Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dawajcie, jesteśmy spóźnieni już, chodźcie.
Tomek i Marcin jeszcze.
Po kolei…
A może tak. Może je przeciągnąć.
W którym miejscu jesteś?
- Ich nie ma, nie. - No i wiesz…
O…
Jedziemy!
Jak muzyka? Wporzo?
- Gówniana. - Co?
Gówniana.
Chodźcie.
Ariel!
Chodź szybciej!
Krzysiu! Krzysiek!
- Chodźcie! - Chodźcie. Wołają nas.
Chodźcie, chodźcie.
Nagrodę żeście dostali. Wszyscy czekają.
- Jaka jest nagroda? - Główna!
Zapraszamy na scenę! Zapraszamy.
Brawo!
Bardzo dziękujemy.
Naprawdę nie spodziewaliśmy się. To jest duże zaskoczenie dla nas.
To jest bardzo ważna dla nas nagroda, myślę, bo…
Bo dzięki niej będziemy mogli zrobić
taki spektakl w zawodowym teatrze, o którym zawsze marzyliśmy.
- O nas. - O nas.
- O Zebrze… - O Zorbie.
Dzięki. Poproszę duże brawa dla tych wspaniałych ludzi tutaj.
Biuro rzeczy osobistych…
No i co może nam grupa z Gdańska i z Lublina… Co mogą nam zrobić?
Naskoczyć! Tak jest.
Mamy to!
Więc jak państwo wiecie,
w ramach grantu z ministerstwa otrzymaliśmy dofinansowanie…
Proszę, niech pan siada.
Dofinansowanie na promocję sztuki takiej.
Dla mnie to było zawsze marzenie, żeby zagrać na tej scenie.
Kiedyś przychodziłem tu z ojcem.
Nasze to też było wielkie marzenie
zagrać na takiej dużej scenie, z całą grupą.
No i marzenia się spełniają.
Ważne jest też to, że…
to przedstawienie musi być w jakiś sposób związane z Szekspirem.
Jak to z Szekspirem?
Mieliśmy dalej pracować nad naszym spektaklem.
No tak, ja wiem, ale to stwarza większe możliwości.
Fragmenty Hamleta, Makbeta. Ja będę nadzorował.
- Oni słabo mówią. - To się nauczą.
Chce pan ich chronić całe życie? W życiu trzeba mieć jakieś wyzwania.
Przepraszam. To jest jakieś absurdalne.
Chodźcie, idziemy.
W ogóle nie na to się umawialiśmy tak naprawdę.
Miało być kompletnie coś innego. Miał być nasz spektakl, a nie…
Chodźcie, idziemy.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Do widzenia.
Chodź, Michał.
Panie dyrektorze, jak pan sobie widzi nasz plan?
- Szekspir to poważna sprawa, prawda? - Czekajcie.
- Pan nie wymawia „R”. - Ale wymawiam „S”.
Chodź.
- Do widzenia. - Do widzenia.
- Krzysiek, czy ja zagram? - A ja zagram?
- Ale co zagramy w ogóle? - Nie wiem.
- No właśnie, co zagramy w końcu? - Co zagramy?
Wsiadajcie.
Niech się pan tak nie martwi.
Chcemy zaprosić do projektu znaną twarz, żeby powiększyć trochę budżet
i podnieść rangę zdarzenia.
To jest jakiś układ. Mamy zagrać Szekspira.
No i zagracie.
Przecież oni zagrają pięknie, wiarygodnie, po swojemu, jak zawsze.
Jak im mama karze, to i Jezioro łabędzie też zatańczą.
Tym dziadom pieprzonym to wszystko jedno, co oni zagrają.
- Przecież wiesz. - Ja wiem.
- A jakiego Szekspira? - Nie wiem, jakiego Szekspira.
Nie wiem, czy będę to robił.
Ty, a może na przykład Romea i Julię? Grałam z twoim ojcem w liceum.
A może ten Szekspir to dla was jakaś szansa?
- Ty z takimi włosami byłaś u dyrektora? - Tak.
Muszę cię uczesać jakoś. Jak ty wyglądasz?
Światło!
Więcej światła!
Ale wy będziecie próbować na małej scenie.
- Witamy na pokładzie. - Ahoj!
To nasza zwycięska grupa, nasi nowi koledzy po fachu.
Teatr Biuro Rzeczy Znalezionych.
Osobistych.
Tak, oczywiście. Osobistych.
Czekamy na panią Wiktorię.
Chcemy ją pozyskać dla tego przedsięwzięcia.
Pani Aniu, jeszcze nie teraz. Ja panią zawołam, dobrze?
Będziemy pracować nad sztuką Szekspira,
a premiera odbędzie się w Światowy Dzień ludzi z zespołem Downa.
A może zrobimy rundkę?
- Jaką rundkę? Co to znaczy? - Żebyśmy się poznali.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Cześć, gwiazda. - Dzień dobry.
O, Kożuchowska przyszła.
- Bardzo dziękuję. - Ja mam pytanie.
Kożuchowska, czy ty czasami chodzisz do toalety?
Przestań…
Potrzymasz?
Przepraszam bardzo, bo nie zdążyłam telefonu wyłączyć.
A czy wy wiecie, kim był William Szekspir?
- Wymyślał sceny. - Pięknie.
- Pisał wiersze. - Wspaniale.
Grał w serialach, filmach porno oraz był didżejem.
- Był kabareciarzem. - Nie…
Grał w serialu Złotopolscy z Magdaleną.
Przecież pisał teksty, tak?
Szekspir nie był ani tancerzem, ani śpiewakiem, ani didżejem.
Szekspir był największym dramatopisarzem w historii świata.
Był wielkim poetą.
A przede wszystkim William Szekspir
dał nam klucz do zrozumienia samych siebie. Musicie…
Przepraszam.
…odważnie pytać na scenie, kim jesteście.
Ja wiem, kim jestem.
Jesteś wielką aktorką i gwiazdą.
Dla nas.
- To do jutra. - Chodź z nami, Wiki!
- Wiktoria, chodź z nami. - Wiktoria!
Chodź z nami!
- Pa. - Pa.
A kwiaty?
Pani Wiktorio!
Dziękuję.
