Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪ไม่ผิดหรอกถ้าเธอกลัวการไปโบสถ์
‪ฆาตกรรม เธอจะถูกแขวนคอ
‪จับพี่ชายฉันขัง ฉันแค่จะแก้แค้นให้
‪พยายามเป็นมือโปรให้ได้ ‪เขาแค่อยากได้ดีเพื่อเรา
‪พวกมันทำลายเราซะดีกว่า
‪พวกมันทำลายเราซะดีกว่า...
‪พวกมันทำลายเรายังดีกว่าปลุกปั้นเรา ‪ในระบบห่วยแตกนี้
‪เราไม่ใช่คนเดิมอีก ‪ถ้าออกไปเที่ยวฆ่าคนอื่น
‪(โอ๊กแลนด์ แคลิฟอร์เนีย)
‪- มัลคอล์ม ‪- น่านะ
‪มัลคอล์ม หยุดนะ
‪นี่ เธอก็รู้ว่ากำลังเล่นอยู่กับพ่อเจ้าชู้ไก่แจ้ตัวจริง
‪ใช่ ฉันชอบจริงๆ ที่บั้นท้ายเธอส่ายไปเด้งมา
‪เวลาเดินขึ้นบันได ยาหยี
‪งี้นะ เธอชักจะตื๊อหนักไปละ ข่มใจหน่อยจ้ะ
‪คืนนี้บั้นท้ายนั่นโดนฉันจัดหนักจัดเต็มแน่
‪เร็วเข้า พาลูกเข้านอนก่อนนกเขาฉันจะหยุดขัน
‪- มัลคอล์ม ‪- ก็รู้นี่ว่าฉันเมา
‪อะไรเล่า อย่ามาสั่งฉันนะว่าต้องพูดอะไร
‪- อย่ามาสอนว่าฉันต้องพูดอะไร ‪- ไม่ โอเคไหม
‪- ถ้าอยากได้แบบนั้นเดี๋ยวป๋าจัดให้ ‪- อีกสักดอก
‪เอาด้วยเต็มที่
‪แล้วนี่...
‪นายจะฆ่าลูกฉันเหรอ พวก
‪จะมาปล้นกันเหรอ
‪อยากได้อะไรเอาไปเลย
‪แค่ปล่อยเมียกับลูกฉันไป
‪แกจำฉันได้ไหม ไอ้เวร
‪จำได้สิ เราเพื่อนกันใช่ไหม
‪ไม่ใช่ว่ะ
‪ศาลที่เคารพ มีบางคนอยากกล่าวอะไรหน่อย
‪ก่อนที่ท่านจะพิจารณาคำตัดสิน
‪คนแรกคือมารดาของหนึ่งในเหยื่อ
‪ขอบคุณค่ะ
‪กรุณาแจ้งชื่อด้วย
‪สะกดให้เสมียนศาล
‪เลสลี่ ไวต์
‪ลอ เอ สอ ลอ อี ไม้เอก
‪วอ ไอ...
‪ตอ การันต์
‪ขอให้แกเน่าตายในคุก
‪สองชีวิตต้องจากไป
‪แต่ไม่สำนึกสักนิด
‪หลานสาวฉันเพิ่งจะสิบขวบ
‪การที่แกฆ่าพ่อแม่ของเขาแบบนั้น...
‪เพื่ออะไรกัน
‪แกพรากครอบครัวเขาไปหมด
‪แต่ไม่ยอมบอกเหตุผลด้วยซ้ำ
‪ฉันอยากรู้แค่นี้แหละ
‪ทำไม!
‪ตอบฉันได้ไหม
‪แกบอกว่ารู้จักลูกเขยฉัน
‪แต่ไม่ยอมบอกว่ารู้จักไดยังไง
‪มัลคอล์มไม่เคยเอ่ยถึงแกให้ฉันฟังเลย
‪ฉันเหลือลูกสาวแค่คนเดียว
‪ฉันจะไม่มีวันได้มีความสุข ‪จากการเป็นแม่คนอีกแล้ว
‪ดังนั้น ถ้าท่านมี...
‪ใจที่เป็นธรรมสักนิด
‪ดิฉันขออ้อนวอนให้ท่านอย่าปล่อยสัตว์ร้ายตนนี้ ‪ออกมาจากคุกอีกเลย
‪หลายคนบอกว่าอยากรู้เหตุผล
‪แต่จริงๆ แล้วเปล่า
‪พวกเขาอยากได้คำตอบง่ายๆ
‪ถ้าคุณมีเวลาชั่วชีวิต
‪ในการทำความเข้าใจชีวิตตัวเอง...
‪คุณจะเริ่มที่ตรงไหน
‪ผมเห็นใบหน้าของคนเป็นพ่อที่บ้านเกิด
‪พวกเขาแค่หายตัวไป
‪ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าพวกเขาหายไปไหน
‪เบิกเนตรจริงๆ เลย
‪เด็กวัยรุ่นที่ถูกจับ ‪เพราะมีกัญชาถุงนึงในครอบครอง
‪ตอนนี้กลายเป็นพี่ใหญ่แล้ว
‪ใช้เวลาทั้งชีวิตในคุก
‪น้ำหยดนึงก็ได้เรื่องเลยย่ะ
‪ฉันเคยมีสีแดงประจำตัว
‪ผู้ชายหลายต่อหลายรุ่น
‪พี่ชาย น้องชาย ลุงๆ น้าๆ
‪ญาติห่างๆ
‪พวกเราทุกคน
‪เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องเดิมๆ ที่ฉายซ้ำๆ วนไปมา
‪การอยู่ที่นี่ควรให้ความรู้สึกที่ต่างออกไป
‪จากการอยู่ข้างนอก
‪แต่ตอนอยู่บ้าน
‪ผมแค่มองไม่เห็นกำแพงพวกนี้
‪(13 ปีก่อน)
‪นี่ของนายเหรอ
‪ใช่ จะดูก็ได้นะ
‪หุบปากไปเลย
‪เฮ้ย เอาของฉันคืนมานะ
‪เอาคืนมา ไอ้บ้า!
‪ใครทำเหรอ
‪ไม่มีใครทำ
‪ฉันล้ม
‪เพราะแบบนี้ฉันถึงจะย้ายออกจากสลัม ‪ตอนที่โตแล้ว
‪คนตีกันตลอด
‪ไอ้บื้อ นายไม่ได้ย้ายไปไหนหรอก
‪คอยดูเหอะ
‪ฉันชื่อจาห์คอร์
‪ลามาร์ค
‪บางคนพยายามหนี
‪การทำทุกอย่างถูกต้องทำให้ลามาร์ครู้สึกว่า
‪เขาอาจได้หนีไปจากโลกที่...
‪ไม่ปลอดภัยได้
‪(รายงานความก้าวหน้าของนักเรียน)
‪นายชอบอเมริกันฟุตบอลไหม
‪ชอบ
‪ทีมไรเดอร์สเหรอ
‪คือพวกเขาน่าเห็นใจนะ
‪แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรให้เชียร์
‪แทนที่จะไปเข้าแก๊งในลานคุก
‪ละแวกบ้านเราเองต่างหาก
‪ที่เราต้องพยายามเอาตัวรอด
‪หน้าไปโดนอะไรมา
‪พวกเด็กม.ปลายน่ะ
‪อยากไปซ้อมญาติพวกนั้นสักคนไหม ‪ฉันรู้จักบ้านพวกมัน
‪ญาติพวกนั้นไปทำอะไรให้ล่ะ
‪ไม่เอาละ ทีคิว
‪นายเดินไปกับเราได้นะ
‪บ้านฉันอยู่ทางโน้นว่ะ
‪ตอนที่พ่อของผมอายุหกขวบ...
‪พ่อของเขาเข้าออกคุกมาเก้าครั้งแล้ว
‪นายน่าจะไปบ้านฉันนะ
‪พี่สาวเฉิ่มๆ ของฉันอยู่บ้าน
‪แต่นางไม่มายุ่งกับเราหรอกถ้าฉันสั่ง
‪ที่บ้านนายจะไม่โกรธเรื่องของเล่นเหรอ
‪ไม่รู้สิ
‪เคยมีคนล้อว่าพ่อผมผิวสีอ่อนเกินจะเป็นพ่อผมได้
‪แต่เขาทำให้ทุกคนรู้ ‪ว่าเขาเป็นแอฟริกันอเมริกันขนานแท้
‪ลุกขึ้นมาโดนตีให้สมกับเป็นลูกผู้ชายหน่อย
‪เอามือออกนะโว้ย!
‪อย่าให้ใครแย่งของแกไปได้
‪เข้าใจที่ฉันพูดไหม
‪เพราะถ้าไม่เข้าใจ
‪ฉันจะทำให้แกเข้าใจ
‪เลิกร้องไห้สักที
‪ไอ้ขี้แย
‪ไปได้แล้ว
‪เมื่อรอบตัวคุณมีแต่ความรุนแรง
‪คุณก็ชินชาไปกับมัน
‪ฉันไม่เข้าใจเลยว่า ‪ทำไมคุณต้องตีลูกแบบนั้นทุกที เจดี
‪ตีไปก็ไม่ได้สอนเขาให้ดีขึ้น
‪ช่วงนี้เธอไม่ได้ออกไปข้างนอกเลยเหรอ
‪ข้างนอกนั่นฆ่าแกงกันอย่างกับอะไรดี
‪ถ้าลูกไม่เรียนรู้เรื่องนั้นในบ้าน ‪ออกไปก็ไม่รอดแน่
‪- เฮ้ย จาห์คอร์! ‪- ครับ
‪ฉันฟาดแกแรงไปเหรอ
‪เปล่า
‪ไงล่ะ
‪นี่งานยากนะ แกต้องซัดมันให้อ่วม
‪คุณจึงโตขึ้นด้วยการเรียนรู้กฎบางข้อ
‪หวดก่อน
‪ให้คนคิดให้ถี่ถ้วนก่อนจะอยากเล่นงานเรา
‪ถ้าฉันไม่รู้จักนาย
‪อย่าสะเออะมาคุยกัน
‪ฉวยสิ่งที่อยากได้
‪ทำตามใจสั่ง
‪คว้าของของเรามา
‪แต่ช่างหัวคนอื่นๆ
‪ส่งของมีค่ามาให้ไว
‪ผมกับทีคิว
‪ถือกฎข้อนั้นขึ้นใจ
‪คิดว่าเป็นกลางวันแสกๆ ‪แล้วจะปลอดภัยเหรอพวก
‪ส่งของมีค่ามาให้หมด แกโดนปล้นละ
‪หมอบลงไปกับพื้นสิวะ!
‪ปกติฉันไม่ปล้นใครด้วยนะ
‪นายแค่ผ่านมาทำธุระ
‪คราวหน้าก็พกปืนมาด้วยล่ะ
‪ฉันเจอหน้าแกอีกเมื่อไหร่ แกโดนบ้างแน่
‪- แกพูดกับฉันว่าไงนะ ‪- ทีนี้หมอบลงกับพื้น
‪- แกพูดกับฉันว่าไง ‪- หมอบลง
‪กับพื้นสิวะ!
