BAŞLANGIÇ: FİLMİN SONUNDA DÉA KULUMBEGASHVILI VE LUCA GUADAGNINO
Downloaded from YTS.MX
İLE SORU CEVAP OLACAKTIR
Official YIFY movies site: YTS.MX
İçerik Uyarısı: Bu filmdeki cinsel içerikli
sahneler kimi izleyicileri rahatsız edebilir
Cannes Film Festivali 2020 Resmî Seçkisi
BAŞLANGIÇ
MERHAMETİ BOL OLAN TANRI'YA ŞÜKREDİN
Girin, girin.
Geç otur şöyle.
Devam et.
Otur.
Sakın arkanızı döneyim demeyin.
Yaramazlar sizi.
Elin acıyor mu?
Pencereden dışarı mı bakıyordun? Duvara dön çabuk.
Buyurun.
Nasılsınız?
Oturun.
Merhaba, nasılsınız?
Geçin oturun.
Gelin, gelin.
Merhaba. Kalkmayın lütfen.
İyiyim, teşekkürler.
Oturun lütfen.
Ne yaptılar?
Futbol oynarken üstlerini başlarını kirletmişler.
Küçük şeytanlar.
Rahat durmuyorlar.
Buyurun, buyurun.
Hoş geldiniz.
Oturun lütfen.
Nasılsınız?
Merhaba.
Eşiniz nasıl?
Merhaba, oturun.
Merhaba.
Oturun.
Jaluzileri kapatalım.
Kapıları da.
Sesiniz çıkmasın.
İyi günler kardeşlerim ve bacılarım.
Bugün nasılsınız bakalım?
Ben de iyiyim, teşekkürler.
Bugün önemli bir konudan bahsedeceğiz.
Ve değerli fikir alışverişlerinde bulunacağız.
Sohbetimize, İncil'de anlatılan,
ve basit gibi görünen,
bir hikâyeyle başlayalım.
Hepimiz İbrahim'in hikâyesini biliyoruz, öyle değil mi?
İbrahim bu fotoğrafta ne yapıyor sizce?
Gerçekten de, biricik oğlu İshak'ı öldürmeye mi niyetlenmiş?
İncil bu konuda ne diyor?
İncil diyor ki...
"İbrahim bir sunak yaptı, üzerine odun dizdi."
"Oğlu İshak’ı bağlayıp"
"sunaktaki odunların üzerine yatırdı"
"İbrahim, onu boğazlamak için"
"uzanıp"
"bıçağını aldı."
"Bıçağını havaya kaldırdı..."
"...ve bekledi."
"Ama Rab Yehova'nın meleği göklerden,"
"'İbrahim!'"
"'İbrahim!' diye seslendi."
"'İşte buradayım!'"
diye karşılık verdi İbrahim.
"'Çocuğa dokunma...'"
"'...ona hiçbir şey yapma...
"'şimdi Tanrı'dan korktuğunu anladım...'"
"'...çünkü biricik oğlunu
"'Tanrı'dan
"'esirgemedin.'"
Bu hikâyeden çıkarmamız gereken ders nedir?
İncil bize ne anlatmaya çalışıyor?
Rab Yehova, İbrahim'den
neden biricik oğlunu
kurban etmesini istiyor?
Kim cevap vermek ister?
Lena kardeş,
madem elini kaldırdın...
Rab Yehova bunu İbrahim'i test etmek
inancını daha güçlü kılmak için yaptı...
- Daha güçlü, değil mi? - Evet, daha güçlü.
Çok doğru,
teşekkürler.
Oturabilirsiniz.
Şimdi, bu hikâyeye dayanarak,
gerçek bir Hristiyan yaşamını nasıl sürdürmelidir?
İçinizden kim...
Panik olmayın!
Çocukları pencereden uzak tutun!
İçeride kalın! Dışarı çıkmayın!
Panik olmayın.
Sakin olun!
Sakin olun! Çıkacağız!
Hava alamıyoruz!
Biri kapıyı kırsın!
Giorgi.
Giorgi!
Gel.
Gel!
Neler oluyor burada?
Yangın çıktı.
- Ne? - Yangın çıktı.
Hadi ya.
- Açık kalsın. - Sadece bu geceliğine.
İçerisi havasız.
Güvenlik kameralarına yakalanmışlar.
Tiflis'ten bir dedektif geldi. Görüntüleri silmemi istedi.
Şerefsize bak sen ya!
Ya silmezsen?
Göze batmamaya çalış dedi.
Belli ki buradaki insanları rahatsız etmişiz.
Canları cehenneme.
Yatalım artık.
Sorun ne?
Yok bir şey.
Yapanların yüzlerini görebildin mi görüntülerde?
David?
Ne?
Tayin iste.
Nereye?
Polisin bir şey yapacağı yok.
Onları "bulamayacaklar"
Sence de çok geç olmadı mı bu gece?
Bak ne diyeceğim, bu gece bir güzel uyuyalım.
Yarın ilk iş kaçarız.
Giorgi'nin arkadaşları yok.
Dışarı çıkma konusunda içim pek rahat değil.
Ne demek istiyorsun? Burada büyüdün sen!
Benim de canıma tak etti.
Önce bunu çözmeliyim, başka seçeneğim yok.
Sonra karar veririz.
Gel, gel içeri.
Uyku tutmadı mı?
Geç uzan yatağa.
Çabuk ol.
Onu hep şımartıyorsun.
Gel, gir yatağa.
Ona böyle davranmaya devam edersen, asla bir erkek olamaz.
Korkmuş çocuk.
Anladım da, böyle yaparsan nasıl büyüyüp erkek olacak?
Ben onun yaşındayken çatılarda koşturuyordum.
Sana yavru bir kedi alalım en iyisi.
Alalım ki onu rahat bırakasın.
Hadi ama, kızma hemen.
Kızmadım.
O zaman yanıma gel.
Hadi.
Gel kediciğim.
Normal insanlar gibi ne istediğini söyleyemez misin?
Bu konuda anlaşmıştık.
Ben anlaşmadım.
Kariyerin için yedi yıla ihtiyacın...
...olduğunu söyledin. İstediğin gibi yaptım.
Ne zaman bir şey olsa hep aynı şeyi söylüyorsun,
"Yetti artık! Taşınıyoruz! Yetti artık! Taşınıyoruz!"
Minik gösterin için mükemmel bir zaman.
Durma, devam et.
Başım korkunç ağrıyor.
Bunu al.
Bana zaman ver.
Düşünmem gerek.
Bir çözüm bulacağım.
Tanıştığımızda,
ne tür bir adam olduğumu biliyordun,
hırslarımı, planlarımı.
Yine de benimle olmayı istedin, değil mi?
Evet...
İstedim.
Al işte.
Planın ne?
Yana, sence?
Yarın erkenden kalkıp zararı hesaplayacağım.
Bir aya kalmaz, yeni bir ibadethanemiz olacak.
Kongrede ileri gelenleri, bize yardım etmeye ikna etmeye çalışacağım.
Tek başına git.
Olmaz.
Yalnız kalmak istiyorum.
Bir aile olarak gelmemizi bekliyorlar.
Yalnız gitmem.
Benimle gel.
Dinlenir, insanlarla tanışırsın...
İnsanlarla tanışmakmış!
Sen inşaat planlarını tartışırken
ben otel odasında yalnız kalacağım.
Seni otel odasında kalmaya zorlayan mı var?
Yalnız kalmak istiyorum.
O zaman otelde yalnız kal.
Lütfen.
Bunu neden yapıyorsun?
Normal bir insan gibi bana destek olamaz mısın?
Bir hafta sadece.
Beni mahvetmeye kararlısın, değil mi?
Elinde değil.
Bu konuda ustalaşmışsın.
Bu şekilde devam edemem.
Sanki ben içinde yokmuşum gibi...
hayat geçip gidiyor gözlerimin önünden.