- Myślałem, że jest pani dużo niższa. - Wiki.
Krzysiek.
A moglibyście po mnie podjechać jutro rano? Bo mi się autko roz… ten.
Co?
- Pewnie. - Tak?
Dobra, to super. Pa.
Na razie.
„Być albo nie być; oto jest pytanie”.
- „Kto postępuje…” - Mama, gdzie są te uszczelki?
Tam gdzieś położyłam. Nie przeszkadzaj.
- „Kto postępuje godniej”. - Kto postępuje godny…
„Ten, kto biernie stoi pod gradem zajadłych strzał losu…”
Mary, ale chodź tutaj bliżej. Porządnie musimy to przygotować.
„Niech cichnie za nami…”.
Siadaj tam i skup się.
„Niepewni wolimy wstrzymać się chwilę”.
- Niepewni możemy wstrzymać się… - Wolimy.
„Wolimy wstrzymać się chwilę”.
„I z tych chwil urasta długie potulnie przecierpiane życie”.
I z tych chwil urasta długie, ciężkie…
No ciężkie.
Krzysiek, a ile ten dyrektor wam odpali?
Odpali? Chyba zapłaci?
Odpali, odpali. To się łatwiej wymawia.
Nie wiem, nie rozmawiałem z nim o tym.
„Tak to świadomość czyni nas tchórzami
i naturalne rumieńce porywu namysł rozcieńcza w chorobliwą bladość”.
Jezus Maria.
„A naszym ważkim i szczytnym zamiarom refleksja plącze szyki…”.
Nie, słuchaj, to jest za trudne. Oni się tego w życiu nie nauczą.
Nie nauczą się tego. Nie zrozumieją nic. Może by coś…
Kurier.
No dawaj, Mary. Co się nauczyłaś?
„Być albo nie być”. Dalej nie pamiętam.
Anka.
Renia.
Janek.
Trzymaj, Mary.
- No cześć. Sorry. - Cześć.
Już jestem. Dzięki, że poczekaliście.
No i jak wam się Szekspir podoba?
Gdybym miała chłopaka jak Hamlet, to bym go walnęła gdzieś tam.
A Ofelia była pełnosprawna czy niepełnosprawna?
- Nie wiadomo. - No właśnie.
Krzysiek.
Kto zagra Ofelię?
Dyrektor.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jest taki zwyczaj w teatrze, że nie pijemy prywatnych rzeczy na scenie.
To już nalałam, to już wypiję, nie?
Słuchajcie.
Chciałem porozmawiać, jak zrozumieliście ten tekst?
Przepraszam, ale może zanim zaczniemy mówić o tekście…
Przecież my się w ogóle nie znamy.
Cokolwiek o sobie?
Jak ty masz na imię?
- Ania. - Super.
Aniu, a coś o sobie możesz nam powiedzieć?
Jestem ciekawa.
Jestem otwarta.
- Lubisz teatr? - Kocham.
I to nas łączy.
Ja mam na imię Michał, tak.
Chciałem powiedzieć, że fajnie jest być na tych zajęciach.
Można się też czegoś dowiedzieć, tak, i coś zrozumieć, tak.
I fajnie jest być naprawdę takim aktorem, który wie, o co chodzi, tak?
Ja się nazywam Tomek. Tomasz.
Ja chcę być po prostu najlepszym aktorem.
- Janek? - Jestem Janek.
- Gram na saksofonie. - Wow…
Lubię śpiewać.
I kocham… i kocham wszystkich plus Wiktorię.
Ariel?
Nic nie mam do…
- On nie ma nic do powiedzenia. - Nie, ma. Ariel, no powiedz.
- Dobrze ci idzie, Ariel. - Ariel, jest bardzo pięknie.
Idzie ci dobrze, Ariel.
Chcesz grać w tej sztuce? Powiedz, z nami.
Cześć, nazywam się Natalia.
Kocham teatr, kocham wszystkich aktorów.
Tych amatorów, ale także zawodowych.
Też bardzo kocham.
- Marcin? - Jestem Marcin.
Lubię muzykę. Lubię tańce.
Wstaję. Przychodzę tu i od razu ćwiczenie robię,
i sobie śpiewam,
i takim jestem bohaterem.
Adam?
Ja jestem reżyser i pomagam Krzyśkowi.
No i czekam właśnie od Krzyśka od dawna na 20 zł, które był winny.
Czy tam… Nie wiem.
- Czekajcie… - Teraz ja?
No to ja, ja jestem Wiktoria, Wiki.
I jestem singielką jakby, aktualnie.
Czekaj, bo mi chyba telefon teraz dzwoni, przepraszam.
Lubię koty… Czekaj. To jest jakaś…
Przepraszam, ja tylko sekundkę i z wami dokończę.
Muszę to odebrać.
Halo. Mam próbę.
Jestem skupiona na czymś innym. Nie możesz tego sam załatwić?
Renia, powiedz coś ty o sobie.
- 30 minut dla dziennikarzy. - Mam na imię Renia…
i chciałabym zagrać z zawodowymi aktorami, i chciałam zobaczyć, jak oni grają.
I chciałabym być szczęśliwa i uśmiechnięta.
Choć nie mogę, bo mam też problemy zdrowotne.
- Mary? - Cześć, jestem aktorką.
Największym moim marzeniem jest stać się naprawdę zawodową.
Na prawdziwej scenie grać z zawodowymi aktorami.
Teatr to moja rodzina. Pasja.
Mam na imię Oliwia.
Oliwka, a powiedz… Szekspir.
Lubisz Szekspira? To, co przeczytałaś teraz?
Nie. Nie chcę tego czytać i słuchać.
- Dlaczego? - Bo jest do dupy.
- Kurde, Rysiek. - A Krzysiek?
No tak. Ja się nazywam Krzysiek. Tak jak zresztą powiedziałaś.
Prowadzę tą grupę naszą.
Działamy już od nie wiem, dwudziestu, dwudziestu jeden lat.
A dlaczego osoby niepełnosprawne?
Dlaczego osoby niepełnosprawne? Bo mam siostrę niepełnosprawną.
- Dlatego chyba. - Dziękuję.
Masz takie piękne uszy. Prześwitujące.
- To dobrze? - Nie.
