Downloaded from YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪ตอนฉันอายุ 18 ฉันมีทรงผมเห่ยๆ ‪กับแผนชั้นเยี่ยม
‪ฉันต้องการวาดการ์ตูน
‪อยากมีความรัก
‪และใช้ชีวิตอย่างเต็มที่
‪มันก็ไปได้สวย ‪ฉันตกหลุมรักสเวน ญาติของฉัน
‪คนเรามักจะมีปฏิกิริยาที่ต่างจากปกติ ‪ในสถานการณ์ที่เคร่งเครียด
‪เราจะมีปฏิกิริยาที่รุนแรง
‪พูดง่ายๆ คือ อะไรก็เกิดขึ้นได้เสมอ
‪บางครั้งจูบจูบหนึ่งก็สามารถ ‪ช่วยให้เราผ่านพ้นความรักงี่เง่า
‪แต่ฉันไม่เคยรู้เลยว่าควรจะเป็นจูบไหน
‪มันอยู่ที่ไหน
‪- ในตู้เสื้อผ้า ‪- ในตู้เสื้อผ้าเนี่ยนะ
‪จูบของสเวนมันสุดยอดมาก
‪และฉันก็ยังมีฮาร์ต เพื่อนแสนดีของฉัน
‪อรุณสวัสดิ์ โลเลอ
‪- ทายสิว่านี่อะไร ‪- จดหมายเหรอ
‪พูดง่ายๆ สั้นๆ ได้ว่า ‪ฮาร์ตเป็นคนที่ดีที่สุดในโลก
‪นายน่ารักจัง
‪น่ารักเหรอ
‪ฉันไม่น่าบอกว่า "พูดง่ายๆ" เลย
‪ไม่งั้นฉันก็คงไม่ย้ายไปกับสเวน ‪เป็นความคิดที่งี่เง่ามาก!
‪- สเวน ‪- โลเลอ
‪มันเป็นการผจญภัย!
‪หรือเป็นหายนะซะมากกว่า
‪แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว
‪ฉันอายุ 30 กลางๆ และในที่สุดก็มีแผนสำรอง
‪แผนที่จะมีลูก
‪ฉันกำลังจะพูดว่า "รับค่ะ"
‪ในฐานะภรรยาและแม่
‪ฉันกำลังจะได้เป็นหัวหน้า ‪สตูดิโอแอนิเมชันสุดเท่ในเบอร์ลิน
‪หรือขายมันให้กับฮอลลีวูด
‪จำเลยกรุณานั่งลง
‪ฉันยอมรับก็ได้
‪ฉันนึกภาพไว้ว่าวันที่ ‪ดีที่สุดในชีวิตของฉันจะดีกว่านี้
‪แต่คุณก็ไม่ควรเชื่อทุกสิ่ง ‪ที่คุณอ่านในนิตยสารแต่งงาน
‪เสร็จรึยัง
‪ไหนดูสิ...
‪ว่าคุณถูกจับข้อหาอะไร
‪คุณ...
‪- ฮอลซ์มันน์ ‪- ค่ะ
‪ไหนลองอธิบายเหตุการณ์ ‪จากมุมมองของคุณสิว่าเกิดอะไรขึ้น
‪คนเรามักจะมีปฏิกิริยาที่ต่างจากปกติ ‪ในสถานการณ์ที่เคร่งเครียด
‪เราจะมีปฏิกิริยาที่รุนแรง
‪สิ่งที่เกิดขึ้นในสถานการณ์ที่เคร่งเครียด ‪ควรถูกมองว่าไม่เคยเกิดขึ้น
‪เพราะมันเคร่งเครียดและคงจะไม่เกิดขึ้น
‪ถ้ามันไม่ได้มีสถานการณ์ที่เคร่งเครียด
‪คุณกำลังพูดถึงสถานการณ์ที่เคร่งเครียดอันไหน
‪งานแต่งงานของฉันค่ะ
‪คุณเข้าใจความรู้สึก ‪เวลาที่ทุกอย่างมันสมบูรณ์แบบ
‪เหมือนในอินสตาแกรมสตอรีที่ดีที่สุดใช่มั้ย
‪มันก็ประมาณนั้นแหละ...
‪ไม่รู้สิ
‪คุณจะรักเขา จะให้เกียรติ ‪และไม่ทอดทิ้งเขาแม้ในยามป่วยไข้ยามทุกข์
‪ตราบชีวิตจะหาไม่หรือไม่
‪จงพูดว่า "รับค่ะ"
‪คุณฮอลซ์มันน์
‪สเวน
‪กำลังจะพูดแบบเดียวกันเลย
‪- นายไม่ได้ตอบบัตรเชิญของเรา ‪- ใช่ ฉันควรจะ ฮาร์ต
‪- ดีใจที่ได้เจอนายนะ ‪- อย่ามากอดฉัน
‪ให้ตายสิ นายป่วยเหรอ
‪- เปล่า ฉันมีอะไรจะพูดกับโลเลอ ‪- เงียบซะ!
‪ถึงแม้เราทั้งคู่มักล้มเหลว ‪แต่เราเกิดมาคู่กันนะ
‪ในที่สุดฉันก็คิดได้ ‪หลังจากที่เรามีอะไรกันเมื่อเดือนที่แล้ว
‪- เธอทำอะไรนะ ‪- ใช่แล้ว
‪ใช่ ฉันกับโลเลอเจอกันที่ ‪ชายหาดในแอลเอโดยบังเอิญ
‪ฉันนึกว่าเธออยู่ในประชุมทั้งวัน
‪ให้กับบริษัทเรา!
‪ฉัน...
‪บอกฉันทีว่ามีกล้องซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪ก็อยากจะพูดอย่างงั้นนะ
‪- แต่ไม่มีใช่มั้ย ‪- เชื่อฉันสิว่าฉันก็อยากวางกล้องสักตัว
‪โลเลอ
‪โลเลอ ฉันรักเธอนะ
‪แต่งงานกับฉันนะ
‪แต่งงานกับฉันตรงนี้ ตอนนี้เลย
‪แล้วคุณตัดสินใจว่าไงล่ะ
‪ฉันเลยใช้สัญชาตญาณตัวเอง
‪ไม่เอาน่า!
‪ขับไปสิ!
‪การทำผิดกฎจราจรเหล่านี้เกิดขึ้น
‪เพราะคุณตัดสินใจเลือกผู้ชายไม่ได้เนี่ยนะ
‪- ผมตัดสินว่าคุณมีความผิด ‪- ไม่นะ ได้โปรด คุณห้ามตัดสินว่าฉันผิด
‪อาทิตย์นี้เราต้องไปพรีเซนต์คอนเซ็ปต์ใหม่ ‪ให้กับสตูดิโอในฮอลลีวูด
‪และถ้าพวกเขาชอบ ‪พวกเขาก็จะซื้อบริษัทของเรา
‪และทุกคนก็จะมีงานทำ
‪แต่ฉันต้องรีบไปออกแบบตัวละครอีกหนึ่งตัว
‪รู้มั้ยว่าผมคิดว่าไง
‪คุณไม่สน
‪ใช่แล้ว
‪ผมขอตัดสิน
‪ให้คุณทำสาธารณประโยชน์ 40 ชั่วโมง ‪เริ่มพรุ่งนี้เช้า
‪- หรือว่าคุณต้องการ 50 ชั่วโมง ‪- ไม่ค่ะ ฉันว่า 40 ชั่วโมงก็พอแล้ว
‪- ฮาร์ต! ‪- อย่ามายุ่งกับฉัน!
‪ฮาร์ต!
‪รอก่อน ขอร้อง!
‪ฉันขอโทษ
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪เธอไม่มีสิทธิ์มาร้องไห้
‪ก็ใช่
‪เธออยู่ที่ห้องชุดไป
‪- ฉันจะไปอยู่ที่โรงแรม ‪- ไม่นะ
‪- ฮาร์ต! ‪- ไปให้พ้น
‪- แบบนี้แหละดีแล้ว เชื่อฉันสิ ‪- ดีเรอะ
‪เธอคงจะไม่หยุดนึกถึงฉัน ฉันรู้ดี
‪และนายก็รู้ดี
‪นายมันไม่รู้อะไรเลย
‪นายไม่ได้มาเบอร์ลินเป็นชาติแล้ว
‪นายเอาแต่เที่ยวตะลอนๆ ไปตามหาด ‪เหมือนวัยรุ่นเพิ่งสอบเสร็จ
‪นายไม่รู้สักนิด
‪ว่าฉันกับโลเลอได้สร้างชีวิตที่เยี่ยมมากด้วยกัน
‪ห้องชุดและบริษัทของเรา
‪- อนาคตของเรา ‪- ใช่
‪แต่เธอรักฉันนะ ฮาร์ต
‪ฉันเสียใจด้วย
‪ฉันนี่มันเป็นคนแย่และงี่เง่าสุดๆ
‪ไม่ โลเลอ ไม่นะ
‪รอก่อน ฮาร์ต!
‪นายจำได้มั้ยว่าฉันพูดว่าไง ‪หลังจากคืนนั้นในแอลเอ
‪ว่าเธอดื่มหนักเกินไปเหรอ
‪ว่าฉันต้องการอย่างอื่นในชีวิต
‪ไม่ใช่ผู้ชายที่ใช้ชีวิตไปวันๆ ‪ทำงานชั่วคราวตามบาร์ที่ชายหาด
‪นั่นแหละคือชีวิตที่ดี ‪ไม่มีการบีบบังคับ ไม่มีความกดดัน
‪แต่ฉันต้องการอย่างอื่น!
