Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
The Black Donnellys powrócili.
Chcą pobić rekord.
W irlandzkim pubie został pobity rekord.
Pobili rekord na najdłuższy występ.
Pobiliśmy światowy rekord.
Ponad 360 godzin gry na żywo.
Macie Rekord Guinessa.
Pobiłem też rekord, grając przez pięć dni na gitarze.
Będą grać tak długo, jak zechcą.
Cytując zespół Bachman Turner Overdrive:
„To nie wszystko!”
Zdrówko, Sean.
Oto nasi muzycy.
- Jestem Dave. - A ja Dave.
- Miło mi. - Jesteśmy The Black Donnellys.
Gramy od 12 lat.
Koncertowaliśmy w całej Europie,
w Stanach Zjednoczonych, w Azji południowo-wschodniej.
- I w każdym hrabstwie Irlandii. - W każdym.
Wielokrotnie.
Mamy dwa rekordy.
Pierwszy należy do Dave'a,
grał na gitarze przez 114 godzin.
Drugi rekord to ten na najdłuższy
koncert świata, graliśmy 372 godzin.
Teraz pobijemy trzeci rekord.
Kiedy pobili pierwsze rekordy,
wszyscy zaangażowali się w realizację planu.
Zaczęli znów dyskutować i zastanawiać się:
„Jak pobijemy ten rekord?
A kolejny?”
On odparł: „Zrobimy to w każdym stanie Ameryki”.
Kolejny raz zabrali się za coś,
co przykuje uwagę wszystkich.
Zapytałem: „Jak zamierzacie to zrobić, z technicznego punktu widzenia?”
To…
Podróżowałem z nimi po Irlandii w jednym vanie. Nie było łatwo.
Wiecie, o co chodzi?
Ludzie chętnie opowiadają o tym, co chcą zrobić.
Większość z nich tylko tak gada.
Niełatwo jest pobić rekord.
Dlatego zwie się go światowym. Udało się nielicznym.
Chcemy zobaczyć Stany, jechać w trasę.
Inni zagrali 50 koncertów w 50 stanach, w 50 dni.
Pobijemy ten rekord. Bez problemu.
Mają szalony pomysł. Chcą pobić
Rekord Guinessa, grając koncerty we wszystkich stanach USA,
w ciągu mniej niż 40 dni.
Nikt tego nie dokonał.
Nikt, żadna kapela, żaden artysta.
Oto nasz plan.
Zaczniemy w znanym nam miejscu,
w Rí Rá Las Vegas, w Mandalay Bay.
Skończymy w Arlene's Grocery, w Nowym Jorku.
Zagramy w każdym stanie, bez wujątku.
- „Wujątku?” - Tak powiedziałem?
Bez wyjątku.
Jesteśmy gotowi, żeby wyruszyć za godzinę.
Chcemy się od was dowiedzieć,
jak mamy to wszystko udokumentować
i ustalić szczegóły.
Zanim jeszcze zaczęliśmy, nie uznano naszego zgłoszenia.
Zadano nam wiele pytań. Co czyni występ występem,
ilu ludzi musi się na nim pojawić,
jak zamierzamy dokumentować koncerty?
Musieliśmy mieć pewność, że gdy nasza podróż
się skończy, pobijemy rekord świata.
Cztery czy pięć miesięcy przed całą akcją zaczęliśmy dzwonić do różnych barów.
„Dzień dobry, mamy pewien plan”.
Przedstawiliśmy się i opowiedzieliśmy, czego nam trzeba.
Panowie spędzili mnóstwo czasu, planując tę wyprawę.
Marzą o tym, żeby się udało,
ale muszą przejechać olbrzymie odległości,
odwiedzić 60 miejsc w 40 dni.
Wszystko trzeba bardzo dokładnie zaplanować.
Już mam, już mam!
Tak się należy pakować. Buty są bardzo ważne.
- Wrzucaj! - Dobra.
Kiedy Dave chce pobić kolejny rekord, robi mi się smutno.
Ziggy, nie lubisz, kiedy Dave wyciąga walizki?
Pierwszy rekord pobił, gdy byliśmy
ze sobą od roku. To było pięć, długich dni.
Nie wracał w tym czasie do domu.
Powiedziałam, że jeśli chce to powtórzyć,
ma grać krócej.
Następny raz nie było go 21 dni.
A teraz… Przygotowuje się do kolejnego wyjazdu.
- Mogę… - Kogo wolisz?
- Tatę. - Prawidłowo.
- Mamę. - Mamę, mamę.
I tak będzie przez najbliższe pięć tygodni.
Ludzie pytają mnie: „Jak dajesz sobie radę?
Nie ma go, wciąż podróżuje”.
To jego praca. Trzeba ją zaakceptować. Takie życie.
Jeśli byśmy nie współpracowali,
nic by nie wyszło.
Trzymaj się.
Nie wiedzieliśmy, czego się spodziewać.
Wydawało nam się, że wiemy wszystko.
Dobra, ludzie. Zaczynamy.
LAS VEGAS, NEVADA DZIEŃ PIERWSZY
Chcemy wam podziękować za obecność.
Miło, że mamy takie wsparcie.
Jesteśmy wam bardzo wdzięczni. Dziękujemy.
Możemy chyba zaczynać.
„Chyba”. To ważne.
Dobra. Zobaczymy jak wyjdzie!
Dzięki.
Podnieście ręce w górę! W górę, w górę!
Pierwszy występ był świetny. Wszyscy byli zadowoleni.
Ludzie z Vegas i Rí Rá się sprawili.
Panowała świetna atmosfera.
Występ się udał. Jesteśmy gotowi na kolejne.
Wiedzieliśmy, że nie wszystko było gotowe.
Staliśmy na scenie.
Kierowca siedział przy barze. Powiedział: „Nie mamy vana”.
Nie mamy kampera.
Zaczęliśmy pobijać rekord.
Jeśli byśmy przestali, nie mielibyśmy szans.
Staliśmy przy aucie i stwierdziliśmy:
„Pieprzyć to, jedziemy”.
LAS VEGAS, NEVADA ARIZONA
Do pierwszego stanu pojechaliśmy moim autem.
Trudno. Trzeba grać.
O tak!
W końcu załatwiliśmy transport
i nie musieliśmy już się przejmować brakiem wozu.
Co za dzień.
LAKE HAVASU, ARIZONA KALIFORNIA
SAN JOSE, KALIFORNIA
Siedzimy z tyłu kampera.
- Pierwszy raz w życiu. - Serio.
Stwierdziliśmy, że będziemy spać z tyłu kampera.
Miało być wygodnie.
Cały kamper chodził. Serio.
Cały czas podskakiwałem na materacu.
Po 1,5 godzinie usłyszałem:
„To jakieś cholerne piekło!”
Tak miało być przez sześć tygodni.
W końcu wymyśliłem.
- Wracam do domu. - Co my, kurwa, robimy?
DZIEŃ DRUGI SAN JOSE, KALIFORNIA
- Tylko to? - Tak, dzięki.
1,89 $
Cudownie.
Coś jest na rzeczy…
SAN JOSE, KALIFORNIA DZIEŃ DRUGI
…z naszym rekordem.
Zaczęliśmy wczoraj w Las Vegas, mieliśmy kilka przygód,
ale na szczęście udało nam się dotrzeć w jednym kawałku.
WYJŚCIE EWAKUACYJNE
Nasz kierowca kampera, Chad,
pośliznął się i złamał paluch. Chyba z przemieszczeniem.
Jedziemy mu pomóc.
Jest 16,50.
Gramy w Carmel o 19,00.
To jest 125 kilometrów stąd, więc…
Zastanawiam się, co zrobimy.
Jedziemy na południe do Carmel
i na północ, do Portland.
Chad trafi do lekarza w Mountain View.
Odbierzemy go, wracając z drugiego
koncertu, który gramy o 19,00 w Carmel.
Mam zrobić rentgen,
muszę poczekać półtorej, dwie godziny
aż zostanę przyjęty.
Zobaczymy, co pokaże zdjęcie.
Zostawimy cię tu i wrócimy.
Tak. W porządku?
Powodzenia.
Kumpel powiedział, że zespół jedzie w rekordową trasę.
Mogę ich sponsorować.
Przyjeciele poprosili o wsparcie.
Wierzyłem w nich.
Naszym głównym sponsorem jest hotelowa winiarnia. Mamy szczęście.
