‎ยืนโชว์เครื่องหมายถูก ‎บนแก้มก้นทั้งสองข้าง
‎"มิสติโก!
‎มิสติโก!
‎มิสติโก!"
‎แต่มิสติโกไม่หันมาเลย
‎เพราะงี้มั้ง เขาถึงเป็นคนลึกลับ
‎"มิสติโก!
‎มิสติโก!
‎มิสติโก!"
‎แล้วมิสติโกก็หันมา
‎หมอนั่นตะโกนลั่นเลย ‎"ไปตายซะ มิสติโก!"
‎สุดยอดประสบการณ์!
‎เม็กซิโกของผม
‎ผมรู้ว่าคนเม็กซิโกซิตีเขาทำกันแบบนี้
‎ในเม็กซิโกซิตี ‎เราตะโกนใส่กันเสมอ
‎ผมรู้ว่าคุณไม่เข้าใจมุกเมื่อกี๊
‎ไม่ต้องห่วง ผมมีมุกเดียวกันเลย
‎แต่เป็นฉบับมอนเทร์เรย์ เพื่อพวกคุณ
‎คืนนี้ มุกเดียวกันเลย...
‎ฉบับมอนเทร์เรย์ ‎เพื่อพวกคุณสองคน
‎ส่วนคนอื่นๆ ก็คิดเสียว่า ‎โดนผมด่าก็แล้วกัน
‎ส่วนคุณ คิดเสียว่าเป็นของขวัญ คืนนี้...
‎มุกเดียวกัน
‎ฉบับมอนเทร์เรย์
‎มุกเดียวกัน...
‎แต่เป็นฉบับมอนเทร์เรย์
‎"มิสติโก!
‎มิสติโก!
‎มิสติโก!"
‎แต่มิสติโกไม่หันมา
‎มิสติโกยืนหันก้นให้ผู้ชม ‎เมินเขาอยู่แบบนั้น
‎ที่แก้มก้นมีเครื่องหมายถูก
‎"มิสติโก!
‎มิสติโก!
‎มิสติโก!"
‎แต่มิสติโกไม่หันมา
‎เพราะงี้มั้ง เขาถึงเป็นคนลึกลับ
‎"มิสติโก!
‎มิสติโก!"
‎พอมิสติโกหันมา...
‎หมอนั่นก็ตะโกนว่า "ไปตายซะ ไอ้ปอดแหก!"
‎นี่ไง
‎สุดยอดประสบการณ์!
‎พอโตขึ้น ผมก็...
‎ในฐานะตลกที่เจ๋งที่สุดในโลก ‎เมื่อเติบโตขึ้น
‎ผมถึงได้รู้ว่า การเป็นผู้ใหญ่คืออะไร
‎ผมรู้ว่ามันคืออะไร
‎การเติบโตคือการที่เรารู้ตัวว่า ‎เราทำอะไรโง่ๆ ไปตอนที่ยังเด็ก
‎ถ้าคุณคิดว่าตอนเด็กๆ คุณไม่ได้ทำอะไรโง่ๆ เลย
‎ที่คุณคิดแบบนั้นเพราะคุณยังไม่โต
‎เรามันโง่
‎เราเกิดมาโง่ เด็กๆ ถึงต้องไปโรงเรียนไง
‎เพื่อให้หายโง่
‎ธรรมชาติฉลาดนัก
‎ธรรมชาติรู้...
‎ว่าเราโง่
‎ธรรมชาติถึงได้ปกป้อง คุ้มครองพวกเรา
‎ยกมือขึ้นมา ไม่ต้องอาย...
‎ถ้าคุณเคย หรือรู้จักเด็กที่เคย
‎ตกลงมาจากชั้นสอง โดยที่ไม่บาดเจ็บ
‎ยกมือหน่อย
‎โอเค พอมีอยู่บ้าง
‎คุณคนที่ใส่แว่น ‎สวัสดีครับ คุณชื่ออะไร
‎เอมานูเอล
‎คุณตกเอง หรือรู้จักคนที่ตก
‎ก็ต้องตกเอง แหงอยู่แล้ว!
‎ประกาศกร้าวไปเลย "ฉันเองแหละที่ตกลงมา"
‎ตกลงมาอีท่าไหนล่ะ เอมานูเอล
‎คุณตก...
‎บันไดลงมา
‎หา ไม่มีบันได
‎ผมนี่เอียงคองงเป็นลูกหมาเลย
‎คุณอยู่บนชั้นสอง
‎มันเคยมีบันได แต่มีคนยกออกไป ‎คุณอาศัยอยู่ที่ไหนเนี่ย
‎บ้านเลโก้อะไรแบบนั้นเหรอ
‎แต่คุณจำได้ว่ายังมีบันไดอยู่
‎ก็เลยคิดว่า "บันไดยังอยู่"
‎แล้วก็ร่วงลงมา
‎คุณอายุเท่าไหร่
‎ตอนที่เกิดเรื่อง หกขวบเหรอครับ
‎พ่อแม่คุณคงปัญญาอ่อนน่าดู
‎พวกเขาคิดว่า "เอาบันไดออกไป ‎ไม่มีอะไรหรอกน่า
‎ลูกรู้แหละ ลูกเรามีตานะ ‎ไม่เป็นไรหรอก"
‎แต่คุณก็ไม่ได้เป็นอะไร ใช่ไหมล่ะ ‎เอมานูเอล โชคดีที่คุณอยู่รอดปลอดภัย
‎ผมดีใจ แล้วก็ฟังนะ...
‎ผมไม่ได้บอกว่าเด็กตกตึกเป็นเรื่องตลก
‎แต่พูดก็พูดเถอะ มันตลกจริงๆ นะ
‎ที่พูดกันว่า "ตัวเด็กๆ ทำมาจากยาง" ‎ก็จริงตามนั้น
‎เด็กร่วงลงมา ตัวเด้ง
‎แล้วก็...
‎"ไปหาน้ำอัดลมมาดื่มกันเถอะ"
‎เด็กๆ ไม่สนใจเลย
‎แต่แม่น่ะสติแตกไปเลย "ลูกฉันตก!
‎เอมานูเอลลูกฉันตกลงมา!
‎จากชั้นสอง บันไดหายไปแล้ว
‎อะไรก็ไม่รู้ แต่ลูกร่วงลงมา
‎เราแค่เอาบันไดไปทำความสะอาด ‎ไม่รู้ว่าลูกตกลงมาได้ยังไง!
‎ตกใจมากเลย
‎ตกใจสุดๆ จับชีพจรฉันดูสิ
‎ใช่ ลูกใส่ชุดนักเรียนอยู่แบบ ‎โง่จริงๆ แบบนี้ชุดก็เลอะหมด!
‎พรุ่งนี้ก็ต้องใส่ชุดนักเรียน!"
‎เรื่องแบบนี้อาจเกิดกับเด็กได้
‎แต่ก็มีโอกาสสูงที่จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‎กลับกัน คนเฒ่าคนแก่ ‎ตกลงมาแบบนั้นไม่ได้นะ
‎ไม่ใช่ว่าคนเฒ่าคนแก่ฉลาดหรอก ‎พวกเขาแค่ระวังไม่ให้ตก
‎ก็อยู่มาถึงช่วงอายุที่การหกล้ม ‎กับเชื้ออีโบลาแทบไม่ต่างกัน
‎ร้ายแรงพอกัน ผมไม่ได้บอกว่า ‎คนแก่ล้มเป็นเรื่องตลกนะ
‎ที่ตลกมากก็เพราะ...
