RAKUTEN TV PRZEDSTAWIA
Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Kiedy pytają mnie, skąd jestem, odpowiadam że z tej samej miejscowości co Iniesta.
- Zawsze grał. - Biegał z piłką za tym stołem.
Spójrz, jak daleko zaszedł!
Teraz jest gdzieś w Japonii?
NIEOCZEKIWANY BOHATER
ANDRÉS INIESTA NIEOCZEKIWANY BOHATER
Wiedzieliśmy, że po zakończeniu etapu w Barcelonie,
pojedziemy w inne miejsce, ale prawdę mówiąc,
nie spodziewałam się, że do Japonii.
Ciężko jest wyjechać bez rodziny i przyjaciół,
ale tutaj zbliżyliśmy się do siebie bardziej,
jako para i jako rodzina.
Tak naprawdę przyjeżdżasz tutaj i praktycznie...
ŻONA ANDRESA
...jesteś sam, bo nie znasz nikogo.
To nas do siebie zbliżyło,
jako partnerów oraz rodzinę.
Moje dzieciństwo było, jakie było. Byłem szczęśliwy.
Moje dzieciństwo to piłka nożna,
moje dzieciństwo to szkoła rano,
a po południu treningi.
Jedyną rzeczą, za którą tęskniłem przez ten cały czas,
to rodzina, której nie miałem przy sobie.
Wszystko inne nie miało dla mnie znaczenia.
Jesteśmy tutaj we dwójkę,
z naszym czteroosobowym plemieniem maluchów,
delektując się spokojem i poznając nowych ludzi
i nową kulturę.
Ona od zawsze jest dla mnie ważna.
Świetnie się rozumiemy.
Uwielbiam spędzać z nią prawie cały czas, dzielić się z nią wszystkim.
Stworzyliśmy cudowną rodzinę
z naszymi maluchami
to był taki dar od życia, że nasze drogi się skrzyżowały.
Dziękuję! Prezencik!
- Czemu je zrobiłaś? - Dziękuję, prezencik!
Cały dzień jesteśmy w biegu, jak każda inna wielodzietna rodzina.
Mając czterech łobuzów w domu,
cóż, czasem potrzebujesz trochę się od tego oderwać.
Wiele słów przychodzi na myśl.
Ale jeśli... Myślę, że
jedno słowo, które podsumowuje go naprawdę dobrze,
jako człowieka i jako piłkarza,
to „wielkość”.
- „Wyjątkowy”. - „Klasa”.
- „Fantastyczny”. - „Wyważony”.
- „Wzór”. - „Fenomen”.
- „Niezwykły”. - „Legenda”.
Jedno słowo definiujące Andresa...
„Andrés to Andrés”.
Cudowna osoba.
- Powiedziałbym „magik”. - Jest wyjątkowym piłkarzem, magicznym.
- Prawdziwy piłkarz. - „Iluzjonista”, prawda?
„Dusza zespołu”.
„Bóg”.
Jednym słowem, „człowieczeństwo”.
Podobasz mi się, jako piłkarz,
ale również jako człowiek.
- „Uczciwość”.
- Różnimy się od siebie.
On jest bardzo biały, a ja jestem bardzo czarny, ale kochamy się do szaleństwa.
- „Czysty talent”. - „Magia”.
„Wyjątkowy”. Myślę, że Andrés
jest wyjątkowy,
jako piłkarz i również jako człowiek.
Dla mnie był tancerzem, najlepszym tancerzem z piłką, jakiego widziałem.
Tańczył na boisku.
To prawdziwa przyjemność patrzeć, jak gra.
Budzi w nas to samo uczucie, jak oglądanie kogoś, kto tańczy.
Masz wrażenie, że Andrés tańczy z piłką.
Stepowanie i taniec nowoczesny.
Tańczy delikatnie i mocno.
On i piłka byli jak jedno przez cały czas.
Wyglądało, jakby jeździł na nartach.
Sposób, w jaki się poruszał,
grał i bawił piłką,
wyglądało to bardzo estetycznie.
Nie dotykał piłki, towarzyszył jej.
To było niezwykłe doznanie.
Nagle zwalniał, a potem przyspieszał w sposób, którego się nie spodziewałeś.
Potem gwałtownie hamował i to sprawiało,
że niemożliwe było odebrać mu piłkę.
To największy talent w hiszpańskiej piłce, jaki kiedykolwiek widziałem.
Jego poczucie czasu i przestrzeni, gdy czeka aż zbliży się do niego inny gracz
i w odpowiednim momencie drybluje,
kiedy przeciwnik go nie kryje...
To po prostu cudowne, on nawet czeka na ciebie do samego końca.
Czeka, a ty wiesz, że zaraz ci to zrobi i on to robi.
To są zawodnicy, którzy robią różnicę,
wiesz, że on zaraz cię okiwa.
I on znowu to robi.
To trochę jak walki z bykami,
kiedy czeka się aż byk podejdzie odpowiednio blisko,
przeciwnik podchodzi naprawdę blisko i wtedy trzeba podjąć decyzję.
I bardzo niewielu zawodników to potrafi.
Dla mnie jego największą sztuczką było to, że posiadał dwie pary oczu zamiast jednej,
jedną z przodu, drugą z tyłu.
Nie potrzebował...
Zawsze wiedział, kogo ma za sobą i z której strony się pojawi.
Wydostawał się z miejsc i sytuacji,
z których było niemożliwym się wydostać.
Mogłeś podać mu piłkę w dowolny sposób.
A on ją zawsze przyjmował.
To było niewiarygodne.
Nawet Ronaldinho... ten wielki Ronaldinho.
Czasami podawałeś mu piłkę,
a on ją tracił.
Ale do Andresa mogłeś zagrać jakkolwiek,
a ten skubaniec zawsze ją przyjmował.
Pytałem go: „Stary, jak ty to robisz?”
Nawet w sytuacjach bez wyjścia, gdy wydawało ci się, że straci piłkę,
zawsze udawało mu się wyjść z opresji.
Kiedy kiwa dwóch graczy, wydaje się być z gumy.
Kontroluje podanie, mija, dwa kontakty i Andresa już nie ma.
Dzięki Andresowi było mi łatwiej,
bo wiedziałem, że mogę do niego zagrać w dowolny sposób
i biec w stronę bramki,
bo on na pewno przyjmie
każde podanie, rozumiesz?
To piłkarz, który najlepiej
mnie rozumiał na boisku,
a poza tym, osoba, którą
niesamowicie cenię. To bardzo spokojny człowiek.
Moje całkowite przeciwieństwo, ale myślę, że dobrze się uzupełniamy.
Łączyło nas szczególne uczucie,
rozumieliśmy się bez słów.
Wiedzieliśmy, czego
chcieliśmy od siebie samych
i od tej drugiej osoby,
czyli w tym wypadku, Andresa.
Widzisz jak przeciwnicy pocą się, walczą,
próbują zdobyć piłkę...
a on zawsze taki opanowany i chcesz powiedzieć: „Weź, przestań! To nie fair!”.
Wyglądało to tak, jakbyś oglądał
dwóch zawodników,
którzy nie grają w tym samym meczu.
Zdawało się, jakby on rozgrywał inny mecz niż wszyscy.
To jego specjalność.
Podejmował dobre decyzje,
umiał pozbywać się kryjących go przeciwników nawet tam,
gdzie miał mało miejsca.
Mawiałem, że był jak Harry Potter z magiczną różdżką.
Mógł robić to, co chciał i kiedy chciał.
Czarował, robił rzeczy inne niż wszyscy.
Prawdopodobnie nie będzie już drugiego Iniesty.
Noga do góry.
Raz, dwa, trzy, cztery...
Ręce w dół. Cztery.
Mózg jest centrum wszystkiego, oczywiście.
A jemu udało się ustawić sobie
tę zależność między mózgiem a ciałem w taki szczególny sposób,
że mógł poruszać się w wymiarze, jakiego zawsze pragnął.
Wykonywał niewiarygodnie złożone ruchy
w prosty, pełen wdzięku sposób, który wyrażał harmonię.
Myślę, że nigdy nie powinien przestać uprawiać sport,
bo to jego sposób na wyrażenie samego siebie.
Będąc osobą tak...
powiedzmy, powściągliwą lub enigmatyczną,
jego sposób wyrażania samego siebie, to bez wątpienia piłka.
Tak, spokojnie.
Iniesta, spokojnie.
Ja często składam to na karb
godzin, które przeznaczył na granie,
kiedy trenował, jako młody chłopak
na słynnym boisku w swojej miejscowości.
Całymi dniami grał na ulicy
i jak dla mnie to było kluczowe
dla rozwoju tej specyficznej jakości, którą posiada.
Zapamiętaj to miejsce, gdy będziesz musiała po nią wrócić.
Jeśli jej nie używasz, tu ją zostawimy. Wolisz usiąść?
Zostawimy je tutaj i później po nie wrócimy. Pao zostawi ją tutaj.
- Chcę piłkę.
- Zostawisz ją tutaj?
Postarajcie się nie wpaść do wody, dobrze?
Zaparkuję ją tutaj, jakby to był rower, rozumiesz?
Chodźmy.
Musimy pamiętać, żeby po nie wrócić.
Chodź, Sienita, kochanie.
Po tą hulajnogę.
Gotowi?
Jestem teraz na innym etapie mojego życia.
Wyjeżdżając z Barcelony i przyjeżdżając tutaj, zyskałem
dużo swobody.
Móc po prostu usiąść na ławce, móc poobserwować ludzi,
nie mogliśmy wcześniej tego robić.
