Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Mądry koń powiedział mi kiedyś...
że ducha mustanga nie można złamać.
Że ma siłę oceanu...
i żyje wiecznie, tak jak wiatr.
Na przestrzeni życia...
mój duch był poddawany próbie tysiące razy...
aż odkryłam sekret, który mnie ocalił.
Żebym mogła wam go zdradzić, musimy zacząć od samego początku.
Oto historia dzikiej klaczy...
i dziewczyny, którą kochała.
CZARNA PIĘKNOŚĆ
Urodziłam się na złotej łące...
na łożu z miękkich kwiatów.
Moja mama pokazała mi nasz dom.
Był nieskończony...
i piękny.
Poznając rodzinę, byłam zawstydzona.
Była taka liczna.
Żeby wykazać się przed stadem,
musiałam być silna, szybka i nieustraszona.
Dorastając, czułam, że wzbiera we mnie ogień.
Mama powiedziała, że to mój duch mustanga, który zawsze będzie mnie prowadził.
Poradziła, żebym bez powodu nie kopała i nie gryzła,
tylko zawsze starała się być łagodna i życzliwa.
Serce rwało mi się, żeby poznać świat poza naszą łąką.
Miejscem, którego nikt nigdy nie mógł nam odebrać.
Kiedy skończyłam dwa lata, coś odkryłam.
Na naszą ziemię wprowadzały się dziwne istoty.
Opuszczanie gór było wbrew regułom,
ale musiałam wiedzieć, skąd się wzięły.
Musimy znaleźć to stado mustangów.
I pobiegła. Wrócimy po ciebie, ślicznotko!
Wiedziałam, że naraziłam rodzinę na niebezpieczeństwo.
Tamtej nocy mama powiedziała mi, co się dzieje, kiedy koń opuszcza Ziemię.
Nie zawsze będzie mogła mnie chronić...
ale nie powinnam się martwić,
bo kiedy koń odchodzi,
cwałuje w stronę nieba,
tak jakby umiał latać.
A gdy przyjdzie na nią czas...
będzie zawsze nade mną czuwać
ze swojego łoża wśród gwiazd.
Wiedziałam, że popełniłam straszny błąd.
Doprowadziłam ich prosto do nas.
Ta źrebica jest szalona.
To było moje pierwsze doświadczenie z istotami...
zwanymi ludźmi.
W dzikim pędzie zgubiłam mamę.
Nigdy więcej jej nie zobaczyłam.
Wiedziałam, że to wszystko moja wina.
Czułam się zraniona, winna i bardzo zła.
Mama mówiła, że ducha mustanga nie można złamać.
Ale zaczynałam wątpić, czy to prawda.
Mój duch był zdruzgotany.
Hej, co słychać?
No proszę.
Aż ze Wschodniego Wybrzeża, co?
To była długa droga.
Przyjechałem aż z Nowego Jorku.
Musisz nalać świeżej wody.
Właśnie miałem ją dziś wymienić.
Mój pracownik zachorował.
Ile chcesz kupić?
Tylko parę.
Ta jest ładna.
Ta źrebica ma okropny charakter.
Wierz mi, nie chcesz jej.
Jest agresywna.
Po południu ją zabierają.
Adoptuje 20 takich koni.
Nie kontrolujemy tego, gdzie trafiają.
Jasne, że nie.
Nowy człowiek wydawał się inny.
Miał łagodniejsze oczy.
Biedactwo.
Jesteś przerażona, wiem.
I na pewno zła.
Faktycznie masz temperament.
Jesteś też dobrze zbudowana. Elegancka.
Dobra, chłopaki. Zgromadźcie je.
Czekajcie. Wezmę ją.
STADNINA BIRTWICK
Odjeżdżając z tego okropnego miejsca,
nie wiedziałam, jak dużo miałam szczęścia, że mnie wybrano.
Mało kto chce trenować dzikiego mustanga.
Wiele dni jechaliśmy długą, szarą drogą.
STADNINA BIRTWICK NOWY JORK
Proszę bardzo. Wyszalej się.
Jest przepiękna, Johnie.
- Prawda? - Po prostu...
Inne wydawały się bardziej...
Okiełznane?
Miałem powiedzieć „poczytalne”, ale tak.
Hej! O Boże!
Zadomowi się.
- Wierz mi. - Wierzę.
Ale ocalone konie mają limit czasowy.
Obaj o tym wiemy.
Moja pierwsza noc w Birtwick.
Tęskniłam za rodziną.
Nie znałam żadnego konia.
Ale było tam ciszej.
I słyszałam nowy dźwięk.
Czułam w powietrzu zapach soli.
Było spokojnie.
W końcu zasnęłam.
Byłam ciekawa, czego nowy człowiek ode mnie chce.
Nie był w stanie mnie zrozumieć.
Dobrze. Kiedy tylko będziesz gotowa.
Chłopak i ja opracowaliśmy grę.
- Graliśmy w nią razem... - Spokojnie.
...dzień w dzień.
Zawsze wygrywałam.
Mamie by się to nie spodobało,
ale ludzie nie byli dla mnie życzliwi ani dobrzy.
Dlaczego ja miałabym taka być?
Ta klacz jest złośliwa.
Teraz jest po prostu zła.
Ty byś nie był, gdyby przyleciało UFO i zabrało cię od rodziny?
Chyba bym był.
Ale i tak nie wiem, jak okiełznać takiego konia.
Dla jej dobra spróbujmy, co?
I już.
Uznałam, że ludzie muszą być bardzo leniwi.
Zawsze chcieli być czymś wożeni.
Pewnie w dziczy takich nie widziałaś.
Ten człowiek myślał, że przechytrzy mnie sztuczkami.
Dobry konik.
Ale mnie nie docenił.
No dobrze.
Pewnego dnia dostałam sąsiadkę.
Od razu spodobała mi się jej werwa.
Za nią szedł najśmieszniejszy mały koń, jakiego widziałam.
Wyglądał, jakby cały czas tańczył.
Dowiedziałam się, że mają na imię Ruda i Balecik.
Zaprzyjaźniliśmy się i razem byliśmy szkoleni.
Byłam bardzo szczęśliwa, że znów mam rodzinę.
Człowiek, który mnie tu przywiózł, mieszkał obok wybiegu.
Halo. John Manly.
Zauważyłam, że cały czas jest sam.
Co?
Jo.
Bardzo mi przy...
Bardzo mi przykro.
W razie czego proszę dzwonić.
W końcu usłyszałam od różnych ludzi w Birtwick...
że rodzice dziewczyny zginęli w wypadku samochodowym.
John był jej wujkiem.
Dziewczyna miała w sobie coś innego.
Coś znajomego.
Jej duch wydawał się złamany.
Jo.
Przepraszam.
Kolacja gotowa.
Nie jestem głodna.
Musisz coś jeść.
Nie muszę.
Po prostu...
daj mi spokój, proszę.
