Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM ROZRYWKOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
BILETY WYPRZEDANE
I jeszcze raz.
Rozluźnij się.
Świetnie.
Dobrze. Jeszcze jedno ćwiczenie.
Cześć, Radio City!
Dziękuję, że tu jesteście!
Jeśli to znacie, to śmiało śpiewajcie.
Hej, Nowy Jorku! Jak się macie?
To mnie przytłacza. Jestem w Radio City Music Hall!
Widzę, że kojarzycie.
To czyste szaleństwo.
Zwykle gdy wychodzę na scenę,
chyba od szóstego roku życia,
jestem za kogoś przebrany.
Za kujonowatego magika albo…
Za dziwnego mormońskiego misjonarza
albo za dzieciaka ze złamaną ręką.
O rety!
Podobał wam się film Nigdy nie jest za późno?
Ale w tym roku po raz pierwszy w życiu staję na scenie we własnej osobie,
bo postanowiliście być tu ze mną.
Dziękuję, że mi na to pozwoliliście.
To cudowne.
Dorastałem w dużej, żydowskiej i umuzykalnionej rodzinie.
Sąsiedzi nazywali nas rodziną Von Platt.
Jest tu kilku jej członków.
Mój brat Henry, siostra Hannah, mój brat Avery,
moi rodzice…
Ujawniłem swoją orientację w wieku 12 lat.
A raczej odkryłem wtedy, że jestem gejem.
To nie było nic wielkiego.
Opowiem wam.
Byłem na wycieczce klasowej do Izraela.
Jak każdy ósmoklasista,
o ile jest Żydem.
Gdy jechaliśmy autokarem, mój kolega z klasy
powiedział coś w stylu:
„Ben to ma fajnie. Jest gejem, więc może trzymać z dziewczynami.
Wpuszczają go do swoich pokoi”.
To nie było obraźliwe, sama prawda.
Kumplowałem się z dziewczynami.
Ale opiekun to usłyszał i pomyślał, że mnie dręczą.
Powiedziałby moim rodzicom,
a ja nie chciałem, żeby tak to wyszło.
Wolałem powiedzieć im pierwszy.
Wróciłem do hotelu w Tel Awiwie
i zadzwoniłem do rodziców, nie zważając na strefy czasowe.
Powiedziałem:
„Muszę wam coś powiedzieć”,
a mama: „O twojej orientacji?”.
Mówię jej: „Daj dokończyć”.
Powiedziała mi:
„Od małego przebierałeś się za musicalową Dorotkę.
Nikogo nie zdziwiłeś”.
Ja na to: „Super”,
a mama: „Mam przy łóżku stos książek, chcę poczytać”.
To było dziwne.
Podała telefon ojcu, a on mówi: „Zabezpieczasz się?”.
A ja na to: „Mam 12 lat!”.
I tyle.
Życzę każdemu na świecie,
każdemu z was i przed ekranem, żeby sprawa była tak prosta.
To nie musi być wydarzenie ani obwieszczenie.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Wiedziałem, że się zgodzicie. To Nowy Jork.
Mamy tu jakieś osoby niehetero?
Gdy miałem 18 lat, umawiałem się z kimś, kto się ukrywał.
To taki obrzęd przejścia dla osób niehetero.
Chyba lubimy to wyzwanie.
Zacząłem przejmować jego wstyd i dyskomfort, nie podobało mi się to.
Po latach powróciłem do tego doświadczenia,
pisząc mój album.
Następna piosenka mówi o tym, jak mogłem się wtedy zachować.
O tym, co bym mu powiedział,
mając wiedzę i pewność siebie,
które mam teraz, jako dorosły.
Jej tytuł to „Honest Man”.
Taborecik, wiadomo.
Słuchajcie…
To był mały hołd dla Beyoncé.
Jak widać po ostatnim utworze,
uwielbiam dumać o swoich uczuciach
i przetrawiać je przy pomocy muzyki.
Każdy powinien tak robić.
Ale muzyka daje nam też wewnętrzną radość.
Czujecie ją dzisiaj w Radio City?
Super, ja też.
Jesteśmy tu!
Byłem raz z jednym niezbyt miłym gościem, nie szanował mnie.
Gdy napisałem tę piosenkę, poczułem się dużo lepiej.
