Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ostrożnie, kotku.
Przytrzymaj jej głowę.
Bardzo dobrze.
To pierwszy dzień mojej córeczki w domu.
A to jest twój tatuś.
Nigdy jej nie puścisz, prawda?
Prawda?
STO LAT
Tato.
Tato!
Powinniśmy zdążyć, jeśli wyjdziemy w ciągu 33 minut, okej?
Chodź.
NIE ZAPOMNIJ WYŁĄCZYĆ EKSPRESU
NIE ZAPOMNIJ TELEFONU JESTEŚ SUPER.
TU WŁÓŻ TALERZE
TUTAJ SĄ TYLKO KUBKI
Dobra, okej.
- Tato. - Hej.
- No dalej. - Karen.
Tato, to jest Cathy. Cathy.
- Okej. Przepraszam. - I jest...?
To jest... moja szefowa od...
12 lat. A ja jestem jej najlepszym fotografem.
Bardzo dobrze.
Pamiętaj o kontakcie wzrokowym i uśmiechu.
Pokaż jej swoją wdzięczność.
Tak. Oczy. Uśmiech. Jasne.
Okej.
Idealnie.
Proszę bardzo.
- Chodź. - Idę.
Idę.
- Czekam przy samochodzie. - Dobra.
- Piętnaście minut, tato. - Okej.
Z tej strony biuro dr Brooks.
Jeśli chce pan dołączyć do badań kognitywistycznych, prosimy o kontakt.
Dzwonimy, bo zwolniło nam się miejsce.
- Mamy 12 minut. - Jestem gotów.
Jestem gotów.
- Nie trzeba. - Musisz zjeść śniadanie.
- Dzięki. - To nie była prośba.
Dobra. Dziękuję.
Kiedyś wiązałeś je mocniej.
Naprawdę przepraszam za to, że w nocy podniosłem na ciebie głos.
Wiem, tato. Jesteś chory.
- Tak, ale to nie... - Tato.
- Daj spokój. - Okej.
- To... - Czekaj.
SZKOŁA PODSTAWOWA PARKER HILLS
Minuta przed czasem. Nieźle.
Skąd to masz?
Ty nie palisz.
Ach, no dobra. Myślałem...
Okej.
Domyślam się, że nie palę.
Bądź sobą i uśmiechaj się. Kontakt wzrokowy i tak dalej.
Jasne.
Spróbujesz zrobić pożegnanie?
To wróci.
- Dzień dobry. - Cześć.
Proszę usiąść tutaj.
- Zaraz przyjdzie. - Dziękuję.
REDAKTOR NACZELNA
REDAKTOR ROKU CATHY BARNES
- Nolan. - Cześć.
Za długo się znamy na takie formalności.
- Siadaj. - Dziękuję.
Nie sądziliśmy, że dojdziesz do siebie.
- Jak się trzyma Ava? - Dobrze.
- Tak. - Jest super.
Naprawdę dobrze to wszystko znosi.
Kieruje domem, kieruje mną.
Zupełnie jak jej mama.
W biurze Rachel zawsze była ostra.
Ale jej artykuły.
Tak pełne szczegółów.
Tak wyczulone na niuanse.
- Przepraszam. - Nie, nie musisz.
Właściwie to miło się tego słucha.
Po części dlatego myślę, że dobrze byłoby tu wrócić.
W każdym razie przywiozłem nowsze próbki...
Nolan, właśnie mi coś powiedziano.
Wydawca się na to nie zgadza.
Co?
Chodzi o to, że twoje ostatnie zdjęcia
nie dorównują poziomem starszym pracom.
Mam nowsze próbki. Mogę ci pokazać, jeśli powiesz...
Nolan.
Wiem, że tego potrzebujesz,
ale teraz nie jest tak jak dawniej.
Budżety są małe
i nikt nie podpisze umowy, jeśli nie ma jej jak uzasadnić.
Kurwa!
Cześć. Przepraszam. Czy jest doktor Yeboah?
- Jasne. Proszę usiąść. - Dziękuję. Przepraszam.
Uwaga na stopę.
Tędy. Bardzo dobrze.
Chodź tędy.
Nol.
- Hej. - Hej.
Tylko nie to.
Masz za duży talent, by się łamać.
- Chodźmy coś zjeść. - Dobra.
To co teraz zamierzasz?
Nie wiem. Nikt inny nie chciał się nawet spotkać.
- Mogę pożyczyć kasę, jeśli potrzebujesz. - Nie, nie trzeba.
- Na pewno? - Tak.
Są inne prace.
Okej.
Powiesz, co ci się stało w rękę?
Nie wiem. Po prostu...
Nie wiem. Wkurzyłem się i walnąłem w ścianę.
Windykator. Nieważne.
Skąd ci się to wzięło?
Co masz na myśli?
Nigdy nie tracisz panowania nad sobą.
Okej.
Kolejny.
- Kolejny lekarz? - Aha.
Może powinniśmy przyjąć ofertę doktor Brooks.
Wiem, że jest namolna, ale może się myliłem.
Te jej badania są ryzykowne,
ale wypróbowaliśmy już wszystkie tradycyjne metody.
A to jedna z najlepszych badaczek w tej dziedzinie.
Powinniśmy dać jej szansę, nie?
Nie musisz zmieniać pracy, Nol.
Tylko sobie przypomnieć, kim jesteś.
NEUROBIOLOGIA BADANIA I ROZWÓJ
Doktor Yeboah z ortopedii.