Przez kilka dni jej nie widziałam.
Grałam więc dalej w moją grę z chłopakiem.
John postanowił dołączyć.
Ale nawet z pomocą konia...
nie nadążał za mną.
Ładna, prawda?
Nie chciałem cię wystraszyć.
Jak ma na imię?
Jeszcze jej nie nazwałem.
Jeśli chcesz...
Ta klacz została złapana na zachodzie kraju.
Zabrano ją od stada i rodziny. Nie znała nikogo poza nimi.
Cały jej świat wywrócił się do góry nogami.
Przestań, proszę.
Co mam przestać?
Nie chcę twojego współczucia.
Nie chcę twojego świata.
Jestem tu, bo tak każe prawo. Nie mogę być w swoim domu.
Jo, nie masz innego miejsca.
Myślisz, że nie wiem?
Naprawdę mi to wypominasz?
Słuchaj, nie znam cię.
Ty nie znasz mnie.
Z czasem do siebie przywykniemy.
Nie jesteś moją rodziną.
Daj mi spokój.
No dobrze.
Teraz już dwie dziewczyny nie chcą mnie znać.
Widzisz, jak odwrócił ode mnie głowę?
Nie chce na mnie patrzeć.
Nie chce mnie znać.
Właśnie to chcę zmienić.
Zdobędę jego zaufanie.
Wywrę lekki nacisk.
A potem mu odpuszczę.
Próbuję nauczyć się jego języka.
Nie chodzi o kontrolę czy zmuszanie go,
żeby robił coś, czego nie chce.
Musimy znaleźć równowagę, kompromis.
Może nie umie mówić, ale przekazuje mi teraz bardzo dużo.
Najważniejsze, żeby się nie złościć ani nie frustrować.
Jeśli się zezłoszczę, on to poczuje i też się zezłości.
Konie są oknem na twoją duszę.
Odczytują twoją mimikę i emocje.
Czują wszystko to, co ty.
Celem mojej pracy jest pomóc każdemu koniowi znaleźć spokój.
Był jakiś koń, którego nie zdołał ujarzmić?
Nie.
Przynajmniej jak dotąd.
Przejdzie jej.
Tak.
A co u niej?
Kiedy nie jest w szkole, zamyka się w pokoju.
- Hej, Jo. - Prawie się nie odzywa.
Lepiej radzę sobie z końmi niż z ludźmi.
Przejdzie jej.
Więc wiesz, że jesteś piękna.
Ale wiem, że ty jesteś.
Tak, Fitzpatrick świetnie sobie radzi.
To dobrze.
To ta nowa.
Wiesz, że tu mieszka?
To dziwne.
Dlatego śmierdzi.
Usłyszała nas.
Wiem, że też straciłaś rodzinę.
Przykro mi.
Nie ma sensu cię okiełznywać.
To nie twoje miejsce.
Moje też nie.
Trzeba to zrobić powoli. Przyzwyczaić je do ciężaru.
Żeby zrozumiały, że nie zaboli.
Zawsze trzeba podziękować.
Okazać szacunek, bo nam zaufały
i coś dla nas zrobiły.
Zuch chłopak.
Dziękuję.
W niedzielę jemy jajecznicę.
Mam nowy przepis z kaszą.
Nie, dziękuję.
Widziałem, że mnie wczoraj słuchałaś.
Pomyślałem, że może cię to zainteresuje.
Dał mi ją mój mentor.
BRATNIE DUSZE SZTUKA ROZUMIENIA KONI
Czego uczy?
Jak rozmawiać z końmi.
„Jeźdźca i konia łączy sekret najbliższy z możliwych”.
R. S. Surtees.
- Czytasz poezję? - Tak.
Seamusa Heaneya, E. E. Cummingsa.
Ich tomiki są na półce.
Możesz je poczytać, jeśli chcesz.
Dziękuję.
Naprawdę jesteś piękna.
Jo tam jest.
Wystraszysz klacz.
Mogłaby ją stratować.
Może tak właśnie cię nazwę.
Piękność.
Chciałabyś?
Piękność.
Czarna Piękność.
Podobało mi się to imię.
Tego dnia dotarło do mnie, że być może
istnieje jedna osoba, która naprawdę mnie rozumie.
John...
Nie boi się tam być?
Nie.
Jo jeździ konno?
Nigdy nie siedziała na koniu.
Niesamowite było to...
Dziękuję.
...że ja też ją rozumiałam.
Gotowa na kolację?
Kupiłem parę dobrych steków.
Lubisz jedzenie.
Lubię gotować. Nie zauważyłaś?
Już zbliżyłaś się do tej źrebicy bardziej niż ja.
Dobrze się rozumiemy.
Jo...
Przestań.
- Myślę, że... - Nie chcę o tym rozmawiać.
- Musisz... kiedyś. - Dlaczego?
Będziesz musiała mi powiedzieć, co czujesz.
- Chcę ci powiedzieć, co ja czuję. - Czemu ma mnie to obchodzić?
Nie odwiedzałeś mamy. Nie chciałeś mnie nawet poznać.
- To nieprawda. Poznałem cię. - Tak?
- Widziałem cię. Kiedy byłaś... - Tak?
Ledwo cię rozpoznałam po przyjeździe.
Przepraszam, Jo.
Nie dotykaj mnie.
Chcę jechać do domu.
Nie możesz jechać do domu, Jo.
Twoi rodzice...
Przepraszam.
Jo.
- Jo? - Daj mi spokój!
- Przestań... - Byli jak dwa mustangi,
które walczą w dziczy.
Obserwując ich,
zrozumiałam, że być może ludzie i konie wcale tak bardzo się od siebie nie różnią.
Tamtej nocy nie mogłam spać.
Za bardzo martwiłam się Jo.
Wyraz jej twarzy sprawił, że bolało mnie serce.
Rozpoznałam go, bo wciąż miałam koszmary o utracie mojej rodziny.
W tamtej chwili...
chciałam powiedzieć Jo, gdzie są jej rodzice,
tak jak moja mama powiedziała mi.
Czuwają nad nią...
ze swojego łoża wśród gwiazd.
Zostałam przy niej, póki następnego dnia nie wstało słońce.
Jo?
Gdzie jesteś?
Jo?
Jo.
Dzięki Bogu.
Wystraszyłaś mnie na śmierć.
Dlaczego tu spałaś?
Co ja mam z tobą zrobić?
To dla mnie też nowy świat.
Masz szlaban.
Serio?
Tak, serio.
Albo mam lepszy pomysł.
Nauczę cię, jak posługiwać się widłami.
- Nie chodzi o to. - Nie zamierzam...
Nie musisz się bać.
Nie boję się.
Sprząta po naszych koniach.
Ale żałosne.
Strasznie żałosne.
Ponoć jeśli nie da się ich uratować, przerabiają je na klej.
- Co powiedziałaś? - Nic.
Masz coś tutaj.
