Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ανυπομονούσα να φύγω.
Χρόνια ονειρευόμουν ένα τέτοιο ταξίδι.
Τέσσερις χιλιάδες χιλιόμετρα με ποδήλατο, από τον Καναδά ως το Νέο Μεξικό,
κατά μήκος των Βραχωδών Ορέων.
Όταν πρότεινα στη Λίντα…
ΣΙΛΒΙΑ ΓΚΟΤΑΡΝΤΙ
αυτό το ταξίδι,
δεν περίμενα ότι θα δεχόταν,
γιατί είναι μακρύ ταξίδι.
Είναι απαιτητικό και επικίνδυνο.
Όμως είμαστε εδώ. Ακόμα μου φαίνεται απίστευτο.
Ανυπομονώ να βρεθώ στη φύση, πάνω στο ποδήλατό μου.
Θα ξεκινήσουμε…
ΛΙΝΤΑ ΡΟΝΖΟΝΙ
μια περιπέτεια με ποδήλατα.
Η σκέψη ότι θα διανύσουμε τόσα χιλιόμετρα
με φοβίζει λίγο.
Ο Υδροκρίτης των ΗΠΑ διαχωρίζει τις λεκάνες απορροής του Ειρηνικού
από αυτές του Ατλαντικού Ωκεανού.
Μια θρυλική διαδρομή που ενέπνευσε χιλιάδες εξερευνητές και αθλητές.
Μια διαδρομή που σε προκαλεί, σε καλεί,
και είμαι εδώ, για να ανταποκριθώ στο κάλεσμά της.
4,418 ΧΛΜ
ΔΥΟ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΟΔΗΛΑΤΟ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΝΑΔΑ ΩΣ ΤΟ ΜΕΞΙΚΟ ΚΑΤΑ ΜΗΚΟΣ ΤΟΥ ΥΔΡΟΚΡΙΤΗ ΤΩΝ ΗΠΑ
Σήμερα ετοιμάσαμε τα ποδήλατα, αγοράσαμε τα απαραίτητα.
Και απωθητικό σπρέι για τις αρκούδες.
Δύο σπρέι για αρκούδες και δύο κουδούνια, για να έχουμε από ένα.
Ελπίζουμε να δούμε αρκούδες, αλλά από μακριά.
Όχι, δεν το ελπίζουμε.
Φοβόμαστε για αρκούδες.
Αν δούμε κάποια, τι να κάνουμε;
Αρχικά, πρέπει να παραμείνετε ψύχραιμες
και πιθανότατα να οπισθοχωρήσετε αργά.
Οι αρκούδες δεν θέλουν να βλάψουν κάποιον, εκτός αν τις ξαφνιάσετε ή τις τρομάξετε.
Αν η κατάσταση γίνει απειλητική,
πάρτε αυτό το απωθητικό σπρέι,
βγάλτε το καπάκι και ψεκάστε προς τα εκεί.
Για μένα και τη Λίντα το ταξίδι είναι ο μήνας του μέλιτος.
Παντρευτήκαμε πριν έναν μήνα. Ασυνήθιστος μήνας του μέλιτος.
Λίγη χαλάρωση και πολλή προσπάθεια.
Θα είμαστε τέσσερις. Θα έρθουν μαζί η Ραμόνα κι η Πετς.
ΡΑΜΟΝΑ ΛΙΝΖΟΝΑ ΣΙΜΟΝΑ ΠΕΤΣΑΝΟ
Θα βοηθήσουν στη βιντεοσκόπηση και την οργάνωση.
Κι αυτές με ποδήλατα.
Έλα.
Τώρα είμαι πολύ κουρασμένη.
Η πτήση διήρκεσε πολύ.
Τζετ λαγκ.
Θα κατέβαινα από εδώ και θα κατασκήνωνα δίπλα στο ποτάμι.
Είναι κατηφορικά.
-Αν είμαστε εξαντλημένες… -Όταν κουραστείτε…
Μία, δύο, τρεις, τέσσερις.
Την έκτη μέρα έχουμε το ξενοδοχείο.
Να στείλουμε προμήθειες για έξι μέρες στο Γουάιτφις.
Δύο, τέσσερα, έξι…
13, 14, 15, 16.
Λάβετε θέσεις, έτοιμες, πάμε!
Το πρωί που ξυπνάμε
μένουμε έκπληκτες με την άγρια φύση.
Είμαι πολύ χαρούμενη.
Η αστική περιοχή, όπου ζω όλο τον χρόνο, με περιορίζει.
Νιώθω ωραία όταν ταξιδεύω.
Όταν ανακαλύπτω νέα μέρη και ξεπερνώ τα όριά μου.
Εκεί βρίσκω τον εαυτό μου.
Έρχομαι αντιμέτωπη με την πλευρά μου που περίμενε να αφυπνιστεί.
Τα εμπόδια που συναντώ στα ταξίδια
είναι αυτά που τα κάνουν αξέχαστα.
Η σωματική προσπάθεια και η νοητική δύναμη
είναι οι φύλακες άγγελοί μου.
Όλοι πιστεύουν ότι οι μεγάλες προκλήσεις
κι οι μεγάλες περιπέτειες είναι αποκλειστικά για άντρες,
όμως ως προς την αντοχή και το πείσμα
οι γυναίκες δεν υστερούμε.
Το εγχείρημά μας "Ποδηλάτισσες Κατά Τύχη" έτσι γεννήθηκε.
Για να γίνει παράδειγμα για άλλες γυναίκες,
σαν να λέμε "Δοκιμάστε το, ζήστε τολμηρά, ζήστε ελεύθερα".
Αποφασίσαμε να ταξιδέψουμε χωρίς GPS, χρησιμοποιώντας μόνο χάρτες,
γιατί πιστεύουμε ότι αυτό κάνει το ταξίδι πιο ξεχωριστό,
αυτό συνιστά περιπέτεια.
Το να ταξιδεύεις με χάρτες είναι σαν ταξίδι στον χρόνο.
Το ταξίδι με ποδήλατο είναι ήδη αναχρονιστικό,
γιατί πας αργά, βαριέσαι,
έτσι η ιδέα για χρήση χαρτών
φαινόταν ως φυσικό συστατικό ενός τέτοιου είδους ταξιδιού.
ΜΠΑΝΦ - ΕΛΚ ΠΑΣ 1,905 μ.
Στην αρχή του ταξιδιού, θα ανέβουμε τις ψηλότερες κορυφές
σε Αλμπέρτα και Βρ. Κολομβία…
ΦΕΡΝΙ - ΡΟΥΣΒΙΛ - ΜΟΝΤΑΝΑ ΗΠΑ
πριν φτάσουμε στις ΗΠΑ, αφήνοντας πίσω τον Καναδά.
Η τρίτη μέρα ήταν πολύ δύσκολη.
Ειλικρινά φοβήθηκα ότι δεν θα τα καταφέρω.
Χαίρομαι που η Σίλβια σκορπά
ορμητική ενέργεια, αλλά θέλω να μοιραστώ και τη δική μου,
που είναι πιο στοχαστική και αργή.
Πρέπει να βρούμε μια ισορροπία.
Οι ανηφόρες και οι χωματόδρομοι μας δοκίμασαν από την πρώτη μέρα.
Κερδίσαμε κάποιους πόντους,
αλλά αυτοί κέρδισαν το παιχνίδι.
Από τα δυσκολότερα πράγματα σε ένα τέτοιο ταξίδι
είναι να μένεις διαρκώς ενυδατωμένος.
Κι όταν αδειάσουν τα μπουκάλια,
αναλαμβάνεις δράση.
Αυτό έχουμε, χρησιμοποιούμε λεβιέ.