Bo na taką pogodę trzeba mieć grube uszy. Tak jak Krzysiek.
- Ja mam grube uszy? - No niestety tak.
No jesteście.
- No i jak tam gwiazda? Dobrze? - Dobrze.
Ma wielkie uszy jak ja.
Teraz to karierę robią, czekaj, bo mi słowo wyleciało. Na „G”…
Na pewno geje.
Czy ty całe życie musisz żartować? Schowaj do szafy.
Ostatni raz.
Musisz tak wchodzić, wychodzić, wchodzić, wychodzić?
O, celebrytki! Celebrytki na „G”…
Ty wiesz? Ja gdzieś czytałam, że ona nawet nie jest aktorką.
Ale jest gwiazdą.
Na „G”.
- Pa. Jestem o dziewiątej. - Cześć.
Nie zaśpij. Pa.
- No i co? - A wie mama, że będę grała Ofelię?
No? Ofelię…
- No to jest wyzwanie. - Ale głupio zrobiła, że się zabiła.
- To z miłości. - Z miłości.
Ja też jestem zakochana, to się powinnam zabić?
Ale ty się nie będziesz zabijać. Ja ci nie pozwolę.
Ariel, co ty robisz? Próba jest.
- Ducha. - Co, ducha?
- Ducha. - Co?
Ducha…
- Ducha robisz z ducha ojca? - Tak.
Ariel robi ducha ojca.
„Tylko nazwa twoja jest jej wrogiem. Ty jesteś sobą, nie tym, kim się jawisz.
Kim jesteśmy? Nie dłonią. Nie stopą.
Nie ramieniem. Nie człowieczym ciałem.
O, zmień się trochę. Nazwij się inaczej. Bo cóż znaczy nazwa.
To, co zwiemy różą, nie mniej by pachniało,
tak i ty gdybyś się nazywał inaczej, byłbyś wciąż tym samym cudem”.
- To o czym to jest? - O seksie?
- To nie jest o seksie. - A o czym?
O miłości.
Pierwsza miłość jest najważniejsza w życiu.
Zauroczenie.
Strach.
Ja nigdy nie miałam miłości jeszcze.
Mama, siostra to tak. Ale tak w ogóle to raczej nie.
Tak? Przepraszam bardzo, a Tomek?
A Tomek to nie jest miłość. My się nawet nie całujemy.
- Nie trzeba się całować, żeby być razem. - Wy się przyjaźnicie?
- Miałam kiedyś miłość, ale straciłam. - A ty nie patrz tak na mnie.
Lubię tą kobietę, co siedzi. Mary.
- Nie. - Mary, tak?
- I kocham ją. - Ale ja cię nie kocham.
Uwielbiają cię.
Zawsze są na sto procent. Co?
Tak. Na dwieście.
Ty też jesteś na dwieście.
Na dwieście?
To dobrze?
- Nie wiem, ile ma lat Wiktoria. - Młodsza od nas.
Mi się wydaje, że ona ma dwadzieścia parę, więcej nie.
- Nie, 38, bo wiem. - No to 38 ma Wiktoria, okej.
- Fajna Wiktoria? - Fajna jest Wiktoria.
- Piękna. - Jest zjawiskowa!
Ożeń się z nią.
Jedziesz Mary. Do przodu.
„Tylko nazwa twoja jest mi wrogiem.
Ty jesteś sobą. Nie tym, kim się jawisz.
Tylko nazwa twoja jest mi wrogiem. Ty jesteś sobą. Nie tym, kim się jawisz”.
Słuchaj, teraz mam próbę, a ty mi przeszkadzasz.
Zawalasz mi teraz próbę.
Wiesz co… Nie. Do widzenia, pa. Nie chcę z tobą gadać teraz.
Super, teraz powiedz to z takim wkurzeniem,
jak się wkurzyłaś na mamę. Powiedz.
„Tylko nazwa twoja jest…” No.
„Tylko nazwa twoja jest mi wrogiem”. Ty jesteś sobą. Nie tym, kim się jawi.
Jawisz!
Nie potrafię się wkurzyć na pana Szekspira.
- Ale ja potrafię. - To pokaż, co potrafisz.
„Tylko nazwa twoja jest mi wrogiem.
Ty jesteś sobą. Nie tym, kim się jawisz.
Bo kim jesteśmy? Aktorami.
Nie uszami. Nie oczami”.
- Nie tyłkami. - Na tyłku daleko nie zajedziemy.
Chcecie się zajmować tyłkami czy sztuką?
- Sztuką! - To wróćmy do sztuki.
Gdybyśmy zajmowali się tyłkami, to by nas tu dawno nie było.
Ja chcę się zajmować tyłkami.
Ale może pani zajmie się termosem na scenie, dobrze?
I własnym tyłkiem?
To chyba pani opanowała do perfekcji.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Chciałem pogadać.
Drzwi się zablokowały, nie można ich otwierać.
Musi pan powiedzieć swoim aktorom, żeby nie otwierali tych drzwi.
Chciałem pogadać o pana aktorach,
bo tego nie ogarniam. Pracowałem tylko z ruchem.
Proszę pana, machina ruszyła.
Jak się teraz wycofamy, to jesteśmy w czarnej dupie.
- Poza tym wiadomo, że to się uda. - Wiadomo?
Ludzie patrzą na was inaczej.
- Jak na idiotów? - Jak na amatorów.
Pan jest ambitny.
Ja też byłem ambitny, a teraz jestem dyrektorem w tej budzie.
To pan jest reżyserem i próby będą wyglądały tak, jak pan chce.
Dobra, słuchajcie, jutro robimy próbę po naszemu. Dobra?
- Będzie olej? - Będzie.
A pomnik?
- Będzie pomnik, jak się nauczą. - Pewnie.
Kto jest gotowy, to chodźcie na scenę.
Zamykamy oczy.
Wyobraźmy sobie taką małą kroplę oleju na dłoni.
Poczujmy ją.
Ta kropla wnika w dłoń.
Poruszamy lekko dłonią, żeby olej mógł zanurzyć się w kostkach palców.
Cała ręka nasza jest w oleju.
Możemy się poczuć w tym.
Jesteśmy tacy w oleju cali.
I walczymy razem z tą magmą.
