NETFLIX PRZEDSTAWIA
Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jesteśmy w drodze na stadion w Tuluzie.
Wypuszczamy grę PSG, żeby wypromować nasz stadion.
Roro, gdzie jest parking?
- Pod mostem? - Oczywiście.
Jestem na stadionie.
Bez akredytacji. Ochrona nas nie wpuści.
Już dobrze. Rozpoznali nas.
Na szczęście to Tuluza i ludzie nas rozpoznają.
Co tam?
W porządku?
Nigdy tylu ludzi nie obserwowało, jak parkuję.
- Nie martw się, dasz radę. - Dzięki.
Ładny plakat.
- Pewnie. - Ale super.
Oli był dziś rano w szpitalu.
Oli dziś rano i Oli dziś po południu.
Zawsze gotowy.
Tuluzjanie!
Wchodzimy na płytę, stary!
To dopiero coś!
Siema!
- Czuję presję. - Widzisz, jaka duża?
- Szaleństwo. - Czuję presję.
Niesamowite.
Nie wyobrażam sobie tu wystąpić.
A ja tak.
Ludzie na boisku,
na trybunach. To będzie coś.
To spełnienie marzeń.
W wieku 22 lat.
Jakbym śnił o tym od dziecka, a teraz jest mi to dane.
Gdyby ktoś nam powiedział, że wyprzedamy stadion...
Prawie zbyt wiele?
- To prawie zbyt wiele. - Stary…
masz już tytuł tego dokumentu.
Prawie zbyt wiele, serio.
- Boski tytuł! - Totalnie.
Dziecięcy rap!
Jesteśmy braćmi z Tuluzy. Rapujemy.
To prawda, że chcemy zarabiać na życie rapem,
ale takie rzeczy nie trwają długo,
- nie da się ich kontrolować. - Niepewny zawód.
Bigflo & Oli są z nami. Kochamy ich. Dzięki, że wpadliście!
Dziś, Bigflo & Oli,
wręczamy wam waszą pierwszą złotą płytę.
Ręce do góry!
Nagroda za najlepszą piosenkę
wędruje do...
Bigflo & Oli za „La Vie de Réve”.
Bigflo & Oli!
BIGFLO & OLI: RAPOWY FENOMEN
Mówimy, że Oli jest sercem, a ja mózgiem.
Moja relacja z bratem jest wyjątkowa, bo jesteśmy w 100% tacy sami,
a jednocześnie jesteśmy swoimi przeciwieństwami.
Naczynia połączone,
yin i yang.
Moją rolą jest reprezentować nasz duet.
Wnoszę do zespołu skupienie i strategię.
Moim zadaniem
jest dostarczanie energii.
To ja mówię, że robimy to, a nie tamto.
Taki powinien być starszy brat. Tak to działa.
To nasze wspólne marzenie jako braci i to jest bezcenne.
Niewielu może powiedzieć, że spełniło swoje marzenia z bratem.
Wiem, że mamy szczęście.
Jedno spojrzenie, uśmiech i rozumiemy się bez słów.
Jeśli jeden za bardzo się w coś wkręca,
drugi musi go stopować.
Im bardziej się kochamy, tym bardziej się wkurzamy
i popychamy się do przodu,
gdy jeden z nas słabnie lub zwalnia.
Dwie energie się łączą.
To walka między naszymi energiami, która pobudza innych.
Dla nas to trudne, ale dobre dla Bigflo & Oli.
Nikt nie może stanąć między nami.
W środku jesteśmy tacy sami, ale inni na zewnątrz.
- Tak to widzę. - Mówimy tym samym językiem.
- Ale nie tymi samymi słowami. - Tak.
Starasz się dobrze wypaść w dokumencie.
Pewnie.
To dokument. Nie chcę wypaść fatalnie.
- To zdanie nic nie znaczy… - Zostawmy je.
WYSPA REUNION MARZEC 2019
DWA MIESIĄCE PRZED KONCERTAMI NA STADIONIE
- Nie widziałem cię. - Do filmu.
- Pierwszy budynek. - Mamy pomysł.
Może być dom albo bar, coś takiego.
Tutaj drugi budynek.
Tutaj, pośrodku,
ogromne drzwi.
Daje ci przestrzeń, perspektywę,
jak miasto za nami.
To też jest na ekranach.
Zgadzamy się, że będą duże ekrany?
Mają wysokość 22 metrów.
Super, takie mają być. W końcu to stadion.
Kształty pasują do „Bienvenue Chez Moi”,
- te znaki. - Absolutnie.
Możemy zrobić coś fajnego.
- Chcę się pojawić w wyjątkowy sposób. - Jasne.
- Zjechać nad tłumem. - Przez stadion?
- Z tyłu do przodu. - Super.
Pomyślimy jeszcze, ale taki zjazd byłby sztosowy.
O czym my w ogóle rozmawiamy? Dasz wiarę?
„Napędzany tyłkiem!”
Pink Floyd rozbili samolot na stadionie.
Przypominam, że od 18.50 do 19.30
macie wywiad z telewizją.
Powiedz, że od 19.00 do 19.20.
- Chodźmy. - Dzięki, Dada, świetna robota.
Na razie!
Idziemy!
TULUZA
Wczoraj dostałem maila.
Strażacy nie zgodzili się na pirotechnikę na scenie.
No to poza, żaden problem.
To jedyny minus.
Gadałem z gośćmi, którzy załatwili księżyc do teledysku.
Jak się porusza ten księżyc?
Wisi na czterech cienkich linach,
przesuwa się wśród tłumu.
Wczoraj to policzyliśmy.
- Sześć minut. - Czujesz to?
Trzy sznurki zwisające z księżyca.
Pamiętasz, jak byłeś mały
i zobaczyłeś facetów, którzy tak robili?
- Nie zrobią tego! - Ty idioto!
Flo, nie zmienimy tego. Czemu ciągle do tego wracasz?
Bo nie podoba mi się, że kolesie ciągną księżyc.
Za późno na kable, powiedz mu.
Jest już w przygotowaniu, więc...
Gdzie tego użyjemy?
- W U Arenie? - Na stadionie. W U Arenie.
Mam 10% wiary w twój księżyc. Zobaczmy, jak to wygląda.
Zrobiłbym coś innego, ale moje rozwiązania się nie sprawdzą.
- Dobrze. Koniec tematu. - No dobrze.
MIESIĄC PRZED KONCERTAMI NA STADIONIE
Śpiewamy: „Bierzemy miecz...”.
Na „miecz” – eksplozja konfetti
z tyłu sceny.
Musi eksplodować ludziom w twarz bez powodu.