- Van załadowany. - Dali nam mnóstwo czerwonego wina.
Nie ma to jak kieliszek czerwonego wina
pod koniec dnia.
Albo dwie, trzy butelki.
SAN JOSE, KALIFORNIA
OREGON PORTLAND
PORTLAND, OREGON DZIEŃ TRZECI
Bilety lotnicze do Alaski kosztowały nas 3500 $.
Musieliśmy szukać takich lotów,
żeby móc polecieć, zagrać, wskoczyć
do samolotu i polecieć dalej.
Wszystko sprzysięgło się przeciwko nam.
Ryzyko niepowodzenia jest olbrzymie.
Musiało się udać.
Mamy polecieć do Anchorage o 5,30 rano.
Skończyłeś rozmawiać przez telefon. Sporzałem na ciebie i…
Gramy razem od wielu lat.
Wiedziałem, co się święci. Występ odwołany.
„Dzień dobry, Dave, to ja, Jeanne.
Nie ma mnie, wracam we wtorek.
Przykro mi, zmiana terminu nie wchodzi w grę.
We wtorek przyjdą ludzie, którzy ozdobią salę.
Zmiana terminu dwa dni przed występem to zły pomysł.
Dziękuję”.
Sześć godzin przed naszym wylotem napisała:
„To nie wchodzi w grę”.
Złe wieści.
Kupiliśmy bilety.
Wydaliśmy na nie 3500 dolarów. Co będziemy tam robić?
KELLS IRLANDZKA MUZYKA NA ŻYWO
PORTLAND, OREGON
SEATTLE, WASZYNGTON
Alaska, lot 101 do Anchorage,
Trzy godziny, osiem minut, 7 stopni Celsjusza, zachmurzenie.
Jeśli się państwo zdrzemną, obudzę państwa.
Wstaliśmy o 4,00 rano, weszliśmy do samolotu.
Skacowani.
Skacowani. Zasnąłem w samolocie. Usłyszałem:
„Za 10 minut śpiewacie U2.”
Chwilę potem klaskałem, przechodząc się po samolocie.
- Cudnie. - Dzięki.
Starsi ludzie na pokładzie
przysypiali, myśląc: „Co to za skurczybyki?”
- To tylko sen. Spokojnie. - Koszmar.
SEATTLE, WASZYNGTON
ALASKA ANCHORAGE
Mieszkańców Pioneer Home zaproszono…
ANCHORAGE, ALASKA DZIEŃ CZWARTY
…na koncert. Muzycy chcą pobić rekord świata.
Hit poranka. Zespół chce zagrać w 50 stanach.
Kapela The Black Donnellys pochodzi z Irlandii.
Wczoraj duet zagrał dla mieszkańców
Pioneer Home w Anchorage.
Na początku chcieliśmy grać w więzieniach,
w szpitalach,
w nietypowych miejscach.
Nie spodziewaliśmy się domu starców.
Gramy za darmo.
Serio?
Jeśli chcecie dać nam
drobniaki, proszę bardzo.
Przyjechaliśmy do domu starców w Dzień Matki.
Mieszkańcy mieli demecję i Alzheimera, jak moja mama.
Kiedy tam dotarliśmy, od razu zrobiło mi się przykro.
Dorastałem w Irlandii. Wychowano mnie tak, żebym zawsze darzył
szacunkiem starszych.
Zawitaliśmy w domu starców.
Być może jego mieszkańcy byli całkiem sami.
A kiedy dla nich graliśmy, wydawało nam się,
że muzyka ich cieszy.
Dziwnie jest grać w takich miejscach. Tak naprawdę
to my bardziej na tym skorzystaliśmy niż oni.
Gdy ludzie słyszą: „Trasa po Ameryce”,
myślą o rock 'n' rollowym graniu. „Nowy Jork,
Chicago i inne miasta”.
Chodzi nam o miejsca takie, jak te. Taka jest prawda.
Zapraszam do środka tancerzy!
Bardzo wam dziękuję!
Chcą pobić rekord świata, grając
koncerty w każdym
z 50 stanów USA.
Jeden koncert odwołano, ale zagraliśmy w domu starców.
Czuliśmy się świetnie.
Dowiedzieliśmy się, że Guiness przyjął naszą propozycję.
Dostaliśmy zgodę. Walczymy o pobicie światowego rekordu.
Sporo o tym myśleliśmy.
Czekaliśmy na uznanie naszej próby pobicia Rekordu Guinessa.
Zaczynamy.
SEATTLE, WASZYNGTON
SPOKANE, WASZYNGTON BUTTE, MONTANA
DZIEŃ PIĄTY
BUTTE, MONTANA IDAHO FALLS, IDAHO
WITAMY W IDAHO
Lecimy z Idaho Falls do Honolulu.
Mamy przesiadkę w Salt Lake City.
Przyjechaliśmy na lotnisko, wszystko byłow porządku.
Przeszliśmy kontrolę bezpieczeństwa.
Czekamy pod bramkami.
„Mamy problem. Lot jest opóźniony o trzy godziny.”
Klątwa The Black Donnellys.
Mówią, że mamy poczekać dwie godziny.
- Na nasz lot? - Tak.
Nie zdążymy na samolot do Honolulu.
I co teraz? Było już późno.
Włączam Google Maps. Trzy godziny drogi.
Cześć, Jesse. Jak leci?
Masz może klucze do SUV-a?
- Jesse, wstawaj! - Już!
Nie polecimy. Musimy jechać do Salt Lake City.
Czy któryś z was może szybko przyjechać
na lotnisko, zabrać nas i zawieźć
do Salt Lake City?
Nie lecimy. Jedziemy.
Robię się głodny.
20 minut później byliśmy w SUV-ie.
Podróż do Salt Lake City trwa trzy godziny.
Dojechaliśmy.
Widzę lot do Honolulu.
Ledwo zdążyliśmy.
Weszliśmy na pokład.
- Cieszę się. - Udało nam się.
- Zdążymy na koncert. - Będzie super.
SALT LAKE CITY, UTAH
HONOLULU, HAWAJE
DZIEŃ SZÓSTY
Aloha.
Biegniemy. Już, już!
Co za miejsce…
Fantastyczne.
Od baru na rozdrożu…
- Do Honolulu. - Honolulu!
- W ilu stanach byliśmy? - W 10. Graliśmy 11 razy.
To 10. stan i 11. występ.
Przedstawienie musi trwać.
Każdy występ musi się odbyć.
Cokolwiek się wydarzy, nie możemy przestać.
Hawajczycy mają określenie
znaczące „idź naprzód”, czyli: imua.
A teraz wszyscy!
Wszyscy razem!
A teraz, dla naszych wspaniałych tancerzy!
Z ostatniej chwili. Na jednej z hawajskich
wysp miała miejsce erupcja wulkanu.
Lawa wylatuje na wysokość ponad 90 metrów,
niszcząc wszystko na swojej drodze.
Dopiero ze śmigłowca widać dokładnie,
jak wielkie są zniszczenia.
Próżno szukać strażaków I tak niewiele mogą zdziałać.
Wybuchł wulkan.
- Cholerny wul… - …kan.
Mają państwo możliwość opuścić samolot.
Drzwi są otwarte.
Prosimy się nie oddalać.
Są państwo przy bramce numer 21.
Chcę już lecieć.
A nie stać w miejscu.
Możemy już lecieć?
Możemy nie zdążyć na przesiadkę z Los Angeles
do Salt Lake City.
- Jeśli tak się stanie, to… - Będziemy płakać.
Myśleliśmy, że wszystko stracone.
Zapalanowanie wszystkich lotów tak, żeby
zdążyć przylecieć i polecieć
w następne miejsce w tak krótkim czasie, jest trudne.
Nasz menager, Simon, mówi, że musi bawić się w cudotwórcę.
Rezerwował nam wszystkie loty.
Myślałem, że się załamie.
Zmienialiśmy loty,
jeden samolot za drugim.
Załatwimy sobie jeszcze
śmigłowiec, łódź i deskorolki.
Gdy człowiek jest na kontynencie, może działać.
Nie to co na wyspie, gdzie wokół jest tylko woda.
HONOLULU, HAWAJE
LOS ANGELES, KALIFORNIA SALT LAKE CITY, UTAH
Jak się czujesz?
Jestem zdecydowanie…
zdechły.