Tak. A ty masz coś tutaj.
- Przepraszam. - Co robisz?
- Pomóż mi. - Po prostu...
O Boże!
- Wszystko gra. - Wcale nie.
- Pobrudziłaś się tylko... - Nie i już!
To oburzające, niepoważne i niedopuszczalne.
Do bani tu jest.
Wybacz. Przy tobie nie jest.
To jedyne bezpieczne miejsce.
Szkoła jest do bani. Ludzie też.
Może powinnyśmy razem uciec.
Co o tym myślisz?
Nie. Przepraszam. Już odkładam.
To wrodzona niechęć.
Jest mądrą klaczą.
Wiedziałaś, że stadom dzikich mustangów nie przewodzi ogier?
Zwykle przewodzi im klacz.
Nie zawsze największa, najsilniejsza czy najpopularniejsza,
ale najbardziej doświadczona życiowo.
Przewodzi dzięki szacunkowi.
Dlatego mustangi są wyjątkowe.
Po co mi to mówisz?
Bo przypominasz mi bardziej mądrego mustanga niż ujadającego pieska.
Za dziesięć minut kolacja.
Zrobiłem lazanię.
Nie daje się nawet prowadzić. To beznadziejny przypadek.
Potrzebuję trochę więcej czasu.
Wiesz, że nie możemy trzymać narowistych mustangów.
Musimy zrobić miejsce.
Pan Gordon powiedział, że jeśli cię nie okiełznamy,
zabiorą cię gdzie indziej.
Pewnie nie będzie tam tak miło.
Posłuchaj... wiem, że mnie nie skrzywdzisz.
Ja też cię nie skrzywdzę... nigdy.
Myślisz, że możemy spróbować?
Pokazać, jaka jesteś łagodna?
Wiem.
To nie może być takie złe, prawda?
To lepsze niż bezdomność.
Proszę.
Zaufaj mi.
Patrz.
Widzisz?
Mnie to nie boli.
Dobrze.
Spróbujmy.
Widzisz?
Już.
Prawie gotowe.
Już dobrze.
Nie ma żadnych szans na to, że ją poprowadzi.
Przejdziesz się ze mną? Chodź.
Szczęście początkującej.
Tak. Albo po prostu ma talent.
A niech mnie.
Może jednak macie ze sobą coś wspólnego.
Nie chcesz tego świata, co?
To coś innego.
Sprzeczki między Jo i jej wujkiem zdarzały się po tym rzadziej.
Czyli ci się podobało?
To dobrze.
Na razie jesteś bezpieczna, ale wkrótce masz zostać ujeżdżona,
cokolwiek to znaczy.
Jo była ze mnie dumna, a ja chciałam się przed nią wykazać.
Zaczyna się od uzdy. Zobaczmy, jak pójdzie.
No już, Piękności.
No już.
Mam pomysł.
Może teraz smak nie będzie taki zły.
- Właśnie... - Właśnie tak.
Skąd wiedziałaś, jak to zrobić?
Miałam takie przeczucie.
Wiedziałam, że ludzie lubią nosić coś na stopach. Ale konie?
Piękności.
Ruda i Balecik śmiali się głośno na całą stadninę.
Strasznie się wstydziłam.
Następne jest siodło.
Najpierw kładziesz koc, żeby przywykła do ciężaru.
- Gotowy? - Tak. Powolutku.
Spokojnie. No już, Piękności.
No już.
Właśnie tak.
W końcu robimy postępy.
Serio musimy to na nią kłaść?
Żeby ją ujeździć, tak.
Czemu tak mówisz?
Jak?
„Ujeździć”.
To taki termin. Konie się ujeżdża.
Powinno się go zmienić.
Na co?
„Partnerować”.
Robimy z konia partnera.
Dobrze. Gotowa?
Zuch dziewczynka.
Udało ci się.
Cześć, Jo.
Już dobrze.
Nie za wcześnie?
Tak daleko już zaszła.
Nie dość daleko.
Inaczej jej nie sprzedamy.
Sprzedamy?
Jak myślisz, po co ją ujeżdżamy?
Przepraszam, „partnerujemy”. Podoba mi się to.
Ale po co ją sprzedawać?
Och, Jo. Nie jestem tu właścicielem.
Moja rola to wyszkolić i sprzedać parę mustangów rocznie,
a nie je zatrzymać.
Wiesz, jak wiele koni potrzebuje pomocy? Tysiące.
Spróbujmy. Powolutku.
- Już dobrze. - W porządku, Piękności. Brawo.
Wujku!
Nic ci nie jest?
Przeżyję.
Moja przyjaźń z Jo kwitła jak kwiaty wiosną.
Niektóre są naprawdę piękne.
Rozumiałyśmy się bez słów.
John, zapraszamy cię w odwiedziny do Brooklynu.
Jo tak szybko rośnie. Twoja siostra Suzy.
Myślisz czasem o swojej rodzinie, Piękności?
Ja o swojej próbuję nie myśleć.
To za bardzo bolesne.
Wiesz?
Nie znosiłam jej smutku.
Kiedy ja byłam smutna, biegłam ile sił w nogach.
Ale ponieważ Jo nie mogła cwałować, wpadłam na pewien pomysł.
Co ty robisz?
Chcesz, żebym...
Nie mogę. Nie wiem jak.
Chciałam, żeby spróbowała.
Wiedziałam, że umie być nieustraszona.
Dobrze.
Zaufałam jej.
Teraz ona musiała zaufać mnie.
John!
Panie Gordon!
- Piękność! - Co do...
Wiedziałam, że jeśli Jo poczuje wiatr we włosach,
to pomoże jej wydobrzeć.
- Jo, zaczekaj! - Jo!
- Jo!
O nie! Jo.
Jo! Jesteś cała? Coś ci jest?
Było niesamowicie.
Nauczyłyśmy się jeździć razem.
- Tak jest dobrze? - Tak.
O tak. Utrzymaj kontrolę.
Na początku często spadała.
- Wszystko gra? - Tak.
Nic dziwnego, że jeździli na koniach.
Ludzie byli bardzo niezdarni.
Może spróbujmy z Balecikiem.
- Z powrotem? - O tak.
Ale razem się w tym połapałyśmy.
Byłyśmy partnerkami.
Dalej, Piękności. Jedźmy szybciej.
Cwałowałyśmy, jakby nikt na świecie nie mógł nas dogonić.
Byłyśmy dwiema istotami,
a jednak, na krótką chwilę...
byłyśmy jednością.
Znalazłyśmy swój spokój... razem.
Z końcem lata urodziło się wiele nowych źrebiąt.
Przypominały mi moją mamę i mnie.
Kiedy duża żółta przyczepa znów przyjechała...
czułam w powietrzu zmianę.
Jazda bez Jo nie była taka fajna,
ale musiałam się nauczyć wozić innych.
Polubiłam Johna, mimo że był dość ciężki.