- Chcesz ich zaatakować? - Właśnie. Mają mieć zawał.
Powiedzieć ci, co dostałem na urodziny?
Od rodziny i przyjaciół?
Powiedzieć? Gotowi?
Nic.
Gdy byłeś mały,
zrobiłem ci imprezę-niespodziankę.
Nie byłeś mały. Miałeś 16 czy 15 lat.
Strzeliłeś focha, sam z nimi siedziałem.
- Nie znoszę niespodzianek! - Całe popołudnie.
Nie chciał widzieć przyjaciół.
Tak mi powiedział.
A teraz jest zaskoczony.
Na koniec wybuch.
Przestań, Flo. Nie bądź taki.
Chcę brzmieć akustycznie.
Jak sobie życzysz.
Libes, ja przyklepuję jego zachcianki.
Oli oszalał na punkcie stadionu.
Wysłał mi artystę schodzącego z sufitu,
chciał go uwzględnieć w koncercie.
Co za energia!
Co za destrukcyjna energia!
Jesteście równie męczący,
ale z innych powodów.
- Kiedy jest Dynamo? - Jutro.
Mam dość,
chcę zakończyć Bigflo & Oli.
Co się stało? Jesteśmy tu od dziesięciu minut.
Nie żartuję.
Nie?
Fatalna atmosfera.
Przestańcie nagrywać.
Koniec z takimi próbami.
Nie podoba mi się to. Musisz sam ćwiczyć z muzykami.
Albo próby będą fajne, albo nie przyjdę.
To proste. Nie przyjdę.
Już nigdy nie przyjdę na taką próbę.
To męczące. Ciągle tylko żarty.
Jesteś zestresowany, jak zawsze przed ważnymi występami,
i robisz dziury w łodzi
zamiast płynąć do przodu.
Jesteś zestresowany i ciągniesz wszystkich w dół.
Teraz mówimy o tobie.
Na spotkaniach zachowujesz się dziecinnie.
„Cholera, to nie działa”.
Tak się nie robi.
Cześć.
- Hej. JB. - Jimmy.
Co zamawiamy? Sushi?
Léo? Julien?
- W niedzielę? - Tak.
Tequila!
Pali!
Oli dzwoni.
Co za dzieciak, daj mi spokój.
Nie mogę go olać.
Tylko Liga Mistrzów...
Flo napisał,
że chce współpracować z 7 JAWS sam.
„Dobrze współpracować z innymi w pojedynkę, jak koleś z PNL”.
To ciebie też może uwolnić.
- To szansa. - Dziwne.
Chce tworzyć muzykę beze mnie.
Raz, dwa, trzy, start!
Hamuj!
Prosto na bruk!
Jedź!
Dobry początek.
Szybko!
Dasz radę! Stój!
Wpadłeś na ławkę!
- Spełnisz moje marzenie? - Jakie?
- Pofreestylujemy razem? - Ok.
- Dobre! - To nic…
Co robisz?
- Nie zmieniaj się. - Dzięki.
- Nie zmieniaj się. Kochamy cię! - Dzięki.
Twoje włosy!
Jeśli spędzę pół roku w Paryżu,
to dlatego, że w Tuluzie mam tylko was dwóch.
Jest jeszcze Oli.
Tak, ale Oli będzie ze mną wszędzie.
Pojechałby za mną do Timbuktu.
DYNAMO
- W porządku? - Jasne.
Wszystko gra?
Wracamy dziś na naszą pierwszą scenę.
- Szaleństwo. - Wszystko się tu zaczęło.
Rap Contenders, pierwsze występy, sześć, siedem lat temu.
Teraz 30 000 ludzi, wtedy 300.
Złapałem wczoraj trochę słońca.
Przywitaj się z Suétonem.
- Suéton? - Tak.
Zawsze się przytulamy.
Spaliśmy razem.
- Co? - Spaliśmy razem.
Zgadza się.
Przy pierwszym występie w Dynamo
było tak trudno ściągnąć ludzi, że rozdawaliśmy ulotki w naszym liceum.
Zmusiłam kolegów z klasy.
Oli wpadł na pewien pomysł.
Chce zaśpiewać naszą pierwszą piosenkę.
Dziękujemy. Tyle od nas.
Dynamo…
- Podobało ci się? - Bardzo.
Bardzo mi się podobało!
Nieźle!
Cieszę się, że tak się cieszę.
- Dobrze ci to zrobiło? - Tak.
Cieszę się, że zrobiliśmy to przed stadionem.
Pomogło mi oczyścić głowę.
PARYŻ
Wczoraj poszedłem do klubu, spałem w bieliźnie, spocony, bez laski.
To będzie stresujące.
- Miło mi. - Siema.
- Co tam? - Stresujemy się, że możemy cię poznać.
- Niezwykle mi miło. - Dzięki, stary.
Jestem tu z Bigflo & Oli!
Gramy wielkie koncerty.
To dowód, że nie jesteśmy kłamcami...
Dobrze.
Niesamowite!
- Grubo. - Dzięki.
Nie potrzebujecie mnie!
Chodzi o to, że robimy…
koncerty na stadionach.
Film będzie na YouTube,
ale też na koncertach.
We wstępie.
- Możemy zaczynać? - Pewnie.
- O to wam chodzi! - Tak.
To świetny aktor!
Nie, dziękuję.
A ty?
- Spójrz, jak patrzę na Flo. - To nie w porządku!
„Lepiej się zamknę”.
Przewiń.
Wciąż patrzę na Flo, nie na Willa. Brak szacunku.
- Goście? - Deschamps, Drucker, Jamel,
Gad, McFly i Carlito, Zebda, Michel Sarran.
- Zawiedziony? - Nie.
Złap, a stadion będzie hitem.
Złap bez rozlania wody,
a oba koncerty będą hitami.
Złap za ostrze i nie potnij się, a oba koncerty będą hitami.
Rzucaj!
Idziemy?
Chyba możemy iść.
Flo, mam reakcję alergiczną.
Rano prawie wezwałem karetkę, nie mogłem oddychać.
Spójrz mi w oczy. Dobrze mnie znasz.
Mam dość.
- Spójrz mi w oczy. - Mam cię dość!
Nic tam nie masz.
Ani grama, nic.
Ty nigdy nie chorujesz.
DZIESIĘĆ DNI PRZED KONCERTAMI NA STADIONIE
Nie chcę niczego, tylko światła na mnie.
I kiedy śpiewam: „Je me contente pas”.
Staniemy przed włącznikiem...
Będziesz włącznikiem.
Zrobimy tak…
Pięć,
cztery, trzy, dwa, jeden…
A potem…
Tak!
Chcesz zakończyć basem?
