Downloaded from YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
DÜNYANIN EN İYİ KOMEDYENİ
Şakalara başlayalım, olur mu?
Ben Alex Fernández, dünyanın en iyi komedyeni.
Çok teşekkürler.
Evet.
Niye o kadar güldün ki?
Sorun değil.
Böyle deyince kiminiz inanmadı;
"Twitter'a bir gireyim de gör,
çıkınca ne yazacağımı biliyorum." diye düşünenler oldu.
İnanmadınız, biliyorum.
Dünyadaki en iyi komedyen olduğuma
inandırmak zor
ama bu benim işim.
Kolay olmadı.
Ofiste yedi yıl çalıştıktan sonra
işten ayrıldığımda başladı. Yedi yıl.
Yedi yıl.
Çok uzun bir süre. Yedi yıl! Çok fazla.
Var olmaktan başka yedi yıl bir şey yapan var mı?
Bu yüzden ilkokul altı yıldır. Yeterince fazla.
Bir gün canıma tak etti,
patrona konuşmamız lazım dedim.
Bir konferans odasına gittik ve ona dedim ki;
"Patron şimdi..." Hayır, yumruk atmadım.
Konuştuk. Maço birileri "Yumruk at" diyebilir.
Hayır, bekleyin.
Dedim ki, "Patron,
işi bırakıyorum. Komedyen olacağım."
Patron iki kelime söyledi.
Sahnedeyken asla unutmam,
bu gece de aynen aklımda taşıyorum...
Dedi ki; " Ha siktir!"
Kadın "Ha siktir!" dedi bana.
Çünkü bana inanmadı. Peki neden inanmadı?
Bilmiyorum ama iki hafta önce birisi daha işten çıkmıştı
"Güreşçi olacağım" deyip.
İşte böyle.
Eski patronum kırık hayallerin kuyusuydu.
Herkes ona para attı.
"Muhasebeci olmak değil, astronot olmak istiyorum."
Şiirsel buldum. Küçükken güreş severdim.
Meksika güreşi, şovmenlik dolu!
Mesela ağabeyimin
beni ilk kez Arena México'ya götürdüğü zamanı unutmam.
Harika bir yer.
Meksikolu değilsen buraya gelince
eşyalarına sahip çık...
Ama Arena México'ya kesin git, harika bir yer.
Hatırlıyorum da görünce inanamamıştım. Dedim ki;
"Ağabeyciğim!
Burada yaşıyorlar."
Çok saf ve masumdum.
Güreşçi oyuncaklarını oyun bitince
oraya saklardım.
Bana göre hepsi orada yaşıyordu.
Ringin altında.
Perro Aguayo, karısı, hepsi orada kalıyor.
Gördüklerime inanamadım.
Ve orada, ringin bir köşesinde,
Místico parlıyor.
Místico, böyle parlıyor.
Düşünsene. Orada duruyor, aynı böyle.
Místico oradaydı.
Místico parlar, değil mi?
Maskesi, pantolonu, göğsü.
Kimse neden bilmez
ama göğsü parlar, herif âdeta sim terliyor.
Oğlu çok mutlu olmalı.
"Baba, projemi bitirdim." "Bir süsleyeyim oğlum.
M harfi kalmış. İşte böyle."
Hayır.
Ağabeyim dedi ki "Bu kadar değil.
Güreşçilerle konuşabilirsin." Bunu bilmiyordum.
İlk kez oradaydım.
Bu Meksikolulara has bir şey.
Buralı olmadan anlaşılmaz.
Uzaklardan gelen var mı?
Kuzey Meksika'dan mı?
Nerelisin?
-McAllen, Teksas. -McAllen, Teksas.
Monterrey'den yani, değil mi?
Nereden...
Tamam. McAllen, Teksas'tan, harika.
Nereden geliyorsunuz? Sen?
Biri Nuevo Leon diğeri Monterrey.
Böyle olmaz ama.
Biriniz kökenini inkâr ediyor.
"Nuevo Leon'un tüm eyaletinden geliyorum."
Tamam, tamam. Bakın, bu Meksikolulara has.
Anlamayacaksınız ama
adamın biri yukarı çıktı.
Místico da ringde,
ona bağırıp maçın ortasında sesleniyor.
"Místico!
Místico!
Místico!"
Ama Místico bakmıyor.
Adamı görmezden geliyor...
Millete götünü dönmüş.
Kalçalarda bir onay işareti.
"Místico!
Místico!
Místico!"
Ama Místico dönmedi.
Onu mistik yapan da bu herhâlde.
"Místico!
Místico!