‪เธอต้องการอะไร
‪ครอบครัว
‪เธออยากได้ลูกเหรอ
‪- เธอไม่ได้ท้อง โลเลอ ‪- เธอไม่ได้ท้อง
‪ฉันไม่ได้ท้อง
‪ฮาร์ตจะเป็นพ่อที่เยี่ยมมาก
‪และถึงแม้เขากับซาราห์จะหย่ากัน ‪เขาก็ดูแลลูกเขาทุกวัน
‪ในทางกลับกัน ลูกชายของนายโตจน ‪อายุ 18 โดยไม่ได้ความช่วยเหลือจากนายเลย
‪รอก่อน โลเลอ
‪- โลเลอ ‪- ว่าไง
‪มีอะไรเหรอ
‪ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ
‪ดังนั้นฉันจะเริ่มต้นใหม่จากศูนย์
‪ตอนอายุ 38 ปี
‪ขอแสดงความยินดีด้วย โลเลอ
‪และขอให้โชคดีกับชีวิตข้างหน้า
‪ยังเป็นคุณ "ฮอลซ์มันน์" อยู่
‪ชาช่วยผ่อนคลายเท่านั้น ‪ที่จะช่วยฉันได้
‪ปวดฉี่จัง
‪ไอ้ชาบ้านี่
‪ลองทำงานเพื่อให้ตัวเองรู้สึกด้านชาดีมั้ยนะ
‪ว่ากันว่าผู้หญิงสมัยใหม่เขาทำกัน
‪แต่ก็อาจจะไม่ใช่ตอนตีสาม
‪ฉันขอพลังวิเศษตอนนี้ได้มั้ย
‪จะได้มีพลังในการตัดสินใจที่ถูก
‪เหมือนเจ้ากระต่ายมหัศจรรย์
‪ว่าแล้วว่าเธอต้องมานี่
‪- ฮาร์ต! ‪- แม่งเอ๊ย
‪เจ็บมั้ย
‪เจ็บไปหมดทุกอย่าง
‪ฉันว่าฉันรู้ว่าทำไมเธอถึงตกหลุมรักเขาอีกครั้ง
‪มันเครียดเกินไปสำหรับเธอ ‪สำหรับเราทั้งคู่
‪มีพนักงาน 80 คนที่ต้องการค่าจ้าง
‪งานพรีเซนต์ให้ฮอลลีวูด
‪งานแต่งงานที่ใหญ่โต
‪การที่ต้องมีเซ็กซ์ทุกครั้งที่ ‪เธออยู่ในช่วงไข่สุก
‪เธอคิดว่าไงกับงานแต่งเล็กๆ
‪ในหมู่บ้านสักที่ที่ทัสคานี
‪เราเชิญคนจากตามถนนมาเป็น ‪สักขีพยานให้กับงานแต่งของเรา
‪- ‪โลเลอ ‪- จ๊ะ
‪อยากบินไปทัสคานีกับฉันมั้ย
‪สาธารณประโยชน์ที่โรงเรียน ‪เริ่มพรุ่งนี้นะ
‪ใช่ แต่หลังจากนั้นไง
‪พวกอเมริกันจะมา
‪ใช่ แต่หลังจากนั้นอีก
‪ก็ได้ หลังจากนั้น
‪ถ้าต้องทำงานในโรงเรียนตอนเป็นผู้ใหญ่
‪ก็แปลว่าเราทำผิดพลาดในชีวิตจริงๆ
‪(ฉันชอบกระเจี๊ยว)
‪หวัดดีค่ะ
‪ฉันต้องมาพบครูใหญ่
‪- ผมอยู่นี่ ‪- ไหนคะ
‪อยู่นี่
‪ฉันน่าจะบินไปทัสคานี
‪ฉันชื่อคาร์ลอตตา ฮอลซ์มันน์
‪ฉันต้องมาที่นี่เพื่อทำสาธารณประโยชน์
‪- กี่ชั่วโมง ‪- สี่สิบค่ะ ระยะเวลาแปดสัปดาห์
‪- ผมยังเหลืออีก 31,433 ชั่วโมง ‪- ในการทำสาธารณประโยชน์เหรอคะ
‪จนกว่าจะได้รับเงินบำนาญ
‪อีกตั้ง 31,433 ชั่วโมง ให้ตายสิ
‪คุณอายุเท่าไหร่คะ
‪สามสิบเจ็ด
‪อ๋อค่ะ
‪ก่อนจะมาเป็นครู ‪ผู้หญิงคิดว่าผมดูดีมาก
‪พวกเธอเรียกผมว่า "กอสลิง"
‪- ไรอัน กอสลิง ‪- ค่ะ ฉันรู้จักเขา
‪- รู้มั้ยว่าผมเอาแต่ถามตัวเองว่าอะไร ‪- ไม่รู้ค่ะ
‪ผมต้องสอดกี่นิ้ว
‪เข้าไปในพัดลมนี่ถึงจะได้ ‪เงินประกันทุพพลภาพ
‪อย่านะ!
‪บอกฉันทีว่าฉันต้องทำอะไรบ้าง
‪ไม่
‪ดาน่าจัดการได้ ‪เธอก็ต้องทำสาธารณประโยชน์เหมือนกัน
‪ไม่!
‪ใช่
‪- อีกรอบ! ‪- ไม่!
‪- เธอกำลังกดหัวเด็กลงโถส้วม ‪- ใช่
‪เราได้เรียนรู้อะไรบ้าง
‪ผมจะลบภาพโป๊ของลิลลี่ทิ้ง
‪- แล้วอะไรอีก ‪- ผมว่าผมแหย่สามนิ้วดีกว่า
‪ผมจะเช็กให้แน่ใจว่าทุกคนใน ‪กลุ่มวอตส์แอปป์ลบภาพพวกนั้น
‪แล้วไงอีก
‪ถ้าผมทำอีกรอบ ผมจะหัดว่ายน้ำในโถส้วม
‪- ใช่แล้ว คราวนี้ก็ขอโทษซะ ‪- ขอโทษ
‪ใครกันบอกว่าเราไม่เรียนรู้อะไรเลย ‪ที่โรงเรียน ไปซะ!
‪- ไม่ต้องกลัวแล้วนะ ลิลลี่ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪หวัดดีค่ะ ฉันโลเลอ
‪เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้บอก ‪ให้คุณแต่งชุดอื่นมา
‪- ค่ะ ทำไมต้องแต่งชุดอื่น ‪- เรามาที่นี่เพื่อทำงาน
‪แต่ฉันใช้เครื่องมือไม่ค่อยเป็น
‪ฉันมีอะไรให้เธอที่ใครๆ ก็ใช้เป็น
‪เอาไปสิ
‪- ให้ฉันเอามันไปทำอะไร ‪- ฉันจะจัดการอ่างล้างหน้า
‪ส่วนคุณก็ไปจัดการส้วมตัน
‪ได้เลย
‪- ดาน่า ‪- หือ
‪ฉันมีงานพรีเซนต์ชิ้นสำคัญต้องทำให้เสร็จ
‪เอางี้ละกัน ฉันให้คุณ 100 ยูโร ‪แล้วคุณก็ทำความสะอาดส้วมให้ฉัน
‪หนึ่งร้อยยูโรเหรอ
‪สามร้อยก็ได้
‪- โอเคมั้ย ‪- รู้มั้ย
‪ฉันว่ามันจะดีสำหรับคุณ ‪ถ้าได้ทำงานสกปรกซะบ้าง
‪ฉันมีหนี้ท่วมหัว ‪แต่ฉันขอไปขโมยของดีกว่า
‪โอเค ฉันทำพลาด ‪แต่นี่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ฉันนึกภาพเอาไว้
‪สิ่งที่ฉันทำกับสเวนที่แอลเอมันไม่ดี
‪ฉันน่าจะซื่อสัตย์กับฮาร์ตมากกว่านี้
‪และฉันก็ไม่น่าขับฝ่าไฟแดงพวกนั้น ‪แต่นอกจากนั้นแล้ว...
‪ไม่นะ นี่!
‪หยุดนะ!
‪หลีกไปซะ!
‪ขอฉันผ่านหน่อย!
‪ให้ตายสิ จำเป็นต้องทำแบบนี้ด้วยเหรอ โอ๊ย!
‪โอ้พระเจ้า โทษทีนะ!
‪หยุดนะ!
‪ระวังนะ!
‪บ้าเอ๊ย!
‪(ศาห์รุข มุมไบ)
‪- ศาห์รุข ‪- ว่าไงครับ
‪ค้นหาตำแหน่งแท็บเล็ตของฉันหน่อย
‪- ได้สิ ไม่มีปัญหา ‪- ขอบคุณพระเจ้า
‪- พรุ่งนี้นะ ‪- พรุ่งนี้เหรอ
‪วันนี้ผมเลิกงานแล้ว
‪คุณเลิกงานแล้ว
‪คุณเป็นผู้ดูแลระบบของเรา ‪คุณต้องพร้อมลงมือไม่ว่าเวลาไหนก็ตาม
‪ไม่ได้ ถ้าดูจากสัญญาว่าจ้าง ‪ผมทำงานแค่แปดชั่วโมงต่อวัน
‪ทำงานเพิ่ม เงินก็ต้องเพิ่ม
‪นี่คุณจะเอาเวลานี้มาขอขึ้นเงินเดือนเหรอ
‪- ลืมมันไปซะ ‪- งั้นก็ขอให้โชคดีนะครับ
‪ก็ได้ ขึ้นเงินเดือนก็ได้
‪สามร้อยนะครับ
‪สามร้อยอะไร รูปีเหรอ
‪สี่ร้อย
‪- ทำไมเป็น 400 แล้วล่ะ ‪- "รูปี"เป็นคำพูดที่เหยียดผิว
‪- ฉันไม่ได้เป็นพวกเหยียดผิว ‪- และตอนนี้ผมก็ต้องการ 500 แล้ว
‪ไม่งั้นผมจะบอกทุกคนว่าคุณ ‪เป็นพวกเหยียดผิว
‪ก็ได้ แต่เร่งมือหน่อย
‪ได้เลย
‪ตอนที่ไม่มีลูกจ้างก็ดีนะ
‪จัดการเร็วดีนี่
‪(โทรเข้า: สเวน)
‪ว่าไง
‪ตรงไปและเลี้ยวขวา
‪โอเค
‪คราวนี้ก็เข้าไปในคลับ
‪ถ้าบอกตั้งแต่แรกว่ามันไกลขนาดนี้ ‪ฉันคงเรียกแท็กซี่แล้ว!
‪โลเลอ ขอผมสนุกบ้างสิ
‪อะไรนะ
‪ครั้งสุดท้ายที่เข้าคลับคือสิบปีที่แล้ว
‪และพวกผู้ชายก็ยังเต้นเห่ยๆ เหมือนเมื่อก่อนเลย
‪เฮ่ ดาน่า!
‪ว่าไง
‪- คุณมีเป้ของฉัน ‪- ถ้าเอาแค่เป้ละก็...
‪เอ้านี่
‪- ไม่นะ! แล้วแท็บเล็ตล่ะ ‪- มันไม่ใช่เรือดำน้ำนะ
‪- หมายความว่าไง ‪- มันไม่โผล่มาหรอก
‪- ฟังฉันนะ! ‪- เลิกแกว่งนิ้วไปมาได้แล้ว
‪คุณสั่งฉันไม่ได้ เข้าใจมั้ย
‪- โอ๊ยๆๆ ‪- ฉันเตือนคุณแล้วนะ
‪คุณไม่ต้องการเงินของฉัน ‪แต่กลับขโมยแท็บเล็ตของฉัน
‪ฉันแค่ไม่อยากทำงานสกปรกของคุณ ‪แต่ฉันก็มีหนี้ที่ต้องจ่าย
‪ในนั้นมีงานพรีเซนต์สำคัญนะ
‪ไม่มีงานพรีเซนต์ไหนในโลกนี้ที่สำคัญ
‪งานนั้นไง!