‪ไปตายซะ ไอ้เวร
‪คิดว่าแกพูดกับใครอยู่วะ
‪ไม่คิดว่าจะโดนตีหน้าแหกสินะ
‪ถึงกล้าปากดี
‪ทำเป็นขู่ฉันเรอะ ข้ามศพฉันไปก่อนเหอะว่ะ
‪โดนซ้อมไปซะ ไอ้เวร
‪นี่โอ๊กแลนด์ฝั่งตะวันออกโว้ย
‪เฮ้ย ลามาร์ค
‪- ลามาร์ค ‪- ว่าไง
‪กลับมานานแค่ไหนแล้ว เพื่อน
‪อาทิตย์นึง
‪โย่ นี่ไม่มีวิศวกร โปรดิวเซอร์เลยเหรอ
‪แบบนี้ถูกกว่า
‪เพราะดีใช่ไหมล่ะ
‪เออใช่
‪- โย่ แล้วนายไม่ต้องกลับไปเหรอ ‪- ไม่ละ
‪ได้ปลดประจำการเพราะบาดเจ็บ
‪แต่ยังไม่หยุดอยู่กับที่หรอกนะ
‪แค่รอให้อาการดีขึ้นจนไม่ต้องนั่งรถเข็นก่อน
‪นายอยากไปจากที่นี่ตลอดเวลาเลยนะ
‪แต่ใครที่ไปก็กลับมากันทั้งนั้น เสียเวลาเปล่าน่า
‪ไม่จริงหรอก
‪จริงแท้แน่นอน
‪แต่ดูนี่ซะก่อน
‪ให้ตายสิ
‪ดูซะ
‪ทั้งหมดนี่
‪อย่างของพวกนี้
‪นายไม่อยากได้เหรอ
‪ไม่อยากได้เหรอ
‪รู้ไหม สาบานได้เลย ‪ไม่ว่ายังไงฉันก็จะคุมแถวนี้ให้ได้
‪นายก็รู้
‪ต้องลงไปข้างล่างแป๊บนึง
‪- ได้ ‪- รอก่อนนะ
‪ทีเร็กซ์มาแล้ว พวก
‪นักหลบพวกโง่มืออาชีพ
‪ว่าไง นี่เพื่อนฉัน มัลคอล์ม ‪ผู้เกรียงไกร หรือ อะ เรียล วัน
‪นี่ทีคิว
‪ป้าฉันเคยอยู่บ้านตรงหัวมุมถัดจากนาย
‪- ถามจริง ‪- ฉันอาจเคยเห็นนายมาก่อน
‪เร็กซ์สาบานกับฉันว่านายเป็นตัวจริง
‪แบบไม่สนใครหน้าไหน อยากทำอะไรก็ทำ
‪เพื่อน นายตาย เพื่อน ‪อยากรู้จังว่าทำไม
‪พก 40 ติดตัว อยากลองไหมล่ะ
‪ใช่ จะโกหกไปทำไม
‪มี 40 อยู่กับตัว อยากลองไหมล่ะ
‪ออกไปซ่ากับพวก แบ่งเงินล้านกับพวก
‪พร้อมละ
‪จะโกหกไปทำไม มี 40 อยู่กับตัวตอนนี้
‪อยากลองไหมล่ะ
‪แหยมมาได้ม่องแน่ พวก
‪อยากรู้ว่าทำไม
‪ตอนเดียวที่ฉันได้รับสาย ‪ก็คือตอนที่พวกนายอยากได้ห้า
‪แต่รอบนี้ฉันไม่มี
‪ในหัวมีแต่เรื่องให้คิด
‪แม่โทรมาไม่หยุด คิดว่าฉันยังเมากาว
‪ออกไปซ่ากับพวก
‪แบ่งเงินล้านกับพวก
‪เป็นพี่ใหญ่ก็เจ๋งดี แต่จะไม่ดูถูกพวกนาย
‪เวลาเยียวยาบาดแผล ‪ไม่ช้าก็เร็วแผลจะหาย
‪ไม่ยอมรับคำท้า แต่ไม่พลาดงานไหน
‪อุทธรณ์ไปก็ไม่ได้อะไร
‪เรื่องบ้าๆ ยังทำฉันรวดร้าว ‪แค่ฆ่าเพื่อที่จะถูกฆ่า
‪ฉันเข้าใจเรื่องนั้น
‪ฉันไม่พยายามเจียมเนื้อเจียมตัวด้วยนะ
‪พูดจริงโว้ย
‪ข้างล่างนั่นใครเหรอ
‪ไม่รู้ซะ...
‪ก็ไม่เจ็บตัว
‪ให้ตายสิ
‪ฉันไม่ยุ่งเรื่องคนอื่น
‪นายเข้าใจใช่ไหม
‪พูดจริงนะ
‪ฉันกำลังพยายามทำงานนี้ให้รอดว่ะ
‪ฉันเข้าใจ
‪ผู้พิพากษาบอกผมว่า
‪อิสรภาพของผมหมดไปแล้ว
‪แต่ผมจำไม่ได้ว่าเคยเป็นอิสระตอนไหน
‪นายทำสวนเก่งเหรอ พวก
‪รู้จักสตันนาใช่ไหม
‪คงงั้น
‪ฉันเป็นน้องชายเขา
‪ราโล
‪เขาบอกว่านายจัดการธุระให้เรา
‪เวร นั่นพวกของมัลคอล์ม
‪ได้ยินว่าพวกมันตั้งค่าหัวนายไว้สูงลิบ
‪เรารู้มาแค่นั้น
‪ถ้านายต้องการที่พึ่ง
‪ไปบ้านคุณยายได้
‪สตันนาให้ฉันมาบอกนาย
‪เมียกับลูกนายสบายดี
‪ถ้านายทำตัวดี จะมีคนดูแลพวกเขาไปตลอด
‪เงียบชะมัดยาด
‪คนที่นั่งรถมากับผมบอกว่า
‪การค้าทาสสอนให้คนดำเอาตัวรอด
‪แต่ไม่ได้สอนวิธีใช้ชีวิต
‪และนั่นคือสิ่งที่เราสืบทอดต่อกันมา
‪พ่อสอนให้ผม...
‪เอาชีวิตเส็งเคร็งของตัวเองไปลงกับคนอื่น
‪ขอต้อนรับสู่สนาม เด็กใหม่
‪อย่า
‪พวกนั้นแค่อยากล่อแกไป
‪แล้วผมก็มายืนอยู่ตรงนี้
‪เดินไปเร็วเข้า
‪จะทำอะไรคิดให้ดีก่อน
‪เหมือนเดินตามหลังผู้ใหญ่ หมาจะได้ไม่กัด
‪กางแขนออก
‪โอเค คนต่อไป
‪เฮ้ย รอก่อน ต่อแถว
‪เอาละ คนต่อไป
‪กางแขนออก
‪คนที่แกคุยด้วย รู้จักกันมาก่อนเหรอ
‪ให้ไว เดินมา!
‪อยู่ตัวคนเดียวในนี้ไม่รอดหรอกนะ
‪ต้องหาที่พึ่งไว้บ้าง
‪แต่ก็ต้องฉลาดด้วย
‪ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ
‪กางออก กางแขน
‪นี่ ถ้าแกไม่ไปมีเรื่องนะ
‪เขาให้สิทธิ์เยี่ยมญาติกับนักโทษตลอดชีวิตด้วย
‪สี่สิบแปดชั่วโมงในกระต๊อบพร้อมหมอนจริงๆ
‪พ่อเคยเหรอ
‪ไม่เคย
‪มีเรื่องยาวเป็นวา ถึงได้บอกแกไว้ไง
‪มองดูเขา...
‪ทำชีวิตตัวเองล้มเหลว
‪ผมสาบานว่าจะต้องได้ดีกว่า
‪ว่าผมเป็นคนดีกว่า
‪(ในความทรงจำแห่งรัก) ‪(แดเนียล ล็อค)
‪เรื่องเกิดแบบที่พวกเขาไม่ทันตั้งตัว
‪ตอนนี้กราดยิงกันตามจุดขายเยอะ
‪กว่าจะรู้เรื่องก็สายเกินไปทุกที
‪นายมีเพลงใหม่ไหม
‪ต้องมีอยู่แล้วสิวะ
‪น่าจะให้ฉันดูแลค่าใช้จ่ายให้
‪- นายจะได้ทำเพลงจริงๆ จังๆ ‪- ไม่เอา
‪เพื่อน นายก็รู้ว่าฉันไม่แตะเงินค้ายา
‪เงินก็คือเงินโว้ย นายแม่งมาตรฐานสูงจัด
‪โชคร้ายหน่อยว่ะ
‪อ้อ พูดขึ้นมาก็นึกได้ ฉันรู้จักแรปเปอร์อยู่คนนึง
‪เขาใช้ได้นะ นายต้องได้เจอว่ะ
‪เขาใช้ได้
‪นายก็ใช้ได้
‪ไง
‪ดูท่าทุกอย่างจะเรียบร้อยดีหมดแล้ว
‪แต่คุณก็รู้ว่าผมต้องทำมักกะโรนีอบชีสมาให้
‪ผมใส่คอไก่งวงมาให้ด้วย เผื่อคุณอยากกิน
‪ทุกคนไหวนะครับ
‪โอเค
‪ไงครับ
‪เรื่องแบบนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้นหรอกถ้าฉันคุม
‪ถ้าแตะของของฉัน ฉันจะยอมสละทุกอย่างเลย
‪ไงครับคุณแม่
‪เราเอาของเล็กๆ น้อยๆ มาให้เผื่อจะช่วยได้
‪ขอบคุณค่ะ ลาทริซ
‪สตันนา
‪ขอบคุณ
‪เราดูแลคุณเองนะ
‪รู้อะไรเรื่องคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้บ้าง
‪ไม่มีใครเห็นเขาลงมือ
‪เขามีลูกน้องคอยทำเรื่องสกปรกให้
‪ผมไม่รู้อะไรเลย
‪เขาชื่อมัลคอล์ม
‪เราต้องจับตาดูเขา
‪พ่อนายเจ๋งพอตัวเลยนี่ก่อนจะโดนยาเล่นงาน
‪ใช่
‪แค่พยายามจะ...
‪พยายามปลีกตัวออกจากบางเรื่อง
‪จะมาอีกเมื่อไหร่
‪ฉันอยากทำเพลงกับนายนะ ‪แล้วฉันก็ไม่ใช่พวกเกาะคนดัง
‪อย่าคิดมากเลยน่า
‪เธอก็รู้ว่าฉันชอบเธอ อีกอย่าง...