Απίστευτο, είμαστε πολύ τυχερές.
Ψάχναμε απεγνωσμένα κάπου να κατασκηνώσουμε,
μα το μέρος είναι πλήρες και, αφού είναι φυσικό πάρκο,
δεν κατασκηνώνεις όπου θέλεις.
Είχαμε απογοητευτεί, αλλά γνωρίσαμε αυτήν την κυρία,
που θα μας αφήσει να στήσουμε στον χώρο της και μας ετοίμασε
και αυτό το υπέροχο δείπνο. Μας έσωσε.
-Ναι. -Ναι.
-Ευχαριστούμε. -Ευχαριστούμε.
Παρακαλώ.
Μέχρι στιγμής, αποφύγαμε τις αρκούδες Γκρίζλι,
αλλά φοβόμαστε ακόμα πολύ
και η κυρία στο κάμπινγκ
φαίνεται να ξέρει καλά το θέμα.
-Εδώ είναι στο Χάιγουντ Πας. -Δεν θέλω να δω.
Είναι ό,τι χειρότερο, δηλαδή…
Νεαρές αρκούδες με τη μαμά αρκούδα.
-Χαριτωμένα. -Τι;
-Καθόλου. -Όχι.
Όχι.
-Είναι… -Είναι, αν τα βλέπεις από μακριά.
-Είναι χαριτωμένα, αν μείνουν μακριά. -Δεν είναι καθόλου.
ΜΗ ΠΡΟΣΠΕΛΑΣΙΜΟ ΑΠΟ ΑΡΚΟΥΔΕΣ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΟ
ΠΡΟΣΟΧΗ ΑΡΚΟΥΔΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ
Χτες βράδυ, το φαγητό μας δεν φαγώθηκε από αρκούδα.
Το βράδυ έβρεξε πολύ, αλλά ευτυχώς ήμασταν μια χαρά
στις σκηνές μας, στους ζεστούς μας υπνόσακους.
Αλλά τώρα που μαζεύουμε στις 7:30, κάνει κρύο.
Μας ξύπνησε ένας άντρας και είπε ότι στον χώρο ακριβώς πίσω από εμάς
γύρω στις 6:00, 6:30 είδαν μια αρκούδα
να πηγαίνει προς την κατεύθυνση που θέλουμε να ακολουθήσουμε.
Έτσι, αποφασίσαμε να πάμε πίσω και να πάρουμε τον κεντρικό δρόμο,
γιατί δεν είμαστε ακόμα έτοιμες να συναντήσουμε αρκούδα.
Ελπίζω να μη μου επιτεθεί αρκούδα, ενώ πλένω τα δόντια μου.
Ναι.
Αυτό με τις αρκούδες ίσως το πήραμε επιπόλαια.
ΧΩΡΟΣ ΚΛΕΙΣΤΟΣ ΛΟΓΩ ΑΡΚΟΥΔΩΝ
Στο Μπανφ ήταν σαν παιχνίδι, που αγοράσαμε απωθητικό σπρέι,
κουδούνια,
αλλά τώρα, όπου πάμε, όλοι μας λένε να προσέχουμε.
Απόψε θα κατασκηνώσουμε εδώ, στο κάμπινγκ του Λόουερ Λέικ,
και όλη αυτή η περιοχή είναι κλειστή, επειδή εντοπίστηκαν αρκούδες.
Αυτήν τη στιγμή φοβόμαστε λίγο.
Δικά σου είναι αυτά;
Απόψε θα μας σώσεις και θα μας βάλεις να φάμε.
Φυσικά.
Επίσης θα σας ζεστάνω όταν κάνει κρύο και είναι σκοτεινά.
Αυτό είναι λουκούλλειο γεύμα.
Οι σεφ εδώ έχουν
ρεβίθια με κουσκούς και λουκάνικα.
Χάρη στη μητέρα-ψήστρια.
Το πρώτο μέρος του ταξιδιού μας τελειώνει.
Ήταν πιο απαιτητικό από ό,τι νομίζαμε.
Προχωράμε προς τα σύνορα των ΗΠΑ,
αφήνοντας πίσω τον Καναδά,
που μας καλοδέχτηκε στα αχανή και άγρια εδάφη του,
με την ασύγκριτη ευγένεια των κατοίκων του.
Είμαστε σχεδόν στα σύνορα.
Αφήνουμε τον Καναδά και θα μπούμε στις ΗΠΑ.
ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΙΣ ΗΠΑ
Πρέπει να είμαστε εδώ.
-Θα πάμε από Στράικερ. -Λίμνη Ντίκι.
Λίμνη Ντίκι, θα κατέβουμε από εδώ…
Πολλές λίμνες.
Μόλις φτάσαμε στις ΗΠΑ.
Περάσαμε τα σύνορα.
Είμαστε σε ένα όμορφο κάμπινγκ, δίπλα σε αυτοκινητόδρομο.
Μετά τις υπέροχες κατασκηνώσεις στην άγρια φύση,
με τις αρκούδες να τριγυρίζουν τις σκηνές μας,
εδώ μας τριγυρίζουν άστεγοι.
ΓΟΥΑΪΤΦΙΣ
Φτάσαμε στο Γουάιτφις της Μοντάνα.
Έναν ονειρικό προορισμό στις παρυφές του Εθνικού Πάρκου Γκλάσιερ.
Το τέλειο μέρος για ένα διάλειμμα.
Ένα καταφύγιο άγριας ζωής,
μέσα στο καταφύγιο ένα δάσος,
μέσα στο δάσος μια λίμνη.
Μετά από ώρες ποδηλασίας και σκόνης,
το να βουτάς σε αυτό το νερό είναι σαν να ξαναγεννιέσαι.
Οι πρώτες μέρες ήταν πολύ δύσκολες, πιο πολύ από ό,τι περίμενα.
Παρόλο που είχαμε προπονηθεί,
όταν είσαι στον δρόμο,
στον χωματόδρομο, όλα είναι δυσκολότερα.
Πρέπει σιγά σιγά να εξοικειωθούμε ξανά
με το να μένεις ώρες πάνω στη σέλα.
Οχτώ, εννιά ώρες τη μέρα, με ζέστη, κρύο, σκόνη,
χώμα στο πρόσωπό σου, να μένεις έξω 24 ώρες τη μέρα,
γιατί κατασκηνώνουμε.
Στην πατρίδα δοκιμάσαμε τα φορτία.
Αλλά εδώ τώρα είναι πολύ βαριά,
γιατί προσθέσαμε φαγητό και νερό,
κουβαλάμε τριάμισι λίτρα.
Υπάρχουν αναβάσεις
τόσο απαιτητικές, που πρέπει να κατέβουμε και να σπρώξουμε.
Είναι εξουθενωτικό,
αλλά όταν φτάνεις στην κορυφή, ξεχνάς τον κόπο
και η κατάβαση είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή.
Η ομορφιά ενός τέτοιου ταξιδιού είναι ότι συνέχεια προχωράς.
Την πρώτη εβδομάδα, υπήρξαν πολύ δύσκολες στιγμές,
που μας δοκίμασαν.
Αλλά ο Υδροκρίτης των ΗΠΑ δεν μας άφησε χρόνο προσαρμογής
και άρχισε αμέσως με τα δύσκολα.
Υπήρχαν στιγμές που ένιωθα ένοχη,
γιατί εγώ διάλεξα τη διαδρομή.
Ίσως είναι πολύ μεγάλη και δύσκολη για τη Λίντα, δεν ξέρω.
Την είδα να δυσκολεύεται
και λυπήθηκα.
Ίσως μια μέρα ξεκούραση
θα μας κάνει καλό, να φορτίσουμε μπαταρίες.