‪นักธุรกิจอย่างพวกคุณชอบสร้างความเครียด
‪การงานและเงินทอง
‪และพอตกเย็น คุณก็กลับไปที่ ‪ที่พักสุดหรูที่คุณตกแต่งใหม่
‪และนั่งจิบไวน์ให้กับชีวิตที่แสนเศร้า
‪อย่างแรกเลยนะ ‪ฉันไม่มีที่พักสุดหรูที่ตกแต่งใหม่
‪และอย่างที่สอง ชีวิตฉันไม่ได้เศร้า
‪- คุณถึงได้มีตีนกาจากความเครียดนะเหรอ ‪- ตีนกาจากความเครียดอะไร
‪ก็ริ้วรอยที่ไม่ได้เกิดจากการหัวเราะยังไงล่ะ ‪อาจจะเกิดจากวัยทองก็ได้
‪วัยทองเหรอ ฉันยังไม่ได้เข้าวัยทองนะ
‪- เวลาใกล้หมดแล้ว ‪- อะไรนะ
‪นาฬิกาชีวภาพของคุณนับถอยหลังอยู่
‪แล้วคุณล่ะ คุณ...
‪ฉัน...
‪- คุณ... ‪- ฉัน...
‪- รอก่อน เดี๋ยวฉันก็คิดออก ‪- แน่ใจเหรอ
‪คุณเป็นแม่วัวที่...
‪ห่วยแตกงี่เง่า!
‪ว้าว รุนแรงจัง
‪เมื่อกี้พูดได้...
‪รุนแรงมาก
‪บ้าเอ๊ย!
‪ทุกอย่างที่ฉันอุตส่าห์ทำงานมา ‪ตลอดหลายปีที่ผ่านมา...
‪ผสมจินกันโทนิคให้แก้วนึงค่ะ
‪ให้ตายสิ
‪ไม่นะ
‪- ฮาร์ต ‪- โลเลอ
‪ฉันเจอบาดหลวง ‪สำหรับงานแต่งของเราในทัสคานี...
‪โลเลอ เธออยู่ที่ไหน
‪นายไม่อยากรู้หรอก
‪- เธออยู่กับสเวนเหรอ ‪- เปล่า
‪ไม่ได้อยู่กับเขาจริงๆ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ฟังนะ โลเลอ ฉันพยายามสุดความสามารถ ‪ที่จะเข้าใจเธอ
‪แต่ฉันก็มีศักดิ์ศรี
‪ฉันอยากแต่งงานกับเธอ ‪แล้วมีลูกกับเธอ
‪ฉันก็อยากเหมือนกัน
‪ถ้าเธอไม่บินไปอิตาลีกับฉันหลังการพรีเซนต์...
‪- เราจบกัน ‪- ฮาร์ต ได้โปรดรอเดี๋ยว
‪ได้โปรด...
‪ฮาร์ต
‪ให้ตายสิ
‪ฉันจะแจ้งความตำรวจ
‪เรามาดื่มกันก่อนดีมั้ย
‪แล้วฉันจะไปเอาแท็บเล็ตมาให้
‪- ทำให้ฉันอีกแก้ว ‪- ดื่มสักแก้วก็ดี
‪ขอบคุณ ชนแก้ว
‪ดื่มก็ดื่ม ยังไงก็ไม่เคยมีเรื่องดีๆ ‪เกิดขึ้นพอกินสลัด
‪- หวัดดีครับ ‪- เงียบหน่อยค่ะ! อย่าพูดเสียงดัง
‪อย่าส่งเสียงดัง
‪คุณถูกจับข้อหาขโมยรถยนต์ ‪กรุณาลงมาจากรถด้วย
‪แต่...
‪ฟังนะ นี่มัน...
‪นี่มันเป็นการเข้าใจผิดครั้งใหญ่
‪- ฉัน... ‪- ทุกรายก็พูดแบบนี้หมดแหละ
‪และสิ่งต่อไปที่พวกเขาจะพูดก็คือ "โอ๊ย"
‪โอ๊ยเหรอ โอ๊ย!
‪ใช่แล้ว โอ๊ย
‪ฉันจะแจ้งความคุณข้อหา ‪ใช้ความรุนแรงและข่มเหง
‪และมีกลิ่นปากที่แย่จน ‪เอาไปขายเป็นแก๊สพิษได้เลย
‪ถ้าคุณยังขัดขืน
‪คุณได้เจ็บอีกแน่ และจะถูกจับเข้าซังเต
‪นี่ ไม่มีวิธีอื่นที่จะแก้ไขปัญหานี้แล้วเหรอคะ
‪- คุณเป็นใคร ‪- คนที่สามารถใช้ปากให้คุณได้
‪และผมก็ควรจะปล่อยแฟนคุณไปงั้นเหรอ
‪- ให้เราทำให้ทั้งคู่ก็ได้ ‪- อะไรนะ
‪นักธุรกิจหญิงคนนี้แก่แล้ว ‪แต่ยังไม่เข้าวัยทอง
‪- รอให้ฉัน... ‪- อย่างน้อยเธอก็อ้างว่างั้น
‪- งั้นเราสามคน... ‪- ไม่ เราจะไม่ทำ
‪ทำสิ หรือว่าคุณรับมือไม่ไหว
‪รับไหวสิ
‪โอ๊ย!
‪ลงมือเลย
‪ไม่
‪นั่นมันเจ้ากระต่ายมหัศจรรย์นี่!
‪ใช่แล้ว เป็นรายการโปรดของผม
‪ผมรู้ว่าเป็นรายการเด็กแต่ก็มี ‪ผู้ใหญ่หลายคนที่ดูเหมือนกันนะ
‪มันฉลาดมาก
‪ฉันเป็นคนคิดตัวละครนี่เอง
‪- ไม่จริง ‪- ใช่แล้ว
‪- น่าทึ่งมาก! ‪- ใช่มั้ยล่ะ
‪ถ้าคุณต้องการ ให้ฉันพาคุณไปดูสตูดิโอก็ได้นะ
‪- คุณจะทำงั้นเหรอ ‪- ได้สิ
‪เยี่ยมเลย!
‪ใช่แล้ว!
‪ดังนั้นคุณปล่อยเราไปได้แล้ว
‪ทำไม
‪เพราะฉันเป็นคนสร้างเจ้ากระต่ายมหัศจรรย์ ‪และคุณก็ชอบเธอมาก
‪พูดตามตรงนะ...
‪นั่นยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ผมเข้าไปใหญ่
‪- รีบทำให้จบๆ ไปเถอะ ‪- ไม่ ข้อร้อง อย่านะ ดาน่า
‪- เชื่อฉันสิ ฉันทำได้ ‪- ฉันไม่มองนะ
‪แรกสุดฉันจะคว้ามัน จากนั้นก็บิดมัน
‪แล้วก็ดึงมัน
‪ใช่แล้ว ขอให้สนุกตอนไปหา ‪หมอทางเดินปัสสาวะ
‪- ฉิบหายละ ‪- มาเร็ว!
‪- โอ๊ย ‪- ยัยบ้าเอ๊ย!
‪ฉันจะจับพวกเธอ!
‪(บลูเบลล์)
‪- เร็วสิ! ‪- ฉันว่าฉันกำลังเห็นภาพหลอน
‪- โอ๊ย! ‪- ระวังหน่อย!
‪- อย่าวิ่งไปทางนั้น ‪- คุณจะวิ่งไปไหน
‪ช้าลงหน่อย ฉันไม่ได้วิ่งเร็วขนาดนั้น
‪ต้องปิดบัญชีไตรมาสนี้ให้เสร็จภายในวันนี้
‪โลเลอไม่ได้อยู่ที่บ้าน
‪เดี๋ยวผมโทรกลับนะ
‪นี่นายสะกดรอยตามโลเลอเหรอ
‪ฉันเป็นห่วงน่ะ
‪ความเป็นห่วงของนายเป็นความผิดอาญา
‪- เธอไม่รับโทรศัพท์ ‪- ก็แค่ตอนที่นายโทรไปเท่านั้นแหละ
‪ให้ตายสิ ตอนฉันโทรไปด้วย
‪โอเค ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก
‪ระวังกิ่งไม้นะ!
‪โอ๊ย!
‪คุณไม่เข้าใจส่วนไหนของ "ระวังกิ่งไม้"
‪บ้าจริง ยังได้ยินเสียงเขาอยู่มั้ย
‪ไม่
‪ฉันว่าเราสลัดเขาทิ้งได้แล้ว ฉันไปต่อไม่ไหวแล้ว
‪ยกมือขึ้น
‪เราต้องบอกตำรวจว่านี่เป็นการเข้าใจผิด
‪เข้าใจผิดยังไง
‪เราไม่ได้ขโมยรถ
‪อะไรนะ
‪บางคนอาจพูดได้ว่า...
‪โอ้ พระเจ้า!
‪ไม่มีตำรวจคนนั้นหรอก
‪และคุณก็ขับตอนเมา คุณฆ่าเราทั้งคู่ได้นะ
‪เชื่อสิ ฉันตายคนเดียวแน่
‪ตอนนี้เราอยู่ไหนก็ไม่รู้ นี่เราอยู่ไหนเนี่ย
‪- อะไร ‪- ฉันคิดว่า...
‪คุณคิดว่า
‪เราอยู่ในป่า
‪ไหนล่ะคำขอบคุณ
‪ขอบคุณเหรอ
‪คุณทำให้ฉันตกอยู่ในสถานการณ์แย่ๆ นี่
‪ฉันจะทิ้งคุณไว้สองต่อสองกับตำรวจก็ได้นะ
‪- ขอบใจ ‪- นั่นไง
‪มีอะไรอีกเหรอครับ
‪ศาห์รุข หาตำแหน่งโทรศัพท์ของโลเลอให้หน่อย
‪ผมต้องทำเหรอ ‪สิ่งที่คุณสั่งให้ทำเป็นความผิดอาญานะ
‪และอาชญกรรมก็ราคาแพงด้วย
‪ผมกำลังตามหาโลเลอ ‪และคุณอยากคุยเรื่องเงินเนี่ยนะ
‪ใช่แล้วครับ ขอ 500
‪- ห้าร้อยอะไร รู... ‪- คิดก่อนพูดคำต่อไปนะครับ
‪หาตำแหน่งโทรศัพท์สักทีเถอะ
‪คุณไม่เข้าใจเหรอ
‪ฉันย้ายมาเบอร์ลินเมื่อ 20 ปีก่อน
‪เพราะฉันเบื่อพวกต้นไม้ ป่าไม้ ‪และอะไรก็ตามที่สีเขียว!