Powoli wpadam w obłęd.
Jestem rozemocjonowany. Denerwuję się, smucę,
śmieję się bez żadnego, kurwa, powodu.
Powoli tracę grunt pod nogami.
- Jest… - Różnie.
Codziennie inaczej.
Najpierw czuję się dobrze, a zaraz potem
mam ochotę się rozpłakać.
Przemierzamy kolejne miasta, stany,
gubię się.
Wchodzimy na scenę i gramy.
I znowu to samo.
Tak! Nareszcie, kurwa, jedziemy!
- Otworzyć ci drzwi? - Tak.
Sam nie dam rady.
Pierwsza część naszej wyprawy była naprawdę szalona.
Nareszcie mogliśmy się przez chwilę wyluzować.
Mieliśmy kilka godzin wolnego.
Dosłownie, kilka godzin. Ale…
- Poczuliśmy różnicę. - I to jak.
SALT LAKE CITY, UTAH DZIEŃ ÓSMY
SZPITAL REGIONALNY W EVANSTON
SALT LAKE CITY, UTAH
PUEBLO, KOLORADO
Mówi Mike z Bank of America.
Na państwa kontach jest mniej niż 25 $.
Proszę wpłacić pieniądze, by uniknąć odsetek karnych.
Skończyła nam się kasa.
Jeździmy w trasy. Niektórzy mają
agentów, którzy zajmują się finansami kapeli.
Jeśli robisz to sam, musisz za wszystko zapłacić.
To poważne zobowiązanie.
Jeśli coś ma się spieprzyć, to się spieprzy.
Mamy paliwożerny wóz, nie wiemy, gdzie będziemy spać
i to w ciągu całej podróży.
Wiemy, co to to znaczy wydawać kasę.
Mieliśmy na utrzymaniu 10 osób. Ludzie czekali na decyzję.
Występowaliśmy, przygotowywaliśmy się,
pojawiły się też problemy.
Po prostu zaczęło robić się…
Beznadziejnie.
Tych ludzi czeka coś wyjątkowego,
przyznanie obywatelstwa.
Czekałam na moją kartę stałego pobytu.
Złożyłem dokumenty. Długo czekałem.
Zazwyczaj trwa to pół roku, teraz rok.
Nieważne, skąd się przybywa,
każdego czeka to samo.
Nieważne, czy jest się zza oceanu, czy z Kanady.
Prawnicy też nie są tani.
Trzeba wypełnić wszystkie dokumenty.
Irlandczycy, którzy mieszkają w Ameryce, ale nie posiadają
odpowiednich dokumentów, nie mają łatwo.
Są na miejscu, ale nie wiedzą, czy będą mogli zostać.
Jeśli wyjedziesz do rodziny, możesz
już nie móc wrócić do Stanów.
Mówię o Irlandczykach, którzy płacą podatki.
Nie są tu nielegalnie.
Niektórzy ludzie w Białym Domu sądzą,
a raczej chcą, żeby wszyscy uwierzyli,
że to my mamy rozwiązać problem imigracji.
Imigracja to olbrzymia szansa dla Ameryki. Kraj powinien z niej skorzystać.
Trwało to długo. Ale opłaciło się.
ALBURQUERQUE, NOWY MEKSYK
TEKSAS HOUSTON
MONTGOMERY, TEKSAS
To był słoneczny dzień. Przyjechaliśmy do Montgomery i…
Zaczęło padać.
Irlandzkie lato.
Trochę wody,
piorunów.
I trochę tego!
Mieliśmy grać tutaj. Na tej scenie.
Jesteśmy w Teksasie!
Tak!
Zazwyczaj jest tu pięknie, ale skoro
przyjechali tu The Black Donnellys, wszystko jest do dupy.
Zanim dojeżdżaliśmy do lokalu,
dzwoniliśmy tam.
Umówiliśmy się jakiś czas temu. Na dzisiaj.
- Nie zagramy w innym terminie. - Napisał pan w mailu…
Zajrzałem do skrzynki.
Napisałem, że dotrzemy do Arkansas 28. lub 29. maja.
Kobieta odparła: „Jesteśmy wtedy zamknięci”.
Spytałem, czy możemy grać we wtorek.
A ona miała na myśli następny wtorek.
Nie podpisaliśmy kontraktu. Nie mamy absolutnie nic.
Ludzie wydziwiają. „Nie, nie odpowiada mi ten termin”.
Wtedy zaczynamy płakać.
Kurde.
Babka mówi: „Nie, nie odpowiada mi ten termin”.
Po prostu nam odmówiła.
Zaplanowaliśmy wam występ, rozreklamowaliśmy go
i nagle w Sioux Falls doszło do awarii zasialania.
Dzień jak co dzień.
Bóg każdego ranka się zastanawia: „Jak ich wkurzyć?”
Z kół schodziło powietrze.
Załatasz dziury?
Zobaczymy, jak daleko zajedziemy.
Mamy 64 kilometry do hotelu. Oby się udało.
Nagle wszystko zaczęło się psuć.
Popsuł się nasz kamper.
Chcieliśmy kupić nowy, ale nam odmówiono.
Graliśmy, żeby mieć co jeść.
Chcieliśmy zarobić na jedzenie
dla ekipy i sprzedać kilka płyt, żeby było nas stać
na paliwo.
Zamknij się, kurwa!
Mamy 25…
Mamy 25 dolarów na koncie. I to od dwóch tygodni.
A przed nami jeszcze trzy tygodnie.
Zaczęliśmy myśleć: „To koniec”.
Mieliśmy kłopoty. Trzeba było coś wymyślić.
Założyliśmy konto na stronie GoFundMe,
już jest aktywne.
Prosimy o pomoc wszystkich fanów i tych, którzy nas kojarzą.
Oto The Black Donnellys.
Jesteśmy wytrzymali, robimy to, co trzeba i jesteśmy z tego dumni.
Nagle musieliśmy prosić ludzi o kasę.
Nie czuliśmy się z tym dobrze.
Tak na serio, było beznadziejnie.
- Ale dzięki temu, na 100%… - Przetrwaliśmy.
WITAMY W LUIZJANIE
MONROE, LUIZJANA DZIEŃ 11.
Lecimy!
200, 300, 400 dolarów zaczęło robić różnicę.
Musimy zagrać w Kansas i Missouri, żeby
nie wypaść z gry.
Graliśmy tu i tam, wskakiwaliśmy do wozu i jechaliśmy gdzieś indziej.
Na kolejny koncert. Wszyscy do siebie dzwoniliśmy.
Próbuję załatwić nam koncerty.
Nie.
Raz, dwa, trzy, cztery!
Cieszymy się ze wsparcia ludzi. Potrzebujemy go cały czas.
Było jak w operze mydlanej.
Ludzie oglądali nas i nasze przygody,
i to codziennie.
MUZYKA NA ŻYWO
Pomogło nam wsparcie ludzi.
Wszyscy byli pozytywnie nastawieni.
Pisali: „Dacie radę chłopaki!”
Ludzie bardzo nam kibicowali. To nam pomogło.
Idziemy na pocztę. Mamy płyty i koszulki.
Chcemy wysłać je…
- Do wspaniałych ludzi. - Z GoFundMe.
KANSAS CITY, MISSOURI OMAHA, NEBRASKA
Już!
OMAHA, NEBRASKA SIOUX FALLS, POŁUDNIOWA DAKOTA
WEST FARGO, PÓŁNOCNA DAKOTA ST. PAUL, MINNESOTA
Robimy coś, czego nikt się nie podjął.
Musicie o tym pamiętać. Robimy to jako pierwsi.
Gramy va banque. Va banque.
Jak leci?
Jedziemy do Clinton. Zagramy w Boxcars.
Eskortuje nas policja, przed nami jadą wóz strażacki
i wóz policyjny.
Patrzcie.
CLINTON, WISCONSIN DZIEŃ 16.
To…
- Dave jest szczęśliwy. - Niczym mały chłopiec.
Pierwszy raz mamy eskortę.
Super!
Niech Bóg błogosławi wioskę Clinton!
Nie bój się! Wal!
Kiedy ma się możliwość zagrania wymarzonego koncertu,
tak, jak się chce, a ludzie,
którzy przychodzą, przychodzą dla ciebie,
dzieje się coś magicznego. Nie chodzi wcale o ego czy
męską dumę. A o magię.
