Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nie mogłam się doczekać.
Od dawna marzyłam o tej wyprawie.
Cztery tysiące kilometrów rowerem. Od Kanady do Nowego Meksyku
wzdłuż Gór Skalistych.
Nie sądziłam, że Linda się zgodzi…
SILVIA GOTTARDI
…kiedy jej to zaproponowałam.
To bardzo długa podróż.
Wymagająca i niebezpieczna.
Ciągle nie mogę w to uwierzyć.
Nie mogę się doczekać, aż znów wsiądę na rower.
Wyruszamy na wyprawę rowerową.
LINDA RONZONI
Przeraża mnie myśl o tym,
ile musimy przejechać.
Great Divide oddziela Ocean Spokojny
od Oceanu Atlantyckiego.
Legendarna trasa, która zainspirowała tysiące sportowców.
Szlak rzuca ci wyzwanie,
a ja na nie odpowiadam.
DWIE DZIEWCZYNY NA ROWERACH
Z KANADY DO NOWEGO MEKSYKU SZLAKIEM GREAT DIVIDE
Przygotowałyśmy rowery, kupiłyśmy wszystkie potrzebne rzeczy,
z gazem na niedźwiedzie włącznie.
Każda para będzie miała gaz i taki dzwonek.
Chcemy pooglądać niedźwiedzie, ale z dystansu.
Wcale nie.
Boimy się niedźwiedzi. Co robić, jeśli jakiegoś spotkamy?
Przede wszystkim trzeba zachować spokój i powoli się wycofać.
Niedźwiedzie nie są agresywne, dopóki się ich nie wystraszy.
Jeśli zrobi się niebezpiecznie, wtedy wyciągnij gaz,
odbezpiecz i pryśnij w stronę niedźwiedzia.
To nasz miesiąc miodowy.
Miesiąc temu wzięłyśmy ślub. To nietypowa podróż poślubna.
Dużo wysiłku i mało czasu na relaks.
Będziemy we czworo.
Ramona i Pez będą nam towarzyszyć…
RAMONA LINZOLA I SIMONA PEZZANO
…i pomagać w filmowaniu.
Też będą jechać rowerami.
Chodź.
Jestem wykończona.
To był bardzo długi lot.
Jet lag.
Ja bym rozbiła namiot gdzieś tu nad rzeką. Tak będzie łatwiej.
Jeśli będziemy zmęczone…
Raz, dwa, trzy, cztery.
Szóstego dnia śpimy w hotelu.
Musimy wysłać zapasy na sześć dni do Whitefish.
Dwa, cztery, sześć…
I teraz 13, 14, 15, 16.
Gotowi? Start!
Każdego ranka
jesteśmy pod wrażeniem otaczającej nas natury.
Jestem bardzo szczęśliwa.
Życie w mieście, gdzie mieszkam na co dzień, to dla mnie za mało.
Najlepiej czuję się w podróży.
Kiedy odkrywam nowe miejsca i przekraczam własne granice.
W tym się odnajduję.
Walczę z tą częścią mnie, która tylko czekała, żeby ją obudzić.
Moje podróże są niezapomniane
dzięki przeszkodom, które napotykam.
Wysiłek fizyczny i siła woli to moi aniołowie stróżowie.
Ludzie myślą, że przygody i wyzwania
są zarezerwowane dla mężczyzn.
Ale kobiety nie są od nich mniej wytrwałe.
Z tego narodził się nasz pomysł.
Chcemy być przykładem dla innych kobiet.
Jakbyśmy chciały powiedzieć: „Spróbuj, zaryzykuj, uwolnij się”.
Postanowiłyśmy nie używać nawigacji, tylko korzystać z map.
Uważamy, że nasza wycieczka będzie przez to bardziej wyjątkowa,
będzie prawdziwą przygodą.
Podróżowanie z mapą jest jak podróż w czasie.
Jazda na rowerze sama w sobie jest niedzisiejsza.
Poruszasz się powoli, nudzisz się.
Dlatego wybór mapy
jest czymś naturalnym podczas takiej wyprawy.