‪ใจเย็น นี่เป็นธรรมชาติ มันจะดีสำหรับคุณ
‪ฮาร์ตต้องกังวลแน่
‪- ใคร ‪- ฮาร์ต
‪ฮาร์ตเหรอ ชื่อแบบไหนเนี่ย
‪ฮาร์ต
‪ไม่มีใครหาศพเธอเจอที่นี่หรอก
‪ว่าไง ศาห์รุข
‪ผมสามารถโหลดซอฟต์แวร์แกะรอย ‪เข้าไปในโทรศัพท์ของคุณ
‪คุณก็จะสามารถโทรหาโลเลอ ‪และรู้ทันทีว่าเธออยู่ไหน
‪- โอเค ขอบใจ ‪- ไม่มีปัญหา แต่อีกอย่างหนึ่ง
‪- อะไร ‪- ห้าร้อยนี่ต้องจ่ายรายสัปดาห์นะ
‪คุณก็จะได้เงินเดือนมากกว่าผมสิ
‪ผมได้เงินมากกว่าคุณอยู่แล้ว
‪- อะไรนะ ‪- ซอฟต์แวร์แกะรอย จะเอาหรือไม่เอา
‪นี่มันแบล็กเมลชัดๆ
‪ใช่แล้ว
‪- ก็ได้ ‪- โอเค
‪พระเจ้า ตอนไม่มีลูกจ้างก็ดีนะ
‪โอ๊ย
‪อะไรอีกล่ะคราวนี้
‪ฉันทำมือถือหาย
‪บางครั้งก็ต้องทำหายบ้าง
‪พูดแบบนั้นไม่ช่วยเลยนะ
‪ฉันช่วยใครไม่ได้หรอก
‪นี่คุณมีปัญหากับใครอยู่รึเปล่า
‪ไม่ใช่กรการอะไรของคุณ
‪ถ้าคุณขับรถหนีเพราะผู้ชาย ฉันก็เข้าใจได้
‪- ฉันก็เคยทำแบบนั้น ‪- เงียบสักทีได้มั้ย
‪หรือคุณต้องการจะล่อพวกสัตว์ดุร้าย
‪น่าจะเป็นแค่กวาง
‪คุณมีโทรศัพท์มั้ย
‪มี
‪ขอบคุณมาก มันเป็นของฉันละ
‪- มันแบตหมด ‪- ใช่
‪เอามานี่
‪มันแบตหมดนี่
‪ฉันไม่มีโทรศัพท์และของคุณก็แบตหมด
‪เราเข้ากันได้ดีทีเดียว
‪ไม่ คุณไม่ต้องช่วยฉัน ฉันเอาอยู่
‪ฉันเคยไต่เขามาหลายลูกแล้ว
‪โอ้พระเจ้า ไต่อีกสักลูกถือว่าจิ๊บจ๊อย
‪(ชนิตซ์นิตซ์ ฮารซ์)
‪ชนิตซ์นิตซ์เหรอ
‪ฮารซ์เหรอ
‪ที่นี่ไม่ใช่ปารีสชัวร์
‪เวตส์ฮารซ์ตะวันออกเหรอ
‪เวตส์ฮารซ์ตะวันออกคือที่ไหน
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเวตส์ฮารซ์ตะวันตกอยู่ที่ไหน
‪ฉันเดาว่าก็คงเป็นฝั่งตะวันตกของ ‪เวตส์ฮารซ์ตะวันออก
‪นั่นไม่สำคัญ
‪มันอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้
‪ฉันจะขับไปหาโลเลอ
‪ฉันไปด้วย
‪นี่รถของนายเหรอ
‪ใช่ เป็นรถบริษัท
‪ชาร์จเต็มแล้ว
‪- ตอนนี้ฉันขับแบบไร้แก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ ‪- เยี่ยมเลย
‪- นายมีปัญหาอะไร ‪- เปล่า
‪แนวคิดสิ่งแวดล้อมนิยมมันก็ดีอยู่หรอก
‪แต่ฉันว่าเราขับเจ้านี่ ‪ไปไม่ถึงที่ที่ไกลขนาดนั้นได้หรอก
‪ฉันอยากจะอ้วก
‪(เบอร์ลิน)
‪(โกรสบีเรน ห้ากิโลเมตร)
‪อาจจะมีโทรศัพท์ที่นี่ก็ได้
‪เราจะโทรขอความช่วยเหลือ ‪และกลับไปเบอร์ลิน
‪ฉันจะไม่ขับกลับไปเบอร์ลิน
‪ทำไมล่ะ
‪ไม่ใช่กรการอะไรของคุณ
‪ฟังนะ
‪พาฉันไปเบอร์ลิน ไปหาแท็บเล็ตของฉัน
‪ฉันกับคู่หมั้นทำงานหนักมาหลายเดือน
‪โดยไม่ได้หยุดพัก ‪บางคืนก็นอนได้แค่สี่ชั่วโมง
‪ไม่ประหลาดใจเลยที่เธอไม่ยิ้ม ‪พอนึกถึงเขา
‪ถ้าไม่มีงานพรีเซนต์
‪บริษัทแอนิเมชันของเรา ‪ก็จะไม่ถูกพวกอเมริกันซื้อไป
‪คุณต้องการจะขายวิญญาณ ‪ให้กับบริษัทยักษ์ใหญ่เหรอ
‪- มันก็ไม่ใช่เป้าหมายในชีวิตฉันเหมือนกัน ‪- งั้นเป้าหมายคืออะไรล่ะ เป็นเจ้าหญิงเหรอ
‪วาดการ์ตูน
‪ก็วาดไปแล้วหยุดกวนฉันสักที
‪- คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชีวิตฉันเลย ‪- อาจรู้มากกว่าคุณก็ได้
‪จากที่ฉันเห็นนะ คุณควรดีใจ ‪ที่ฉันเอาแท็บเล็ตไป
‪นี่ยอมรับแล้วใช่มั้ยว่าขโมยมันไป
‪และขายมันไปแล้ว
‪ให้กับใคร
‪เดี๋ยวนะ ฉันว่าเขาชื่อ...
‪ไม่ใช่กงการอะไรของคุณ
‪คุณต้องไปเบอร์ลินและพาฉัน ‪ไปหาแท็บเล็ต
‪ไม่ไป
‪คุณต้องไป
‪เธอเสร็จแน่
‪คุณกะพริบตาก่อนแน่
‪นี่อยากจะแข่งจ้องกันจริงๆ เหรอ
‪ใช่น่ะสิ
‪เอาล่ะ ยัยแมวเหมียว
‪ฉันเอาชนะเธอตอนดื่มเหล้าไม่ได้
‪และฉันยังไม่รู้ว่าเธอซ่อน ‪แท็บเล็ตของฉันไว้ที่ไหน
‪แต่เธอเสร็จฉันแน่
‪มีกลยุทธ์ง่ายๆ
‪ในการเอาชนะทุกๆ การแข่งขันจ้องตากัน
‪ก็เกือบทุกการแข่งนะ
‪นี่คุณบ้ารึเปล่า
‪ฉันชนะแล้ว
‪ถึงได้ว่าคุณมีปัญหากับพวกผู้ชาย
‪ผู้ชายหน้าไหนก็คงหนีไปจากคุณ
‪โทรศัพท์
‪มันอยู่ตรงนั้น
‪คุณมีผู้ชายมาต่อแถวจีบรึไง
‪พวกเขากำลังโทรหาคุณผ่านโทรศัพท์บ้าน
‪ตลกตายละ แล้วคุณล่ะ ‪มีคนโทรหาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‪ตอนนี้ฉันรู้แล้ว
‪แฟนหนุ่มทิ้งคุณไป
‪อาจเป็นแฟนสาวก็ได้นะ
‪แฟนสาวทิ้งคุณไปเหรอ
‪ฉันไม่ได้เป็นเลสเบี้ยน
‪งั้นก็เป็นแฟนหนุ่ม
‪ฉันอาจมีคนรักหลายคนก็ได้
‪คุณนี่น่ารำคาญจริงๆ
‪คุณควรจะจัดการชีวิตรักของตัวเองให้ได้ ‪ก่อนจะมีลูก
‪รู้ได้ไงว่าฉันอยากมีลูก
‪ติ๊กต๊อกๆ
‪โทรศัพท์อยู่ไหนเนี่ย
‪ฉันว่ามันอยู่ตรงนั้น
‪นี่เหรอ
‪นายถูกแขวนไว้ที่นี่สักพักแล้วใช่มั้ยล่ะ
‪อยู่นั่นไง
‪ไม่นะ
‪โอเค
‪ศูนย์ หนึ่ง...
‪ศูนย์...
‪ไม่ใช่ ศูนย์ ห้า...
‪ศูนย์ ห้า...
‪บ้าเอ๊ย
‪ตั้งแต่มีมือถือ ฉันก็จำเบอร์ใครไม่ได้เลย
‪พวกนั้นต้มยาไอซ์กันที่นี่
‪ยาไอซ์เหรอ
‪เวรกรรม เขาตายแล้ว
‪ฉันไม่น่าวิ่งหนีจากแท่นแต่งงานเลย
‪- เข้าตู้เสื้อผ้า ‪- อะไรนะ
‪- เข้าตู้เสื้อผ้า ‪- เอาจริงเหรอ
‪- มีไอเดียที่ดีกว่านี้รึไง ‪- ตู้เสื้อผ้าก็ได้
‪มาเร็ว!
‪โอ๊ย!
‪เราขับไปไกลกว่านี้ไม่ได้แล้ว
‪ซอฟต์แวร์เจ๋งเหลือเกิน
‪มันต้องอยู่แถวๆ นี้
‪ฉันจะไปหาเธอคนเดียว
‪บ้ารึเปล่า ฉันไม่ใช่คนขับรถนะ ‪ฉันจะไปด้วย
‪ฉันไม่ต้องการเห็นหน้านายตอนนี้
‪รอก่อนสิ!
‪นายนอนกับคู่หมั้นฉัน!
‪- เลิกผลักฉันสักที ‪- ฉันจะผลักนายมากเท่าไหร่ก็ได้ที่ต้องการ
‪ให้ตายสิ รู้มั้ยว่าทำไมฉันถึงไม่ตอบใบเชิญ
‪เพราะโลเลอทิ้งฉันไป
‪แล้วเธอก็กลับไปเบอร์ลิน
‪รู้รึเปล่าว่าฉันรู้สึกยังไง
‪ฉันอยู่ในจุดที่ตกต่ำสุดๆ ตั้งหลายปี
‪เวลามีวิกฤตก็ควรจะมา ‪คุยกับเพื่อนสนิทสิ
‪ก็เพื่อนสนิทฉันเล่นขโมยผู้หญิงที่ฉันรักไปน่ะสิ!
‪เพื่อนสนิทที่แท้จริง ‪ไม่ทำแบบนั้นลับหลังฉันหรอก
‪เลิกผลักฉันได้แล้ว!