‎มันช้า
‎เกริ่นนำ ขัดแย้ง สรุป
‎คำถาม คำตอบ ‎ทุกอย่างเกิดขึ้นในตอนนั้น
‎พอล้มก็ "เอาแล้วไง
‎ชีวิตต้องเดินต่อไป จัดมาเลย!
‎ต้องเดินเป็นวัน กว่าจะไปถึงร้านสะดวกซื้อ ‎ไปเลยแล้วกัน!
‎บ้าจริง!
‎ให้ตายสิ! ทางเท้าหินพิศวงนี่มันอะไรกัน
‎เกิดอะไรขึ้นนะ ฉันคำนวณผิดไปเหรอ ‎ไม่สิ นี่มัน...
‎มันเริ่มขึ้นแล้ว
‎การหกล้มเริ่มขึ้นแล้ว
‎วันที่หนึ่ง
‎เหมือนกำลังก้ม แต่เร็วกว่า ‎เอาแล้วไง
‎ใครก็ได้ ช่วยด้วย
‎ช่วยด้วย! ฉันก็ใส่ชุดเครื่องแบบนะ!
‎แต่เป็นชุดพนักงานแพ็คของลงถุง! ‎ช่วยด้วย!
‎ที่ผมอยากบอกก็คือ การเล่าเรื่องโง่ๆ ‎ของตัวเอง ถือเป็นเรื่องดี
‎เพราะเราเติบโตขึ้นแล้ว ‎เอมานูเอล วันนี้คุณกลายเป็น...
‎ผู้ใหญ่แล้ว ยินดีด้วยนะ
‎ผมจะเล่าประสบการณ์โง่งี่เง่า ‎ที่ผมชอบที่สุดให้ฟัง
‎ประสบการณ์เมาเละเทะครั้งแรก
‎มันเกิดขึ้นตอนผมอายุ 16
‎ถ้าคุณอายุไม่ถึง ก็อย่าดื่มเลย
‎อยู่ให้ห่างจากเหล้ายา ‎อย่าทำอะไรทั้งนั้น หายไปซะ
‎อายุ 16 ปีนี่แย่มากๆ
‎เรื่องนี้มีตัวละครสามตัว คือ ‎อเล็กซ์ เฟอร์นันเดซ กับเพื่อนอีกสองคน
‎คนหนึ่งชื่อมิเกล ‎ส่วนอีกคนไม่ได้ชื่อนี้หรอก
‎แต่หลังจากเรื่องนี้ ‎เราก็เรียกเขาว่า โวมิตรอน
‎อเล็กซ์ เฟอร์นันเดซ มิเกล และโวมิตรอน ‎พวกเราสามคนไปเที่ยวเล่นกัน
‎เราพร้อมผจญภัย ตั๋วหนังพร้อม
‎แล้วจู่ๆ มิเกลก็เปล่งประกายความโง่ออกมา
‎รู้จักประกายที่ว่าไหมครับ
‎มันมาจากตรงนี้ จากกลีบสมองข้างนี้
‎ความโง่ทั้งหมดทั้งมวลมาจากตรงนี้
‎สมองซีกที่สั่งให้คุณพูดทำนองว่า
‎"ทำไมไม่ขับรถขึ้นทางเท้าดูล่ะ"
‎มิเกลวางแผนอะไรไว้งั้นเหรอ ง่ายมาก
‎เรานั่งรถไปโรงหนัง ‎ทำทีเป็นเดินเข้าโรง
‎แต่เราจะเดินเข้าร้านสะดวกซื้อ
‎ซื้อเหล้า เรียกแท็กซี่
‎ไปปาร์ตี้ของเจ้าอ้วน
‎กระดกเหล้าให้ได้มากที่สุด ภายใน 45 นาที...
‎แล้วกลับไปที่โรงหนัง ‎ไม่มีทางผิดแผนได้เลย
‎แม้แต่พรรคปฏิวัติสถาบันก็จับไม่ได้ ไล่ไม่ทัน
‎ไร้ช่องโหว่ ผมพูดเลย
‎เราเลยนั่งรถไปโรงหนัง
‎เราทำเป็นเดินเข้าโรง
‎ไม่ได้ก้าวสูงขนาดนั้นหรอก
‎เราเรียกแท็กซี่ไปร้านสะดวกซื้อ
‎ซื้อเหล้าถูกๆ
‎วอดก้า...
‎เรื่องมันนานมาแล้ว ‎สมัยนั้นโฟร์โลโกยังไม่มีขาย
‎คนหนุ่มสาวหัวเราะกันใหญ่
‎ผู้ชมรุ่นเดอะจะบอกว่า "โฟร์โลโกคืออะไร ‎จะบ้าเหรอ ไม่เห็นรู้จักเลย"
‎ไม่ต้องห่วง
‎ผมจะอธิบายให้ฟัง
‎โฟร์โลโกคือเบียร์ห่วยๆ
‎ที่กินได้ก็กิน กินไม่ได้ก็เททิ้ง
‎เราซื้อวอดก้าถูกๆ มา
‎วอดก้าถูกๆ ที่ถ้ามองไกลๆ
‎ก็เหมือนจะมีรูปคนรัสเซียอยู่บนฉลาก...
‎แต่งชุดขนสัตว์ ฆ่ากวางมูสอยู่
‎วอดกินสกี้ ทางนี้!
‎แต่ถ้าเอาฉลากมาดูใกล้ๆ ‎"อ้าว นี่มันคนมอนเทร์เรย์นี่นา"
‎ใส่ชุดขนสัตว์ "หนาวจังโว้ย"
‎มอนเทร์รินสกี้
‎ซื้อน้ำองุ่น
‎ซึ่งไม่ใช่น้ำองุ่นด้วยซ้ำ ‎เป็นแค่น้ำม่วงๆ รสชาติอุบาทว์
‎ซื้อขนมขบเคี้ยว
‎แล้วเราก็ไปงานปาร์ตี้ของเจ้าอ้วน ‎ซึ่งเป็นงานที่จัดเพื่อวัยรุ่น
‎คืนนี้มีวัยรุ่นมาดูบ้างไหมครับ
‎ผมเกลียดพวกคุณ
‎เป็นช่วงอายุที่แย่ที่สุดเลย นรกมาก
‎เอาแต่หงี่ทั้งวัน
‎เงินก็ไม่มี ความภูมิใจในตัวเองเป็นศูนย์ ‎ไม่มีอะไรสักอย่าง แย่สุดๆ
‎เราไปถึงงานปาร์ตี้ของเจ้าอ้วน
‎ตอนอายุเท่านั้น เราทุกคนอยากเป็นผู้ใหญ่
‎แย่สุดๆ พวกผู้หญิงในงานปาร์ตี้ก็...
‎"ฉันละเกลียดนัก
‎ฉันเกลียดวิชาชีวะ
‎ยากก็ยาก เรียนไปทำไมก็ไม่รู้
‎เกลียดชะมัด อุ๊ย ดูดผิดด้าน... ‎ฉันนี่โง่จัง"
‎ทุกคนเต้นกัน
‎แต่พิลึกมาก เพราะทุกคนล้อมเป็นวง ‎อย่างกับทำพิธีกรรม
‎สองคนเต้นตรงกลาง
‎เต้นพอให้ขายขี้หน้า ‎แล้วก็กลับเข้าวง แค่นั้น
‎ก็นั่นแหละ โง่กันทั้งวง...