Místico!"
Sonra Místico döndü.
Adam da ona "Siktir lan Místico!" dedi.
Ne güzel.
Meksika'm.
Meksikolulara has evet.
Meksiko'da hep birbirimize bağırırız.
Şakayı anlamadın biliyorum.
Merak etme, sadece senin
aynı şakanın Monterrey versiyonu var.
Bu gece, aynı şakanın...
Monterrey versiyonu, sırf ikinize.
Diğer herkese hakaret,
ama siz ödül. Bu gece...
aynı şaka,
Monterrey.
Aynı espri...
ama Monterrey. Aynen.
"Místico!
Místico!
Místico!"
Ama Místico dönmez.
Millete kıçını dönmüş, duymuyor.
Kalçalarda birer onay işareti.
"Místico!
Místico!
Místico!"
Ama Místico dönmüyor.
Onu mistik yapan da bu.
"Místico!
Místico!"
Místico sonra döner...
adam da der ki "Siktir lan, amcık!"
İşte böyle.
Ne güzel.
Sonra büyümeye başladım...
...dünyadaki en iyi komedyen olarak.
Yetişkin olmanın ne olduğunu öğrendim.
Anladım yani.
Küçükken yaptığın aptallığı kavramak. Büyümek bu.
Küçükken aptalca şeyler yapmadım diyorsan
hâlâ olgunlaşmamışsın.
Çok aptalız.
Aptal doğuyoruz. Okula gideriz ki,
aptallığımızı atalım.
Doğa bilgedir.
O bilir ki,
hepimiz aptalız.
Bu yüzden korur, kollar.
Elinizi kaldırın, utanmayın,
birinci kattan düşüp zarar görmemiş birini tanıyanlar kaldırsın.
Nerede bizimkiler?
Tamam, bir kaç kişi var.
Gözlüklü arkadaşım. Merhaba, adınız ne?
Emanuel.
Sen mi düştün, başkası mı?
Sendin, değil mi? Tabii!
Şöyle diyebilirsin, "Düşen benim."
Tamam. Nasıl düştün, Emanuel?
Merdivenden...
düştün yani.
Merdiven yokmuş.
Köpekler anlamaz ya hani bazen.
Birinci katta mıydın?
Merdiven vardı ama aldılar. Nerede oldu?
Lego'dan bir evde falan mı?
Ama zihnin almadı,
dedin ki "Merdiven hâlâ orada."
Sonra da aşağı.
Bu olay olduğunda
kaç yaşındaydın? Altı mı? Peki.
Ailen de aptalmış, değil mi?
"Merdiveni alın, ne olabilir ki?
Çocuk farkında. Görebiliyor. Bir şey olmaz." demişler.
Ama sana bir şey olmadı, değil mi, Emanuel? Neyse ki buradasın.
Sevindim. Bakın...
çocuğun düşmesi komik demiyorum.
Tam tersine çok komik.
"Çocuklar lastikten yapılma" derler.
Çocuk düşüp zıplar.
Ve...
"Gidip gazoz falan alalım" der.
Umursamazlar.
Ama annesi histerik, "Düştü!
Küçük Emanuel'im düştü!
Birinci kattan. Merdiven yok.
Bilmem, düştü işte.
Temizlemeye götürdük. Ne oldu bilmiyorum!
Şok oldum.
Şok. Tansiyonuma bak.
Evet, üniformalıydı. Tam bir geri zekâlı.
Yarın sana üniforma yok!"
Çocuklar bunu yaşar.
Genelde kazasız atlatırlar.
Öte yandan yaşlılar böyle düşemez.
Evet. Yaşlılar bilge olduğundan değil, dikkatliler.
Bir yaştan sonra Ebola ve yere düşmek aynı şey.
Aynı şey. Yaşlı birinin düşmesi komik değil.
Çok komik çünkü...
yavaş çekim.
Giriş, çatışma, sonuçlar.
Sorular, cevaplar, hepsi bir arada olur.
Adam böyle..."İşte geldik.
Bu işi de hallettim. Hodri meydan!
Dükkâna gitmek bütün günümü alır. Başlayayım!
Kahretsin!
Kahretsin! Bu taş kaldırım da ne?
Neler oluyor? Hesaplayamadım. Bu da ne...
Evet, başladı.
Düşüş başladı.
Birinci gün.
Eğilmek gibi ama daha hızlı. Hadi bakalım.
Biri yardım etsin!
İmdat! Üniforma var bende de.
İş kıyafetim bu! Yardım edin!"