- Wiktoria! - Wiki!
Cześć!
O Jezu!
Joasia…
- Dzień dobry, przepraszam za spóźnienie. - Dobry, dobry, cześć.
Widziałem, jak pan wstał.
Trochę sobie potupałem.
Właśnie, tak zaczął pan i tak nagle stop.
- No nie wiedziałem, co dalej. - Pani, widzę, tak podnosi rękę i…
I szkoda, że pan nie widzi, jak pani gwiazda rozpieprza nam próby.
Przepraszam, panie Krzysztofie?
- Poczekajcie, poczekajcie. - Pani Wiktorio, czy mogę?
Panie dyrektorze, ta metoda jest świetna.
Jeśli się w to uwierzy, to moim zdaniem publiczność to pokocha.
Mam prośbę. Może pani zostać i dołączyć do nich?
Pod warunkiem, że pan dyrektor zostanie i dołączy.
- Jutro będę na próbie. - To ja też.
Dobra, to spróbujmy znaleźć swoje miejsce.
Jak ktoś znalazł, to może się już zatrzymać w tym miejscu.
Poczujmy je.
Jesteśmy po nocy. Po ciężkiej nocy.
Wypuśćmy powietrze.
Zobaczmy siebie.
Kogo nam los zesłał dzisiaj?
I przywitajmy się tak wzrokiem ze sobą.
Dobra, i teraz spróbujmy polubić swoje stopy
i przywitać się ze sobą stopami.
- Cześć… - Cześć. Hej, hej…
Super, cześć. Cześć, Michał. Cześć, cześć.
Jeżeli spotykamy kogoś jeszcze raz, to możemy się jeszcze raz przywitać.
Cześć, Natalia. O, pani znowu jest.
Dokładnie, dobrze kochani.
Cześć, cześć, cześć.
Dobra, teraz spróbujemy przywitać pana dyrektora.
Kto chce się przywitać z panem dyrektorem?
Dobra. Kto? Natalka.
Dobra.
Dobra. Chodź, Ariel.
Rozumiem, że do tej pory pracowaliście tylko z ruchem,
ale upieram się przy Szekspirze,
ponieważ teksty Szekspira ułatwiają wydobywanie z siebie emocji.
Ja wiem, że przeżywacie różnego rodzaju problemy, blokady,
ale tu macie właśnie szansę, żeby z tych przeszkód skorzystać.
Chodzi właśnie o to, żebym ja te konflikty w was zobaczył.
Ja się muszę w nim przejrzeć. Bo na tym polega teatr.
Przeglądamy się w sobie. Stawiamy lustro naturze.
Ja patrzę na pana, a pan patrzy na mnie.
- Nie słucha mnie pan? - Nie słucham.
Ja czytam o sporcie.
Do poniedziałku musimy zdecydować, co gramy.
To dziękuję na razie.
To dla mnie?
„Kpi z cudzej blizny, kto sam nie był ranny”.
No, pierwsze zdanie już mamy.
Na razie.
Do widzenia.
Przepraszam bardzo, zostawiłem tekst. Na razie.
Dom wariatów.
Cześć, matka.
- Jak żyjesz? - Super. Trzeci dzień nie palę już.
Znowu prałaś? Miałaś leżeć.
Leżeć. Ja nie potrafię tak bezczynnie leżeć.
- Mary! - Cześć.
Słuchaj, jak już jesteś,
to tam mi pod zlewem w kuchni coś bulgocze, posłuchaj.
- Nic nie bulgocze. - Ale śmierdzi.
Gwiazda, ubieraj się!
Chodź, jesteśmy spóźnieni.
- A zęby masz? - Nie.
I zabierz w końcu tego byka.
- Mam, mam, mam! - No, a gdzie znalazłaś?
W buzi.
Daj czadu. Trzymaj się. Kurtkę wkładaj.
- Czapka jeszcze. - Chodźmy, jesteśmy spóźnieni.
Weź to kurde zabierz, bo mnie strzeli coś.
Przepraszam, ale ja nie wiem, po co to wszystko jest.
Ja tego wszystkiego nie rozumiem. Ciągle robimy te same ćwiczenia.
Ja nie wiem, dokąd idziemy? Po co?
Ja nie wiem, kim jestem, w czym gram. Ja nie wiem, w czym ja gram?
W Szekspirze.
W Szekspirze?
O, to dziękuję.
Ja muszę wiedzieć, po co wchodzę na scenę. Kim jestem.
Jakie ja mam zadania na scenie. Ja to muszę wiedzieć.
Ja tutaj nie wiem nic.
Ja nie widzę sensu tego wszystkiego. Ja po prostu…
Przepraszam, ale ja muszę zrezygnować.
Ja… To nie jest przeciwko wam.
Hej, Wiktoria!
- Cześć! - Cześć!
- Cześć, Wiktoria. - Cześć, Wiktoria.
- Jak tam nastroje? Wszystko okej u was? - Pewnie.
Możesz mnie tam na chwileczkę wysadzić?
O tutaj, tutaj.
Chwila, mam tylko jedną rzecz tam do zrobienia.
Spoko, tylko mamy próbę, jesteśmy spóźnieni już.
Przepraszam, nie miałam jak tego zrobić, a potrzebują mnie.
Nie udzieliłam wywiadu, więc muszę przynajmniej zdjęcie zrobić.
To mi zajmie minutę.
- Mam premierę na festiwalu dzisiaj, tak? - Dobra… okej.
- To dyrektor was nie zaprosił? - Nie.
Bu.
No to ja was zapraszam.
No to was zapraszam przecież.
Będzie mi bardzo miło, słuchajcie, będziecie VIP-ami.
Brawo!
Mary!
Przepraszam, stop, stop, stop.
Chwila moment, przepraszam. Stop.
Biuro Rzeczy Osobistych.
No dobrze, ale to są moi goście.
Możesz sprawdzić Biuro Rzeczy Znalezionych u siebie?
Osobistych zaproszeń nie mamy.
Idźcie z drugiej strony.
Dobra, chodźcie. Przepraszamy. Idziemy.
Dobra, i tu właśnie do przodu. Super.
To tam musimy na górę iść. Tutaj.
Tutaj, tutaj.