‎ที่ยิ่งแย่คืออะไรรู้ไหม ‎คือจะมีคนที่ทำตัวเป็นตัวตลก
‎ออกมาเต้นบ้าๆ บอๆ กลางฟลอร์ ‎แล้วทุกคนก็ชอบใจ
‎"คาร์ลิตอสจะมาไหม อยากให้มาจัง" ‎"คาร์ลิตอสเจ๋งที่สุด"
‎"เขามาแล้ว"
‎"อยากให้เต้นท่าคนขายทาโกจัง"
‎"ใส่สับปะรดด้วย คาร์ลิตอส"
‎"คาร์ลิตอสสุดยอด"
‎"แย่หน่อยที่เขาถูกเก็บมาเลี้ยง"
‎เด็กมันใจร้าย
‎ขอเสียงปรบมือให้ลูกบุญธรรมทุกคน!
‎ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน
‎จงรับเลี้ยงเอา อย่าได้ซื้อมาเลี้ยง
‎เราอยู่ที่ปาร์ตี้เมาเละเทะของเจ้าอ้วน
‎เราดื่มเหล้าให้มากที่สุด
‎ขวดหนึ่งลิตร เราดื่มกันสามคน
‎เรียบร้อย!
‎ตอนนั้นเองที่ผมเริ่มเมา
‎เป็นครั้งแรกในชีวิต
‎ที่ผมรู้สึกเหมือนสัตว์ร้าย ‎พุ่งออกมาจากท้อง
‎มันเหมือน...
‎ทะลวงออกมาจากตรงนี้
‎แล้วเข้าบงการชีวิตผม
‎"ฉันมาแล้ว อเลฆานโดร ฉันคือเหล้า"
‎"แกมาทำอะไรที่นี่" ‎"ฉันจะอยู่ที่นี่ จนกว่าแกจะหย่า"
‎"ทุกอย่างหมุนติ้วไปหมด ‎นี่มันอะไรกัน ช่วยด้วย!"
‎แต่สาบานได้ว่าผมยังโอเคดี
‎เรานั่งรถไปโรงหนัง
‎ทุกอย่างเป็นไปตามแผน ‎เราอยู่ที่โรงหนัง เมาเละเทะ
‎"ว่าไง คนสวย
‎มองอะไรของเธอ อะไร ไปใช้ชีวิตเถอะไป!
‎ฉันรักชีวิต! จูบฉันหน่อยสิ"
‎แต่เราลืมรายละเอียดเล็กน้อยไปอย่าง ‎แม่ของโวมิตรอนจะมารับเรา
‎เธอจอดรถ
‎ผมไม่รู้ว่าตอนนั้นเราคิดอะไร ‎คิดว่าจะมีรถม้ามารับมั้ง
‎แม่ของโวมิตรอนจอดรถ
‎เราสามคนเมาเละ
‎ปัญหาเกิดในตอนนั้นเอง
‎ความโง่บังเกิดขึ้นในตอนนั้น
‎"เราเมาเละเทะเลยเพื่อน จะทำยังไงกันดี"
‎"เอาไงกันดี"
‎"เอาเหรียญยัดปาก จะได้ไม่มีกลิ่นเหล้า"
‎เรายัดเหรียญ เหมือนกระปุกออมสิน
‎ขอบคุณพระเจ้า ที่เรารู้จักอดออม!
‎จนกระทั่งมิเกลผงาดขึ้นจากเถ้าถ่าน
‎เหมือนนกฟีนิกซ์
‎"ใจเย็น...
‎ฉันมีแผน
‎เราหลอกคุณป้าอายุ 47 ปีคนนี้ได้
‎ไม่มีปัญหา
‎โวมิตรอน ฉันจะหลอกแม่นาย
‎ฉันมีแผน กลั้นหายใจไว้"
‎"นี่ไง" ‎"ก็ได้"
‎"เยี่ยมยอด"
‎"หนังเป็นไงบ้าง" ‎"ขอโทษครับ เราเมาเละ"
‎แผนเราอยู่ได้แค่สิบวินาที
‎แม่ของโวมิตรอนโกรธมาก
‎เธอถามทั้งที่เห็นอยู่ตำตา ‎"ดื่มมาเหรอ" เราตอบว่า ไม่เมา
‎ตอนนั้นเองที่การต่อรองกับผู้ใหญ่เริ่มขึ้น
‎ตอนแรกเราก็แค่ปฏิเสธ "เปล่า ไม่ได้ดื่ม" ‎แต่พอผู้ใหญ่โกรธมากขึ้น...
‎เราก็จะเริ่มต่อรองมากขึ้น
‎อาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ล้วนมีจุดเริ่มต้นเช่นนี้
‎อาณาจักรมายาก็เริ่มต้นเช่นนี้
‎"ดื่มเหล้ามาเหรอ" "เปล่านะ นังโง่"
‎"ถ้าไม่ได้ดื่ม แล้วเสื้อหายไปไหน" โอเค...
‎จี้ตรงจุด!
‎เราอาจ...
‎เราอาจจะ...
‎ดื่มมานิดหน่อย
‎แค่ขวดเล็กๆ ปักสามหลอด ช่วยกันดูด
‎ไม่ใช่หลอดธรรมดาด้วยนะ ‎เป็นหลอดเล็กๆ ที่ไว้ดูดกาแฟ"
‎สมัยนั้นยังไม่เคร่งเรื่องดใช้หลอดกันขนาดนี้น่า!
‎"แค่ขวดเดียว"
‎"ขวดเดียวเรอะ กินหึ่งขนาดนี้"
‎"ก็ได้ แค่ขวดกลางขวดเดียว พอใจหรือยัง"
‎ก็นั่นแหละครับ เราต่อรองกันอยู่ ‎ผมหยุดพูดครู่หนึ่ง
‎เพื่ออ่านสถานการณ์ ‎เราอยู่บนรถคัตลาสส์โทรมๆ
‎รถคัตลาสส์เก่าๆ โทรมๆ
‎รถคัตลาสส์ก็เหม็นกลิ่นเหล้าอยู่แล้ว...
‎ติดมาจากคนขายรถนั่นแหละ ‎"นี่ไง กลิ่นเหมือนบรั่นดี"
‎เราอยู่บนรถคัตลาสส์ ฝนเริ่มตกแล้ว ‎แม่ของโวมิตรอนก็โวยวายไม่หยุด
‎ส่วนโวมิตรอนก็นั่งฟังไปเรื่อยๆ
‎"ครับ แม่"
‎มิเกลใกล้หลับเต็มที...
‎"เธอไม่ใช่แม่ฉันนี่!
‎ไม่ต้องห่วง ฉันไม่สนหรอก"
‎วิทยุก็เปิดเพลง "ถนนนางเงือก" ‎ลองนึกดูสิ
‎คุณอายุ 16 ปี เมาเป็นครั้งแรก
‎แล้วมีเพลง "ถนนนางเงือก" เนี่ยนะ
‎เพลงมันสะกดจิตผม ทั้งที่ผม...
‎โดนด่าอยู่
‎"ไม่อยากเชื่อเลย! ทำแบบนี้ได้ยังไง"
‎ผมนั่งอยู่อย่างนั้น...
‎เงือกน้อย
‎บนดวงจันทร์
‎"ครับผม"
‎เปียกปอน
‎หมู่ดาว
‎สีสัน
‎เจ้าหญิงนับพันเต้นรำในชุดราตรี...