‪เธอทำให้ฉันใจเย็นได้
‪ไว้จะโทรหา
‪นั่นทีเร็กซ์เหรอน่ะ
‪ตัวเป็นๆ เลยน้องสาว
‪เป็นไงบ้างจ๊ะ
‪บ้าเอ๊ย เมาปุ๊นเป็นบ้าเลย
‪คุณรู้นี่ว่าฉันแรปได้
‪เมื่อไหร่คุณจะให้ผู้หญิงร้องเพลงคุณบ้าง
‪ฉันรู้ว่าจะหาตัวเธอได้ที่ไหน สวยอย่าให้สร่างล่ะ
‪รอแป๊บนะ
‪เฮ้ย ทีคนนี้มีฉากหน้าเป็นแรปเปอร์ชื่อดังก็จริง
‪แต่เขารู้จักคนในเม็กซิโก ‪โทรกริ๊งเดียวได้เรื่องเลย รู้ไหม
‪ฉันเป็นเจ้าพ่อตัวจริงว่ะ หนุ่มนักรัก
‪ก่อเรื่องเป็นงานหลัก
‪แรปเปอร์เป็นงานเสริม
‪ร้องเพลงบังหน้า เชื่อเขาไหมล่ะ
‪แม่ตัวดีบนนั้นเมียนายเหรอ
‪เปล่า
‪แฟนฉันชื่อชานเทย์
‪ชานเทย์ นามสกุลอะไร
‪เลย์ตัน
‪เธออยู่บ้านเก่าของญาติใช่ไหม
‪เห็นในเว็บขายเสียวแว้บๆ แต่ไม่เคยลงวันที่เลย
‪ใช่
‪นายรู้จักเธองั้นเหรอ
‪ให้ตายสิ
‪ตัวเล็กๆ
‪สมัยก่อนเอาเรื่องเหมือนกัน
‪ตอนนั้นนางแสบไม่ใช่เล่นๆ นะ
‪เคยเล่นยาอะไรงั้นด้วย
‪พวก
‪ยอมให้หนุ่มๆ ถ่ายเก็บด้วยนะ
‪แม่นั่นบ้าหลุดโลกเลย
‪พวก พูดซะฉันหมดสนุกเลย
‪แต่ก็ตลกดีนะ
‪เอ้า สูบซะ
‪โทษทีพวก
‪โทษที
‪คิวบอกฉันว่านายทำเพลง
‪- ใช่ ‪- เอาให้ฉันฟังหน่อย
‪ส่งลิงก์มา
‪จะลองฟังดูหน่อย
‪ได้
‪ผมเจอชานเทย์ที่งานโชว์รถผาดโผน
‪เธอเดินมานั่งข้างผมบนกระโปรงเซนทราของผม
‪ทำไมไม่บอกฉันว่าจองห้องไว้
‪แล้วก็ไม่โทรหาผมตั้งสองอาทิตย์ ‪เพราะผมเรียกเธอว่า "ชานเทล"
‪เธอบอกว่าถ้ามันสำคัญพอ
‪ผมก็คงจำได้
‪ฉันมีเรื่องจะบอก
‪- ไม่ใช่เรื่องร้ายสักหน่อย ‪- ว่าไง
‪มีอะไรล่ะ
‪- ฉันท้อง ‪- ว่าไง
‪ฉันท้อง
‪- จริงเหรอ ‪- จริง
‪จริงนะ
‪- งั้นเหรอ ‪- ใช่
‪บ้าเอ๊ย
‪นี่เธอ... รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪- อาทิตย์นึงแล้ว ‪- อาทิตย์นึงเหรอ
‪- เหรอ ‪- ฉันไม่กล้าบอกนาย
‪ฉันไม่รู้ว่านายจะทำยังไง
‪ฉันจะทำไงน่ะเหรอ
‪ใช่ นายจะทำยังไงล่ะ
‪บ้าเอ๊ย ฉันก็จะ... เลี้ยงเขาไง
‪จริงเหรอ
‪ฉันจะเลี้ยงลูกเอง
‪โอเค
‪ฉันจะดูแลเอง
‪- ฉันจะดูแลเอง ‪- อ้อ
‪ใช่
‪งั้นสินะ
‪มานี่สิ
‪มันบ้าดีนะ
‪การไม่มีอะไรจะให้
‪แต่อยากมอบให้ทุกอย่าง
‪ขอบคุณที่โทรมาแต่ตอนนี้เราไม่มีตำแหน่งว่าง
‪ก็อยากช่วยคุณอยู่หรอกนะ ‪แต่ตอนนี้ไม่มีตำแหน่งว่างเลย พวก
‪แล้วเขาปล้นผม ไม่ได้กล่าวหากันนะ
‪ผมแน่ใจว่าคุณเป็นคนดีใช้ได้
‪- แต่ผมไม่กล้าเสี่ยงแล้ว ‪- เราเพิ่งจ้างคนไป...
‪เราต้องสอบประวัติก่อน...
‪อย่างน้อยการศึกษาต้องสูงกว่านี้
‪- ตอนนี้ไม่มีตำแหน่งว่างในร้านไหนเลย ‪- เราไม่รับคนช่วงนี้
‪คุณโชคดีแล้ว พวก
‪มีคนเพิ่งลาออกไป อยากคุยกับผู้จัดการไหม
‪ครับ
‪ว่าไง
‪- สวัสดี ‪- ดีใจที่เจอนะ
‪- เช่นกัน ‪- คนภายนอก
‪คิดว่าทุกครอบครัวจะแตกระแหงเหมือนผม
‪โอเค
‪แต่มันไม่ใช่แบบนั้น
‪มีหลายคนรับผิดชอบครอบครัว
‪และถ้าคนคนนั้นไม่ใช่คุณ
‪- ว่าไง พวก ‪- ว่าไง
‪คุณก็ฝากความหวังไว้ที่คนเหล่านั้น
‪- เป็นยังไงบ้าง ‪- สบายดี
‪- จาห์ ‪- ว่าไงครับ
‪ดีๆ
‪- ดีใจที่เจอ ลูกชาย ‪- เช่นกันครับ
‪- ขอบคุณนะ ‪- ไง น้องชาย
‪- เป็นไงมาไง ‪- สบายดีไหม
‪- ก็ไม่เท่าไหร่ ‪- เรื่อยๆ เหรอ
‪- เรื่อยๆ ‪- เหรอ
‪- ใช่ ‪- แล้วทีคิวล่ะ
‪เขาไม่รับสายเลย
‪จะบอกให้ว่าต่อให้เป็น ‪เรื่องที่บ้าบอคอแตกที่สุดที่เกิดขึ้นที่นี่
‪ก็เทียบกับเรื่องที่เกิดในต่างประเทศไม่ได้
‪ข้างนอกนั่นหมดหวังแล้วว่ะ
‪เออ อย่างกับที่นี่มีหวังนักนี่
‪จริงว่ะ
‪เออ ว่าแต่แม่นายเป็นไง
‪ก็สบายดี
‪แล้วเจดีล่ะ
‪เขาไม่ได้ออกมาหรอก แถม...
‪ฉันไม่ได้ข่าวจากเขาเลย
‪นี่เพื่อน
‪แต่ฉันพอมีข่าวดีอยู่บ้างนะ
‪เรื่องอะไร
‪ฉันกับชานเทย์จะมีลูกแล้ว
‪- ไงนะ ‪- ใช่ พวก
‪สาบานปะเนี่ย
‪เพื่อน สาบานเลย
‪สาบานได้
‪เดี๋ยว ตั้งแต่เมื่อไหร่ อะไรวะ
‪ไม่รู้สิ อยู่ๆ ก็มาเฉยเลย คือ...
‪แต่อีกสักพักถึงจะคลอดนะ
‪เพื่อนเอ๊ย
‪ไม่ แต่นายควรกลับมาเที่ยวกับเพื่อนๆ สักทีนะ
‪กลับมาซ่าด้วยกัน
‪แต่ก่อนอื่นฉันต้องเข้าผ่าตัดสักครั้งสองครั้ง
‪เพิ่งรู้น่ะ
‪ผ่าตัดเหรอ
‪เฮ้ย ไม่ต้องห่วงเรื่องของฉันหรอก รู้ไหม
‪แค่แผลไฟลวกตรงน่องน่ะ
‪รู้นี่
‪ระเบิดแสวงเครื่องอะไรงั้น
‪ไม่มีอะไรมากหรอก
‪นี่
‪เลิกทำหน้าโมโหสักที ไอ้บื้อ
‪นี่ ฉันภูมิใจในตัวเองนะ
‪ฉันไปปกป้องสิ่งที่เรามีในบ้านเรา
‪เพราะงั้นยิ้มซะ ไอ้บ้า
‪เดี๋ยวก็เป็นพ่อคนแล้ว ยินดีด้วยนะ
‪นับถือเลยว่ะ พวก
‪ฉันจะได้เป็นลุงกับเขาแล้วนะ
‪- แหม เออใช่ ‪- พอนับญาติกันแล้ว
‪พอนับญาติกันแล้ว
‪บ้าเอ๊ย
‪ใช่ ชีวิตในนี้ก็...
‪ห่วยแตก
‪แต่จะทำยังไงได้ล่ะเนอะ
‪ฉันได้...
‪ฉันได้คิดอะไรหลายๆ เรื่อง
‪อยู่ในนี้ไม่มีอย่างอื่นให้ทำ
‪แต่...
‪นี่ ฟังนะ
‪ฉันรู้ว่าเธอมีแผนจะมาเยี่ยม
‪เทย์ ฉันไม่อยากให้เธอพาลูกมา
‪ฉันไม่ใช่คนที่ลูกควรเอาเยี่ยงอย่าง
‪ที่รัก เทย์...
‪โย่ ฟังฉันก่อนได้ไหม
‪อย่าพาเขามาที่นี่
‪ฮัลโหล
‪- หยิบใบนั้นสิ ‪- เขาอยากให้นายเหนื่อย
‪เขาตั้งใจทำงั้นว่ะ
‪เด็กโง่นี่ถูกพักการเรียนเพราะไปซ้อมเด็กคนนั้น
‪แล้วก็เชื่อคุณ
‪ฉันต้องทำเพราะคุณไม่ยอมทำ
‪ฉันต้องเป็นทั้งแม่และพ่อในบ้านหลังนี้
‪ถ่อไปถึงโรงเรียนเวรนั่น
‪ครูบอกว่าเขาไม่ทำบ้าอะไรเลย
‪อีกสองอาทิตย์ไฟจะโดนตัดแล้ว
‪- ช่างไฟแม่งสิ ‪- เออ ช่างไฟไปสิ
‪เพราะคุณจะไม่ได้อยู่ที่นี่กับเขา แต่ฉันยังอยู่
‪ถ้าเขาป่วยขึ้นมาจะทำยังไง เจดี
‪เราไม่มีเงินค่าข้าวกลางวันให้ลูกด้วยซ้ำ
‪เงินอาหารกลางวัน!
‪- ก็บอกว่าพยายามอยู่ไงเล่า ‪- เออ พยายามเข้าไป
‪ลูกผู้ชายตัวจริงต้องดูแลครอบครัวตัวเองได้
‪ไม่มัวมานั่งดูดยาบ้าบอ
‪พูดจากับฉันระวังปากหน่อยนะ ได้ยินไหม
‪- ถอยไปนะ ‪- ฉันไม่ถอยไปไหนหรอก
‪ได้ยินไหม
‪ไม่ได้ยินเหรอ
‪เธอทำอย่างกับว่าเงินอาหารกลางวัน ‪จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้
‪ที่โรงเรียนซังกะบ๊วยนั่น
‪ทำให้ครูขยะๆ พวกนั้นใส่ใจขึ้นมา
‪อย่างกับลูกเรามันฉลาดนักนี่
‪เขาไม่ได้ฉลาดไปกว่าคนอื่นๆ แถวนี้เลย
‪แล้วก็เหมือนไอ้มืดแถวนี้ทุกคนนั่นแหละ
‪สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องมีชีวิตเหมือนฉัน
‪พยายามลืมตาอ้าปากสุดความสามารถ
‪ลูกฉันจะไม่เป็นเหมือนคุณแน่
‪จาห์!
‪มานี่ลูก
‪ออกไปขับรถเล่นกัน
‪ออกไปจากที่ห่วยๆ นี่ดีกว่า
‪ไง
‪รอบนี้ทำได้สำเร็จตามใจอยากเลยนะ
‪ทำลายชีวิตตัวเองยับเยิน
‪ไม่มีอะไรจะพูดเหรอ
‪อย่างน้อยก็บอกมาว่าทำไปทำไม
‪ไม่อยากเชื่อว่าแกจะทำตัวแบบนี้ จาห์
‪แกต้องพูดอะไรบ้างสิ
‪แม่อยู่นี่แล้ว
‪ผมไม่มีอะไรจะคุยกับแม่
‪ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแม่เข้ามาหาผมในนี้ทำไม
‪แม่มาเพราะว่าแกเป็นลูกแม่
‪แกเป็นลูกแม่ จาห์คอร์ ไม่ว่าแกจะชอบหรือไม่
‪แม่กับเจดีคือคนที่พระเจ้าประทานให้ลูก
‪ลูกโทษแม่เรื่องนี้ไม่ได้
‪เราไม่ได้ทำถูกไปเสียทุกอย่าง
‪แล้วแม่ก็ยอมรับผิดเรื่องนั้น
‪แต่เรื่องทั้งหมดนี้จะเป็นความผิดแม่ไม่ได้
‪ทั้งหมดนี้
‪เราทำผิดไปหลายเรื่อง
‪การทำให้ลูกเกิดมา
‪ผมไม่ได้...