Πρώτα, χάνεις την αίσθηση του χρόνου.
Μετά, η προσπάθεια και το πετάλι γίνονται
τόσο μονότονα,
που μπαίνεις σε κατάσταση ύπνωσης.
Έτσι, χάνεις την αίσθηση του χώρου και του χρόνου.
Βυθίζεσαι απόλυτα στο ταξίδι.
ΛΙΜΝΕΣ ΚΟΤΟΝΓΟΥΝΤ
Μίλησα με τη Σίλβια,
για να καταλάβω ποιο ήταν το νόημα γι' αυτήν. Πιέζεται…
ΠΡΟΣΟΧΗ ΑΠΟΘΗΚΕΥΕΤΕ ΤΑ ΤΡΟΦΙΜΑ
και είναι πολύ ανταγωνιστική απέναντι στην πρόκληση.
Εγώ θεωρώ ότι απολαμβάνεις το ταξίδι
όταν μπορείς να σταματάς.
Θέλω να καταλαβαίνω τι συμβαίνει, να έχω μία ώρα να συνειδητοποιήσω
ότι είμαι εδώ,
ότι ακολουθώ αυτήν τη διαδρομή με το ποδήλατο.
Χρειάζομαι στιγμές, διαλείμματα.
Η προσπάθεια δεν πρέπει να γίνεται αυτοσκοπός.
Πρέπει να παραμένει ευχάριστη.
Το ταξίδι πρέπει να είναι μια πολύτιμη εμπειρία,
όχι μια πρόκληση για την πρόκληση.
Μου φαίνεται παράλογο.
Ωραία η πρόκληση, αλλά πρέπει να είναι μια εμπειρία που σε αλλάζει.
ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΤΟΥ ΓΟΥΑΪΤΦΙΣ
Μείναμε στο καταφύγιο ποδηλατών του Γουάιτφις.
Ένα όμορφο μέρος ειδικά για ποδηλάτες,
με ιδιοκτήτρια γυναίκα, την Κρίκετ.
Χρησιμοποιούμε την ποδηλασία, για να τονίσουμε τη γυναικεία χειραφέτηση.
Πιστεύεις ότι το ποδήλατο είναι ο σωστός τρόπος
για να μιλήσουν οι γυναίκες,
και σε άλλες πολιτείες, για γυναικεία χειραφέτηση;
Ναι, κάνουμε μαθήματα σε γυναίκες εδώ
και το σπουδαιότερο…
Όταν πρωτοήρθα εδώ, πολλές γυναίκες φοβούνταν
να κάνουν πράγματα μόνες τους.
Είμαι πολύ ανεξάρτητη
και μου ήταν πολύ ξένο αυτό για να το καταλάβω.
Θέλω να εμψυχώνω τους ανθρώπους, συγκεκριμένα τις γυναίκες.
Να τους δίνω την αυτοπεποίθηση που χρειάζονται,
για να βγουν έξω και να νιώθουν σίγουρες να κάνουν
ταξίδια μόνες τους. Να πάνε σε ανώμαλο δρόμο με ποδήλατο,
να πάνε σε απομακρυσμένες περιοχές και να μπορούν μόνες τους.
Άνθρωποι που τολμούν να βγουν στο άγνωστο
και δεν έχουν πρόβλημα.
Πολλοί δεν το έχουν δοκιμάσει.
Το φοβούνται. Κι έτσι, κατά κάποιον τρόπο,
θέλουν να σε αποτρέψουν
ή να σε προστατέψουν, δεν ξέρω ακριβώς τη δυναμική.
Μας θεωρούν τρελές, γιατί ξεκινάμε κάθε καλοκαίρι
και ταξιδεύουμε έναν ή δύο μήνες.
Δεν είστε τρελές. Είναι τέλειο.
Πρέπει να οργανωθούμε. Φεύγουμε αύριο και δεν θα βρούμε μαγαζιά για τρεις μέρες.
Αυγά, γιατί το σημαντικό είναι η πρωτεΐνη.
Έτοιμο ανάμεικτο γεύμα με ρύζι.
-Όχι, παιδιά. -Καλά τα τάκος, έτσι;
Ναι, παρακαλώ. Ευχαριστώ.
Η ταλαιπωρία είναι η εξής.
Κάθε φορά που ξεπακετάρεις,
πρέπει να τα ξαναπακετάρεις όλα.
ΠΟΔΗΛΑΤΙΣΣΕΣ ΚΑΤΑ ΤΥΧΗ
Πρέπει να φτάσουμε εδώ.
Ε, 23,3.
Η 14… Ανάβαση εννιά χιλιομέτρων.
Ανάβαση ως εδώ, μετά κατάβαση, μετά πάνω και κάτω, αλλά είναι εφικτό.
F, J…
Ας αρχίσουμε με το βουνό. Μετά βλέπουμε.
-Σπάσ' το. -Περίμενε.
-Ένα κλαδί πιάστηκε στην αλυσίδα. -Περίμενε. Τράβα το πίσω.
Όχι.
Θα μπορούσε να είναι χειρότερα, να σπάσει η αλυσίδα.
Αλλά το λύσαμε γρήγορα.
Και να έσπαγε η αλυσίδα, θα μπορούσαμε να την αλλάξουμε.
Γίνονται λάθη.
-Γίνονται λάθη. -Γίνονται λάθη.
Θα βάζαμε τον σύνδεσμο αλυσίδας,
τρία, τέσσερα λεπτά και θα ήταν έτοιμο.
Πήραμε λάθος κατεύθυνση δύο φορές σήμερα.
Όμως, δεν έχουμε GPS, έχουμε χάρτες.
Και καμιά φορά το να χάνεσαι
είναι μέρος της περιπέτειας. Αλλά όταν χάνεσαι, είναι εκνευριστικό.
Σήμερα αποκαρδιώθηκα.
Περίμενα ότι θα είναι ένα επικό ταξίδι,
αλλά μοιάζει να είναι ένα αδύνατο ταξίδι.
Μετά από λιγότερο από δέκα μέρες,
έχουμε όλες εξαντληθεί.
Συχνά, το απόγευμα, όταν μας καταβάλλει η κούραση,
τσακωνόμαστε κιόλας, γιατί δύσκολα διαχειρίζεσαι τη δουλειά που απαιτείται.
Κουρασμένος σκέφτεσαι πιο δύσκολα.
Ξέχασα ότι η σέλα σε επηρεάζει μετά από λίγο.
Δεν ξέρω πια πώς να καθίσω.
Νιώθω άσχημα, γιατί το ταξίδι ήταν δική μου ιδέα,
και γιατί συχνά
φέρομαι σαν στρίγκλα που δεν θέλει να σταματήσει,
θέλει να κάνει άλλα δέκα, 20 χιλιόμετρα.
Φοβάμαι μήπως βγούμε εκτός προγράμματος.
Η Σίλβια με εκνευρίζει,
γιατί έχει φοβερό ενθουσιασμό,
δεν τιθασεύεται και δεν αλλάζει ρότα. Σαν ανεμοστρόβιλος.
Νιώθω άσχημα για τη Λίντα, γιατί είμαι σίγουρη
ότι αυτό δεν είναι το ταξίδι των ονείρων της,
είναι το ταξίδι των δικών μου ονείρων.
Μου κάνει τη χάρη, γιατί ξέρει
τη μεγάλη μου ανάγκη για περιπέτεια και προκλήσεις.
Κάποιες φορές τρομάζω. Μου μπαίνουν σκέψεις
ότι το ταξίδι είναι πιο σημαντικό από μένα.
Ότι το ταξίδι, η περιπέτεια, οι προκλήσεις
είναι πάντα στο μπροστινό μέρος του μυαλού της.