PRZEŁĘCZ ELK
Najpierw musimy wjechać na jedno z najwyższych wzniesień
w Kolumbii Brytyjskiej, zanim dotrzemy do Stanów.
Trzeciego dnia było naprawdę ciężko.
Bałam się, że nie dam rady.
Cieszę się, że Silvia zaraża nas
swoją energią, ale ja też chcę podzielić się moją,
wolniejszą i spokojniejszą energią.
Jak znaleźć między nimi balans?
Podjazdy i nieutwardzone drogi od początku dawały nam w kość.
Zdobyłyśmy kilka punktów,
ale to one wygrywały.
Podczas takiej wyprawy najtrudniej jest nawadniać organizm w ciągu dnia.
Kiedy kończy ci się woda, musisz działać.
Nie ma nic lepszego.
Miałyśmy dużo szczęścia.
Szukałyśmy jakiegoś kempingu, ale to miejsce było już pełne.
W parku przyrody nie można tak swobodnie obozować.
Byłyśmy odwodnione, kiedy spotkałyśmy tę kobietę,
która pozwoliła nam dołączyć do jej kempingu
i przygotowała wspaniałą kolację. Uratowała nas.
Dokładnie.
Dziękujemy.
Nie ma za co.
Jak na razie nie natknęłyśmy się na niedźwiedzia,
ale i tak się boimy.
Nasza gospodyni dużo o nich wie.
- To jest Highwood Pass. - Nie chcę tego oglądać.
Gorzej być nie może.
Małe niedźwiedzie razem z matką.
- Są urocze. - Słucham?
- W ogóle nie są urocze. - Nie.
- Są słodkie… - Z daleka.
- Tak, jeśli są bardzo daleko. - Wtedy też nie są słodkie.
TYLKO ZAMKNIĘTE DRZWI CHRONIĄ PRZED NIEDŹWIEDZIAMI
DROGA JEDNOKIERUNKOWA UWAGA NA NIEDŹWIEDZIE
Niedźwiedzie nie zjadły naszego jedzenia.
W nocy mocno padało, ale na szczęście
ani namioty, ani śpiwory nam nie przemokły.
Jest 7,30 i jest naprawdę zimno.
Obudził nas jakiś facet, który twierdzi, że niedaleko stąd,
około 6,30 widział niedźwiedzia grizzly.
W miejscu, do którego miałyśmy jechać.
Zdecydowałyśmy zawrócić i pojechać główną drogą.
Nie jesteśmy jeszcze gotowe na takie spotkanie.
Oby żaden mnie nie zaatakował podczas mycia zębów.
Tak.
Do tej pory nie przejmowałyśmy się niedźwiedziami.
NIEDŹWIEDZIE: ZAKAZ WSTĘPU
W Banff traktowałyśmy to jak zabawę. Kupiłyśmy gaz i dzwonki odstraszające,
ale teraz każdy nam mówi, żebyśmy uważały.
Dziś nocujemy tutaj, w Lower Lake Campground,
a cały ten obszar jest zamknięty, ponieważ widziano niedźwiedzie.
Teraz zaczynamy się trochę bać.
To twoje?
Dziś nas nakarmisz i będziesz nas chronić.
Pewnie.
I jeszcze was rozgrzeję, kiedy zrobi się zimno.
Bardzo wykwintna potrawa.
Nasza szefowa kuchni przygotowała
ciecierzycę z kiełbaskami i kuskusem.
Podziękowania dla szefowej kuchni.
Pierwsza część naszej podróży dobiega końca.
Była bardziej wymagająca, niż myślałyśmy.
Jedziemy teraz w kierunku granicy z USA.
Opuszczamy Kanadę,
której mieszkańcy powitali nas
na jej dzikich terenach z niezwykłą życzliwością.
Jesteśmy prawie na granicy. Opuszczamy Kanadę i wjeżdżamy do Stanów.
WITAMY W USA
Jesteśmy gdzieś tutaj.
- Pojedziemy tędy. - W stronę Dickey Lake.
- Później pojedziemy tutaj… - Spójrzcie na te jeziora.