Dobra…
Panowie, rozpoczęło się kolejne rozdanie nagród.
Zimno mi.
Przytul mnie.
- Nie tak. - A jak?
Tak, jakbyś mnie kochał.
- Cześć. - Cześć, dziewczyno.
Ale jesteś przepiękna. Naprawdę.
- No dziękuję, też świetnie wyglądasz. - Wow.
Tak. To jest reżyser.
- Producent, reżyser. - Cześć.
- Aktor, reżyser, aktor, reżyser, - Cześć.
Czyli pan jest producentem, tak?
Producentem, reżyserem, człowiek orkiestra.
Pięknie. Mówiłam, że nie wpuszczą.
- Co się stało? - Zgubiłam szczękę w kinie.
- Co zrobiłaś? - Zgubiłam szczękę w kinie.
Słuchaj, to jest bardzo filmowe,
że zgubiłaś szczękę na festiwalu filmowym.
Spokojnie, nie przejmuj się.
Całe życie z wariatami.
- Pilnuj ich, dobra, Adam? - Okej.
Ale nie wiesz, gdzie iść, no Krzysiek… Czekaj.
- Panie producencie… - No to za film.
Chodzi o to, aby stworzyć nowego bohatera.
Kogoś, kto byłby dla dzisiejszego widza kimś w rodzaju Kmicica. Rozumiesz?
My jako twórcy mamy obowiązek przepracowania narodowych traum.
- Zgadzasz się? - Nas interesuje tylko Szekspir.
Oczywiście, oczywiście… Szekspir.
Muszę jechać!
Tu nie ma szczęki?
Przecież to…
Gdzie ty siedziałaś?
Czego tu, kurwa, szukasz?
Magda…
Nie martw się, Mary, znajdziemy twoją szczękę.
- Nie dogonisz mnie. - Nie uciekaj.
- Nigdy mnie nie dogonisz! - Wiki!
Wariatka.
- Zimno mi. - Uważaj.
Dobra, chodź.
Dobra, stop.
Ja wracam do nich.
- Chodź ze mną. - Nie.
Chodź.
Pa.
Czekaj, czekaj…
Czekaj, Mary dzwoni.
No chodź…
Tak, bo ciebie kręcą tylko downy.
Wiem wszystko. Mama Anki dzwoniła.
Jak mogłeś tak ich samych zostawić?
A tobie sto razy mówiłam, żebyś nie chowała zębów po kieszeniach.
Przecież to wszystko kosztuje.
A ty szlajasz się z jakąś gwiazdeczką.
Dlaczego mnie taką urodziłaś?
Idź do Mary!
Nie przytulaj mnie.
Zostawiłem ich na chwilę.
No, a przecież wiesz, że ich nie można nawet na chwilę zostawić.
Kurwa, wszystkie weekendy — Mary. W wolne dni, święta — Mary.
Chłopaki grają w piłkę — Mary. Chłopaki obczajają laski — Mary.
Obóz w Tatrach jest, zawsze Mary.
Co ty byś w ogóle w życiu robił bez Mary?
Teraz was wreszcie docenili, tak?
Kiedy ty sobie, synu, wreszcie ułożysz życie?
- Mama sobie ułożyła? - Ułożyłam jak umiałam.
To ja też.
- Nie, wino. - Nie, na piwo.
Czyli kupujemy piwo dla Hamleta?
A ten pan co tam siedzi, ten wysoki, jest Hamletem!
O, marynarzu!
Krzysiek, Krzysiek, Krzysiek!
Krzysiek, Krzysiek!
Co pan tak samotnie tu siedzi?
- Siedzę i myślę. - A o czym?
Pewnie o pierdołach.
O, o pierdołach.
Tak myślałam.
Tak sobie próbujemy.
A na jakim etapie są te próby?
Będziemy grać w Szekspirowskim.
Przyjęli nas na festiwal.
Super.
- A scenę z matką już robiliście? - Nie wiemy.
- A scena z aktorami? - Nie wiemy.
Też nie wiemy.
Było „być albo nie być”? Krzysztof! Krzysiu!
- Kontrabas. - Co było?
- Kontrabas. - Kortynbras. Nie było.
- Kortynbras był? - Nie było.
A zabicie Poloniusza?
A przybycie Rozenkransa i Gildesterna?
Też nie pamiętam.
Chcemy robić próbę. Dyrektor nas tutaj pozabija, kurde i wiesz.
- Już idę, powiedz, że już idę. - A my w ciebie wierzymy. Naprawdę.
No.
- Mary. - „Tylko nazwa twoja…”
Nie… zaraz. Jeszcze raz.
„Tylko nazwa twoja jest mi wrogiem.
Ty jesteś sobą, nie tym, kim się jawisz.
Bo kim jesteśmy. Nie dłonią. Nie stopą.
Nie ramieniem. Nie człowieczym ciałem”.
Marcin.
Kochasz Ofelię, ale nie możesz jej tego powiedzieć.
Możesz to zrobić tylko ruchem, tak?
A ty to odbierasz, Mary, tak?
- Nie. - Nie…
Nie, dobra…
Gdzie jest pan Bartoszek w ogóle?
- Nie wiem. - Dobra, chodźcie na scenę.
Mary, już, przestań.
Siądźcie wszyscy przy stole, tak jak siedzicie.
A ja pójdę po pana Bartoszka i Wiktorię.
Gdzie ty idziesz? Próba jest.
Spotkanie mam.
- Myślałem, że festiwal się skończył. - To się nigdy nie kończy.
Nie widzisz, co ja dla was robię? Nie doceniasz tego?
Ty pracujesz na swoich warunkach.
Zapraszam wszystkich aktorów na scenę!
Śpij, serce moje.
Niech zło nie wkroczy pomiędzy nas dwoje.
Nie rozumiem.
Też nie rozumiem.
Przepraszam, a pani kogo gra?
Każdy chce grać Ofelię.
To proszę, niech pani spróbuje.
- Nie, Renia… - Przepraszam.
- A może pan w czapeczce będzie Hamletem? - Ja z nią nie będę grał.
- Dlaczego z nią nie będziesz grał, Janek? - Bo jest za wysoka.
Ofelio.
Nimfo.
Jesteś cnotliwa?
Książę!