Και στην καθημερινότητα, αν δεν ζει μικρές περιπέτειες, πεθαίνει.
Ίσως κατά βάθος πίστευα ότι αυτό το ταξίδι σχετίζεται με ένα πολύ μεγαλύτερο
που αποφασίσαμε να κάνουμε,
που αντιπροσωπεύει εμάς τις δύο.
ΛΙΜΝΕΣ ΚΟΤΟΝΓΟΥΝΤ ΛΙΜΝΗ ΣΙΛΙ - ΟΒΑΝΤΟ
Είδαμε την πρώτη μας αρκούδα, αλλά έχουμε τρομοκρατηθεί.
Αρκούδα, φύγε! Ερχόμαστε!
Αρκούδα!
-Κάντε θόρυβο. -Αρκούδα, ερχόμαστε!
Θα έλεγα χαίρε.
Χαίρε.
Προχωρώντας με το ποδήλατο για χιλιόμετρα στα μεσοδυτικά,
αργά ή γρήγορα θα συναντήσεις καουμπόηδες.
Στην έφιππη σκοποβολή των καουμπόηδων,
πυροβολείς πέντε μπαλόνια με ένα πιστόλι.
Μετά βάζεις μέσα αυτό το πιστόλι, βγάζεις ένα δεύτερο
και πυροβολείς άλλα πέντε.
Ανάλογα με την πίστα,
ή περνάς γύρω από το βαρέλι ή όχι,
αλλά μετά επιστρέφεις στη βάση
και τότε σταματάει το χρονόμετρο.
Αλλά προς μεγάλη μας έκπληξη, εδώ υπάρχουν μόνο καουμπόισσες.
Κυρία καουμπόης, 21,893.
Καλή προσπάθεια.
ΧΕΛΕΝΑ ΑΠΕΡ ΛΙΤΛ ΠΡΙΚΛΙ ΠΕΑΡ ΚΡΙΚ
ΠΟΔΗΛΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΥΔΡΟΚΡΙΤΗ ΗΠΑ 88 1
Σε αγαπώ
Και σου ζητώ συγγνώμη Σε αγαπώ
Σε αγαπώ, κατάβαση!
Με τόσο σπρώξιμο, τραγουδάμε επιτυχίες της δεκαετίας του '80.
Ούτε καν το φεγγάρι δεν μπαίνει
Ψάχνω να βρω κάτι να κάνω
Κάτω
-Κάτω -Ανάμεσα στ' αστέρια και την αγάπη
Κορίτσια, δεν θα φτάσουμε ποτέ στο δεύτερο σημείο.
Είμαστε σε απόγνωση. Δεν μπορούμε άλλο.
-Ας προσπαθήσουμε να κατέβουμε. -Μπορούσες να δεις ότι ήταν εκεί.
Ας κατέβουμε. Κάποια στιγμή θα συναντήσουμε κάποιον.
Κάναμε λάθος. Ας έρθει κάποιος να μας πάρει.
Τι να μας πάρει; Φτάσαμε.
-Ας κατέβουμε. -Περίμενε.
Ο δρόμος δεν έχει άσφαλτο;
Αφού έχει άσφαλτο,
θα μας οδηγήσει σε μεγαλύτερο δρόμο.
-Καλά. -Πού;
Ο μεγαλύτερος δρόμος θα μας οδηγήσει στη Χέλενα.
Αποφασίσαμε να πάρουμε ένα αγροτικό, μια καρότσα
μόνο για τα ποδήλατα.
Από τη Χέλενα θα πάμε στο Μπιουτ.
Ναι, είναι κρίμα,
γιατί θέλαμε να κάνουμε συνέχεια ποδήλατο.
Αλλά δεν μπορούσαμε άλλο, δεν είμαστε ήρωες,
δεν βιαζόμαστε.
Θα μας μεταφέρουν και θα γλιτώσουμε εφτά χιλιόμετρα,
που κανονικά θα τα κάναμε στον επικίνδυνο αυτοκινητόδρομο.
Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα για ποδήλατο.
Κάποτε πρέπει να υποκύπτεις.
Σωστά;
Δεν υποκύπτουμε. Το βλέπουμε λίγο διαφορετικά.
Σήμερα πήγαμε τα ποδήλατα σε σπα.
Μετά από 800 χιλιόμετρα λάσπης, σκόνης, αναβάσεων και καταβάσεων,
ένα ωραίο μπάνιο, ένα τσεκάπ και λίγο λιπαντικό στις ταχύτητες
είναι τα απαραίτητα.
Μετά τον καλλωπισμό, ένα ελεύθερο βράδυ για όλες.
Μπράβο!
ΔΙΑΠΟΛΙΤΕΙΑΚΟΣ 15 ΜΟΝΤΑΝΑ 43
Πλάι σε αυτά τα μέρη,
σε αυτά τα κατοικημένα εδάφη,
μεγάλες εκτάσεις παραμένουν πρωτόγονες.
Συναρπαστικές, όταν ταξιδεύεις με ποδήλατο,
είναι οι τυχαίες συναντήσεις με άλλους ποδηλάτες,
εξερευνητές, αθλητές. Αλλά και με άντρες και γυναίκες
που φεύγουν κάνοντας ποδήλατο στη φύση,
για να ξαναβρούν τον εαυτό τους.
Τι είναι για σένα η ποδηλασία;
-Γιατί κάνεις ποδήλατο εδώ; -Είναι μέρος της ζωής μου.
Χωρίς την ποδηλασία, η ζωή για μένα θα ήταν λάθος.
Καμιά φορά, όταν κάνεις ποδήλατο, συναντάς
ποδηλάτες σαν εσένα, και το περίεργο
είναι ότι μόνο και μόνο επειδή είστε ποδηλάτες,
υπάρχει μια αδελφοσύνη
που σας κάνει να συνδέεστε αμέσως,
λέγοντας για τις εμπειρίες από τα ταξίδια,
την προσπάθεια και τις διαδρομές,
με την ιδέα ότι κι άλλοι άνθρωποι
βλέπουν το ταξίδι με τον ίδιο τρόπο,
το ποδήλατο με τον ίδιο τρόπο.
Εδώ στη Μοντάνα, οι άνθρωποι είναι περήφανοι που έχουν πολλές αγελάδες.
Αυτά είναι βοοειδή Μπλακ και Ρεντ Άνγκους και μάθαμε
ότι τα βοοειδή είναι σχεδόν τρεις φορές περισσότερα από τους ανθρώπους.
Υπάρχουν 2,500.000 αγελάδες και μόλις 1,000.000 κάτοικοι.
-Γεια. -Καλημέρα.
Είναι ήδη 6:00. Έχουμε ξεπαγιάσει.
Είναι 7:15. Φεύγουμε.
Καταφέραμε να ξυπνήσουμε νωρίτερα, αλλά διαπιστώσαμε ότι κάνει πολύ κρύο.
Το χρονικό μου όριο για αναχώρηση είναι στις 7:30.
Η Μοντάνα έχει πολύ λίγο κόσμο
και όταν φεύγουμε τόσο νωρίς το πρωί,
έχουμε αυτά τα λιβάδια,
αυτούς τους ατελείωτους αγρούς,
στην ουσία όλα δικά μας.
ΝΤΙΛΟΝ 47 ΛΕΪΚΒΙΟΥ 28
Κι εκεί που δεν το περιμένεις,
καταλήγεις στα Χόλιγουντ Στούντιο της Μοντάνα.
Είναι πολύ όμορφο μέρος. Καμιά δεν το περίμενε.
Σαν κινηματογραφικό πλατό. Εντυπωσιαστήκαμε.