Każde nasze wyjście na spacer z dzieciakami
przynosi nam spokój, którego nie mieliśmy od lat.
Siatka! Siena założyła ci siatkę!
Mamy oczy, prawda?
Przynajmniej przeproś.
- Mamo! - Może zdejmiesz kurtkę?
Tato, ty też grasz, dobrze? Tato!
Tato!
- Ja go nie wzięłam. Nie denerwuj się. - Masz.
- To tamten. - Masz.
- Kiepsko, ale wziąłem ze trzy lub cztery. - Tato.
- Tato, grasz teraz, dobrze? - Gram teraz?
Tam!
Znowu prawie dostałaś piłką, Siena.
- Było blisko. Chcesz loda, Siena? - Siena też.
Czekoladowego czy tutti-frutti?
Czekoladowego, jak tatuś.
Patrzcie, tata zaraz złowi rybę.
Patrzcie, tata zaraz...
- Nic nie złowił. - Złowiłem, patrzcie.
Patrzcie!
Hurra!
Widzieliście?
Patrz, Siena.
- Jaka duża. - Wow.
Dziękuję.
Widziałaś, jaka ryba?
- Widziałaś? - Tato!
Czy mama złapała rekina?
Nie, rekiny są zbyt ciężkie.
Poczekajcie tam z mamą.
Trzy, dwa, jeden.
Zatrzymajcie się, tamtędy jeżdżą auta.
Latem, kiedy się poznaliśmy,
on poleciał z Barceloną na tour do Japonii,
a kiedy wrócił, powiedział: „Mam coś dla ciebie.
Możemy się spotkać, żebym mógł ci to dać?”
Poznałem Annę
w noc świętojańską w 2007 roku.
Umówiłem się z Jordim Mesalles i pojechaliśmy do Mataró.
Poszliśmy na plażę na drinka.
Weszliśmy do baru przy plaży w miejscu, gdzie było ich dużo.
Ona pracowała tam jako kelnerka.
Jak tylko weszliśmy, on mówi:
„Widziałeś tę brunetkę przy barze?”
Zauroczyłem się w niej od pierwszego wejrzenia.
Ja na to: „Andrés, dopiero co weszliśmy.
Jeszcze sie nie zdążyłem rozejrzeć”.
On przez jakiś czas
cierpliwie czekał na swoją szansę.
Musiałem uzbroić się w cierpliwość.
Następnego dnia mówi: „Muszę zdobyć numer tej dziewczyny”.
Był trochę męczący.
Andrés to człowiek, który,
jeśli wpadnie mu do głowy jakiś pomysł,
to nie odpuści do końca.
Po jakimś czasie mi mówi: „Już go mam”.
Ja na to: „Nawet nie chcę wiedzieć skąd”.
Codziennie do mnie dzwonił i zawracał mi głowę,
nie mogłem się od niego uwolnić.
Rozmawialiśmy półtorej godziny o tym,
że on wysłał jej wiadomość,
pytał mnie czy myślę,
że ona mu teraz odpowie.
Nie wiedział, jak się zachować.
Andrés robił dla Anny wiele małych rzeczy,
a pewnego dnia się spotkali, trochę z zaskoczenia,
kiedy Andrés wrócił z Azji, z touru, na który pojechał z Barceloną.
Tu w Japonii, na wszystkich lotniskach,
firma lub marka, którą widać najczęściej to ANA.
Bardzo mi ją to przypominało.
Umówiliśmy się na stacji w pobliżu Mataró, gdzie mieszkałam
i pamiętam, że on utknął w korku na dwie godziny.
Utknąłem na obwodnicy na około godzinę
i wysyłałem do niej wiadomości: „Czekaj, już jadę”.
Spędziliśmy ze sobą krótką chwilę i dałem jej prezent...
Dał mi mały prezent, samolocik, który nazywał się ANA.
To był ten rodzaj prezentu, który dajesz, kiedy się zakochujesz.
Kiedy dostałam ten prezent i przeczytałam liścik,
mogę powiedzieć, że właśnie wtedy się zakochałam.
Powiedziałam siostrze: „Marta, chyba się zakochałam”.
U mnie to była miłość od pierwszego wejrzenia,
a ona zakochiwała się stopniowo.
Tej samej nocy, co poznał swoją żonę,
poznał mnie kilka godzin wcześniej i wiem,
że to był dla niego wyjątkowy moment.
Ostrożnie.
- Co za uderzenie. - Chodź tutaj...
- Upomnij swojego brata.
- Włóż adidasy, młody człowieku.
- Niegrzeczny!
- Kto jest niegrzeczny?
Pao.
Czemu? Co zrobił?
Bo Pao uderzył mnie piłką, mocno.
Mocno? Ale on nie chciał.
Biedactwo.
Przeprosił cię?
- Nie? - Nie.
O jejku. Przeprosiłeś swoją siostrę?
Za strzelenie w nią piłką.
Przepraszam.
Słyszałaś, co powiedział? „Przepraszam”.
O, masaż pleców!
- Co ci zrobił? - Masaż pleców.
- Zrobił ci masaż? - Tak.
KOMUNIKAT 9 KWIETNIA 2018 ROKU
Pamiętam, że graliśmy
z kolegami w chińczyka
i dostałem od niego wiadomość, w której pisał,
żebym poszedł do jego pokoju, bo chce ze mną pogadać.
Do mnie też napisał, pytając: „Możesz przyjść do mojego pokoju na chwilę?”
Stawiasz się na jego miejscu i myślisz:
„Rany, co on myśli i czuje w tej chwili?”.
Przyszedł do Leo i do mnie,
by powiedzieć nam, jaką podjął decyzję.
Andrés czekał w swoim pokoju, kazał nam usiąść
i powiedział, że zdecydował się odejść.
Na tej konferencji chcę
publicznie ogłosić...
moją decyzję...
że to będzie mój ostatni sezon.
Nigdy nie myślałem, że odejdzie z Barcelony
i to jest coś, co mu zawsze mówiłem,
i on mi to wypomniał, mówiąc „Ty w to nie wierzyłeś,
mówiłeś, że nigdy nie odejdę, pamiętasz?”.
To trudne.
Moim kolegom z drużyny i tym wszystkim, z którymi byłem na co dzień
przez te wszystkie lata, podczas tego sezonu,
to właśnie oni sprawiają, że codziennie jestem lepszą osobą.
To nie to, że nie możesz sobie wyobrazić Barcelony bez Andresa.
Ja nie wyobrażam sobie codziennego życia
bez mojego przyjaciela.
Od tamtej chwili już zaczęliśmy tęsknić za Andresem,
ale zostało nam jeszcze kilka tygodni, by z nim pobyć.
Oczywiście, były one jeszcze bardziej wyjątkowe.
Fakt, że rok wcześniej odszedł też Xavi,
a w tym roku Andrés, i powoli wszyscy,
i z każdym dniem coraz mniej ludzi
zostawało z tego wspaniałego i ważnego okresu dla nas i dla klubu,
i widzieliśmy, że zbliża się czas na nas wszystkich...
Nie mogłem zostać w miejscu, w którym czułem,
że nie mogę z siebie dać tego wszystkiego, co chcę.
Ludzie w klubie
nigdy nie wyobrażali sobie, że mogę zdecydować się odejść.
Tak to już jest,
jak w związku,
w którym, gdy nie przedyskutujesz czegoś w odpowiedniej chwili,
nadchodzi czas, gdy nie ma już powrotu.
To bardzo proste.
On chciał, przede wszystkim, odejść w odpowiednim momencie,
odejść, kiedy był jeszcze
aktywnym członkiem drużyny,
który miał udział w grze i który myślał:
„Odchodzę z podniesioną głową,
kiedy moja drużyna wygrywa”.
Ponieważ jest surowy względem siebie
i zawsze stara się dać z siebie sto procent,
zaczął zauważać, że już nie mógł dawać z siebie sto procent. O to chodziło.
Myślę, że tak było najlepiej.
To ostatni wielki dzień, ostatni, powiedzmy, tytuł,
- dla Andresa Iniesty. - Odchodzi część duszy
Barcelony,
część herbu, część jej historii.
To jest legenda Barcelony.
Ostatni duży mecz Andresa z Barcą musiał być dobrym meczem.
Mógł zrobić to, co chciał, tak, jak to sobie wyobrażał.
I nie sądzę, by mógł zrobić tego lepiej.
Suárez do Iniesty, w strefie obrony, szuka strzału, gra na dwa kontakty z Messim,
Messi w polu karnym, szuka Iniesty...
Kapitan jest sam, widzi swoją szansę,
strzela i gol!
Iniesta! Iniesta! Iniesta!
Przyłączmy się do przyśpiewki śpiewanej przez fanów Barcelony,
która jest przyśpiewką wszystkich fanów piłki nożnej,
o tym wszechstronnym Hiszpanie.
Wciąż mam gęsią skórkę, kiedy tego słucham.
Czułem się, jakbym latał,
szybował po boisku,
wszystko mi wychodziło od pierwszej minuty meczu.
Wielki finał.
Po dziś dzień, kiedy włączam sobie czasem ten pożegnalny moment,
kiedy zostaję zmieniony,
skłamałbym, gdybym powiedział, że nie uroniłem żadnej łzy
oglądając ten moment,
z całym tym tłumem,
który skandował moje imię,
z kibicami Sevilli,
którzy w większości stali i bili brawo.
To nie jest dźwięk pochodzący ze stadionu Wanda,
to dźwięk całego piłkarskiego świata.
Zdobycie tamtego tytułu, zwycięstwo w La Liga...