A jesteś piękna?
Do czego zmierzasz, książę?
Do tego, że jeżeli jesteś cnotliwa i piękna,
to twoja cnota nie powinna się zadawać z twoją urodą.
Słabiutko.
Nigdy mnie nie kochałeś. Zdrajco, oszuście….
Czy ja mogę pana prosić?
Przepraszam.
Renia, chodź, chodź, chodź…
W porządku?
Musi pan zmienić aktorkę.
Którą aktorkę?
Tę bez zębów. Bo ja w ogóle nie rozumiem, o czym ona mówi.
Fatalnie wygląda, a widz musi pokochać główną bohaterkę,
a nie jej się wystraszyć.
Wie pan, z bezzębną diwą to my daleko nie zajdziemy.
Po co ukrywać, kim są naprawdę?
Pan chce zafundować widzom współczucie.
- A oni kupują bilet do teatru. - Gównianego!
Chcą oglądać aktorów, udawanie, a nie histerię chorych ludzi.
Zagra Wiki.
A pan powinien popracować nad dykcją! Też gównianą!
Wszyscy w teatrze mówią o nas.
O mnie mówią, a nie o tobie. Ty nie masz takiej szczęki jak ja.
- Ale mam inne choroby. - To zrezygnuj z teatru.
Sama zrezygnuj.
Nigdy nie zrezygnuję.
Jestem aktorką i będę.
A szczękę to mogę pożyczyć od Ani mamy.
Moja mama nigdy ci nie odda szczęki swojej.
To pożyczę od Marcina mamy, a po graniu ją oddam.
Mary, ja nie zrobię bez was teatru.
- Cześć. - Krzysiek mnie wyrzucił. Przez szczękę!
Innego teatru nie będę miał.
Nie, to mój, Mary. Mój.
Wiktoria.
Halo?
Ale ty miałaś sama dzisiaj przyjechać na próbę.
O Jezu, Wiktoria, no… My już jesteśmy prawie w teatrze.
Wyłącz to.
- Wyłącz to. - Wyłącz tę żenadę.
- Wyłącz to. - Nie, zostaw.
- Wyłącz to! - Ale chodź, zatańcz ze mną.
Śnił mi się ten królik, wiesz?
- Próba jest za dziesięć minut. - Dobra, już idziemy na próbę.
- Tylko się musimy ubrać. - Próba jest za dziesięć minut.
Już się ubieram.
Już się ubieram, wychodzimy.
- Wyglądam jak świnia. - Nie mów tak o sobie.
Jestem jak ten pękaty królik.
Chodźcie.
Ten też za mały.
Marcin, chodź.
Patrz na mnie.
Patrz na mnie!
No patrz się na mnie!
Popatrz.
- Nie tak. - A jak?
Tak, jak na nich patrzysz.
Z troską.
Tu może pan usiąść.
Dobra, to zaczynamy. Akt drugi, scena czwarta.
A ja myślałam, że zaczynamy od pierwszego aktu.
Zostawiłam tekst w bufecie.
No to mów z pamięci.
Wszyscy zamykają oczy.
Skup się, bardzo wolno chodzisz.
Próbujesz dotrzeć do ludzi, którzy cię otaczają,
ale nie możesz do nich dotrzeć, i stajesz, i zaczynasz mówić, dobra?
„Gdyby ten balast przyziemnego ciała
mógł się rozpłynąć…
rozpłynąć…”
- Nie umie! - Nieprzygotowana!
Możesz nad tym zapanować?
Mary.
„Gdyby ten balast przyziemnego ciała mógł się rozpłynąć.
Rozwiać w lotną rosę”.
„Gdyby nam stwórca odebrał prawa do samobójczej śmierci”.
I koleżanka może powtórzyć.
No?
- „Lgnęła do niego”. - Nie, to nie jest ten tekst.
- „Gdyby ten balast…” - „Tym bardziej pragnąc miłości”.
Wróć do poprzedniego tekstu.
- „Im bardziej się nią…” - To nie ten tekst.
„Lgnęła do niego”.
„Gdyby ten balast przyziemnego ciała rozpłynął się…”
- Co ty robisz? - „Gdyby ten balast…”
Możesz nad tym zapanować?
„Gdyby nam stwórca odebrał prawa”. Słyszałaś?
- Gdy cię pokochałam…. - Nie wierzę…
Zrozumiałam, że…
- Widzę cię… - Stop!
Dziękuję.
Przepraszam, ale ja już tego nie wytrzymam.
Halo?
Panie dyrektorze, poproszę, żeby pan przyszedł do nas na próbę.
Pan reżyser sobie nie daje rady.
Tak, poprosimy o wsparcie. Dziękuję bardzo.
Co robimy?
Możesz nad tym zapanować?
Co? Czy nie masz jaj?
No bo to, że za cycki nie potrafisz złapać, to wiem.
Próby pierdolone!
Kurwa mać, ja pierdolę!
Zwalniam cię!
I pana też zwalniam!
O, duch ojca.
Jutro ja prowadzę próbę.
Stop.
Stop!
Matko!
Gdzie ty jesteś?
Dlaczego w ogóle ty mnie nie pilnujesz, co?
Dobra, stop, stop, stop.
Momencik, stop.
Panie Krzysztofie.
W tych próbach nie ma ani jednego słowa Szekspira?
Bo tylko Mary pamięta tekst, tak? Oni grają swoimi słowami.
Przepraszam, ale my robimy słowa pańskich aktorów
czy robimy słowa Williama Szekspira? Oni nie mówią Szekspirem?
Nic nie umiecie? Żadnego fragmentu?
Może być moment, kiedy mogą powiedzieć słowa Szekspira,
ale nie powiedzą słowa Szekspira, więc grają swoimi słowami.
Ja tylko od pana wymagałem tego, żeby użyli tego materiału.
- Jak ja potem… - Ale oni nie są w stanie, mówiłem panu,
- …zrobić całego Szekspira. - Proszę, czy może pani tutaj…
Proszę stanąć tutaj. Właściwie usiąść, proszę usiąść.
Pan sobie usiądzie… O tak.
Żeby pan użył tylko takich sformułowań. I nic innego żeby pan nie mówił.
Nic od siebie.