- Nie trzeba. - Dobra!
Na koniec „Sur la Lune”, żeby ich rozbudzić,
- będą… - Fajerwerki?
Właśnie. Z góry, gwiezdny deszcz.
To marnotrawstwo podczas fajerwerków. Dla mnie to powinien być koniec na jutro.
„Dzięki, to tyle od nas!”
Motywacja, chłopaki. To stadion, uśmiechy!
Zostało dziesięć dni.
Coraz więcej stresu.
Nie mamy wyboru.
BIGFLO & OLI NA DWÓCH STADIONACH MAJ 2019
Tuluzo!
Zostało dziewięć dni.
Jeśli się uda, nie będzie deszczu,
wszyscy będą szczęśliwi, to będzie cud.
Marzyliśmy o tym od lat,
więc nie zaczynaliśmy przygotowań od zera.
Niech to się już skończy.
Nie mogę się doczekać.
Robimy to dwa razy. Nie można powiedzieć, że poszło za szybko.
- Super. - A jeśli atmosfera siądzie?
To będzie wspaniały koncert.
Piona, Flo. Dziewięć dni.
Długo…
…planował te fajerwerki.
Wszyscy!
Publiczność będzie zmęczona…
Sam, co myślisz o piątku?
Nie ma…
Tak myślę…
Zdjęcie z ekipą.
To niemożliwe.
…wynająć ciężarówkę.
W piątek ma być ulewa.
Jeśli chodzi o pecha, nie mogło być gorzej.
Tak.
Trzy litry na godzinę,
tak mówią ci kolesie.
Rozumiesz, co to znaczy?
Nie wierzę, że będzie padać.
Spójrz na mapę Francji. Niesamowite.
Będziemy legendą.
„W całej Francji piękna pogoda. W całej? Nie!
Jedna, jedyna osada wciąż stawia opór słońcu,
żeby spieprzyć marzenie dwóch młodych mężczyzn:
Tuluza”.
Nie będzie padać.
Nie w Tuluzie.
Nie przez dwa dni,
na które czekamy od 23 lat.
Zrobiliśmy wszystko, żeby pomóc przeznaczeniu.
Zawsze tak było.
Teraz jesteśmy w czasoprzestrzeni i…
jedni mówią: „Niech idą!”.
A chłopaki z wytwórni: „Zatrzymajcie ich!”.
- Wszyscy razem! - Spadochron? Nikt tego nie zrobił.
To nie jest normalne.
Nie ma opcji.
To maszyny do mgły. Potrzeba dużo...
by zapełnić ten stadion.
Na koniec chcę trochę światła, potem ciemności,
jak Flo się ustawia.
Księżyc jest wspaniały, timing też niezły.
Dobra robota!
Wielkie dzięki.
W sobotę na tej trawie będzie 17 tysięcy ludzi.
Zbiorą się tutaj. Znam ich. Z tyłu nie będzie nikogo.
Set ci się podoba?
- Piękny. - Prawda, że ładny?
TRASA STADIONOWA
Zerknę na to. Stań pośrodku.
Cholera.
Zamknie drzwi.
- „To ja spadam!” - Ciao!
- Dziwne. - To szaleństwo.
Nie mam słów.
Mowa. Szczęście, miłość,
cieszmy się tymi dniami i pracą. Wznieśmy toast.
- Niech żyje stadion i Tuluza! - Tak!
„Znasz Broadway?”
Zaczęło się od tego zdania.
- Zestresowani? - Trochę.
Ja z przodu.
- Dzięki. - Mogę prosić o filmik?
Jasne.
Dla żony.
- Jak ma na imię? - Leila.
Cześć, Leila. Twój mąż radzi sobie bardzo dobrze.
Jutro na stadionie.
Wiem!
Dwa dni. Dużo stresu.
Idę spać, nabrać sił.
Czemu się stresujesz?
Chcemy, żeby się udało.
To sporo ludzi!
Stres jest potrzebny.
Do zobaczenia.
- Powodzenia. - Dzięki!
- Selfie? Moja córka cię uwielbia. - Ok.
McFly i Carlito, odbierzcie.
Zdjęcia robią wrażenie, wyglądają super.
Będzie sztosik. Słuchaj, na jutro...
wydano pomarańczowy alert pogodowy.
Są różne kolory,
od niebieskiego do czerwonego.
Tuż przed czerwonym jest pomarańczowy.
Nie stresujesz się zbytnio?
Trochę, ale bardziej rzeczami typu
pogoda,
na którą nie mam wpływu.
Dobrze.
Odpocznij trochę.
Ben?
Jutro przyjdź do sklepu i weź, co chcesz.
Z przyjemnością.
Nie szalej, bo ludzie są nieśmiali.
Niektóre projekty wyglądają super.
Innych bym nie nosił. Znasz mnie.
Ten?
Tego bym nie włożył.
Ja to narysowałem!
Czas dla mnie, gry wideo.
Czasem mówię sobie,
że robię to, co robię, by móc się tak relaksować.
To obietnice z dzieciństwa
kierują twoim dorosłym życiem.
To...
noc przed najważniejszą chwilą mojego życia.
Serio.
Jakby czas się zatrzymał. Nic nie słyszysz,
jesteś w powietrznej komorze.
Nasze największe marzenie
to czyjś udany wieczór. To daje inną perspektywę.
Kiedy zaczynasz wielki projekt,
wszyscy, ich energia, ciągną cię w dół.
To najcięższe.
Jakbyśmy robili coś, co nie miało prawa powstać.
Boimy się, że nikt nie przyjdzie.
Wiem, że to głupie, ale mam to od dziecka.
Obawiam się. Mówiłem Flo, że ludzie nie przyjdą,
jeśli zobaczą, że będzie padać.
Może w ogóle nie wyjdą.
Kiedyś na występ przyszły cztery osoby,
były pustki, pod koniec zacząłem płakać.
Martwię się o rzeczy, nad którymi nie mam kontroli,
że będą problemy techniczne, ekran się nie włączy.
Poza tym jesteśmy gotowi.
Od teraz będzie jak we śnie.
Czuję się lekko.
O dziwo, już się tak nie stresuję.
Nigdy nie czułem się tak źle przed koncertem.
Jak możesz się nie stresować?
Wykreślam z listy coś ważnego.
To dziwne. Muszę wziąć kolejną kartkę i zrobić nową listę.
Spełnić marzenie to zabić je.
To właśnie jest smutne.
Co potem?
TEN DZIEŃ PIERWSZY KONCERT NA STADIONIE
Bracia, dziś ten dzień,
dziś, jutro, w naszej Tuluzie.
Nie mogę doczekać się jutra.