‎ณ จุดนั้นมันดึงสติได้ยากมาก
‎ผมเห็นโวมิตรอนตกที่นั่งลำบากเหมือนกัน
‎เขาตัวแข็งทื่อเลย แปลกมาก
‎พิลึกจริงๆ เหมือนเยลลี่เลย ‎หัวเขาไม่ขยับเลย ขยับแค่ตัว
‎เหมือนจุดศูนย์ถ่วงเขาอยู่ที่หัว ‎เขาจดจ่ออยู่แค่ที่ตรงนั้น
‎พอแม่เขาหักเลี้ยวรถ ‎เขาก็จะ...
‎เจอลูกระนาด
‎ไม่มีอะไร จดจ่อ
‎แล้วจู่ๆ หัวเขาก็ขยับ
‎เหมือนตัวคุมความดันของหม้อแรงดัน
‎ถั่วสุกแล้ว!
‎แล้วเขาอยากเปิดกระจกรถ
‎แต่นี่มันรถคัตลาสส์เก่าๆ นะครับ
‎กระจกไม่เลื่อนลงง่ายๆ
‎หมุนแปดรอบ กระจกลงมาหนึ่งเซนติเมตร
‎แล้วจู่ๆ กระจกก็เลื่อนขึ้น แปลกชะมัด
‎พอเลื่อนลงมาได้ครึ่งทาง
‎เป็นการอ้วกที่น่าประทับใจเป็นอันดับต้นๆ
‎เท่าที่เคยพบเจอ ‎จากประสบการณ์การเมาของผม
‎มันมีเสียงแค่...
‎แค่นั้น
‎แค่นั้นเลย
‎เหมือนเวลาทำขวดน้ำอัดลมตก
‎ไม่มีทั้ง...
‎ไม่มี
‎ไม่มีทั้ง...
‎ไม่มี
‎ไม่มีสั่ง "จับผมให้หน่อย" ไม่มีเลย
‎สาบานได้ พอเราได้ยินเสียงนั่น...
‎"ขับรถชนนกพิราบเหรอ อะไรวะเนี่ย
‎อย่าฆ่าสัตว์ป่าสิ ให้ตายเถอะ
‎มนุษย์นี่มันเห็นแก่ตัวจริงๆ"
‎แล้วพอหันกลับมา ก็เห็นอ้วก...
‎เต็มกระจกหน้ารถ
‎ทั้งด้านใน
‎และด้านนอก
‎วิทยาศาสตร์มหัศจรรย์!
‎อ้วกพุ่งปะทะกระจกหน้ารถ...
‎ไหลออกนอกรถ...
‎พอออกมาด้านนอก อ้วกบอกว่า "เจ๋ง" ‎แล้วกลับเข้ามาในรถ
‎ม่วงกันทั้งคันรถ
‎มีก้อนขาวๆ ประปราย
‎โวมิตรอนชอบกินเค้กสอดไส้ครีม
‎ละเลงเป็นลวดลายเลยคุณ
‎ซึ่งแม่เขารับไม่ได้ ก็แน่อยู่แล้ว
‎"แบบนี้มัน..."
‎"ไม่เอาน่า แม่ ใจเย็น..."
‎แม่เขาจอดข้างทาง
‎ซึ่งนั่นคือจุดเริ่มต้นของความโง่ขั้นสุด
‎เราคลั่งกันหมด ผมพยายามกล่อมแม่เพื่อน
‎"ไม่ใช่นะครับ คุณโวมิตรอน ‎ประเด็นคือ...
‎เราไปงานปาร์ตี้ของเจ้าอ้วน
‎คุณก็รู้จักเจ้าอ้วน
‎คืองานกร่อยมาก พอเราไปถึง
‎งานน่าเบื่อสุดๆ เราได้แต่หาว
‎พอเราอ้าปากหาว คนในงาน ‎ก็เอาเหล้ายัดปากเรา นั่นแหละครับ"
‎เธอคลั่งไปเลย โวยวายไม่หยุด
‎ตอนนั้นเองที่โวมิตรอน...
‎ด้วยรัก...
‎และศรัทธา...
‎จากหัวใจ
‎ด้วยพยายามจะเชื่อสายสัมพันธ์กับแม่...
‎ที่แหลกสลายไปเพราะเรื่องที่เกิดขึ้น...
‎หมอนั่นถอดเสื้อ...
‎เอาเสื้อมาเช็ดกระจกหน้ารถ
‎ใช่ครับ
‎เช็ดด้านใน
‎แล้วก็เช็ดด้านนอกอีกนิดหน่อย
‎นั่นแหละครับ
‎ด้วยเสื้อยืดแอโรโพสเทลปลอมของเขา...
‎ซึ่งยิ่งทำให้แม่โกรธมากขึ้นอีก
‎ก็ใครกันล่ะ ที่ต้องซักเสื้อโวมิตรอน
‎แม่เขาทนไม่ไหวแล้ว ‎จึงก้าวลงจากรถ
‎เธอแผดเสียง ด้วยคำพูดแสนเจ็บปวด
‎"เพราะแบบนี้ไง ฉันถึงได้หย่ากับพ่อแก!
‎เพราะพ่อแกก็ทำแบบนี้!
‎แกมันเหมือนพ่อไม่มีผิด! ‎ฉันจะหย่ากับแกด้วย! ฉันเกลียดแก"
‎เธอพยายามหาเหยื่อระบายความโกรธ ‎หันไปเห็นลูกตัวเอง...
‎เธอเห็นมิเกลหลับอยู่ ‎แล้วหันมาเห็นผม
‎เธอกระชากเสื้อผม...
‎บอกว่า "อเลฆานโดร!
‎แกคิดอะไรอยู่
‎แกคิดบ้าอะไรของแก"
‎ผมตอบว่า "ผมคิดอะไรอยู่น่ะเหรอ
‎ผมอายุ 16 นะ ผมไม่คิดหรอก
‎แต่ถ้าอยากได้คำตอบจริงๆ ‎รู้ไหมว่าผมคิดอะไรอยู่
‎ในรถอัตลาสส์โทรมๆ คันนี้
‎ลูกชายแม่อ้วกแตก แม่มาด่าผม
‎ไอ้บ้านี่ก็หลับ ‎อยากรู้ใช่ไหมว่าผมคิดอะไรอยู่
‎เจ้าหญิงนับพันเต้นรำในชุดราตรีพลิ้วไหว
‎คืนนี้มีเกมเมอร์มาดูบ้างไหมครับ ‎ผมรักวิดีโอเกม
‎ยกมือหน่อย
‎นี่ไงพวกหนุ่มสาวซิง
‎พวกคุณคิดว่า...
‎"อย่ามาเรียกเราซิงนะ ไม่ใช่สักหน่อย
‎ไม่จริงเลย
‎เราไม่ได้ซิงสักหน่อย ‎แค่มีเซ็กซ์ไม่ค่อยบ่อย พอเลย!"
‎แล้วสมัยนี้ก็ไม่ได้มีแค่ ‎หนุ่มสาวซิงที่เล่นวิดีโอเกม
‎คนเล่นเกมนี่อารมณ์รุนแรงมากเลย ‎บ้ากันไปหมด
‎เคยเห็นเพื่อนแข่งฟีฟ่ากันหรือเปล่า ‎บ้าชัดๆ
‎ฟีฟ่า เกมฟุตบอลน่ะ
‎เพื่อนสองคนเดือดใส่กันก็เพราะแบบนี้
‎"เฮ้ เพื่อน
‎เราไปขลุกอยู่ห้องนาย...
‎แล้วเล่นฟีฟ่ากันไหม ว่าไง"
‎แล้วเขาจะตอบว่าไง
‎"ฉันจะกดนายให้ยับ ลุยเลย!