Demek istediğim, aptallığımızı paylaşmamız iyi
çünkü böyle büyüyoruz. Emanuel...
artık yetişkinsin. Tebrikler.
Favori aptallıklarımdan biri;
ilk sarhoşluğum.
16 yaşındayken oldu.
Yaşınız küçükse içmeyin.
Bir şey yapmayın. Var olmayın.
16 yaş çok kötü.
Bu hikâyede üç kahraman var: ben ve iki arkadaşım.
Biri Miguel. Diğer adamın adı bu değil
ama olaydan sonra Vomitrón diyoruz.
Ben, Miguel ve Vomitrón. Üçümüz takılıyoruz.
Maceraya hazırız. Sinema biletlerimiz var.
Birden, Miguel'e aptallık malum oldu.
Nasıl bir şey bilir misiniz?
Buradan geliyor, bu beyin lobundan.
Aptallığın geldiği yer.
Değil mi? İnsana şunları düşündürür;
"Patikadan aşağı sürsek ne olur?
Miguel'in müthiş planı neydi? Çok basit.
Bizi sinemaya bırakıyorlar, giriyormuş gibi yapıyoruz
ama sonra dükkâna gidiyoruz,
alkol alıp, sonra taksi tutuyoruz, oradan
Gordo'nun partisine.
45 dakikada içebildiğimizi içip...
sinemaya dünüyoruz. Hiç bir sorun çıkmaz.
Siyasetçiler bile bunu düşünemez.
Kusursuz plan. Ciddiyim.
Bizi sinemaya bıraktılar,
giriyormuş gibi yaptık.
Böyle küçük adımlarla...
Taksiye bindik, markete gittik,
çok ucuz bir içki aldık,
bir votka vardı...
O zamanlar Four Loko yok.
Gençler gülüyor.
Yaşlılarsa "Four Loko mu? Sensin loco!"
Merak etmeyin.
Açıklayacağım.
Four Loko bir içki
ya içmek ya da yerleri silmek için.
O ucuz votkayı aldık.
Şişesine uzaktan bakınca
etiketinde Rus bir adam var gibiydi,
sırtına post giymiş, geyik öldürüyor.
Vodkinski, işte!
Ama yakından bakınca Monterreyli biri...
...kürk giymiş."Donuyorum." diyor.
Monterrinski.
Biraz da üzüm suyu,
üzüm suyu da değildi, iğrenç mor şeydi.
Biraz çerez,
sonra da Gordo'nun gençler için partisine gittik.
Aramızda genç var mı?
Sizden nefret ediyorum.
Hayatımın en kötü anları. Korkunç.
Bütün gün azgınsın.
Paran yok, öz güvenin yok. Hiçbir şeyin yok, korkunç.
Partiye gittik.
O yaşta hepimiz yetişkin olmak isteriz.
Korkunç. Yani kızlar orada;
"İğrenç."
Biyolojiden nefret ediyorum.
Çok zor ve işe yaramaz.
İğrenç. Kitap tersmiş. Çok aptalım."
Herkes dans ediyor,
ama tuhaf bir şey, daire olmuşlar, ritüel gibi.
İki kişi ortada rezil olup geri dönüyor.
Sen de aptal aptal oradasın.
En kötüsü ne biliyor musunuz?
Hep bir soytarı vardır, herkes de onu sever.
"Carlitos geliyor mu?" "Çok komik biri."
"İşte orada!"
"Umarım o dansı yapar."
"Hadi, Carlitos."
"Çok komik biri."
"Evlatlık olması çok kötü."
Çocuklar çok acımasız.
Evlatlık çocuklara bir alkış!
Her neredeyseniz.
Evlat edin, satın alma. Yani...
Gordo'nun partisinde içiyoruz.
İçebildiğimiz kadar içtik.
Üçümüz bir litre falan.
Tamam!
Birden alkol beni çarptı.
Hayatımda ilk kez,
canavarın karnımdan çıktığını hissettim.
Sanki buradan,
çıkıyormuş gibi.
Hayatını kontrol eder.
"Geldim, Alejandro, ben alkol."
"Ne yapıyorsun?" "Boşanana kadar burada olacağım."
"Her şey dönüyor. Ne oluyor? Yardım edin!"
Ama iyi gidiyor gibiydi.
Sinemaya bıraktılar.
Her şey plana uygun. Sinemadayız, sarhoşuz.
"Efendim, bayan?
Neye bakıyorsun? Ne? Git işine!
İş güzel. Bir öpücük ver."
Ama bir şeyi unuttuk, Vomitrón'un annesi bizi alacak.
Kenara çekti.