Jesteśmy w Stanach.
Przekroczyłyśmy granicę.
Jesteśmy na pięknym kempingu niedaleko autostrady.
W dziczy między namiotami
krążyły niedźwiedzie,
a tutaj wałęsają się włóczędzy.
W końcu jesteśmy w Whitefish w Montanie.
Wymarzony cel podróży u podnóża Parku Narodowego Glacier.
Idealne miejsce na odpoczynek.
Rezerwat przyrody,
na terenie rezerwatu las,
a w lesie – jezioro.
Po wielu godzinach jazdy w kurzu
kąpiel w jeziorze była jak ponowne narodziny.
Pierwsze dni były trudniejsze, niż się spodziewałam.
Mimo że długo się przygotowywałam,
to wszystko jest trudniejsze,
kiedy jedziesz dziką drogą.
Powoli musimy się przyzwyczajać
do jazdy przez wiele godzin.
Osiem, dziewięć godzin dziennie w kurzu, zimnie albo upale.
Przez całą dobę jesteśmy na zewnątrz
i śpimy pod namiotem.
W domu sprawdziłyśmy obciążenie rowerów, ale tutaj są dużo cięższe.
Pewnie dlatego, że dodałyśmy po trzy i pół litra
jedzenia i wody.
Niektóre podjazdy
są tak wymagające, że musimy pchać rowery.
To naprawdę wyczerpujące,
ale kiedy jesteś na szczycie, zapominasz o tym wysiłku,
a zjazd jest największą nagrodą.
Najpiękniejsze jest to, że ciągle jedziemy naprzód.
W pierwszym tygodniu było kilka trudnych chwil,
z którymi się zmagałyśmy.
Great Divide nie dał nam wiele czasu na przygotowanie.
Od początku było ciężko.
Momentami czułam się winna,
bo to ja wybrałam tę trasę.
Nie wiem, może jest za długa i za trudna dla Lindy.
Widziałam, że jest jej ciężko i było mi przykro.
Myślę, że dzień odpoczynku dobrze nam zrobi.
Na początku tracisz poczucie czasu.
Jazda i wysiłek stają się tak powtarzalne,
że jesteś w transie.
Tracisz poczucie miejsca i czasu.
Liczy się tylko podróż.
Rozmawiałam z Silvią,
żeby zrozumieć, co nią kieruje. Ona zawsze stara się…
NIEDŹWIEDZIE! CHROŃ JEDZENIE
…podołać wyzwaniu za wszelką cenę.
Radość z podróży polega też na tym, że mogę się zatrzymać,
zastanowić się, co się dzieje, pomyśleć przez godzinę o miejscu,
w którym jestem.
Pokonuję tę trasę rowerem.
Potrzebuję tych małych momentów. Potrzebuję przerwy.
Wysiłek nie może być celem samym w sobie.
To ciągle powinna być też przyjemność. Podróż ma być wartościowym doświadczeniem,
a nie wyzwaniem dla samego wzywania.
Lubię wyzwania, ale to musi być doświadczenie, które mnie zmieni.
WITAMY W WHITEFISH BIKE RETREAT
Zatrzymałyśmy się w Whitefish Bike Retreat,
wspaniałym miejscu stworzonym dla rowerzystów,
którego właścicielką jest kobieta, Cricket.
Podróżujemy rowerami, żeby mówić o pozycji kobiet.
Myślisz, że to dobry sposób
dla kobiet, także w innych stanach,
na dyskusję o wzmocnieniu ich pozycji?
Pewnie. Prowadzimy tu wiele zajęć dla kobiet.
Kiedy się tu przeprowadziłam, zauważyłam, że dużo kobiet boi się
robić coś samodzielnie.
Jestem bardzo niezależna,
więc ciężko było mi w ogóle to zrozumieć.
Chcę pomóc ludziom, w szczególności kobietom.
Dać im pewność, której potrzebują do tego,
żeby wziąć sprawy we własne ręce. Żeby uwierzyły,
że mogą podróżować, jeździć po kraju,
docierać do odległych miejsc i mogą zrobić to samodzielnie.