Bir şeyler yapman gerek.
Sana bir iş bulalım.
Bilemiyorum.
Neyi biliyorsun o zaman?
Aynı anda hem aktris hem de karım olamayacağını biliyordun.
Mesele o değil.
Ne o zaman?
Açıkça söylesene.
Bir sorun var bende.
Sanki bir şeylerin başlamasını...
...ya da sona ermesini bekliyormuşum gibi.
Aşırı tepki gösteriyorsun.
Çok duygusal bir insansın, biliyor musun.
Özellikle de stres altındayken.
Benimle gel ve dinlen.
Bana inanmıyorsun.
Aynada kendime baktığımda sanki yabancı biri bana bakıyor.
Lütfen başlama yine.
Hiç kaldıramayacağım şu an.
Biriyle konuşmak istersen...
Bir danışman ya da terapistle...
Sorun değil, birini bulmana yardım edeceğim.
Ama lütfen bu aramızda kalsın.
Senden şu an tek istediğim
beni desteklemen.
Tamam mı?
Nini,
Rab Yehova'dan ne istiyorsun?
Beni iyi bir çocuk yapmasını.
İyi biri olmak için ne gerekir peki?
Uslu durmak.
Başka?
Nika, ne düşünüyorsun?
Uslu durup Tanrı'nın ya da
anne babamızın sözünden çıkmamalıyız.
Güzel, aferin.
Sıradaki soru:
Kendimizi kötülüklerden nasıl koruruz?
Korkuya kapılıp kötülüğe teslim olmamalı
ve Tanrı'nın yolundan ayrılmamalıyız.
Doğru. İncil der ki, Şeytan ışık şekline bürünebilir
Işık Meleği'nin şeklini alabilir,
ve bizi kandırıp Tanrı'nın hoş görmediği şeyleri bize yaptırabilir.
Evet, doğru.
Ve dua etmeliyiz.
Akıllı çocuklarsınız. Şimdi 9'uncu sayfayı açın.
Saba, küçük Saba!
Oku lütfen.
"Rab Yehova benim..."
Bekleyin biraz! Bırakın okusun!
"...ve benden..."
"Ve benden başkasına..."
Elene, bu kadar komik olan ne?
"...huzurumda..."
Durun biraz!
Gerçekten bilmek istiyorum, bu kadar komik olan ne?
Vaftiz töreninize böyle mi hazırlanacaksınız?
- Evet. - Hayır.
Kim evet dedi?
Nini.
Yeter. Kitaplarınızı kapatıp masanın üstünde bırakın.
Aferin size!
Evlerinize gidebilirsiniz.
Karşıdan karşıya geçerken dikkat edin.
Neden böyle şamata yaptınız, açıklar mısın?
Hayatın üzerine yemin ederim, yok bir şey!
Sana kaç kere dedim hayatım üzerine yemin etme diye.
Beni oyuncak dükkânına götüreceğine söz vermiştin.
Henüz değil.
Gel.
Neden otobüsten indik?
Biraz yürüyüş yapmak istedim.
Gel, beni takip et.
Yanımda yürü.
Arkada kalma.
Yanımda yürü.
Bir araya getiremiyorum. Yardım et.
Yapabilirsin.
Kocaman adam oldun artık.
Birleşmiyorlar.
Neden?
Bir parçası eksik.
Sabah yapalım.
Gel yanımda otur biraz.
Lütfen, şunu bitirip bir kez oynayalım.
Hayır, geç oldu.
Duş alman gerek.
Hayır, lütfen.
Yatağa öyle pis bir şekilde mi gideceksin?
Pis değilim.
Yeter bu kadar. Gidelim.
Gel, canım.
Kocanız evde mi?
Hayır.
Karakoldan geliyorum.
Sizinle konuşmak istiyorum.
Ne hakkında?
Yangınla ilgili bir kaç sorum olacaktı.
İçeri girebilir miyim?
Buyurun.
Bu taraftan lütfen.
Bunu mu okuyorsunuz?
Hayır.
Çocukları vaftize hazırlıyorum.
Sahi mi?
Çocuklar bundan keyif alıyor mu?
Kocamın cebini verebilirim isterseniz.
Bende var.
O zaman neden onu aramıyorsunuz?
Sizinle konuşmak istiyorum.
Görüntüleri izlediniz mi?
Ne görüntüsü?
Güvenlik kameralarının kaydettiği.
Hayır.
Kocanız...
çok inatçı bir adam, değil mi?
Onun işlerine burnumu sokmam.
Ne ki onun işleri?
Bir İbadethane yapmakla meşgul.
Konuşmak anlamsız. Nasıl olsa kimse tutuklanmayacak.
Bu ilk hadise de değil üstelik.
Yerel polis kim olduklarını biliyor ama hâlâ kimse tutuklanmadı.
Siz kim olduklarını... biliyor musunuz?
Hayır.
Görmedim onları.
Şüphelendiğiniz birileri var mı?
Öylece parmağımı uzatıp birilerini işaret edemem.
Ama bu şekilde yaşamaya devam edemeyiz.
Oğlumu sokağa bile salamıyorum.
Neden? Bir şey mi oldu?
Hayır, ama olabilir.
Kocanız bu konuda endişelenmiyor mu?
Tabii ki endişeleniyor.
Bakın, siz inançlı birisiniz.
Onların da kendi inançları var.
Bana güvenin, bir anlaşmaya varacağımıza eminim.
Onları da anlamak zorundasınız.
Lütfen, kocanıza söyleyin şikâyetini geri çeksin.
Kendi kararlarını kendi veriyor.
Elbette.
Ama yerinizde olsam...
...onu ikna etmek için cazibemi kullanırdım.
Burada yaşamayı seviyor musunuz?
Evet, seviyoruz.
Gerçekten güzel bir eviniz var.
Kendi küçük cennetiniz.
Size gıpta ediyorum.
Kocanız sizi şu kanepede mi sikiyor?
Hiç bakireymiş gibi bakmayın bana öyle.
Sizi sikiyor mu?
Evimden hemen çıkmazsanız...
Ne olur çıkmazsam?
Yanıma gelip oturur musunuz?
Hayır.
Neden?
Size zarar vereceğimi mi düşünüyorsunuz?
Neden zarar veresiniz?
Nedene ihtiyacım var mı?
Kocanız en çok neyden hoşlanıyor?
Benden ne istiyorsunuz?
Bakın ne diyeceğim?
Bir oyun oynayalım.
Size bazı sorular soracağım, siz de evet ya da hayır diye cevap vereceksiniz.
İsterseniz detay ekleyebilirsiniz.
Sizi bu kanepede mi sikiyor?
- Hayır. - Yalan.
Bana gerçeği söyleyin, gideyim.
Sizi bu kanepede mi sikiyor?
Evet.
Gördünüz mü?
Bazı şeyleri paylaşabiliyoruz demek ki.
Siz hastasınız.
Lütfen.
Frijit dindar fanatik rolleri yapmayın bana.
Sizi haftada kaç kez sikiyor?
Bu sorular ne için?
Konuyu mu değiştirmek istiyorsunuz?
Peki madem.
Saksoyu mu tercih ediyor, yoksa götten sikmeyi mi?
Saksoyu mu seviyor?
Hayır.
Bir daha düşünün.
Onunkini ağzınıza almanızı mı seviyor?
Evet.
Ya siz?
Siz de seviyor musunuz?
Evet.
Söyleyin.
"Kocamınkini ağzıma almayı seviyorum."
Kocamınkini ağzıma almayı seviyorum.
O da seviyor.
Gördünüz mü? Açılmaya başladınız işte.
Ya göt deliğiniz?
Götten de sikmek istediği oluyor mu?
Evet, oluyor.
Benden korkuyor musunuz?
Evet.
Gelin.
Ne yapacağım, biliyor musunuz?
Hayır.