Znajdzie się miejsce dla mojego kolegi?
Dzień dobry. Nolan Wright.
Ach tak. Ma teraz pacjenta, ale zapytam.
Dziękuję. Doceniam.
Przepraszam. Muszę wracać.
Po prostu wybadaj grunt, dobra?
...Neurologii oraz Amerykańskiego Stowarzyszenia Neuropsychiatrii.
Proszę powitać na scenie
tegoroczną główną mówczynię, doktor Lillian Brooks.
Mózg tego pacjenta wydaje się być martwy.
Ale mózg jest silniejszy, niż sądzicie.
Na ekranie widzicie prymitywną wizualizację pamięci.
Dziesięć lat temu mój zespół stworzył tę technologię
dla takich pacjentów jak on.
Dla pozostawionych na śmierć, na których wszyscy postawili krzyżyk.
Pytanie brzmi: czy możemy ich wybudzić?
Dzięki temu pytaniu opracowaliśmy
nasze najnowsze urządzenie.
Doktor Brooks pana przyjmie.
Okej. Dziękuję.
Dzięki.
- Witam. - Dzień dobry.
Zapraszam. Proszę usiąść.
„Nolan Wright, lat 33, pół roku temu
uczestniczył w wypadku samochodowym, w którym zginęła jego żona,
a on sam odniósł poważne urazy czaszki i płata skroniowego.
W czasie wypadku stracił przytomność
i przez trzy dni pozostawał w stanie śpiączki.
Trzeciego dnia odzyskał świadomość,
ale utracił większość wspomnień”.
Przykro mi z powodu żony.
Wiem, jak boli strata ukochanej osoby.
Ale cieszę się, że w końcu postanowił się pan zgłosić.
Wiem, że obecność tylu lekarzy jest frustrująca.
Tak. Sądzi pani, że to pomoże na moją amnezję?
Wygląda na to, że głowa się panu ładnie zagoiła.
Takie urazy zwykle zabijają.
Zobaczmy. Przerobił pan terapię EMDR,
neurotrening, terapię kognitywną.
To wszystko pomaga, ale my wchodzimy dużo głębiej.
Co to znaczy? Co właściwie robicie?
Zanim wyjaśnię proces terapii,
muszę sprawdzić, czy ścieżka do pana wspomnień nie jest całkiem zniszczona.
Jak chce pani to zrobić?
Był pan kiedyś poddany hipnozie?
Proszę się rozsiąść i rozluźnić.
Niech pana mięśnie zapadną się w siedzenie.
Niech im pan pozwoli zapaść się w siedzenie.
Proszę się rozluźnić
i zapomnieć o wszystkim wokół.
Proszę się skupić...
na tym.
Po prostu się skupić.
Skupić się na tym.
Tylko to się liczy. Niech znak pana prowadzi.
Teraz proszę się skupić na środku.
I pozwolić opaść powiekom.
Powieki stają się...
coraz cięższe.
Proszę dać im opaść.
Odpocząć.
Co to?
Kto tam jest?
Wszystko w porządku. Wybudził się pan.
To już koniec.
Co pan widział?
- Co pani mi zrobiła? - Nic.
Bez ściemniania.
Widziałem to samo, co w koszmarach.
Ktoś tam był. Kto tam był, do cholery?
Panie Wright, to ćwiczenie przenosi pana
do głębin podświadomości.
Robię to od lat i nikt nigdy
niczego nie zobaczył,
chyba że czasami, po wielu sesjach, ale pan...
Pan tak szybko coś zobaczył?
Pana podświadomość jest aktywna.
Mózg ucierpiał mniej, niż pan sądzi.
Pana wspomnienia tam są. Głęboko zagrzebane, ale tam są.
Moja terapia może panu pomóc.
Aha.
Muszę o tym pomyśleć.
Czy jest ktoś, kto może cię odebrać?
Może twój tata znowu zapomniał.
Po prostu się trochę spóźnia.
To wszystko.
Temperatura jest koło zera. Poczekamy w środku?
Właściwie teraz jest pięć stopni.
Dopiero za tydzień będzie na minusie.
Ava.
- Hej. Tak bardzo przepraszam. - Nie.
Wiem, że ma pan wiele na głowie, ale to już trzeci raz.
Jeszcze raz i będziemy musieli zawiadomić opiekę społeczną.
Hej. Posłuchaj...
Przepraszam, że zapomniałem.
Po prostu...
zmienili zdanie co do pracy
i to chyba mnie rozproszyło.
Przepraszam, że tak ci utrudniam życie, tato.
Co?
Czemu tak mówisz, Ava?
Wczoraj tak się na mnie wkurzyłeś, a dziś znowu o mnie zapomniałeś.
Myślałam, że naprawdę masz mnie dosyć.
Ava, spójrz na mnie.
Spójrz na mnie.
Ava.
Wcale nie mam cię dosyć.
Jestem chory. Tylko tyle.
Okej? Kto wie, gdzie bym teraz był, gdyby nie ty?
Ciągle tak mówisz.
Chyba pójdę zrobić kolację.
Nie musisz robić dziś kolacji.
Muszę. Kto inny ją zrobi?
Zna pan termin „przegląd życia”?
Nie.
To fenomen występujący podczas doświadczenia śmierci,
gdy całe życie przelatuje panu przed oczami.
Uważam, że te przebłyski to kluczowe wspomnienia
powtarzające się w wiecznej pętli.
Terapia koncentruje się na tym,
by pana w nich umieścić.