Odejść w taki sposób z klubu, w którym
spędziłeś całe swoje życie, jest bezcennym doświadczeniem.
Postanawia opuścić Barçę na swój własny sposób.
Najpierw odchodzi,
a później pomyślimy, co dalej.
Dla Andrésa punktem wyjściowy
jest jego życzenie,
że nie chce grać przeciwko Barçy.
To oznacza, że będzie chciał odejść daleko.
Więc, „Andrés, twoja decyzja oznacza, że wyjeżdżasz z Europy, prawda?”
W związku z tym nie wielkie ligi ani nie znane ligi,
a to oznacza
Stany Zjednoczone lub Azję.
W zasadzie wszystko wskazywało na Chiny, dopóki nie pojawił się Mikitani.
Mikitani San jest założycielem i prezesem Rakuten,
który jest głównym sponsorem FC Barcelony
i właścicielem Vissel Kobe.
Jest miłośnikiem sportu,
a także fanem Andresa
i myślę, że widzi w Andresie
siłę napędową dla przyszłych projektów sportowych.
Mickey był jedną z niewielu osób,
która mogła przekonać go do wyjazdu do Japonii.
Pojechał do niego do domu, wytłumaczył mu i zachęcił go do projektu,
w którym nie tylko chodziło o granie w piłkę, ale o niego, jako markę...
Musieliśmy spotkać się
z Andresem tak szybko, jak to było możliwe.
Więc powiedziałem: „Jutro jadę do Barcelony”.
I poleciałem.
A następnego dnia
spotkałem się z Andresem i jego zespołem.
Kolega z pracy
przygotował nagranie, które miało im pokazać, kim jest Andrés.
Myślę, że to wpłynęło na niego i go wzruszyło.
To był jeden z decydujących czynników.
Jego pragnienia, jego wizja przyszłości
dotyczące rozwoju klubu i wyniesienia go na wyższy poziom
i wszystkie jego cele...
Dla mnie byłoby to spełnienie marzeń,
byłoby idealnie być częścią
tak ekscytującego projektu,
razem z nim i móc rozwijać klub.
Wzbudzili we mnie
tyle pozytywnych emocji i pokazali to, jak bardzo pragną,
bym stał się częścią projektu, że w końcu się przekonałem.
Jego sposób myślenia bardzo różni się
od tego, jak wygląda kultura japońska
i od sposobu myślenia japońskich piłkarzy.
Więc to jest bardzo ważne,
a Andrés będzie...
wiesz, wciąż wpływową osobą.
Nie tylko dla JD, ale dla całej społeczności piłkarskiej.
Lub nawet całego społeczeństwa w Japonii.
Ten krok, który teraz robię
jest tak samo duży, jak ten,
który zrobiłem przenosząc się z Albacete do Barcelony.
- Zdrowie! - Zdrowie!
Gratulacje.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Spędziliśmy wiele tygodni w szpitalu,
próbując zrobić wszystko,
co w naszej mocy,
by sprawy potoczyły się dobrze,
ale ostatecznie, po siedmiu miesiącach, straciliśmy go.
Nikt nie jest przygotowany na coś takiego.
Kiedy jemu było źle, ja byłam przy nim.
Kiedy mi było jeszcze gorzej, on był przy mnie.
Nigdy nie zapomnę
momentu, w którym, jako rodzic,
jeden z rodziców, musisz oświadczyć,
że dziecko, którego oczekujesz
po prostu nie przeżyło.
A na nią spadł najgorszy ciężar
tego całego procesu
i wszystkie te godziny trwogi i udręki, przez które musieliśmy przejść.
W tych ciężkich chwilach, które musieliśmy przetrwać,
Andrés, mimo że cały czas był ze mną i dużo rozmawialiśmy,
postanowił napisać mi
ten piękny, wzruszający list
którego treść staram się pamiętać każdego dnia.
Mieszkamy w tym samym budynku,
widujemy się codziennie,
szczególnie dzieciaki.
Dzieciaki widują się codziennie w szkole,
spotykają się w domu Andresa,
czasem w moim domu,
przede wszystkim Valeria i Olaya oraz Paolo Andrea i Luca,
ponieważ mają wiele wspólnych zainteresowań
z racji ich wieku
i spędzają ze sobą czas prawie codziennie.
Dzieciństwo moich dzieci różni się od tego, co miały przedtem.
Ich dzieciństwo jest też inne od tego, które miałem ja w mojej wiosce, prawda?
Ja nie potrzebowałem mojego taty, żeby móc wyjść z domu i pograć.
Mój syn nie będzie dorastał w taki sam sposób, jak ja.
Mimo wszystko, postaram się,
aby ważne rzeczy,
które zostały we mnie zaszczepione,
zostały mi przekazane,
postaram się je zaszczepić w nich.
Gol Iniesty!
REWANŻ - PÓŁFINAŁ LIGI MISTRZÓW
5 MAJA 2009 ROKU
Barça przyjeżdża
na Stamford Bridge zaniepokojona.
Zaniepokojona po bezbramkowym remisie na Camp Nou.
To był bardzo trudny mecz.
Ten mecz był ciężki.
Bardzo ciężki, bardzo fizyczny.
Zły, zły. Zaczął się źle.
Nie oddaliśmy strzału na bramkę w ciągu 90 minut.
Cholera.
Przeznaczenie doprowadziło nas do finału.
Essien strzelił takiego gola lewą nogą,
który był jakby podsumowaniem meczu.
W ostatnich 20 minutach meczu miałem wrażenie,
że strzelą nam drugiego gola.
Naprawdę czułem,
że zaraz strzelą nam drugiego gola, może nawet i trzeciego,
dodatkowo jeszcze jakiś karny lub dwa, które sędzia mógł im odgwizdać,
bądźmy szczerzy.
Ale przede wszystkim, nasze uczucia. Graliśmy w dziesiątkę.
Wkurzyłem się, ale jeszcze bardziej wkurzyli się moi koledzy z drużyny,
którzy musieli grać ten ciężki mecz w dziesiątkę.
To uczucie, że mecz się kończy,
że nie zostało już wiele czasu,
pcha cię i twoje ciało też cię pcha, byś grał do samego końca.
Ja w tym meczu pauzowałem.
Pamiętam, że siedziałem na trybunie
z Manelem Estiarte i czułem się okropnie,
jak większość kibiców Barcelony.
Ale wierzyłem, że dostaniemy szansę
na strzelenie gola i powtarzałem to Manelowi:
„Będziemy mieli szansę i musimy ją wykorzystać”.
Nie wiem, czy to była 92 druga minuta,
ale wtedy zjawił się
Iniesta ze swoim geniuszem.
Dośrodkowanie Daniego Alvesa.
To był chyba nasz jedyny strzał na bramkę.
Eto'o przyjmuje.
Pomyślałem, że przyjmę,
rozegram to z Andresem
i oddam strzał.
Chciałem przyjąć piłkę,
ale kiedy ją straciłem...
Essien traci piłkę, przechwytuje ją Messi.
Piłka trafia do mnie, ale prawie ją tracę...
On stara się oddać strzał, to jasne,
ale biorą go w kleszcze i nie ma miejsca.
- Upadając.. - Dostaję podanie z boku.
Widzisz, że to jest ostatni strzał.
To trudne, kiedy piłka trafia do ciebie
obracając się w przeciwną stronę.
To część arsenału Iniesty.
W odpowiednim momencie,
wykonuje ruchy,
których nikt się nie spodziewa,
ale które całkowicie
zmieniają przebieg meczu.
Eto'o przyjmuje piłkę, Essienowi nie udaje się mu jej odebrać,
Messi posyła ją do Iniesty.
Iniesta strzela... Gol!
Strzela przepięknego gola, piłka mogła wpaść do bramki tylko tamtędy.
Andrés uratował nas wszystkich.
Z karmą jest tak, że zawsze przynosi dobro dobrym ludziom.
Strzał Andresa
był punktem zwrotnym dla nas wszystkich.
W odpowiednim momencie,
pojawia się geniusz Andresa Iniesty.
To stało się szybko.
Tak szybko, że Pinto mnie wyprzedził.
Wszyscy pobiegliśmy do narożnika
i ściskaliśmy się,
cała drużyna zbiegła się do narożnika ciesząc się
i świętując z kibicami, z Andresem.
Przez cały tydzień,
wciąż do tego wracałem.
Podaje do Messiego, Messi do Iniesty, Iniesta strzela... gol!
Co za magia!
Gol dla Barçy! Iniesta strzela gola!
Ten gol sprawił, że Andrés stał się tym piłkarzem, którym był,
którego wszyscy znali z powodu talentu, który miał
i z powodu tego, co zrobił na boisku.
Jestem pewien, że Petr Čech nigdy tego nie zapomni.
Iniesta strzelił, ja rzuciłem się,
ale piłka minęła moją rękę w odległości 18 milimetrów.
Kiedy zobaczyłem, że piłka trafia do niego,
myślałem, że będzie chciał ją przyjąć.
Ale kiedy zobaczyłem, że strzela,
wiedziałem, że ciężko będzie ten strzał obronić.
A kiedy zobaczyłem tor lotu piłki,
wiedziałem już, że uderzył mocno i poprawnie,
ale pomyślałem,
że może uderzy w górną część poprzeczki, ale cóż, piłka wpadła do siatki.
Teraz za każdym razem, kiedy gra Barcelona z Chelsea,
zawsze pokazują ten gol w telewizji,
w ramach przypomnienia.