Każdy o tym marzy.
Nie ma nic lepszego, jak grać dla ludzi,
którzy się wsłuchują.
A kiedy stoisz na scenie dwie godziny
i grasz to, co chcesz,
liczy się tylko gra.
To było, kurwa, fantastyczne.
Wielkie dzięki!
To był świetny koncert. Co za miasto.
Goście byli fantastyczni.
Sprzedaliśmy mnóstwo gadżetów i płyt.
Wszyscy znali nasze piosenki.
Dzięki temu jest nam lżej. Mieliśmy kryzys.
Nie byliśmy w stanie pokazać, na co nas stać.
A wiemy, na co nas stać.
Dzisiejszy wieczór…
Dodał nam sił.
Chcieli nas słuchać. Nie byliśmy tłem.
Nie zmuszaliśmy ich do przyjścia. To było coś.
O tym marzyliśmy.
Niełatwo być muzykiem.
Wielu widzi cały ten splendor i myśli:
„Ludzie śpiewają moje piosenki!”
Nie myślą o kulisach tego zawodu.
„W trasie” oznacza dosłownie w trasie.
Ludzie o tym zapominają.
Jestem w trasie od trzech lat.
Cały czas gapię się na drogę.
Jedno miejsce, potem kolejne i kolejne.
To bardzo wyczerpujące fizycznie.
Gdy grasz siedem dni w tygodniu,
raz dziennie, musisz dbać o głos.
A nie cztery razy dziennie, jak chłopcy.
Po jakimś czasie pojawia się frustracja.
Ktoś chce spać, ktoś nie może.
Ktoś się nie umył i tak dalej. Zaczynają cię wkurzać drobnostki.
Pogoń za amerykańskim marzeniem
jest podobna do tej za marzeniami muzyka.
Może być trudno, możesz czuć się samotny, tęsknić za domem,
rodziną, znajomymi.
Dlatego tak bardzo cenisz wsparcie ze strony publiczności.
Bywaliśmy w barach, w których
ludzie pytali: „Co to za błazny?”
A na końcu wszyscy byli zachwyceni.
Nie ma tu naszego kierowcy, Chada, ponieważ…
- Tu jestem. - Jesteś!
Dobrze, że nie nazwałem go debilem!
Ci, którzy przychodzą na koncert Black Donnellys,
mają ze sobą coś wspólnego,
granice nie grają roli, ludzie się jednoczą.
Muzyki może słuchać każdy, niezależnie
od koloru skóry czy pochodzenia.
Muzyka jest dla wszystkich.
The Black Donnellys mnie inspirują.
Grają od dawna.
Są w tym coraz lepsi.
Widać, że mają pasję. To zaraźliwe.
Gdy jesteś na ich występie, od razu czujesz się zainspirowany.
CLINTON, WISCONSIN CHICAGO, ILLINOIS
Nie było łatwo. Zauważyliśmy, że powoli…
Wychodzimy na prostą.
- Oto Wschodznie Wybrzeże. - Podróże były krótsze.
Mogliśmy spać w nocy
i budzić się, wyspani.
WITAMY W INDIANIE
Zaczęliśmy pozbywać się płyt i koszulek. To nam pomogło.
GoFundMe przynosiło efekty.
Mamy kasę, możemy kupić paliwo!
Dostaliśmy zastrzyk dobrej energii.
POZDROWIENIA Z MICHIGAN
Jesteśmy na granicy. Jedziemy na południe.
Jesteśmy na północy.
Będziemy kierować się na południe.
Ten most prowadzi do Kanady?
- Tak. Już nie wrócisz. - Chyba, że…
- Dostaniemy zieloną kartę. - Tak.
Tylko dlatego, że tam powiewa inna flaga.
A półtora kilometra dalej powiewa inna.
Przecież to bzdura.
Detroit!
DETROIT, MICHIGAN COLUMBUS, OHIO
WITAMY W OHIO
Robimy coś, czego nie dokonał nikt.
Podróżuje z nami sześć czy siedem osób, które też tego nie robiły.
Daliśmy ludziom wybór.
Mogli zostać i mogli odejść.
- Wszyscy zostali. - Wszyscy.
Same pozytywy. Poczucie humoru
i alkohol nam pomogły.
NASHVILLE, TENNESSEE DZIEŃ 20.
Najbardziej znana na świecie scena muzyki country.
Od razu poczuliśmy tamtejszą energię.
Bylismy pod wrażeniem. Ludzie, którzy tam przychodzą,
słuchają Billa Monroe'a
George'a Jonesa i Hanka Williamsa.
Wszyscy tam występowali. Zaczęto ich puszczać w radio.
Byłem zazdrosny, też chciałem grać.
W tym miejscu.
Kiedy stoję na scenie Grand Ole Opry od razu myślę:
„Boże, jak to by było, gdybym miał tu pełną widownię”.
Zaletą lub wadą tego, co robimy jest to,
że jednego dnia gramy świetny koncert,
wszystkie bilety są wyprzedane,
ludzie zachwyceni,
kupują płyty i gadżety
a my myślimy, że jesteśmy genialni.
Drugiego dnia gramy w spelunie.
Wtedy zastanawiamy się:
„Gdzie popełniliśmy błąd?”
Kiedy gramy w pubach, robimy za tło.
Nie przeszkadza mi to.
W końcu tak zarabiamy.
Ale własny koncert jest marzeniem
każdego muzyka.
Być może kiedyś nam się uda.
To by było wielkie wyróżnienie.
Jedziemy? Wsiadajmy do vana.
Zagramy „Wagon Wheel" dla kogoś innego.
Tak.
Mamy problemy finansowe.
- Kasa się nie zgadza. - Nie.
Trzeba coś zrobić.
Pralnia dywanów.
Potrzebowaliśmy tego występu. Zapłacono nam 1000 $.
Nie wiedzieliśmy, czy ten koncert będzie się
liczyć, ale zagraliśmy.
Przyszło niewielu ludzi.
Ale gospodarze byli niezwykle gościnni.
Zrobili pudding lub chleb bananowy.
Przygotowali mnóstwo jedzenia. Świetni ludzie.
Wiem, że to banał, ale chodzi o możliwości.
Spójrzcie na nas. Jesteśmy w pralni dywanów i zaraz
odbędzie się u nas koncert.
Po prostu mamy taką możliwość.
Lepiej nam idzie, kiedy klaszczecie. Dobra!
Stany Zjednoczone utworzyli imigranci,
ludzie z całego świata.
Jesteśmy tacy sami. Powinniśmy się dogadać,
tak, jak to możliwe.
Większość tych, którzy tu przyjeżdżają,
ma cel.
Chce żyć lepiej, niż w swoim kraju.
Uważa, że w Stanach będzie im lepiej.
Ci ludzie mieli cel. Osiagnęli go.
Przecież to niełatwe.
Ten występ nas uratował.
O czwartej uderzy pierwsza burza tropikalna w sezonie.
Alberto zaatakował Florydę.
Wiatr osiąga prędkość nawet 95 km/h.
Burmistrze Florydy, Alabamy i Mississippi
ogłosili stan wyjątkowy.
Powódź zagraża 34 millionom ludzi.
Mogą pojawić się tornada.
Delta zawiesiła loty.
- Mieliśmy lecieć. - Tak.
Byliśmy pewni, że jest dobrze. Myśleliśmy: „Już lecimy”.
Koncerty się udawały, było super.
Usiedliśmy do śniadania
i obejrzeliśmy wiadomości.
Mieliśmy lecieć tam, gdzie teraz jest burza.
Matka natura to dziwka.
Ilekroć dobrze nam szło,
zaraz coś się spieprzyło.
Wszyscy się zgadzamy,
że to, co chcemy zrobić jest dość głupie,
ale nie niebezpieczne.
Simon stwierdził: „Nie jedziemy.”
Zamknij się. Pewnie, że jedziemy.
Wygląda na to, że grozi nam tornado.
Ostrzeżenie w środkowej Alabamie obowiązuje do północy.
Burza nadciągnie od wschodu. W naszą stronę.
NASHVILLE, TENNESSEE BIRMINGHAM, ALABAMA
Udało się!
Żyjemy!
Społeczności te zadają Ameryce ważne pytanie.
Czy przedstawiciele tylu narodowości
mogą stać się Amerykanami?
Przyjechaliśmy z powody świni.