‪อยู่ในนี้...
‪เพราะแม่หรอกนะ
‪เหตุผลที่ผมมาอยู่ที่นี่
‪อยู่ในกำแพงพวกนี้...
‪กับผมแล้ว
‪ไปเถอะครับ
‪เดี๋ยวสิ
‪จาห์
‪ลูกเข้าใจพ่อผิดนะ
‪แม่เสียใจที่เราทำดีกว่านี้ไม่ได้
‪แต่พ่ออยากให้แกมีชีวิตที่ดีนะ
‪เจดีอยากให้แกมีทุกอย่าง
‪ส่วนใหญ่แล้ว ‪เขาอาจไม่รู้ว่าตัวเองมีชีวิตอยู่ไปทำไม
‪เขาถอดใจกับตัวเอง ‪เพราะเขารู้สึกว่าทำให้แกผิดหวัง
‪แล้วตอนนี้แกก็มีลูกชาย ‪แกจะไม่พยายามหน่อยเหรอ
‪แกจะเป็นอะไรให้เด็กคนนั้น
‪แกจะเป็นอะไรให้เขา
‪จาห์โว้ย
‪ไม่ผิดหรอกถ้าเธอกลัวการไปโบสถ์
‪พลั้งมือฆ่ามากกว่าฆาตกรรม ‪เธอจะถูกแขวนคอ
‪จับพี่ชายฉันขัง ฉันแค่จะแก้แค้นให้
‪พยายามเป็นมือโปรให้ได้ ‪เขาแค่อยากได้ดีเพื่อเรา
‪พวกมันทำลายเรายังดีกว่าปลุกปั้นเรา ‪ในระบบห่วยแตกนี้
‪ขับรถยิงคนไปรอบเมือง
‪ฉันแค่อยากแก้แค้นเพื่อเยียวยาความเจ็บปวด
‪ใบสั่งยาที่ฉันจะงัดออกมาไม่ทำให้เจ็บน้อยลง
‪จาห์โว้ย
‪เอาละ ฉันไปดีกว่า วันนี้วันแรกด้วย
‪ขอบคุณที่ซื้อกำไลให้นะ
‪ฉันแค่ต้องเอาไปปรับขนาดให้เป๊ะ
‪ใช่ เธอใส่แล้วสวยมาก
‪รู้นะว่าฉันจะดูแลเธอเอง
‪จะหามาให้แม่ของลูกทุกอย่าง
‪ขอบใจ
‪เลิกงานแล้วเจอกันนะ
‪ขอสูบอีกปื้ด
‪ไปนะที่รัก
‪ทำอะไรของคุณ
‪คนขายอยู่ไหน
‪ผมทำงานที่นี่
‪ความเจ็บปวด
‪ไม่ได้มีอยู่จริงแค่เพราะคนอื่นเชื่อแบบนั้น
‪ไม่ว่าจะสักกี่ครั้ง...
‪พวกเขาบอกว่าเราคิดไปเอง
‪ก็เหมือนรอยกรีดเล็กๆ
‪คุณไม่ใส่ใจมัน...
‪แต่ก็ยังรู้สึกเจ็บอยู่ดี
‪อยู่ไหนเนี่ย
‪เพิ่งเลิกงานว่ะ
‪นายนี่โง่จริงๆ ถึงไปหางานทำ
‪ฟังแล้วขำเป็นบ้า
‪คืนนี้นายจะไปไหม
‪- งานของสตันนาอะนะ ‪- ใช่
‪ไม่ไป
‪นายจะไม่ไปงานวันเกิดเขาเหรอ
‪นายต้องพยายามเก็บหมอนั่น ‪ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้นะ
‪ไม่ละ
‪เท่าที่จะมีโอกาสทำได้
‪นายเองก็ไม่ควรไปนะ ‪มันไม่ใช่แค่เรื่องนั้น เชื่อฉันสิ
‪นายไปเมากับเทย์หรืออะไรแบบนั้นดีกว่า
‪ก็ได้ คิวปิด
‪ฉันจะใส่รูปเขาไว้ในโทรศัพท์
‪ฉันพูดจริงนะ อย่าไป
‪ฉันมีเหตุผลที่ไม่ไป ตกลงไหม
‪ให้ตายสิ นายมาทำอะไรที่นี่เนี่ย
‪ฉันบอกว่าอย่ามาไม่ใช่เหรอ
‪อะไร
‪ในโทรศัพท์ไง
‪ช่างเหอะ เพื่อน
‪ไม่ฟังกันเลยว่ะ
‪นี่เธอเมาอยู่เหรอ พวก
‪นี่ ไปกันเถอะ
‪ไหนๆ ก็มากันแล้ว
‪ความภักดีคือเงินตรา
‪มันคือชื่อของคุณ
‪บัญชีสินเชื่อในร้านเหล้า
‪เป็นบัตรผ่านเวลาที่เราทำตัวแตกแถว
‪มันเป็นสิ่งที่คุณเป็นห่วงมากที่สุด
‪เวลาใครๆ สัญจรไปมาในชีวิตประจำวัน
‪ชานเทย์!
‪ไงจ๊ะ แต่งตัวสวยเชียว
‪ที่รัก
‪เราต้องรีบไปกันแล้ว
‪พวก อย่าไปฟังเขาเลยน่า
‪มาเถอะ เธอหอมจะแย่
‪เฮ้ย ว่าไงเพื่อน
‪ว่าไง พวก สบายดีนะ
‪ว่าไงคิว
‪เราหางานโชว์รถผาดโผนพวกนี้ได้ทุกวัน ‪ไม่ที่ใดก็ที่หนึ่ง
‪ถ้าเราอยู่ในโอ๊กแลนด์
‪แต่ที่งานเลี้ยงวันเกิดของสตันนา
‪ถ้าคุณโผล่หน้ามาที่นี่...
‪ทั้งๆ ที่ไม่ใช่คนในครอบครัว
‪คุณหาเพื่อนไปด้วยจะดีกว่า
‪ถึงแม้ว่าจะเป็นช่วงสงครามแก๊ง
‪ทุกคนก็ออกมากัน
‪เราควรให้เกียรติพวกพ้องเราก่อนเสมอ
‪อยู่กับสิ่งที่รู้...
‪อยู่กับคนที่ไว้ใจได้
‪เพราะคนดำตายกันเกลื่อน...
‪วิธีที่ดีที่สุดในการเอาชีวิตรอด...
‪คือต้องรู้ที่ทางของตัวเอง
‪ภักดีไม่เสื่อมคลาย
‪และอยู่ใกล้บ้านไว้
‪ว่าไง พวก
‪ให้ตายสิ เพื่อน
‪แค่ออกมาหาเสียงน่ะ จับมือ รักเด็ก
‪เข้าใจเนอะ
‪ทำสิ่งที่ต้องทำ
‪ฉันกำลังบอกไอ้นี่อยู่ว่ามีแต่คนพูดถึงไอ้มัลคอล์ม
‪- เขาโดนหมายหัวแล้ว ‪- ใช่เลย
‪เฮ่ ว่าไงที่รัก
‪ใช่ เห็นนะว่ามองอยู่ ‪พวกเราแถวนี้ตัวเป้งๆ กันทั้งนั้นนะ
‪ใช่ ยาหยี เห็นนะว่าแอบมอง ‪แต่ทำไมไม่เข้ามาทักกันเลย รู้ไหม
‪ให้ตาย เธอโชคดีนะที่ฉันแต่งงานแล้ว ‪เพราะเธอสวยสะเด็ด...
‪ยาหยี ทักอินสตาแกรมมานะ
‪มัลคอล์มส่งแกมาเหรอวะ
‪เขาต้องพยายามให้มากกว่านี้หน่อย
‪ขึ้นรถเร็ว
‪- เฮ้ย รถนายอยู่ไหน ‪- จอดไว้ตรงหัวมุม
‪- ไม่เป็นไรนะ ‪- ไม่เป็นไร
‪- ไปจากที่นี่ซะ ‪- เผ่นกันดีกว่า
‪บี ขึ้นรถ
‪วันนี้วันอาทิตย์ เราไปโบสถ์กับแม่นาย
‪ท่านมาช่วยฉันได้พักหนึ่งแล้ว
‪นายก็รู้ว่าครอบครัวฉันช่วยอะไรไม่ได้
‪ที่ผ่านมาก็เลยไม่ลำบาก
‪ลูกชายนายชอบพิธีสวดนะ
‪แต่คนเอาแต่เรียกเขาว่าไบรอัน ไม่ใช่ไซอัน
‪แล้วเดลันด้าก็โกรธเป็นไฟเลย
‪เธอสั่งให้ฉันส่งรูปใบนี้มา
‪ฉันจะเอารูปไซอันไปให้ดูตอนที่ไปเยี่ยมนะ
‪คิดถึงนายจัง ที่รัก
‪รักษาตัวด้วย
‪มีลูกไหม
‪มี
‪คนนึง
‪เพิ่งคลอดได้ไม่นาน
‪ได้เห็นหน้ารึเปล่า
‪เปล่า
‪มันกวนใจแกไหม
‪ไม่ได้อยู่ตอนลูกเกิด
‪ไม่รู้ว่าลูกหน้าตาเป็นยังไง อะไรแบบนั้น
‪น่าจะสักเดือนได้
‪แล้วเขาจะให้พามาเยี่ยม
‪แต่เป็นฉันคงไม่ให้มา
‪ให้แม่เขาดูแลไป
‪แกกับฉันไม่เก่งเรื่องเลี้ยงลูก
‪จดหมายของเทย์ทำให้ผมนึกถึงคุณยายที
‪บรรดาแม่ๆ กับยายๆ มักถูกคาดหวัง ‪ให้ประคับประครองครอบครัว
‪ฉันมีนักเรียน 30 คน
‪ส่วนมากเรียนไม่ทัน ‪ตามที่หลักสูตรกำหนดสำหรับช่วงชั้นนี้
‪ในห้องเรียนที่ควรจะมีนักเรียนแค่ 20 คน
‪ฉันมีตำราเลข 15 เล่ม
‪กับตำราภาษาอังกฤษ 13 เล่ม
‪พูดว่า "ฉัน" อีกคำสิ
‪พูดว่า "ฉัน"
‪แม่กับย่าผม...
‪ทำดีที่สุดเท่าที่พวกท่านทำได้
‪ฉันไม่เข้าใจเลย
‪เขาเป็นเด็กเก่งกว่านี้นะ
‪เขาแค่ต้องการคนที่เชื่อในตัวเขา
‪ไม่ทิ้งเด็กคนไหนไว้ข้างหลัง
‪ครูใหญ่สั่งมาสองสัปดาห์
‪ย่าไม่รู้ว่าแกคิดอะไรอยู่
‪แกรู้ดีกว่าจะทำแบบนั้น จาห์คอร์
‪มีวิธีที่ดีกว่าในการทำเรื่องต่างๆ
‪ไม่ใช่ทุกเรื่องที่ต้องสะสางกันด้วยการใช้กำลัง
‪ถ้าไอ้เด็กนั่นไม่เอาของของเขาไปก็ว่าไปอย่าง
‪เขาก็แค่ทำให้คนรู้ว่าอย่ามาซ่ากับเขา
‪บางครั้งเราก็ต้องทำนะ
‪ฉันก็ยังยืนยันว่ามันไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้น
‪พระเจ้ามอบพลังให้เรา...