At arabası mı bekliyorduk bilmiyorum.
Annesi geldi.
Üçümüz de sarhoşuz.
Problem o zaman başladı.
Aptallık başladı.
"Sarhoşuz dostum! Neden bunu yaptık?"
"Ne yapacağız?"
"Ağzına para koy, geçer."
Orada kumbara gibi olduk.
Neyse ki bozukluğumuz var!
Miguel kalkana kadar
devam ettik.
"Sakin olun.
Bir planım var.
Bu 47 yaşındaki kadını kandırabiliriz.
Çocuk oyuncağı.
Anneni kandıracağım.
Planım var. Nefesimizi tutalım."
"Gördün mü?" "Tamam."
"Mükemmel."
"Film nasıldı?" "Pardon, sarhoşuz da!"
Planımız on saniye sürdü.
Vomitrón'un annesi sinirlendi.
Bariz soruyu sordu, "İçtiniz mi? Hayır dedik.
Ondan sonra yetişkinle müzakere başlıyor.
Evet, önce "İçmedik" diyorsun. Yetişkin sinirlendikçe
müzakereyi ateşlendiriyorsun.
İmparatorluklar böyle kurulur.
Maya İmparatorluğu böyle başladı.
"İçtin mi?" "Hayır, aptal kadın!"
"İçmedin mi? Üstü çıplak!" "Tamam...
Olabilir!
Biraz...
Biraz içmiş...
...olabiliriz.
Üç pipetle küçük bir tane.
Ama ince pipetlerle, efendim."
Kaplumbağalara bir şey olmamışken.
Bir tek içtik.
"Bir mi? Kokuyorsun!"
"Tamam, orta boydu. Oldu mu?"
Müzakere devam ederken, şöyle bir durdum
durumu kavramak için. Berbat bir arabadayız.
Eski, çirkin bir Cutlass modeli.
Cutlass olduğu için zaten içki kokuyor.
Fabrikadan çıktığı gibi. "Brendi kokusu"
Cutlass'dayız, yağmur başladı. Annesi bağırıyor.
Vomitrón orada oturmuş, bilgiyi alıyor.
"Evet, anne."
Miguel uyukluyor...
"Benim annem değil!
Sorun değil, beni germez."
Radyoda "La California de las Sirenas" var. Hayal edin.
16 yaşındasın, ilk kez sarhoşsun
ve o şarkı çalıyor.
Zihin karıştırıyor. Orada...
azar işitiyorum,
"İnanamıyorum. Nasıl yaparsınız?"
Oradayım...
Deniz kızları
Ay'da
"Evet efendim."
Sırılsıklam
Yıldızlar
Boyayla
Binlerce prenses dans ediyor...
Zordu, orada olmak çok zordu.
Vomitrón'un zorlanıyor, gördüm.
Kaskatı olmuş, çok tuhaf.
Tuhaf, jöle gibi, kafası sabit, bedeni oynuyor.
Kütle merkezi orası. Oraya odaklanıyor.
Annesi direksiyonu çevirince...
...birden kasis.
Odaklanmış.
Aniden kafası hareket etti.
Düdüklü tencere düdüğü gibi.
Fasulye hazır!
Pencereyi açmak istedi.
Ama araba eski, değil mi?
Bir türlü inmedi.
Santimetre başına sekiz tur.
Sonra tekrar yukarı... tuhaf.
Yarıya kadar açılınca,
sarhoşluk hayatımda gördüğüm
en etkileyici kusmuk geldi.
Kulağa sadece bu geliyordu...
Hepsi bu.
Bu kadar.
Mesela bir litre soda düştüğünde.
Böylesi değil...
Hayır.
Bu da değil...
Hayır.
"Saçımı tut, dostum" da yok.
Cidden, sesi duydum;
"Bir şeye mi çarptık ya?
Hayvanları ezmeyin, be!
İnsanlık çok bencil!"
Arkamı döndüm ve tüm ön cam
bununla kaplanmış.
Hem içi.
Hem dışı.
Bilimsel bir mucize!
Kusma ön cama çarptı,
dışarı çıktı ve
dışarıda "Güzelmiş" dedi ve geri geldi.
Her yer mor.
Arada beyaz parçalar.
Vomitrón bir şeyler de yemişti, bilirsiniz.
İşte Picasso'nuz, efendim.
Ki annesi bunu pek beğenmedi.
"Bu..."
"Hadi anne, sakin ol..."
Kenara çekti.
Ve o zaman aptallığın daniskası başladı.
Çıldırdık. Onu ikna etmeye çalıştım.
"Hayır Bayan Vomitrón, olay şu...