WITAMY W GEORGII
Wszyscy imigranci zadają sobie to samo pytanie:
„Jak pozostać sobą i jednocześnie stać się kimś innym?”
Przeprowadzę się i będę jeść mnóstwo brzoskwiń.
Otwarcie sklepu, założenie rodziny,
poznanie nowych ludzi. To bardzo trudne zadania,
jeśli nie zna się miejscowej kultury.
Nie wiadomo, gdzie szukać pracy.
Wszystko jest inne.
Pasują do piwa.
- Wszystko, kurwa, pasuje do piwa. - Tak.
Gdy przyjeżdżasz do Ameryki,
nie wiesz, jak zareagują na ciebie ludzie.
Ameryka jest zróżnicowana
pod względem terenu, ludzi, kultur.
Są tam aligatory.
Jak w Parku Jurajskim.
Jesteśmy w Gator World!
Miłe jest pozytywne nastawienie ludzi.
Starają się. Mówią:
„Spokojnie, dasz radę, nie przejmuj się”.
Pomyśl o Irlandczykach.
Mogli zrobić tu tylko jedno. Nie wrócić do domu.
- Tak. - Prawdziwi Irlandczycy.
Właśnie! Tutaj mogą być sobą.
- Nie to, co w domu. - Zawsze będę Irlandczykiem.
Zawsze.
Mieszkam w Ameryce
i jestem z tego dumny.
Ale przede wszystkim jestem Irlandczykiem.
Dwa lata bez jedzenia.
Wyobrażasz sobie, jaki byś był głodny?
Ameryka jest mieszanką wielu doświadczeń
i wielu kultur. Bardziej, niż inne kraje.
Ameryka jest jak gumbo, składa się z wielu składników.
To czyni ją wspaniałą.
Jeśli dojdzie do dialogu z imigrantami, świat będzie bardziej inkluzywny.
Ameryka też.
A nie wykluczający.
ATLANTA, GEORGIA DEL RAY BEACH, FLORYDA
Przez całą trasę
myślałem o właśnie tym występie.
Wielu z was zna Kelly. Właściwie, znało ją.
Moja kuzynka, Kelly, zmarła.
Pracowała w miejscu,
w którym mieliśmy dać koncert.
Byłem tam po raz pierwszy.
I pierwszy raz mieliśmy zaśpiewać piosenkę, którą dla niej napisałem.
Dave napisał dla niej tę piosenkę.
Proszę, wysłuchajcie jej.
Zapada noc, czas zatrzymał się
Mój świat zadrżał
Zostaną wspomnienia
Aż me oczy wypełnią słone łzy
Przytulę cię, już na zawsze
Będę podążać za światłem, Które mnie obejmie
I przytulę cię
Moja piękna
Pozostała mi tylko matczyna miłość
Tulę cię choć jesteś daleko
Czas się pożegnać
Będziesz w naszych sercach
Musisz już iść
Ale zanim odejdziesz, powiem ci jedno
Nigdy się z tym nie pogodzę
Szerokiej drogi
Kelly Ann, Kelly Ann
Twój płomień się we mnie tli
Kelly Ann, Kelly Ann
Odmienił się wiatr a morze się wzburzyło
Przytulę cię, już na zawsze
Będę podążać za światłem, Które mnie obejmie
Przytulę cię, już na zawsze
Moja piękna
Śpij dobrze, Kelly
Dziękuję.
Brawo. Nie wiem, jak to zrobił.
Weszła do Finnegan's…
Ile miała lat?
Około 26, 27.
Zadała się z niewłaściwym człowiekiem. Miał na nią zły wpływ.
Zdarza się to wielu młodym ludziom.
A, jak wiecie, narkotyki…
są wszędzie.
Wiem, że była lubiana.
- Przykre. - Wielu o niej mówiło.
- Pieprzyć to. - Trudna sprawa.
Byłem dumny z tej piosenki
oraz z tego, że ją zaśpiewałem.
Zrobiłem to dla tych ludzi.
Zwłaszcza dla jej matki,
którą bardzo kochamy.
Wiesz, czego nam trzeba?
Łódki.
Przerwy.
Potrzebna nam przerwa. Nie zróbmy sobie krzywdy.
Położyliśmy podwaliny,
wszystko załatwiliśmy,
zwiedziliśmy cały świat.
Całą Amerykę i Europę.
Jest muzyka, są piosenki, są muzykalni ludzie,
jest wszystko.
Potrzebujemy przerwy.
- I miłości. - Właśnie.
DUNEDIN, FLORYDA DZIEŃ 23.
Wiem, że macie kasę, oni mają koszulki, płyty,
więc jeśli wrzucicie do koszyka dolara lub dwa,
będą mieli pieniądze na hotel,
na jedzenie i lepsze auto, którym przemierzą dziewięć stanów.
Może kupią też coś innego.
FLORYDA TAMPA
COLUMBIA KAROLINA POŁUDNIOWA
WITAMY W KAROLINIE POŁUDNIOWEJ
WYSTĘP 42.
Sporządzam listę koncertów do Księgi rekordw Guinessa.
Uzupełniam ją po kazdym występie.
Robię papierkową robotę, która może się potem przydać.
Nie wiemy, jakie dokładnie wymagania musimy spełnić.
W tym tygodniu producenci w Vegas wyślą list do kapituły
Księgi Rekordów Guinessa.
Z tego co rozumiem, mamy wytłumaczyć,
co robimy i się pod tym podpisać.
Czasem warto się zastanowić:
„Dlaczego zaczęliśmy, skoro nie mieliśmy planu?”
Ale zaczęliśmy. Nie wycofamy się.
Marzenia to jedno. Dobrze jest marzyć.
Ale spełnić je…
Fajnie jest planować,
że zjedzie się 50 stanów.
Ale w końcu przychodzi myśl:
„Kurwa, trzeba to naprawdę zrobić”.
Cześć, mówi Simon.
Jestem menadżerem zespołu The Black Donnellys.
Odwołano nasz występ w Delaware,
a mamy zagrać w każdym stanie.
Mamy grać minimum 15 minut.
Jeśli załatwilcie nam jakieś jedzenie
albo niewielkie wynagrodzenie, będzie nam miło.
Na bezrybiu i rak ryba.
Chcemy zagrać w stanie Delaware.
Patrz.
O Jezu.
- Jak w kreskówce. - Tak.
W środku jest człowiek, którego decyzje
mają wpływ na nasze życie.
Mieliśmy jakieś wyobrażenie o Ameryce.
Ale dzięki tej wycieczce, tej trasie, zaczęliśmy rozumieć,
jaka naprawdę jest Ameryka.
Tak.
Wiele od siebie daliśmy temu krajowi.
Ofiarowaliśmy mu naszą kulturę,
wszystko.
W żyłach tego kraju płynie irlandzka krew.
Na pewno.
Jest olbrzymia różnica pomiędzy
tym, w co wierzysz, a tym, co dzieje się naprawdę.
Olbrzymia przepaść.
Gdy patrzę na ten budynek, wiem,
że zadalibyśmy prezydentowi wiele pytań.
Zdążyliśmy wiele zobaczyć.
Mam mu wiele do powiedzenia.
WYSTĘP 45.
Wasza podróż dopiero się zaczęła.
Jesteście w Ameryce.
Tak wyobrażamy sobie amerykański sen.
Musisz zapracować na swoje marzenia.
o był nasz pomysł.
Jeśli się postaramy, spełnimy nasze marzenie.
Dla mnie amerykański sen to
możliwość zrobienia tego co chcę, bez
przejmowania się pieniędzmi.
Każdy mężczyzna i każda kobieta chce zapewnić dzieciom wykształcenie.
Chce je chronić.
Każdemu zależy, żeby dzieci odniosły sukces.
To jest amerykański sen.
Nie zależało mi na tym, żeby mieć świetny dom, auto i tym podobne.
Chciałem robić to, do czego zostałem stworzony.
W Stanach można osiągnąć wszystko.
Mimo, że robi się coraz trudniej.
Trzeba być zdeterminowanym i wiedzieć, czego się chce.
Kraj da tobie tyle, ile ty dasz jemu.
Dlaczego nie myślimy o tym, co mamy?
Możemy robić, co chcemy i być, kim chcemy.
Każdy, kto tu przyjedzie, poświęci czas
i będzie ciężko pracować, zasługuje na szansę.