‪ฉันจะผลักนายมากเท่าไหร่ก็ได้ที่ต้องการ
‪เตรียมกรดซะ
‪ไปเอาไอ้หมอนั่น
‪อย่าทำไส้เลื่อนนะ ‪ฉันจ่ายค่าบำบัดอีกสี่อาทิตย์ไม่ไหว
‪ฉันบอกแกแล้วว่าแกเอาชนะ ‪สงครามการค้าไม่ได้หรอก
‪ไหนๆ ก็พูดแล้ว มุงโกยังอยู่ท้ายรถ ‪เราไปเอามันมาด้วยเลย
‪ฉันรู้ว่ามันยังไม่ตาย แต่ก็ไม่ใช่เหตุผลดีพอ ‪ที่จะไม่ใส่มันเข้าไปในน้ำกรด
‪หายไวๆ นะ
‪- ฉิบหายละ ‪- เมื่อกี้แกจามเหรอ
‪- ถ่วงเวลาให้ฉันหน่อย ‪- เวลาอะไร ยังไง
‪หวัดดีค่ะ
‪คุณมาทำอะไรในตู้เสื้อผ้าผม
‪ยากที่จะตอบคำถามนั้นด้วย "ใช่" หรือ "ไม่ใช่"
‪เมื่อกี้เป็นประโยคคำถามนะ
‪คุณเคยเป็นครูสอนภาษาเยอรมันเหรอคะ
‪ไม่ใช่ภาษาเยอรมัน แต่เป็น ‪พลเมืองศึกษาและการทหาร
‪มันถูกเลิกสอนตั้งแต่ปี 1989 แล้วล่ะ
‪ระบบทุนนิยมหมายความว่า ‪เราต้องเรียนรู้ไปทั้งชีวิต
‪จริง! มันสามารถเปลี่ยนให้คน ‪ต่อต้านโลกาภิวัตน์ได้เลยนะ
‪พูดถึงโลกาภิวัตน์...
‪ผมว่าได้เวลาบอกคุณแล้ว
‪ว่าผมมีปัญหาการควบคุมความโกรธ ‪ตั้งแต่กำแพงเบอร์ลินถูกทำลาย
‪ฉันจะโมโหมากเวลาโดนตอแหลใส่!
‪ก็เข้าใจได้ค่ะ
‪และผมก็มักจะใช้ความรุนแรง
‪นั่นไม่ดีเลยนะคะ ‪และมันก็ไม่ดีต่อหัวใจ
‪รีบออกไปจากที่นี่เร็ว!
‪อุโมงค์เก่า
‪มาเร็ว เร็วเข้า!
‪ขอมือหน่อย เราจะได้ไม่พลัดหลงกัน
‪นั่นจมูกฉัน
‪อ๋อเหรอ
‪คุณจับหูฉันอยู่
‪นั่นนมอึ๋มๆ ของฉัน
‪- "อึ๋ม" เป็นคำเหยียดเพศนะ ‪- อึ๋ม!
‪- เอาล่ะ เราไปซ้ายหรือขวาดี
‪- อึ๋ม! ‪- พวกมันไปทางนั้น!
‪- ไม่สำคัญล่ะ มาเร็ว! ‪- ตายละ!
‪ไปสู้กัน สหายของฉัน!
‪- ฆ่าผู้หญิงสองคนนั้นซะ! ‪- ขอพูดหน่อยนะว่า "พับผ่าสิ!"
‪ฉิบหายแล้ว!
‪หมอบลงเร็ว!
‪ลงไปในน้ำกันก่อนที่พวกนั้นจะลุกขึ้นมา
‪- มาเร็ว! ‪- ฉันว่ายน้ำไม่เป็น
‪- เอาจริงเหรอเนี่ย ‪- คิดว่าฉันกำลังล้อเล่นรึไง
‪มาเร็วแล้วเกาะฉันไว้!
‪มาเร็ว!
‪มาเร็ว ดาน่า!
‪ดาน่า
‪ดาน่า!
‪ให้ตายสิ!
‪ดาน่า เวรกรรม
‪ดาน่า
‪ทนไว้นะ ดาน่า
‪เราจะต้องรอด
‪พวก นี่นายชกโดนจมูกฉัน
‪นายก็เหวี่ยงโดนริมฝีปากฉัน
‪- สู้กันนี่เหนื่อยจริงๆ เลย ‪- นั่นสิ
‪โลเลอ
‪เดี๋ยวก่อน
‪เวรละ หมีมีเสียงโทรศัพท์
‪มัน... กินโลเลอเข้าไปหรอ
‪นายดูหนังแย่ๆ มากเกินไปนะ
‪โลเลอทำโทรศัพท์หาย ‪แล้วหมีก็กินมันเข้าไป
‪มันดูไม่ตื่นเต้นเลยนะ ไป! หนีเร็ว!
‪โอ้ พระเจ้า!
‪ให้ตายสิ!
‪- วิ่งต่อเร็ว! ‪- ฉิบหาย
‪แย่ละ!
‪หลับเถิด...
‪หลับเถิดหนอ เจ้าหมี
‪- นายทำอะไร ‪- ร้องเพลงไง ร้องตามเร็ว
‪แม่ของเจ้าเป็นแกะที่แสนดี...
‪ผิดแล้ว
‪แม่หมีจะเป็นแกะได้ไง
‪เลิกทำตัวฉลาดแล้วร้องตามเร็ว
‪หลับเถิดหนอ เจ้าหมี
‪แม่ของเจ้าเป็นแกะที่แสนดี
‪พ่อของเจ้าเป็นอูฐชื่ออัศนีย์
‪แต่นั่นเป็นความผิดของเจ้าหมีหรือนี่
‪หลับเถิดหนอ เจ้าหมี
‪เราเป็นทีมที่ดีเนอะ
‪ใช่
‪- ดูเหมือนจะเป็นงั้น ‪- ใช่
‪เวรกรรม!
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันตากเสื้อผ้าให้แห้ง
‪มีคนทิ้งผ้าเช็ดตัวไว้ที่นี่
‪ทำไมพ่อแม่คุณถึงไม่สอนให้ว่ายน้ำ
‪พวกเขามีอย่างอื่นที่ต้องทำ
‪เหรอ เช่นอะไร
‪เข้าใจละ
‪ไม่ใช่กงการอะไรของฉัน
‪คุณก็โอเคนะสำหรับหญิงแก่ ‪ที่มีตีนกาจากความเครียด
‪ขอบใจ คุณก็พอใช้ได้
‪สำหรับหญิงสาวที่มีสิวขึ้นเต็มก้น
‪- ทางนั้น ‪- รู้แล้วว่าทำไมฉันถึงอาศัยอยู่ในเมือง
‪- ให้ตายสิ ‪- ไปเร็ว!
‪- ก็ได้! ‪- ไปสิ!
‪แม่งเอ๊ย!
‪เข่าฉัน
‪ฉันว่าฉันเป็นโรคข้อเสื่อม
‪ไปเร็ว!
‪หวัดดี โลเลอ
‪โลเลอ สัญญาณคุณแย่มากเลยนะ
‪โลเลอ ฮัลโหล ฮาร์ตอยู่กับคุณรึเปล่า
‪- เข่าฉัน ‪- หมีเป็นไงบ้าง
‪- มันคุยโทรศัพท์อยู่ ‪- อะไรนะ
‪เกิดอะไรแย่ๆ อีกแล้วเหรอ
‪ก็ขึ้นอยู่กับว่า ‪คุณคิดยังไงกับการเปลือยกาย
‪ไม่นะ เสื้อผ้าของฉัน!
‪ไม่ตลกเลย!
‪ให้ตายสิ
‪บ้าจริง
‪ฉันมีอะไรจะบอก
‪อาไค
‪เขาทำไมเหรอ
‪เขาเป็นคนที่ฉันรักที่สุด
‪เป็นภรรยาของผมนะ
‪ตอนนั้นเขาอยากมีลูกสี่คน
‪"ตอนนั้น" เหรอ
‪วันหนึ่งตอนบ่ายวันอาทิตย์ ‪เขาขับมอเตอร์ไซค์
‪ไปซื้อบุหรี่
‪เขาเสียการควบคุม
‪เขาตายเหรอ
‪เปล่า เป็นแบบนั้นคงจะดีซะกว่า
‪อัมพาตครึ่งล่างตั้งแต่คอลงไป
‪และเขาก็มักบอกกับฉันเสมอว่า...
‪เขาทนอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว ‪ฉันก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน
‪คุณเข้าใจรึเปล่า ฉันถึงได้...
‪เล่นยาบางครั้งบางคราว
‪ฉันเข้าใจ
‪พระเจ้า คุณไม่เข้าใจอะไรหรอก
‪คุณอยากแต่งงานกับผู้ชายคนหนึ่ง ‪แต่กลับอมยิ้มพอพูดถึงผู้ชายอีกคน
‪ถ้าคุณเลือกไม่ถูก ‪ก็แปลว่าไม่ได้รักสักคนเลย เชื่อฉันสิ
‪สักคนเลย
‪ฉันโง่เกินไปสำหรับความรัก
‪การบังคับแต่งงานควรจะถูก ‪บังคับใช้กับคนอย่างฉัน
‪อย่างน้อยก็ไม่ต้องตัดสินใจเลือก
‪ดาน่า! รอเดี๋ยว
‪- ตอนนี้ใครอยู่กับอาไค ‪- ฉันนี่ไงที่ควรจะอยู่
‪งั้นคุณจะไปเบอร์ลินอีกครั้งใช่มั้ย
‪พวกเขามีเสื้อผ้าของเรา!
‪เราคงละเมิดกฎการอาบน้ำ ‪หรืออะไรสักอย่าง
‪รกในครรภ์เอ๋ย
‪พวกนั้นทำอะไรน่ะ
‪พวกเขาทำให้ฉันกลัว
‪เอาเพลงนั้นไปวางขายเป็น ‪ยาคุมกำเนิดได้เลยนะ
‪ฉันจำกลิ่นนั้นได้
‪มันคือ...
‪โลเลอ!
‪เฮรัลด์
‪โลเลอ ดีจังที่ได้เจอเธอ!
‪นี่ใครเหรอ
‪บางส่วนของคำตอบอาจทำให้คุณ ‪ไม่สบายใจ
‪ฉันไม่ได้บ้านะ
‪- ฉันมีบุคลิกที่มั่นคง ‪- แหงละ งั้นฉันก็เป็นนายแบบกางเกงใน
‪นายเสร็จฉันแน่ นายต้องชดใช้
‪ฉันจะฆ่านาย!
‪เราได้เจอกันอีกแน่
‪- โลเลอเป็นยัยแรด ‪- เฮรัลด์!
‪เฮรัลด์!
‪ตอนนี้ฉันเป็นคนละคนแล้ว
‪ขอเป็นแค่คนก็ดีถมแล้ว
‪ผ่านมาหลายปี ‪ฉันได้พบกับชุมชนที่น่าทึ่งนี้
‪ที่ได้ช่วยรักษาจิตวิญญาณของฉัน
‪ไม่ว่านี่จะเป็นลัทธิชีเปลือยแบบไหนก็ตาม
‪ในเมื่อพวกเขาสามารถช่วยเหลือ ‪คนโรคจิตอย่างเฮรัลด์ได้
‪พวกเขาก็สมควรได้รับรางวัลเกียรติยศ
‪ฉันดีใจนะ เฮรัลด์ ‪ที่ชุมชนอันน่าทึ่งนี้...