Przepraszam...
co to znaczy „umieścić”?
Proszę za mną.
Ten zestaw to Czarna Skrzynka.
Najpierw hipnotyzuję pana i otwieram pana podświadomość.
To urządzenie EEG będzie odczytywało pana fale mózgowe i przesyłało je do procesora.
Procesor wydobędzie wspomnienia z fal mózgowych
i przetworzy je na immersyjne doświadczenie VR.
Coś jak hologram?
Bardziej jak sen, śledzenie swoich własnych kroków.
Coś bardzo realnego.
Celem jest...
umieszczenie pana w tylu wspomnieniach, ile się da,
aż się pan obudzi.
Jak szybko to zadziała? Kiedy zobaczę rezultaty?
To zależy od pana reakcji na terapię.
Może parę tygodni.
Nie mam tyle czasu.
Muszę być w stanie opiekować się córką.
Jeśli oboje zarwiemy parę nocy,
może uda nam się ten czas skrócić.
Jest pan gotów?
Okej.
Bezpośrednie przejście z i do stanu transu bywa bardzo dezorientujące,
lubię więc zaczynać od tak zwanego „azylu”.
To ma być pana jądro,
miejsce, w którym czuje się pan swobodnie
i nic pana nie skrzywdzi.
Sekretne miejsce, gdzie tylko pan ma wstęp.
Ma pan to?
- Mam. - Dobrze.
Możemy zaczynać sesję. Zaczynam hipnozę.
Proszę się rozluźnić.
Spojrzeć przed siebie.
Powinien pan widzieć kursor.
Widzę.
Jak zacznie się ruszać, proszę się skupić na ruchu.
I się rozluźnić.
HIPNOZA - ŁADOWANIE... WYKONAĆ?
Nie ma teraz nic.
Nie ma laboratorium.
Nie ma pokoju. Nie ma krzesła.
Jest tylko mój głos i kursor.
Proszę poczuć swoje stopy,
swoje nogi,
swoje ręce.
Stają się ciężkie. Za ciężkie.
Ale to miłe uczucie.
Niech otoczy całe pańskie ciało.
Im bliżej jest kursor,
tym głębiej pan wchodzi.
Im głębiej pan wchodzi, tym czuje się pan lepiej.
Im lepiej się pan czuje, tym głębiej pan wchodzi.
Za 10 sekund znajdzie się pan w azylu.
Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem,
sześć, pięć,
cztery, trzy, dwa, jeden.
Nolan, jesteś w azylu?
Musisz mną pokierować, ja nic nie widzę.
Słyszysz mnie?
Tak.
Tak, słyszę.
Dobrze.
- I pamiętaj, że... - O czym?
...nic nie zrobi ci tu krzywdy.
Ale nie wychodź przez drzwi.
Mogę cię wybudzić tylko z tego pokoju.
Słyszysz mnie?
Musisz to zrozumieć.
Nie sprowadzę cię z powrotem, jeśli wyjdziesz, jasne?
Rozumiem.
Dobrze. Teraz wyobraź sobie nakręcany zegarek.
Powinien się pojawić w pokoju, gdy to zrobisz.
Zaraz zanurzysz się w podświadomości.
Jak to zrobisz, nie będziemy mogli się już komunikować.
Jak naciśniesz koronkę zegarka, znajdziesz się w jednym ze wspomnień.
Skup się na nim.
Skoncentruj się. Pozwól wspomnieniu wrócić.
Możesz obrócić koronkę, kiedy chcesz, i przejść do innego wspomnienia.
W przód - do następnego, w tył - do poprzedniego.
Jeśli poczujesz się źle,
naciśnij koronkę, by wrócić tutaj.
Rozumiesz, Nolan?
Rozumiem.
Dobrze. Jesteś gotów?
Tak. Jestem.
Zatem naciśnij koronkę i przypomnij sobie.
Rachel.
Tak długo czekałem...
Ukochani wierni,
jesteśmy dziś świadkami świętej ceremonii.
Spłynęła na nas wyjątkowa łaska
obecności rodziny i przyjaciół nowożeńców.
Państwo młodzi są zaszczyceni, że możecie uczestniczyć...
Spokojnie.
Hej.
Spokojnie. Wróciłeś.
Ślub?
Co jeszcze widziałeś?
Byliśmy w starym kościele.
Było bardzo dużo ludzi, z 50-70 osób.
- Ale ich twarze były rozmyte. - Rozmyte?
Tak. Uciekłem, jak tylko to coś się na mnie rzuciło.
To, co zobaczyłeś w czasie hipnozy?
Jak wyglądało?
Nie wiem, ale...
Chyba wyglądało jak osoba, ale się tak nie ruszało.
Rozumiem.
Najprawdopodobniej mózg próbuje uchronić cię przed traumą.
Powstrzymać cię od przypominania.
Musisz pamiętać, że to nie jest prawdziwe.
Następnym razem zostaniemy trochę dłużej.
Przynajmniej jedna twarz powinna się wyostrzyć.
Dłużej?
Przez to tak długo chorowałeś.
Jeśli ci się uda to ominąć, możemy cię wyleczyć.
Wiem, że to zabrzmi dziwnie,
zwłaszcza po badaniach przez tylu lekarzy, ale mówię serio:
dobrze ci idzie.
Ilość szczegółów dostrzeżonych podczas pierwszej sesji...
jest nadzwyczajna.
Zrobię wszystko, by cię wyleczyć.
Myślę, że to możliwe, jeśli się postaramy.