Canımın istediğini.
İki insanın yan yana oturması ne güzel bir şey.
Özür dilerim.
Yana, acıkmadın mı?
Yemek molası verelim mi?
Ben acıktım.
Henüz değil.
Giorgi.
Aç mısın?
Anne, bunu alabilir miyim?
- Hayır. - Lütfen!
Hayır dedim. Uslu dur.
Hadi.
Git çocuklarla oyna.
Ama çok uzaklaşma!
Ben olsam izin vermezdim.
Çok şımartıyorsun onu.
Kim bu çocuklar?
Hemen dönerim.
Affedersiniz.
Günaydın.
Size nasıl yardım edebilirim?
Nereden bilet alabilirim?
- Ne bileti? - Kuyruğa girmek için.
Ha, o mu?
Burada bilet kullanmıyoruz. Canlı bir kuyruk bu.
Başka yardımcı olabileceğim bir şey var mı?
Dedektifi arıyordum da.
Hangi dedektif?
Tiflis'ten gelen.
- Ne zaman? - İki gün önce.
Tiflis'ten kimse gelmedi.
Adını biliyor musunuz?
- Hayır. - Hangi vaka üzerinde çalışıyordu?
Şikâyette bulunmak istediğiniz bir konu var mı?
Hayır, teşekkürler.
Başka bir şey var mı...?
Hayır, teşekkürler.
Okumuyorsun.
Evet, okuyorum.
Hayır, okumuyorsun.
Okuyorum.
Ne yazıyor sayfada?
Bana yalan söyledin.
Söylemedim.
O zaman demin ne okuduğunu söyle.
Tüm sayfayı mı?
Neyi okuduysan artık.
Uçan atların sırtında Cennet'e götürülen bir adam hakkında.
Uçan atlar mı?
Baban yalan söyleyen çocuklar hakkında ne diyor?
Tanrı'nın beni cezalandıracağını.
O hâlde?
Ama burada öyle diyor.
Yalan söyleme.
Efendi bir çocuksun sen.
Sana hiç yalan söylemedim.
Sen de bana söylememelisin.
Atlar uçamaz.
Neden öyle diyorsun?
Daha önce hiç uçan bir at görmedim.
Sen gördün mü?
Rab Yehova istese...
...bir at uçamaz mı sence?
Rab Yehova isterse, o zaman uçar.
Yehova'nın gücü her şeye yeter, değil mi?
Evet.
Lütfen bu sayfayı oku.
Baban döndüğünde seni test edecek.
Öncesinde biraz dışarı çıkabilir miyim?
Hayır, çok tehlikeli.
Ama herkes dışarıda ki zaten.
Dışarı yarın çıkarız.
- Lütfen. - Hayır.
Bir oyun oynayalım.
Kay kenara.
Dik otur.
Gözlerini kapa.
Dışarıda olduğunu hayal et. Ne yapardın?
İstemiyorum.
Gözlerini kapat.
Babam dışarı çıkmama izin veriyor.
İnatlaşma. Gözlerini kapat.
Dışarı çıksaydın ne yapardın, onu hayal et.
Futbol oynardım.
- Kiminle futbol oynardın? - Arkadaşlarımla.
Arkadaşlarının adı ne?
Pekâlâ.
Kalede kim var?
Ben. Kalede hep ben olurum.
Neden?
Diğerleri kaleye geçmek istemiyor.
Pekâlâ.
Başka ne yapardın?
Köpekleri kovalardık.
Köpekleri mi?
Evet, mahalledeki köpekleri.
Güzel. Gözlerini aç.
Anne!
Anne.
Anne, uyan!
Seni korkuttum mu?
Hayır.
Şaka yapıyordum sadece. Hayattayım.
Yana, içeri gel.
Adımına dikkat et.
Hadi.
Ne oldu? Zavallı yavrucak.
Uykusu gelmiş.
Gel, seni yatağa yatıralım.
Yavaşça gir.
Bebeği uyandırma.
Nazikçe.
Aynen öyle.
Anne olmak nasıl bir his?
Henüz bilmiyorum.
Neden bu kadar acele ettin?
Hâlâ okula gidiyor musun?
Hayır.
Teknik bir okula transfer ediliyor.
Hayır, ben değil! Ben bir iş buldum.
Bebeğe kim bakacak?
Okula gitseydim kim bakacaktı?
İyi besleniyor mu?
Evet.
Babası yardım ediyor mu?
Hayır.
Bir çocuğu olduğunun farkında bile değil.
Daha onu görmeye bile gelmedi.
Ben biraz dışarı çıkacağım.
Kız kardeşinle biraz vakit geçirmek istemiyor musun?
Sadece bir saatliğine, siz konuşurken.
Bir saate dönmüş ol.
Adamın biri dışarıda bekliyordu.
Biliyorum.
Benim ne düşündüğümü kim umursuyor ki?
Gitmesine neden izin verdin?
Vermesem gitmeyecek mi sanki?
Ona sürekli oku, derslerine çalış ki,
kendi kendine yetebilesin diyorum.
Ama beni dinlemiyor.
Hiç dinlemedi.
Şimdi de bebekle bir başıma kaldım.
Soğumadan iç kahveni.
Üflemeden iç.
Bir dilek tut.
Neden?
Kahve falını okuyayım diye.
Falımı okumanı istemiyorum.
Kocan bizi izlemiyor.
Geleceğinde ne olduğunu bilmek istemiyor musun?
Bana neler olduğunu anlatmayacak mısın?
Bilmiyorum.
Anlat lütfen.
Biriyle mi tanıştın?
Hayır.
Tanışsan da söylemezsin zaten.
Senle kardeşin aynısınız.
Kimseyle tanışmadım.
Ona söyleme.
Buna gerek yok.
Durum her neyse...
...özellikle de ciddi bir şey değilse.
Kocanın bilmesine gerek yok.
Anne?
Neden babam hakkında hiç konuşmuyoruz?
Ne konuşacağız ki onun hakkında?
Sana karşı kötü mü davranırdı?
Hayır.
Ama melek de sayılmazdı.
Neden onu boşamadın?
O zamanlar hayat farklıydı.
Benim gibi çocuklu, ikinci el bir kadını kim alırdı?
Biliyor musun...
...doğduğunda geceyle gündüzü birbirine karıştırırdın.
Gündüzleri uyur, geceleri ağlardın.
Bir gün baban işten dönmüştü.
Sarhoş ve yorgundu.
Uyutmadın onu.
O da senle beni evden kovdu.
Şubat'tı, kar yağıyordu.
Seni kucağımda taşıyıp...
...o ağacın altına oturduk.
5 dakika sonra sakinleşmiştin.
Ağzınla kar tanelerini yakalıyordun.
Hoşuna gitmişti.
Şafak sökerken uyuya kalmıştın.
Baban o kadar canımı yakmıştı ki,
bütün gece ağladım.
Dışarıda olmak hoşuna gitmişti.
Bütün gün mışıl mışıl uyudun.
Baban sana Uyuyan Güzel derdi.
Baban yaşaması kolay biri değildi.
Ama onu boşamayı hiç düşünmedim.
Elimizden geldiğince birbirimizi sevmeye çalıştık.
Uzan.
Hayır, gitmem gerek.
Dinlen biraz.
Kalamam.
Bir dahaki sefere babamın mezarına gidebilir miyiz?
Korkma, benim.
Çok yoruldum,
üstünde uyuyakalabilirim.
Çok ağırsın.
Biliyorum.
Her şeyi ayarladım.
Bir aya kalmaz, yeni bir binamız olacak.
Aferin.
Bensiz iyi dinlenebildin mi?
- Sorun ne? - Yok bir şey.
Beni hiç mi özlemedin?
Özledim.
Çok kötü bir insansın.
Seni seviyorum.
Ben de seni.
Uykuna geri dön.
Giorgi'ye bakayım ben.