Życzę wam powodzenia.
Przesyłam wam moją energię,
na pewno będzie super.
Tyle było basu, że pękł budynek przy stadionie.
Na szczęście nie pada mocno.
Czuję się jak w Bretanii.
Nie ma już odwrotu.
Aż tak bardzo nie pada.
Jest lepiej niż rano.
Rano było fatalnie.
Teraz jest spoko.
Na ważnych koncertach pada. U Prince'a też.
Ale to i tak wkurzające.
Klasa.
Zamknęli dla nas most.
Siema.
Wszystko ok?
Przynajmniej nie jest zimno.
- Siema. - Cześć.
Serio? Woodstock?
Cieszę się, że tu jesteście.
Odpoczniecie trochę?
Nie, teraz już tylko stres.
Nigdy się tak nie stresowałam. Miałem koszmar.
Byłem w przebieralni, usłyszałem początek intro.
Wybiegłem na korytarz,
ale ciągnął się w nieskończoność.
A ty byłeś goły!
Powinienem być na scenie, ale mnie tam nie ma.
Wszyscy są rozczarowani, masakra. Wtedy się obudziłem.
Tu też pada.
Co za stres.
Mam nadzieję, że dobrze się bawisz
Nie mogłem o tobie zapomnieć
Myślę o czymś innym
Tęsknię za studiem Jestem ćpunem bez działki
Słyszycie to?
Dużo ludzi?
Obawiam się, że środek może być pusty, bo koncert nie jest wyprzedany.
Różnica między dwoma dniami to 6 000 osób. Nie zauważysz tego.
Czy na zewnątrz są ludzie? Szczerze.
Przestań, Oli!
Stres sięga zenitu!
Robi się gorąco.
Chodźmy.
Dalej!
Idziemy!
Chodźcie.
Chodźcie. Skupmy się. Uwielbiamy to!
Co za presja!
Słuchajcie,
muszą podkręcić.
Dźwięk z widowni.
Zawsze gotowi, zawsze obecni, zawsze z uśmiechem.
- Gotowi? - Tak.
Chodźmy, przyjaciele.
Mam 70 lat, siedzę w bujanym fotelu i mówię:
„Wnusiu, grałem na stadionie”.
Skupcie się!
- I jak? - Było w porządku, ale…
coś jest nie tak z dźwiękiem.
- Mówiłem Maxowi. - Ludzie nie są…
Są szczęśliwi, ale…
- Jestem zadowolony. - Było niesamowicie.
- Na początku widziałem twój stres. - Tak.
Pocisnęliśmy, a ludzie…
Sztos.
Oli pływał. Widziałeś?
Mikrofon nabrał wody.
Dźwięk był kiepski. Ludziom nie brakowało energii,
- ale... - No i fajerwerki nie wypaliły!
Chłopaki nie pomyśleli o dodatkowym mikrofonie. Za kulisami panika.
Prochy i spać.
DZIEŃ DRUGI DRUGI KONCERT NA STADIONIE
Wesołego stadionu w Tuluzie!
- Jest piękny! - Ciężki!
To mały prezent?
- Wow! - Podoba mi się.
Są piękne, stary.
W gazecie piszą: „Bigflo & Oli triumfują na stadionie”.
Tak to brzmi...
Nie złam mu nogi!
Będę na zewnątrz.
Jakaś rada?
Są napompowani!
Zawsze gotowi, zawsze obecni, zawsze z uśmiechem.
- Gotowi! - Chodźmy!
Daj z siebie wszystko, bracie. Baw się dobrze!
Pięć, cztery, trzy,
dwa, jeden!
Włóżcie w to serce!
Wszyscy!
Głośniej!
Co?
Cały stadion!
Sami!
Aż do końca.
Skacz, jeśli jesteś z Tuluzy!
Tuluzo, to tyle od nas!
Dalej!
Co za koncert!
MENADŻER BIGFLO & OLI
Dokonaliśmy niemożliwego. Udało się.
Dziękuję wam.
Oli!
Idę odpocząć. Kocham was.
Mogę prosić o autograf dla ojca?
Tylko szybko.
Przebyliśmy długą drogę.
Dobra robota, jestem dumny.
Libes, dobra robota. Wiele ci zawdzięczamy.
Ludzie byli wspaniali.
To było szaleństwo. Owacja...
PRODUCENT TRASY
Znalazł nas na ulicy.
Hejterzy? Jebać ich!
Cholera.
Chciałem się przewietrzyć.
- Nie ma w nim emocji. - Byłem wzruszony.
Starałem się nie okazywać.
Ale nie mam już energii. Dałem z siebie wszystko.
- Jestem padnięty. - Chcesz wody?
Oli, palec ci krwawi.
No tak.
Walnąłem się w stopę.
O tak…
- Zatrzymam ją. - Tak!
- Brawo! - Dzięki, mamo.
Wariactwo.
Teraz możemy umrzeć.
Mam prezenty dla Oliego na urodziny.
Prezenty!
Ten jest z Universal.
Nieźle.
Kocham Harry'ego.
To nie wszystko!
Oficjalny notatnik Harry'ego Pottera.
- To nie wszystko! - Na szczęście.
No co wy?
Myśleliście, że to dla niego?
Lubisz Keitha Haringa?
Jestem w szoku.
- Dzięki. - Prosimy o brawa!
- Najlepszy prezent. - Głośniej!
Zadzwonię.
Kradnę ci telefon.
Tak a propos dyskrecji...
Dziś zrozumiałem, że jesteście gwiazdami.
Prawdziwymi gwiazdami!
Ten hałas!
Jebać upał!
Wszyscy!
Jebać upał!
Zróbcie to na scenie.
Upał!
Pierdol się!
Jebać upał!
Nie przyjdziesz?
- Nie. - Dlaczego?
Nie daliśmy rady.
Nie macie biletów?
- Nie. - A chcecie?
- Tak. - Zaproszę was.
- Stańcie przy bramie. - Dziękuję.
Bawcie się dobrze.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Zaprowadzisz ich?
Jest tylko jeden róg pasujący do karty.
Tak!
Potrzymam róg twojej karty.
Wstań.
- Zajrzyj do kieszeni. - Nie!
Czekaj!
Cofnąć się!
„Zostawcie mnie!”
- Już wyjeżdżasz? - Nie, jutro.
Prywatne samoloty to masakra. Wylecieliśmy z Tuluzy o 19.00 na koncert,
a wracamy jutro o 14.00.
Potem gramy w Lyonie.
Wracamy o 2.00.
Zapamiętam jej imię
Spotykał się z nią w 11 klasie.
Pa wszystkim.
Pa, udanej podróży.