Bo to Ameryka. To właśnie Ameryka.
Kampery nie są stworzone do przewożenia członków zespołu.
Wiesz, ile tak naprawdę przejechaliśmy?
Przejechaliśmy odległość równą obwodowi Ziemi.
Nic dziwnego, że samochód zaczął się sypać.
Kamper jest bardzo stary.
Nadaje się na złom.
Osłony między zderzakiem i szarym zbiornikiem
oraz spawy były bardzo kiepskie.
To nasz kamper.
Pojazd rekreacyjny.
Nie wiem, dlaczego go tak zwą, to istny szajs!
Jedziemy kamperem. Robi się niebezpiecznie.
Tak.
Wczoraj zepsuła się klimatyzacja.
Nie mamy wolnych pracowników aż do następnego poniedziałku.
Wpiszę was, żeby było wiadomo, że przyjeżdzacie, dobrze?
Każdego dnia to samo. Mam to gdzieś.
Zmiana oleju co 6400 kilometrów, skończyły się gaz,
czyste ubrania, musieliśmy wylewać ścieki, szambo.
Szósta rano.
Jadę na zmianę oleju.
Ciągle to samo.
Za każdym razem było coś do roboty.
Skoro nie zapłacimy ci za pracę, pracuj.
WITAMY W KAROLINIE PÓŁNOCNEJ
Zaparkuj ten złom.
WYSTĘP 43.
- Jesteśmy w Baltimore. - W stanie Maryland.
Tutaj napisano hymn USA.
Wtoczyliśmy się tu.
Jechaliśmy na wolnym kole.
Jesteśmy wykończeni.
Żyjemy z wynagrodzenia za koncerty,
a kasę za występ wydajemy na kolejny występ.
- Nikt nie zarabia. - Nikt.
Skończyła nam się kasa. Nikogo nie opłacaliśmy.
Nie było nas stać na hotele i loty.
Nic nam nie wychodziło.
Spaliśmy w kamperze.
Osiem osób, naraz.
- Tak. - Jak prawdziwi imigranci.
Być może później będziemy się z tego śmiać.
Dlatego jedziemy dalej.
Uśmiechnięci, bez paliwa w baku.
Doczołgamy się do Nowego Jorku.
- Na kolanach. - Tak.
Przypłyniemy Hudsonem.
Mam dolara.
- Bóg zapłać. - Powodzenia.
Niektórzy mają gorzej od nas.
WASZYNGTON, D.C. BALTIMORE, MARYLAND
FILADELFIA, PENSYLWANIA
Tu ogłoszono Deklarację Niepodległości Stanów Zjednoczonych.
Jesteśmy na miejscu. O szóstej. Cudownie.
Dzięki niej ludzie różnych narodowości, pochodzący z różnych stron,
zyskali nadzieję.
Zastanawiam się, co ojcowie założyciele powiedzieliby
na temat współczesnej Ameryki.
W kraju panują nastroje antyimigracyjne.
Z drugiej strony, widzisz ludzi, którzy machają amerykańską flagą,
a nawet nie są stąd.
Tak, jakby trzymali…
Nie mamy nawet studolarowego banknotu.
To kraj możliwości. Ukradnę komuś sto dolców.
Podczas podróży dużo się nauczyliśmy.
Na temat wydarzeń, ważnych dla historii Ameryki,
na temat budynków, miejsc. Dzięki temu wiemy,
jakie były początki tego kraju.
Widać ciekawy kontrast między tym, co kiedyś, a tym, co teraz.
Rocky Balboa wytrzymał 12 rund walki. Niczym się to nie różni
od naszej rekordowej trasy koncertowej.
- Nie walczył w kamperze. - Właśnie.
My cierpimy bardziej.
Ktoś mógłby stwierdzić,
że nie osięgniemy celu.
Udowodnimy, że będzie inaczej.
Jeśli nie spełnimy czysto
technicznych wymagań i tak zapamiętamy
zagranych 60 koncertów w 50 stanach,
w ciągu 40 dni.
Liczy się dla nas to, że coś przeżyliśmy, nauczyliśmy się czegoś
i poznaliśmy wielu ludzi.
Jeśli nie dostaniemy certyfikatu, trudno.
Ustanowiliśmy rekord. Niech ktoś go pobije.
Proszę bardzo. Pobijcie go.
WITAMY W DELAWARE
FILADELFIA, PENSYLWANIA MIDDLETOWN, DELAWARE
ATLANTIC CITY, NEW JERSEY
BURLINGTON, VERMONT
Poznaliśmy gościa, który pracuje na polu kempingowym.
Powiedział, że załatwi nam darmowy nocleg
na jedną lub dwie noce.
Nic nie pamiętam.
Nie wiedziałem, co tam robimy.
Robimy s'more.
Dawaj.
Wystarczy je podgrzać?
- Tak. - Usmaż sobie jaja.
- Krakers na górę. - I przyciśnij.
- I zdejmij. - Zdejmij.
To mój pierwszy s'more.
- Witamy w Ameryce. - O Boże.
Ale pyszne.
Kurde!
Dlaczego jemy to dopiero teraz?
Jesteśmy w obcym kraju, w Ameryce.
Dowiedzieliśmy się, jak biwakują Amerykanie.
Nasz van to szajs
Napijmy się.
Więcej wina!
Nie zauważyłem cię.
A jestem największym facetem w okolicy.
„Nie zauważyłem cię”.
Mam głupkowaty kapelusz i ważę 120 kilogramów.
Upił się.
Nie wierzę, że nie mamy
już czerwonego wina.
Gdzie ten debil? Tutaj.
- Wypił całe wino. - Nie.
- Dokończyłem je.
Pierwsza piosenka, która zapadła mi w pamięć
to „All Over The World” ELO, którą usłyszałem w taksówce.
I aż do dziś jest to moja
ulubiona piosenka.
Gdy ją śpiewałem wpadałem w trans.
Brałem grzebień i udawałem, że śpiewam, stojąc przed lustrem
Tak się wczuwałem,
że zaczynałem płakać.
Mówię serio.
Gram na gitarze, żeby zdobyć kobiety.
To bardzo proste.
Żartuję… Zacząłem grać dzięki bratu, Steve'owi.
Był ode mnie cztery lata starszy. Przynosił do domu płyty.
Usłyszałem Thin Lizzy i Gary'ego Moore'a.
Usłyszałem gitarę i pomyślałem: „To jest to”.
Brat zabrał mnie na koncert Thin Lizzy,
a dwa tygodnie później na AC/DC.
Stwierdziłem, że chcę grać.
Uwielbiam te dźwięki.
To jest to.
Marzyłem, żeby umieć zagrać coś takiego.
I właśnie dlatego zacząłem grać na gitarze.
Gram aż do dziś. I stale się uczę.
WITAMY W NEW HAMPSHIRE
PORTLAND, MAINE PORTSMOUTH, NEW HAMPSHIRE
WYSTĘP 51.
PORTSMOUTH, NEW HAMPSIRE WYSTĘP 52.
WITAMY W MASSACHUSETTS
WYSTĘP 53.
W piątek wrócimy do domu po 25 dniach podróży.
Nie mogę się doczekać.
Było naprawdę świetnie,
ale i beznadziejnie.
Jesteśmy w Bostonie,
to ważne miejsce dla Irlandczyków.
Przybyło to bardzo wielu Irlandczyków.
Irlandia była przez 800 lat pod panowaniem Anglików.
Sprzeciwiliśmy się im.
Chcieli nas zniszczyć.
Inną kwestią jest klęska głodu.
Tak naprawdę nie klęska.
Nie wolno nam było łowić ryb
ani nawet uprawiać ziemi.
Nie mogliśmy siać zboża, nie mogliśmy się też uczyć.
Dlatego postanowiliśmy, że będziemy uczyć się sami,
potajemnie.
Irlandczycy tyle wycierpieli.
Chcą żyć, jak zechcą. Chcą, by spełnił się ich amerykański sen.
Amerykański sen polega na tym,
że w Ameryce możliwe jest wszytko.
Można dokonać czegokolwiek się chce.
Przykro jest opuszczać swój kraj tylko po to,
by móc żyć.
Miliony Europejczyków opuściły swoje kraje,
by żyć za oceanem.
Niemal dwie trzecie wybrały Stany Zjednoczone.