Αν βρούμε κομμάτι χρυσού, θα αγοράσουμε αγροτικό.
Ξεσκαρτάρεις τα μεγαλύτερα κομμάτια,
μετά τα βάζεις στο νερό.
Ένα κομμάτι χρυσού.
Το χρώμα δεν φαίνεται σωστό.
ΜΠΑΝΑΚ
Μας αναμένουν κορυφές…
ΛΙΜΑ - ΚΑΡΙΜΠΟΥ - ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΤΑΡΓΚΙ
πριν περάσουμε από το Αϊντάχο
και τους δρυμούς του Γουαϊόμινγκ.
ΚΟΛΤΕΡ ΜΠΕΪ
Κατεβήκαμε από τα βουνά της Μοντάνα και για πρώτη φορά
σήμερα ήταν μια μεγάλη ευθεία διαδρομή
στις πλατιές πεδιάδες.
Σε μέρες σαν αυτήν, υπάρχει και ανία.
Γιατί η ανία είναι μέρος του ταξιδιού με ποδήλατο,
ενός αργού ταξιδιού, και πρέπει να την αποδεχτείς.
Ατέλειωτος δρόμος
Υπάρχουν φορές
που το μυαλό σου αδειάζει, νιώθεις κουρασμένος,
ποδηλατείς, συγκεντρωμένος στο τσιμέντο,
στο έδαφος, στη ρόδα που γυρίζει.
Για μένα περιπέτεια σημαίνει εξερεύνηση,
να ανακαλύπτεις κάτι.
Σε αυτό το ταξίδι νιώθω σαν εξερευνήτρια.
Στο σπίτι, πρέπει πάντα να φροντίζω να είμαι θηλυκή,
να είμαι όπως με θέλουν οι άλλοι, και στη δουλειά το ίδιο.
Εδώ, αντίθετα,
δεν με νοιάζει μήπως με κρίνουν,
δεν προσπαθώ να ευχαριστήσω τους άλλους.
Δεν πειράζει να μη λουστώ τρεις μέρες,
να έχω μελανιές στα πόδια
και να εστιάσω απλώς στο να νιώσω,
να νιώσω το ταξίδι, τα συναισθήματα, τον δρόμο που τρέχει.
ΑΔΙΕΞΟΔΟ
Μπορούμε να την ανοίξουμε, έτσι;
-Ναι! -Ναι!
ΛΙΜΝΕΣ ΡΕΝΤ ΡΟΚ ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΑΓΡΙΩΝ ΖΩΩΝ
Βιάσου!
Τα λέμε μετά, όταν σταματήσει η βροχή.
-Βρέχει. -Πεινάμε πολύ.
Αλλά αφού βρέχει, δεν μπορούμε να φάμε,
κι έτσι περιμένουμε υπομονετικά να σταματήσει, ελπίζω.
Αν δεν σταματήσει, θα φάμε η μία την άλλη.
Ξεμείναμε από νερό.
Κατασκηνώνουμε, οπότε θα δοκιμάσουμε να βάλουμε εδώ λίγο.
Πάντως, αυτά είναι ίχνη ελαφιού.
Είμαι ανυπόμονο άτομο.
Προσπαθώ να κάνω υπομονή όσο γίνεται,
αλλά υπάρχουν πράγματα που με τέσσερα άτομα…
Τέσσερις ρυθμοί, μυαλά,
τέσσερις στάσεις ζωής. Θυμώνω το πρωί.
Μας παίρνει μιάμιση ώρα, καμιά φορά και δύο, για να φύγουμε
και αυτό με τρελαίνει. Συχνά ξεκινώ
έχοντας μπροστά μου τα καθημερινά 90, 100 χιλιόμετρα, με κακή διάθεση.
Το θέμα είναι ότι το έχω σιχαθεί.
Όλη μέρα παραπονιέται.
Πολλή ανηφόρα, πολλά χιλιόμετρα,
πολύς κόπος.
Τι περίμενε ότι θα κάνει; Το Βέντο;
Τορίνο-Βενετία;
Ή ότι θα είναι στα Βραχώδη Όρη;
Μήνες το σχεδιάζει.
Αν δεν ήθελε, ας μου το έλεγε.
Μάλωσα με τη Σίλβια για το θέμα
του να πηγαίνουμε γρήγορα, να φτάνουμε.
Ως συνήθως, έχουμε διαφορετική άποψη.
Νομίζω ότι, ενώ τα προηγούμενα χρόνια
ήμασταν οι δυο μας
και βρίσκαμε πιο εύκολα μια συμβιβαστική λύση,
φέτος είναι πιο δύσκολο, γιατί ψάχνει συμμάχους,
που θα συμβαδίζουν μαζί της.
Προσπαθώ να πιέσω, ώστε να έχω μια μέρα
που θα έχω λίγο χρόνο να γράψω,
να κάνω άλλα πράγματα, να ξεκουραστώ ή απλώς
να έχω για λίγο τον χώρο μου.
Είμαι πολύ ανταγωνιστική,
στη ζωή, στο μπάσκετ,
κάποιες φορές θέλω να προχωρήσουμε κι άλλο, αλλά πρέπει να σταματήσουμε,
γιατί η μία μένει πίσω
ή γιατί θέλει να πιει νερό,
γιατί αργούμε να φύγουμε το πρωί,
γιατί κάποια πεινάει. Αν ήμουν μόνη μου, θα πήγαινα πολύ πιο γρήγορα,
γιατί εμένα, παρόλο που δεν είναι αγώνας,
μου αρέσει να έχω αυτό το κίνητρο.
ΥΔΡΟΚΡΙΤΗΣ ΗΠΑ ΥΨΟΜ. 2,921 μ.
Κάποιες φορές, στις μεγάλες αναβάσεις,
ειδικά σε χωματόδρομους,
δυσκολευόμαστε πολύ.
Βλέπω τις φίλες μου να δυσκολεύονται,
τη Λίντα σχεδόν να υποφέρει.
Αναρωτιέμαι τι κάνουμε εδώ, τι κάνω εγώ,
ποιο το νόημα του ταξιδιού.
Θα μπορούσα να είμαι σε μια παραλία με ένα μοχίτο στο χέρι,
να χαλαρώνω όπως όλοι το καλοκαίρι.
Ίσως είμαι λίγο μαζοχίστρια,
όπως είναι όλοι οι ποδηλάτες,
με την έννοια ότι η προσπάθεια και η κούραση είναι μέρος του αθλήματος.
Θεέ των αναβάσεων,
θεέ των πεδιάδων, γιατί μας εγκατέλειψες;
Όταν φτάνουμε στην κορυφή ενός περάσματος,
είμαι σχεδόν περήφανη
που τα κατάφερα με τα πόδια μου, μόνη μου.
Μετά ακολουθεί η κατάβαση.
Η κατάβαση είναι σκέτη χαρά,
ελευθερία, μια απερίγραπτη στιγμή ευτυχίας.
Άσφαλτος.
Βλέπω άσφαλτο στην άκρη του τούνελ.
Μεγαλοφυής ανακάλυψη η άσφαλτος.
Πιο πολύ κι από την πενικιλίνη.
ΡΕΝΤ ΡΟΚ ΠΑΣ ΥΨΟM. 2,170 μ.
Όχι, περίμενε.
Ορίστε.
Έγινε. Ευχαριστώ.
Δύσκολη μέρα σήμερα. Σε χωματόδρομο σήμερα το πρωί
από τις 7:00, 8:00.
Από νωρίς το πρωί. Κάναμε πολλές ώρες.
Μετά ξαναβρήκαμε άσφαλτο,
αλλά δεν θα καταφέρναμε να φτάσουμε στον στόχο μας.