- Na razie. - Bezpiecznej podróży.
Jedziemy!
TULUZA
DWA MIESIĄCE PRZED ARENĄ PARIS LA DÉFENSE
- Sam! Siema. - Hej.
Udały ci się wakacje?
Robimy półtora roku przerwy.
To prawda.
Żartujesz.
Po raz pierwszy przysięgam, że będziemy się tego trzymać.
Dziwne to, ale tak będzie.
Pamiętasz długą przerwę między albumami?
Trwała dwa tygodnie.
Naprawdę. Nie żartuję.
Spoko.
Dobrze nam to zrobi. „Promesses” się ludziom podobał,
ale…
wydaliśmy za dużo. To nadkonsumpcja.
Musimy zrobić krok w tył.
Potrzebujemy video na promo w Kanadzie. Dla Bell Center.
Bell Centre się sprzedaje. Dobiliśmy do szóstki. Już 6300 osób.
No dobrze. Nowy Jork?
Budżet Nowego Jorku to katastrofa.
Śpiewałem o Numei.
Nigdy tam nie wróciliśmy.
Jedźmy. To będą wakacje.
- W grudniu? - Czyli tak?
- Tak. - Jedźmy.
Oczywiście bilety są zbyt drogie.
Bilety w Nowej Kaledonii są za drogie.
Pięćdziesiąt za płytę?
Ludzie nie zapłacą 50 euro za płytę.
Czwórka dzieciaków to 200 euro.
Porównaj ceny.
Dowiedz się, jakie były w przeszłości.
Budżet na „Razem” w Zénith?
Techników i logistykę możemy odjąć, a nasi partnerzy są zwolnieni z podatku.
Możesz im powiedzieć,
że będą mieli reklamę i znajdą się u nas w Instastories.
Jak dojdziemy do 250, dołożymy do interesu.
Proponuję
sprytne rozwiązanie.
„Bigflo & Oli i goście”. Voilà.
Dziś wielki dzień.
Jesteśmy w Universal,
a nasz ojciec składa podpis.
- Jesteś szczęśliwy? - Wzruszony.
Tak?
Cudownie.
- Witamy. - Dziękuję bardzo.
Wszystko jest możliwe, jak mówią Bigflo & Oli.
Golf TDI, model R-line.
Obczaj to!
W szarym kolorze...
To biała szarość.
W słońcu wygląda inaczej. Ładny kolor.
Myślałem, że to... Co on robi?
Widzisz ten samochód? Jest twój.
Poważnie?
Obejrzyj swój samochód!
Chwila.
Jestem w szoku. Wy tak na serio?
- Dotrzymaliśmy słowa. - Dlaczego?
Dziesięć lat temu mówiliśmy, że damy ci auto.
Cholera, ładny. Nawet felgi.
Chłopaki.
Dzięki. Oszaleliście.
Wiele im zawdzięczam.
My wiele zawdzięczamy jemu.
Wiele zawdzięczamy sobie nawzajem.
Mam Golfa!
FINAŁ LIGI RUGBY
STADE TOULOUSAIN ZDOBYWA MISTRZOSTWO PIERWSZY RAZ O OŚMIU LAT
Jesteśmy mistrzami!
Spójrzcie tylko!
Dzięki, to tyle od nas. Jesteśmy Bigflo & Oli!
Wielkie dzięki!
Tuluza, zróbcie hałas!
Wyobraźmy sobie... Flo?
Ścisz. Tekst...
Słuchaj, tekst jest dobry, ale chodzi o coś innego...
To...
Ten motyw był świetny.
No dobra.
To mnie wzrusza, płaczę.
- Dlaczego go nie wypuściliśmy? - Płaczę.
Dlaczego go nie wypuściliśmy?
- Czemu? - Musimy poczekać na dobry moment.
Już idę.
To by nas postarzyło.
Tak, na powrót!
NOWY JORK WRZESIEŃ 2019
Nowy Jork,
rozległe miasto,
starożytne miasto
świecące tysiącem klejnotów.
Pamiętaj, że w każdej chwili
możemy wyłączyć światło.
Cieszę się, że wracamy,
że wszystko się udało.
Wszystko zgodnie z planem.
Nie udawaj, że to zaplanowałeś. Niemożliwe.
Chcieliśmy zagrać w Zenith, ale na stadionach?
Czterdzieści tysięcy osób w Tuluzie, tyle samo w Paryżu.
- Nieźle. - Gdzie jesteśmy?
Paryż, Tuluza, Nowy Jork. Zapomniałem.
Jesteśmy w Nowym Jorku!
Po co przyszedł pan dla takich żuczków jak my?
- Jesteście wielkimi artystami. - We Francji, ale nie tutaj.
Działamy na całym świecie. Nie jesteśmy Francuzami...
Nie dziel nas. Zjednocz nas!
Co tu robi szef YouTube'a?
Jestem w szoku. Co on tu robi?
- Nie rozumiem. - Jestem w szoku.
Szef tu jest.
Robimy to dla fanów, którzy przyszli,
nie dla szefa.
To prawda.
Dla fanów.
USA!
Uśmiech, chłopaki!
Siema, Nowy Jorku!
Byliśmy w Zenith, w Tuluzie,
w Arenie, wszędzie za wami jeździmy.
- Anglicy? - Amerykanie.
- Skąd? - Z Brooklynu.
Widzieliśmy was w The Voice.
Byliście super.
Proszę.
Jest z Meksyku. Mieszka tutaj.
Nauczyła się francuskiego z naszych tekstów.
- Świetnie. - Dziękuję bardzo.
Jest z Maine.
- Dziękuję. - Dziękuję bardzo.
Musisz podpisać na każdej stronie,
mamy trzy kopie.
Proszę.
Należą się brawa.
Szampan bezalkoholowy.
- Nie pijesz alkoholu? - Nie.
Kolejny irytujący raper jak my.
Nie...
Przed nami ciężka praca.
Teraz oficjalnie twoim zadaniem jest być raperem, być artystą.
To punkt wyjścia dla L au Carré.
Musisz nad tym codziennie pracować.
Każdego dnia.
Jeśli nie wypali, przynajmniej nam się podobało.
Stary...
Jestem dumny z inspirowania
innych młodych artystów i biznesmenów z Tuluzy.
Dziękuję za nagrodę.
Raz, dwa, trzy!
Raz, dwa, trzy. Tak!
Za dwa tygodnie poprosimy o kolejną!
I tak to się robi, bracie.
Najbardziej obraziło mnie, kiedy ktoś nazwał mnie milionerem na hulajnodze.
Nigdy nie słyszałem takiej krytyki.