‪เชื่อผมเถอะตอนที่ผมบอกว่า ‪ไม่ต้องสาธยายเรื่องศาสนาให้ผมฟังหรอก
‪นี่
‪หน่อยน่า
‪- ขอหน่อย ‪- นี่
‪จาห์คอร์ชอบไปโบสถ์
‪นั่นก็เพราะเขายังไม่รู้ ‪ว่าครึ่งหนึ่งของไอ้พวกเฮงซวยในนั้น...
‪นี่ พูดจาดีๆ
‪พอออกมาก็ทำตัวมือถือสากปากถือศีล
‪ห้ามพูดจาแบบนั้นในบ้านฉันนะ
‪ผมพูดความจริง
‪สิ่งที่แกทำอยู่มันไม่ใช่หนทางเดียว เจดี
‪จะมาหาเรื่องผมทำไม
‪- ก่อนย่าทีจะตาย... ‪- เขาดีกว่าแก
‪ย่าบอกว่า ทุกคนมีจังหวะหนึ่ง ‪ที่พวกเขารู้ว่ากำลังจะได้มีชีวิตที่ยอดเยี่ยม
‪ได้เจอสิ่งที่ผมรัก
‪ฉันจะโกหกทำไม
‪และทุ่มเทกายใจให้กับมัน
‪ถือ 40 อยู่ในมือ อยากลองดูไหม
‪แหยมมาโดนฆ่าแน่
‪ใช่ อยากรู้ว่าทำไม
‪พวกเขาโทรหาแค่ตอนที่อยากได้ 05
‪แต่คราวนี้ฉันไม่มีหรอก ในหัวมีเรื่องให้คิดเยอะ
‪แม่ยังโทรมาไม่หยุด เธอคิดว่าฉันยังเมาค้าง
‪ฉันออกไปเตร่กับพรรคพวก ‪ฉันแบ่งเงินล้านกับพรรคพวก
‪เป็นหัวหน้าเขาก็เจ๋งดี แต่จะไม่ดูถูกพวกนาย
‪เวลาจะรักษาบาดแผล ‪ไม่ช้าไม่นานแผลจะหาย
‪ยังบอกปัดคำชวน...
‪แล้วนายทำการทำงานอะไร
‪นายไม่ขายยา
‪นายไม่ปล้นใคร
‪นายไม่เล่นบาส
‪ที่แน่ๆ นายไม่ค้าผู้หญิง
‪โตขึ้นนายอยากเป็นอะไรกันแน่ พวก
‪ให้ตายสิ
‪พยายามจะ...
‪ผมพยายามทำเพลงอยู่
‪แต่ทำแบบตรงไปตรงมานะ
‪แบบ...
‪โอเค
‪แล้วไง นายทำดนตรีหรือว่าร้อง
‪ทั้งสองอย่าง
‪แล้วได้เงินไหม
‪ไม่ได้
‪ไม่ได้ แต่อีกไม่นานหรอก
‪ใช่
‪ทันทีที่มีสักคนให้โอกาส
‪มีพวก...
‪หน้าเฟซบุ๊ก
‪หน้ามายสเปซ
‪พวกซาวด์คลาวด์ มิกซ์เทป อะไรพวกนั้น
‪ได้ยอดวิวเท่าไหร่แล้วล่ะ
‪นั่นละปัญหา
‪ตอนนี้ยังหลับใหลอยู่เลย
‪แล้วระหว่างนี้นายเอาเงินที่ไหนใช้
‪เวร ผมก็ไปจี้ไปปล้นเขามาบ้าง
‪ตอนนี้ได้งานที่ร้านขายรองเท้า
‪แล้วแฟนก็แบ่งให้ใช้บ้าง
‪เออ ทีคิวบอกว่านายหมัดหนักน่าดู
‪เขาว่านายเป็นไอ้ขี้ก้างคนเดียวที่เขารู้จัก ‪ที่ชอบต่อยตีกับชาวบ้าน
‪บ้าเอ๊ย
‪รู้ไหม คนอย่างฉัน...
‪มีนักเลงเท่าไหร่ก็ไม่พอ
‪นี่มันอะไรกันเนี่ย จะมา...
‪สัมภาษณ์งานกันเหรอ
‪ฉันพูดจริงนะ
‪ฉันไปสืบมาแล้ว
‪ไปพากเพียรเสาะหามาเลย
‪สืบประวัติน่ะ
‪ฉันรู้ว่านายเคยเก็บคนมาบ้างแล้ว
‪นายเป็นพวกขี้ก้างที่คบหาคนถูกกลุ่ม
‪ฉันอยากรู้
‪และให้ตาย นายมีไฟโกรธสุมอก ‪มีเรื่องให้หนักใจตลอดอยู่แล้วนี่
‪ก็น่าจะไประบายกับใครสักคน
‪ให้ตาย ฉันทำกับข้าวให้ใจเย็นลง
‪- นายรู้จักราโลน้องชายฉันไหม ‪- ไม่รู้
‪เขาติดซังเต และ...
‪ฉันขาดคน
‪เก็บไปคิดดูนะ
‪แล้วงานแรกของนายอาจเป็นการฆ่ามัลคอล์ม
‪ถ้าหาตัวเขาเจอนะ
‪เออใช่ ไอ้ขี้แพ้นั่น
‪มีเรื่องอะไร เพื่อน
‪เปล่า
‪- ฉันสบายดี ‪- งั้นก็ยิ้มหน่อยสิวะ
‪นายทำฉันเซ็งอยู่นะ
‪พวกเขาบอกว่า...
‪การผ่าตัดของลามาร์คออกมาไม่ค่อยดี
‪บ้าเอ๊ย ฉันไม่รู้ว่า ‪เขาไปเป็นทหารทำไมตั้งแต่แรก
‪รัฐบาลหัวขวดแม่งไม่สนใจคนอย่างเราหรอก
‪เป็นฉันคงเจ็บใจเป็นบ้า ‪ถ้าต้องตายเพื่อคนพวกนั้น
‪อยู่ที่นี่ฉันก็หาเรื่องตายเหมือนกัน ‪แต่ระหว่างนั้นก็ยังรวยมีเงินใช้
‪ช่างแม่ง
‪ใช่ไหม
‪เขายังจะมาไหม
‪มาสิ ฉันบอกแล้วว่าเราต้องไปทำธุระกัน
‪อยากไปด้วยไหม
‪ร่วมหัวจมท้ายกับเพื่อนสักที
‪ฉันบอกนายแล้วไงว่าฉันไม่ยุ่งเรื่องยา
‪จะทางไหนก็ไม่เอา ฉันไม่อยากแตะมันด้วยซ้ำ
‪นายก็รู้ดีอยู่แล้วนี่หว่า
‪ฉันไม่เข้าใจนายเลย เพื่อน
‪นายกระเป๋าแห้ง
‪พวก นายกำลังจะมีลูกนะ
‪นายวนเวียนอยู่กับชาวแก๊ง ‪แต่ไม่พยายามหาเงินจากมัน
‪ช่างเถอะว่ะ
‪แป๊บนะ
‪ฉันทำเรื่องใหญ่อยู่
‪เฮ้ย เขาอยู่ข้างนอก
‪ใช่ ฉันก็หวังอยู่ว่านายจะอยู่ด้วย พวก
‪นายได้ฟังยูทูบของฉันรึยัง
‪บ้าเอ๊ย ฉันลืมว่ะ
‪โทษที ส่งเข้าโทรศัพท์ฉันสิ โอเคไหม
‪เอาคลิปโป๊มาให้นายส่องด้วยนะ
‪นั่นเมียนายใช่ไหม
‪บ้าโคตรๆ
‪ฟังนะ ฉันจะบอกอะไรให้ตรงๆ เพื่อน
‪นายต้องระวังหน่อยถ้าจะคบใครข้างนอกนี่
‪อีตัวแสบพวกนี้ไว้ใจไม่ได้หรอก เชื่อสิ
‪จริงนะ ว่าไง พ่อนักรัก
‪ก็แค่อีกวันในดงยา พวก รอนายอยู่เนี่ย
‪แต่เดี๋ยวต่อจากนี้ฉันจะแวะไปสตูดิโอนะ
‪กำลังจะเร่งเครื่องให้สุดเพื่ออัลบั้มต่อไป
‪เข้าใจนะ ฉันทำเองไม่พึ่งใคร ฉายเดี่ยว
‪เข้าใจป่ะ ของแท้ไร้อิทธิพล
‪ส่วนเรื่องงานหลักกำลังไปได้สวยเลย
‪พร้อมให้นายเข้าเสียบทันทีที่ทางสะดวก
‪เรื่องก็เป็นงั้นแหละ
‪เป็นอะไร ข้องใจอะไรรึเปล่า
‪ไม่เป็นไร
‪ช่างแม่งสิวะ
‪ฉันทนไอ้เวรนั่นไม่ไหวจริงๆ ว่ะ
‪- นี่ ขอยืมจักรยานนายหน่อยนะ ‪- เอาไปทำไม
‪เป็นบ้าอะไรเนี่ย จาห์
‪ทำอะไรของนาย
‪ฉันมาเอาของของฉันคืน
‪ทำไม เกิดอะไรขึ้น
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ทีเร็กซ์น่ะสิ เทย์
‪ทีเร็กซ์ ฉันไม่รู้ว่านายพูดเรื่องบ้าอะไร
‪ฉันพูดถึงไอ้คนที่...
‪เอาวิดีโอของเธอ ‪ขย่มกับผู้ชายคนอื่นมาให้ดูไง เทย์
‪หลายคนด้วย เป็นโขยง
‪เรื่องมันเกิดหลังจากพี่ฉันถูกยิง จาห์
‪อย่ามาพูดเลย
‪ฉันบอกแล้วว่าฉันเคยแรด ‪ตอนนั้นฉันไม่รู้จักนาย
‪- ไม่ต้องพูดเลย ‪- ฉันไม่รู้จักนาย
‪ฉันไม่สนใจ ‪เรื่องเวรตะไลพวกนั้นเลย เข้าใจไหม
‪ฉันไม่อยากให้แม่ของลูกฉันเป็นกะหรี่
‪ไปตายซะไป จาห์คอร์
‪เพราะฉันกับลูกอยู่กันได้ไม่ว่าจะยังไง
‪มันเป็นเรื่องแค่เพราะนายรู้สึกโดนหยาม
‪- ใช่ ‪- เออ
‪- ได้ เอาเลย ‪- เออ
‪เธอไสหัวกลับเข้าไปในบ้านเลยนะ
‪กลับเข้าไปในบ้านซะ
‪หยิบของฉันมา แล้วก็เอากุญแจรถฉันมาด้วย
‪- ไปเอากุญแจรถฉันมา ‪- ไปแล้วโว้ย
‪ฉันจะไปหยิบกุญแจนายมา ไอ้เวร!