Więc widziałem go już ze dwa, trzy razy
i za każdym razem, jak go widzę, smutno mi, tak jak było mi smutno w 2009 roku.
Cóż, badanie ma swój początek na szpitalnym korytarzu.
Podszedł do mnie kolega, mówiąc:
„Mój syn pyta, czy to co jest napisane na naklejce, jest prawdą”.
Pokazał mi naklejkę, na której było napisane:
„Dziewięć miesięcy po
wspaniałym dla Barçy maju,
współczynnik narodzin w Barcelonie
wzrósł o 50 procent.
Według Guardioli,
to dzięki bramce Iniesty w meczu z Chelsea”.
Więc przyjrzeliśmy się narodzinom.
11 000 narodzin w ciągu pięciu lat.
Zauważyliśmy, że przyrost był stabilny,
z wyjątkiem lutego 2010 roku,
dziewięć miesięcy po „pucharowym maju”,
w którym odnotowano 16 procentowy wzrost narodzin.
Cieszę się, że mogłem mieć wpływ w tak istotnej sprawie.
Mocno go zachęcałem. Chciałem, żeby był piłkarzem.
Nie po to, by zajść tak daleko, jak zaszedł, ale by grał,
to było moje marzenie.
Wówczas, w wiosce nie było drużyny piłkarskiej.
Mógł grać tylko na szkolnym boisku.
Boisko szkolne było betonowe, bramki były z piłki halowej, bez siatek.
Spędzałem tam po sześć godzin,
aż do zmroku, kiedy po mnie przychodzili.
Trzeba było po niego iść, żeby coś zjadł.
Jadł, a potem wracał do szkoły grać dalej.
Spędzaliśmy całe dnie,
robiąc to, co chcieliśmy.
Ja spędzałem całe dnie grając w piłkę.
Kiedy miał pięć czy sześć lat,
był na poziomie chłopców w wieku dwunastu czy czternastu lat.
Znalazłem możliwość zabrania go do Albacete, bo najwyraźniej Andrés
był powyżej poziomu swojej grupy wiekowej,
przynajmniej w Albacete.
Przyszedł na próbny trening.
Strzelił dwa gole, miał dwie lub trzy asysty,
przechwycił piłkę trzy lub cztery razy.
Byłem zaskoczony tym, co potrafił i jaki był mały.
Odbierałem go w południe.
Udało nam sie przesunąć wuef w szkole na ostatnią godzinę,
dzięki czemu on na nie
nie chodził i mieliśmy czas
na treningi w Albacete z jego kolegami.
Stawiał mnie w złym świetle, bo mówiłem:
„kiwamy, mijamy,
i strzelamy w okienko, czyli w najbliższy górny róg bramki”.
Na pięć strzałów prawą nogą,
jego pięć strzałów lądowało w bramce, bardzo blisko rogu,
a potem robił to samo lewą nogą.
I ja mu mówiłem:
„Andresito, mówiłem ci,
że to jest bardzo trudne”.
„Dobrze trenerze, wezmę to pod uwagę”.
Trening kończył się o 14.30.
Po powrocie do domu,
zjadałem kanapkę z chorizo lub z tortilla,
cokolwiek, i wypijałem sok.
Często mówiłem: „Przecież to samo możesz
robić w naszej wiosce”.
Ale nie, okazało się,
że to jednak tam było idealnie.
Nie wiem, jak to można nazwać.
Niektórzy mówią na to „muzeum”, inni „sanktuarium”.
To było dla mnie bardzo trudne,
bo miałem bardzo dużo gazet i nie wiedziałem, co z nimi zrobić.
Szkoda mi było je wyrzucić.
Pewnego dnia wyszedłem z domu i zobaczyłem siatkę.
Wziąłem ją do środka
i sprawdziłem na jednej z gazet,
na Deportivo lub Sport i pasowała.
I to podsunęło mi pomysł i tak to się zaczęło,
od siatki, którą znalazłem przed domem.
Bar jest zawsze otwarty,
a w nim pracowała moja mama.
Kiedy byłem grzeczny, graliśmy tam
między stołami i krzesłami i wymyślaliśmy różne zabawy.
Boisko piłkarskie najwyraźniej mu nie wystarczało,
więc grał też między stołami.
Turniej Brunete był turniejem, który zmienił moje życie.
To była trampolina do tego, co nastąpiło potem.
Zdobył tytuł najlepszego młodego piłkarza w Hiszpanii na mistrzostwach,
a ja wziąłem go na bok w szatni
i powiedziałem: „Zróbmy sobie zdjęcie, Andrés,
nasze drogi się teraz rozejdą.
Myślę, że dokonasz wielu wspaniałych rzeczy”.
Wszystkie wielkie kluby, Barça, Madrid, Atlético,
kierowały wzrok w jego stronę, mówiąc: „Skąd on się wziął?”.
Kiedy go zobaczyłem, bardzo się wyróżniał.
Więc, mając na uwadze, liczbę tamtejszych klubów,
wysłałem pana Zaragozę, jednego z naszych reprezentantów,
by porozmawiał z jego tatą
i żeby jego tata się do mnie odezwał, i byśmy mogli wziąć go do Barçy.
Powiedziałem, że z nim porozmawiam, ale że zrobimy to, co on zadecyduje.
Andrés odpowiedział, że nie jest pewny
i że chciałby zostać jeszcze rok w Albacete.
Ale również słuchał swojego taty.
Nie wiem. To jest to, co słyszysz od swoich rodziców,
że szansa jest jak pociąg i przyjeżdża tylko raz w życiu.
Pociąg, ten słynny pociąg.
Codziennie kusił mnie trochę bardziej.
I z dnia na dzień zmienił zdanie.
Powiedział: „Zrobię to, bo ty tego chcesz,
a ja nie mogę cię zawieść.
Chcę zostać tutaj,
ale widzę, ile dla mnie poświęciłeś
i myślę, że nie mogę tak po prostu odpuścić,
po tym, jak ty tyle walczyłeś”.
Później przyszło mi zapłacić za to całe poświęcenie.
Wyjazd z rodzinnego domu w wieku 12 lat,
przezwyciężenie trudnych czasów.
Nieustannie, zawsze szedłem naprzód.
Utrzymując się na powierzchni, starając się przezwyciężyć przeciwności.
Wiele okoliczności,
za które zapłaciłem w późniejszych latach.
Jest taki dzieciak, który pokonuje 500 kilometrów, by przyjechać na trening.
Dużo kilometrów.
I to poświęcenie, które my też włożyliśmy w to w swoim czasie.
Poświęcenie ojców.
Niezła rzecz. Ty też tak kiedyś pokonywałeś kilometry.
A poza tym, poszedłeś do szkółki La Masia.
No tak, ale nie jeździłem 500 kilometrów na trening.
Do Albacete było mniej więcej 40.
Nie, ale dzieciak robi to z wielkim entuzjazmem.
Nie umiem sobie tego wyobrazić, bo zawsze mieszkałem z rodzicami.
Mój tata mnie zabierał na treningi,
ale nigdy nie mieszkałem osobno, żeby móc trenować.
Ale musi być to być trudne,
a zarazem niezwykłe doświadczenie,
które przygotowuje cię nie tylko do grania, ale i do życia.
Powiedzmy, że najbardziej traumatyczna część,
to bycie z dala od rodziny, kiedy jesteś młody,
a w ostateczności jesteś „sam”.
Musisz ciągle iść do przodu
i dojrzewać w trochę wymuszony sposób.
To są rzeczy, które udaje
ci się osiągnąć z czasem.
- Tato, pójdziemy do szatki. - Tak, ale szybko, dobrze?
Bo zaraz zaczynacie.
Teraz traktują was lepiej, ale kiedy Andrés i ja graliśmy...
- Tak? - ...i byliśmy niegrzeczni,
wiecie co musieliśmy robić?
Zabierali nam piłkę i musieliśmy biegać.
Musieliśmy biegać wokół boiska.
O nie! Czemu byliście niegrzeczni?
Tak, jak wy czasami. Ale tylko raz byliśmy niegrzeczni.
A po tym, jak kazali nam biegać, już byliśmy grzeczni.
Chyba będziecie dziś ostatni.
- Będziemy was dopingować. - To nieważne.
Ta metodologia to sposób na zrozumienie
lub interpretowanie piłki nożnej, od chwili, gdy jesteś dzieckiem,
aż przejdziesz przez pewne etapy.
To jasne, że obydwaj chcielibyśmy, żeby nasze dzieci
były kiedyś piłkarzami,
żeby przynajmniej spróbowały i cieszyły się każdą chwilą.
Patrzymy na nasze dzieci z sentymentem,
bo są jakby odbiciem nas z przeszłości,
a my naszych rodziców.
Byłem bardzo szczęśliwy, kiedy mogłem spędzić czas sam z tatą.
Staram się, by to samo czuł Luca.
Który to ten dzieciak, co przejeżdża 500 kilometrów?
Nie wiem, czy tu jest.
O której kończy się trening, o siódmej?
Pięćset kilometrów to cztery godziny samochodem.
Późno wróci do domu.
Droga powrotna musi być bardzo męcząca.
Poza tym, musi przyjechać z rodziną.
Następnego dnia musi iść do szkoły.
Pewnie je kolację i śpi w samochodzie.
Iniesta zawsze mówił, że gra
dla Barçy była spełnieniem jego marzeń,
ale rzadko kiedy przyznaje,
że to marzenie rozpoczęło się naprawdę źle.
Na początku było prawdziwym koszmarem.
NAJDŁUŻSZA NOC 17 WRZEŚNIA 1996 ROKU
Iniesta pochodzi z Fuentealbilla, z małej wioski,
z domu, z...