‪ทำให้นายหายดี
‪แต่เราต้องการเสื้อผ้า ‪และโทรศัพท์มือถือ
‪เราใช้ชีวิตโดยไม่มีโทรศัพท์
‪เนี่ยนะเหรอการใช้ชีวิต
‪ที่นี่เรามีความรักแบบอิสระด้วย
‪นั่นน่าจะดีสำหรับคุณนะ ‪มันคงช่วยแก้ปัญหาเรื่องผู้ชายของคุณได้
‪- เธอมีผู้ชายสองคนอีกแล้วเหรอ ‪- แล้วไง ก็เกิดขึ้นได้กับทุกคน
‪- ไม่ มันไม่เกิดหรอก ‪- ไม่เกิดเหรอ
‪ไม่เกิดน่ะสิ
‪มีหน้าใหม่ๆ มาด้วย
‪นี่เฮลีน
‪นักบำบัดจิตวิญญาณของเรา
‪มาที่กระโจมแห่งการฟื้นฟูด้วยกันสิ
‪เข้าร่วมพิธี
‪ใช่!
‪มาสิจ๊ะ
‪หลับตาลง
‪ปล่อยให้ลมหายใจปลุกโยนีและศิวลึงค์
‪นำมือของคู่ของคุณ
‪มาวางไว้ที่ท้อง
‪ฉันไม่ทำ
‪เอามือคุณมาวางไว้ที่ท้องฉันและเงียบซะ
‪รู้สึกถึงศิวลึงค์ที่กำลังโด่ขึ้น
‪รู้สึกถึงโยนีที่กำลังเปิดออก ‪และได้รับกลิ่นกายของเธอเป็นของขวัญ
‪แต่อย่าแตะริดสีดวงของฉันนะ
‪คุณน่าจะปล่อยให้ฉันตายๆ ไปซะ
‪ครางเหมือนคนอื่นไปเถอะน่า
‪เชื่อฉันสิ
‪ฉันเกือบจะกลายเป็นฉันคนเดิมอีกครั้ง
‪ใช่
‪สูดกลิ่นธูปเข้าไปลึกๆ
‪คราวนี้แสดงให้ฉันเห็น...
‪ว่าคุณรู้สึกปลุกเร้าอารมณ์ขนาดไหน
‪โอ้ ใช่เลย...
‪โอ๊ย นี่มาแนวเอสเอ็มอีกแล้วเหรอ
‪พวกเขาขัดจังหวะการมีเพศสัมพันธ์ของเรา ‪ตามพวกเขาไปเร็ว!
‪เพื่อการมีเพศสัมพันธ์ของเรา!
‪พวกนั้นดูเหมือนพวกสังเวยมนุษย์เลย
‪ไล่ตามไปและจับพวกเขาไว้!
‪ฉันกำลังเห็นภาพหลอน
‪- ฉันมีแผน ‪- จริงเหรอ
‪เอานี่ไป
‪- กระโจม! ไปรักษากระโจมของเราเร็ว! ‪- ไปเร็ว!
‪ดับไฟ!
‪มันกำลังไหม้
‪- ไม่นะ ‪- กระโจมของเรา
‪ไม่นะ พวกเธอทำลายมัน
‪สเวน นายกำลังใช้ชีวิตเหมือน ‪วัยรุ่นอายุ 20
‪ในร่างของคนอายุ 50 ปี
‪มันคือช่วงวิกฤติวัยกลางคนชัดๆ
‪ถ้านายไม่พยายามหาวิธีการจัดการกับชีวิต ‪นายก็จะไม่มีวันมีความสุข
‪- นายแค่พูดแบบนี้เพราะนายต้องการโลเลอ ‪- ใช่ นั่นด้วย
‪แต่หลักๆ เพราะว่าฉันเป็นเพื่อนนาย
‪"เคย" เป็นเพื่อน
‪ฉันต้องไปฟื้นฟูร่างกาย
‪นายมีปัญหาอื่นที่หนักกว่านั้นนะ
‪โลเลอ
‪ใช่ เรื่องนั้นด้วย
‪- แต่นายฟังบ้างรึเปล่าเนี่ย ‪- โลเลออยู่นั่น
‪- มาเร็ว! อย่ายอมแพ้นะ ดาน่า ‪- เวรกรรม
‪- ช่วยฉันที ‪- มาเร็ว
‪รีบฟื้นฟูร่างกายและไปเร็ว
‪ไปสิ
‪หวัดดีค่ะ
‪ไม่มีคน เยี่ยมเลย
‪ต้องบอกเลยว่า เมื่อเช้านี้ ‪คุณวิ่งได้ไม่เร็วเท่านี้เลย
‪สถานการณ์เคร่งเครียดช่วย ‪ปลดปล่อยพลังงานเยอะเลย
‪พักกันสักแป๊บแล้วค่อยไปหา ‪อาไคที่เบอร์ลินกัน
‪คุณหูหนวกเหรอ
‪- ให้ฉันช่วยคุณเถอะนะ ‪- คุณไม่อยากช่วยฉันหรอก
‪ฉันผสมยาเข้าไปในเหล้าของคุณ
‪คุณถึงได้เห็นภาพหลอนพวกนี้ไง
‪คุณทำอะไรลงไปนะ
‪ใช่แล้ว คุณเป็นแบบนั้นเพราะคุณเมายา
‪นั่นเป็นเหตุผลเดียวที่ฉันพาคุณมาด้วย
‪แต่...
‪คุณกำลังทำลายชีวิตฉัน!
‪มีชีวิตอยู่ก็ดีถมแล้ว!
‪ใช่สิ ไปเลย!
‪ไปให้พ้นเลย!
‪- โลเลอ ‪- โลเลอ
‪โอ้ พระเจ้า
‪- เปลือยเหรอ ‪- กึ่งเปลือยต่างหาก
‪พวกนายมาทำอะไรที่นี่ เปลือยเหรอ
‪กึ่งเปลือยต่างหาก
‪- เราต้องการการตัดสินใจขั้นเด็ดขาด ‪- ใช่
‪ก็ได้ พวกนายสมควรได้รับมัน
‪ตัดสินใจว่าไง
‪ฉันไม่ต้องการความโกลาหลมากกว่านี้ในชีวิต
‪แต่บางส่วนของฉันก็ยังอยากเป็น ‪อย่างที่เคยเป็น ฉันเพิ่งคิดได้วันนี้
‪โลเลอ ฟังนะ
‪เราจะไม่กดดันกันว่าต้องมีลูก
‪เราจะขายบริษัทและไปท่องเที่ยวรอบโลกกัน
‪- อะไรนะ ‪- อะไรนะ
‪ใช่แล้ว ฉันทนเรื่องบ้าๆ นี่ต่อไปไม่ไหวแล้ว
‪เหตุการณ์วันนี้ทำเอาฉันน่วมไปหมด
‪บางส่วนของฉันก็ไม่ได้เป็น ‪ผู้หญิงคนเดิมอีกต่อไป
‪ฉันต้องการที่จะโตขึ้น
‪โลเลอ
‪ฉันต้องการจะลงหลักปักฐาน
‪เราไปรับเลี้ยงลูกบุญธรรม ‪และมาเป็นครอบครัวกัน
‪- อะไรนะ ‪- อะไรนะ
‪ฉันไม่อยากเครียดอีกแล้ว
‪เหตุการณ์วันนี้ก็ทำเอาฉันน่วมเหมือนกัน
‪- ก็ได้... ‪- แล้วไง
‪แล้วไงต่อ
‪ฉันขอโทษ ฉันต้องการเวลามากกว่านี้
‪บ้าจริง
‪ยินดีต้อนรับสู่เทศกาลแห่งทางตัน
‪ยินดีต้อนรับสู่โลเลอ‪ ‪ฮอลซ์มันน์
‪แต่ละคนต่างมีเส้นทาง
‪ที่จะไปสู่ความสุข
‪แต่ป้ายนำทางไปสู่ความสุขของฉัน ‪มันห่วยเหลือเกิน
‪ร้องไห้ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น
‪ไปกันเร็ว!
‪เขามักพูดว่าเขาอยากตาย
‪ในที่สุดฉันก็ยอม
‪ฉันไม่ต้องการให้เขาทนทรมานต่อไป
‪ฉันเลยให้ยาเขาไปหลายชนิด
‪จากนั้นก็รอ
‪เขาหลับตาลง...
‪และก็เข้าสู่อาการโคม่า
‪เขาไม่ตายเหรอ
‪มันเป็นความผิดของฉัน
‪มันไม่ใช่ความผิดของคุณ
‪ใช่สิ ฉันทำไม่สำเร็จ
‪ฉันบอกเขาว่าฉันจะทำ ฉันให้สัญญาไป
‪ฉันไม่กล้าแม้แต่จะไปที่โรงพยาบาล
‪เพราะคุณรักเขา
‪เราไปหาเขาด้วยกันดีมั้ย
‪ฉันอยากไปด้วย
‪เราต้องไปเอาแท็บเล็ตของคุณก่อน
‪ถ้าอยากได้แท็บเล็ตคืน ‪ก็ต้องไปหาโรส
‪คืออะไร ชื่อบาร์เหรอ
‪ไม่ใช่ เป็นผู้หญิงที่คุณไม่อยากรู้จัก
‪เธอเป็นเจ้าของคลับ ‪และแลกยากับของที่ถูกขโมยมา
‪ฉันติดหนี้เธอตอนที่หายาไปให้อาไค
‪คิดว่าเธอจะยอมคืนแท็บเล็ตให้ฉันรึเปล่า
‪ถ้าเธอรู้ว่าคุณต้องการมัน
‪คุณก็จะต้องจ่ายเงินสดอย่างน้อย 10,000 ยูโร
‪ฉันหาเงินเยอะขนาดนั้นไม่ได้เร็วๆ นี้หรอก
‪งั้นเธอก็ไม่คืนแท็บเล็ตให้คุณหรอก
‪ถ้าอย่างนั้นเราก็เหลือแค่ทางเลือกเดียว
‪เราจะแอบเข้าไป
‪นี่เป็นด้านบ้าบิ่นของคุณเหรอ ‪แล้วคิดจะแอบเข้าไปยังไง
‪ก่อนอื่นเราต้องเปิดประตูเข้าไปให้ได้
‪จากนั้นก็เข้าไปที่ช่องบันได
‪เราขึ้นมาอยู่บนนี้ได้ไง
‪ก็ด้วยกระไดนั่นไง
‪โอ้ พระเจ้า ไม่นะ ฉันกลัวความสูง
‪ไหนบอกว่าอาไคขอคุณแต่งงาน ‪บนยอดปราสาท
‪ถ้าอยู่ในอ้อมแขนเขาฉันก็ไม่กลัว
‪เดี๋ยวฉันจัดการเอง
‪ฉันจะหาทางเข้าทางอื่นให้คุณ
‪เปิดสิ!