- Ktoś mnie obraził w Tuluzie. - Tak.
Powiedział: „Jesteś milionerem na hulajnodze, gnojku”.
Cholera.
- Ta obelga nie ma sensu. - Właśnie.
Zamiast „gnojku” powinien był powiedzieć: „Świetnie!”.
Chyba był rozżalony.
O co chodziło?
Nie wiem, co miał na myśli.
Idiota.
Cześć, tu Bigflo & Oli.
Nadajemy na żywo z rozdania nagród NRJ.
Dzięki!
Jedno z was do nas dołączy.
Będzie cały czas z nami.
- Stresujecie się? - Trochę.
Denerwuję się takimi koncertami.
Najtrudniej jest się mentalnie rozbudzić.
Dalej, Coco!
- Idę za wami. Mój Boże. - Nie musisz nic robić.
Bigflo & Oli!
Pospieszcie się.
Mam ich przedstawić?
Platynowa płyta w 2015...
Potrójna platyna w 2017.
Jesteście braćmi…
a bracia się kłócą.
Trudniej czy łatwiej pracować z rodziną?
Kilka zdjęć!
Uwaga.
Na NRJ tylko najwięksi artyści i największe hity!
- Jeszcze tylko to. - Teledysk roku!
„Promesses!”
Straciłem kontakt z przyjaciółmi. Nie mam czasu.
- Już naprawdę późno. - Tylko zdjęcia.
- Jakie jest twoje życie? - Jak sen.
- Dzięki. - To ja dziękuję.
Przegrywamy. Jednak nie.
Nie powiedziałem tego!
Wymyślili wywiad.
- Chcę wakacji. - To już końcówka.
Mamo, co myślisz o ludziach z Quebecu?
Niewiarygodne!
Dziękuję.
Występ w Défense Arenie w Paryżu,
największej w Europie.
DZIEŃ PRZED KONCERTEM W DÉFENSE ARENIE
Bardzo dobrze poszło.
To był długi wieczór.
Proszę bardzo!
- Ludzie mają fantazję. - Wyobrażają sobie coś.
Wyobrażają sobie homara, roześmianych ludzi...
szampana.
Nie wiedzą, jaki macie napięty grafik…
Szaleństwo!
Cieszę się, że to mówisz.
To praca. Z zewnątrz tego nie widać.
I o to też chodzi.
Niesamowite, tyle się wydarzyło po gali. Jestem w szoku.
W porównaniu ze stadionem płyta nie jest taka duża.
Chłopaki, plany na 2020.
Mamy plany do początku marca.
Od marca nic.
- Żadnych planów. - Dobra.
To osobista decyzja?
Macie dość?
Mój brat tego bardzo potrzebuje.
Wygląda na zadowolonego,
ale źle się czuje.
Masz też inne życie!
- Muzyka to nie wszystko. - Mam dość.
Flo musi się wycofać.
Pracujemy non stop od sześciu lat.
Jestem starszym bratem i planuję wszystko
od liceum.
Miałem w głowie plan,
wszystko obmyśliłem.
Musisz odpocząć.
Mój plan się kończy. Poszło świetnie, ale co dalej?
Mógłbym kontynuować, ale nie wiem jak.
Gotowi? Raz, dwa…
To jakiś żart.
Super! Kto to zrobił? Igor?
Dzięki!
- Cześć. - Cześć, Jeremy.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Zagraliśmy na stadionie, więc mega się jaram.
Palę się do roboty. To najgorsza chwila.
Ostatnie 40 minut.
Rozgrzałem ich!
- Dobrze poszło? - Byli zachwyceni.
- Cieszyli się, że cię widzą. - Zaczyna się zapełniać?
Mamy siedem minut.
- Co włożysz na scenę? - Vis.
Pierre pisze, że ludzie są podjarani.
- Paryż zawsze jest stresujący. - Stolica.
Dalej.
Pięć, cztery, trzy…
Dwa, jeden…
Prawdę mówiąc,
chciałem wspomnieć tych, którzy w nas nie wierzyli.
Ale nie!
Ważni są ci, którzy wierzyli!
Ręce do góry!
Dzięki, to tyle od nas. Jesteśmy Bigflo & Oli!
Napij się wody.
Było fajnie.
Ciężki koncert.
Ale cudowny.
- Ludzie… - Wielka hala!
Ludzie byli tacy mili i zadowoleni.
Inne dźwięki mogły ich rozpraszać, ale byli skupieni.
Myślałem, że po występie w Bercy
nie będę wzruszony, ale tu były największe emocje.
Pierwszy raz płakałem.
- Kiedy? - Przed wejściem.
- Potem też. - Ja... Cholera.
Wszedłem na pełnej i odpaliłem.
- Fizycznie… - Uszkodziłem sobie rękę.
Szaleństwo.
Wszedłem na scenę. Odkąd byłem dzieckiem…
Mama. Widzę ją 400 kilometrów stąd.
Moja matka. Od razu.
Daniel Auteuil tu jest.
Chwila.
Daniel Auteuil. Fajnie!
Moment.
Płakałem przez was.
Śmiałem się, tańczyłem. Wszedłem z wami w nowe tysiąclecie.
Znałem rap dzięki niemu,
ale teraz go uwielbiam.
- To wszystko. - Dzięki!
- Odpocznij trochę. - Spróbuję.
- Dziękuję. - Na razie.
NUMEA
Widzieliśmy cztery żółwie,
jeden był taki wielki!
Przed wami będą małe rekiny.
Wyślemy Bobby'ego, bo jest tu żarłacz tygrysi.
Wykrwawiam się.
Wszyscy ze mną!
Skaczcie!
Dwa lata bez koncertu? Wolę umrzeć.
Pomyśl, że się odrodzisz.
- To nie odrodzenie. - Tak, to będzie odrodzenie.
Dwa lata bez koncertu?
Ostatnio tak mówiliście i zagraliśmy dwa stadiony.
- Nie wierzy nam. - Mówimy serio.
Będę rapował na wszystkich festiwalach na zaproszenie Tryo.
Sam.
Robię sobie przerwę, bo…
jestem do tego zmuszony.
Rozumiemy.
Cholera, będzie ciężko.
Pierwszy rok bez koncertów,
odkąd skończyłem 13 lat.
Będziesz w szoku. To będzie dłuższa przerwa.
Twoje projekty,
z wytwórnią płytową, filmami i tak dalej,
zajmą trochę czasu.
Potem wrócisz do studia
i albumu. Uwierz mi,
będziesz chciał być lepszy w poprzednich albumach.
- Tak. - Nie myśl, że będziesz miał przerwę
od 12 do 15 miesięcy.