Opiekował się nami nowy stajenny.
Zawsze był bardzo rozkojarzony.
Gdyby runęło niebo, pewnie nawet by nie zauważył.
Hej, możesz zaczekać. No już.
Inaczej Birtwick splajtuje.
Próbuję utrzymać program mustangów, ale interesy nie...
Rozumiem. Hej.
W trakcie pracy musisz wyjąć nos z telefonu.
Przepraszam panów.
Pilnuj dziś w nocy nowej źrebicy. Może zmarznąć.
Oczywiście.
Czuwałam nad nimi godzinami, na wszelki wypadek.
Już wam ciepło, prawda?
Zaskoczyło mnie, że stajenny odłożył swoje małe pudełko,
a z jego twarzy zniknął normalny bezmyślny wyraz.
Tamtej nocy miałam okropny sen.
Jakiś koń przez cały czas wzywał mnie na pomoc.
Zrozumiałam, że to Ruda.
Byliśmy uwięzieni.
Próbowałam zawołać o pomoc, ale Jo była zbyt daleko, żeby usłyszeć.
Piękność!
Nie mogłam zostawić reszty.
- Już dobrze. - Ruda i Balecik wciąż tam byli.
Zaufaj mi. Proszę.
Jo!
Już dobrze.
- Jo! - Pomóż im!
Jesteś cała, Jo? Piękność.
- Jo, musisz... - Otwórz tę bramę!
- Musimy im pomóc! - Jo!
Jo! Nie!
Idzie.
Gdzie jest Jo?
Jo nie wychodziła.
- Gdzie była? - Jo!
Jo!
Dzięki Bogu.
Stadninę pochłonęły płomienie...
tak samo, jak moją nową nadzieję na wspólne życie z Jo.
To dzięki odwadze Jo wszystkie konie ocalały.
Jej spokojny, opanowany głos przełamał mój strach.
Tylko dlatego mogłam za nią pójść.
Młody stajenny nie chciał nikogo skrzywdzić,
ale jego nieostrożność naraziła nasze życie...
i zniszczyła nasz piękny dom.
To był początek końca Birtwick.
- Proszę pana! - Co mogę dla ciebie zrobić?
Proszę nie sprzedawać Piękności.
Przykro mi. Sprzedajemy wszystkie wyszkolone konie.
Po pożarze nie mamy już tyle miejsca.
- Ale... - Uratowałaś jej życie, Jo,
i to w niejednym sensie.
Nie chcesz pomóc innym koniom?
A gdybym mogła ją kupić?
Słucham?
Mogę dla pana pracować. Szkolić inne konie,
odbudować stajnię, cokolwiek trzeba.
Codziennie rano i po szkole.
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Proszę, wujku.
Nie może zabrać Piękności.
Dopiero kiedy zaczęłaś z nią pracować, twoje stopnie się poprawiły.
Przestałaś awanturować się w szkole.
Właśnie.
Problem w tym, że utrzymanie Piękności jest bardzo drogie.
Dobrze.
Zrobimy tak.
Pokryj koszt jej wyżywienia i spłać dotychczasowe utrzymanie
do końca lata, a będzie twoja.
I może zostać w Birtwick za darmo, jeśli będzie naszą maskotką.
Mówi pan poważnie?
Lepiej, żebym się nie rozmyślił.
Dobrze.
Dziękuję panu.
Dziękuję, wujku.
Ale jedno musisz zrozumieć.
Możliwe, że wynajmę Piękność na lato,
jeśli ktoś ją zechce, żeby zwolnić miejsce na czas odbudowy.
- Umowa stoi? - Stoi.
- Przykro mi z powodu stadniny. - Dziękuję.
- Tu jest obrzydliwie, mamo. - Cicho, skarbie.
To George Winthorp.
No nie wierzę.
Ta źrebica jest charakterna, ale łagodnie traktowana świetnie skacze.
- To chodzący ideał. - Myślisz, że nas pozna?
Tak. Chyba mnie kiedyś widział.
Ojej. Mamo, patrz na tego konia.
- To chyba mustang? - I co z tego?
- Chcesz konia czystej krwi. - Każdy takiego ma.
To mustang z gór Pryor, prawda?
Znasz się na koniach.
Jest taka piękna.
Co ciekawe, to właśnie jej imię. Piękność.
- Ale jak mówiła twoja mama... - Jest na sprzedaż?
Nie jest.
Jest... na wynajem.
Można na niej jeździć?
Tak. Oswoiła ją moja siostrzenica.
Ale mamy mnóstwo innych koni.
- Dobrze. - Pogadaj z nim.
Za nas obie. Tylko tego nie zepsuj. No idź.
Ale... mamy różne konie, więc...
- Właśnie, skarbie. - Nie, mamo. Chcę ją.
- Chodź. - Co się stało?
- No chodź. - Czemu z nim nie pogadałaś?
Bo to był głupi pomysł i absurdalna sytuacja.
Wcale nie.
Cześć.
Ponoć to ty ujeździłaś tę piękną źrebicę.
Spartnerowałam.
Czyli partnerowanie zamiast ujeżdżania?
Podoba mi się to.
Była przy nim zdenerwowana.
Jestem George, tak w ogóle.
Jo.
Jo miała go za przystojnego.
- Przepraszam. - Za co?
Hurra!
- Dobrze. - Co się tam dzieje?
Moja siostra wynajęła twojego konia.
Co?
Zamieszkasz z innym stajennym.
Zgodzili się płacić ci 200 tygodniowo.
Dziękuję.
Ale dlaczego się zgodzili?
Powiedziałem im, że twoja obecność będzie korzystna dla Piękności
i znacznie bezpieczniejsza dla dziewczyny.
Jesteśmy gotowi.
Dobrze. Do zobaczenia za parę tygodni.
W Birtwick nauczyłam się, że to dobrzy ludzie tworzą dobre miejsca.
Cieszyłam się, że Ruda też z nami jedzie.
Byłam ciekawa naszego nowego domu.
- Mogę pomóc... - Nie trzeba, dzięki.
Przyjechali!
Georgino, ale masz ładnego konia.
Jestem dumny, że ją uratowałaś.
Zrobisz zdjęcie?
Nie tak. Z dobrego profilu.
Byłam pewna, że ton głosu nowej dziewczyny słyszą tylko konie i psy.
Nie chcę być niegrzeczna, ale brzmiał okropnie.
Ty pewnie jesteś Jo?
Tak.
Nazywam się York. Podlegasz mi.
Chodź, pokażę ci twoją letnią kwaterę.
Tędy.
George!
Earlshall było całkiem inne niż Birtwick.
Alejki były idealnie czyste.
Konie lśniły.
Ale mimo tej doskonałości...
Earlshall wydawało się bardzo zimne i o wiele mniej gościnne.
To tutaj.
- To kwatera stajennych? - Tak.
Ruda została kupiona.
Ja tylko wynajęta.