‪เออ ได้
‪เอากุญแจไป ไอ้งั่ง
‪เพราะที่ผ่านมาฉันนั่งรถเมล์
‪แล้วรู้อะไรไหม นายมันพวกหน้าไหว้หลังหลอก
‪- เพราะฉันรู้ว่านายนอกใจฉัน ‪- ไม่เอาน่า
‪ฉันรู้ว่านายนอกใจฉัน ‪แต่ฉันไม่เคยมีอะไรกับคนอื่นเลย
‪รู้อะไรไหม เทย์
‪ถ้าฉันทำจริง
‪ก็เพราะว่าฉันไม่เคยเชื่อใจเธอเลยตั้งแต่แรก
‪คือว่านะ
‪เธอจะคาดหวังให้ฉันซื่อสัตย์กับกะหรี่ได้ไงล่ะ
‪ไปตายซะ จาห์คอร์
‪- เออ ได้ ‪- เออ เพราะฉันเคยรักนาย นั่นไงล่ะ
‪และนั่นเป็นเรื่องเดียวที่แม่งควรจะสำคัญ
‪มันเหมือน...
‪รอยกรีดบางๆ นับล้าน
‪ที่ดูไม่สลักสำคัญจนกระทั่งคุณรู้ตัว...
‪- ฉันไม่ได้เหยียดผิวด้วยนะ ‪- ว่ากำลังเลือดออกปางตาย
‪ฉันแค่เบื่อคนอย่างจาห์
‪การทำท่าเหมือนตัวเองเป็นนักเลง
‪เป็นเรื่องที่คนดำชอบทำกัน
‪เพราะเท่าที่ฉันทำ...
‪ฉันก็แค่สนุก
‪แล้วทำให้สุดเข้าไว้
‪รู้ไหม ผู้หญิงอย่างฉัน ‪ไม่นอนกับคนที่ไม่ใช่นักเลงด้วยซ้ำ
‪แฟนฉันเป็นเด็กขายยานะ
‪ส่งปุ๊น
‪ดูดโคดีน
‪ทำหมด
‪เพราะฉันไม่สนไง
‪ฉันชอบผู้ชายถ่อยๆ
‪ฉันกัดผมสีนี้แบบทุ่มสุดตัวเลยนะ
‪ตามอีเวรนั่นไป
‪ถามจริง
‪กรีดยางกันหน่อยเพื่อน
‪- จัดไป ‪- หมูๆ
‪ตำรวจเต็มไปหมดเลยว่ะ
‪วันนี้ต้องไม่ใช่วันซวยของฉันนะ
‪ฉันไม่ยอมติดคุกเพราะเรื่องไร้สาระแน่
‪พวก อยู่แถวนี้เราได้ซวยแน่
‪ฉันจะกลับบ้านแล้วนะ พวก
‪แม่งโคตรงี่เง่าเลยว่ะ
‪พูดจาปากดี
‪แต่กลับอยู่ในที่แบบนี้
‪คนขาวแม่งกวนตีนฉันจริงๆ
‪ทำไมล่ะ
‪นังเผือกนั่นจะทำอะไร ‪ทำไมนายต้องใส่ใจด้วย
‪ทำไมต้องสนใจคนอื่น
‪ถ้านายมัวแต่ตอบโต้คนอื่น
‪กับสิ่งที่พวกเขาพูด ที่พวกเขาคิดเกี่ยวกับนาย ‪และสิ่งที่พวกเขาทำ
‪นายก็เป็นได้แค่หุ่นเชิดนะ
‪เพราะฉันจะชายตามองพวกคนขาวก็ได้
‪ฉันเป็นนักล่า พวก
‪มีแค่ตัวฉันที่สำคัญ
‪นายต้องตาสว่างได้แล้ว เพื่อน
‪เพราะนั่นคือวิถีอเมริกัน
‪ให้ตายสิ
‪เคยสังเกตไหมว่าตำรวจทำตัวเหมือนในทีวีเลย
‪เหมือนพวกเขาดูทีวีเพื่อเอาเป็นเยี่ยงอย่าง
‪สรุปว่าเธอไปทำอะไรในย่านแบล็กฮอว์ก
‪แน่ใจนะว่าอยากแกล้งโง่
‪ไม่เอาน่า จาห์
‪เธอกับเพื่อนตัวจี๊ดของเธอ ‪แอนโธนี แมคเฟดเดน
‪หรือฉายา ทีคิว เด็กขายยา
‪อ้าว ไม่รู้เหรอว่าเรารู้เรื่องเขาด้วย
‪ให้ตาย ถ้าเราไม่เจอโคเคน ‪ของเด็กผู้หญิงผิวขาวคนนั้นในรถเขา
‪โคเคน ใช่
‪สิบปีเลยนะ จาห์
‪เธอไม่อยากติดนานขนาดนั้นแน่
‪แล้ว...
‪คิว
‪ฉันชอบเรียกเขาอย่างนั้น
‪ปกติพวกคุณจะให้คนมายืนดูผม ‪ที่อีกด้านของกระจกใช่ไหม
‪บอกว่าเธอทำงานให้สตันนา
‪ดูสิว่าเราได้อะไรมา
‪เธอรับสารภาพข้อหาปล้นด้วยอาวุธมาแล้ว
‪ปล้นร้านเหล้า ขัดขืนการจับกุม
‪บุกรุกบ้านคน
‪มีประวัติตอนเป็นผู้เยาว์
‪พ่อเธอติดคุกตลอดชีวิตเหรอ
‪บอกว่าเขา...
‪อยู่ในปีกจิตเวชอยู่สองสามเดือน
‪เขาติดยาเสพติด
‪มันเป็นพันธุกรรมรึเปล่า
‪พันธุกรรมเหรอ
‪ยาเสพติดน่ะนะ
‪ไม่
‪ไม่เป็นหรอก
‪ไม่สำคัญ
‪อยากให้ฉันโทรหาเจ้าหน้าที่ทัณฑ์บนไหม
‪อย่าให้ฉันรู้เชียวนะว่าเธอพลาดนัด ตกงาน...
‪เรื่องพวกนี้มันงี่เง่าสิ้นดี คุณก็รู้นี่
‪ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาอยู่ในนี้ทำไม พวก
‪ฉันก็อยากเชื่อเธอนะจาห์ จริงๆ
‪แต่นายต้องให้อะไรฉันบ้าง
‪รู้ไหม แค่...
‪อะไรที่มีประโยชน์ แค่...
‪ข้อมูลบางอย่าง แค่...
‪เรื่องสงครามระหว่าง ‪แก๊งมัลคอล์มกับสตันนาที่คุกรุ่นอยู่เป็นไง
‪- พูดเรื่องนั้นได้ไหม ‪- ผมไม่รู้เรื่องนั้นเลย
‪ไม่เอาน่า นายต้องรู้บ้างสิ นายคบกับทีคิวใช่ไหม
‪จริงรึเปล่าที่เขาทำงานให้มัลคอล์ม
‪เพื่อรวบรวมแวดวงต่างๆ ลับหลังสตันนา
‪รู้ไหม มัลคอล์มอยู่มานานแล้ว
‪เขาเป็นปลาตัวใหญ่
‪อย่างที่ผมบอก...
‪ผมไม่รู้จักใคร...
‪ที่ชื่อมัลคอล์ม
‪หรือสตันนา
‪เวลาติดทัณฑ์บน พวกเขาหาเรื่องเราได้ทุกอย่าง
‪ทีคิวไม่เคยมียาติดรถ
‪ทิ้งของเก่าๆ แบบนั้นไปได้แล้ว
‪ได้เอาเงินค่าปรับมาตามที่ผมขอรึเปล่า
‪เรย์เรย์จัดการให้แล้ว
‪ใครวะเรย์เรย์
‪แฟนใหม่แม่
‪- ว่าไง ไอ้หนุ่ม ‪- ว่าไงพวก
‪- ทั้งหมดเท่าไหร่ ‪- ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก
‪- อะไรก็ได้เพื่อแม่เธอ ‪- ขอบคุณสิ
‪เออ ก็ดี
‪จะให้เราไปส่งที่ไหน
‪รถผมอยู่ตรงนั้น...
‪ฝั่งตะวันออก
‪นี่ แม่จะไม่ถามด้วยนะ ‪ว่าไปทำอะไรถึงแบล็กฮอว์กโน่น
‪ที่มีแต่คนขาวยั้วเยี้ย
‪แค่หวังว่าลูกอาจไปรีดเงินจากเด็กคนนั้น
‪- ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย ‪- โอเค
‪นายชอบสาวเผือกล่ะสิ
‪- ว่าไงนะ ‪- ไม่ต้องไขสือ ไอ้หนุ่ม
‪ฉันเห็นเด็กๆ อย่างพวกนาย ‪ไปเที่ยวควงพวกหน้าขาวๆ
‪- เฮ้ย คุณไม่รู้จักผมนะ ‪- จาห์ พอที
‪- เรย์ เปิดประตู ‪- คุณอาจรู้จักแม่
‪แต่คุณไม่รู้จักผม พวก
‪อยากพูดเรื่องจริงกันเหรอ เจ็บใจขึ้นมารึไง
‪- เปิดประตู ‪- ใช่ ผมเจ็บใจ
‪เรย์
‪โทษที ที่รัก ฉันผิดเอง
‪ฉันแค่คิดว่าลูกเธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว
‪ไม่ยักรู้ว่าจะพูดอะไรกับเขาต้องระวังปาก
‪ไอ้หนุ่มนี่ยังเปราะบางนุ่มนิ่มอยู่
‪เปิดประตู
‪จาห์ จาห์ อย่าเชียวนะ
‪จาห์
‪- เฮ้ย เป็นบ้ารึไงวะ ‪- ก็คงงั้นแหละ
‪จาห์ แม่เบื่อเรื่องนี้เต็มทีแล้วนะ
‪- ผมก็แค่ทำให้แม่ตาสว่าง ‪- นี่เราอยู่หน้าโรงพักนะ
‪คุณอยากมาเดินกร่าง ‪ทำท่าเหมือนเป็นเจ้านายเหนือหัวเหรอ
‪ฟังฉันนะ
‪- ขึ้นรถมาเถอะ ‪- สั่งสอนผมเลยสิ
‪- ขึ้นมา... ‪- คนจริงแบบไหน ถ่อยขนาดไหน...
‪จาห์ หุบปากนะ
‪พวกรุ่นเก๋าเขาทำกันยังไง ‪เวลาเด็กอมมืออย่างผม
‪ออกนอกลู่นอกทาง
‪บ้าไปกันใหญ่แล้ว ที่รัก มองฉันสิ ‪ขึ้นรถเถอะน่า
‪- จาห์ อะไรวะเนี่ย ‪- ช่างหัวไอ้เวรนี่เหอะ แม่
‪เป็นบ้าอะไรไป จาห์
‪ทำไมต้องทำตัวแบบนี้ตลอดเลย
‪แกเหมือนกับเจดีไม่มีผิด บ้าไม่ได้สติ
‪ฉันไม่อยากให้แกเข้าใกล้ฉันอีก
‪ว่าไงนะ
‪ฉันตัดแม่ตัดลูกกับคนรั้นไม่ฟังใครแบบแกแล้ว
‪เข้าใจที่พูดไหม ขาดกัน!
‪- แม่จะเลือกไอ้นี่แทนผมเหรอ ‪- ไสหัวไปจากที่นี่ซะ
‪ฉันกับแกขาดกัน!