Dokładnie. Przerwa będzie…
- No tak. - Będzie, co będzie.
Właśnie.
Flo będzie tęsknił bardziej, niż myśli.
Oczywiście.
Idziemy na ucztę.
Nie ruszaj się.
- Proszę. - Dzięki.
- Smacznego.
- Miłego wieczoru. - Dzięki.
W Tuluzie nie mogę spokojnie wyjść do knajpy.
Osiemdziesiąt procent ludzi prosi o zdjęcie.
Proszę bardzo.
Kiedy ludzie widzą celebrytów, od razu chcą zdjęcie. Nie zawsze tak było.
Dzięki.
Dzięki, wystarczy.
Nawet ci, którzy mają gdzieś nasze piosenki,
robią zdjęcie, bo jesteśmy sławni.
To kwestia społeczna. Jest sławny, więc zrobię fotę.
Za dużo analizujesz.
Nie! Ludzie wchodzą do mojej strefy osobistej.
To część pracy, jaką wybraliśmy.
Moją pracą jest pisanie piosenek,
granie koncertów, nie robienie zdjęć.
Mamy też teledyski, w których ludzie mogą nas zobaczyć.
Niestety, to część pracy.
Powiedział coś,
z czym muszę się zgodzić,
o zachowaniu ludzi.
Ludzie są tam, a ty jesz.
Udawaj, że jesz widelcem.
„Przepraszam!” Wytrzymałbyś to?
Widziałem to wiele razy.
Widok złego zachowania jest dla mnie szokujący.
Naprawdę.
Kiedy nasze pokolenie widzi piękną scenerię, ładną potrawę,
piękny samochód,
instynktownie robi selfie.
- Nie jesteśmy samochodem. - Jesteście symbolem.
Jeśli zobaczę Maradonę,
poproszę o zdjęcie,
żeby pokazać je ojcu.
Tak, ale zważysz na okoliczności.
Nie podejdziesz, jeśli będzie przy stole z przyjaciółmi.
Negatywnie do tego podchodzicie.
Wydaje mi się,
że doświadczamy wspaniałych rzeczy,
- a to jest ich minus. - Zgadza się.
Kiedy wstajesz, masz energię.
Żeby ją zużyć,
musisz mieć ciężki dzień!
Ja wstaję i nie mam energii.
- Wiem, że to dla ciebie delikatna sprawa. - Oczywiście!
Jestem zmęczony.
Przesuń się.
Filmuj mnie.
Później. Już cię filmowałem.
- Ostrożnie. - Nie filmowałeś.
Filmuj mnie.
Czuję się,
jakbym stracił orientację, jakbym był w maszynie,
rakiecie, która pędzi z ogromną prędkością.
To epoka opowieści. Stories trwają na Insta 24 godziny.
To symboliczne.
Twoja historia znika po 24 godzinach, a ty wraz z nią.
Ludzie boją się zniknąć.
W mediach społecznościowych otacza nas
masa powiadomień.
Na początku chcieliśmy wszystkim odpowiadać.
Pamiętam,
że zmienialiśmy się na Facebooku,
ale przytłoczyła nas liczba wiadomości.
Były ich tyle, że nie dawaliśmy rady.
Tematy stały się trudniejsze.
Musieliśmy lekko przymknąć te drzwi.
Ludzie podchodzą do mnie i mówią: „Zrobimy fotę? Uwielbiam to, co robisz!”.
Bez przywitania robią zdjęcie i mówią:
„Dzięki, Oli!”.
Prawdę mówiąc, mam z tym problem.
To niepokojące, bo spotykasz nieznajomych,
a oni cię znają
dzięki piosenkom i twojej historii.
Godzinami, nawet tygodniami, dowiadują się tego wszystkiego.
To trudny aspekt bycia artystą. Nigdy się nie kończy.
Ludzie postrzegają cię tylko jako artystę.
W końcu przekraczają granicę i dzwonią do ciebie, odnajdują adres rodziców,
próbują dostać się do twojej sfery osobistej.
Dla mnie to prywatna sprawa.
Chronię się przed tym.
W przeciwieństwie do Oliego, mam problem z byciem celebrytą.
To dziwne, ale prawdziwi fani tak nie robią.
Im wierniejszy fan,
tym więcej ma do nas szacunku,
taktowniej się zachowuje.
Za dużo koncertów, za dużo programów w radiu i telewizji,
To było nasze marzenie, ale nadmiar sprawia,
że chcesz wrócić do rzeczywistości.
- Cześć! - Pięknie tu.
Będziecie na koncercie?
Dzięki!
- Tahiti! - To będzie bomba!
Co tu się stało?
Podłoga się zarwała, bo jesteście tacy podjarani?
Odcinek Czarnego Lustra.
To już przesada.
- Jak tam, w porządku? - Tak!
Oczywiście. Lubimy być dyskretni.
Parę słów, jeśli się juz nie zobaczymy.
One love. Świetnie się bawiliśmy.
Mamy szczęście.
Będzie nam tego brakować.
Tylko żartuję. Zenith na nas czeka!
Tak!
Flo, gin z tonikiem dla stolika.
Dla kogo jest ten gin?
Czekam na odpowiedź!
Gin z tonikiem, dla kogo?
Mam dwie piña colady virgin.
DZIESIĘĆ DNI PRZED OSTATNIĄ TRASĄ
- Pierwszy jest świetny. - Drugi.
Nakręciłeś film na moje urodziny dziesięć lat temu.
Wzruszający. Zrobiłem to samo dla ciebie.
Cześć, Flo, tu Bob!
Mam nadzieję, że wszystko u ciebie dobrze. Sto lat!
Co to będzie?
Co wymyśliłeś?
Czas szybko płynie, dlatego nigdy nie zapominaj o magii.
Jest jeszcze lepsza w otoczeniu przyjaciół i bliskich.
Przybyłem, by dać ci list.
Wszystkiego najlepszego, Flo.
Trzymaj się!
Ale masz brata!
Musisz wiedzieć,
że twój brat przyjechał do Hogwartu, żeby mnie nagrać.
Miło widzieć was razem.
Sto lat.
Co to jest?
Co to ma być?
Znalazłem w fabryce, gdzie pracował z wujkiem.
Drake tak by napisał?
Opowiem wam o wspomnieniu, o którym często myślę.
Przypomniałem je sobie i myślę o nim prawie każdej nocy.
- Co tam Jean-Pierre? - Nic.
Będę czytać AZF w Tuluzie.
Wybuch!
Flo rozśmieszał mnie do łez.
Wybuch mojego serca
dla Jeannine!
Wariat!
Na placu zabaw dawał występy, wygłupiał się,
a my się zaśmiewaliśmy.