Najwyraźniej konia można wypróbować.
Nie musisz jej tak mocno kopać. Pójdzie.
Stopniowo ją przyzwyczajaj.
Od razu było dla mnie jasne, że Georgina jest całkiem inna niż Jo.
Miała mocne ręce i jeszcze mocniejsze kopnięcia.
Poza tym rzucała się na moim grzbiecie, jakby wpadła w furię.
- Łagodnie. - Dalej.
Zachowaj odpowiednią postawę.
York! Przy ujeżdżeniu głowa musi być w górze!
Mam głowę w górze.
Głowa konia, skarbie.
Piękność nigdy nie nosiła czarnej wodzy.
To ją do niej przyzwyczaj, bo nie ma dobrej prezencji.
Wyprostuj plecy, Georgino.
Musi się lepiej prezentować. Przytnij jej grzywę i ogon.
Próbowałam zachować cierpliwość.
Ciekawe, jak ona by się czuła, gdyby ścięli jej włosy.
W sztuce ujeżdżenia chodzi o to, żeby koń był zdrowy.
Trzeba dać jej wolność, żeby mogła się wyrazić.
Nie jestem dziś w nastroju. Galop, Piękności.
Nie zamierzasz podnieść jej głowy?
Mógłbym ją lekko podnieść, ale wolałbym tego nie robić.
Zrób to, proszę.
Od kopnięć Georginy gorsza była tylko czarna wodza.
Przyciskała mi głowę do klatki piersiowej i nie mogłam swobodnie oddychać.
- Próbowałam pamiętać o szkoleniu... - Co ona robi?
...ale takie traktowanie mnie złościło.
Popuść jej wodze.
Wiedziałam, że jeśli ją zrzucę, Jo i ja będziemy w tarapatach,
- ale miałam lepszy pomysł. - Co z nią?
Co ty wyprawiasz?
Nic. To ten głupi koń!
Dobrze. Zeskocz.
Co ona robi? Głupi koń!
- Głupi koń! - Georgino...
Ale z ciebie numer, Piękności!
Jesteś cudownym koniem!
Moja siostra zdecydowanie nie ma ręki do koni.
Chcesz się nią opiekować, prawda?
Oporządzanie Piękności jest poza moim zasięgiem.
Jak się tu czujesz, tak poza tym?
Dobrze. Staram się trzymać na uboczu.
Birtwick było inne.
To zdecydowanie nie mój świat.
To duże miejsce, ale to nie znaczy, że ludzie są inni.
W każdym razie nie wszyscy.
Porozmawiam z Yorkiem na temat Piękności.
Moim zdaniem to twój koń.
Do zobaczenia.
Ponoć mój syn szepnął słówko, żebyś mogła spędzać z nią czas.
Tak.
Dziękuję.
Niestety to niestosowne.
Poza tym denerwuje Georginę,
więc będziesz musiała zachować dystans.
Chyba nie chcesz zagrozić swojej pozycji?
Oczywiście, że nie.
Dobrze. Czyli się rozumiemy.
W sprawie dystansu.
Sądziłam, że Georgina nie będzie chciała więcej na mnie jeździć, ale chciała.
Teraz posłuchasz, prawda?
Wbiła we mnie ostrogi, jakbym była z kamienia.
Gdyby nie Jo,
zrzuciłabym z grzbietu tę okropną dziewczynę.
Cześć, dziewczynko.
Och, Piękności.
Co ona ci zrobiła?
- Jo! - Gdzie ona jest?
Kto? Co się stało?
Twoja siostra podziurawiła boki Piękności i zaraz...
Poczekaj. Zwolnij.
Co się stało?
O Boże.
Tak nie można. W naszej stadninie nie znęcamy się nad końmi.
Nałóż to na rany. Szybciej się zagoją.
Dziękuję ci za pomoc. Ale teraz muszę znaleźć...
Jo, proszę.
Porozmawiam z Yorkiem i matką, obiecuję.
Poza tym Piękność cię potrzebuje. Lepiej, żebyś nie wyleciała.
Wiem. Jest miły i...
mądry.
Oraz bardzo...
przystojny.
- Hej. - Cześć.
Chciałem spytać, czy zjesz ze mną obiad.
Dziękuję, ale wolę spędzić wolny dzień z Pięknością.
Postanowiłam dać im trochę swobody.
Tak myślałem.
Więc jaka jest twoja historia?
Tak naprawdę nie mam historii.
Każdy ją ma.
Skąd jesteś?
Czemu taka piękna dziewczyna jak ty jest stajenną?
No wiesz, podstawowe dane.
Wolałabym nie mówić o swojej przeszłości.
W porządku.
A o przyszłości?
Co chcesz robić za dziesięć lat?
Możesz wybrać cokolwiek. Ja zacznę.
Skolonizuję Marsa.
Ja będę ratować konie. Tak jak mój wujek w Birtwick.
Tyle że kupię nieruchomości dookoła,
żebyśmy mogli pomieścić więcej koni.
Wybacz, to pewnie strasznie nudne.
Nie.
To fascynujące.
Czytałam o tym, że na zachodzie kraju są tysiące dzikich koni.
Są zaganiane przez helikoptery i wciskane do zagród,
gdzie czekają na adopcję,
ale większość zostaje tam na zawsze.
Nie wiem, co byłoby z Pięknością, gdyby wujek jej nie ocalił.
Więc chyba kupię Birtwick i pomogę ocalić tysiące dzikich koni.
Z Pięknością jako maskotką.
To o wiele lepsza odpowiedź niż Mars.
Na pewno to zrobisz.
Słuchaj...
moi rodzice urządzają w ten weekend Wyścigi Konne Earlshall.
To biegi przełajowe wokół posiadłości.
Przyjadą same szychy.
Cokolwiek to znaczy.
Rozumiem.
Zgodziłabyś się pójść ze mną?
Ja?
Innej Jo Green tu nie widzę.
Nie mogę.
Możesz.
Pracuję dla ciebie.
Pracujesz dla moich rodziców.
To nieformalna impreza.
Piękność by chciała.
Powinnaś zawsze słuchać swojego konia.
- Tak, ale... - Świetnie.
Usiądziesz w loży dla VIP-ów.
W loży dla VIP-ów?
Dzień dobry. Jak się macie?
Udało się wam przyjechać.
Wszyscy ludzie byli bardzo czyści.
Nosili przezabawne kapelusze.
Bardzo podobała mi się muzyka. Aż chciało mi się tańczyć.
Do mety dojeżdża pan Bradley Eastland na koniu Just Magic,
zdobywając puchar w wyścigu młodzieżowym.
A teraz wyścig zaproszonych zawodników.
Cześć, George.
- Gdzie jest George? Czy to on? - Czeka na następny wyścig.
Ile już wypiłaś?
Wystarczająco, skarbie.
Georgina była tak bezradna, że prawie jej współczułam.