Tylko żeby pan powiedział: „Matko, matko, matko”.
Teraz tak, mam prośbę.
Niech pan na nią nie wrzeszczy: „Matko, matko, matko”.
Proszę.
- Matko… - Dobrze!
- Matko… - Tak.
- Mateczko. - Nie mateczko! Matko!
Matko.
Pogodziłeś się, boś inny.
Twój ojciec cię kochał, ale inaczej.
Był troskliwy, delikatny, wrażliwy.
Bał się tylko jednego.
Miłości.
Wielka miłość.
Bo ja cię lubię.
Lubisz? Tylko lubisz?
- Kocham cię. - No.
Bo ty jesteś moją jedyną. Moją miłością.
Moją kobietą.
Bo jestem twoją matką.
- No i co? - No i co?
Zamurowało?
Mamy jeszcze coś?
Co to będzie?
A to co jest?
To jest Ariel. W porządku? Tak?
To jest drugi duch ojca. Rezerwowy.
Usiądźcie tutaj wszyscy w rzędzie, dobrze?
Tak mniej więcej tutaj ustawcie sobie krzesła i usiądźcie wszyscy…
Będę teraz wyznaczał osoby
i będę prosił o powtarzanie za mną tekstu, dobrze?
„Być”.
„Albo nie być”.
„Oto jest pytanie”.
„Kto godnie postępuje…”
Świetnie. Bardzo dobrze.
Ariel, prawda?
Żebyś spróbował zapamiętać taki wers: „Pod gradem zajadłych strzał losu”.
Jeszcze raz, powoli.
- „Pod gradem…” - Pod gradem…
- „Zajadłych…” - Zastadłych…
- „Strzał losu”. - Strzał losu.
Bardzo dobrze, jeszcze raz.
- „Pod gradem…” - Pod gradem…
- „Zajadłych…” - Zajadłych…
- „Strzał losu”. Świetnie. - Strzał losu.
„Być”.
„Albo nie być”.
„Oto jest pytanie”.
„Kto godnie postępuje”.
„Ten, kto wiernie stoi…”
„Pod gradem… zajadłych…
strzał… losu”.
Okej, dobrze.
Dobrze, brawo.
Bardzo dobrze.
Zawołajcie panią Wiktorię.
Dobrze, ale co ja tu w ogóle gram?
Co ja tu gram?
Kim ja tu jestem, Ofelią? Czy jestem tu Hamletem?
Czy co ja gram?
Bo ja nie rozumiem, kim są ci ludzie, którzy tutaj siedzą?
To co? Może sama pani coś zaproponuje?
- Co ty robisz? - Ej, Marcin! Co to było?
Nie możesz se podchodzić po prostu i łapać Wiktorii za…
Nie no, chwileczkę…
- Marcin, co to było? - Za cycki mnie złapał.
- Chyba widziałeś? - Tak.
- To co się go pytasz? - Dlaczego to zrobiłeś?
Co zrobiłeś, Marcin.
- Przeproś ją. - Przepraszamy cię Marcinku.
Możesz przeprosić Wiktorię, bo za cycuszki ją złapałeś?
- On chce cię przeprosić. - Błagam cię!
To jest facet. Nie widzisz tego?
Bo jest niepełnosprawny, to może za cycki mnie łapać?
Każdy może mnie traktować jak szmatę. Może mnie łapać za cycki, jak ma ochotę.
- Nie jesteś szmatą. Jesteś człowiekiem. - Okej.
Niech wrzuci na luz. Stało się, to się stało.
Niech wrzuci kurde na luz.
- Janek, poczekaj. - Dobrze powiedział. Popieram go.
Jak się tak ubiera, to wszyscy się będą w niej kochać.
To przecież widać.
My się boimy założyć rodzinę i mieć dzieci.
- Nie denerwuj się. - Ale jaki to ma związek ze mną?
Jaki to ma związek z tym, że kolega mnie za cycki łapie?
To, że się boi mieć dzieci? Ze mną na pewno dzieci nie będzie miał.
- Ale musimy dojść do jakiejś puenty. - Tak!
- Dojdźmy do puenty jakiejś. - Ja zaraz wam powiem.
To jest ich sprawa, a nie nasza sprawa.
Zaprosiłam do studia ludzi, którzy tworzą sztukę w tym kraju.
Artystów. Witam państwa bardzo serdecznie.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Spotykamy się w różnych przestrzeniach teatralnych,
ale chciałabym oddać państwu głos.
Pan Krzysztof wraz zespołem ludzi upośledzonych umysłowo…
Z niepełnosprawnością intelektualną.
… z niepełnosprawnością intelektualną, reżyseruje spektakl.
Premiera w Teatrze Szekspirowskim.
Dodajmy, że to pierwszy zawodowy spektakl Teatru Biura Rzeczy Znalezionych.
- Osobistych. - Osobistych.
No właśnie, a co osobistego jest w waszej twórczości?
- Nasze spektakle gramy osobiście. - Jak to artyści.
Artyści niepełnosprawni mają ciężko w życiu.
Wie pani, wydaje mi się, że najgorzej to mają tzw. sprawni artyści,
bo w tych czasach komercji i konsumpcji,
bycie artystą to jest pewnego rodzaju niepełnosprawność.
No tak, zawód do najlżejszych nie należy.
Ale na czym polega ten swoisty eksperyment artystyczny?
Spektakl powstaje z udziałem zawodowych aktorów.
Też, tak.
Pani Wiktoria… Przepraszam bardzo.
Niedawno miała pani premierę, Słoneczna dziewczyna,
ale proszę nam opowiedzieć o współpracy z tą produkcją.
Tak, to jest wyjątkowy projekt. Zespół jest wyjątkowy.
Ja się cieszę, że mogę brać udział w tym eksperymencie,
także dziękuję panu dyrektorowi za zaproszenie.
Oczywiście efekt naszej pracy ocenicie państwo wy, widzowie,
więc mam nadzieję, że spodoba się wam to, co stworzymy.
Do zobaczenia na spektaklu.
Dziękuję bardzo.
Mary, w spektaklu grasz Ofelię.
- Nie wiem, czy gram. - Aha.
To może zapytam inaczej. Jakie role ci się jeszcze marzą?