Gordo'nun partisine gittik.
Gordo'yu tanıyorsun...
Yani, çok bayıcıydı, oraya vardık.
ve çok sıkıcıydı, esniyorduk.
Esnerken ağzımıza içki döktüler. Bu doğru."
Kadın delirdi. Durmadan bağırıyor.
O zaman Vomitrón...
İyi niyetiyle...
...sevgiyle...
...kalbinden gelerek,
annesine özlemini göstererek...
...ki durum annesini biraz yıpratmıştı...
Tişörtü çıkardı...
ve camı temizlemeye başladı.
Evet.
İçeriyi.
Ve biraz da dışını.
Orada durmuş,
Sahte marka tişörtüyle annesini
daha da sinirlendirdi.
Vomitrón'un tişörtlerini kim yıkıyor?
Kadın artık dayanamadı. Arabadan indi.
Bağırıyor, ağzına geleni söylüyor.
"Babanı da bu yüzden boşadım işte!
O da böyle yapardı!
Ona çekmişsin! Senden de nefret ediyorum!"
Öfkesini dökecek birini bulmaya çalışıyor,
Miguel uyumuş, beni görüyor.
Beni yakamdan tutuyor...
"Alejandro!
Ne düşünüyorsun?
Ne geçiyor aklından yahu?
"Ne mi düşünüyorum?
16 yaşındayım, düşünemem.
Cevap lazımsa bir şey söyleyeyim.
Bu çirkin Cutlass'ta
oğlun kusmuş, bağırıyorsun
bu da uyuyor, ne mi düşünüyorum?"
Binlerce prenses dans ederek...
Aramızda oyuncu var mı? Video oyunlarını severim.
Neredesiniz?
Bakirler orada hep.
Şöyle diyorsunuz...
"Bakir deme, doğru değil.
Yanlış bu.
Çok sevişmiyoruz sadece."
Artık sadece bakirler oynamıyor.
Oynayanlar şiddet yanlısı. Hepimiz deliyiz.
İki arkadaşın FIFA oynadığını gördünüz mü?
FIFA; futbol oyunu.
İki arkadaş, kontrolü kaybediyor.
"Selam dostum.
Odanda takılıp...
...FIFA oynayalım ister misin?"
Gelen cevap ne?
"Eline veriyim de gör!
Nasıl da çakacağım sana!
Becerip..." Bir dakika...
"Önce yemeğe çıkarsaydın." "Öyle bir..."
Korkunç.
Oyun şiddet içeriyor.
Şiddete sebep oluyor.
Biri gol atınca
tekrar oynatıyor...
...sadece golü atan durdurabiliyor ama.
Zalimce bir şey. Delilik.
Gol yemek küçük düşürücü bir şey.
"Gol!"
Keşke durdurabilsen bir şekilde.
"Şunu bir durdurayım."
"Gol!"
"Kes be!"
"Gol!"
Arkadaşın bırakmaz,
bu onun zafer anı.
Seninle dalga geçer. Acın hoşuna gider.
"Gol!
Gol!
Kimmiş bir numara?
Gol!
Sana bir hediye.
Doğum belgen. Baban benim. Gol!"
Korkunç, çok korkunç.
"Eline veririm." O ne demek?
Ne demek biliyorum ama bu niye?
Söylediklerimizi duymuyoruz.
Düşünsene.
FIFA maçı böyle bitmiş, güzel.
Değil mi?
Doğru.
Değil mi? "Tamam, güzel. sakin.
Sadece bir oyun.
Abartma. Merhaba, hanımefendi.
Hayır, FIFA oynuyoruz. Takılıyoruz.
Ekmek ve peynir harika olur.
Ona sos yok.
Evet, efendim."
"Hadi ama kes ağlamayı.
Evet, senin suçun.
Bu senin suçun. Merdiveni çektiler diye
ilk kattan düştüğünden beri koordinasyonun yok."
Dünya, fikirlerin dünyası.
Herkesin bir fikri var.
En iyi komedyen deyince ne düşündüğünüzü biliyorum.
Bir fikir var.
Hepimizin bir fikri olması normal.
Ama bence biraz fazla.
Belki bilmiyorsunuz ama porno sitelerinin yorum bölümü var.
Orada...
porno sitesinde
yorum bölümü var.
Yorum yapılıyor.
Pantolonu inik birinin düşüncesine saygı mı duymalıyım?
Biraz tuhaf, "Hayır, kabul etmiyorum."
Neyimiz var? Herkes yorumcu.
Porno var ve yorum bölümü var.