Ya siz?
Siz de seviyor musunuz?
Evet.
Söyleyin.
"Kocamınkini ağzıma almayı seviyorum."
Kocamınkini ağzıma almayı seviyorum.
O da seviyor.
Gördünüz mü? Açılmaya başladınız işte.
Ya göt deliğiniz?
Götten sikmek istediği de oluyor mu?
Evet, oluyor.
Benden korkuyor musunuz?
Evet.
Gelin.
Gördünüz mü? Açılmaya başladınız işte.
Ya göt deliğiniz?
Götten sikmek istediği de oluyor mu?
Evet, oluyor.
Benden korkuyor musunuz?
Evet.
Gelin.
Nedir bu?
Otur.
Devamı var mı bunun?
Sana söylemek istemiştim.
Söyle o zaman.
İki kez geldi buraya.
Ve?
Bana tecavüz etti.
Ne demek istiyorsun?
Bana neler olduğunu anlat.
Ne anlatayım sana?
İçeri girmesine nasıl izin verdin?
Dışarıda oldu.
Tam olarak nerede?
Ne fark eder?
Bana tecavüz etti diyorum sana.
Ne mi fark eder?
Bu kayıttaki ses sana ait değil mi?
Hayal mi görüyorum ben?
Benim sesim.
Buna tecavüz mü diyorsun sen?
Tanıştığımızda nasıl biriydin sen?
Seni ben yarattım, yaşadığın sefil hayattan seni çekip çıkardım.
Dandik bir aktris bozuntusu.
Bana böyle mi teşekkür ediyorsun?
Ya bunu büyüklere gönderirlerse?
Beni cezalandır.
Seni cezalandırmak mı?
Bana her şeyi anlat.
Dinliyorum.
Affedersiniz, bu oda dolu mu?
Amiri bekliyorum.
Burada beklemenizi mi söylediler?
Evet.
Tamam, bekleyin o zaman.
Onunla bu saatte mi buluşacaksınız?
Evet.
Geri geleceğine emin misiniz?
Bilmiyorum. Şikâyetimi geri çekmek istiyorum.
Hangi şikâyet?
Bir şikâyet.
Pekâlâ, burada beklemenizi söyledilerse burada bekleyin o zaman.
Burada inebilir miyim?
Giorgi...
Dışarı çıkmak istiyor musun, Giorgi?
Elbiselerini değiştireyim mi?
Hazır mısın?
Evet.
Sorularla başlayalım mı?
Nikusha, bize Cennet'ten bahsedebilir misin?
Cennet...
güzel bir yerdir.
Tanrı'nın hoşuna giden,
iyi amellerde bulunursan,
Tanrı oraya girmene izin verir.
Cennet'te neler olur?
İyi insanlar için bir yerdir Cennet.
Kimse Cennet'e kötü şeyler sokamaz.
- Cehennem nedir? - Cehennem,
birini öldürürsen,
ya da hırsızlık yaparsan,
Cehennem'e gidersin.
Tanrı, öldüğünde seni cezalandırır.
Tanrı ceza verir.
Bütün yaşayan varlıkları korumalıyız, çünkü Tanrı bize
iyi davranmayı emretmiştir...
Öldüğünde karşına iki kapı çıkar,
bir kapı Cennet'e açılırken, diğeri Cehennem'e açılır.
İyi ameller işlediysen Cennet'e gidersin,
kötü ameller işlediysen Cehennem'e.
Cehennem cayır cayır yandığın yerdir.
Kötü şeyler yaptıysan oraya gidersin.
Örneğin...
Şu insanlar...
Bence...
Yalnız olmak.
Başka?
Cennet mi?
Bence Cennet bir tabuttur.
- Öyle mi düşünüyorsun? - Bir tabut.
Neden?
Bilmem.
Saba,
ölümden sonra insanın ruhuna ne olur?
İnsanın ruhuna mı?
Cehennem nedir?
Cehennem ateşte yandığın yerdir.
Ayrıca...
Cennet nedir?
Hiç günah işlememiş
ya da sadece bir kez günah işlemiş
insanların olduğu bir yerdir.
Sadece bir kez mi?
Belki üç kez.
Daha fazla değil.
- Günah işledin mi sen? - Evet.
Örneğin?
Ciddi bir şey değil.
Büyük bir günah değil.
Pekâlâ çocuklar!
Hadi.
Anna'yı gönder.
Hazır mısın?
Gergin misin?
Gözlerini kapa.
Hazır mısın?
Gözlerini kapa.
Önce iç çamaşırını al!
Siktir!
O benim!
Hey! Bizimle gel!
Hey, kızlar, hadi!
Yana, bir saniye gelir misin.
Yana.
Giorgi uyuyor mu?
Evet.
Bana bir terfi teklif ettiler.
Genel Merkezde bir pozisyon.
Bina tamamlandıktan sonra,
Tiflis'e taşınalım mı?
Çocuklarla birlikte bir dublaj stüdyosunda çalışabilirsin.
David...
Seni affetmek istiyorum.
Affedemezsin.
Ne yapacağız o zaman?
Yana, sensiz hiçbir şeyin anlamı yok.
Baştan başlayalım istiyorum.
Bunu ben de istiyorum, David.
Ayaklarını düzgün yıka.
İkisini de.
Getir yüzünü.
Dön.
Al, iç bunu.
- İstemiyorum. - İç dedim.
İç, iyi gelir.
Nasıl oldu da böyle erkenden yatağa gitti?
Onu öldürdüm.
Yana.
Iskaladın!
Alex! Geride kalma!
Yönetmen Dea Kulumbegashvili
BAŞLANGIÇ
SORU CEVAP
Dea Kulumbegashvili ve Luca Guadagnino
Herkese selam, ben Luca Guadagnino.
Bu söyleşiyle büyük Gürcü yönetmen
Dea Kulumbegashvili'yi
size tanıtmak bir ayrıcalık. Zevk duyuyorum.
Bu yıl San Sebastian Festivali'ne davet edildim.
Sinema için çok zor bir yıl olan 2020'de
uluslararası yarışmanın jüri başkanıydım.
Başlangıç filmi, San Sebastian Film Festivali'nin
büyük salonunun perdesinde belirmeye başlayınca,
filminin görüntülerinin gücü ve hipnotik etkisi
bizleri hemen etkisine aldı ve salondaki tüm izleyicileri kendine çekti.
Şüphesiz Başlangıç'ı izlemek
her izleyici için dönüştürücü bir deneyim.
Dea'nın bu filmdeki inanılmaz sinema yeteneğine
şapka çıkarmalı ve selamlamalıyız.
Evet, lafı uzatmayalım ve söyleşiye başlayalım sevgili Dea.
Büyük hayranınım.
Gurur duydum, hayat boyu yönetmenlerin hayranı olmuşumdur.
Hayranlık duyacak yeni büyük bir yönetmen çıktığı için mutluyum.
Sinema deneyimin çok istikrarlı ve güçlü oldu.
Çünkü kısa film çektiğin dönemde
işlerin Cannes'da gösterilmişti.
Ve festivallerin büyük desteğiyle
Başlangıç'ı geliştirmeye başladın.
Cannes Film Festivali'nin Paris'teki Cinéfondation'una katıldın.
Sam Spiegel International Film Lab'den destek aldın.
Dünya çapında önemli birçok Avrupa festivalinde
kendini işlerinle ve atölyelerde boy gösterdin.
Başlangıç, bu önemli yapımcılar arasında,
Meksikalı büyük sinemacı
Carlos Reygadas'ın da desteğini aldı.
Sana ilk sorum şöyle olacak.
Senin gibi bir sinemacının
bir dil geliştirmesinde film festivallerinin
varsa önemi nedir?
Genel anlamda, sinema bağlamında.
Bu yıl film festivallerinde
birçok zorluk yaşadığımızı da düşünürsek.