‎ฉันจะซัดนายให้เละ
‎ฉันจะทะลวงนายให้ทะลุ..." เดี๋ยวนะ...
‎"นายต้องเลี้ยงมื้อเย็นฉันไม่ใช่เหรอ" ‎"แกต้องเจอดุ้นฉัน!"
‎แย่มาก
‎แล้วอีกอย่าง เกมนี้รุนแรงมาก
‎เกมนี้เป็นสาเหตุความรุนแรง
‎เวลามีคนยิงเข้า
‎เกมจะมีภาพช้าให้ดู
‎ซึ่งคนที่ยิงเข้าเท่านั้น ‎ที่กดข้ามภาพช้าได้
‎โหดร้ายมากเลยนะ บ้าไปแล้ว
‎พอมีคนยิงได้ ‎มันคือการหยามอีกฝ่ายชัดๆ
‎"เข้าไปแล้ว!"
‎ถ้าคุณยิงได้น่ะนะ ‎"กดข้ามเลยแล้วกัน บ้าเอ๊ย!
‎ฉันรู้ว่ากดข้ามภาพช้ายังไง"
‎"เข้าไปแล้ว!"
‎"หยุดสิวะ ไอ้บ้าเอ๊ย!"
‎"เข้าไปแล้ว!"
‎เพื่อนคุณไม่ยอมกดข้าม
‎เป็นช่วงเวลาดื่มด่ำชัยชนะ
‎เขาจะล้อเลียนคุณ ‎คุณได้แต่นั่งเฉยๆ ดูเขาดื่มด่ำ
‎"เข้าไปแล้ว!
‎เข้าไปแล้ว!
‎เรียกพ่อสิลูก
‎เข้าไปแล้ว!
‎ฉันมีของขวัญมาให้
‎สูติบัตรไง เรียกพ่อสิลูก! ‎เข้าไปแล้ว!"
‎แย่จริงๆ แย่มาก
‎"ฉันจะเล่นแกให้ยับ" อะไรกันเนี่ย
‎ผมเข้าใจความหมาย แต่นี่มันอะไรกัน
‎เราไม่สนใจเลยว่าพูดอะไรออกมา
‎สมมติว่าถ้ามันเป็นจริง...
‎ถ้าเกมฟีฟ่าที่คุณเล่น ‎จบลงอย่าที่คุณพูดจริงๆ
‎นะครับ
‎นี่แหละ
‎นี่แหละ "ใจเย็นๆ อย่าเกร็ง
‎มันก็แค่เกม
‎อย่าเล่นใหญ่น่า สวัสดีครับแม่
‎เปล่าครับ แค่เล่นฟีฟ่ากัน ‎กำลังสนุกเลย
‎ขนมปังกับชีสก็ดีนะครับ
‎ของเขาไม่ต้องใส่ซอส...
‎ครับแม่"
‎"ไม่เอาน่า อย่าร้องไห้
‎แล้วอีกอย่าง นายผิดเองนะ
‎ความผิดนายนั่นแหละ ‎ร่างกายนายทำงานไม่ประสานกัน
‎ตั้งแต่ตอนที่นายตกลงมาจากชั้นสอง ‎เพราะพ่อแม่เอาบันไดออกไป"
‎เราอยู่ในยุคของความคิดเห็น
‎ทุกคนมีความคิดเห็นของตัวเอง
‎ตอนที่บอกว่าผมคือตลกที่เจ๋งที่สุดในโลก ‎ผมรู้นะว่าพวกคุณคิดอะไร
‎เราล้วนมีความคิดเห็น
‎ไม่แปลกที่เราจะมีความคิดเห็น
‎แต่ผมว่าบางทีก็เกินไป
‎คุณอาจไม่รู้นะครับ แต่เว็บโป๊เดี๋ยวนี้ ‎ก็มีช่องแสดงความคิดเห็น
‎มีอยู่...
‎ในเว็บโป๊
‎มีช่องแสดงความคิดเห็น
‎ผู้คนก็แสดงความคิดเห็น
‎ผมต้องเคารพความคิดเห็นของคนที่ ‎ถกกางเกงยีนส์ลงถึงข้อเท้าด้วยเหรอ
‎มันแปลกๆ อยู่นะ "ไม่ละ ฉันไม่เห็นด้วย"
‎เราเป็นบ้าอะไรกัน ‎ทุกคนแสดงความคิดเห็น
‎ขนาดดูหนังโป๊ ‎ยังมีช่องแสดงความคิดเห็น
‎"นางเอกไม่ยอมจัดเต็ม"
‎ขอโทษนะ กิเยร์โม เดล โตโร...
‎ที่นายไม่ชอบงานชั้นครูชิ้นนี้
‎"ฉันไม่ชอบตอนจบ"
‎ผมอ่านความคิดเห็นนี้
‎ซึ่งเราทุกคนก็รู
‎ว่าหนังโป๊ทุกเรื่องก็จบเหมือนๆ กัน
‎จบเหมือนกันหมด
‎จบลงด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเศร้าโศก
‎ฉากจบทุกเรื่องคือ...
‎คุณร้องไห้
‎"ฉันไม่ชอบตอนจบ"
‎มันทำให้ผมฉุกคิด
‎คงจะดีนะ
‎ถ้าหนังโป๊มีฉากจบ ‎ที่เป็นศิลปะมากกว่านี้
‎คงจะดีนะ ถ้าคุณสาวหนอนไป
‎ดูตอนจบหนังโป๊ไป
‎จนถึงฉากสุดท้าย ‎ที่จบแบบหนังโรง
‎คงจะดีพิลึก ถ้าคุณนั่งดูหนังโป๊ ‎เห้นพระเอก....
‎อยู่ท่านี้
‎ส่วนนางเอก...
‎"ฉันเห็นคนตาย"
‎คงดีมากเลย
‎ต้องมีดูเอาเนื้อเรื่องบ้างแหละ
‎แต่เวลาที่ผมบอกว่าทุกคนมีความคิดเห็นของตน
‎แต่ผมไม่สนใจเลย
‎น่าจะเป็นเพราะวิธีที่ผม ‎ได้รับการอบรมเลี้ยงดูมา
‎ผมว่าผมมีภูมิคุ้มกันความคิดเห็นต่างๆ
‎เพราะผมเกิดมาในครอบครัวใหญ่
‎ผมเป็นลูกคนที่หก จากทั้งหมดหกคน
‎จากหกคน ผมเป็นคนเล็กสุด!
‎ทุกคนพยายามอบรมผม ‎ผมโตมากับความคิดเห็นของคนอื่น
‎ตอนเด็กๆ ผมเคยบอกว่า
‎"พ่อ!
‎ผมอยากเป็นนักแสดง"
‎พ่อผมก็ให้กำลังใจลูกชาย
‎ด้วยความเห็นอกเห็นใจจากใจจริง ‎พ่อพูดกับผม ตามแบบฉบับพ่อที่รักลูก
‎"อ๋อ โอเค งั้นลูกก็ต้องเป็นเกย์!
‎เป็นวิศวกรอย่างพี่ชายลูกไม่ได้หรือไง
‎เป็นวิศวกรอย่างพี่ไม่ได้หรือไง ‎เป็นวิศวกรอย่างพี่ไม่ได้หรือไง"
‎"ผมเป็นนักจิตวิทยาต่างหาก" ‎"หุบปาก ตอนนี้ฉันถือว่าแกเป็นวิศวกร"
‎หมายเหตุ เรามีกันหกคน
‎แปลว่าพ่อแม่เรามีเซ็กซ์กันหกรอบ แหวะ!