W połowie XIX wieku, z powodu głodu Irlandię
opuściły ponad dwa miliony ludzi.
Gdy Ameryka zyskała niepodległość,
zachęciło to Irlandczyków.
Ludzie płynęli do Stanów,
podróż trwała od sześciu do dwunastu tygodni.
Ludzie chorowali na tyfus i gruźlicę.
Gdy dopływali do wschodniego wybrzeża
Ameryki, nie byli mile widziani.
To dowodzi, jak wytrwali byli
nasi przodkowie. Nie poddali się i dużo osięgnęli.
Zaczęli się asymilować.
Irlandczycy zostawali strażakami i policjantami.
Inni nie mieli ochoty na taką pracę.
Irlandczycy zaczęli zajmować się polityką i być szanowani
na Wschodnim Wybrzeżu.
Budowali kraj i stawali się jego częścią.
Byli nie tylko Irlandczykami,
ale i Amerykanami.
To właśnie czyni kraj silniejszym.
Piękna rzeźba.
Augustusa Saint-Gardensa z Dublina.
Jego matka była Irlandką.
To świetny przykład.
Widać, jak irlandzcy imigranci
przysłużyli się Ameryce.
To niesamowite. Przemierzyliśmy kraj kamperem
i wciąż narzekamy. Nie tylko na samochód, ale na wszystko.
Ci ludzie przypłynęli na statkach.
Wielu zmarło w podróży.
Wybitny człowiek, John Riley, powiedział,
że Atlantyk to naczynie
pełne łez.
Nie wyobrażam sobie, co przeżyli tamci ludzie.
Przybyli z piekła,
a czekało na nich kolejne.
Niezwykłe. I bolesne. Aż do dziś.
- Tak. - Aż do dziś.
Gdy ktoś cię zapyta, dlaczego miałbyś dostać
zieloną kartę…
Każ mu zajrzeć do cholernego podręcznika historii!
Ta rzeźba przedstawia piekło,
przez które przeszliśmy. Tułaliśmy się, tułaliśmy i dotarliśmy do celu.
BOSTON, MASSACHUSSETTS PROVIDENCE, RHODE ISLAND
Jutro będziemy w Nowym Jorku.
Nie wyobrażam sobie jechać tym szajsem przez miasto.
Pozbędziemy się go. Chad się nim zajmie.
Wóz przejechał jakieś 64 tysiące kilometrów.
Chad przejechał 26 tysięcy.
Kamper dobrze nam służył. Nie wiem, czy jeszcze kiedyś
takim pojadę.
Hamulce działają.
Kuchnia się sprawdziła. Obiady były pyszne.
Nigdy jej nie użyliśmy.
Nie sądziliśmy, że nam się uda,
że tu trafimy.
Tyle się wydarzyło,
tyle przeszliśmy.
Mieliśmy istną huśtawkę emocji.
Cały czas coś się działo.
Miło jest wiedzieć, że wkrótce koniec. Serio.
Pozbądźmy się tego gówna i jedźmy dalej!
Żegnaliśmy się z wozem i nagle…
Nasz kierowca dotknął karoserii.
I nagle, tuż przed pożegnaniem
rozciął sobie palec o element auta.
Wtedy stwierdziłem,
że ten cholerny kamper jest opętany.
Tak.
Nic nie mów.
Tak!
Nie dotykaj!
Prawie nie dotknąłem.
Mimo wszystko, wóz jeździł.
Można na niego narzekać,
ale dowiózł nas na miejsce.
Pa!
Historyczna chwila.
PROVIDENCE, RHODE ISLAND FAIRFIELD, CONNECTICUT
OPIEKA I REHABILITACJA
PUB NA PIĘTRZE
WITAMY W CONNECTICUT
Jedziemy do Nowego Jorku.
Na dworzec Grand Central Station.
Przyjechał pociąg.
- Właśnie się zatrzymuje. - Nasz rydwan.
To ostatnie miasto. Jesteśmy podekscytowani.
- Dziś pobijemy… - Rekord świata.
Zrobiliśmy transmisję na Facebooku
i powiedziałem: „Dotarliśmy”.
Jesteśmy na Grand Central Station
w Nowym Jorku.
To nasz 50. stan i koniec podróży.
Uwielbiam to miasto. Nareszcie jesteśmy na miejscu.
NOWY JORK, NOWY JORK DZIEŃ 35.
WYSTĘP 56.
McSorley's to najstarszy bar w Nowym Jorku.
Od zawsze właścicielami są Irlandczycy.
Ten sam bar, to samo miejsce. Od 164 lat.
Ważne miejsce dla każdego Irlandczyka w mieście.
Świetne miejsce.
Zostaliśmy ciepło przyjęci.
Mimo, że nigdy tu nie byliśmy,
wszyscy są bardzo życzliwi…
Tak tu jest. Drzwi się nie zamykają.
Przychodzą tu ludzie ze wszystkich stron.
Czasami nie wiemy już, kto u nas jest.
Tu zdobywało się pracę.
- Tak. - Byli tu wszyscy.
My i Anton Brothers?
Tak. Graliśmy tu tylko my i oni.
Wiedzieliśmy, że pobijemy rekord.
Niesamowite. Sprowadzono tu prawdziwą,
wiejską chatę. Przypomina o klęsce głodu,
o tym, przez co przeszli nasi ludzie.
Największym wyzwaniem jest wyprawa w nieznane.
W Irlandii 100% zaangażowania daje ci 2% zysku.
W Ameryce masz szansę osiągnąć znacznie więcej.
Gdy tu przyjedziesz, masz możliwość wyjścia
z biedy, zdobycia wykształcenia i spełnienia wielu innych marzeń.
Dlatego, że mieszkam w Ameryce wiem, że mogę
osiągnąć to, co zechcę. Tak też zrobiłem.
Zaczynałem jako pomywacz.
Miałem wtedy 14 lat.
Nikomu nie szkodzimy.
Robimy, co tylko można,
by wspomóc ten kraj. Nasz dom.
Tu możesz być kim chcesz.
Możesz wywiesić swoją flagę, śpiewać swe pieśni.
Jeśli tylko
będziesz pracować, osiągniesz sukces.
Jednego dnia jesteś nikim,
a drugiego dnia bohaterem.
Każdy ma szansę.
Gdy ktoś myśli o Ameryce, myśli o Times Square.
Dekadencja, niepotrzebny przepych.
Możesz mieć wszystko, czego zapragniesz, możliwości
są wszędzie.
Tak naprawdę, to niewielka jej część.
Ameryka to wielki, zróżnicowany kraj.
Zwiedziliśmy wszystkie stany.
Reszta kraju tak nie wygląda.
Udało się. Dotarliśmy do celu.
Tylko dlatego, że każdy się poświęcił.
Ludzie mogli odejść, ale nie odeszli,
bo chceli dotrwać do końca.
- Każdy chciał być… - Częścią ekipy.
Tuż za rogiem gra Albert Lee,
są też studia The Tonight Show, The Colbert Show, NBC,
grają tu Wicked.
The Black Donnellys grali w Opry.
Właśnie. Grali w Opry.
- Grali dziś Black Donn's? - Tak.
- Gdzie? - W The Opry.
- Super. - Tak.
WYSTĘP 59.
MUZYKA NA ŻYWO
Zjechaliśmy wszystkie stany, ale zagraliśmy za mało koncertów.
Od tej pory musiał się odbyć każdy nasz występ.
Dlatego ten w Iridium był tak ważny.
Dowiedzieliśmy się o nim 23 minut przed.
- Wstałem… - Spaliśmy w hotelu.
Obudziłem się i byłem nieprzytomny.
Mieliśmy grać w Mean Fiddlerze
Nagle ułyszałem: „Oj”. Spytałem, o co chodzi.
„Za 20 minut mamy występ".
„Żartujesz”. Było jak w reklamie wafelków.
Przeraziłem się.
Zależało wam kiedyś, żeby dotrzeć gdzieś na czas?
Tutaj to niemożliwe.
Oto symbol Ameryki.
To właśnie widzieli imigranci, którzy tu przypływali.
Uświadamiali sobie, że są wolni.
Że się im udało.
Nie wiedzili, że kłopoty miały się dopiero zacząć.
To był początek. Ellis Island.
Żeby tam trafić, trzeba było być zdesperowanym.
Na Ellis Island trafiły dwa miliony ludzi. Dwa miliony.