Ale nie dam rady, jeśli mi nie zaufasz.
Okej?
Okej.
- Hej. - Hej. Jak się trzymasz?
Dobrze, stary. A ty?
Też dobrze. Wszystko gra?
Tak, jest okej. Głowa zdrowieje. Ale Ava jest na mnie zła.
- To dla nas? - Tak. Dbam o ciebie.
Dzięki. Ava, mam dla ciebie niespodziankę.
Hej. Chińszczyzna.
Jak ci idzie?
- Jak badania? - W porządku.
- Tak? - W porządku. Tak.
Wciąż się przyzwyczajam, ale...
Widziałem dziś mój ślub.
Widziałeś? Swój...
Ty... To świetnie, Nol.
- To jest postęp. - Tak.
Wiesz, pamiętam ten dzień.
Tylko dzięki waszej dwójce w ogóle rozważam związek.
Zawsze byliśmy tak szczęśliwi?
Tak. Byliście nierozłączni. Aż do porzygu.
Ty i Rachel zawsze mówiliście o waszym planie czterdziestoletnim.
Ułożyliście go jeszcze przed zaręczynami.
Cześć, wujku Gary.
Cześć. A ten maluch był pierwszym punktem waszej listy.
Mówisz o planie?
- Tak. Pamiętasz go? - Tak.
Tak. Dostanę pierwszy samochód
- w wieku 16 i pół roku. - I pół. Właśnie.
Trzyma cię za słowo.
Hej, Ava,
to w porządku, że za nią tęsknisz.
Nie musisz udawać.
Chodź tutaj.
To normalne.
Dla dwóch osób. Tak, dziękuję.
Dziękuję.
- Dwa... - Co to za miejsce?
Dziękuję.
Wziąłem cię tu, jak miałaś trzy latka.
To było nasze ulubione miejsce. Moje i twojej mamy.
Nie szkodzi. W porządku. Złap je tak, dobrze?
Tutaj nimi kierujesz.
Nie śpiesz się.
Właśnie tak. O... właśnie tak.
Tak, tak dobrze.
Dziękuję.
- Tak? - Dobre.
Dzięki za cierpliwość, Ava.
Okej.
Pycha.
I nie przyniosłeś nic dla mnie?
Cóż, ledwo co zostawiła coś dla mnie, więc...
- Gdzie poszliście? - Do Nise.
- Kocham to miejsce. - Zazdrość?
I to jaka.
W porządku.
Przepraszam, ale gdybym teraz przerwał,
czy reszta wspomnień wróciłaby naturalnie?
Podczas ostatniej sesji mówiłeś o rozmytych twarzach.
To jest tak zwana prozopagnozja.
Objaw uszkodzenia mózgu.
My chcemy zobaczyć twarze.
Spróbujmy dziś zostać dość długo, by zobaczyć twarz, dobrze?
A jeśli to coś znowu się pokaże, powiedz sobie:
„Kieruję swoim umysłem, a nie on mną”.
Powtórz.
- Kieruję swoim umysłem. - Kieruję swoim umysłem.
A nie on mną.
Hej.
Hej. Wszystko okej?
Kieruję swoim umysłem, a nie on mną.
Pamiętaj. „Kieruję swoim umysłem, a nie on mną”.
- Kieruję... - Kieruję swoim umysłem, a nie on mną.
Kieruję swoim umysłem, a nie on mną.
Wiesz, gdzie jesteś?
Tak. Przepraszam. Po prostu...
czułem, jakby naprawdę mnie dusiło.
Próbowało cię udusić?
To ból psychogeniczny. Wytworzony przez umysł.
Ta rzecz zniknie,
ale musiałeś się do czegoś zbliżyć.
Twój umysł broni się, jak tylko może.
Co zobaczyłeś?
Cóż...
Avę, jak była mała.
Moją żonę.
Nie...
Okej. Przypominasz sobie. To naturalne.
Pacjenci często są zaskoczeni swoimi wspomnieniami.
Byłem w mieszkaniu.
Nie wiem... skąd to wiedziałem.
Ale wiedziałem, gdzie wszystko było.
A z tego, co wiem,
jedynym miejscem, w którym mieszkałem z żoną, jest mój dom.
Pamiętaj, urządzenie wyciąga obrazy z twojej podświadomości.
Może kiedyś byłeś w tym mieszkaniu.
Robiłeś tam zdjęcia do gazety?
Nie. Znałem je zbyt dobrze.
Pojawiły się jakieś twarze?
Okej.
Dobrze.
Jest dobrze, Nolan. Idziesz do przodu. Oby tak dalej.
Doktorze? Ma pan...
Właśnie o tobie myślałem.
Co słychać? Mam jakąś minutę.
Co się stało?
- Nol. - Czy ja się kiedyś kłóciłem z Rachel?
Kto się nie kłóci?
Ale nigdy jakoś poważnie.
Miałeś tendencję do spóźniania się.
Czy kiedyś przerodziło się to w coś więcej?
Czemu mnie pytasz?
- Nol. - Czy ja ją kiedyś...
uderzyłem?
Nie mówisz serio. Serio pytasz?
Uderzyłeś w jedną ścianę i myślisz, że jesteś bokserem?
Nie jesteś.
- Na pewno? - Tak, na pewno.
Stary, na studiach
nie mogłem cię nawet nakłonić do oglądania boksu.
Zawsze byłeś delikatnym motylkiem.
Bez urazy, ale byłeś popychadłem. Trochę zerem...