Öncelikle teşekkür ederim.
Filmimi senin sunuyor olman büyük onur.
Ve seninle konuşmak da bir zevk.
Film festivallerini filmleri gösterdiğimiz
mecralar olarak düşünürsek,
film festivallerinin, proje geliştirdiğimiz
ya gelişim aşamasındaki filmler için başvurduğumuz
festivallere bağlı platformlardan farklı olduğunu düşünüyorum.
Yaptığımız filmler için festivallerin çok önemli olduğunu düşünüyorum.
Çünkü bence, her şeyden önce,
sinemayı kutlama ruhunu canlı tutuyorlar.
Sinemayı kutlayabildiğimiz yerler öncelikle.
Ne yazık ki böyle yerler pek fazla kalmadı.
Sinemayı gerçekten de kutladığımız sinemaların sayısı giderek azalıyor.
Çünkü dünya genelinde sinema sayısı azalıyor.
Biliyorum ki her yıl kapanmaya devam ediyorlar.
Bazı festivallerin, öncelikle filmleri gerçek sinemasever olarak
gerçek anlamda deneyimleme fırsatı sunduğunu düşünüyorum.
Şahsen benim için büyük önemi var.
Senaryo geliştirebildiğimiz
ve proje üzerinde çalışabildiğimiz platformlara gelince,
şüphesiz benim gibi genç yönetmenler için çok önemli.
Bütün bu yerlerden çok büyük destek aldım.
Benim gibi genç yönetmenlerle olduğu kadar
akıl hocası olarak da birçok insanla konuşabildim.
Fikir alışverişinde bulunmak, oralarda olmak
ve dünyanın her yerinden insanları hissetmek gerçekten çok önemli.
Filme dönüştüremedikleri fikirleri olduğuna tanık olmak.
O enerjiyi paylaşmak da önemli.
Ama asıl önem arz eden, bu gibi yerlere gidince,
bence gerçekten de kişinin daima içindeki sesi dinlemesidir.
Başkalarıyla, özellikle de senden çok fazla deneyime sahip insanlarla
konuşmak harika bir şey ama her zaman kişi kendine dönmeli
ve içinden gelen sesi dinlemeli.
Katılıyorum. Çok derin bir cevap vermiş oldun.
Çünkü çoğu zaman insanlar,
sinemacının ya da yönetmenin konumunun
ben bunu perdeye yansıtmak istiyorum diye hissettiği şeyi
kendi içinden nasıl ortaya çıkaracağını
çözmesi gereken biri olduğunu anlamıyor.
İşbirliği içinde film yapım sürecinin güzelliğinden daha fazlasıdır bu.
Bunu birazdan konuşacağız.
Gerçekten de, senin de çok güzel ifade ettiğin gibi,
en başta neyi istediğini anlamanın bir yolu bu.
Başlangıç kriz içindeki bir dünyada
krizdeki bir kadının saydam, kristal duruluğunda
ama aynı zamanda yarı geçirgen bir perde ardından bir portresi.
Film üzerine konuşmaya
o harika Yana karakterine değinerek başlamak isterim.
Filmin merkezinde bulunuyor.
Bu da bir anlamda,
karakterinin tüm yönleriyle
filmin inanılmaz girift yapısını da temsil ediyor.
Yana'yı hangi noktada düşünmeye başladığını,
Yana'yı nasıl geliştirdiğini
ve muazzam oyuncunla nasıl iletişim kurduğunu,
perdede can bulan bir karakter olarak birlikte Yana'yı nasıl oluşturduğunuzu
bize anlatır mısın?
Doğrusu yazdığım ilk görüntü,
filmin sonunda masaya oturduğu andaki kareydi.
Yüzünü döner ve kocasına çocuğumuzu öldürdüm, der
ardından arkasını döner.
Yazdığım anda hemen hissettim.
Senaryoda yazdığım ilk şey bu oldu.
Ne kocasına ne kameraya ne seyirciye sırt dönmediğini biliyordum.
Bu an neredeyse sinir bozucu derece uzundur.
Çünkü bize bir açıklama borcu olduğunu talep ederiz ondan.
Bize dönmesi gerekiyor ama yapmıyor.
Bunun filmin merkezi ve en önemli anı olduğunu biliyordum.
Filmin bir şekilde benim için o noktadan başladığını biliyordum.
Ama daha yazmaya başlamadan önce,
sanırım sahip olduğum azıcık deneyimle,
bunun bir noktaya kadar sürecim olduğunu artık söyleyebilirim,
tüm filmi kafamda kurduğum nokta
yazmaya başlayabileceğim an oluyor.
O yüzden o ana kadar sadece yüzlerce not alıyorum.
Ve bir yere doğru ilerlediğini biliyorum.
Ama bu çok... her şey her yerde hali.
Çünkü biliyorum ki bir şey var ama nedir bilmiyorum.
Karakterin o olduğunu, ona dair olduğunu ve o ailenin
öyküsü olduğunu biliyordum ama.
Ama Yana... Şunu belirtmem lazım.
Senaryo gelişim sürecinde insanlarla konuştuğumda
"Hoş bir karakter değil",
"Onu nasıl daha sevimli ya da sempatik hale getirebilirsin?"
"Ona biraz daha ısınmamız lazım" gibi yorumlar alıyordum.
Ama yapmam gerekenin bu olmadığından emindim.
Çünkü ben onu sevmiştim.
-Ve ben... -Ben de sevdim.
Benim için önemli bir geri bildirimdi bu.
Duymak da çok enteresandı.
Çünkü insan olarak bizler, belki de başkasına dair her şeyi
anlamamız şart ve onları sevebilmek için
yaptıkları her bir şey haklı çıkarılmalı
düşüncesindeyiz diye hissetmeye başladım.
Yani sadece insan olarak birbirimizi sevemez miyiz?
Sırf o da insan olduğu için yani.
O yüzden o yarı geçirgen perdenin
kavramak istediğim önemli bir özellik olduğunu düşünmüştüm.
Ve bu yöndeki yorum sayısı arttıkça,
karakterin özerk bir varlığa sahip olmasını istediğimden
o kadar çok emin oldum.
Birlikte yaşadığımız insanları, ailemizi ne kadar iyi tanırsak tanıyalım
onlara dair yine de bilmediğimiz şeyler olduğu anlamına geliyor.
Bu bilmeme halini kavramak istedim.
Karaktere dair bilmediğimiz şeyler gibi.
Çünkü izleyiciyle ilişkisinde bu ona bir güç de kazandırıyor.
Bunu ilginç buluyorum çünkü kadınlık hikayesi
maalesef giderek daha da basitleştiriliyor.
Güç kazanma düzeyinde.
Banal bir güç kazanma ya da mağduriyet biçiminde.
Ancak bizim filmimizde
anlatılan bu inanılmaz Yana karakteri,
bir kadın olan senin tarafından anlatılıyor
ve bir şekilde ne biri ne de öteki.
Kurban değil ve güçsüzleşme duygusuna karşı
kendine bir miktar güç edinmek için
basitçe savaşacak biri de değil.
Yana'nın mücadelesi nedir? Bir aktris, bir uç değer,
toplumun sınırında yaşıyor,
toplumun içinde ama aynı toplumun sınırında da,
yani iki yönlü bir yabancılaşma hali.
Bir anne ama aynı zamanda
anne olmama dürtüsüne sahip olduğunu hissediyor.
Ve bunu kendi annesiyle olan ilişkisinde çok net görebiliyoruz.
Şiddet dünyasına, erkek şiddeti dünyasına sıkışmış.
Kâh psikolojik olsun kâh incelikle uygulanan
ya da ulu orta cereyan eden bir şiddet olsun. Şiddet mevcut.
Ama aynı zamanda Yana bunun karşısında pasif kalmıyor.
Ne de ona teslim oluyor.
Anlatı açısından işlevsel olacak şekilde ve doğrusu tam tersi de.