Ψάχναμε απεγνωσμένα για βοήθεια
και τελικά καταφέραμε να φτάσουμε σε αυτό το μέρος,
αφού βρήκαμε μια υπέροχη γυναίκα που θα μας φιλοξενήσει εδώ.
Ήμασταν πολύ τυχερές.
Ίσως είναι το ποδήλατο
που εμπνέει την καλοσύνη των ανθρώπων, επειδή είναι δύσκολο.
Ίσως γι' αυτό οι άλλοι είναι καλοί μαζί μας.
Αν ήταν να μαντέψω, μάλλον κι αυτοί έζησαν μια περιπέτεια σαν τη δική μας.
"Μια μεγάλη, ζεστή μέρα, με πολλή ανάβαση από τη λίμνη Μπρουκς.
Έκρινα λάθος σχετικά με το νερό και δυσκολεύτηκα στην κατάβαση".
Ναι.
Αυτή η άτιμη η κατάβαση.
Καταλαβαίνω ότι ήθελαν να πάνε
εκεί που πάμε κι εμείς.
"Ευχαριστούμε για τη φιλοξενία".
Ναι, το μέρος βρίσκεται στον δρόμο ανάμεσα
στην τρέλα της ζωής. Νομίζεις ότι μπορείς να φτάσεις στην πόλη,
αλλά είναι τρέλα, οπότε… Είναι από το Μάντσεστερ.
Κι εμείς κάτι τέτοιο θα γράψουμε. "Ευχαριστούμε που μας σώσατε τη ζωή".
-Καρπούζι. -Θεέ μου!
Αυτό είναι δώρο!
Θέλετε να δείτε; Είναι καρπούζι, το τρώτε;
-Ναι. Θεέ μου, ευχαριστούμε. -Και τα σχετικά.
-Γεια. -Κάνει καλό μετά από μια δύσκολη μέρα.
-Ναι. -Ευχαριστούμε.
Απίστευτο. Είναι πολύ ευγενική.
-Μας έφερε και καρπούζι. -Δόξα τω Θεώ.
Τη ρωτήσαμε αν θέλει χρήματα, αλλά δεν θέλει τίποτα.
-Υπέροχο μέρος. -Δεν θέλει χρήματα.
Δεν έχουμε τίποτα να της δώσουμε, αλλά είπε
"Υπάρχετε εσείς".
Ναι. Εγώ λατρεύω το καρπούζι. Αυτή το σιχαίνεται.
ΤΕΛΟΣ ΟΔΟΣΤΡΩΜΑΤΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΚΛΕΙΣΤΟΣ ΤΟΥΣ ΧΕΙΜΕΡΙΝΟΥΣ ΜΗΝΕΣ
Μετά από λίγες μέρες στην έρημο του Γουαϊόμινγκ,
είμαστε σε εντελώς άλλο περιβάλλον.
Είμαστε στην κοιλάδα Μπατλ Κρικ.
Πηγαίνουμε προς τα ψηλά και δύσκολα βουνά.
Πιστεύω ότι στο Κολοράντο θα χρειαστεί πολλή προσπάθεια,
αλλά θα μας ικανοποιήσει.
Ελπίζω σε πιο πολλή ικανοποίηση παρά κούραση. Όχι.
Καλύτερη η κούραση από την ικανοποίηση.
Ένα από τα αποφθέγματα της Σίλβια Γκοτάρντι για τη ζωή.
ΚΟΛΟΥΜΠΑΪΝ - ΚΛΑΡΚ ΣΤΙΜΜΠΟΟΥΤ ΣΠΡΙΝΓΚΣ
Το πρώτο σκασμένο λάστιχο μετά από
περίπου 1,500 χιλιόμετρα, αρά μάλλον ήμασταν τυχερές.
Αλλά είναι μπελάς. Πρέπει να το αποσυναρμολογήσουμε.
Φυσικά ήταν ο πίσω τροχός. Που είναι πιο περίπλοκος.
Καθεμιά μας έχει μια σαμπρέλα.
Η δική μου θα θυσιαστεί όπου να 'ναι.
Θα ελέγξουμε και το λάστιχο,
άκουσα έναν περίεργο θόρυβο.
Ποιο δεν δούλεψε;
-Εντάξει. -Ορίστε.
Ορίστε. Θα το επισκευάσουμε ή θα το αλλάξουμε;
Έχει ένα βοτσαλάκι εδώ.
Για να κολλήσει, αλλιώς…
Μια χαρά είναι.
Όχι, εντάξει είναι.
-Πού είναι η βαλβίδα; -Εκεί.
Εδώ καλά είναι. Εκεί;
-Ίσως στο μικρό. -Εδώ.
Ναι!
Το γρηγορότερο πιτ στοπ.
ΔΩΡΕΑΝ ΝΕΡΟ ΓΙΑ ΠΟΔΗΛΑΤΕΣ
Κοιτάξτε πόσα σνακ!
Τι καλά, διασχίζουμε μια περιοχή
χωρίς νερό για 100 χιλιόμετρα και κάποιος άφησε εδώ
ένα ψυγειάκι με νερό και σνακ.
ΠΟΔΗΛΑΤΙΣΣΕΣ ΚΑΤΑ ΤΥΧΗ
Είμαστε πολλοί.
Πάμε.
ΟΙ ΑΛΚΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!
ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ ΛΙΝΞ ΠΑΣ ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΡΑΟΥΤ
Οι αναβάσεις εδώ στο Κολοράντο είναι μεγάλες,
αλλά λιγότερο απαιτητικές από αυτές στη Μοντάνα.
Ωστόσο το μήκος τους τις κάνει πολύ δύσκολες,
γιατί στο σπίτι δεν προπονηθήκαμε
για συνεχή ανάβαση
επί 20 ή 30 χιλιόμετρα,
οπότε είναι εξαντλητικό.
Ακόμα δεν εμφανίσαμε νόσο των ορέων,
αλλά μας κόβεται η ανάσα.
Είναι ένας διαφορετικός ρυθμός,
πιο δύσκολος, αλλά το περιβάλλον
είναι εντυπωσιακό, οπότε αξίζει τον κόπο.
Έχουμε διανύσει πάνω από 2,000 χιλιόμετρα.
Είμαστε στον δρόμο σχεδόν έναν μήνα
και νιώθω πιο δυνατή, πιο προπονημένη,
κάνω πράγματα που δεν φανταζόμουν,
αναβάσεις που θα ήταν αδύνατες,
αλλά με κάποιον τρόπο τις κάνουμε.
Αυτήν τη φορά, όμως, όταν ανεβήκαμε τον λόφο,
βρήκαμε ένα άλλο βουνό να ανέβουμε, ένα αόρατο βουνό,
που σε πονάει στην καρδιά, όχι στα πόδια.
Η Λίντα ζορίζεται.
Δυσκολεύεται πολύ, γιατί έλαβε κάποια νέα από την Ιταλία.
Η νύφη της πεθαίνει.
Κανείς δεν το περίμενε,
διαφορετικά δεν θα φεύγαμε για τόσο μεγάλο ταξίδι.
Και νιώθω άσχημα
να τη βλέπω να υποφέρει, αβοήθητη.
Όταν έστειλα μήνυμα στον αδερφό μου,
στα ανίψια μου, και μου είπαν τα νέα,
πέρασα μια-δυο μέρες μες στην απελπισία.
Βλέπω φρικτά όνειρα.
Αυτό μου θυμίζει τη μητέρα μου.
Νιώθω άσχημα, γιατί ξέρω τι σημαίνει
κάποιος κοντινός σου
να πεθαίνει τόσο γρήγορα.
Σιχαίνομαι να νιώθω αβοήθητη, θέλω να βοηθήσω τη Λίντα.