‎อย่างน้อยหกครั้ง
‎พ่อผมบอกแม่อย่างน้อยหกครั้ง ‎"เร็วเข้า อีหนู" หกครั้ง!
‎ผมโตมาพร้อมความคิดเห็นคนอื่น ‎แต่จะบอกอะไรให้นะ...
‎ถ้าคุณมีความฝัน ‎หรือต้องการอะไรในชีวิต
‎อยากเปลี่ยนแปลงสิ่งที่ทำอยู่
‎จงหาคนที่พร้อมสนับสนุนคุณ ‎ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‎โชคดีที่ในหมู่พี่น้อง
‎มีอยู่หนึ่งคนที่คอยสนับสนุนผม
‎หาได้ยากนะครับ คนที่พร้อม
‎จะสนับสนุนคุณ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‎ผมว่าน่าจะเป็นเพราะ...
‎มันฟังดูแปลกๆ อย่าเพิ่งขมวดคิ้ว
‎แต่นั่นอาจเป็นเพราะ เขาเกิดมาพิการ
‎ผมได้ยินเสียงหัวเราะ เยี่ยมมาก
‎"เขาพูดว่า 'พิการ' มาหัวเราะกันเถอะ
‎คำนี้ตลกชะมัด"
‎อาจฟังดูแปลกๆ นะ แต่เปโดร พี่ชายผม ‎เกิดมาพิการ
‎เขาสมองพิการ
‎เขาจึงพิการทั้งทางร่างกายและสมอง
‎พูดง่ายๆ คือเขามีระดับสติปัญญา ‎เท่าเด็ก 12 ขวบตลอดชีวิต
‎ถ้าลองมาคิดดูดีๆ ‎ตอนอายุเจ็ดขวบนี่ก็อัจฉริยะชัดๆ
‎แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น
‎อย่านอกเรื่อง
‎ประเด็นคือทุกคนรักไอ้หมอนี่
‎หมอนี่ให้กำลังใจทุกคน ‎"อยากเป็นนักแสดงเหรอ นายทำได้อยู่แล้ว"
‎มีความรักให้เสมอ
‎ผมจะเล่าอะไรให้ฟัง
‎เราไปดูหนังกัน
‎ผมพาเขาไปดูทีมพลีชีพ มหาวายร้าย ‎เขาชอบมากเลย นี่แหละความรัก...
‎ที่ไม่มีเงื่อนไขที่เขามีให้ทุกคน
‎เขาคอยสนับสนุนผมเสมอ ‎คุณควรมีคนแบบนี้อยู่ข้างกาย
‎ผมพูดเสมอว่าวงการตลก ‎ก็เหมือนบันไดที่แสนยาวไกล
‎มีมากมายหลายขั้น
‎คุณต้องก้าวไปทีละขั้น ‎ต้องมีคนคอยสนับสนุน
‎ก้าวที่สำคัญมากๆ คือโชว์แรกของคุณ
‎ไม่รู้ว่าคุณเคยดูกันหรือเปล่า ‎แต่เมื่อสองสามปีก่อน ผมมีโชว์
‎ลงเน็ตฟลิกซ์
‎อยู่ในเน็ตฟลิกซ์เลย คุณอาจเคยดู
‎มีบางคนเคยดู เยี่ยมครับ
‎ผมไม่ว่าอะไรคุณหรอก มันไม่ได้ดีขนาดนี้
‎เราก็ดีขึ้นเรื่อยๆ นะ
‎ผมยังจำวันที่โชว์ผมลงเน็ตฟลิกซ์ได้ดี
‎เป็นวันที่พิเศษมาก
‎วันนั้น ผมอยู่ที่เอร์โมซีโย
‎เป็นช่วงท้ายของการเดินสาย
‎ผมเดินสาย โดยที่ไม่มีคนดู
‎เดินสาย...
‎โดยที่ไม่มีคนดู
‎มีคนดูแค่ 35 คนเองมั้ง
‎หมายถึงยอดรวมนะ ‎เอายอดจากทุกเมืองมารวมกัน
‎สามสิบห้าคน
‎พอโชว์ที่เอร์โมซีโยจบลง ‎เป็นโชว์ที่ดีนะครับ ผมก็กลับโรงแรม
‎เพราะที่เอร์โมซีโยน่ะไม่ค่อยมีอะไรให้ทำหรอก
‎คืนนี้ มีคนโทรมา
‎เป็นสายที่เปลี่ยนชีวิตผมไปเลย
‎พี่สาวผมโทรมา
‎บอกว่า "ฉันรู้นะ...
‎ว่าโชว์ของนายลงเน็ตฟลิกซ์วันนี้ ‎ซึ่งเป็นวันที่สำคัญมาก
‎แต่ฉันมีข่าวมาบอกนาย
‎เปโดร พี่ชายของเรา
‎หมอบอกว่าเป็นมะเร็งหลอดอาหาร"
‎และ...
‎ผมรู้นะว่าพวกคุณคิดอะไรอยู่
‎คุณคิดว่า "เอาแล้ว เริ่มกระชากอารมณ์แล้ว"
‎ก็ต้องกระชากอารมณ์สิ
‎ยินดีต้อนรับ คุณจ่ายเงินค่าบัตรมาฟังเรื่องมะเร็ง
‎เข้าเรื่องกันเลย จัดไป
‎แดนมะเร็งขอต้อนรับ มาว่ากัน...
‎แปลกมากเลยนะ พี่โทรมาบอกข่าวผม
‎แต่พอเป็นเรื่องมะเร็ง ‎สิ่งแรกทีผมคิดคือ ทำไม
‎"ทำไม" คือคำถามแรกที่ผมถาม
‎"ทำไมต้องเป็นพี่ผม
‎พี่ผมที่ไม่โกหก ไม่เสพยา ‎ไม่ดื่มเหล้า พี่ทีมีความรักให้ทุกคน
‎ทำไมต้องเป็นเขา ทำไมไม่ใช่โดนัลด์ ทรัมป์" ‎คิดอยู่แค่นี้ ไม่รู้สิ
‎และเป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบ
‎แปลกดีนะ ที่ผมมายืนอยู่ตรงนี้ ‎พูดเรื่องมะเร็ง
‎แต่ผมว่าเราต้องคุยกันเรื่องมะเร็ง
‎มันเป็นโรคที่พบได้ทั่วไป
‎แต่เพราะอะไรไม่รู้ ‎เราไม่ค่อยยกเรื่องมะเร็งมาพูดกัน
‎เป็นโรคที่ต้องกระซิบคุยกัน
‎อย่างโรคอ้วน ความดันโลหิตสูง เบาหวาน
‎สาเหตุการเสียชีวิตหลักของประเทศนี้
‎แต่การพูดถึงโรคเบาหวาน ‎ไม่เคยเป็นสิ่งต้องห้าม "นี่ใใ.
‎หลุยส์ที่รัก จะว่ายังไงดี
‎เอ่อ...
‎ถ้าเธอต้องการอะไร...
‎ยกเว้นอาหารนะ ถ้าเธอต้องการอะไร ‎ก็บอกเราได้นะ"
‎มันไม่เคยเป็นแบบนี้
‎หลุยส์ไม่ต้องเจอเรื่องแบบนี้
‎ไม่ได้จะบอกว่าโรคนี้มันไม่แย่นะครับ มันแย่
‎แต่เราเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน ‎แล้วเราก็ไม่เคยคุยกันเรื่องมะเร็งเลย
‎ยกมือหน่อยครับ
‎ไม่ต้องอาย ถ้าคุณ...