Bunları bize biraz açar mısın?
İşte bu yüzden senaryo yazarken ya da film çekerken,
kimi şeyleri simgelere ve fikirlere indirgemekten
çok çekiniyor ve uzak duruyorum.
Çünkü filmde bir şey başka bir şeyi temsil etmeye başladığında,
benim için artık ilgi çekici olmuyor. Ben o anın gerçeğini kavramak istiyorum.
O anda kamera önünde hakiki bir şeyin olduğunu hissedebileceğim
bir noktaya ulaşmam gerekiyor.
O yüzden senaryoyu bitirdiğimde bile, sonra oyuncularla çalışırken de,
çok prova alıyor ve onlarla senaryo üzerinde çok çalışma yapıyorum.
Oyuncularla çalışırken senaryoyu sürekli yeniden yazıyorum.
Çünkü yazdığım kimi şeyler fazla teorik olabilir.
Oyuncularla çalışmaya başladığımda çoğu şeyi kaldırmaya başlıyorum.
Belki altı ay üzerinde çalışıyoruz.
Bir nevi bir prova atölyesi gibi, alan yaratmak.
Toplanıp çalışıp konuştuğumuz bir alan.
Baş aktrisi gerçekten tanımak istedim.
Çünkü karakteri aynı anda hem yorumlaması
hem de yorumlamaması anlamında
ona çok şey kattığını düşünüyorum.
Bazen gerçekte kameraya sunduğundan çok
açığa çıkarmadığı şeyler benim için daha ilgi çekiciydi.
Onu gerçekten de tanımam gerekti. İnsan olarak nasıl biri gibi.
Çünkü kameranın insan olarak kim olduğumuzu okuduğuna inanırım.
Ne olursak olalım... Büyük aktris şüphesiz.
Ama kamera da bunun ötesini okuyor.
Bir film, karakterleri canlandıran oyunculara dair
bir belgeseldir de diyen Bertolucci ile hemfikir misin?
Evet, buna inanıyorum.
Bana ya da oyuncuya bağlı olmayan, bunun ötesinde bir şey olduğuna inanıyorum.
Bu soyut bir şey ve kamera bunu yakalıyor.
Ben bu anları her zaman kavrayabileyim istiyorum.
Bir adım geri çekilebileyim ve sinema dediğim şeyin
kamera önünde gerçekleşmesine izin vereyim diye
çok hazırlıklı olayım istedim.
Bu fikirlerimden oyunculara hiç bahsetmedim.
Bu fikirleri düşünsünler istemedim.
Ama zihnimden sürekli bunlar geçiyordu.
"Peki, anne olmak ne demektir?"
Böyle düşündüm. Çünkü iki kız kardeşim,
annem ve anneannem var. Birçok kadının olduğu bir ailede büyüdüm.
İşime büyük ilham kaynağı oldular.
Kardeşim bize sette yardım ediyordu.
İkinci çocuğuna hamileydi o dönem.
Onunla çok konuşuyordum.
Filmdeki çocuk aynı zamanda yeğenimdir.
Filmdeki Giorgi. Kardeşimle çok konuştum.
Her şeyi sorgulamanın önemli olduğunu düşünüyorum. Anne olmak ne demektir gibi.
Toplumda marjinalleştirilmesen, baskı altında olmasan bile.
Bence annelik karmaşık bir mefhum.
Kadının yüklendiği en karmaşık rol.
Sevgi ve şefkatten oluşan başlı başına güzel bir şey olduğunu düşünmüyorum.
Karmaşık bir şey.
Ezilen bir toplumdaki kadını anlatmanın gerçekten ötesine geçmek istedim.
Kadın üzerine bir film yapmak istedim.
Ve geri kalanı, koşullar.
Kameranın soyut olanı nasıl çekebildiğinden bahsederken,
filmdeki o muazzam ânı düşünüyordum.
Yedi dakika civarındaki hüner isteyen o sekansı.
Yana koruda uzanmıştı
ve biz de onun yüzünü,
onu çevreleyen dünyadaki seslere karşı tetikte oluşunu
ve davranışlarını gözlemliyorduk.
Öyle ki bu görüntü bizleri neredeyse hipnotize edecek dereceye kadar.
Ve aynı anda güneş ya da ışık
Yana'nın tüm gölgelerini ya da ışıltısını
ortaya çıkaracak şekilde geliyor ve gidiyordu.
Böyle bir sahneyi nasıl tasarladın?
Ayrıca bu sekanstan başlamak üzere
büyük görüntü yönetmeni Arseni Khachaturan ile
işbirliğinize de değinebilir miyiz?
Galiba bu film ilk filmi oldu.
Ya da belki de çektiği ilk filmlerden biridir.
O anlamda günümüz sinemasına bambaşka büyük bir katkı demektir.
Arseni ile uzun süredir birlikte çalışıyoruz.
Arseni ve yapımcılarım gibi insanlar
çevremde olduğu için kendimi çok mutlu hissettiğimi söylemek isterim.
Birlikte kısa filmler çektik ve birbirimizi çok iyi tanırız.
Film çekerken bunun büyük bir lüks olduğunu düşünüyorum.
Ve o sekansa gelince, ormandaydık,
storyboard'um ve çekim planım vardı.
İkisini de çoğunlukla kullanırım.
Arseni ile üzerinde çok çalışmıştık.
Ne çekmek istediğimi biliyordum.
Ama yine de...
Dramaturji açısından her şey tıkır tıkır işliyordu
ama aradığım şeyi çektiğimi hissetmiyordum.
Açıklaması benim için kolay değildi.
Ama orada dolaşırken
hissetmiştik. "Tamam, bence bunu denemek lazım" dedim.
Çünkü ışığın yaprakların arasından nasıl geçtiğini görmüştüm.
Ve oyuncudan bahsi geçen yere uzanmasını istedik.
Sonra arkadaşımız da olan ışık şefinden ışığı takip etmesini istedik.
Ancak doğru ışık için beklememiz gerekiyordu.
Sanırım şu an düşününce biraz tuhaf geliyor.
Çünkü çoğunlukla pek konuşmaya gerek duymadan anlaştığımız Arseni,
zira ne yapmak istediğimi genelde anlar,
gerçekten de pek fazla konuşmadan birbirimizi anlarız,
bir noktada vizöründen bakıyorken
döndü ve bana "Şimdi ne yapıyoruz?" dedi.
Çünkü altı dakika geçmişti bile.
"Tamamdır" dedim.
Olduğunu biliyordum. Nedir ki sinema?
Kameranın önünde bir oyuncu ya da insan.
Görüntü, ses ve ışık.
Ve ışıktaki değişimler.
Öylesine o andaydım ki
ışığın sürekli değiştiği yüzüne bakarken öyle büyülenmiş gibiydim ki
bir yönetmen olarak o an artık öyle emindim ki
daha başka bir şey yapmama gerek yoktu.
Öylece oluveriyordu ve o an...
bilmiyordum, neyi yakaladığımı doğrusu söyleyemezdim.
Ama ikna olmuştum
ve o âna güvendim.
Bu da önsezini takip ediyorsun demektir.
Evet. Bence kesinlikle.
Sanırım senaryo ne kadar şahane olursa olsun,
ne kadar iyi hazırlanırsam hazırlanayım, ki iyi hazırlanmayı da severim,
sette o anla ve kamera önünde olan bitenle ilişki kurmazsam,
kurguda kullanacak bir şeyim olacağına inanmıyorum.
Birçok yönetmenin bunu başardığını biliyorum ama ben yapamam.
Gerçekten o anda olduğunu hissetmem lazım
ve olan bitenle duygusal bağ kurmam lazım.
Kamera önünde olan bitenle.
Arseni de bana katılıyor ve benim katkım daha çok...
Arseni gerçekten büyük bir yetenek.