Po prostu byłeś słaby.
To nie jest śmieszne, Gary.
Okej. Może...
Może usiądźmy na chwilę, dobra? Możemy usiąść?
Co dokładnie się stało?
Przypomniałeś sobie coś?
Okej, na terapii widziałem,
że byliśmy w mieszkaniu,
a Ava była dzieckiem i...
W mieszkaniu?
- W twoim wspomnieniu? - Tak.
Mieszkaliśmy kiedyś w mieszkaniu?
Jak Ava się urodziła, byłem w Palo Alto.
Może. Ale nie wydaje mi się.
O czym myślisz, Nol?
Okej. Więc...
To miejsce było naprawdę znajome.
A dr Brooks mówi, że sprzęt okazuje wspomnienia takie, jakie były.
To pewnie halucynacja.
Pamiętaj, Nol, że mocno oberwałeś w głowę.
Wstrząśnienie mózgu.
To poważna sprawa.
A poza tym masz dużo na głowie: Avę, pracę,
przypominanie sobie Rachel.
Na pewno się to wszystko miesza.
Okej?
Uwierz mi, Rachel by mi powiedziała, gdyby coś się stało.
Była dla mnie jak siostra.
Nie ukryłaby czegoś takiego. Okej?
Skup się na Avie.
Dobra?
- Dobra?
- Dobra. - Okej.
Tato.
Hej.
- Hej. - Uśmiechnij się i pomachaj.
Uśmiechnij się i pomachaj.
Okej.
Spróbujmy.
- Kiedyś. - Tak.
Nie jesteś na to za stara?
Ale zawsze to robisz.
No dobra.
Okej. Dobrze?
Dobrze dziś poszło z dr Brooks?
Tak. Świetnie.
Co się stało?
Widziałem cię jako niemowlaka.
Jak wyglądałam?
Nie miałaś twarzy.
To jest straszne, tato.
Hej...
- możemy gdzieś podjechać? - Jasne.
Tato, masz jakiś adres? Jestem głodna.
Jedną chwilę. Jesteśmy blisko. Czuję to.
Tato! Tatusiu!
Hej. Przepraszam. Chcesz tam wejść?
- Tak. - Wejdziesz? Wybacz.
No to chodź.
Winda jest na dole.
Tato?
Co się dzieje?
Zaczekaj chwilę. Tylko chwilę, okej?
WITAMY
STUDIA MAGISTERSKIE DOM OTWARTY
- Tak? - Wybacz, że przeszkadzam.
Nie chciałem przeszkadzać.
Miałem nadzieję, że mogę porozmawiać z twoją mamą.
Bardzo przepraszam. Naprawdę przepraszam.
- Mieszkaliśmy tu? - Chodźmy stąd. Nie.
Chodźmy.
- Naprawdę? O mój Boże. - Tak, naprawdę.
Dobra, robię to. Nie wiem, czemu zapisuję adres.
- To absurd. - Proszę cię. Dzięki.
To niemożliwe. Nigdy nie skrzywdziłbyś Rachel.
Może ją zdradzałem.
Przestań. Chodź tu.
Byłeś dobrym, oddanym mężem.
Nigdy byś tego nie zrobił.
Zrobiłbyś dla niej wszystko, okej?
- Chciałeś swojego życia. - Nie wydaje mi się.
Chciałeś. Okej?
Nieważne, jak ciężko miałeś w pracy,
jakie miałeś problemy,
zawsze dbałeś, by mieć dla nich obu czas.
Nie naraziłbyś tego, okej? Nawet teraz.
Posłuchaj mnie.
Spójrz na Avę.
Zobacz, jak na ciebie patrzy.
Tylko dobry człowiek
by tak inspirował dziewczynkę mimo tego wszystkiego.
I to ty nim byłeś. Nie ja, nie jej nauczyciele.
Tylko ty, okej?
- Jak cię przekonać? - Wiesz co? Pewnie masz rację.
Pewnie masz rację. Wielkie dzięki. Spóźnię się na sesję.
- Pogadamy później. - W porządku. Okej.
- Zadzwoń. - Na razie.
Jak coś, odwołam wizytę.
ANALIZA NEUROLOGICZNA URAZ GŁOWY
WYNIKI ATYPOWE. WYMAGANE DALSZE BADANIA.
NIEROZSTRZYGAJĄCE WYNIKI. ZALECANE DALSZE BADANIA.
ANOMALIA. NIEROZSTRZYGAJĄCE.
SNC ZALECA DALSZE BADANIA.
KARTA PACJENTA WRIGHT, NOLAN
HISTORIA POBYTU
ŚPIĄCZKA, TRANSFER NA CHIRURGIĘ
PODEJRZENIE ŚMIERCI MÓZGU
TRANSFER NA NEUROLOGIĘ - EWALUACJA
ODZYSKANIE ŚWIADOMOŚCI
Dziś jesteś bardziej rozluźniony.
Tak.
Naszym celem jest dojrzenie twarzy.
Ale jeśli zobaczysz to coś, skup się.
- Kieruję... - Kieruję swoim umysłem, a nie on mną.
Pamiętam.
Tak, spotkają was wyzwania,
ale siła waszej więzi
ochroni was przed zawirowaniami życia.
Zawsze traktujcie swój związek jako priorytet.
Obrączka jest symbolem duchowej więzi...
Nie dziś.
- Doktorze Reed. - Cześć. Co u pana kolegi?
- Widziałem, że bada go dr Brooks. - Tak.