‪บ้าเอ๊ย
‪นี่
‪ทีคิวมีคนมาด้วย
‪อ้าว พวก
‪- เรามีคนดังมาบ้านด้วย ‪- ทีเร็กซ์เอง ยาหยี
‪รุ่นก่อนกาล
‪ใช่ ถูกใจใช่เลย ฉันมาก่อนใคร
‪โด่งดัง ฉาวโฉ่ แถมยังรุ่งโรจน์
‪ฉันใจแข็งดั่งหิน ยาหยี
‪ว่าไงพวก
‪ไม่เห็นบอกว่านายจะมาที่นี่
‪ว่ายังไงบ้าง ที
‪ไม่เอาน่า นายก็รู้ว่าคนในโอ๊กแลนด์เป็นยังไง
‪ฉันแค่พยายามเมาให้ปลิ้น รวยให้เละ ‪แล้วก็เย่อนังหนูให้สิ้นฤทธิ์
‪ไม่ธรรมดาจริงๆ ไอ้คนนี้
‪พวก แล้วกัญชาอยู่ไหนเนี่ย ‪รู้นะว่าพวกคุณมีของเด็ดของดีอยู่
‪จัดให้ทันทีเลย รอเดี๋ยวนะ
‪ผมลาออกจากร้านรองเท้า ‪ทันทีที่สตันนาเริ่มจ้างผมมาคุม
‪และส่วนใหญ่ก็แค่มาคอยดูเขาทำกับข้าว
‪บอกแล้วว่าอร่อยเด็ดเจ็ดย่านน้ำ
‪แล้วคุณจับเธอไม่ได้ ‪เพราะคุณไม่ได้ดูโทรศัพท์ของเธอ
‪- ครับผม ‪- ฉันไม่เคยนอกใจเขา
‪ฉันไม่เคยนอกใจเขา
‪แต่เธอไม่เคยจับผมได้คาหนังคาเขา
‪ปัญญาอ่อนจริงๆ
‪ได้แล้ว
‪ผ่อนคลายแล้วก็ม้วนมาสักมวน
‪เอ้า ชิมสิ
‪โคตรอร่อยเลยใช่ไหม
‪อร่อยเนอะ
‪แซ่บสุดว่าไหม
‪ให้ตายสิ บอกแล้วว่าต้องออกมาดี
‪แล้วยูทูบที่ว่าอยู่ไหน
‪คิดว่าฉันลืมแล้วสิ เปิดเลย
‪นี่เพลงเด็ดเลยนะ
‪ใช่
‪- จาห์โว้ย ‪- จาห์โว้ย
‪มีเพลงอื่นไหม
‪มี
‪มีสิ
‪พวก
‪พลั้งมือฆ่ามากกว่าฆาตกรรม ‪เธอจะถูกแขวนคอ
‪จับพี่ชายฉันขัง ฉันแค่จะแก้แค้นให้
‪เขาควรได้...
‪เขาควรได้ดีเพื่อเรา
‪นายคิดว่าไง
‪คือก็เพราะดีนะ ฉันแค่... ไม่ชอบเท่าไหร่
‪ไม่เป็นไร
‪เรื่องแค่นี้มันขี้ผง ทำให้ฉันหยุดไม่ได้หรอก
‪ฉันต้องได้ดี
‪เต็มที่เลย ไอ้น้อง
‪รู้ใช่ไหมว่าฉันรักแม่แก
‪ฉันติดคุกมานานเกินไป
‪ลงทุนลงแรงกับชีวิตข้างถนนมากเกินไป
‪ที่จะให้แม่แกมาพูดกับฉันแบบนั้น
‪คิดว่าไง
‪ครับ
‪บ้าเอ๊ย
‪ทำผิดครั้งเดียวก็เสร็จพวกมันเลย
‪ต้องติดอยู่ในวังวนชั่วๆ นี่
‪ไม่มีใครจ้างงาน
‪ไม่ให้รับสแตมป์ซื้ออาหาร อาคารสงเคราะห์
‪แล้วจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีงาน ไม่มีคนช่วยเหลือ
‪ที่ผ่านมาฉันทำงานเล็กๆ น้อยๆ ทุกอย่าง
‪พยายามให้แกได้มีหลังคาคุ้มหัว
‪แกยังเด็ก ทุกอย่างยังชวนฝัน
‪แต่โลกภายนอกมันอยู่ยาก
‪อย่าเป็นแบบพ่อนะ จาห์
‪ตั้งตัวให้ได้อย่างที่แม่เขาพูด
‪พ่อเชื่อในตัวแก
‪เขาเป็นกุ๊กที่เก่งที่สุดในรุ่นพ่อ
‪ไม่รู้ว่าเขาทำได้ไง
‪แค่เอาเนื้อมา
‪ซื้อเครื่องปรุงซองเล็กๆ
‪แล้วก็เริ่มลงมือ
‪ฉันไปถามคนมาให้แกแล้ว
‪ไอ้เม็กซิกันที่ตั๊นหน้าแก...
‪ชื่อมาตั้น
‪นายรู้จักคนชื่อคิวรึเปล่า
‪มีคนพูดถึงทีคิวที่เป็นเด็กในสังกัดของมัลคอล์ม
‪- ใช่ ‪- ฟังนะ
‪เจ้านายคนใหม่ของพวกนั้นสั่งเก็บแก
‪แล้วพวกผู้คุมก็ไม่อยากมีเอี่ยวด้วย
‪ทุกคนรู้ว่ามีคนจะมาเก็บแก ‪แต่ฉันคอยระวังให้แล้ว
‪อย่าเชื่อใครที่ทีคิวส่งมาหาแก
‪พวกเขาจัดเพื่อนร่วมห้องขังให้รึยัง
‪ยัง
‪นั่นก็เพราะว่าพวกเขาอยากให้แกอยู่ตามลำพัง
‪ไร้ทางสู้
‪พ่อไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก
‪ผมดูแลตัวเองได้
‪เข้าใจไหม
‪แกต้องอยู่ใกล้ๆ ฉันไว้
‪ในนี้...
‪มันไม่เหมือนที่ตาเห็น
‪คนพวกนี้ไม่ต้องการเหตุผลที่นี่
‪แล้วก็เหมือนโลกภายนอก
‪พวกเขาจะฆ่าแกโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง
‪ถ้าพวกเขาได้ประโยชน์จากมัน
‪พวกนั้นหาเรื่องมาขู่คนคนนั้น
‪ถ้าเขาไม่ช่วยให้พวกนั้นเข้าถึงตัวนายได้ ‪พวกนั้นจะแฉเขากับแก๊งเขาเอง
‪ได้ยินที่พูดไหม
‪ครับ
‪แล้วเขาเป็น...
‪เขาเป็นไงบ้าง
‪อะไร
‪กองทัพทำลายเขาแล้ว จาห์คอร์
‪พวกเขาทำจริง
‪หมอบอกว่าเขาจะเดินไม่ได้อีก
‪ฉันเกลียดทหาร
‪ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกนั้นส่งเขาไปที่นั่นทำไม
‪ไม่
‪ไม่ยุติธรรม
‪เขาทำ...
‪เขาทำทุกอย่างถูกต้อง
‪จาห์
‪ทุกอย่าง ถูกต้องทุกอย่าง
‪ไม่ยุติธรรมเลย
‪พวก นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร ‪พูดจาบ้าบอคอแตก
‪ฉันต้องการเงินของฉันเดี๋ยวนี้ จบแค่นั้น
‪เฮ้ย ฉันบอกแบบนี้เท่านั้นว่ะ
‪เชื่อสิ ฉันจะเล่นงานนาย
‪เชื่อได้เลยเวลาที่ฉันบอกว่าฉันพูดจริงทำจริง
‪พวก ฉันไม่อยากฟังเรื่องนั้นโว้ย! ‪ฉันก็ต้องหาเลี้ยงลูกเมีย
‪พวก รู้ไหมว่าฉันฆ่านายแน่
‪ฉันไม่สนว่าจะหาเรื่องอะไรใส่ตัว
‪ฉันต้องได้เงินเฮงซวยนั่นก่อนหมดวัน
‪จำใส่กะโหลกไว้เลย
‪เฮ้ย ฟังนะ
‪ฉันจะพูดกับนายเหมือนที่พูดกับอีตัว ‪อีตัวร่านหนังยาน
‪ฉันจะให้แกทำอย่างเดียว
‪แค่อย่างเดียว
‪ฉันจะทำให้นายอยากทำอะไรให้เจดีคนนี้
‪เฮ้ย จาห์!
‪พ่อจะออกไปข้างนอกแป๊บเดียว เดี๋ยวมา
‪เมื่อชีวิตปุถุชนดูแล้วไม่คล้ายการถูกหวย...
‪บางครั้ง
‪ทางเลือกที่อยู่ต่อหน้า
‪ดูแล้วไม่เหมือนจะเป็นทางเลือก
‪แล้วเราจะมีอำนาจอะไรอื่น...
‪นอกจากการเป็นผีร้ายของใครสักคน
‪ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้พูดเล่น ‪ฉันมาเอาเงินร้อยนึง
‪พวก ฉันไม่กลัวนายหรอก
‪เฮ้ย ฉันจะไม่ถามอีกนะ
‪นายหูหนวกรึเปล่าวะ
‪ฉันจะไม่เอาเงินค่าเช่าบ้าน ‪ไปให้นายเล่นยาหรอกนะ
‪ตั้งแต่รู้จักกันมา เพราะงั้นนายต้องยิงฉัน...
‪พวกที่เหลือ
‪รู้ว่าพวกเขาจัดการยาทั้งหมด ‪ที่มีอยู่ในมือตอนนี้ไม่ได้
‪พวกเขาเลยเล่นไม้แข็งกับเรา
‪พวกเขาต้องการลูกค้า
‪คนซื้อ คนเสพ
‪แล้วคนขายคนนี้ต้องเป็นหนึ่งในพวกเม็กซิกัน
‪เธอคิดว่าไงล่ะ
‪เรื่องเงินพวกเขาไม่รอหรอก ‪เธอต้องจ่ายให้ตรงเวลา เข้าใจไหม
‪พวกเขาไม่อยากได้ลูกค้ารายใหม่ ‪ที่เขาพยายามหาให้
‪- เรื่องจะยิ่งหนัก ‪- ยิ่งวุ่นวาย
‪ใช่เลย
‪เราใจดีกับคนพวกนี้เกินไปแล้ว
‪นั่นคือสาเหตุที่ผมอยู่ที่นี่ไง
‪ให้ผมจัดการมัลคอล์มให้พวกคุณ
‪อ้อ นายเก็บเรื่องของเราไปคิดดูแล้วเหรอ
‪นั่นคือคำตอบรึเปล่า
‪ใช่
‪ฉันไม่ล้อเล่นกับเรื่องแบบนี้นะ
‪นี่เป็นธุระของผู้ใหญ่
‪อย่าเอาเรื่องที่ตัวเองรับไม่ไหวไปใส่ตัว
‪ที ที่รัก เล่าเรื่องที่เธอบอกฉันให้เขาฟังสิ
‪ฉันบอกว่า...
‪ไอ้เกรียนมัลคอล์มไปบ้านแม่ของลูกมันเกือบทุกคืน
‪อยู่ใกล้ๆ ร้านยูแอนด์ไอ
‪เมียเขาจะออกไปทำผมที่ร้าน
‪พูดไม่หยุดปากว่าผัวรักผัวหลง
‪ต้องมาคอยเช็คว่าเอาลูกนอนเรียบร้อยไหม
‪ฉันมีเพื่อนมือสะอาดอยู่ในสำนักงานผังเมือง
‪เอาสำเนาใบขับขี่เขามาให้
‪แบบบ้านของเมียเขาในย่านนั้น
‪พรรคพวก
‪ถ้านายหิว ฉันจะหางานให้ทำ
‪หรือไม่ก็ไปโซ้ยพอร์กช็อปในครัวซะ
‪ผมไม่หิว
‪เออ รู้กัน
‪ถ้านายพูดจริง จะไปเก็บเขาเมื่อไหร่
‪คืนนี้เป็นไง
‪แหม ไอ้เด็กนี่
‪เอาเลย!