Mieszkał na tych 100 metrach.
Nie potrzebował więcej. To był jego świat, jego wszechświat.
I nagle zabierają cię do Barcelony,
gdzie masz grać w piłkę nożną.
Był dosłownie sam w La Masia.
Przyjechaliśmy do La Masia.
Myśleliśmy, że nie zostanie tam tej nocy.
Myśleliśmy, że dopiero następnego dnia.
Ale nie, Juan Faré, który był w La Masia, powiedział nam,
że musi tam zostać na noc.
Więc tak się stało.
A my pojechaliśmy do hotelu.
Tak to się zaczęło.
To było straszne.
Kiedy zamknąłem się w tamtym pokoju,
po zostawieniu Andresa w La Masia,
powiedziałem: „O rany, to niemożliwe. Nie mogę tu mieszkać”.
Rzuciłem się na ziemię,
jakbym miał dziesięć lat.
Nie mogłem oddychać.
Nie mogłem nic zrobić.
Byłem roztrzęsiony.
W chwili prawdy, u mojego taty serce zwyciężyło nad rozumem.
Jego tata mówił, że po niego wraca,
bo nie może żyć bez niego.
Jeśli tamtego dnia powiedzieliby mi „wracamy”,
prawdopodobnie bym wrócił.
To było dzięki mojej mamie,
bo mój tata jest słabszy
od mojego brata i od mojej mamy.
Więc, gdyby nie ona,
myślę, że mój brat
nie grałby w Barcelonie.
Nie chcę mówić, co mi powiedziała, ponieważ, szczerze mówiąc,
miała rację we wszystkim.
Powiedziałam: „Daj mu szansę. Przywiozłeś go tu,
a teraz chcesz go zabrać z powrotem. I dalej co?
A nie wiemy, czy sobie poradzi, czy nie.
Daj mu szansę, a jeśli się nie nadaje,
to zabierzemy go z powrotem”,
Gdyby nie ona, nie wiem, jak potoczyłaby się moja historia.
Pierwsze tygodnie były dla niego bardzo ciężkie.
Bardzo tęsknił za rodziną,
za swoją wioską i było mu źle.
Pierwsze dni w La Masia są dla Iniesty bardzo, bardzo trudne, naprawdę trudne,
ale pomału
zaczyna się przyzwyczajać
i czuć coraz lepiej,
głównie dlatego, że gra w piłkę.
Wiedzieliśmy, że płakał, ale płakał w ciszy.
Mało kto widział udrękę, przez którą przechodził,
by móc stać się
nie tylko tym, kim chciał, czyli piłkarzem,
ale również, by sprostać oczekiwaniom swojej rodziny.
Myślę, że był pod bardzo wielką, dodatkową, presją,
a piłka stała się jego sposobem na wyrażenie buntu.
Dlatego jest tak odmiennym piłkarzem,
bo robi niekonwencjonalne rzeczy z piłką.
Zaczynaliśmy i kończyliśmy trening, jak zawsze, meczem.
Obserwując go, myślałem,
że on nie potrzebuje instrukcji,
radzi sobie świetnie sam”.
Był najlepszym przykładem tego, czym była La Masia,
że przyjeżdżali do niej ludzie
spoza Barcelony, spoza Katalonii, żeby spróbować swoich sił.
A opuszczali ją nie tylko piłkarze, ale przede wszystkim ludzie
i myślę, że Andrés to wszystko w sobie ma.
Jeśli pewnego dnia ktoś zdecyduje się
zmienić nazwę La Masia lub dodać coś do niej,
musi to być ogromny
napis „Andrés Iniesta”.
Już pierwszego dnia, na pierwszym meczu,
wśród trenerów rozchodzą się wieści.
Że on jest inny. Iniesta to coś nowego.
Kiedy byliśmy w Barcelonie,
między pierwszą drużyną
a drużyną rezerw, w tamtym czasie,
teraz nie wiem, jak jest, była bardzo bliska relacja,
wszyscy się między sobą znali
i zawsze pytaliśmy się nawzajem:
Kogo weźmiemy, który dzieciak jest dobry,
który skrzydłowy czy środkowy pomocnik wykazuje się na boisku?
Pewnego dnia mówi:
„Kto zajął moje miejsce?”.
A ja na to: „Mamy takiego,
co się nazywa Xavi
i jest bardzo dobry, ale mamy też jeszcze innego gracza,
który w mojej opinii jest nawet lepszy niż Xavi, nazywa się Iniesta”.
Pamiętam, że zadzwoniłem do Santiago Seguroli i powiedziałem:
„Właśnie zobaczyłem kogoś naprawdę dobrego.
Jest naprawdę dobry i zajdzie daleko”.
Chyba powiedział mi tylko tyle:
„Widziałem piłkarza, który jest lepszy niż my”.
Spytałem: „Lepszy niż kto?”.
„Lepszy niż ktokolwiek, kogo widziałem
na linii pomocy w Barçy,
lepszy niż Xavi, lepszy niż ja”.
Byłem totalnie zdumiony i powiedziałem: „O kim ty mówisz?”.
A on na to: „Nazywa się Iniesta”.
Powiedział mi: „Ty zajmiesz moje miejsce”,
a potem od razu dodał: „Ale ten dzieciak zajmie twoje”.
Na szczęście miałem rację w pierwszym przypadku, ale w drugim nie.
Grali ze sobą przez lata.
Dla mnie trener Guardiola był moim idolem.
Miałem do niego ogromny szacunek.
Barcelona, w 1999 roku jest gospodarzem Nike Cup.
Organizuje Nike Cup i
uczestniczy jako gość
w turnieju dla najlepszych młodych zawodników na świecie.
Turniej ten odbywa się na Camp Nou.
Wtedy Andrés Iniesta po raz pierwszy odkrywa Camp Nou.
PIERWSZY RAZ NIKE CUP 22 LIPCA 1999 ROKU
To było duże wydarzenie i szczerze mówiąc, naprawdę fajne,
bo były tam duże kluby z całego świata
i to było ekscytujące.
Myślę, że mieliśmy naprawdę
świetną drużynę.
To był przedsmak tego, kim miał być Andrés,
kimś wyjątkowym, i wydaje mi się, że to było w dogrywce
lub w ostatniej minucie, podają do niego piłkę,
a on strzela w samo okienko.
To chyba był złoty gol.
To był złoty gol i świętujemy to.
A później Pep wręczał puchar.
I dokładnie w chwili, kiedy Pep Guardiola wręcza trofeum Andresowi Inieście,
mówi coś naprawdę proroczego.
- Że za kilka lat... - ...przejdę na emeryturę.
Będzie siedział na trybunie...
...i będę oglądał,
jak on gra dla Barcelony.
Ale najbardziej znaczące było to, że...
Byłem jego trenerem.
Odkąd skończyłem 12 lat, jedyne, czego chciałem, to odnieść sukces w Barçy.
Poza Camp Nou był chłopak z młodszej kategorii, z juniorów.
Trenowaliśmy wtedy na boisku
obok Camp Nou i ja tamtędy przejeżdżałem.
Ktoś mi powiedział: „Hej, tam jest jeden z juniorów.
Podwieź go”, więc ja na to: „Jasne”.
Miałem szczęście. Podwiozłem
jednego z największych piłkarzy wszech czasów moim samochodem.
Ja, jako trener,
widziałem, że on może grać w pierwszej drużynie.
Dlatego dałem mu szansę.
Pozwoliłem mu zadebiutować w Lidze Mistrzów,
ponieważ bardzo w niego wierzyłem.
NAJLEPSZA BARÇA W HISTORII 2008-2012
Przegraliśmy pierwszy mecz z Numancią, 1-0,
a następny zremisowaliśmy z Racingiem.
Gdybyśmy nie wygrali następnego meczu,
nie wyglądałoby to zbyt dobrze.
Na początku 86 procent czy 87 procent kibiców
nie chcieli, żebyśmy byli wtedy trenerami
i to był naprawdę trudny początek.
Pamiętam, że zapukałem do jego drzwi...
...wszedł i powiedział, że wszystko będzie dobrze.
Że wszystko się ułoży, że trenujemy dobrze,
że dobrze gramy i że wszystko się ułoży.
Że drużyna miała możliwości i chęci...
I wyszedłem.
Nie wiem, czy on coś powiedział, czy mi podziękował, czy nie,
ale tak czy inaczej, chciałem mu przekazać,
że wszyscy byliśmy pewni, że nam się uda.
Zazwyczaj to trenerzy mówią takie rzeczy zawodnikom.
Tak jest, że zawsze ten, co jest wyżej w hierarchii
musi powiedzieć zawodnikom,
co dalej będzie,
a nie zawodnicy, a w tym przypadku Andrés.
To było jak zastrzyk adrenaliny i chwila, by powiedzieć:
„W porządku, jeśli ci goście tacy są,
to nie może pójść źle, nie zostawimy ich samych”.
Stworzyliśmy taką cudowną, pozytywną atmosferę,
że po prostu musiało się udać.
Wygraliśmy następny mecz 1-6, chyba przeciwko Gijón.
I nic nie mogło nas już powstrzymać.
Czułem się, jak byśmy
grali na PlayStation.
To było niesamowite. Najlepszy moment w naszych karierach, w naszych życiach.
Nie byliśmy drużyną, byliśmy rodziną.
Jeden za wszystkich i wszyscy za jednego.
I to nas utrzymywało tak wiele lat.
Radość w moim sercu...
Jestem na innym etapie życia.