Żeby zarabiać pieniądze.
A jak współpraca z panią Wiktorią?
Spóźnia się, tekstu na pamięć nie zna, ubiera się seksownie.
Potem masz pretensję, że Marcin cię za cycki łapie!
I co?
Niech ta gwiazda stąd wypierdala!
- My też będziemy się zbierać… - Dziękuję serdecznie.
Teatr Rzeczy Znalezionych, premiera w Teatrze Szekspirowskim.
Serdecznie zapraszamy.
Marcin!
Chodź.
- To było na żywo? - Tak.
Panie dyrektorze, możemy porozmawiać?
Nie traktujemy tego jak porażki, tak?
- A jak mamy traktować? - No właśnie?
- Klapa po całości. - Nie, Janek.
Nie jest żadna klapa,
tylko nie zrobiliśmy tego, czego wymagał od nas zawodowy teatr,
ale daliśmy, myślę, z siebie wszystko i dziękuję wam naprawdę wszystkim za…
za każdy dzień tutaj i…
- A co? Popełniliśmy błąd jakiś? - Wszystko jest spieprzone.
- Nic nie jest spieprzone. - Jest.
Mogliśmy dobrze zagrać.
Jedziesz, jedziesz, jedziesz…
Pan dyrektor.
Patrz, zabiera piłkę.
- Łapać go. - Niech pan odda piłkę.
Niech pan odda piłkę. Albo jest pan z nami, albo przeciwko nam.
Proszę oddać piłkę.
- Mam cię! - No właśnie.
Nie boję się!
- Dlaczego nie próbujecie? - Ale co mamy próbować?
Trudno się do was dobrać. Do tej waszej gęby skrzywdzonych.
To może chce się pan zamienić na te gęby?
No właśnie, z nami.
- To niech się pan zamieni. - Może się pan zamienić.
Gramy!
Jedziesz!
Dajesz, dajesz, Michał!
I patrzymy, czy pan dyrektor umie grać. Jedziemy.
Wie pan, taki zespół buduje się latami.
Tak, wiem. Dwadzieścia jeden lat. Podobno potrafię kochać tylko ich.
Mało kto kocha tylko ich.
Najwięcej energii jest tam, gdzie się mylą.
Mam pytanie do pana dyrektora.
- Tak, słucham? - Czy był pan kiedyś zakochany?
Tak, byłem.
A czy ma pan teraz jakąś dziewczynę?
Dziewczynę, która pan kocha?
- Nie. - Bo ja bardzo pragnę wielkiej miłości.
Chciałabym mieć jakiegoś faceta.
Chciałabym bardzo zaśpiewać…
Ja proszę o ciszę tam! Dobrze?
- Tak? - Piosenkę dla Krzyśka.
Zaraz, zaraz… Jak to zaśpiewać piosenkę?
Bo zakochałam się w nim.
- Na przedstawieniu? - Na przedstawieniu.
Ale to się nigdy nie spełni w życiu realnym, rzeczywistym.
I bardzo bym chciała to przeżyć na scenie.
I bardzo bym chciała pana dyrektora poprosić,
czy mógłby pan dyrektor z nim o tym porozmawiać?
- Wiwat król! - Wiwat!
Mary!
„Tylko nazwa twoja jest mi wrogiem.
Ty jesteś sobą, nie tym, kim się jawisz”.
- Jawisz. - „Tylko nazwa twoja jest mi wrogiem”.
„Ty jesteś sobą, nie tym, kim się jawisz”.
Dykcja gówniana.
A daj mi spokój.
A w ogóle co to za scena? O czym my mówimy?
Siad na miejsce.
Renia, o co chodzi?
- Ja chcę zagrać. - Co chcesz zagrać?
Ofelię.
Dobra, pozwolimy Reni zagrać teraz Ofelię? Tak?
Brawo.
Nienawidzę cię, ty zdrajco, oszuście, ty chamie.
Nienawidzę cię!
Nigdy mnie nie kochałeś! Kochałeś swoją matkę!
Nigdy mnie nie kochałeś! Tylko swoją matkę kochałeś!
Pisałeś głupie listy miłosne.
Nienawidzę cię, zdrajco!
Gdy cię pokochałam
Zrozumiałam, że
Jestem częścią wszechświata
Wszystko ma sens
Słyszę ciebie i widzę cię
Kim możesz być
I kim staniesz się…
Jestem ranny i ty też.
Dlaczego?!
Ofelio.
„Hamlecie, gdzie Poloniusz?”
Hamlet: „Na kolacji”.
Król: „Na kolacji? Gdzie?”.
Hamlet: „Nie tam, gdzie on je, ale tam, gdzie jego jedzą”.
„Być albo nie być; oto jest pytanie!”
Być albo nie być, kto gra Hamleta, stoi na scenie.
„Być albo nie być; oto jest pytanie!”
A ty co? Ty? Ty, ty, ty, ty…
- Kim ty jesteś? - A kim ty jesteś?
Jestem autorem tej powieści o Hamlecie. Williamem Szekspirem.
To przez ciebie się utopiłam!
Kim wy jesteście?
Kogo gracie?
Jesteście tylko wyobraźnią mojej powieści.
Śmieszny jesteś.
- Wynoś się stąd. - Wynoś się stąd.
- Już! - Wynoś się stąd!
Wynoś się!
Mój drogi Hamlecie. Zostałeś sam. Wszyscy już nie żyją.
Tylko został jeden z książką.
Czterej dowódcy.
Niech dźwigną Hamleta i jak żołnierza poniosą na barkach na podwyższenie.
Zabierzcie ciała.
„To widok stosowny dla pola bitwy po skończonym boju.
Nie dla królestwa, co chce żyć w pokoju. Niech zagrzmią działa!”.
Puch!
Dziękuję, dziękuję, dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Pięknie zagrałaś. Gratuluję.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Chodź tutaj. Nie płacz mi tu.
Świetna rola, Mary.
To jest prawdziwa Ofelia.
Dziękuję, że przyszłaś.
Pójdę, poczekam na was.
- Jak się czuliście? Dobrze? - Dobrze.
No, dyrektora trochę zatkało, nie?
Daliśmy radę.
- Byliście świetni. - Tak jest.
Dziękuję wam.