"Kadında tutku yoktu."
Affedersin Guillermo del Toro...
bu başyapıtı beğenmediysen.
"Sonunu beğenmedim."
"Sonunu beğenmedim." Aynen bu yazıyor.
Ayrıca biliyoruz ki
tüm pornolar aynı bitiyor.
Hepsi aynı.
Hepsi üzüntüyle bitiyor.
Hepsi de bittiğinde...
ağlıyor oluyorsun.
"Sonu beğenmedim."
Bu beni düşündürdü.
Evet, porno filmin
daha sanatsal bir sonu olsaydı harika olurdu.
Sen işini görürken,
filmin sonu da
sinematik bitse, hoş olurdu.
Sen pornonu izlerken, adam da orada...
Oradadır yani.
Kız da orada.
"Ölüleri görüyorum."
Harika olur.
Öyle de denebilir.
Ama herkesin bir fikri var ve bunu
umursamıyor olmamda
yetiştirilme şeklim etkili.
Sanırım büyük bir ailede doğduğum için
görüşleri beni etkilemiyor.
Altı kardeşin en küçüğüyüm.
Altının altısı! En genci!
Herkes hep beni eğitmeye çalıştı. Herkesin fikriyle büyüdüm.
Küçükken bir keresinde
Dedim ki; "Baba!
Oyuncu olacağım."
Babam da içten bir şekilde
oğlunu motive ederek, sevgi dolu bir şekilde dedi ki;
"Gey olacaksın o zaman!
kardeşin gibi bir mühendis,
diğeri gibi mühendis ya da öteki gibi mühendis olsana!"
"Psikoloğum." "Mühendisleri konuşuyoruz!"
Parantez, altı kardeş.
Yani bizimkiler altı kez sevişmiş. İğrenç!
En az altı kez.
En azından altı kez babam anneme "Gel bebeğim." demiş. Altı kez!
Bu fikirlerle büyüdüm ama söyleyeyim...
Ama hayaliniz varsa, bir şey yapmak,
bir şeyi değiştirmek istiyorsanız
yanınızda hep birisi olsun.
Neyse ki kardeşlerim arasında
bana her zaman destek veren biri vardı.
Hayatta, sizi koşulsuz destekleyecek
birini bulmak zordur.
Bence bunun şunla ilgisi var...
Garip gelecek biliyorum,
ama bence engelli doğmasıyla ilgiliydi.
Arkada gülen oldu, hoş.
"'Özürlü' dedi, gülelim.
Komik bir kelimeymiş."
Garip gelebilir ama kardeşim Pedro engelli doğdu.
Onda serebral palsi vardı.
Yani hem zihinsel hem de fiziksel olarak engelli.
Hep 12 yaşında bir çocuğun zekasına sahipti.
Düşünürseniz yedi yaşındayken bir dâhiydi.
Mesele o değil.
Karıştırmayalım.
Mesele şu, şerefsizi herkes severdi.
Hep desteklerdi. "Oyuncu mu olacaksın? Ol."
Sevgi doluydu, hep
Dinleyin şimdi...
Sinemaya gittik.
Gerçek Kötüler'i izlemeye götürdüm, hoşuna gitti.
Bu kadar sevgi doluydu işte.
Her zaman beni destekledi. Böyle birisi olmalı.
Hep komedi devasa bir merdivendir derim,
bir sürü basamaklı.
Yavaş yavaş çıkacaksın ve bir desteğin olacak.
İlk gösterin çok önemli bir adım.
Gördünüz mü bilmem ama bir kaç yıl önce bir gösterim oldu
Netflix'te.
Belki izlemişsinizdir.
Bazılarınız görmüş. Güzel.
Evet, sizi suçlamıyorum, harika değildi.
Daha iyiye gidiyor...
Yayınlandığı günü hatırlıyorum.
Çok özel bir gündü.
Hermosillo'daydım,
turnenin son günü.
Turneye kimse gelmemişti.
Bir tur,
kimse gitmedi.
Otuz beş kişi sanırım.
Yani bütün şehirleri toplarsan.
Otuz beş kişi.
Gösteri bitti, harikaydı, ben de otele gidiyorum.
Hermosillo'da yapacak bir şey yok ve...
O gece telefon geldi,
ve hayatımı değiştirdi.
Ablam aradı.
Dedi ki; "Biliyorum...
gösterin bugün çıkıyor ve çok önemli,
ama sana bir haberim var.
Kardeşimiz, Pedro
özofagus kanseri varmış."
Ve...
Ne düşündüğünü biliyorum.
Diyorsunuz ki; "Drama bağlayacak".