Opuszczenie Barcelony i przyjazd tutaj, cóż,
w pewien sposób dało mi dużo wolności.
Gra w Barçy to nie tylko mecze,
to ogromna i ciągła presja.
To perfekcyjne treningi każdego dnia,
to bycie najlepszym w każdym meczu
i to jest bardzo stresujące
i bardzo wyczerpujące psychicznie.
Radość w moim sercu...
Podobało mi się w Barcelonie, ale było tam coś takiego,
co nie pozwalało mi na taką stuprocentową radość.
Więc to coś, co wiąże się z byciem w Barçy
oraz w tej całej instytucji, którą jest,
oraz z tym, co to oznacza,
tutaj to coś nie istnieje.
Więc ta brakująca część
wyzwala cię od wielu innych rzeczy.
Naprawdę to tutaj zauważyłem.
To może być ta największa różnica.
Stadion jest blisko stąd
i Fan Club również,
więc to jest duży impuls dla tego obszaru.
A jako, że ja kocham piłkę nożną,
zawsze chodzimy na mecze.
Jestem teraz w Japonii i
czuję, że tu przynależę,
ponieważ ludzie są dla mnie cudowni,
ponieważ bardzo mi się tu podoba i tak to czuję.
Naprawdę szczęśliwa...
Jeśli on mógłby to tylko zobaczyć.
Umarłabym z podekscytowania.
W końcu to nie miejsce, w którym się urodziłeś,
tylko miejsce, gdzie czujesz się dobrze i inni traktują cię dobrze
sprawia, że czujesz się, jak w domu.
W 2009 roku strzela gola na Stamford Bridge,
finał w Rzymie i rozpoczyna się
mroczny okres w życiu Iniesty.
KONTUZJA INIESTY, WIELKI CIOS
To był skomplikowany i trudny rok
po Stamford Bridge.
KOSZMAR INIESTY
BARÇA PŁACZE Z POWODU INIESTY
Dni mijają, a ty zdajesz sobie sprawę,
że nie jest coraz lepiej, nie czujesz się dobrze,
nie jesteś w formie.
Nadchodzą ciemne chmury lub całkowita ciemność.
Potem zaczynam trenować, ale nie czuję się dobrze.
Nie widać poprawy.
Terapia z kolegami z drużyny,
psychoterapeutami i inne formy pomocy,
ponieważ jest ciało i jego dusza są wyjątkowe.
Wiele chmur i wiele demonów
musi zostać pokonanych.
Jego śmierć zszokowała nas wszystkich zeszłej nocy.
Jarque był sam w pokoju i rozmawiał ze swoją dziewczyną,
kiedy stracił przytomność.
Jego dziewczyna powiadomiła
kolegów z drużyny.
To było jak strzał w serce.
Coś tak mocnego, co mnie znowu powaliło,
a ja i tak już byłem bardzo przygnębiony,
najwyraźniej dlatego, że już wtedy nie czułem się najlepiej.
To był początek lata
i pojechaliśmy z Ceci spędzić
kilka dni nad morzem.
Wyszliśmy coś zjeść,
a kiedy usiedliśmy przy stole, spojrzałem na niego
i zobaczyłem, że był zgaszony.
To nie był on.
Zamówiliśmy i zobaczyłem, że jego jakby z nami nie było.
Anna też na niego patrzyła.
I mówi: „Wszystko w porządku, kochanie?”
Nie czuł się dobrze.
„Może to od żołądka” albo „Jestem zmęczony”.
Pamiętam, że pojechaliśmy na wakacje
z moim partnerem i z Aną
i widziałam, że to nie był mój brat.
To był ktoś inny,
nie chciał wychodzić, nie czuł się dobrze.
Chciał, żebyśmy
bawili się dobrze,
ale on sam dobrze się nie bawił.
I wtedy zdajesz sobie sprawę, że coś się dzieje.
Jego mama zauważyła, że było z nim źle.
Powiedziała: „Nie wiem, dziwny jest.
Nie chce jeść, tylko chce spać”.
Zdałam sobie sprawę, że coś było nie tak nocą,
kiedy spaliśmy na dole,
a on zszedł i spytał:
„Mamo, mogę się przy tobie położyć?”
Mój świat się zawalił.
Kiedy twój dwudziestopięcioletni syn przychodzi w nocy,
bo chce spać z rodzicami,
coś jest nie tak.
I powiedział:
„Nie czuję się dobrze, tato”.
A ja na to: „Co ci jest?”.
„Nie wiem, nie czuję się dobrze”.
Zadzwonił do mnie José Antonio.
Myślałem, że to Andrés i José Antonio powiedział:
„Jesteś z Andresem?”, a ja na to: „Nie, on jest na treningu”.
„Nie mów mu, że dzwoniłem, chcę z tobą porozmawiać,
bo wiem, że Andrés ci ufa.
Biorąc pod uwagę wszystko to, co się działo,
nie mogłem uwierzyć,
że Andrés uszczęśliwił
całą rodzinę i przyjaciół,
a tylko on nie był szczęśliwy”.
Wyobraź sobie moje zdumienie, kiedy mówi mi,
że facet, który może mieć wszystko
albo prawie wszystko,
nie jest szczęśliwy w tej chwili.
Nie jest niczym niezwykłym, że po okresie świetności lub intensywności,
odczuwa się pustkę,
chwile takiego zjazdu, mówiąc kolokwialnie.
Moglibyśmy to porównać
do depresji poporodowej.
Są chwile, w których żyjesz z wielką intensywnością.
Długo się przygotowujesz, a kiedy osiągasz, co chciałeś,
odczuwasz pewną pustkę.
I wtedy zacząłem leczenie.
Na początku było ciężko.
W tym samym czasie skontaktowałem się z Inmą
i nawiązaliśmy współpracę,
która trwała wiele dni, wiele tygodni, wiele miesięcy.
Wygląda na to, że wszyscy myślą,
że jeśli masz problemy zdrowotne, problemy z pracą, problemy pieniężne
lub jeśli bliska ci osoba jest ciężko chora,
to można zrozumieć,
że możesz mieć depresję.
Tak jak gdyby depresja wymagała
jakiegoś uzasadnienia
Anna nigdy go nie opuściła
w tych ciężkich chwilach.
Każdej nocy szła tam i spała razem z nim.
Najważniejsze było, według mnie, być przy nim,
ponieważ on potrzebował czuć obecność innych ludzi blisko siebie.
Wyzdrowienie Andresa to był zespołowy wysiłek, ponieważ, jak powiedziałem,
zarówno lekarz, Andrés, Anna, wtedy jego dziewczyna, dzisiaj żona,
jego mama Mari i tata José Antonio,
jego siostra Maribel, jego szwagier Juanmi,
wszyscy mówili wtedy:
„Inma, powiedz nam, co może zrobić każdy z nas, by pomóc Andresowi wyzdrowieć”.
W tamtym czasie żyliśmy dla niego, zależało nam na tym, żeby czuł się dobrze.
Jeśli jedliśmy obiad, a on źle się poczuł,
wychodził i nikt go o nic nie pytał.
Pamiętam, że chodziłem do jego domu go zobaczyć,
a on szedł na trening, wracał i kładł się na łóżku.
I potrafił tak leżeć godzinami.
W pewnym momencie pomyślałem, że to się może skończyć,
bo on był w tym wszystkim najważniejszy.
Wydawał się smutny, smutniejszy, gdy przyjechał.
Skończył się rok i wróciliśmy przygotowań przedsezonowych,
a on wydawał się coraz smutniejszy, piłkarze przechodzą przez ciężkie chwile,
może w domu, czy gdziekolwiek. Rozmawiałeś z nim.
„Jak się czujesz, Andrés? Wyglądasz smutniej”. „Nie, u mnie w porządku”.
Ale oczywiście, ja nie miałem pojęcia.
Powiedziałam o tym bratu Guardioli.
Powiedziałam: „Z Andresem jest coś nie tak”.
Później jego tata też z nimi rozmawiał.
Później Guardiola próbował wyciągnąć go
z tej studni bez dna, w której był.
Mówił trenerowi: „Wychodzę z treningu”,
a trener mu odpowiadał: „Możesz wyjść w dowolnym momencie”.
Pep odegrał w jego życiu ważną rolę,
bardzo się o niego troszczył.
Był trenerem, który bardzo wspierał
Andresa w tych ciężkich chwilach, a Andrés chyba tego potrzebował.
Oni są ludźmi, a to jest ludzka rzecz,
która dotyka miliony ludzi na całym świecie,
jedyne, co muszą, to wiedzieć, że z nimi jesteśmy.
Nie jestem lekarzem, nie mam pojęcia, jak to leczyć. Nie mam pojęcia.
Ale klub był tam oczywiście, żeby mu pomóc.
Myślę, że tak się robi we wszystkich klubach. Należało być przy nim,
a on musiał się leczyć u specjalisty, który miał mu pomóc.
Powiedział mi: „Inma, nigdy nie byłem
w takiej sytuacji, jako trener.
Nie wiem, co powinienem robić.
Ty jesteś profesjonalistką, poinformuj nas,
co mamy robić, żeby spróbować pomóc Andresowi”.
Pamiętam, że powiedział:
„Najważniejszą osobą teraz jest Andrés,
nie zawodnik.
Dla mnie człowiek jest ważniejszy od piłki”.
Mieszkając w La Masia, zamykasz się trochę,
stajesz się trochę...
mniej rozmawiasz o tych sprawach bardziej osobistych,
zamykasz się i trzymasz to w sobie.
I wtedy nadchodzi moment, w którym, z jakiegoś powodu,
decydujesz się to powiedzieć.