‎เป็นผู้ป่วยโรคมะเร็ง ‎หรือรู้จักผู้ป่วยโรคมะเร็ง
‎ยกมือขึ้น ยกค้างไว้ครับ
‎ยกค้างไว้ อย่าเพิ่งเอาลง
‎คนที่ไม่ได้ยกมือ ลองดูรอบตัวนะครับ
‎ดูว่าพวกเขามีกันเยอะแค่ไหน
‎มะเร็งมีจริง
‎ขอบคุณครับ แต่เราไม่ค่อยยกมาพูดกัน
‎มันเป็นกระบวนการที่แย่มาก
‎กระบวนการที่ทำให้ครอบครัวคุณ ‎ร่วมแรงร่วมใจกัน ไม่ก็แยกย้ายกันไป
‎โชคดีที่ครอบครัวผมร่วมแรงร่วมใจกัน
‎เราร่วมแรงร่วมใจกัน ผมว่าเรา...
‎มีสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น
‎กลุ่มวอตส์แอปสี่กลุ่ม
‎ครอบครัวเดียว กลุ่มวอตส์แอปสี่กลุ่ม
‎ลองเปิดกลุ่มครอบครัวคุณดูสิ ‎กลุ่มนรกในมือถือคุณนั่นแหละ
‎คูณสี่เข้าไป นั่นแหละที่ผมต้องเจอ
‎แน่นแฟ้นมาก มีกลุ่มที่ญาติอยู่กันครบ
‎พี่น้อง พ่อแม่
‎ลุง หมา...
‎ทุกคนเลย
‎เป็นกลุ่มที่ทำให้ฮึกเหิมมาก
‎"แน่นอน เราจะสู้มันไปด้วยกัน ‎ทุกอย่างต้องเรียบร้อย
‎'มะเร็ง' สะกดด้วย 'ม' ‎ย่อมาจาก 'ไม่กลัว'"
‎นั่นแหละบ้านผม
‎แล้วก็งอกมาอีกกลุ่ม ที่มีสมาชิกน้อยลง
‎บอกว่า "เราว่าเจ้าหมานี่ไม่ไหวเลย
‎อย่าไปบอกมันนะ เรามาคุยกันในนี้แล้วกัน ‎อย่าไปบอกเจ้าหมาล่ะ"
‎แล้วก็มีอีกกลุ่ม เป็นกลุ่มเล็ก ‎ที่ต้องคอยเอาใจใส่
‎มีคนออกไปเรื่อยๆ
‎"คนนู้นคนนี้ออกจากกลุ่ม"
‎แล้วก็กลุ่มสุดท้าย กลุ่มที่ผม ‎ใช้ส่งมีมไว้ดูเอง อะไรทำนองนั้น
‎ไว้ให้ผมใช้เป็นแรงบันดาลใจ
‎การมีครอบครัวแน่นแฟ้นก็แปลกดีนะครับ
‎ที่น่าขำก็คือ ในสถานการณ์ ‎ไม่พึงประสงค์นี่แหละ
‎ที่ครอบครัวผมแน่นแฟ้นที่สุด
‎แปลกมาก พิลึกมาก
‎หมอต้องขอบริจาคเลือด ‎เพื่อใช้ผ่าตัดพี่ชายผม
‎ผมไม่รู้นะว่าคุณรู้อะไรเกี่ยวกับ ‎การผ่าตัดหลอดอาหารบ้าง มัน...
‎สาหัสมาก
‎หมอจะผ่าหลอดอาหาร ‎ออกไปพร้อมเนื้อร้าย
‎แล้วเอาเนื้อช่วงท้อง ‎มาทำหลอดอาหารให้ใหม่
‎มันทำได้แล้วนะครับ
‎คุณไปบอกหมอได้เลยว่า ‎"ผมอยากได้มือตรงนี้ นะหมอ
‎ดูผมโบกมือกลางหน้าผากสิ!"
‎ซึ่งการผ่าตัดครั้งนี้ ‎จำเป็นต้องขอบริจาคเลือด
‎พี่ชายคนหนึ่งโพสต์ลงกลุ่ม
‎"ฉันไม่บริจาคนะ ฉันเลือดน้ำเงินแท้"
‎คือ ขอโทษนะ
‎พอผมอ่าน
‎ในฐานะตลกประจำครอบครัว...
‎ผมรู้สึกว่านี่มันหยามกันชัดๆ
‎"เฮ้ย นายเป็นวิศวกร!
‎ก็ทำหน้าที่วิศวกรไปสิ อย่ามาแย่งหน้าที่กัน!"
‎ผมโกรธมาก คิดว่า
‎"ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องตัดมุกพี่ให้ได้
‎ฉันต้องตบมุกให้ฮากว่า"
‎ก็เลยพิมพ์ไปว่า
‎"ฉันไม่บริจาคนะ เพราะฉันเป็นซิฟิลิส"
‎ไม่สนอะไรทั้งนั้น
‎ผมลืมดูว่าในกลุ่มที่พิมพ์ลงไปนั้น ‎มีเด็กอยู่ด้วย
‎เด็กๆ ถามว่า
‎"คุณอา ซิฟิลิสคืออะไรเหรอ"
‎"ไม่ต้องห่วงนะพี่ ฉันค้นอยู่ ‎นี่ไงเจอรูปแล้ว"
‎แล้วก็แปะรูปมาในกลุ่ม
‎การบริจาคเลือดนี่ยากมากเลยนะครับ
‎ขอวีซ่ายังง่ายกว่า
‎อย่างน้อยก็ยังมีความหวังว่าจะได้
‎เขาจะให้ตอบแบบสอบถาม
‎มีคำถามเยอะมาก ‎คำถามแรกๆ ก็เป็นกันเองมาก
‎แบบสอบถามบริจาคเลือด ‎เหมือนจะบอกว่า "จัดมาเลย
‎เลือดกรุ๊ปอะไรก็มาเถอะ บริจาคเลย"
‎แล้วคำถามก็จะสอดรู้สอดเห็นมากขึ้นเรื่อยๆ
‎คำถามแรก "วันนี้คุณสบายดีหรือไม่"
‎"ก็ดีนี่"
‎"ก็ดี ถึงจะมีเรื่องมะเร็ง แต่ก็...
‎ขึ้นต้นด้วย 'ม' ย่อมาจาก 'ไม่กลัว' ไง"
‎คำถามต่อไป
‎"คุณมีไข้หรือไม่
‎คุณมีน้ำมูกหรือไม่ คุณรู้สึก..."
‎"ไม่นะ รู้สึกแข็งแรงดี"
‎"คุณมีอาการปวดท้อง ‎ปวดกระเพาะ ปวดลำไส้บ้างหรือไม่"
‎"ไม่เลย"
‎คำถามต่อไป "คุณรักเพศเดียวกันหรือไม่"
‎"เอ้า! จะมาขึ้นเสียงใส่ฉันทำไม ‎เจ้าแบบสอบถาม"
‎ผมไม่ได้เป็น
‎แต่ถ้าเป็นล่ะ
‎ถ้าคุณเป็นเกย์ ในเส้นเลือดจะมีกาแฟปั่น ‎แทนที่จะเป็นเลือดหรือไง
‎"ไม่เป็น
‎แล้วผมก็รู้สึกไม่ค่อยดีแล้วแฮะ ‎ลดเหลือครึ่งคะแนน
‎ผมจะตอบแบบสอบถามตามตรง เอาละ"
‎คำถามต่อไป ผมสาบานว่า ‎มีคำถามข้อนี้จริงๆ
‎"คุณเคยใช้เซ็กซ์ทอยเปื้อนเลือดหรือไม่"
‎อะไรกันเนี่ย
‎คือผมรู้ว่ามันคืออะไร ‎แต่นี่มันอะไรกัน
‎ฟังดูขัดแย้งเหมือนพรรควุฒิสภา
‎เซ็กซ์ทอยเปื้อนเลือดนี่มันอะไรยังไง
‎คุณไปเซ็กซ์ช็อป ซื้อดิลโด ‎เอาไปจุ่มเลือด...