Onunla çalışmanın hoşuma giden tarafı
her şeyden önce o...
Galiba onda bir şey var ve daima insanlarla bağ kurabiliyor.
Gürcüce bilmiyor, ama Gürcistan'a geldiğinde
onu hep yabancıların ulaşımını kolay bulmayacağı
ve rahat etmekte zorlanacağı dağlar ve benzeri yerlere götürüyorum.
Yani kastım, konuşmaya ihtiyaç duymuyor.
Bu da çevresindeki insanlara huzur veriyor.
Rahat hissediyorlar çünkü biliyorum ki o çevresini görüyor.
Bence günümüzde çoğu insan artık çevresini görmüyor.
Bakıyoruz ama gerçekte görmüyoruz.
Arseni'deki şey... Konuşmamız gerekmiyor.
Bazen çıkar dolaşır, bir yere gideriz ve bilirim ki
o an "Şu ışığa baksana" demesem bile,
Arseni o ışığı görmüştür.
Belki üç gün sonra konuşuruz.
"Fark etmiş miydin?" derim, "Evet" der.
İkimiz de not tutarız, çoğunlukla ışığa dair.
O güzelim 4:3 Akademi oranında çekilmiş film.
Ve çoğunlukla...
kamera sabit göz olarak kullanılmış.
iki üç kez belki, tam hatırlayamadım,
kamera hareket ediyor.
Bundan bahseder misin?
Elbette. Doğrusu Arseni ile anlaşamadığımız tek konuydu bu.
Çünkü ben, daha çok...
Yönetmen olarak ben mecranın kendisiyle daha çok ilgiliyim.
Bir mecra olarak sinema nedir gibi.
Günlük hayatta çevremizi kuşatmış olan görüntüler, tüm görsel işitsel malzeme,
bunlar bakma biçimimizi nasıl etkiliyor gibi.
Dinleme biçimimizi nasıl etkiliyor gibi.
Yönetmen olarak diyordum ki
her şeyi özüne kadar damıtsam ne olur?
Her şeyi asgariye ulaşana kadar damıtsam ne olur?
Karşımdaki nesnelere bakmak istediğimi biliyordum.
Büyük kısmı bakmaya dair bir mizansen yapmak istiyordum.
Hatta birçok sesi de çıkaracaktım.
Çok ses kaydı almıştık, sonra onları filmden çıkardım.
Film bu kadar durgunlaşınca, yaptığın en küçük hareketin
izleyici üzerinde kamera sürekli hareket ettiğinden
daha büyük etkisi oluyor.
Bu film için kesin böyle.
Ayrıca yönetmen olarak böyle bir anda izleyiciyi
ne kadar hissedebilirim diye de merak ediyordum.
Yani "İşte hareket kullanacağım an budur" diyebilmek.
Bu şekilde çekildi ve kamerayı sadece bu koşulda hareket ettirdik.
-Aslında dört kez. -Dört kez, tamam.
Filmin dört anında.
Ondan başka hareket çekmedik.
Ama eminim tüm kamera hareketlerine başvurduğun
bir film çekeceğin gün de gelecektir.
Evet. Doğrusu, çoktandır bunu düşünüyorum.
Evet, sinemanın dilinden bahsettiğimize göre,
karaktere ve filmin temasına dönmeden önce bir soru sorayım.
Eğer varsa, işlerini takip ettiğin, sinema alanında
kendine ideal öğretmen olarak gördüğün,
bir görüntü yaratırken zihninde referans kaynağı olmuş
ve sana ilham veren sinemacılar kimdir?
Sinemadaki annelerin ve babaların kimlerdir?
17 yaşıma kadar film izlememiştim diyebilirim.
Çünkü büyüyordum... ve Gürcistan'da iç savaş vardı.
O yüzden elektrik yoktu ve çoğunlukla okurdum.
Ama çok okurdum.
Filmin çekildiği kentte büyüdüm.
Tablo gibi bir yerde büyümüş oldum.
Yaşadığımız gerçekliğin tüm zorluklarına rağmen
sanırım mutlu ve ilginç bir çocukluk geçirdim.
Çünkü insanlarla vakit geçirme fırsatım oldu.
Gerçekten de sokaklarda oynadık ve her gün ormana giderdik.
Ormanda kaybolur dururdum mesela.
Sonra eve dönerdim.
Yani bolca duygusal deneyimle doluydu.
Bir şekilde artık hafızama kazınmış gibiler.
Sanırım bendeki en büyük etki bu olabilir.
Sonra 17 yaşımda film izlemeye başladım.
Sanki bir patlama olmuş gibiydi.
Birden bir şeylerin farkına varmaya başladım.
Yönetmen olabilir miyim bilmiyordum bile.
Hiç düşünmemiştim.
Ama her şeyi izlemeye başladım.
İzlediğim her şeyden eşit derecede etkilendiğime inanıyorum.
Ama bugün mesela Ermanno Olmi'yi veNalın Ağacı'nı düşünüyordum.
Niye bilmiyorum, gün boyu bu filmi düşündüm.
Farkındayım, hemen tekrar izlemeliyim
çünkü kimi görüntüler öylece aklıma geliveriyor.
Sanırım bu bir etkilenmedir.
Bir film bir süre sonra aklına geliyor ve seni izlemeye yönlendiriyorsa
ya da sıradan günlük işler yaparken bir şekilde film aklına geliyorsa
bence bu bir etkilenmedir.
Çünkü film okulunda okudum
ama plan plan bölerek incelemedir diyemem.
Evet, şüphesiz şahane bir şey ve pratikte büyük fark yaratıyor.
Ve yönetmen olarak belirli becerilere sahip olduğum için minnettarım
ama nihayetinde konu sinemayla duygusal bağlantıdır.
Yana düşmanlaştırılıyor...
Bu kelimeyi de kullanmak istemiyorum ama bir yanda Yana'nın tekliği var.
Sonra üç erkekten oluşan bir üçlü var.
David, dedektif ve oğlu.
İkisi Yana'ya şiddet uyguluyor.
Ve biri bir şekilde... bir şekilde değil de...
biri aslında Yana'nın şiddetinin kurbanı.
Küçük bir şema mı çizmek istedik?
Bunu açabilir miyiz?
Evet. Çünkü ben de onu sorguluyordum...
Çocuk onun doğrudan kurbanı.
Ama belki de suçun sorumluluğunu alan o.
Diğerleri almıyor.
Bence belki de babanın, koca karakterinin cezası
asla gerçek bir ceza almayacağıdır.
Ayrıca o adam için bir kefaretin mümkün olduğunu düşünmüyorum.
Bunun üstüne düşünüyordum.
Belki de yaptığı şey en azından Yana'yı suçlu kılıyor.
Ama adam, gerçek bir kurtuluşun olmadığı bir yerde.
Filmin öyküsünde en büyük güce sahip olan karakter o.
Öyle düşündürüyor, ama gerçekte
suçlu olma ya da suçunu kabul etme gücü bile yok.
Ayrıca bu film benim için sevgiye dair.
Çünkü hiç bilemiyorum, ne kadar sevgi...
Yani nedir sevgi?
Belki de bu ailede insanlar birbirini seviyor diye düşündüm.
Gerçekten mümkün mü ki...
Yani birine bir şey empoze etmeden gerçekten sevmek mümkün mü?
Ya da birini olduğu gibi sevmek gerçekten mümkün mü?
Çünkü adam karısına "Seni affetmek istiyorum" dediğinde
bana göre bu enteresan bir söz. Çünkü affetmek nedir?
Yani, o durumdaki konumun nedir?
Birini affetme gücünü ya da sorumluluğunu aldığın zaman.
Onu ne için affetmek istiyor?
Kadını ondan kopardığı şey yüzünden affetmek istiyor.
Benim için o şema şöyle bir şey, bu filmde bilmediğim bir şey.