Kiedy z nim rozmawiałeś, mówił, że czuje się,
jakby zapomniał, jak się gra w piłkę
i że nie potrafił robić tego,
co robił dawniej.
Może z powodu tego, jaki jest Andrés,
nie zdawaliśmy sobie sprawy z powagi sytuacji.
To stało się dopiero później i jak już mówiłem,
być może moglibyśmy bardziej mu pomóc w tamtym okresie,
gdybyśmy wiedzieli więcej.
Ale on jest właśnie taki.
Chciał to zachować w tajemnicy.
Andrés jest bardzo powściągliwy i spokojny.
Każdy komunikuje to inaczej,
a to był jego sposób. Należało to uszanować.
Prawda jest taka, że udało mu się to przezwyciężyć.
Kiedy się dowiedzieliśmy, dał nam więcej szczegółów.
Pamiętam, jak opowiedział,
jak poszedł pewnego dnia do kina z Aną
i jak źle się wtedy czuł, dostałem aż gęsiej skórki.
Coraz bardziej akceptował,
że to był jego problem,
który musiał rozwiązać
z pomocą psychologa
i stopniowo wracał do siebie.
„Ale czy naprawdę będę kiedyś taki, jak dawniej?”
I pamiętam, że mu mówili:
„Prawdopodobnie nie, prawdopodobnie będziesz dużo lepszy”.
Bardzo mi pomogli być znowu sobą,
być jeszcze lepszy niż byłem.
Zdał sobie sprawę,
że życie polegało na czymś więcej,
niż tylko gra w piłkę i
bycie zawsze „na tak”
i dawanie siebie innym.
Pomogło mu to być bardziej dla siebie,
poznać się lepiej
i cieszyć z tych drobnych rzeczy,
których czasem nie zauważasz, kiedy jesteś na szczycie.
Nigdy nie opuścił żadnej sesji,
nigdy żadnej nie odwołał, nigdy się nie spóźnił.
Co istotne, zawsze przychodził
dziesięć czy 15 minut przed jej rozpoczęciem i czekał.
Czekał w wejściu na swoją godzinę,
bo nie chciał stracić ani minuty sesji i w ten sposób przygotować się do niej lepiej.
Jak tylko zobaczyliśmy, że wrócił do szatni
i do nas na boisko,
wiedzieliśmy, że radzi sobie coraz lepiej.
Upublicznienie czegoś tak osobistego, jak depresja,
ukazuje dwie cechy charakteru Andresa,
którymi są odwaga i hojność.
Kiedy to tłumaczę, nie chodzi mi o to, żeby powiedzieć:
„Jestem Andrés Iniesta, piłkarz,
osoba publiczna i powiem ci,
jak przezwyciężyć depresję i lęk”,
czy jak tam to się nazywa.
Czy jestem osobą publiczną?
Oczywiście, ale dużo osób, a w tym przypadku, niektóre osoby
powiedziały mi:
„Dzięki temu, że ty o tym powiedziałeś,
wiele osób o tym mówiło”,
lub „Ludzie przychodzili na leczenie i mówili:
słyszeliśmy, że Andrés Iniesta
mówił o tym i to nas zachęciło”.
To miłe i cieszę się, ale...
zawsze starałem się być normalną osobą
w tym szczególnym świecie, w którym żyję.
Proszę, daj Romeo jedną z jego zabawek.
Tej mu nie dam. Ta jest moja.
Dobrze, wylej to teraz. Pięknie umyłaś ząbki, super.
Popatrz!
- Bardzo dobrze. - Teraz ten bucik.
- Ja! - Ty!
Tak?
Buciki... Panienko...
Potrzebujesz pomocy, panienko?
Założysz mi go?
- Idziemy, dzieciaki. - Chodźmy. Do szkoły.
Staramy się nimi nacieszyć na maksa,
ponieważ uwielbiamy spędzać z nimi czas,
robić z nimi wszystko, dbać o wszystko.
Próbujesz nauczyć swoje dzieci
lub przekazać im, pokazać,
jak szanować rzeczy,
szanować zdanie ich rodziców,
zwracać uwagę na wiele sytuacji,
których one, jako dzieci, nie dostrzegają lub nie rozumieją.
Chodźmy.
ZAWSZE Z NAMI POŁUDNIOWA AFRYKA, 11 LIPCA 2010 ROK
Wcześniej, w czerwcu, powiedział do mnie:
„W niedzielę lub sobotę...”, nie pamiętam,
„... chciałbym, żebyś był na finale”.
A ja na to: „Bilety kosztują fortunę,
jak na te 16 godzin,
które miałbym tam spędzić.
To niemożliwe”.
A on mówi: „Nie, ja chcę,
żebyście przyjechali wszyscy,
bo to będzie historyczne wydarzenie. Wygramy Mistrzostwa Świata”.
Wiedziałem, że tego nie zobaczę,
bo nie mogę wsiąść do samolotu.
Nie mogę, bo bardzo boję się latać.
Więc spytałem José czy chce jechać na Mistrzostwa Świata samochodem.
To brzmi jak szaleństwo.
Pomyślałem sobie, że w 21 dni tam dojedziemy
i w 21 dni wrócimy, jest to do zrobienia,
ale zdałem sobie sprawę, że to niemożliwe.
Wszystkie drogi prowadziły przez jakieś strefy wojenne czy coś takiego.
Po Albercie spodziewam się wszystkiego.
Legend gola Iniesty na Mistrzostwach Świata zaczyna się
trzy godziny przed startem.
Dużo rzeczy dzieje się przed finałem.
Pamiętam, ze szatnia była dość duża.
Łatwo tam było pracować.
W momencie, kiedy sprawdzam czy Raúl już kończy,
czy Andrés chce zrobić kilka ćwiczeń,
w zależności od tego, w jakiej jest formie,
mówi do mnie, tak po prostu:
„Hugo, czy mógłbyś zrobić dla mnie koszulkę
z napisem Dani Jarque?”
W tamtej chwili...
wpadłem na ten pomysł
i podzieliłem się nim z Hugo.
Powiedziałem mu: „Nie martw się, jak wrócisz z rozgrzewki,
koszulka będzie na ciebie czekała”.
Kiedy ją przygotowywałem, nie zdawałem sobie sprawy,
jak wielkie znaczenie będzie miała
i co to będzie oznaczać,
i co w ogóle się wydarzy po tamtym golu.
DANI JARQUE, ZAWSZE Z NAMI
Minuta 116.
Wszystko wskazywało na to,
że mecz rozstrzygnie się w karnych.
W końcówce meczu,
wszyscy już raczej myślą o karnych,
niż o zwycięstwie w dogrywce.
Chyba byłem jedynym graczem,
który nie dotknął piłki
przed golem Andresa.
I pamiętam, że on zagrał piętą.
Wyobraź sobie, jaki jest
Andrés, gramy o życie,
a on zagrywa piętą w 116 minucie. Boże.
Piętą. Taki właśnie jest.
Dostaję piłkę na lewej bandzie,
a kiedy ją przyjmuję
i przekładam do lepszej nogi,
widzę Andresa jakby przesuwającego się w stronę długiego słupka
i staram się dośrodkować prosto do niego
ponad Van der Vaartem,
ale podanie jest za krótkie i piłka zostaje wybita z pola do Cesca.
Fàbregas podaje i wygląda na to, że to się nie uda, że odbiorą nam piłkę,
ale ona trafia do Andresa.
Piłka trafia do Andresa Iniesty w polu,
a ja na to: „rany, to jest ten moment”.
Wydawało się, że świat się zatrzymał, kiedy ta piłka się odbiła.
Jakby w zwolnionym tempie, on przyjmuje piłkę,
na kilka sekund zawisa w powietrzu...
W tym momencie czas się zatrzymał.
Tylko ja i piłka.
Tracę kontakt ze światem
i w tej jednej, dwóch, trzech sekundach,
które mijają od dryblingu do momentu, w którym strzelam,
czas jakby się zatrzymał.
Potrzebujesz tego opanowania, które ma Andrés.
Tej pauzy, tego spokoju, który miał zawsze
i który robi różnicę.
Piłka wznosi się, a kiedy się wznosi, wiesz,
że jeśli odpowiednio nie uderzysz,
może polecieć wszędzie.
Uderzaj, jak chcesz, byleby wpadła.
Wszyscy wstaliśmy.
Skandując: „Gol!”
Mieliśmy szczęście, że piłka trafiła do Harrego Pottera.
Kolejny raz, Andrés Iniesta.
Myśleliśmy, że to Navas strzelił, więc on podaje, strzela.
Zaczęliśmy krzyczeć: „Navas!”
I dwoje ludzie odwraca się do nas i mówi: „Iniesta”.
Wyobraź sobie nasze miny,
gdy mówią: „Iniesta”,
a nasza siódemka,
wszyscy, w koszulkach Iniesty.
Maribel zawsze się bardzo denerwuje
i nigdy nie chce patrzeć.
Mój chłopak był bardzo spięty.
Kiedy Hiszpania strzela gola, mówię mu: „Uspokój się, bo zwariujesz”.
A on się gapi na mnie i mówi:
„Chyba nie wiesz, kto strzelił bramkę?”
I wtedy to ja myślałam, że zwariuję.
Strzelił, a nam wszystkim odbiło.
Karlitos mnie podniósł
i to była chwila czystej radości.
Oglądałem mecz sam w domu... w domu Andresa.
Myślę, że mój tata nie doświadczył
wielu wielkich momentów, jak ten, na żywo.