Mam nadzieję, że gość
stoi dziś w niekończących się kolejkach.
Żartuję, bądź zdrów. Przebaczam.
Jak widać po naszych…
dekoracjach w stylu kosmicznego salonu,
chciałem stworzyć tu przytulną przestrzeń,
w której będziecie się dobrze bawić
i lepiej mnie poznacie,
bo trudno o to, gdy wcielam się w postać.
Sorki, za dużo wody.
Powiem wam o sobie kilka rzeczy,
których mogliście nie wiedzieć.
Po to, żebyście choć trochę mnie zrozumieli.
Myślę, że koty to pomioty szatana.
Rety!
Ktoś tu nie lubi kotów.
Odważnie.
Nie rozumiem ich. Nic, tylko przez nie kicham.
Co jeszcze?
Kiedyś w ósmej klasie
byłem w sklepie Discovery Channel.
Wiedzieliście, że taki jest?
Chodziliśmy tam na fotele do masażu. Mieli tam taki szklany kociołek.
Wyglądał jak z Wicked, więc udawałem Elfabę.
Przewróciłem go i potłukłem, i mnie wyrzucili.
Kiedyś na żydowskim obozie…
Jeździł ktoś na takie?
Kolejne części Harry’ego Pottera wychodziły latem, szósta też.
Ja swojej nie dostałem, mamo i tato.
Wszyscy dostawali swoje,
ludzie sypali spoilerami,
a mnie było smutno.
W środku nocy…
W łóżku obok spał inny Ben.
Ukradłem jego książkę i dopisałem swoje nazwisko.
Nie wydało się.
Benie o żydowskim nazwisku, bardzo cię przepraszam.
Co jeszcze?
Wybrałem się kiedyś na wycieczkę z moją przyjaciółką, Molly.
Mieliśmy żelki z marihuaną,
takie kwadratowe.
To taki kwadracik.
Powinno się odgryźć tylko rożek,
ale ja wsunąłem to w całości.
To, mój judaizm i stany lękowe to kiepskie połączenie.
Było źle, zacząłem panikować.
Pytam ją: „Ile minęło już czasu?”.
„Trzydzieści sekund od ostatniego pytania”.
Co jeszcze?
Nagle zażyczyłem sobie ciasteczek krabowych.
Molly zamówiła je do pokoju, a ja nie chciałem się widzieć z obsługą.
Schowałem się w łazience.
Przynieśli ciastka.
Przez żelki miałem tak sucho w ustach,
że ciastka mi wypadały. Nie mogłem przełknąć.
Nieważne. Wciąż się kumplujemy.
Ostatnia rzecz. Nigdy nie rozumiałem sportu.
Kiedyś grałem w piłkę.
Rodzice zachęcali mnie do nowych rzeczy,
więc płacili mi lodami za każdy trening.
Ale większość meczów
spędzałem na podrzucaniu kredy z linii boiska, jak magicznego pyłu.
Cóż, było trochę wskazówek.
Gdy siedzę we własnym salonie, lubię śpiewać kawałki innych artystów.
Teraz też to zrobię.
Jedną z moich ulubionych artystek i queerowych heroin
jest Brandi Carlile.
Tak, zgadzam się.
Napisała wspaniałą piosenkę, w której każdy może odnaleźć siebie,
czyli „The Joke”. Zaśpiewam ją teraz.
Davidzie, prosimy o akord.
Dziękuję.
To była kolejna piosenka…
o namiętnym uczuciu. No wiecie…
Nie lubię takich sytuacji.
Tak czy siak, w takich chwilach
znowu podejmuję wysiłek, odpalam apki.
Jak Hinge.
Dziwnie mi się ich używa, ludzie myślą, że ich wkręcam.
A ja próbuję kogoś znaleźć.
Oglądacie Seks w wielkim mieście?
To dobrze. Jeśli nie – ogarnijcie się.
Jestem Charlotte, co oznacza, że kiedy idę na dobrą randkę,
tę pierwszą, i jest dobrze,
zaczynam wybierać zastawy stołowe, imiona dzieci,
kwatery cmentarne…
Od razu idę na całego.
Określano to już słowami: „stalking”
i „niezwykle krępujące”.