5000 pasażerów na każdym statku.
Czekałeś w kolejce minimum 14 godzin.
Potem informowano cię, że masz dur brzuszny
lub inną chorobę i trafiałeś na kwarantannę.
Przypływałeś do Ameryki, przechodziłeś przez kontrole,
kolejne etapy. Tak naprawdę, dziś jest
równie trudno, jak kiedyś.
A człowiek myślał, że będzie prościej.
Należy przypominać ludziom o irlandzkiej klęsce głodu,
ponieważ historia lubi się powtarzać.
ARLENE'S GROCERY WYSTĘP 60.
Oto nasz ostatni lokal.
Słynny Arlene's Grocery.
Jesteśmy na miejscu, żyjemy i nadal jesteśmy razem.
Zagramy. Tak?
Mamy wszystko gdzieś. Udało się.
Dobrze, że kończymy.
Mówisz o pięciu tygodniach, a mnie się
wydaje, że to było dawno temu.
Wszystko wydarzyło się w mgnieniu oka.
Nigdy w życiu nie przeżyłem czegoś takiego.
Wszystko działo się szybko, jedno po drugim.
Występ w Nowym Jorku. Zagrajmy. Będzie pełna sala.
Przyszli ludzie, których dawno nie widzieliśmy.
Mieszkają w Nowym Jorku.
Poczuliśmy satysfakcję.
ARLENE'S GROCERY 20 LAT ROCK AND ROLLA
Ale tu ciepło.
Jejku.
Graliśmy przez 15 minut, dzięki czemu
wpiszą nas do Księgi Rekordów Guinessa.
- Pobiliście rekord! - Rekord świata!
Najtrudniej jest
pobić rekord świata. Zwłaszcza ten.
Kiedy patrzysz na mapę, wiesz, że ci się udało,
pamiętasz, co zrobiłeś.
Jesteśmy jedynymi ludźmi na świecie, którzy
tego dokonali.
Trudno jest zmierzyć sukces. To indywidualna sprawa.
Wspaniale jest spełnić swoje marzenie.
Mało brakowało, a by nam się nie udało.
Nie poddaliśmy się.
Szliśmy dalej. Obgryzaliśmy paznokcie ze stresu.
Polegaliśmy na innych.
Niesamowita sprawa.
Tak miało być.
Dedykujemy tę piosenkę tym, którzy
uczynili Amerykę swoim domem
i tym, którzy od dawna nie byli
w domu.
Miło jest podróżować i poszerzać horyzonty,
ale gdy wracasz do domu i żyjesz dalej,
czasem czujesz, że nie jesteś u siebie.
A gdy podróżujesz,
tęsknisz za domem.
Jesteś w zawieszeniu.
Masz dylemat. Nie wiesz, gdzie twoje miejsce.
Dzięki Bogu, mamy alkohol.
Zagramy piosenkę: „This Is My Home”.
Gdzieś tutaj me serce pamięta wszystkie minione lata
Wszystkie dobre chwile i wszystkie lęki
Nie mają końca ani granic
Dużo się dowiedzieliśmy na temat Stanów. Poznaliśmy dobrych ludzi.
Byli gościnni, przyjaźni i mili.
Nie była to Ameryka, jaką znamy z mediów.
Żyją tam ludzie tacy jak my.
Robią to, co chcą. Spacerują,
lubią się napić, dobrze zabawić,
mieć kasę i być sobą.
Oto mój dom. Zbyt długo mnie nie było
W mym domu. Zniknęło to, co złe
W mym domu miłość jest
Wracam do domu
„This Is My Home” opiera się
na równowadze. Opowiada o tym, co mi bliskie, co przywiozłem
do tego kraju. Teraz tworzę nowy dom,
dla kolejnych pokoleń. Dla moich
dzieci, ich dzieci.
Ameryka to kraj imigratów.
Wszyscy jesteśmy imigrantami.
Nieważne, czy żyjemy tu od czterech pokoleń,
czy dopiero przybyliśmy.
Ten kraj tworzą imigranci.
Jeśli zapytasz przeciętnego Amerykanina
skąd pochodzi, nie zrozumie, o co ci chodzi.
To istny tygiel. Pochodzimy ze wszystkich stron.
Ameryka jest tyglem narodów.
Nie ma drugiego kraju, którego mieszkańcy
pochodziliby ze wszystkich stron świata.
Przybyliśmy tu, ponieważ wyłącznie tutaj można
podążać za swoimi marzeniami.
Żaden inny kraj nie da człowiekowi
tyle, co Stany Zjednoczone.
Hasło trasy brzmi: „Oto mój dom”.
Trudno jest przyswoić sobie obcą kulturę.
Chłopcy przyjechali do nas i grali muzykę
swojego kraju.
Kiedy masz okazję pogadać z kimś
z innego kraju,
okazuje się, że niewiele się różnimy.
Ameryka to inkluzywne miejsce.
Wszyscy wiemy, skąd pochodzimy
i wiemy, gdzie jest nasz dom.
Żona wysłała mi wiadomość od córki.
Powiedz: „Brawo, tato”.
Brawo, tato.
Mam rodzinę. Jestem szczęśliwy.
Sporo w życiu przeżyłem, wiodłem życie
rock'n'rollowca, samotnika.
Ale teraz wszystko robię
dla mojej rodziny.
Wspaniała chwila.
Mała jest Amerykanką.
Wyrosła w ciągu tych czterech, pięciu tygodni.
W tym czasie nauczyła się składać zdania.
Powiedz: „Brawo, tato”.
Brawo, tato.
Nie mogę się doczekać naszego spotkania.
Oto mój dom. Zbyt długo mnie nie było
W mym domu. Zniknęło to, co złe
W mym domu miłość jest
Wracam do domu
Halo? Chwila.
Dostałem kartę stałego pobytu!
Ta wiadomość bardzo mnie ucieszyła. Jestem rozemocjonowany.
Niedługo spełnię moje marzenie o byciu obywatelem Stanów.
Nie zapomnę momentu, w którym zadzwoniła do mnie żona i powiedziała,
że dostarczono moją zieloną kartę.
Tak się cieszę!
- Tak się cieszę! - Dzięki.
Nie zapomnieliśmy o marzeniach.
Pomiatali tobą, wyśmiewali cię, więc
chciałeś porzucić marzenia.
Ale jeśli spróbujesz, odniesiesz sukces.
Oto mój dom. Zbyt długo mnie nie było
To kraj możliwości.
Nadal. Naprawdę.
Wierzę w to bardziej, niż na początku.
Marzę o tym, by robić to, co daje mi szczęście.
Oto mój dom. Zbyt długo mnie nie było
W mym domu. Zniknęło to, co złe
W mym domu miłość jest
Wracam do domu
Oto mój dom. Zbyt długo mnie nie było
W mym domu. Zniknęło to, co złe
Wracam do domu
LAS VEGAS, NEVADA
Gdzie miłość jest
Wracam do domu
I tu już zostanę
Do końca mych dni
WITAJCIE W DOMU
Oto mój dom
UDAŁO WAM SIĘ
W 2019 roku David Rooney i jego rodzina otrzymali karty
stałego pobytu, czyli zwane zielonymi.
Dave Browne czeka na decyzję.
The Black Donnellys są pierwszymi artystami,
którzy zagrali 60 koncertów w 50 stanach, w ciągu 35 dni.
Pomimo przygotowania wielu dowodów,
nadal nie uznano ich światowego rekordu.
A teraz coś z zupełnie innej beczki.
Jak tam?
Tam są Indianie!
Zwolnią mnie.
35 dni, 50 stanów,
a nawet Hawaje.
Było fantastycznie.
Ale nie chcę ich widzieć w Ameryce.
Naprawdę nie. Wiecie, dlaczego. Dobrze wiecie, dlaczego.
Zamiast Trumpa, wybraliście Mandalay Bay.
Pojechaliście… Dokąd? Na zachód?
Pojechaliście na zachód, a nie na wschód.
Tak?
Bardzo zła decyzja.
Nie dostaniecie zielonej karty.
Żadnej zielonej karty dla Dave'ów. Tak powiedziałem.
Chcę wybrać dobre ujęcie. Nie żartuję.
Mamy tu irlandzki bar zwany Dubliner.
Tu Meksykanie podają hot dogi,
a tam jest
prawdziwy amerykański sen.
Napisy: Julia Kunikowska