W dziczy nie przetrwałaby ani dnia.
- Miało być nieformalnie. - Jest nieformalnie.
W skali imprez mojej mamy.
Wyglądasz olśniewająco.
Dziękuję.
Co to za ładna dziewczyna?
- Gdzie, skarbie? - Tam.
Cześć, Ruda. Wyglądasz na gotową.
O Boże.
Nasz syn spoufala się ze służbą.
Co w tym złego?
Jest z niższych sfer.
Tak.
Ty też byłaś, kiedy się pobraliśmy.
Gdzie jest Piękność?
Życz mi powodzenia.
Powodzenia.
Dalej.
- Dalej! - Jedź!
- Dalej, George! - Właśnie tak.
Piękności!
Jest taki szybki.
Ma też inne zalety.
Dalej, George!
Dalej!
Dalej, Ruda!
Tak!
George Winthorp trzeci raz z rzędu zdobywa puchar.
Tak!
A teraz, panie i panowie, chłopcy i dziewczęta,
ostatnie wydarzenie dnia, wyścig zaproszonych zawodniczek.
- Patrz, skarbie. Georgina. - Tak.
Wygląda pięknie. Tak!
- Hej. - Cześć.
Gratuluję.
Dziękuję, Jo. To wszystko dzięki Rudej.
Może i nie lubiłam Georginy,
ale chciałam wygrać.
Na mój znak!
Dalej, Piękności!
Szybciej, Piękności!
Pędź!
Próbowałam słuchać...
- Tak! - ...ale prowadziła mnie zbyt agresywnie.
To nie była Jo.
Georgina w ogóle sobie nie radziła.
Coś jest nie tak.
Źle stawia kopyta.
- Skoki bez podkowy były ryzykowne. - Dalej!
Ale i tak zmuszała mnie do dalszej jazdy.
Dalej.
Szybciej!
O Boże. Skarbie, biegnij!
- Piękności! - Nie martw się.
Ucierpiało tylko jej ego.
Mogłyśmy wygrać, łamago!
Utykała na pierwszym zakręcie, ale zmusiłaś ją do biegu.
Wiedziałaś, że spada jej podkowa?
Samolubnie naraziłaś życie swoje i konia!
Georgino, nic ci nie jest?
Boli?
Chodź z mamusią.
- Wszystko dobrze? - Nie!
Oczywiście, że niedobrze!
Och, Piękności.
Wiem. Chodź.
Grzeczna dziewczynka.
Cudem nie złamała nogi.
Ktokolwiek to zrobił, nie powinien jeździć konno.
Niestety te blizny zostaną jej na całe życie,
- ale można zrobić operację... - Nie.
Nie wydamy już na nią nic więcej.
Mówiłam, żeby nie sprowadzać tu mustanga.
Odeślij ją.
Nie możesz tego zrobić, mamo. Jo...
Mogę zrobić, co chcę, George. I trzymaj się z dala od służby.
- Służby? - Tak, George. Służby.
Jo jest dziesięć razy lepsza niż ty.
- Nasz pobyt w Earlshall był trudny. - George!
Ale wzmocnił nas obie.
Szanowałam George’a za to, że postawił się mamie.
George!
Odziedziczył po niej dobre geny, ale nie wredną osobowość.
Jo pracowała bardzo ciężko. Zbliżał się czas powrotu do domu.
Ale będę tęsknić za Rudą.
Zaoszczędziłam ponad 800 $ i policzyłam koszty.
Powinno wystarczyć, żeby spłacić pana Gordona
i jeśli będę dalej pracować, będę mogła ją stąd zabrać.
Jo.
Chwila, po co znowu przyjechałeś?
Mam bardzo złe wieści.
Birtwick zamykało się na dobre.
Wszystkie zwierzęta miały zostać sprzedane.
Jesteś moją rodziną.
Wiesz o tym, prawda?
Znajdę cię.
Zaoszczędzę dość pieniędzy i cię znajdę.
Moje serce się zatrzymało. Moje nogi zdrętwiały.
Obiecuję.
Czułam, że nie mogę nawet oddychać.
Jo mnie opuszczała?
- Płakałam. Krzyczałam. - Czekaj!
Czekaj! Piękności!
Waliłam kopytami w przyczepę, żeby się zatrzymała.
Ale było za późno.
Mogłam tylko patrzeć na kochaną twarz Jo,
kiedy całkowicie znikała z mojego życia.
Utrata Jo na nowo wzbudziła we mnie gniew.
Zaczęłam gryźć, kopać
i robić wszystko, żeby odesłali mnie do domu.
- Hej. - Ale mój plan zawiódł.
Jak leci, ślicznotko?
- Nowy właściciel lubił mój wigor. - Tak.
Nigdy nie sądziłem, że będę musiał opuścić Birtwick. Tak mi przykro.
Parę lat temu zakochałem się w małym, gniadym mustangu,
którego uratowaliśmy w Nevadzie.
Był półżywy z głodu, ale cholernie ładny.
Nazwałem go Beau.
Ponoć konie nas wybierają i Beau wybrał mnie.
Dobrze go wyszkoliłem. Był idealny.
Płakałem jak dziecko, kiedy go oddawaliśmy.
Nie walczyłeś o niego?
Gdybym walczył o każdego konia, którego kochałem,
miałbym ich ze sto.
Nie chcę stu koni.
Chcę tylko jednego.
Odzyskam Piękność, wujku, choćby nie wiem co.
Kupił mnie człowiek imieniem Terry,
żebym pomagała mu szukać zgubionych w górach ludzi.
Powrót do natury przywołał wspomnienia z czasów, kiedy byłam dzika.
To wydawało się tak dawno temu.
Terry był cichym człowiekiem i dobrze mnie traktował,
ale wciąż mi się wydawało, że Jo miała rację.
Powinnyśmy były razem uciec, kiedy miałyśmy okazję.
Zakochałeś się w ładnym mustangu, Terry?
Myślę, że jest urocza.
I bardziej przyzwyczajona do takiego terenu.
Moje nowe życie wymagało innych umiejętności.
Musiałam być śmielsza i bardziej nieustraszona niż kiedykolwiek.
Robi się dość ryzykownie.
Da radę. Dalej.
No już. Jesteś odważna.
Zaczekaj. Jest zbyt stromo.
Spędziłam dwa lata w górach z Terrym...
i uratowaliśmy wiele osób.
To była ciężka, samotna praca...
ale nauczyła mnie bezinteresowności.
Terry i ja codziennie ryzykowaliśmy życie dla nieznajomych.
Moja dziewczynka.
Gdyby Jo mnie teraz widziała, mam nadzieję, że byłaby ze mnie dumna.
Hej! Pomóż mi, proszę!
Trzymaj się!
Wytrzymaj!
- Pośpiesz się, proszę! - Idę!
Noga mi utknęła!
Próbowałam ze wszystkich sił się nie ruszyć...
ale prąd rzeki był przemożny.