Evet, dramatikleşecek.
Selam, parayı kansere verdin.
Hadi bakalım.
Kanser Diyarı'na hoş geldiniz.
Garip bir şey, bunu söylediler
ilk düşündüğüm; "Neden?" oldu.
"Neden?" sorduğun ilk soru bu.
"Yalan söylemeyen,
madde kullanmayan, içmeyen, sevgi dolu kardeşim.
Neden Trump değil de, o?" Aklıma geldi.
Bunun cevabı da yok çocuklar.
Kanserden bahsetmem garip ama bence
kanserden bahsetmeliyiz,
yaygın bir hastalık.
Ama nedense kimse kanserden bahsetmiyor.
İnsanlar bunu fısıldıyor
Obezite, hipertansiyon, diyabet,
en büyük ölüm sebebi.
Ve diyabetin tabu olduğunu hiç görmedim.
"Luis, ne diyebilirim ki?
Şey,
bir ihtiyacın olursa...
Yemek dışında, ne istersen yanındayız."
Böyle olmuyor.
Luis'e böylesi olmaz.
Korkunç bir hastalık olmadığını söylemiyorum.
Ama bununla yaşamayı öğrendik ve kanserden bahsetmiyoruz.
Elinizi kaldırın,
utanmayın,
kanser hastası birini tanıyorsanız.
Elinizi kaldırın ve biraz öyle kalın.
Yukarıda kalsın, indirmeyin.
Elini kaldırmayanlar çevresine baksın,
şu sayıya bir bakın.
Kanser var.
Ama konuşmuyoruz.
Çok çirkin bir süreç bu,
aileniz ya bir araya geliyor ya da parçalanıyor.
Biz bir araya geldik.
Tam olarak bir araya.
Bağlarımız güçlendi.
Dört WhatsApp grubu.
Aynı aile, dört WhatsApp grubu.
Aile grubunuzu düşünün, cep telefonunda ne yaşıyorsanız.
Dört'le çarp, o benim.
Herkesin olduğu bir grup var.
Kardeşler, ebeveynler,
amcalar, köpekler,
herkes.
Motive edici bir grup.
"Evet, savaşacağız, her şey yoluna girecek.
Kanserin 'K'si 'kuvvet' için!"
Böyleydi.
Daha küçük bir grup vardı.
"O kadar iyi değiliz.
Köpeklere söylemeyin. Dişimizi sıkıyoruz."
Ödeme gereken daha küçük bir grup vardı.
Birileri çıkıyordu.
"Şu ve şu gruptan ayrıldı."
Bir de kendime meme attığım bir tane vardı.
Motivasyon için. İşte böyle.
Sıkı bir ailede olmak garip.
İronik olarak, ailemin en sıkı dönemi
bu zor bir dönemdeydi.
Gerçekten de çok tuhaf.
Kardeşimin ameliyatında kan bağışı gerekiyordu.
Ameliyatını biliyor musunuz, bilmem. Bu...
çok zorlu.
Tümörle yemek borusunu da alıyorlar.
Midenizle yeni bir yemek borusu yapıyorlar.
Artık mümkün.
Doktora "Buraya bir el istiyorum," diyorsun.
"Bak nasıl da kullanıyorum."
Operasyon için kan bağışı gerekti.
Kardeşlerimden biri gruba yazıyor;
"Bağış yapmıyorum, asil kandanım ben."
Üzgünüm ama...
Bunu okuyunca
ailenin komedyeni olarak...
...hakaret gibi geldi.
"Mühendissin lan sen!
Devam et, benim işime karışma!"
O kadar kızgındım ki;
"Hayır, son sözü söylemeliyim." dedim.
"Şaka benim olsun."
Şöyle yazdım;
"Bağış yapmıyorum çünkü frengiyim."
Umurumda değil.
Gruptaki çocukları unuttum tabii.
Sordular;
"Frengi nedir, amca?"
"Merak etme kuzen, araştırıyorum. İşte resmi."
Resim geldi.
Kan bağışlamak zor. Gerçekten.
Vize almak daha kolay.
En azından bir umudun var.
Bir sürü soru var,
önce dostça başlıyor.
Kan anketi. "Evet, getirin.
Evet, tüm kan gruplarına açığız. Hadi!"
Yavaş yavaş, özel hayata giriyor.
İlk soru, "Bugün iyi misin?"
"Elbette." Değil mi?
"Evet, bu kanser olayı var ama...
kanserin 'K'si kuvvet. Evet."
Sıradaki soru,
"Üşüttün mü?