Mari poszła do stowarzyszenia kibiców oglądać mecz, ale tam było pełno ludzi,
a ja lubię oglądać mecze sam, więc oglądałem go w domu Andresa.
Widziałam, że strzelili bramkę, ale nie wiedziałam, że to on ją strzelił.
A kiedy krzyczeli: „gol!”
i wszyscy się ściskali, mówili:
„To Andrés strzelił gola!” „Twój syn!”
Nie mogłam w to uwierzyć.
„Jak to? Tego gola też strzelił?”
Nie wiedziałem, że gola strzelił Andrés, słowo.
Nawet nie wiedziałem, że to on tam wbiegał.
Gdy widzę, że wszyscy świętują zdobytą bramkę, wychodzę,
idę na górę, włączam muzykę i zatykam uszy,
tym samym kontroluję czas i nie martwię się przez następne cztery minuty.
Mija pięć, sześć minut i sędzia odgwizduje koniec meczu.
Zaczynam słyszeć petardy, hałas
i, widząc ile czasu minęło, wiem, że nie było karnych.
Hiszpania wygrywa, tak? Więc, schodzę na dół.
Biegnę do domu Andresa, który jest niedaleko
i krzyczę: „dzieciak strzelił gola!”
„Jak to strzelił gola?”.
A ja na to: „tak!”
Więc patrzę w telewizor, widzę powtórkę
i widzę, że to był on.
Tak ja przeżywam piłkę nożną.
To była fantastyczna chwila
dla piłki nożnej i dla tego, co to wszystko oznaczało.
Wszyscy młodzi ludzie, którzy zobaczyli,
że żyjemy w nowoczesnym kraju
i że umiemy grać jako drużyna i możemy zwyciężać.
Tak wiele lat, tak wiele rozczarowań
i po raz pierwszy Hiszpania nie tylko wygrała Mistrzostwa Świata,
ale wygrała je dzięki bramce strzelonej przez jej najlepszego gracza.
Nie jest dla mnie zaskoczeniem,
że strzelił na Stamford Bridge
i w Johannesburgu, ponieważ niósł ze sobą wiarę, nadzieje i oczekiwania
wielu ludzi.
Iniesta miał w sobie coś z „wybrańca”.
We wszystkim. W trudnych chwilach,
myślę, że to on był graczem, na poziomie krajowym,
na którym najbardziej można było polegać
i wydaje mi się, że piłkarze też w to wierzyli.
W odpowiednim momencie,
należało podać piłkę do Iniesty.
Jakim szczęściarzem jest Andrés, że udaje mu się zdobyć te gole
w najważniejszych i wyjątkowych momentach.
Każdy chciałby strzelić te gole, co jemu się udało strzelić.
Strzela, powiedzmy, najważniejszego gola w swojej karierze.
I dedykuje go swojemu koledze,
co bardzo dobrze oddaje to, kim on jest.
Pamiętać o nim w tak ważnej chwili
dla Hiszpanii, dla naszego kraju,
to było coś, co mówiło samo za siebie.
Nie widziałem wcześniej, że miał koszulkę z napisem „Dla Daniego”.
Nikt jej nie widział, ale jak strzelił gola,
wtedy ją zobaczyliśmy i to był piękny gest.
Byli dobrymi przyjaciółmi,
a gest ten na zawsze zapisze się na kartach historii.
Nie pamiętał ani o swoim tacie, ani mamie, ani dziewczynie, ani o Jezusie Chrystusie.
Przypomniał sobie o osobie,
która, według niego, powinna dzielić z nim tę chwilę.
Piłka nożna,
poza sukcesami i golami,
i wspaniałymi chwilami, daje ci przyjaciół.
Przyjaźnie, doznania, uczucia
i to pokazał nam Andrés,
kiedy strzelił bramkę, która uczyniła z nas Mistrzów Świata.
On pamiętał o przyjacielu. I to jest piłka nożna.
I ten gest jest dla mnie czymś ważniejszym niż gol,
niż Mistrzostwa Świata, niż wszystko inne.
Ta koszulka musiała znaleźć się na Cornellà-El Prat,
na jego stadionie,
wśród jego ludzi, a ta dedykacja
była zobrazowaniem tego gola
i jest to obraz, z którego jestem bardzo dumny.
Nie pamiętam, żeby był jakiś piłkarz,
który by miał lepsze pożegnanie niż Iniesta,
pod względem piłkarskiej wielkości.
Pamiętam, jak schodził z Cornellà tego dnia,
kiedy Barcelona wygrała 1:5,
co było bolesnym wynikiem
dla kibiców Espanyol, przegrać ze swoim największym rywalem 1:5,
a wszyscy oklaskiwali Iniestę na stojąco.
Myślę, że to najlepiej obrazuje, jakim uczuciem jest darzony w całej Hiszpanii.
Bardzo dumna...
zobaczyć, że jakaś osoba na boisku,
czy to Madrytu, czy Sewilli,
czy Walencji, dostaje taką owację,
jako gracz Barcelony,
że wszędzie bija mu brawo, schodzi wśród oklasków.
Powinniśmy się od niego wiele nauczyć,
nie tylko my, jako piłkarze, od niego,
ale również kibice, w jaki sposób traktowali Andresa,
tak powinno się traktować ludzi, prawda?
Jak powinniśmy traktować piłkarskie legendy, głównie w ostatnich latach.
Piłkarz taki, jak Andrés Iniesta,
który sprawia, że ludzie zakochują się w piłce,
tylko dlatego, że sam świetnie gra.
Tylko taki talent, jak on, ma szansę,
zaszczyt polegający na tym, że na wielkich stadionach
kibice różnych klubów tak bardzo go podziwiają.
Ale kiedy z nim przegrywałeś, nie mogłeś się wkurzać,
bo wygrywał w tak wielkim stylu
z taką normalnością, łatwością,
że jego zwycięstwa wydawały się być słuszne,
że powinien wygrywać w każdym meczu, bo na to zasługiwał.
Kiedy kończysz karierę tak, jak on ją skończył w Barçy,
a cały stadion żegna cię na stojąco,
to chyba oznacza, że jesteś wyjątkową osobą.
Mamy szczęście, że mamy takiego piłkarza, jakim jest Andrés,
o którym będziemy zrzędzić naszym wnukom,
że był kiedyś taki gracz, który robił niezwykłe rzeczy.
Po niektórych piłkarzach widać już od młodości, że są ulepieni z innej gliny.
Uważam, że było wielu wyjątkowych piłkarzy
w historii tego sportu, ale nie było wielu takich,
którzy nie tylko byli dobrzy,
ale też sprawiali, że ci wokół nich stawali się dobrzy.
Gdy ma ci powiedzieć coś, co ci się nie spodoba
i tak ci to powie i to bardzo ważne.
Przyjaciele są potrzebni najbardziej w trudnych chwilach.
Usiadłem koło niego przy wejściu na boisko,
bo mnie o to prosił i powiedział: „Wszystko będzie dobrze”.
Człowiek bardzo normalny i szczery
i dlatego tak kochany.
Wyobrażasz go sobie, jako idola,
a potem z nim rozmawiasz i on jest całkiem inny, wiesz?
Staram się traktować innych tak, jak on traktował mnie.
DZIĘKUJEMY, INIESTA
„Kochana Anno, bardzo mi trudno
ująć w słowa wszystko,
co dla mnie znaczysz, jako partnerka, jako kobieta
i jako mama naszych dzieci.
Pierwsze randki, wycieczki,
rodzinne spotkania, narodziny naszego „trzęsienia ziemi”,
nasz magiczny dzień ślubu...
Ale to głównie w najgorszych chwilach,
pokazałaś mi, jak niezwykłą osobą jesteś.
Jesteś wyjątkowa.
Jesteś odważna, masz wielkie serce.
Dziękuję ci za twój hart ducha, który zawsze miałaś,
za to jak silna byłaś, kiedy powiedzieli nam, że straciliśmy nasze dziecko.
Nie każdemu udaje się przezwyciężyć tak trudne chwile, Anna, ale tobie się udało.
Staliśmy się lepsi
i od tamtej pory czuję, że czuwa nad nami anioł stróż.
A to dopiero początek, bo przy tobie to, co najlepsze dopiero nadejdzie”.
1 STYCZNIA 2020 ROKU
VISSEL KOBE, Z ANDRESEM JAKO KAPITANEM, ZDOBYWA SWÓJ PIERWSZY TYTUŁ W HISTORII:
PUCHAR CESARZA JAPONII
Stary, co mogę powiedzieć?
Wiesz, jak bardzo cię kocham.
Nigdy się nie zmieniaj, jesteś cudowną osobą,
wspaniałą osobą i to był zaszczyt
i przyjemność poznać cię
i dzielić z tobą te wszystkie wspaniałe chwile.
Andrés, kocham cię bardzo. Jesteś mi bardzo bliski.
Uważnie cię śledzę
i teraz jestem kibicem ligi japońskiej z twojego powodu.
Czasem przez to późno chodzę spać.
Mam nadzieję, że będziesz trenerem Barcelony lub menadżerem Kamerunu.
Wtedy na pewno wygramy Mistrzostwa Świata.
To było wspaniałe, Andrés.
Mieć cię blisko, grać z tobą,
porozumiewać się z tobą „piłkarsko”, bez słów.
To było niesamowite. Dzięki, stary.
Zapłacę ci z własnych pieniędzy,
bo jestem pewien, że z tobą wygramy Mistrzostwa Świata.
Lubię cię, ale również cię kocham.
To wszystko.
EEN RAKUTEN TV-PRODUCTIE