Mam cię!
Terry był jednak zdeterminowany, żeby uratować tego człowieka. Ja również.
Trzymaj się! Już idę!
Tylko raz w życiu widziałam, jak rzeka wylała
- zmiatając wszystko na swojej drodze. - Proszę!
Noga mi utknęła! Nie mogę nią ruszyć!
Woda za szybko spływała z góry.
- Musisz mi pomóc! - Dobrze.
Musiał się śpieszyć.
Trzymaj się!
Chodź!
Porażka była blisko.
Ratuj się, mała.
Nie wiedziałam, czy mustang może wyprzedzić rzekę...
ale zamierzałam spróbować.
No już!
Centrala, wzywam wsparcie.
Udało się nam.
Nigdy nie cwałowałam tak szybko i zawzięcie jak wtedy.
Zawieziemy pana do szpitala.
Byłam dumna, że jestem partnerką Terry’ego.
Bez obaw. Zajmiemy się nią.
Tanner, zdejmij klaczy uzdę i siodło
i dopilnuj, żeby dostała wodę.
Była dziś bohaterką. Chodźmy.
Myślę, że Jo też byłaby z nas dumna.
O rety, jesteś rozpalona.
Dobrze. Chodź.
Tak samo jak lodowata woda z rzeki, zimne powietrze wdarło mi się do płuc.
Ale ten człowiek nic nie wiedział o koniach.
Zostawił mnie bez mojego koca.
Moje nogi trzęsły się tak mocno, że nie mogłam ustać.
Całe moje ciało się wychłodziło.
Nie. Głupi dzieciak.
Głupi dzieciak.
Mój dzielny konik.
Chodź, moja mała. Wstań.
Ma kolkę i mocne zapalenie płuc. Dałem jej lek przeciwbólowy.
Oby miała siłę, żeby to przetrwać.
Terry został ze mną całą noc. Miałam zamglony umysł.
Walczyłam, by zachować świadomość...
ale czułam, że mój duch się wymyka.
Wtedy... zobaczyłam Jo.
Wytrzymaj dla mnie.
Znajdę cię.
Obiecuję.
Znajdę cię.
Kocham cię, Piękności.
Nie wiem, czy to był sen...
czy Jo zdołała mnie jakoś znaleźć.
Wstałaś.
- Terry był dobry. - Ojej. Wstałaś, moja mała.
Ale starzał się tak jak ja.
Postanowił przejść na emeryturę.
I tak kolejny raz zostałam sprzedana.
Wysłano mnie tak głęboko na wieś,
że farmerzy wciąż używali tam starych narzędzi.
Ten obiecał Terry’emu, że się mną zaopiekuje, ale kłamał.
Kiedy chciałam się poddać,
przypominałam sobie słowa mojej mamy.
Powiedziała, że nie da się złamać ducha mustanga...
i jeśli zrobi się naprawdę źle...
powinnam zamknąć oczy i marzyć o samych dobrych rzeczach...
i wtedy te dobre rzeczy powrócą.
Marzyłam o Jo.
Przypominałam sobie, jak byłyśmy młode... i wolne.
Ale to było tak dawno temu.
Czy w ogóle mnie jeszcze pamięta?
Próbowałam sobie wyobrazić, gdzie teraz może być Jo.
Drogi wujku...
Zima w mieście jest naprawdę ładna.
Biorę w pracy nadgodziny
i zaoszczędziłam już prawie tyle, żeby odkupić Piękność.
Ale teraz nie mogę jej znaleźć.
Jakby zniknęła.
Wiedziałam, że to tylko kolejny sen,
ale czasem, kiedy wydawało mi się, że prawie słyszę głos Jo,
wyłam tak głośno, jak potrafiłam, na wypadek gdyby też mnie słyszała.
Nigdy nie przestanę jej szukać. Z wyrazami miłości, Jo.
Minęło prawie siedem lat, odkąd widziałam Jo.
Kupiliśmy konia.
Ale nadzieja może mieć potężną moc, jeśli uda się ją zachować.
Jest trochę starsza niż chcieliśmy, nie?
Wybrała ją Dolly.
W głębi jest piękna. Jest po prostu zmęczona. To wszystko.
Masz rację, skarbie. Pozory mogą mylić.
Nigdy nie byłam w takim małym boksie.
Powoli. O tak.
- Wokół nie było żadnych pastwisk. - O tak.
Tylko beton i ściany.
Niech się zadomowi.
Bałam się zostać sama w tamtym miejscu.
Dolly przypominała mi Jo, a jej dotyk był miły.
Już dobrze.
Jakby dokładnie wiedziała, jak mnie uspokoić.
Zwolnij przy koniach.
Na pewno w młodości była wspaniałym koniem.
Znowu będzie, jeśli będziemy dobrze ją traktować.
Jak powinniśmy ją nazwać?
Może Jackie, po starej klaczy. Co o tym sądzicie?
A może Lady? Jest taka elegancka.
Będzie do niej pasować.
To świetny pomysł, Dolly. Będzie Lady.
Lady.
Powoli. Nie musisz się śpieszyć.
Na początku dziwnie było ciągnąć powóz...
ale Jerry był łagodny.
Co podać?
Z czasem polubiłam park i jego bywalców.
Wiedziałam, że nie bez powodu trafiłam do miasta.
Nie mogłam uwierzyć, jak wiele osób odwiedzało to miejsce.
- Tysiące. - Dobry konik.
Dlatego byłam pewna, że jakoś znajdę Jo.
Tak bardzo za nią tęskniłam, że zaczęłam ją wszędzie widzieć.
Prr. Co się dzieje, Lady?
Szukasz kogoś?
Pójdziemy na brunch?
Idź dalej.
Ale nie traciłam nadziei.
W głębi serca wiedziałam, że ją znajdę.
Codziennie szukałam.
Znałam tego konia.
To była Ruda.
Nie mogłam uwierzyć, jak bardzo się zmieniła.
Z niegdyś mocnego ciała Rudej została tylko skóra i kości.
Ogień i życie w jej oczach ustąpiły miejsca głębokiemu smutkowi.
Powiedziała mi, że wygrała dużo nagród dla George’a,
ale kiedy wyjechał do szkoły,
jego mama sprzedała ją bez jego wiedzy.
- Ile kosztuje przejażdżka? - Zapraszam, chłopcy.
Moje serce mustanga mogło przetrwać trudy życia
z nadzieją na spotkanie Jo...
ale wiedziałam, że Ruda nie miała już nadziei na nikogo.
Wiedziałam też, że widzę ją po raz ostatni.
Dobrze. Chodź.
Nigdy nie zapomnę ostatnich słów Rudej.
Ostrożnie.
Powiedziała, że Balecik i ja byliśmy jej jedynymi przyjaciółmi.
Ruszaj.
Piękność?
Ruszaj, Lady.
Grzeczna dziewczynka.