Dla mnie to „głęboki entuzjazm”.
Śpiewajcie, jeśli to znacie.
Pięknie.
To była jedna z najlepszych chwil w moim życiu. Przejdźmy dalej.
Dziękuję. To było cudowne.
Hej, tam na górze!
Jesteście super!
Kilka spraw, na szybko.
Po pierwsze, pogadajmy o tych wokalistach.
Nie wiem, czemu marnują na mnie talent.
Po drugie, pora na chwilę szczerości.
Wyskoczyłem w tym czasie na siku.
Widzieliście, ile piję wody.
Czułbym się nieuczciwie, gdybym wam nie powiedział.
Wreszcie, to był ważny dla mnie kawałek.
Zmagam się ze stanami lękowymi,
jak wielu nowojorczyków, w większości Żydów.
Ta piosenka naprawdę mi pomaga.
Mam nadzieję, że wam też.
Teraz chciałbym zaśpiewać coś nowszego.
Niektórzy chyba to znają.
To kawałek z tego lata, który przyniósł mi wiele radości
i tańca. Przekazuję go wam – oto „Rain”.
Świetnie.
Czytacie mi w myślach.
Dzięki, jesteście kochani.
Kochamy cię!
Ja ciebie też. Co za wyczucie czasu.
Następną piosenkę wykonam bliżej was.
Cześć.
Fajna bluza.
Ta piosenka jest dla mnie wyjątkowa.
Ma wiele przecinających się znaczeń.
Pierwsze: bardzo kocham mojego ojca.
Mój tata jest wspaniałym człowiekiem.
Nauczył mnie wielu rzeczy, w tym tego,
że lepiej być dobrym człowiekiem, niż dobrym artystą,
a dobrym artystą zostanie tylko dobry człowiek.
Trzymam się tego w życiu,
a on w magiczny sposób robi to od zawsze.
Chciałem wyrazić, jak bardzo go kocham.
Na szczęście jest tu dziś z nami,
cudowny człowiek.
To pierwsza rzecz.
Druga… Zupełnie bez związku.
To mówienie różnych rzeczy, nim będzie za późno.
Póki możemy.
Dzieją się dziwne rzeczy. Świat zwariował, zwłaszcza ten kraj.
Wszędzie wściekłość i szaleństwo.
Przytłacza mnie to.
Czasem nie mówię innym, co czuję,
bo zakładam, że to wiedzą.
Ta piosenka już zawsze będzie mi przypominać
moją babcię Sue, która zmarła wiosną.
Sue była najwspanialszą babcią, jaką można sobie wymarzyć.
Była cudowną osobą. Łaskotała jak nikt.
Raz się posiusiała przy grze w Twistera.
Trudno o wspanialszą osobę.
To, że ruszyłem w trasę zaraz po jej…
Chciałaby tu być.
Zachęcała mnie do cieszenia się tym, co kocham robić.
Wiedziała, że żyję w swojej głowie.
Zawsze mówiła, że najważniejsze, to dobrze się bawić.
Dedykuję ten kawałek jej.
Wasza kolej!
Właśnie tak!
Ładnie się pocę, Netfliksie?
Fajnie było. Jeśli nie kojarzycie, to był kawałek Eltona Johna.
Co za gość.
Super.
Co za radocha. Zwolniłbym, ale jedziemy dalej.
To jedna z moich ulubionych piosenek. Widziałem ją na tabliczce.
Napisałem ją w czasie problemów w związku,
gdy bliska mi osoba powiedziała mi:
„Muszę pobyć sam.
Chcę się rozwijać, a do tego trzeba przestrzeni”.
Znowu to samo.
W naszym przypadku to się sprawdziło.
To była słuszna decyzja, pozostaliśmy przyjaciółmi.
Ale to często zwykła wymówka,
którą wykorzystujemy w związkach różnego rodzaju.
„Muszę od kogoś odpocząć,
żeby stać się tym, kim chcę”.
Myślę, że w dobrym związku
obie osoby rozwijają się i stają lepszymi, ustępując sobie nawzajem, kiedy trzeba.
Jeśli jesteście w takich związkach albo przyszliście tu razem,
to bardzo się cieszę. Ta piosenka jest dla was.