‪ทันทีที่ฉันปิดสัญญาณเตือนภัย ‪คุณก็น่าจะเข้ามาได้ทางประตูหลัง
‪(รหัสผิด)
‪เพื่อเข้าไปในออฟฟิศของโรส ‪เราต้องขึ้นไปชั้นบน
‪- ก่อนหน้านั้น เราต้องผ่านมินซ์จอมสับไปให้ได้ ‪- มินซ์จอมสับเหรอ
‪- คนคุมประตูหน้าคลับน่ะ ‪- ทำไมต้อง "จอมสับ" ด้วย
‪- ถ้าคุณทำให้เขารำคาญ เขาจะสับ... ‪- เข้าใจแล้ว
‪มินซ์จอมสับ
‪จากนั้นเราก็ต้องผ่านเคบับไปให้ได้
‪เขาจะขยี้คนที่เขาเกลียด ‪จนกลายเป็นเคบับเหรอ
‪เปล่า เขาแค่ชอบกินเคบับ
‪ถ้าเราจะเล็ดรอดผ่านเขาไปได้ ‪คุณต้องโยนกระป๋องใส่หัวเขา
‪จะบ้าเหรอ
‪ถ้าซ่อนตัวข้างหลังม่าน
‪เขาจะคิดว่าคุณวิ่งไปในห้องโถง ‪และจะวิ่งตามคุณไป
‪- เชื่อฉันสิ ‪- แล้วฉันจะไปหากระป๋องจากไหน
‪มีอยู่ข้างคุณหนึ่งกระป๋อง
‪นั่นไง
‪มินซ์ มาช่วยฉันหน่อย
‪กำลังไป
‪จ๊ะเอ๋!
‪ไปปรับปรุงอารมณ์ขันด้วยนะ
‪รู้ได้ไงว่าแผนใช้กระป๋องจะได้ผล
‪ไม่รู้หรอก
‪มีโอกาสครึ่งๆ นะแหละ
‪ชักไม่แน่ใจละว่าฉันชอบด้านบ้าบิ่นของคุณรึเปล่า
‪ชอบอยู่แล้ว
‪- คราวนี้ก็ไปเอาแท็บเล็ตกัน ‪- ใช่
‪ไปดูตรงนั้น ฉันจะดูแถวนี้
‪ไปซ่อนใต้โต๊ะ
‪- โต๊ะ โอเค ‪- ใช่แล้ว
‪อะไรกันเนี่ย
‪โรซาลี
‪อะไรเนี่ย รู้จักหล่อนด้วยเหรอ
‪- ไง ‪- ไง
‪- ว่าไง เธอคือเลสเบี้ยนคนนั้นรึเปล่า ‪- ฮาร์ต!
‪ระวังหน่อย ยัยบ้า
‪บางทีเขาอาจต้องการผู้หญิงจริงๆ
‪- ห้ามบีบก้นฉันนะ ‪- ฉันไม่กล้าทำหรอก
‪- มานี่มา ‪- หา
‪- มานี่เหอะน่า ‪- อะไร
‪พวกคุณจูบกันเหรอ
‪ยัยนี้จูบไม่ค่อยเก่งน่ะ
‪ก็พอนึกภาพออก
‪นี่เธอเป็นพวกค้ายาเหรอ โรซาลี
‪ใช่ เธอไม่เคยคิดละสิ ‪ว่าฉันจะสามารถสร้างเนื้อสร้างตัวได้
‪ทำไมไม่ไปเป็นนักแสดงอีกล่ะ
‪ไม่อยากจะเชื่อ
‪- ทำไมถึงไม่เคยโทรมา ‪- ทำไมฉันต้องเป็นฝ่ายโทร ทำไมเธอไม่โทรล่ะ
‪ก็ได้ ตอนนั้นทุกอย่างมัน...
‪กะทันหัน
‪- ถูกมั้ย ยัยบ้านนอก ‪- ใช่แล้ว ยัยเลสเบี้ยน
‪ก็ได้ แล้วทุกอย่างเป็นไงบ้าง
‪มีเรื่องพวกผู้ชายน่ากลัวๆ อีกรึเปล่า
‪ทำไมถึงคิดว่ามี
‪เมื่อก่อนฉันมักจะถูกปลุกด้วยเสียงไอ้จ้อน
‪แหม ขี้หงุดหงิดจริงนะ
‪เธอเก่งขึ้นนี่
‪นี่ไม่ใช่เธอ
‪นี่ก็ไม่ใช่
‪ไม่ใช่
‪ไม่...
‪ใช่แล้ว
‪ในที่สุดก็เจอ
‪ถ้าผู้หญิงสองคนนั้นบอกตำรวจ ‪ว่าเราทำอะไรละก็...
‪เราจบเห่แน่
‪จบเห่ทุกอย่าง
‪แกบ้าไปแล้ว ใครจะไปข่มขืนแกในคุก
‪เงียบไปซะ
‪ประกาศจับ คาร์ลอตตา ฮอลซ์มันน์
‪เธออาศัยอยู่ที่ถนนเทอเทแบร์กสามเอ ‪ในเบอร์ลิน
‪เจอตัวแล้ว
‪ฉันต้องใช้เวลา 15 ปีกว่าจะพบกับความสงบ
‪แม่งตั้ง 15 ปีอันแสนเจ็บปวด
‪แล้วเธอก็โผล่หัวมาอีกครั้ง!
‪โลเลอ!
‪- ขับเร็วขึ้นอีก! ‪- รู้แล้ว แม่
‪ขับเร็วที่สุดที่จะทำได้แล้วเนี่ย
‪ขับเร็วกว่านี้อีก!
‪ฉันแก่เกินไปสำหรับเรื่องพวกนี้แล้ว
‪เราจะได้เจอกันอีกใช่มั้ย
‪ก็ไม่เสียหายอะไร
‪เอามือมา
‪โอเค ไว้โทรหานะ
‪- ก็ได้ ‪- งั้นเราจะ...
‪ทำให้ดีกว่านี้
‪ดีละ
‪เธอยังจูบไม่เก่งเหมือนเดิม
‪เฮ่!
‪ฉันทนดูไม่ไหวละ
‪รีบๆ กอดให้มันจบๆ สักที
‪เอาล่ะ ไสหัวไปได้แล้ว
‪ดูแลตัวเองด้วยนะ
‪เต้นมั้ย
‪ไม่เอา
‪ไปทำงานพรีเซนต์งี่เง่าของคุณให้เสร็จก่อน
‪- เต้นนิดเดียว... ‪- ไม่!
‪ยินดีด้วย
‪- คราวนี้ก็ไปขายวิญญาณให้ฮอลลีวูดได้แล้ว ‪- อืม
‪ตอนสิบโมงเช้า
‪อย่ากระตือรือร้นนักสิ
‪ฉันไม่ต้องการความกดดันนั่นอีกแล้ว
‪ฉันอยากวาดการ์ตูนอีกครั้ง ‪อยากทำงานน้อยลงและใช้ชีวิตให้มากขึ้น
‪และไม่อยากมีเซ็กซ์ทุกครั้งที่ไข่ตก
‪เพื่อจะได้มีลูก
‪- อะไร ‪- ฉันไม่ต้องการฟังเรื่องบนเตียงของคุณ
‪เรื่องบนเตียงของฉันไม่ใช่กงการอะไรของคุณ
‪งั้นคุณจะทิ้งคู่หมั้นแล้วเลือกสเวนเหรอ
‪ใช่
‪ไม่ ฉัน...
‪ไม่รู้สิ
‪วิธีคิดของคุณมันผิด
‪- จริงเหรอ ‪- ฉันหมายถึง...
‪ลืมเรื่องผู้ชายไปซะ ‪คุณต้องฝึกมีความสุขตามลำพังให้ได้ก่อน
‪แต่ฉันอายุ 38 แล้วนะ
‪ถึงตอนนั้นก็คงมีลูกไม่ได้อีกแล้ว
‪ฉันต้องการมีลูกกับอาไคคนเดียว ‪ทุกอย่างจบแล้วสำหรับฉัน
‪เราไปหาเขาที่โรงพยาบาลกันมั้ย
‪- มันสายเกินไปแล้ว ‪- สายเกินไปอะไร
‪นี่ตีสองแล้วนะ
‪ก็จริง
‪ไปเต้นกันเถอะ
‪เอาสิ
‪ว่าไง
‪เขากลับมาจากฮาร์ซแล้วเหมือนกัน
‪แต่ตอนนี้เราจะไปหาอาไคกัน
‪ฉันจะขับไปที่นั่นคนเดียว
‪ไม่ ห้ามไปคนเดียว
‪ที่ไหน
‪ที่ที่เขาขอฉันแต่งงาน
‪ไปที่ปราสาท
‪ฉันก็รักคุณเหมือนกัน
‪ฉันจะไปอยู่กับอาไค ตลอดกาล
‪ก้นฉันพังเหมือนเข่าเลย
‪- ฉันต้องทาครีมที่ก้น ‪- ฟังดูแปลกชะมัด
‪- โลเลอ ‪- โลเลอ
‪โอ้ ตายจริง
‪- โลเลอ ‪- เธอโอเครึเปล่า
‪อืม ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪โลเลอ เธอจะทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่ได้
‪ฉันรู้
‪ฉันรู้ว่าฉันต้องเลือก
‪ใช่
‪แต่ถ้าฉันเลือก ฉันก็จะเสียคนหนึ่งไป
‪ถ้าฉันตาย ฉันก็จะตายคนเดียว
‪มันเป็นความผิดของฉัน
‪ฉันจะไปอยู่กับอาไค ตลอดกาล
‪โลเลอ
‪ยังอยู่มั้ย
‪เธอไปที่ปราสาท
‪บุกเลย!
‪- ฉันจะไม่ไล่ตามเธอไปอีกแล้ว ‪- ฉันด้วย
‪- เธอมันบ้า ‪- ฉันจะไม่ทำให้ตัวเองขายหน้าอีกต่อไป
‪นี่เป็นเรื่องล้อเล่นใช่มั้ย
‪เหลือเชื่อเลย
‪- แม่งเอ๊ย ‪- แม่งเอ๊ย
‪สูงประมาณ 190 เซนติเมตร
‪ฉันหน้าเหมือนไรอัน กอสลิง
‪- คนชอบเรียกฉันว่าไรอัน กอสลิง ‪- ฉันขอ...
‪คุณชื่ออะไรนะ
‪- แป๊บเดียวเอง ‪- ชาเย็ทเหรอ ดีจัง เป็นชื่ออเมริกันพื้นเมือง
‪ให้ตายสิ ขอบคุณ
‪เร็วดีนี่
‪- ยัยบ้านนอก ‪- ฉันต้องการให้เธอช่วย
‪ขอทายนะ นี่เกี่ยวกับเธอและผู้ชายของเธอ
‪ไม่ได้เกี่ยวกับฉัน
‪ถือเป็นเรื่องใหม่เลยนะนี่
‪นี่เกี่ยวกับดาน่า
‪ฉันฟังอยู่
‪นั่นไง
‪- โลเลอ ‪- โลเลอ
‪เรามีสิทธิ์ที่จะได้รับคำตอบ
‪- เดี๋ยวนี้! ‪- ใช่
‪พวกนายจะได้คำตอบในนั้น
‪เข้าไปเร็ว โทษทีค่ะ
‪พวกนายจะได้คำตอบในนั้น ไปเร็ว
‪- ยัยนั่นอยู่ไหน ‪- เราจะจัดการมัน
‪ฉันจะฆ่ามันซะ!