Pamiętam skecz, w którym powiedział: „Zobaczycie.
Pewnego dnia będę w teatrze,
będą krzyczeć moje imię”.
To był żart.
Pomyślałem, że zabawny. Może ma rację.
Wszystkiego najlepszego od rodziny i przyjaciół.
Zamknij oczy i pomyśl życzenie.
Niech to trwa.
Chodźcie.
DZIEŃ PRZED OSTATNIĄ TRASĄ
Myślałem, że sławni ludzie mają kogoś do pakowania.
Myślałem, że…
ludzie będą robić za nas różne rzeczy.
Życie artysty nie jest łatwe
To moja ostatnia walizka na jakiś czas.
Ile to razy już się pakowałem.
Te wszystkie wyjazdy, koncerty, wspomnienia.
Nie chciałem pakować tej walizki.
Gotowe.
POCZĄTEK TRASY ZENITH
Tą trasy żegnamy się wszyscy.
Żegnamy się wszyscy tą trasą.
Muszę dopilnować, żeby wszystko dobrze poszło.
To tysiące widzów,
dwadzieścia sześć ton sprzętu podłączonego w Zenith,
osiemdziesiąt osób w trasie, ponad 200 posiłków dziennie dla załogi.
Kiedy zaczynaliśmy,
mieliśmy żółtego vana.
Dziś mamy sześć przyczep i cztery autobusy,
które przewożą cały sprzęt.
Wstajemy około 6.30.
Wjeżdżamy ciężarówkami do środka
i je rozładowujemy.
Kierownik sceny koordynuje zespoły tak, żeby do 13.00 wszystko było gotowe
i żeby muzycy mogli zrobić próbę.
Oli wychodzi za minutę.
Bramy otwieramy o 18.00.
Musimy wszystko zaplanować, żeby występy były na czas.
Albo support, albo Bigflo & Oli.
Podczas występu jestem przy scenie.
Czuwamy nad wszystkim.
Odpalamy też atrakcje w trakcie występu,
na przykład otwieranie drzwi.
Koordynujemy cały zespół,
żeby wszystko było na czas.
Martwię się o publiczność, nie o siebie.
Oby nie było poczucia,
że za długo to trwa.
Bigflo & Oli!
Platynowa płyta!
Są kiepscy i głupi.
Podobało mi się.
Nikt…
Gdy tego nie robimy, atmosfera siada.
I tak trzeba skrócić.
Dobra robota!
Oli nie wierzy!
- Cztery do końca. - Nie ma sensu tego mówić.
Do końca.
Pięć minut po zakończeniu koncertu
demontujemy wszystko tak szybko, jak to możliwe,
żeby załadować ciężarówki w dalszą drogę, i zacząć od początku o 7.00 rano.
Świetny występ.
Teraz się boi,
ma depresję.
Z każdym występem
odlicza do końca.
- Trzy do końca. - Jutro jest przedostatni.
Ostatnia noc w busie.
Naprawdę?
Chcę to przedłużyć, jak mogę.
Jeśli chcesz, by Bigflo & Oli przetrwali, to najgorsze, co można robić.
Nagrać album pod koniec roku,
ludzie się zmęczą, sprzedamy mniej, wszyscy będą mieli dość.
Będzie fajnie, znajdę dziewczynę, wyjadę, ale będę czekał na kolejną trasę.
Będę zagubiony.
Możesz żyć bez Flo.
Nigdy tego nie doświadczyłeś.
Nawet jeśli jest moim młodszym bratem, to już mnie nie obchodzi.
Zrobiłem wszystko.
Ma mnóstwo przyjaciół i mnóstwo zajęć.
Dla ciebie to wspaniałe osiągnięcie,
czas na relaks z przyjaciółmi, szczęście.
Czuję się jak na wakacjach. Hamak, hotel.
Dla niego to żałoba.
Zbieram okruchy, stary.
Lubię patrzeć na publiczność.
Potrzebujecie przestrzeni.
Dlatego jadę na miesiąc do Japonii.
Spędzę tam miesiąc.
W PRZEDDZIEŃ OSTATNIEGO KONCERTU CHARYTATYWNEGO
Czterogwiazdkowa sypialnia dla czterech osób.
- Z dodatkowym materacem. - Tu śpią dwie osoby.
Przyjechaliśmy o 13.00.
On o 22.30.
- Przyjechałem autobusem około 22.00. - Kiedy jest koncert?
- Jutro. - Dokładnie za…
Dziewiętnaście godzin.
Biwakować tu przed ostatni koncertem…
Sztos!
Wcale nie!
- Pojechaliśmy do Lille, Brukseli, Tuluzy. - Paryża.
Wszędzie.
Znam ich od 2014 roku. Dorastałam z nimi.
Gdy byłam przygnębiona, słuchałam ich muzyki,
w trudnych chwilach
zawsze byli obecni w moim życiu.
Nawet jeśli znam ich tylko przez muzykę.
Dobra, idę spać. Dobranoc.
Dobranoc!
RAZEM
NA POMOC
KONCERT BIGFLO & OLI OD SERCA
- W porządku? - Tak.
- Ostatni. - Wiem.
Jesteśmy w trasie, odkąd z nami pracujesz.
Rano pomyślałem, że ostatni raz budzę się w busie.
Zagraliśmy Zenith i Zenith.
Gdy ciasto jest pyszne, nie trzeba już dodawać śmietany,
bo zrobi się niedobre.
Dobrze wiedzieć, kiedy zakręcić kran,
żeby cieszyć się jeszcze bardziej, kiedy znów go odkręcimy.
Trudno mi coś powiedzieć…
Jest mi ciężko. Muzyka to moje życie.
Dziękuję. Bardzo was kocham.
Dzięki zyskowi z biletów
mamy 250 000 euro.
Ale pomyśleliśmy,
że 250 to niezbyt okrągła liczba.
Oli i ja dorzucamy coś od siebie.
Wy kupujecie bilety, więc i my się zrzucimy. Logiczne.
Dodaliśmy 250 000,
a to daje pół miliona dla „Na pomoc”.
Wiem, że ta przerwa będzie dla niego trudna,
ale mogę obiecać ci jedno.
Odchodzimy, by wrócić silniejszymi.
Zróbcie hałas dla Oliego.
WSZYSTKIM, KTÓRZY PRZYSZLI NA KONCERTY
KTÓRZY MAJĄ NASZE PŁYTY
KTÓRZY OBEJRZELI TEN DOKUMENT…
DZIĘKUJEMY. JESTEŚCIE CZĘŚCIĄ TEJ PRZYGODY
Napisy: Paulina Korzeniewska