Burnun akıyor mu? Nasılsın?"
"Hayır, iyiyim."
"Karnın, miden, bağırsakların ağrıyor mu?"
"Hayır."
Sıradaki soru, "Eş cinsel misin?"
"Dostum! Neden bana bağırıyorsun?
Yani, hayır,
ama ya olsaydım?
Geyseniz, kan değil de frappucino mu oluyor?
"Hayır.
O kadar da iyi değilim. Yarım puan.
Bu ankete adil davranacağım. İşte başlıyoruz."
Sıradaki soru... Ve yemin ederim bu soru vardı.
"kanlı bir cinsel oyuncak kullandınız mı?"
O da ne?
Yani ne demek biliyorum ama nasıl?
Sex partisindeymiş gibi.
Kanlı oyuncak nasıl çalışsın?
Seks dükkânına gidip dildo al, kana bula...
"Aman kanlı da kullanırım."
"Hayır."
Sıradaki soru, "Yakın zamanda tecavüze uğradın mı?"
"Tecavüzü" bırak...
"yakın zamanda?"
Anketin hafızası yok belli ki. Meksika gibi.
Kötü.
"Son zamanlarda!"
En kötüsü, "Son zamanlarda tecavüze uğradın mı?"
Ben de "Evet...
Geçen FIFA'da yenildim. Anlarsınız."
İşte...
Kan bağışlayamadım ama nedenini söylemiyorum.
O kadar meraklı olmayın.
Kardeşimin hastane odasına gittim. Bence bu...
sürecin en kritik anlarından biriydi.
Onu ameliyata aldıkları an.
Çok zordu. Bu kadar sevdiğiniz birinin
ameliyata gittiğini görmek,
yüzde 50 yaşama şansıyla,
yüzde 50 ölme ihtimaliyle,
yüzde sıfır cevapsız. Sadece düşünün.
Ham veri. İşte...
Kardeşimi aldılar,
hepimiz kendimizce tepki verdik.
Bu da öğrendiğim başka bir şey.
Herkes farklı tepki veriyor.
Kimi şaka yapıyor, kimisi ağlıyor.
Ve sorun değil, kontrolümüz dışında.
Bu yüzden konuşuyorum.
Komedi, anlamadığımızda yardımcı oluyor.
Ağabeyimi götürdüler,
birileri ağladı, diğerleri konuştu...
Ben, ne olduğunu anladım.
Gidip duvara yaslanmam gerekti.
Nefesim kesildi.
Yemin ederim,
ailenizin orada bir araya gelmesi önemli,
çünkü hayatımın en kötü anını yaşıyorum,
12 yaşındaki yeğenim beni odanın karşısından gördü,
bana yaklaştı,
ve bana sımsıkı sarıldı...
hayatımdaki en güçlü sarılmaydı.
En sevgi dolu sarılma,
yaşadığım en içten sarılmaydı,
"Amca," dedi,
"Merak etme,
eminim frengin geçer."
Harika.
Çocuklar.
Bu hikâye...
iyi bitti demek isterdim.
Ama ne yazık ki bir buçuk yıl sonra
özofagus kanseri benim ve ailemin hayatını
altüst etti
ve ağabeyim Pedro vefat etti.
On kemoterapiden ve 40 radyoterapiden sonra,
ameliyattan sonra,
ki bunu aslan gibi atlatmıştı.
Ve hiç bir zaman,
tedavi sürerken o bir buçuk yıllık sürede,
asla sevgi göstermeyi,
bizi sevmeyi,
bizi desteklemeyi bırakmadı.
Onun kalbinin büyüklüğünü
anlamanız için,
tedavi sürecinin üçte birinde
çok kilo verdi, zatürre oldu,
hastaneye yatırdık.
O gece hastanede onunla kaldım.
Ve...
hemşire onu yıkayıp giydirirken
sohbet ediyorlardı. Pedro çok konuşkandı.
Ve hemşireye,
"Alex Fernández'i
tanıyor musun?" dedi.
Hemşire "O da kim be." dedi.
Onu suçlamıyorum.
Ve...
Kardeşim dedi ki;
"Tanımıyor musun? Kapının dışındaki o.
O bir komedyen.
Hatta dünyanın en iyi komedyeni."
Ve...
Pedro öyle diyorsa,
inanırım.
Çok teşekkürler.
İyi geceler.
YAZAN VE OYNAYAN ALEX FERNÁNDEZ
Geldiğiniz için sağ olun!
Sokayım kansere! İyi geceler!
PEDRO'NUN ANISINA DÜNYANIN EN İYİ AĞABEYİ