Ludzie, którzy zapuszczają się w nieznane.
Wy to rozumiecie.
Są ludzie, którzy nie próbują.
Boją się, więc w pewnym sensie próbują cię powstrzymać albo ochronić.
Nie jestem pewna.
Mówią, że jesteśmy szalone, bo każdego lata spędzamy
miesiąc albo dwa w podróży.
Nie jesteście szalone. Brawo.
Jutro wyjeżdżamy i przez trzy dni nie będziemy mogły zrobić zakupów.
Jajka. Białko jest bardzo ważne.
Mieszanka z ryżem.
Tacos są niezłe, co?
Poproszę. Dziękuję bardzo.
Na tym polega problem z kempingiem.
Wszystko rozpakujesz
i zaraz trzeba się pakować z powrotem.
Musimy dotrzeć tutaj.
E, 23,3.
Tu jest dziewięciokilometrowy podjazd.
Wjeżdżamy tutaj, potem zjeżdżamy, a później w górę i w dół. Damy radę.
F, J…
Zacznijmy od tej góry. Później zobaczymy.
- Musisz go złamać. - Poczekaj.
- Patyk wszedł mi w łańcuch. - Wyciągnij go.
Nie.
Mogło być gorzej. Łańcuch mógł się zerwać.
Szybko sobie poradziłyśmy.
Nawet gdyby łańcuch się zerwał,
dałybyśmy radę go zmienić.
Błędy się zdarzają.
Dokładnie.
Założyłybyśmy spinkę do łańcucha.
Trzy, cztery minuty i po sprawie.
Dwa razy się dzisiaj zgubiłyśmy.
Dalej nie używamy nawigacji.
To normalne, że czasem błądzimy.
Na tym polega przygoda, ale to i tak frustrujące.
Trochę się zniechęciłam.
Myślałam, że to będzie niesamowita przygoda,
a wygląda na to, że jest niemożliwa.
Po niecałych dziesięciu dniach
wszyscy są wykończeni.
Szczególnie po południu, kiedy zmęczenie bierze górę.
Kłócimy się, bo ciężko jest poradzić sobie z tym wszystkim.
Trudno myśleć trzeźwo, kiedy jest się zmęczonym.
Zapomniałam, że siodełko może pomieszać w głowie.
Nie wiem już, jak mam siedzieć.
Czuję się źle, dlatego że to był mój pomysł.
Często myślę,
że wychodzę na sukę, która nie chce odpuścić.
Która chce zrobić jeszcze 20 kilometrów.
Boję się, że nie zdążymy.
Silvia mnie denerwuje.
Jej entuzjazm i to, że nie da się jej powstrzymać.
Ona jest jak wiatr.
Szkoda mi Lindy. Jestem pewna,
że nie tak wyobrażała sobie tę podróż.
Próbuje mnie rozśmieszać, bo wie,
jak bardzo potrzebuję wyzwań.
Czasami się boję. Martwię się,
że ta podróż jest ważniejsza ode mnie.
Tak jakby myślała
tylko o wyzwaniach i przygodach.
Brak adrenaliny ją zabija nawet w życiu codziennym.
Może w głębi duszy myślałam, że ta podróż jest związana z czymś głębszym,
na co się zdecydowałyśmy
i co wiele o nas mówi.
Widziałyśmy niedźwiedzia i jesteśmy przerażone.
Idź sobie! Nadjeżdżamy!
Niedźwiedź!
- Zrób trochę hałasu. - Jedziemy!
Ja bym się przywitała.
Cześć.
Podróżując przez Środkowy Zachód
prędzej czy później spotkasz kowbojów.
W strzelaniu kowbojskim chodzi o to,
żeby z jednego pistoletu zestrzelić pięć balonów,
wyciągnąć drugi pistolet i trafić
kolejnych pięć balonów.
Czasem, w zależności od układu balonów, trzeba je okrążyć,
a potem wrócić na start.
Wtedy kończymy mierzyć czas.
Byłyśmy zaskoczone, że spotkałyśmy same kowbojki.