Θα έπρεπε να φοβόμαστε το να μη ζήσουμε, όχι τον θάνατο,
γιατί ίσως ο μεγάλος κίνδυνος που διατρέχουν όλοι είναι,
λόγω του φόβου για πολλά πράγματα,
να μη ζήσουμε τη ζωή που θέλουμε.
Ίσως αυτό το ταξίδι να είναι επίσης μια απόδραση από την πραγματικότητα.
Πού είναι; Είναι εκεί;
Να το!
ΜΑΡΣΑΛ ΠΑΣ ΥΨΟΜ. 3,305 μ. - ΥΔΡΟΚΡΙΤΗΣ ΗΠΑ
Πεθάναμε.
Πάρε την πλάτη μου, κάν' την κομματάκια…
-Και πέτα την. -Μάρσαλ Πας, κατακτήθηκε.
Έχω αντέξει πολλά.
Σήμερα γιορτάζουμε ακριβώς έναν μήνα ποδηλασίας.
Ως ανταμοιβή, βρήκαμε αυτήν την υπέροχη, κομψή καλύβα
και φτιάχνουμε βιολογικά ιταλικά ζυμαρικά με τόνο.
Βρήκαμε καταφύγιο εδώ, γιατί ήμασταν στο λιβάδι
εδώ και ώρες και δεν υπάρχει ούτε ένα δέντρο.
Για να γλιτώσουμε τον ήλιο, είναι ο μόνος τρόπος.
Έξω υπάρχει μια πινακίδα που λέει ότι είναι ετοιμόρροπη και επικίνδυνη,
αλλά μεταξύ του να μας πέσει στο κεφάλι και να πεθάνουμε από τη ζέστη,
αποφασίσαμε
ότι ο καλύτερος θάνατος είναι να τρως στη σκιά.
Μετά το διάλειμμα για φαγητό στην απόμερη πεντάστερη καλύβα,
αρχίσαμε να ανεβαίνουμε προς το ψηλότερο πέρασμα του ταξιδιού,
αλλά ο καιρός δεν ήταν ευοίωνος.
Είμαστε στο Ιντιάνα Πας.
Βρέχει, ρίχνει χαλάζι, κάνει κωλόκρυο.
Έπεσαν δυο κεραυνοί και είπα "Τι κάνουμε;"
Στο κατέβασμα, ο δρόμος ήταν γεμάτος λάσπη.
Κάποια στιγμή έπαθα…
Όχι πανικό, σίγουρα όχι.
Αλλά, γαμώτο, δεν έβρισκα λύση.
Τι θα κάναμε; Έριχνε καρέκλες.
Το χαλάζι με πονούσε.
Ήταν πολύ μεγάλο.
Φορούσαμε κράνη, αλλά πονούσε στο δέρμα και στα πόδια.
Προσπαθήσαμε να προφυλαχτούμε κάτω από τα ποδήλατα, αλλά δεν γινόταν.
Όταν φτάσαμε στο ορυχείο, σκέφτηκα "Θέλω να σταματήσω το ταξίδι".
Τα αυτιά μου.
Το χέρια μου πονάνε.
-Είδες; -Βράχηκες λίγο;
Δεν έχω ξαναπετύχει
τόση βροχή και χαλάζι.
Παρανοϊκό. Είμαι ράκος.
Τώρα θα πάρω ένα ταξί και θα σε περιμένω στο τέρμα αυτού του καταραμένου ταξιδιού.
-Όχι, αγάπη μου. -Άντε γαμήσου.
Τα καταφέραμε!
Σκάσε, έχω σιχαθεί πια.
Η μπουλντόζα
θα μπορούσε να σηκώσει εμάς και τα ποδήλατα.
-Και να φύγουμε. -Και να φύγουμε.
Η απόδειξη της βροχής και της λάσπης που φάγαμε.
Και πάνω μας τόση λάσπη είχαμε.
Την τινάξαμε λίγο.
Προς μεγάλη χαρά
αυτών που θα καθαρίσουν τις τουαλέτες του ορυχείου.
ΙΝΤΙΑΝΑ ΠΑΣ
Μετά τα ψηλά περάσματα του Κολοράντο στα πάνω από 3,000 μ.,
τώρα θα κατέβουμε στις ερήμους του Νέου Μεξικού,
το τελευταίο κομμάτι.
Ας γιορτάσουμε πάνω στις ράγες
του σιδηροδρόμου.
Το τελευταίο πέρασμα του Κολοράντο.
Τώρα θα κατέβουμε στο Νέο Μεξικό!
Θεού θέλοντος, πάμε στο Νέο Μεξικό και απόψε…
Τορτίγιες! Βάμος! Αρίμπα!
ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ
ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ ΝΕΟ ΜΕΞΙΚΟ ΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΑΠΟΛΑΥΣΗΣ
Φτάσαμε στο Νέο Μεξικό και πώς το γιορτάζουμε;
-Μαργαρίτα. -Μαργαρίτα.
ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ 66 ΝΕΟ ΜΕΞΙΚΟ
Δεν θα είναι έτσι, αλλά φαντάζομαι ότι θα έχει ερήμους
και θα υπάρχει και ένα ορεινό πέρασμα κάθε μέρα.
Οι τελευταίες μέρες θα είναι πολύ δύσκολες.
Δεν θα υπάρχει νερό.
Μας προειδοποίησαν όλοι για την τρομερή ζέστη στο Νέο Μεξικό.
Το νερό τελείωσε. Θα συναντήσουμε κάποιον
που θα μας δώσει μερικά μπουκάλια. Πολύ τυχερές. Πραγματικά.
-Ευχαριστούμε. -Παρακαλώ.
Ευχαριστούμε.
ΠΑΪ ΤΑΟΥΝ
ΠΑΪ-Ο-ΝΙΡ ΠΑΪ ΤΑΟΥΝ, ΝΕΟ ΜΕΞΙΚΟ
Φτάσαμε στο Πάι Τάουν…
ΠΙΤΕΣ ΑΝΟΙΧΤΟ - ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ
που φημίζεται για τις πίτες. Ας φάμε ένα μεγάλο κομμάτι.
Κοίτα εδώ.
ΚΕΡΑΣΙ
ΕΝΑΣΤΡΗ ΝΥΧΤΑ ΑΠΟ ΜΥΡΤΙΛΑ
ΩΡΑ ΓΙΑ ΠΙΤΑ
Να πάρει, είναι πολύ καλή.
Πεντανόστιμη.
-Κατάλαβα. -Εντάξει.
Ζήτω το Πάι Τάουν!
Η πόλη της πίτας.
Φτάσαμε στο Πάι Τάουν
και βρήκαμε αυτόν τον ξενώνα, αυτό το δωρεάν σπίτι, ανοιχτό σε όλους,
που λέγεται Τόουστερ Χάουζ,
γιατί είναι γεμάτο φρυγανιέρες,
και δεν καταλαβαίνω γιατί η Λίντα δεν θέλει να κοιμηθεί
σε αυτό το όμορφο μέρος, που είναι και δωρεάν.
Εγώ θα στήσω τη σκηνή. Δεν ξέρω για σένα.
Είδαμε το δωμάτιο. Μοιάζει με μέρος που κρατούν απαχθέντες
και τους πετούν πάνω στα στρώματα, που είναι λερωμένα.
Μέσα είναι ένας τύπος που μοιάζει να βγήκε από το Ταξίδι στην Άγρια Φύση.
Σαν να πήρε παραισθησιογόνα
και να μη συνήλθε ποτέ. Δεν είναι φιλόξενη η ατμόσφαιρα.
-Ζεις στο ποδήλατο; -Μάλιστα. Ζω στο ποδήλατο.