‪ตามฉันมา!
‪ทุกคน!
‪ฉันใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปไม่ได้
‪นั่นหมายความว่าไงสำหรับพวกเรา
‪ฮาร์ต ฉันรักนายจริงๆ นะ
‪แต่ไม่ใช่ในทางที่ถูกต้อง
‪นายเป็นผู้ชายที่เหมาะ ‪กับการสร้างครอบครัว แต่ฉัน...
‪ส่วนพวกเรา...
‪เราพยายามมาหลายครั้งแล้ว
‪หลายครั้งจริงๆ
‪และถ้าป่านนี้มันยังไปไม่รอด...
‪ถ้าฉันอยากมีลูก ‪ฉันก็อยากมีกับคนที่ใช่
‪และตอนนี้ฉันก็จะเสียเพื่อนไปด้วย
‪นี่คงเป็นจังหวะที่ดีที่จะพูดว่า ‪"ไม่หรอก โลเลอ เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่"
‪คือว่า...
‪เฮ่ย หล่อนอยู่นั่น!
‪- ตามไปเร็ว! ‪- เร็วเข้า!
‪- โรซาลี ‪- ไม่ใช่ นี่ศาห์รุข
‪- ถ้าคุณอยากพูดเรื่องขึ้นค่า... ‪- ใช่แล้ว
‪แต่คราวนี้เกี่ยวกับการขึ้นค่าจ้างให้คุณ
‪- พวกอเมริกันมาถึงแล้ว ‪- โอ้ พระเจ้า
‪- พวกเขามีขอเสนอที่เยี่ยมมาก ‪- เยี่ยมขนาดไหน
‪เยี่ยมสุดๆ ไปเลย
‪พวกเขากำลังเสนอเงินให้คุณสิบล้าน ‪เพื่อซื้อหุ้นบริษัทคุณ
‪- ไม่ใช่รูปีนะ เป็นยูโร ‪- สิบเหรอ
‪ใช่แล้ว สิบ!
‪ในที่สุดคุณก็จะได้ทำในสิ่งที่ต้องการ
‪เช่นวาดการ์ตูนพิลึกๆ ‪ที่ไม่มีใครอยากจะซื้อ
‪คราวนี้คุณจะสามารถทำแบบนั้นได้แล้ว
‪แต่ต้องรีบหน่อยนะ
‪พวกเขาอยู่ที่บ้านคุณ ‪และต้องการเจอคุณเป็นการส่วนตัว
‪พวกเขาบอกว่าจะบินกลับ ‪เที่ยวบินต่อไปถ้าคุณไม่รีบมา
‪โลเลอ คุณห้ามทำพังนะ
‪สิบ...
‪พระเจ้า ฉันก็จะไม่ต้องกังวลอีกต่อไป
‪ทุกปัญหาก็จะหมดไป
‪ช่างหัวฮอลลีวูด
‪แต่...
‪- เฮ่ ‪- เฮ่
‪นึกว่าพวกนายไม่อยากเห็นหน้าฉันอีก
‪เราว่าถึงเวลาที่จะบอกเธอ...
‪ว่าเรา...
‪ยังเป็นเพื่อนกันอยู่
‪ฉันรักพวกนาย
‪- ฉันก็รักเธอ ‪- ฉันก็รักเธอ
‪ฉันรักพวกนายจัง
‪บอกมา เรามาทำอะไรที่นี่
‪ช่วยชีวิตคน
‪โอ้ ไม่นะ
‪- ให้ตายสิ ‪- เธออยู่ไหน
‪อยู่นั่นไง
‪- หล่อนอยู่นั่น! ‪- อยู่ไหน
‪- หยุดพวกเขาที ‪- ได้สิ
‪โลเลอ
‪- ประตูรั้ว ‪- ประตูรั้ว
‪ทางนี้! ตรงนี้!
‪ทางนี้!
‪ดาน่า!
‪- รู้มั้ยว่าตอนนี้เราต้องการอะไร ‪- อะไร
‪กุญแจ
‪ตายละ
‪สเวนเหรอ
‪เฮรัลด์เหรอ
‪ไปตายซะ!
‪- เปิดรั้วเดี๋ยวนี้! ‪- ไม่!
‪พังกำแพงนี่เร็ว!
‪ดาน่า!
‪ฉันไม่เคยบอกว่าอาไคยังมีชีวิตอยู่
‪ไม่
‪หัวใจเขาอ่อนแกเกินไป
‪- มันไม่ใช่ความผิดของคุณ ‪- ใช่สิ
‪ฉันให้ยาพวกนั้นกับเขา
‪เพราะคุณรักเขายังไงล่ะ
‪รักมากเกินไป
‪ไม่มีคำว่า "มากเกินไป" สำหรับความรักหรอก
‪ถ้าฉันกระโดด ฉันก็ไม่ต้องมีความรักอีกแล้ว
‪- ก็จริง ‪- ห้ามพูดว่า "แต่"
‪แต่...
‪คนเราก็มีความกล้าพอที่จะ ‪ใช้ชีวิตใหม่ได้
‪ยังไง
‪คุณต้องมีเพื่อนเพื่อช่วยคุณ
‪และคุณอยากเป็นเพื่อนคนนั้นเหรอ
‪ฉันหมายถึงคุณ
‪อะไรนะ
‪หลีกไปซะ
‪บุก!
‪มีแค่มือสมัครเล่นเท่านั้นที่ยอมแพ้
‪มาช่วยฉันจัดระเบียบชีวิตฉันหน่อยมั้ย
‪ลุยต่อ!
‪ฉันมีการบริการภาคพื้น
‪ก็ได้
‪เอาสิ
‪คุณทำลายกระโจมแห่งการฟื้นฟูของเรา
‪เพราะคุณสองคน ผมเลยต้องไปหาหมอปัสสาวะ
‪เธอทำทุกอย่างเจ๊งหมด
‪โอ้ พระเจ้า!
‪- ยื่นอีกมือมาให้ฉัน ‪- ฉันทำไม่ได้
‪- มีแค่มือสมัครเล่นเท่านั้นที่ยอมแพ้ ‪- นั่นเป็นคำพูดที่งี่เง่า
‪คุณต้องการเพื่อน ก็มีแล้วนี่ไง
‪ยื่นอีกมือมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!
‪มาเร็ว
‪มานี่ มาเร็ว
‪โอ้ พระเจ้า
‪ตายละ
‪เกลียดจังเวลาคุณพูดแบบนั้น เกลียดจริงๆ
‪หยุดนะ!
‪- คุณผ่านผมไปไม่ได้หรอก ‪- ได้เวลาใช้ความรุนแรงแล้ว
‪- ไปให้พ้น! ‪- ไม่นะ
‪ได้เวลาที่ฮีโร่ต้องออกโรงแล้ว
‪โรซาลี
‪ฉันยังเมายาอยู่เลย
‪ฉันว่าฉันก็ด้วยนะ
‪ฉันยอมรับก็ได้
‪เจ้ากระต่ายมหัศจรรย์มาจากจินตนาการของฉัน
‪แต่ก็ไม่ใช่ความผิดของฉันถ้า ‪เหตุการณ์มันบานปลาย
‪ฉันเคยคิดว่าขนาดตัวมันไม่ได้สำคัญอะไร
‪ผมมีเอกสารที่ต้องกรอกตรึมเลย
‪อยากลองเข้าร่วมลัทธิตันตระกับฉันมั้ย
‪ฉันอยากลองตันตระนะ
‪ผมขอร่วมด้วยได้มั้ย
‪แม่ครับ ผมไปด้วย
‪สิบเจ็ดปีที่ผ่านมา ‪เธออยู่โดยไม่มีฉันได้ไงเนี่ย
‪มีสิ่งหนึ่งที่ดีกว่าการมีเพื่อน
‪อะไรเหรอ
‪การมีเพื่อนสองคนไง
‪มานี่มา
‪ถ้ามันจำเป็น...
‪มานี่สิ ยัยอ้วน
‪- ไม่จริง โรซาลีเหรอ ‪- โรซาลีเหรอ
‪ว่าไง
‪ห้ามบีบก้นฉันนะ!
‪มันแน่อยู่แล้ว!
‪ดูสิ เจ้าหน้าที่ช่วยชีวิตมาถึงแล้ว
‪ไหนขอดูหน่อย
‪กระโดดลงคงจะสนุกดีนะ
‪- กระโดดเข้าสู่ชีวิตใหม่ดีมั้ย ‪- หรือแค่กระโดดเพื่อความมัน
‪กระโดดเข้าสู่ชีวิตใหม่
‪กลัวความสูงไม่ใช่เหรอ
‪ไม่กลัวแล้วล่ะ
‪ชีวิตใหม่ เอาสิ
‪พวกเธอมันบ้า
‪แต่ฉันก็บ้าเหมือนกัน งั้น...
‪มากระโดดกันเถอะ
‪หนึ่ง
‪สอง
‪สาม!
‪เดี๋ยวนะ
‪เบาะกู้ภัยมันรับน้ำหนักห้าคนได้เหรอ
‪เบอร์ลินเหรอ
‪เบอร์ลิน!
‪เราต้องอธิบายให้ตำรวจฟัง ‪ว่ามันเป็นการเข้าใจผิด...
‪นี่คุณพูดเรื่องอะไรอยู่
‪ศาห์รุข คุณหาโทรศัพท์ของตำแหน่งโลเลอ
‪โทรศัพท์ของตำแหน่งโลเลอเหรอ
‪หน้านายดูเหมือนหมอนพิง
‪ถ้าเราไม่มีผ้าเช็ดตัว...
‪คุณต้องมาที่นี่ และพอมาถึง ‪เราก็จะได้คุยกันเรื่อง...
‪โอ๊ย
‪แต่บางส่วนของฉันก็ยังอยู่ในอดีต ‪ฉันเพิ่งคิดได้วันนี้
‪ฉันต้องเริ่มใหม่อีกรอบ
‪- ใช่ ด่วนจี๋ ‪- อีกรอบนะ
‪ให้ตายสิ!
‪ฉันรักคุณนะ
‪ฮาร์ตของฉัน
‪สเวนของฉัน
‪ไปกัน
‪ฉันฟังอยู่
‪คัต!
‪นางเงือกน้อย แตะบน แตะล่าง ‪แตะหน้า แตะหลัง...
‪ฉันต้องการพักร้อนโดยด่วน
‪ฉันต้องการทำกายภาพบำบัด
‪โทษที ผมพลาดอะไรไปรึเปล่า
‪คำบรรยายโดย เมธ์ ดุรงคเวโรจน์