Niech pan posłucha, próbuję coś ustalić odnośnie
tamtej nocy.
Nie rozumiem, jakim cudem nagle się obudził.
Miał szczęście.
Tak mówią wszyscy lekarze, ale...
pamięta pan, co dokładnie się stało?
Niech zobaczę.
Przepraszam.
Po tym, jak go widziałem, dr Brooks robiła obchód
i go ponownie badała.
Dr Brooks go wtedy widziała?
Tak. Tylko ona wciąż o niego walczyła.
- Rozumiem. - Wzięła go do siebie,
a jak wyszedł, był już wybudzony.
Zabrała go do laboratorium?
Tak. Miał szczęście, że tam była.
Muszę się zobaczyć z dr Brooks.
Wciąż jest z panem Wrightem.
Ile jeszcze? Długo tam siedzą.
Trwa sesja. Im dłużej, tym lepiej dla pacjenta.
- Niech do mnie zadzwoni. - Okej.
Dzięki.
Hej. Gdzie jesteś? Co się dzieje?
To nie są wspomnienia Nolana.
Są moje.
Zawsze były moje.
Hej.
Jestem pełna.
Mamo?
Thomas?
Ale jak?
Jak?
Pamiętasz?
- Mamo? - Dzięki Bogu pamiętasz.
Pamiętasz.
Mamo?
- Co zrobiłaś? - Już dobrze.
- Nie. - Nic ci nie jest.
- Co zrobiłaś, mamo? - Usiądź.
- Co zrobiłaś, mamo? - Thomas.
Thomas, proszę.
Proszę, chodź.
Usiądź.
Och, Thomas.
Gdy spadłeś ze schodów, przywieźli cię tu.
Wciąż żyłeś, ale było już za późno.
Próbowali wszystkiego
i w którejś chwili użyli EEG.
Dowiedziałam się o tym. Ściągnęłam twoje dane z serwera
i czekałam na właściwego pacjenta, by przesłać twoje dane.
Doszłam do momentu, gdy mogłam to zrobić w laboratorium
i miałam nadzieję, że uda mi się naprawdę.
Zaczekaj.
To jest twój projekt, o którym mówiłaś.
Czekaj, jak długo...?
Jak długo mnie nie było?
Dwa lata.
Okej.
Czemu ten człowiek?
- Czemu Nolan? - Zrządzenie losu.
Parę miesięcy temu trafił tu ze śmiercią mózgu.
Idealna okazja.
Był właściwym człowiekiem.
Nie wiedziałam, czy mi się udało,
aż zdjęłam Czarną Skrzynkę i złapałeś mnie za rękę.
Wiedziałam, że tam jesteś.
Tylko nie mogłeś sobie przypomnieć, a ja nie mogłam cię zmusić,
bo mózg wciąż się dostosowywał.
Miałam nadzieję, że w końcu sobie przypomnisz,
ale tak się nie stało.
Więc uznałam, że cię tu ściągnę,
a Czarna Skrzynka pomoże ci wszystko skojarzyć.
Czyli nie mam amnezji?
To tylko twój mózg się dostosowywał.
Mamo.
Mamo, co...
Co ja mam...?
Co mam zrobić? Wyjść i udawać, że jestem nim?
Nie.
Ashley.
Masz drugą szansę, synu.
Masz szansę wszystko naprawić.
Nie tylko z Ashley, ale ze swoją żoną.
Masz drugą szansę być ojcem i mężczyzną, jakim powinieneś być.
A co z Avą?
Nie jest twoją córką.
Wszystko w porządku?
Tak. Czemu?
Smutno wyglądasz.
Nie jestem smutny.
Świetnie, nie ma sprawy.
Hej. Ja.
Hej.
- Co robisz? - Kolacja, tato.
Paliłeś?
Myślałam, że ci mówiłam. Ty nie palisz.
Co powiesz na stir-fry?
Uwielbiasz to.
Dobrze. To oznacza, że jedziemy do sklepu.
Według przepisu potrzebujemy czegoś o nazwie „kiełki fasoli”.
- Właściwie to lepiej nie. - Co?
Muszę z tobą o czymś porozmawiać.
Lepiej, jeśli pojedziemy do domu.
Co?
Wszystko okej?
Na parę dni odwiozę cię do Gary'ego.
Co? Czemu?
Bo przy mnie nie jest bezpiecznie.
Tato, proszę, nic ci nie jest.
Jak będziesz gotował? A jeśli się spóźnisz?
Doktor Brooks nie może dać ci lekarstwa?
Tato. Hej, tato. Proszę.
Przeżyliśmy już wszystko
- i teraz chcesz to zrobić? - Przestań!
Przestań, do cholery!
Jestem dorosły, okej?
Po prostu...
Po prostu mi zaufaj, dobrze?
Mówiłeś, że to tylko kilka dni.
Pospiesz się. Robi się późno.
Ja to zrobię.
Okej. Do zobaczenia.
Okej.
- Potrzebujesz pomocy? - Nie.
Okej.
Chwileczkę, dobra?
- Nol. - Co?
Dr Brooks zabrała cię do swojego laboratorium, gdy byłeś w śpiączce.
Okej.
Okej? Nie wydaje ci się to dziwne?
Nie wiem, co się dzieje, ale to może mieć związek
z tymi fałszywymi wspomnieniami.
Wyglądasz na zmęczonego. Wejdziesz do środka?
Martwię się. Nie wracaj sam. Może zostań z nami?
Doceniam, ale mówiłem ci, muszę posiedzieć trochę sam, więc...