Dzięki, że wytrzymałaś tę ciężką noc. Jesteś dobrą...
Nic mi nie jest.
Ale to nie była prawda.
Zimno wdarło się do płuc Jerry’ego, tak jak wcześniej do moich.
Cześć, ślicznotko.
Ładny koń.
Lekarz powiedział, że Jerry nie może na razie jeździć,
może nawet do wiosny.
Potrzebujemy pieniędzy.
Mogę ją wpisać w swój grafik.
Dobrze.
Kiedy zabrano mnie od Jo, nie sądziłam, że moje życie może być jeszcze gorsze...
ale byłam w błędzie.
Powolutku. Chodź. Dobrze.
W tamtej stadninie cuchnęło pleśnią i starym sianem.
Konie były wredne, bo źle je traktowano.
Nie wiedziałam, czego będą ode mnie chcieć.
Buenas noches, Lady.
Grafik tak ułożono, że byłam na nogach dzień i noc.
- Jerry był miły... - Powoli.
- ...i większość woźniców też... - Powoli.
...ale nie wszyscy ludzie na świecie są dobrzy.
Dalej.
Wiedziałam, że to Ruda.
W końcu mogła zaznać spokoju.
Dlaczego niektórzy ludzie nie rozumieją, że konie mogą czuć to, co oni?
Jo wiedziała, że mogę czuć miłość i smutek.
Co z tobą? Dalej!
Ale inni myśleli, że konia można tak po prostu zamęczyć,
jakby nic nie znaczył.
Bolało mnie od tego serce.
Gdzie te czasy, kiedy konie pracowały dziesięć godzin dziennie?
To było za długo, Tom.
Dowodzi tego fakt, że twój koń leżał wczoraj na ulicy.
Stajnia Midtown.
Nie. Nie mam żadnego karego konia.
Tak, widziałem gazety. To straszne.
Na pewno kiedyś byłaś hermosa.
To znaczy piękna.
Jasne. Popytam.
ROZPACZ KONIA NA ULICY
Jesteś teraz sławna, widzisz?
Jest już bezużyteczna.
Znam kogoś, kto może... zająć się nią.
Ale jeśli pobędzie na pastwisku, za parę miesięcy wydobrzeje.
Nie opłaca mi się to.
Nie.
Stajnia Midtown.
Przykro mi, proszę pani. Nic nie wiem na temat tego konia.
Tak, to okropne. Oczywiście. Popytam.
Tym bardziej trzeba się jej pozbyć.
Hej, co ty tam robisz? Wracaj do pracy.
Tak jest.
Dziękuję, że pan przyszedł.
Mam dużo ziemi, mogę wziąć mnóstwo koni.
Ta klacz jest pierwsza. Okulała.
Przednia noga. Waży około 550 kilogramów.
Umówiliśmy się na tyle. A to ta druga, o której mówiłem.
Która, tamta?
Powinien pan ją wziąć. Umowa stoi?
- Oczywiście. - Świetnie.
- Zapraszam do biura. - Proszę zadzwonić,
- jeśli będzie pan miał więcej. - Jasne.
Wiedziałam, że czeka nas coś złego...
ale bardziej było mi żal tej małej, gniadej klaczy,
która była tak wyczerpana, że nie obchodził jej własny los.
Ciekawe, czy ktokolwiek ją kochał, tak jak Jo kochała mnie.
Pragnęłam zobaczyć ją po raz ostatni.
Halo.
Biała gwiazda? Tak, ma taką.
Pośpieszmy się. Nie lubię tu z nimi być.
- Która? - O ta.
Co jest? Cofnij się. Wracaj tam.
Stój w miejscu.
Wiedziałam, że przyszli po mnie.
Ale jeśli to miał być koniec, nie zamierzałam ułatwiać im zadania.
Do tyłu!
Byłam mustangiem. Silnym, dumnym i dzikim.
Będę się bronić aż do śmierci.
- Jo by tego chciała. - Do tyłu!
Moja mama też.
Boże, jak to przeszło kontrolę?
Proszę o dowód tożsamości.
Podobno znikają stąd konie.
- Proszę pokazać. - Nic nie zrobiłem.
- Już. - Proszę dowód.
- Proszę ze mną. - To nie tak.
- My decydujemy. - Serio?
To nie ma znaczenia. Po prostu...
- Proszę mnie przepuścić. - Przepuść ją!
Naprawdę.
Piękność?
To ty, kochana?
Już dobrze.
To ja.
Jo.
Czy to był tylko kolejny sen?
Moja Piękność.
Obiecałam, że cię znajdę.
To była naprawdę ona.
Moja Jo.
Moja Piękność.
To był najszczęśliwszy dzień w moim życiu.
W końcu zrozumiałam, dlaczego przez cały czas czułam więź z Jo.
To dlatego, że obie miałyśmy tego samego ducha mustanga.
Jestem z ciebie dumny.
Długo cię szukaliśmy, Piękności.
Nie martw się. Twoi przyjaciele jadą z nami.
Adiós, hermosa.
Jedźmy do domu.
Znowu czułam w powietrzu sól.
W końcu jechałam do domu.
Witamy w STADNINIE BIRTWICK Azylu dla zwierząt
Jo dopięła swego.
Nigdy nie widziałam takiego małego konia...
poza Balecikiem, który miał teraz rodzinę.
Pamiętasz starego kolegę? Znalazłam go, szukając ciebie.
Jesteś w domu.
Anno...
to... jest Piękność.
Chcesz się przywitać?
Witaj.
Chcesz dotknąć jej nosa?
Jest bardzo miękki.
- Ugryzie mnie. - Nie ugryzie.
Uczyłyśmy się od siebie...
dawno temu.
Mówiłaś, że jest dzika.
Była... kiedyś.
Tak dzika, że bardziej już nie można.
Uratowała mi życie.
Jak koń może kogoś uratować?
Chętnie ci opowiem.
Kiedy dorastałam,
stało się coś, co zmieniło moje życie... na zawsze.
To właśnie dzięki Piękności założyłam ten azyl.
Byłam bardzo dumna z tego, kim została Jo.
Poklep go. I podziękuj mu.
Dziękuję.
Zawsze pamiętaj o podziękowaniu.
Witaj w domu, Piękności.
Dom.
W końcu byłam tam, gdzie było moje miejsce.
Mądry koń powiedział mi kiedyś...
że ducha mustanga nie można złamać.
Że ma siłę oceanu...
i żyje wiecznie, tak jak wiatr.
Potrzebowałam dużo czasu, żeby zrozumieć, dlaczego to prawda,
ale teraz wiem, że to dlatego, że prawdziwy mustang
nigdy nie porzuca nadziei... ani miłości.
Kiedy nadeszły moje ostatnie chwile
i cwałowałam w stronę nieba...
zrozumiałam, że moja mama miała rację.
Naprawdę czułam, jakbym latała.
Napisy: Marzena Falkowska