-Και ταξιδεύεις συνέχεια; -Δέκα χρόνια, οχτώ χρόνια.
-Αλήθεια; -Ναι.
Όταν ήρθα, δεν ήταν κανείς.
Δεν νομίζω ότι τον ξέρω.
Θα έρθουν κι άλλοι, συναντήσαμε τέσσερις ποδηλάτες,
άρα θα έχει κόσμο απόψε. Ίσως, όμως, κατασκηνώσουμε έξω.
Ίσως κατασκηνώσω εγώ.
Όχι, μην ανησυχείς, θα έρθουν δύο άντρες.
-Μην ανησυχείς. -Νομίζω ότι θα κατασκηνώσω.
Να σας αφήσω ήσυχες.
-Μην ανησυχείς, θα πάμε για φαγητό. -Όχι.
Θα είσαι εντάξει. Μην ανησυχείς.
Είμαστε σε ένα τρελό σπίτι, αλλά η ατμόσφαιρα είναι αστεία.
Σήμερα θα κάνουμε μακαρόνια με σάλτσα ντομάτας,
αλλά αφού δεν βρήκαμε τίποτα εδώ,
έχουμε αμερικάνικα μακαρόνια και Prego,
ιταλική παραδοσιακή σάλτσα. Φοβάμαι λίγο.
-Τι είναι αυτό το συρτάρι; Αποκλείεται. -Έχει τα πάντα.
-Ορίστε. Ξύλινη κουτάλα. -Τέλεια.
Κοιτάξτε τι θα βρω για σας.
Ας τηγανίσουμε κι άλλα κρεμμύδια. Φέρε το φως.
-Ιταλική μακαρονάδα για όλους. -Ευχαριστώ.
Είναι σαν… Πώς λες "colla";
Σαν κόλλα.
Γιατί ταξιδεύεις μόνη;
Δεν έχω με ποιον να ταξιδέψω. Όλοι έχουν οικογένειες και κανονική ζωή.
-Είναι βαρετοί. Δεν ξέρω. -Βαρετοί, ναι.
Γνωρίζω πάντα κόσμο.
Έχει πλάκα. Θα ήταν διαφορετικά
σε μια ερημική διαδρομή, αλλά έχει πολλούς ποδηλάτες,
είσαι πάντα με κάποιον.
Απόψε έβρεχε για ώρες.
Και τώρα το πρωί ο ουρανός φαίνεται επίσης βροχερός.
Ο ουρανός είναι πολύ γκρίζος, η πρόγνωση καιρού δεν είναι καλή
κι εμείς θα κάναμε τρεις μέρες ποδήλατο
σε χωματόδρομο, στην έρημο, σε άγρια μέρη.
Αλλά μάλλον, πιθανότατα,
θα πάρουμε τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο,
γιατί έχει πολλή λάσπη και δεν έχουμε τα κατάλληλα ποδήλατα.
ΣΙΛΒΕΡ ΣΙΤΙ ΣΠΡΙΝΓΚΕΡΒΙΛ
ΠΑΡΚΟ ΓΙΑ ΤΡΟΧΟΣΠΙΤΑ ΜΠΑΚΧΟΡΝ ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ
ΥΔΡΟΚΡΙΤΗΣ ΗΠΑ ΥΨΟΜ. 1,900 μ.
Συγκινήθηκα λίγο, γιατί φτάσαμε στη Χατσίτα.
Είναι περίπου 80 χιλιόμετρα
από τα σύνορα με το Μεξικό
και προς το τέλος της περιπέτειας. Είναι περίεργο που αύριο θα είναι
η τελευταία μέρα πάνω στα ποδήλατά μας,
γιατί ποδηλατούμε εδώ και 50 μέρες
και το συνηθίσαμε. Ξυπνάς στις 6:00, ανεβαίνεις στο ποδήλατο,
φροντίζεις να έχεις φαγητό και νερό και κοιτάζεις τον χάρτη,
για να φτάσεις τον καθημερινό στόχο.
Νομίζω ότι θα μου λείψει.
Πράγματι, είμαι κουρασμένη,
αλλά είμαι και χαρούμενη,
που έφτασα στο τέλος του ταξιδιού.
Ξεκινήσαμε, κάναμε ποδήλατο
και πέρασαν 4,000 χιλιόμετρα.
Χαίρομαι που το προσπάθησα, αλλά μου έπεσε βαρύ,
γιατί η αθλητική πρόκληση δεν αξίζει για μένα
όσο η χαρά του να βλέπεις ζωντανά πράγματα, να σταματάς.
Η Λίντα είναι κυνική, συχνά λέει ότι δεν αντέχει άλλο, ότι κουράστηκε,
ότι ανυπομονεί να σταματήσει το ποδήλατο, αλλά νομίζω
ότι κατά βάθος είναι κι αυτή χαρούμενη.
Ήταν μεγάλος κόπος για μένα.
Στο τέλος, όμως, το ξεχνάς. Είμαστε εδώ.
Μένει μόνο η χαρά της επιτυχίας. Είναι τέλεια.
Κρατάς μόνο μικρές στιγμές, όπως στις ταινίες.
Αντιγράφεις και επικολλάς τα καλά κομμάτια,
τις φορές που τα κατάφερες. Και την προσπάθεια,
αλλά αυτή γίνεται μια εξιστόρηση σε παρελθόντα χρόνο, σαν ταινία.
Τρέξε!
ΤΕΛΩΝΕΙΟ ΗΠΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΣΥΝΟΡΩΝ
-Κάνει ζέστη. -Δώσε μου ένα φιλί.
-Τα καταφέραμε! -Δεν ξέρω αν θα επιβιώσουμε
από τη ζέστη όσο περιμένουμε.
Αλλά τα καταφέραμε.
ΣΥΝΟΡΑ ΤΩΝ ΗΠΑ
Είναι απίστευτο, αύριο… Δεν ξέρω,
αύριο θα ξυπνήσουμε και θα πάμε στο αεροδρόμιο του Φίνιξ.
Θα είναι περίεργα.
Είναι το μεγαλύτερο ταξίδι με το εγχείρημα "Ποδηλάτισσες Κατά Τύχη".
Δοκιμαστήκαμε,
κάποιες φορές και ως ζευγάρι, νομίζω.
Τέλος, τελείωσε,
δεν το συνειδητοποιώ ακόμα. Ίσως πρέπει να γράψω κάτι,
για να συνειδητοποιήσω ότι τελείωσε.
Για 24 ώρες είσαι
μέσα σε αυτό, στο ταξίδι, στην προσπάθεια, στο χώμα,
στα χιλιόμετρα που πρέπει να διανύσεις, γιατί αλλιώς δεν θα φτάσεις.
Πήρα μια καλύτερη ιδέα για τα μέρη του κόσμου
που δεν είναι τόσο εντυπωσιακά,
αλλά είναι αχανή, με τεράστιες κενές εκτάσεις
και πόλεις-φαντάσματα, όπου μένει ακόμα κόσμος.
Είναι κάτι που σου μένει.
Ειδικά με το ποδήλατο, γιατί, όταν το κάνεις με την ενέργειά σου,
είναι εντελώς διαφορετικό.
Κατά κάποιον τρόπο, το συναίσθημα του να είσαι έρμαιο της φύσης
και των φορτηγών που σε προσπερνούν στον αυτοκινητόδρομο,
να είσαι τόσο μικροσκοπικός, μόνος,
στη μέση του πουθενά
είναι ωραίο συναίσθημα
και ξέρω ότι θα μου λείψει. Και στη Λίντα θα λείψει σίγουρα.
Υποτιτλισμός: Ναυσικά Χριστοδουλάκου