‎แล้วบอกว่า "ไม่สนแล้วโว้ย ‎ฉันใช้มันทั้งแบบนี้แหละ"
‎"ไม่เคย"
‎คำถามต่อไป "คุณถูกข่มขืน ‎เมื่อไม่นานมานี้หรือไม่"
‎อย่าเพิ่งไปสน "ข่มขืน"...
‎"เมื่อไม่นานมานี้" เหรอ
‎แบบสอบถามนี้ความจำสั้นจริงๆ ‎ไม่ต่างจากเม็กซิโกเลย เดี๋ยวเดียวก็ลืม
‎แย่จริงๆ
‎"เมื่อไม่นานมานี้"!
‎ที่แย่ที่สุดก็ตอนที่อ่านคำถาม ‎"คุณถูกข่มขืนเมื่อไม่นานมานี้หรือไม่"
‎ผมตอบ "ใช่...
‎ผมเพิ่งเล่นฟีฟ่าแล้วแพ้มาเมื่อวันก่อน! ‎ที่เหลือคงไม่ต้องเล่า"
‎ถึงงั้นก็เถอะ...
‎ผมไม่ได้บริจาคเลือด ‎แต่ผมไม่บอกหรอกว่าเพราะอะไร
‎ไม่เอาไม่เผือก
‎ผมเข้าไปในห้องพักของพี่ ‎ที่โรงพยาบาล คิดว่า...
‎นี่เป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด ‎ในกระบวนการรักษา
‎วินาทีที่เขาพาตัวพี่ไปห้องผ่าตัด
‎มันหนักหนามากนะ การที่ต้องเห็นคน
‎ที่คุณรักมาก ถูกนำตัวเข้ารับการผ่าตัด
‎ที่มีโอกาสรอด 50%
‎โอกาสตาย 50%
‎ศูนย์เปอร์เซ็นต์ไม่ออกความเห็น ‎ลองนึกดูสิครับ
‎มันเป็นข้อมูลดิบ ซึ่ง...
‎พยาบาลพาตัวพี่ชายผมไป
‎ซึ่งพวกเราก็มีปฏิกิริยาแตกต่างกันไป
‎นี่เป็นอีกหนึ่งบทเรียน
‎เรามีปฏิกิริยาต่อมะเร็งแตกต่างกันไป
‎จะเล่าเรื่องตลกก็ได้ ‎จะร้องไห้ก็ได้
‎ซึ่งก็ไม่แปลกอะไร ‎เราควบคุมไม่ได้หรอก
‎เพราะเราถึงต้องคุยกันเรื่องมะเร็ง
‎เรื่องตลกช่วยให้เรารับมือ ‎สิ่งที่เราไม่เข้าใจได้
‎พวกเขาพาพี่ชายผมไป
‎บางคนเริ่มร้องไห้ บางคนก็เริ่มคุยกัน...
‎ผมเหรอ ผมไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ผมต้องไปยืนพิงกำแพง
‎ผมหายใจไม่ออก
‎ผมสาบานได้ว่า
‎นี่แหละคือความสำคัญของการที่ ‎ครอบครัวมาอยู่กันพร้อมหน้า
‎ขณะที่ผมอยู่ในช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต
‎แล้วจู่ๆ หลานอายุ 12 ขวบ ‎ก็สังเกตเห็นผมจากอีกฟากห้อง
‎เดินเข้ามาหา
‎แล้วกอดผม...
‎ให้แน่นที่สุดเท่าที่มีใครเคยกอดผมเลย
‎อ้อมกอดเปี่ยมความรักที่สุดที่ผมเคยได้รับ
‎อ้อมกอดที่จริงใจที่สุดที่ผมเคยได้รับ
‎แล้วบอกว่า "คุณอา...
‎ไม่ต้องห่วง
‎คุณอาต้องหายจากซิฟิลิสได้แน่ครับ"
‎ยอดมาก
‎ก็เด็กน่ะนะ
‎ผมก็อยาก...
‎บอกว่าเรื่องนี้จบดีอยู่หรอก
‎แต่น่าเสียดาย พอผ่านไปหนึ่งปีครึ่ง
‎จากที่มะเร็งหลอดอาหาร ‎เปลี่ยนชีวิตพวกเราไปตลอดกาล
‎ทั้งของผม และของญาติๆ
‎เปโดร พี่ชายผมก็เสียชีวิต
‎หลังจากทำเคมีบำบัด 10 ครั้ง ‎รักษาด้วยการฉายแสงอีก 40 ครั้ง
‎หลังจากเข้ารับการผ่าตัด
‎ซึ่งอาการเขาก็ดีวันดีคืน
‎และไม่เคยเลย
‎ตลอดหนึ่งปีครึ่งที่รับการรักษา ‎เขาไม่เคย
‎หยุดมอบความรักให้เราเลย
‎เขาไม่เคยหยุดรักเราเลย
‎เขาไม่เคยหยุดให้กำลังใจเราเลย
‎ผมอยากเล่าเรื่องนี้เพื่อให้คุณรู้
‎ว่าใจเขายิ่งใหญ่แค่ไหน
‎เรารักษากันมาได้ราวสามในสี่
‎เขาผอมลงมาก เป็นปอดบวม
‎เราเลยนำตัวเขาส่งโรงพยาบาล
‎คืนนั้น ผมเฝ้าเขาอยู่ที่โรงพยาบาล
‎แล้ว...
‎ขณะที่พยาบาลเช็ดตัว และแต่งตัวให้เขา
‎พวกเขาคุยกัน ‎เปโดรเป็นคนคุยเก่ง
‎แล้ว...
‎เขาถามพยาบาล
‎"คุณรู้จักอเล็กซ์ เฟอร์นันเดซไหม"
‎พยาบาลถามว่า ‎"ไอ้กระจอกนี่มันใครเหรอ"
‎ผมไม่โทษเธอหรอก
‎แล้ว...
‎พี่ผมก็เล่าให้พยาบาลฟัง
‎"ไม่รู้เหรอว่าเขาคือใคร ‎เขาคือคนที่นั่งรออยู่นอกห้อง
‎เขาเป็นตลก
‎จริงๆ แล้ว เขาเป็นตลกที่เจ่งที่สุดในโลก"
‎ซึ่ง...
‎ถ้าเปโดรพูดแบบนั้น...
‎ผมก็เชื่อนะ
‎ขอบคุณมากครับ
‎ราตรีสวัสดิ์
‎(เขียนบทและแสดงโดย อเล็กซ์ เฟอร์นันเดซ)
‎ขอบคุณมากครับ ‎ขอบคุณที่มากันนะครับ!
‎ไอ้มะเร็งบ้า! ราตรีสวัสดิ์!
‎(ด้วยความอาลัยถึงเปโดร ‎พี่ชายที่เจ๋งที่สุดในโลก)
‎คำบรรยายโดย ฐิติคมน์ ญาณสมบัติ