We własnej przestrzeni, własnym środowisku.
Własnym... Bez Avy?
To bez sensu. Pogadajmy o tym, stary.
To tylko kilka dni.
Potrzebuję trochę czasu.
Proszę.
Okej.
NIE ZAPOMNIJ O MNIE
Jeśli pan wróci, wezwę policję.
Zaczekaj. Miranda?
Skąd pan zna moje imię?
- Skąd? - Przepraszam.
Chodziłem na uczelnię z pani mężem.
Razem studiowaliśmy biologię.
Ale nigdy pana nie spotkałam.
Tak... My...
Nie wiem.
Chodziliśmy na kurs z genetyki,
a potem chyba nie mogliśmy znaleźć wspólnego języka
i nasze drogi się rozeszły.
Ale on...
Opowiadał mi o dniu, gdy cię spotkał.
On...
Mówił mi, że ma szczęście, że cię ma,
i że jesteś bardzo wyrozumiała.
I wiem...
jak trudno było mu się dostać do porządnej szkoły medycznej.
Ale mówił, że gdyby nie ty,
nie dałby sobie tam rady.
Więc...
o co panu chodzi?
Wiesz, po prostu...
Niedawno się tu przeprowadziłem i chciałem się przedstawić.
Okej.
- Jak się pan nazywa? - Kolacja gotowa?
Prawie.
Zaczekaj.
Skończyłaś lekcje?
- Ale mamo... - Bez marudzenia.
- Do nauki. - Nie chce mi się.
- Wiem, ale nie marudź. - Ale jedzenie...
Jest ważniejsze od lekcji.
- Tak? - Powinnam zjeść.
- Skończyłaś? - Nie.
Skończ lekcje, dobrze?
- Okej. - Zuch mała. No już.
Przepraszam. Ja...
Miło było pana poznać,
ale muszę skończyć gotować i zająć się córką...
Tak. Przepraszam.
Masz chwilę?
Właściwie to nie.
Tak bardzo przepraszam.
To zajmie tylko chwilę.
Proszę.
- Proszę usiąść. - Tak.
- Muszę to wyłączyć. - Okej.
A więc...
o co chodzi?
Pamiętasz moją...
Jego mamę, dr Brooks?
Oczywiście.
Ale szczerze mówiąc, my...
nie rozmawiamy.
Coś jej się stało, czy...?
Nie.
A pamiętasz...?
Pamiętasz jej projekt, o którym zawsze mówiła?
Ten z używaniem fal mózgowych
do zachowywania i przywracania świadomości?
Tak. Te bzdury z cyfrowym wudu.
To nie wudu.
Okej.
To co z tym projektem?
Okej.
Okej, dobra...
To naprawdę ciężko wyjaśnić.
Ja też tego do końca nie rozumiem, ale...
Ale to działa. Zrobiła to.
Co takiego?
I jak się pan nazywa?
Thomas.
Jak on?
Miranda...
Jestem Thomas.
Musi pan stąd wyjść.
- Musi pan wyjść. - Miranda, zaczekaj.
- Czekaj. - Pięć sekund, bo wzywam policję.
Okej.
Ta tapeta.
Kiedyś jej nienawidziłaś, ale ja chciałem
ją zachować, by nam przypominała, że to nie nasze ostatnie mieszkanie.
Na naszej pierwszej randce
miałaś sweter, choć było 35 stopni Celsjusza,
bo to była jedyna czysta rzecz, jaka ci została w szafie.
Zawsze jak się denerwowałaś,
brałem cię za rękę...
i pisałem ci palcami na dłoni:
„Okej”.
Naprawdę jej się udało.
A...
ten facet to kto?
Jego już nie ma.
Śmierć mózgu. Mówiła, że to jak przeszczep.
Nie rozumiem. To...
Jak to nie ma? Gdzie jest? Co...?
Też nie do końca to rozumiem, ale...
to prawda.
Jestem tu.
To szaleństwo, ale też prawda.
Czyli...
Co zrobisz? Zajmiesz jego miejsce?
Może, ale ja...
Ja...
Myślałem, że mamy szansę...
wszystko zmienić.
Moja szansa, by wszystko naprawić.
Ja...
nie zrobię ci krzywdy...
już nigdy więcej.
Chcę tylko drugiej szansy.
Drugiej szansy z tobą.
Gdzie moje zdjęcie z Orlando?
Ja...
Gdzie są...
Gdzie są moje zdjęcia?
Moje krzesło? Książki?
Tak, popełniłem błędy, ale tak mnie wymazać?
Powinieneś już iść.
Okej.
Ja tam umarłem.
Rozumiesz? Umarłem.
A teraz jestem tutaj.
Umarłem,
a teraz jestem tutaj.
To nic dla ciebie nie znaczy?
Oczywiście, że nie.
Zawsze byłem wszystkiemu winien.
Naprawdę już nie mogę.
Ach tak? Już nie możesz?
A kiedy będziesz mogła, co?
Nie, przestań.
- Nie. - Nigdy więcej mnie nie dotykaj.
Nie.
Proszę.
To również moja córka.
Nie, przestań. Nie.
Gdzie jesteś? Ava?
Co się stało?
Co jest grane, Nol?
Krwawisz. Co ci się stało w głowę?
Hej, Nol. Przestań.
Nol, robisz nam stracha!
Nie odje... Nol!
Zaczekaj! Daj sobie pomóc!
Porozmawiaj ze mną.