Bir karakterin salt...
suçlu ya da kötü, diğerinin haklı olduğu bir durum değil.
Benim için bu film doğru ve yanlışa dair değil.
Hepsi eşit derecede haklı ve hatalı. Çünkü insanlar.
Filmi sinemada izlemek ve Yana ile dedektif arasındaki
sahnelerin neredeyse dayanılmaz gerginliğini
hissetmek benim için ilginç oldu.
Her biri.
Çünkü bu sahneler belirsizdi.
Evet.
Çünkü sen bizi...
Bizi ikisinden birinin yerine koymuyordun.
Bir anlamda bizler,
mağdur ya da sadist olduğumuz sahnelerde değildik.
Dedektif ve Yana arasındaki ilişki,
filmden anladığımız kadarıyla,
çok kompleks sonuçlara sahip.
Çünkü muhtemelen tam anlamıyla Yana'yı bilemediğimizden,
Yana'nın dedektifle ilişkisinde
nasıl tepki vereceğini bilmeyi ya da tahmin etmeyi beklemiyoruz.
Bunu nasıl ele aldın?
Çünkü ulaşması ve başarılması çok zor bir şey.
Benim için ustalığının parlak bir örneği.
Teşekkür ederim.
Bence onlar...
Dedektifin evi ziyaret ettiği sahnede,
kadın oturur ve konuşurlar. Bence dedektifin kamera dışı olduğu an,
kadın üstünde en fazla güce sahip olduğu andır.
Çünkü artık adam bir karakter değildir.
Belki de bir karakterden daha büyük bir şeye dönüşür.
Sonra izleyici kadına belli bir açıdan bakar.
Ayrıca adam, o kadar soyut bir şeye dönüşür ki bir şey yapamayız...
Çünkü ona baksak ve ne hissettiğini tam olarak bilsek
ve yaptığından zevk alıyor olsa,
o zaman belki de karakterden kopabiliriz,
kendimizi ondan biraz koparırız.
Ama görmeyince, bence bu bizim için daha zor
çünkü kendi pozisyonumuzu almaya
ve hislerimizden sorumlu olmaya zorlanırız.
Bu tür anların izleyiciyi daha aktif konuma getirdiğini düşünüyorum.
Çünkü bize cevap sunulmuyor ve farklı bir şekilde dahil olmamız gerekiyor.
Kendi kararlarımızı vermemiz gerekiyor.
Oraya buraya kesme yapmak istemediğimi kesinlikle biliyordum.
Dramaturjik açıdan ilginç olduğu şüphesiz ve ayrıca...
adama dönmek baştan çıkarıcı
çünkü antagonisti de çekmek ilgi çekicidir.
Özellikle karizmatik ve kötü oldukları anlarda...
Onları da çekmek istersin ama ben
"Hayır, bambaşka bir film bu, ilgilendiğim o değil" diyordum.
Yine, seyircinin kendini sahneye yerleştirmesini
beklemek daha çok ilgimi çekiyordu.
Seyirci olarak yerin neresi gibi.
Yüklüdür de çünkü sahnede mevcut, cinsellik var mı,
ya da kadın o an ne hissediyor? Korkuyor mu?
Duygunun olduğu ve duygunun bir diğerine dönüştüğü an.
Çok şey olurken
ayrıştırmak ve tek şeye dönüştürmek istemedim.
Bir diğer sahne tecavüz sahnesi şüphesiz.
Yine, bir adım geri durmak ve sahneyi bozmamak istedim.
Herhangi bir şeyi vurgulamak istemedim.
Sahneyi olduğu şekliyle, gerçekte olduğu haliyle çekmek istedim sadece.
Ve neredeyse gerçek zamanlı kamera önünde filme aldım.
İki tekrar aldık, filmdeki ilk çekim.
İlk çekimde olacağını biliyorduk.
Ama ikinci bir çekim daha yaptık.
Arseni istedi. Çünkü hep sağlama almak ister.
Ama ikinci çekime ihtiyacımız olmadığına ben ikna olmuştum.
Burada da izleyiciye bir cevap sunmak istemedim.
Çünkü kamera açısını seçince...
Kamerayı koyacaktım ve seyircinin yerini biliyordum.
Nereden baktıkları anlamında. Sonrasında her birimizin
ne hissettiğine karar vermesi seyirce kalıyor.
Çünkü kameranın ve bizim önümüzde yaşanır cinsel saldırı.
O anda ne hissedeceğini kimseye ben söyleyemem.
Bireylere kalmış...
Salondakilere.
Film, Yahova Şahitleri cemaatinde geçiyor.
Filmin dini yönü,
şöyle diyelim, sadece olay örgüsünde yer almıyor,
ayrıca çok hoş bir şekilde görüntüye de nüfuz etmiş.
Sohbetimiz sırasında birçok kez değindiğin gibi
görüntü görünmeyene dair.
Şüphesiz sinemanın gücünden biri bu.
Ve Başlangıç'ta da çok iyi ele alınıyor.
Cevabı da biliyorum.
Biliyorum alegori değil, metafor değil.
Bir araya toplama fikrini de sevdiğini biliyorum.
Yani katmanların bir araya toplanması, sinemayı sinema yapan şey.
Ama film, bayağı İncil çağrışımlı bir görüntüyle bitiyor.
Filmimi, özellikle de filminin sonunu açıklamam istendiğinde,
bana bunu soran kişiyi küçümserim.
Ama bu soruyu sormaktan kendimi alamıyorum, Dea.
Haklı mıyım? Çok güçlü dini bir...
Alegori mi?
Alegori ya da betimleme ya da...
Alegori değil belki ama soruyu neden sorduğunu biliyorum.
Çünkü kesinlikle ardında yatan...
dinsel düşüncenin ya da dini fikirlerin sorgulanması tarzında.
Çünkü şöyle bir şey geçiyordu aklımdan.
Bu bir cezalandırma mı?
Karakterin kefareti mi?
Adam bunlardan birine ulaşabilir mi?
Onun çözünmesi ölüm olasılığı mı,
ya da onun için ölüm bile imkânsız mı?
Hâlâ bunu düşünüyordum. Biri mi, diğeri mi?
Samimiyim, bilmiyorum.
Çünkü film üzerinde çalışırken bile,
bunu düşündüğümü biliyorum. Onun çözündüğünü düşünüyordum.
O sadece bir insan ölümüyle ölmüyor. Ölüp gittiği zaman.
Bu arada, toprağa dönüştüğünde hâlâ nefes alıyor.
Yarı kum ama hâlâ nefes alıyor. Üstünde çalışıyordum.
İzleyici onun nefes aldığını gerçekten hissetsin istedim.
Çünkü bunu hâlâ sorguluyorum.
Ölüyor mu yoksa ölmek onun için imkânsız mı?
Bu fikri hâlâ irdelemekteyim.
Sanırım yaşam ve ölüm fikri,
özellikle de ölüm,
sahip olduğumuz bütün sorular içinde tek kesinlik.
Olacağını net olarak bildiğimiz tek şey.
O halde, bir insan için ne anlama geldiğini sorgulamak gibi bir şey.
Bu konuda başka her şeyden çok takıntılı olabilirim.
Ama ardında dini bir düşünce var, orası kesin.
Dea, çok teşekkür ederim. Çok hoş bir sohbet oldu.
İzleyicilerimize San Sebastián Film Festivali'nin
yedi ödülden dördünü Dea'ya verdiğini hatırlatmak isterim.
En İyi Film, En İyi Yönetmen, En İyi Oyuncu ve En İyi Senaryo.
Filminin jüriye hissettirdiği coşkunun düzeyi bu, Dea. Dahası var.
Eminim bu coşku,
filmi izleyecek, bu başyapıtı görecek izleyicide daha da fazla olacaktır.
Çok teşekkür ederim.
Luca, ben teşekkür ederim. Çok sağ ol.
BAŞLANGIÇ