Jeśli, jak ja, nie macie jeszcze kogoś takiego, ten kawałek jest też dla was.
Możecie śpiewać ze mną.
Dziękuję.
Przykro mi, ale został nam ostatni kawałek.
Chciałbym zostać.
To było…
Nie chcę się rozpłakać, bo muszę jeszcze pośpiewać, ale…
Patrzę na wszystkich,
myślę o tym, co się dzieje,
i nie wierzę, że to moje życie.
Dziękuję, że tu jesteście.
Dziękuję.
Kochamy cię!
Oszczędzaj gardło!
Ale wielkie dzięki.
Zanim opowiem o ostatnim kawałku, chciałbym podziękować zespołowi.
Robię coś przerażającego,
a wsparcie tych ludzi, muzyczne, duchowe, fizyczne i nie tylko,
to spełnienie moich marzeń.
Nigdy się wam nie odwdzięczę za te wspólne chwile i granie ze mną.
Zacząłem pracę bardzo wcześnie, w wieku dziewięciu lat.
Chciałem szybko dorosnąć.
Miałem fajne starsze rodzeństwo,
pracowałem z dorosłymi członkami obsady
i bardzo chciałem dorosnąć,
jak najszybciej.
Kolejna wpadka.
Moje życzenie się spełniło.
Dorosłem, pracowałem,
a po liceum zamieszkałem sam.
Ostatnio o tym myślałem i byłem nieco sfrustrowany.
Mogłem poświęcić więcej czasu
na lekkomyślność i młodzieńczość,
zamiast patrzeć tak stanowczo przed siebie.
Sfrustrowałem się podwójnie,
bo przypomniałem sobie, jak patrzyłem przed siebie, za siebie,
wszędzie, ale nie tam, gdzie byłem.
Jak już mówiłem wiele razy, jestem bardzo niespokojną osobą,
żyję w swojej głowie
i ciężko mi żyć trwającą chwilą.
Jednym z najlepszych sposobów na to
jest śpiewanie i granie.
Przychodząc tu, ofiarowaliście mi coś ważnego.
Mam nadzieję, że minione 90 minut
pozwoliło wam zapomnieć o kłopotach i być tu razem ze mną.
Oby ten kawałek też tak podziałał – „Older”.
Na koniec zaśpiewamy jeszcze refren,
bo bardzo nie chcę stąd wychodzić.
Jeśli go znacie, śpiewajcie.
Jeśli nie, to w porządku.
Spędzimy razem tę ostatnią chwilę,
zanim wrócimy do naszego życia i jego problemów.
Nie macie pojęcia, jak wyjątkowo się dziś czułem.
Zaśpiewajmy.
O mój Boże!
Kocham cię, Ben!
W porządku?
Czekajcie.
Idzie. Wyszedł na scenę.
Dobra, jeszcze jeden.
Ja też cię kocham, ale proszę, dbaj o gardło.
Dziękuję wam za wszystko, za to, że wstaliście i całą resztę.
To było niesamowite.
Na koniec zagramy ostatni kawałek z mojego albumu.
To pierwsza piosenka, jaką napisałem z mojego punktu widzenia, zupełnie sam.
Oczywiście, pierwszym tematem, na jaki wpadłem, byli moi rodzice.
Jak już mówiłem, są tutaj.
Miałem nie wskazywać, ale już za późno.
To cudowni ludzie,
zawdzięczam im wszystko, co mam.
Po hebrajsku nazwali mnie Baruch Shiron, „błogosławiona pieśń”.
Brawo.
Dobrze wyszło.
To bardzo symboliczne.
Dar tego imienia i wszystko, co mi dali.
Dzięki nim zrozumiałem, że muzyka naprawdę zbliża ludzi
i pozwala ci spojrzeć na kogoś w niespodziewany sposób,
poznać jego punkt widzenia.
Teatr muzyczny był naszą codziennością.
Myślę, że rodzice ofiarowali nam w ten sposób wielki dar.
Śpiewająca postać obnaża przed nami swoją duszę.
Nie wiem, kim bym był, gdyby nie ta wiedza
i miłość rodziców.
To o nich mówi ten utwór.
Jeszcze raz wam dziękuję. Było wspaniale.
Oto „Run Away”.
Napisy: Aleksandra Basińska