Mamo, proszę.
Czemu? Co...? Co jest ze mną nie tak?
Czemu się ocknąłem przy Avie?
Musisz się uspokoić. Myślę.
Jesteś pewien, że zobaczyłeś to coś w odbiciu?
Tak.
To twój umysł.
Zachowuje się jak w Czarnej Skrzynce.
Próbuje cię bronić.
Zabrał cię do miejsca, które uznał za bezpieczne.
Tak to działa w Skrzynce...
ale jak uzyskał kontrolę tutaj?
Opowiedz dokładnie, co się stało.
Gdzie są Miranda i Ashley?
- Wyrzuciły mnie. - Czemu...?
- Już? - Hej, ja nic...
Nic nie zrobiłem, okej?
Podjęły decyzję. Już mnie nie chcą. To...
Posłuchaj mnie.
Wszystko zaczyna się tu.
Tutaj.
Tu tkwi wielka potęga.
Większa, niż myślisz.
Dlatego przejmuje kontrolę.
Bo jej na to pozwalasz.
Thomas, choć raz przejmij kontrolę nad swoim życiem
i zostań lekarzem, jakim powinieneś być.
Ojcem, jakim powinieneś być.
Mężczyzną, jakim powinien być mój syn.
Chcesz skończyć jak swój ojciec?
Zapomniany.
Wymazany.
Siadaj.
Z tej strony biuro dr Lillian Brooks.
Obecnie jesteśmy nieczynni. Proszę...
Hej, Ava. Mogę to pożyczyć na chwilę?
Jasne.
Dzięki. Nie martw się. Wszystko będzie dobrze, okej?
- Okej. - 3030 Green Road.
Hej. Byliśmy tam z tatą.
- Naprawdę? - Tak.
SYN ZNANEJ LEKARKI UMIERA PO UPADKU ZE SCHODÓW
„Upadek”.
Brooks.
Jak pozbędę się tego czegoś,
będzie dobrze?
Pomyśl o tym czymś jak o wirusie.
Jak to zabijesz, to powstrzyma jego wpływ na twoje ciało.
Ale nie wiem, co się stanie, jeśli cię skrzywdzi.
Jak to znajdę?
To znajdzie ciebie.
Tym razem wybierz własny azyl.
Jasne.
Mamo.
Mamo, to Nolan.
Twój umysł robi wszystko, by cię powstrzymać.
Pamiętaj, czemu tam jesteś.
Nie.
Proszę.
Odłącz mnie, mamo.
Dobrze.
Dziesięć, dziewięć...
osiem, siedem...
sześć, pięć...
cztery, trzy...
Tato!
- Nol? - Co pani robi?
- Co? - Niech pani go puści.
- Co? Czekaj. - Nie!
Nie dotykaj go.
- Co? - Niczego nie dotykaj. Wciąż tam jest.
Tato, słyszysz mnie? Tato, jestem tu!
Tato, słyszysz mnie?
Jestem tu.
Dajmy jej pracować. Chodź. Usiądź.
Nie chcemy go skrzywdzić. Okej?
Zaczynam ponowne odliczanie.
Gotów?
Mamo, to naprawdę on.
Przestań i skup się. To nie on.
To on. On wciąż żyje.
Po co się staram?
Co bym nie zrobiła, nie poświęciła,
wciąż nie jesteś gotów.
Jak zawsze.
Zacznij odliczanie.
Dziesięć, dziewięć,
- osiem, siedem... - Tato, przestań!
- Przestań! - Nie!
Widzisz, do czego mnie zmusiłaś?
- Widzisz? - Tato! Przestań!
Nie dotykaj jej!
Co się dzieje?
Synu, odpowiedz.
- Wszystko w porządku? - Tato!
- Jesteśmy tu! - Czekaj!
- Synu, odpowiedz. Wszystko gra? - Czekaj.
- Tato! - Ava, proszę.
- Odliczam. - Tato, jestem tu!
- Nolan. - Dziesięć, dziewięć,
- osiem, siedem... - Nol,
- słyszysz mnie? - Tato!
- Sześć, pięć... - Co pani mu zrobiła?
- Cztery, trzy... - Musi trafić na OIOM.
Dwa, jeden.
- Tato. - Zaczekaj, Ava.
Dalej.
Tato.
Tato?
Nol?
Thomas.
Tato.
Proszę.
Puść mnie.
Nol.
Hej, żyjesz?
Nie. Coś jest nie tak. Musimy to powtórzyć.
- Nie... Puszczaj. - Proszę przestać. Przestań!
Złożyłaś przysięgę.
Chodźmy.
Hej, Nol. Pomogę ci.
Chodźmy stąd. Chodź.
No dalej. O tak.
- Chwila, nie! - Dosyć.
To koniec.
Hej.
- Cześć, tato. - Cześć.
Jak leci? O Boże, co z tymi włosami.
Chcesz, żebym ci poczytał?
- Jasne. - Tak?
AMH ZWALNIA KIEROWNICZKĘ PO SKANDALU
Co czytasz?
Nic. Chodź.
- Weźmiemy resztę książek? - Tak.
ŁADOWANIEPAMIĘCI(ROZPOCZNIJ()+INDEKS, V)
KONSTRUUJ KONSTRUUJE CZARNASKRZYNKA_TEST_158...
PLIK FAL MÓZGOWYCH?
ZAPISANE/THOMAS_BROOKS.EEG
ZAŁADOWAĆ FALE MÓZGOWE? (TAK/NIE)
Thomas?