‪แต่ผมต้องขอเงินก่อนครึ่งนึง
‪ได้เลย พวก
‪ต้องการอุปกรณ์ไหม
‪ไม่เคยใช้ยิงใครทั้งสองกระบอก
‪จาห์คอร์!
‪ลุงฉันบอกว่าพ่อนายติดโคเคน
‪พ่อเธอต่างหาก
‪เขาไปซื้อจากหัวมุมถนน 89 ตัดกับแมคอาเธอร์
‪เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อฉันหน้าตาเป็นไง
‪ฉันรู้ว่าเขาขับรถคาดิลแลค
‪เราไม่ใช่คนเดิมอีก ‪ถ้าออกไปเที่ยวฆ่าคนอื่น
‪มันไม่ทำให้เจ็บน้อยลง
‪ยาขนานเดียวกันที่ฉันได้รับ ‪ไม่ทำให้เจ็บน้อยลง
‪เพราะงั้นส่งให้คนของเธอ ‪แล้วให้เขาจัดการไปตามเรื่อง
‪เพื่อนที่นั่งรถมาด้วยกันบอกว่า ‪การค้าทาสสอนให้คนดำรู้จักเอาตัวรอด...
‪แต่ไม่ได้สอนการใช้ชีวิต
‪ในบางละแวกบ้าน คนแถวนั้นรู้จักชีวิตในคุก
‪มากกว่านอกคุก
‪หลายต่อหลายรุ่น...
‪ชายและหญิง
‪พี่ชาย น้องสาว แม่คน...
‪พ่อคน พี่ป้าน้าอา ญาติๆ เราทุกคน
‪ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวเดิมๆ ‪ที่ฉายซ้ำวนไปเวียนมา
‪ทำให้เรื่องนี้กลายเป็นชีวิต...
‪ในขณะที่คนภายนอกมองเข้ามา ‪ด้วยแววตาเสแสร้ง...
‪ว่าพวกเขาคงทำได้ดีกว่า
‪หรือที่แย่กว่านั้น...
‪คือพวกเขาไม่มองเราเลย
‪และแค่ทำเหมือนกับว่าเราไม่มีตัวตน
‪ดีไหม ให้ฉันพาลูกๆ ไปหลังจากนั้น
‪ได้
‪- พวกลูกอย่าเอะอะนักสิ ‪- ที่รัก เอาสลัดมันฝรั่งไหม
‪ไอ้ทีคิวนั่นจัดแจงอะไรไว้เรียบร้อย
‪เราส่งมือปืนไปที่โชว์รถผาดโผน
‪แล้วเขาก็จะเก็บลาทริซ ‪แต่คนของเราแค่โดนจับได้
‪คิวอยากขึ้นเป็นใหญ่จะแย่
‪เขาก็เลยจัดการทุกอย่างไปแล้ว เชื่อสิ
‪เด็กนั่นหิวโซ
‪ฉันอยู่วงการนี้มานานเกินไป
‪ฉันไม่ล้อเล่น ‪ถ้าฉันรู้ว่าอยากได้อะไร ฉันก็จะคว้ามา
‪มีอะไร ไอ้น้อง
‪คุณชื่ออะไร
‪มัลคอล์ม
‪คุณรู้จักเจดีเหรอ
‪ไอ้ขี้ยาที่เพิ่งไปน่ะเหรอ รู้สิ
‪นั่นพ่อผม
‪คุณช่วยเลิกขายยาให้เขาได้ไหมครับ
‪พวก นั่นลูกค้าชั้นดีของฉันเลยนะ
‪จำฉันได้ไหม พวก
‪ได้สิ
‪เราเพื่อนกันใช่ไหม
‪ไม่ใช่ว่ะ
‪นั่นใคร
‪เลิกล้อเล่นแล้วเปิดประตูสักที
‪ฉันมีมีดนะ
‪ฉันมีของอยากให้เธอเก็บไว้
‪ใช้ยิงใครมารึเปล่า
‪แค่อย่าให้มีลายนิ้วมือเธอติดปืนก็พอ
‪ครูใหญ่ ทำไมคุณไม่ยืนรอหน้าโรงเรียน ‪พร้อมรายชื่อ
‪ของเด็กทุกคนที่ใช้ยาล่ะ
‪แบบว่า "เฮ้ย...
‪วันนี้พกยามาไหม
‪ไม่เหรอ
‪งั้นก็กลับขึ้นรถไปเลย
‪วันนี้ช่วยไม่ได้ว่ะ นายเป็นจุดอ่อน"
‪คือผมนั่งอยู่ในห้องกับแมวน้อยคนนึง
‪นายไปทำอะไรมา จาห์คอร์
‪ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก ที่รัก
‪เหลาดินสออยู่ แต่ไม่มีดินสออยู่ในมือ
‪คือมัน...
‪แบบนั้นจะดีกว่า
‪ทีนี้ย้ายก้นสวยๆ ของเธอมานี่
‪มาดูทีวีกับฉัน
‪เพราะเวลาคุณทำเสียงแมว ‪ในโรงเรียน ลองเดาสิ
‪คุณจะไม่ได้กลับเข้ากลุ่มคนทั่วไป
‪ผมรับโทรศัพท์แล้วพูดว่า ‪"อ้อ เขาครางเหมือนแมวอยู่
‪ขอผมส่งตัวเขากลับเข้าห้องได้ไหม" ไม่ได้
‪ผมรู้ว่าเขาต้องสติแตกแน่ แล้วก็จริง
‪มานี่สิ
‪นี่
‪ยกโทษให้ฉันได้ไหม
‪เราดีกันนะ
‪อืม ดีกัน
‪ให้ตาย
‪ไอ้ตลกนี่
‪แล้วผมก็แบบว่า
‪"นั่นเป็นคำตอบที่โคตรดีเลยว่ะ"
‪จู๋คุณอาจผงาดขึ้นมา
‪เพราะตอนอายุเท่านั้น ‪คุณควบคุมตัวเองไม่ได้หรอก
‪คุณไม่ต้องพูดอะไรเซ็กซี่เลยด้วยซ้ำ
‪อาจมีคนพูดว่า "ใครอยากกินป๊อปทาร์ตส์"
‪จู๋คุณก็จะแบบ "ป๊อปทาร์ตส์!
‪ฉันชอบป๊อปทาร์ตส์"
‪ให้ตายสิ
‪เด็กที่ทำผมคอร์นโรวส์นี่นะ...
‪หยุด! อย่าขยับ!
‪มีคนหนี!
‪ตำรวจ! อย่าขยับ!
‪มีคนหนี!
‪- ทางสะดวกไหม ‪- ทางสะดวก ไปได้
‪- บ้า! ‪- หยุดหนีนะ
‪ยกมือขึ้น หยุด!
‪หมอบลง
‪หมอบลง หมอบ
‪เร็วเข้า ยกมือให้เห็น
‪ส่งมืออีกข้างมา ดี
‪แล้วก็เงียบๆ
‪- ใจเย็น ‪- ไป
‪ออกมาแล้ว
‪กำลังออกมา
‪เลิกขัดขืน
‪ออกมาแล้ว
‪ทางเดียวที่จะเข้าใจชีวิตของคนอื่นได้...
‪คือใช้ชีวิตตามแบบเขา
‪แต่คุณมีสิทธิ์เลือกต้นแบบของตัวเอง
‪แค่เพราะว่าผมมีจุดจบเหมือนพ่อผม
‪ไม่ได้แปลว่าลูกผมต้องเป็นแบบเดียวกัน
‪ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ
‪เสียงนายเปลี่ยนไป
‪ก็คงจะอย่างนั้น
‪หมายความว่าไง
‪หมายความว่าฉันอยากเจอลูก
‪ยังอยู่ไหม
‪อยู่
‪แค่ตกใจน่ะ
‪นี่ อยากได้ยินเสียงหายใจลูกไหม
‪อยาก
‪นายไม่รู้หรอกว่า ‪นายทำให้ฉันมีความสุขแค่ไหนตอนนี้
‪ฉันอยากอยู่เลี้ยงลูก
‪แม่งโคตร...
‪เรื่องนี้แม่งโคตรลำบากเลย ที่รัก
‪ฉันไม่รู้ว่าจะทำอะไรดีในช่วง...
‪ที่ฉันยังอยู่ในนี้
‪นายเห็นกำแพงพวกนั้น จาห์
‪แต่ลูกไม่เห็น
‪กำแพงพวกนั้นไม่มีความหมายอะไรกับเรา
‪ว่าไงน้องชาย
‪ฉันเข้าใจ
‪นายมายืนอยู่นี่จะได้เห็นคนเดินเข้ามา
‪เวรเอ๊ย ฉันไม่โทษนายหรอก ‪ข้างนอกนี่แม่งระห่ำ
‪ครอบครัวนายจะมาหาสัปดาห์หน้าใช่ไหม
‪นายยังไม่เคยเจอลูกเลยสินะ
‪ยัง
‪รอให้แม่ของลูกมาเยี่ยมอยู่
‪รู้ไหม
‪ฉันเข้าใจนะ
‪นายพร้อมรึยัง
‪สำหรับอะไร
‪ตัวนายไง
‪จะไม่แต่งผมให้เนี้ยบอะไรงั้นเหรอ
‪บ้าน่า
‪ฟังนะ
‪ดีเจที่อยู่อีกฟากสนามเขาทำให้ได้
‪ฉันสอนวิธีทำผ้าให้เรียบให้นายได้นะ
‪สตันนาบอกว่าเพื่อนซี้นายกำลังจะขึ้นรถมาด้วย
‪พูดถึงใคร
‪ทีคิว
‪จะใครอีกล่ะ
‪ฝ่าฝืนทัณฑ์บน
‪คิวบอกว่าเขาคิดว่าทีเร็กซ์อยู่เบื้องหลัง ‪เรื่องมัลคอล์มที่งานโชว์รถด้วย
‪เราจะจัดการไอ้นั่นเอง
‪ทีคนนี้มีฉากหน้าเป็นแรปเปอร์อะไรงั้น
‪แต่จริงๆ เขาสนิทกับคนในเม็กซิโก ‪แบบโทรกริ๊งเดียวได้
‪เข้าใจฉันไหม
‪รอเดี๋ยว พรรคพวก
‪ฉันกำลังทำงานใหญ่
‪ฉันเป็นนักล่า เพื่อน
‪มีแต่ฉันที่สำคัญ
‪ว่าไงพวก
‪นายเป็นคนเดียวที่เข้าไปใกล้ได้ ‪เขาอยู่ที่สวน
‪เฮ้ย ว่าไง
‪ว่าไงเพื่อน
‪ว่าไง เป็นยังไงบ้าง เพื่อน
‪ไง
‪ว่าไง เจ้าตัวน้อย
‪ว่าไงจ๊ะ
‪ว่าไงน้อง
‪เราเกิดมาในคุก
‪แต่ผมไม่ใช่นักโทษของคุณ
‪เอาหน่อยน่า ตาแก่
‪ลองดูสิ
‪ผมจะสอนวิธีปลูกต้นไม้ให้
‪ใช่ เอาเลย
‪คอยดูนะ
‪เขาจะอยู่เหนือเรื่องระยำ ‪ที่เราต้องดิ้นรนกันในโลกนี้
‪สร้างเนื้อสร้างตัวให้ตัวเอง