21,893.
Nieźle.
Kocham ten zjazd!
Z tego wszystkiego zaczęłyśmy śpiewać hity z lat 80.
Nigdy tam nie dojedziemy.
Tak wygląda desperacja. Dłużej tego nie zniosę.
- Spróbujmy zjechać. - Widziałaś, że to było tam.
- Zjeżdżajmy. W końcu kogoś spotkamy. - To nie tędy. Złapiemy okazję z powrotem.
Jaką okazję? Jesteśmy tutaj.
- Zjedźmy. - Zaczekaj.
Jesteśmy na utwardzonej drodze, tak?
Więc pewnie prowadzi do jakieś innej drogi.
- Właśnie. - Dokąd?
Do drogi, którą dotrzemy do Heleny.
Postanowiłyśmy skorzystać z transportu
i przewieźć nasze rowery.
Z Heleny pojedziemy do Butte.
Szkoda. Miałyśmy jechać przez cały czas,
ale nie dałyśmy rady. Jesteśmy tylko ludźmi.
Nie ma pośpiechu.
Wypadnie nam siedem kilometrów,
które miałyśmy pokonać niebezpieczną autostradą.
Przed nami jeszcze długa droga.
Czasami trzeba się poddać.
Prawda?
Nie poddajemy się. Trochę inaczej na to patrzymy.
Dziś oddałyśmy nasze rowery do spa.
Po 800 kilometrach jazdy w kurzu i błocie
możemy je chociaż umyć, nasmarować przerzutki i zrobić przegląd.
Po zabiegach upiększających czas na wolny wieczór.
Dobra robota.
MIĘDZYSTANOWA 15 MONTANA 43
Mimo wielu miejsc, w których osiedlili się ludzie,
ogromne tereny wciąż pozostają niezagospodarowane.
Najpiękniejsze podczas podróży rowerem
są przypadkowe spotkania z innymi rowerzystami.
Podróżnikami, sportowcami, kobietami i mężczyznami,
którzy wyruszyli w podróż, żeby odkryć siebie na nowo.
- Czym jest dla ciebie jazda rowerem? - To dla mnie bardzo ważne.
Nie wyobrażam sobie życia bez tego.
Czasami na drodze spotykasz innych rowerzystów.
Niesamowite jest to, że dzięki temu, że oboje jeździcie,
rodzi się między wami więź,
nawiązujecie relację, opowiadając o swoich doświadczeniach,
wysiłku i przebytych trasach
z przekonaniem, że ci ludzie myślą tak samo o podróży
i rowerze.
Ludzie w Montanie są bardzo dumni ze swoich hodowli krów.
To jest angus czarny i czerwony.
Podobno jest tutaj nawet trzy razy więcej krów niż ludzi.
Dwa i pół miliona krów i milion mieszkańców.
- Hej. - Dzień dobry.
Już szósta. Przemarzłyśmy.
Jest 7,15. Ruszamy.
Wstałyśmy wcześniej, ale było za zimno.
Możemy wyjechać najpóźniej o 7,30.
W Montanie mieszka niewielu ludzi,
dlatego tak wcześnie rano
mamy te prerie i niekończące się pola praktycznie tylko dla siebie.
W najmniej oczekiwanym momencie trafiamy do Hollywood Studios w Montanie.
To piękne miejsce. Nie spodziewałyśmy się.
Przypominało plan filmowy.
Jeśli znajdziemy bryłę złota, to kupimy pick-upa.
Trzeba przesiać większe kawałki
i wrzucić je do wody.
Bryła złota.
Chyba nie ten kolor.
BURBON BULLEIT
Przed nami kolejne wzgórza,
zanim dotrzemy do Idaho
i parków narodowych w Wyoming.
Po raz pierwszy, odkąd opuściłyśmy góry w Montanie,
mamy przed sobą długą i prostą drogę.
W takie dni jak te pojawia się nuda,
która jest częścią takiej podróży
i trzeba nauczyć się z nią żyć.
Niekończąca się droga
Są też takie chwile,
że twój mózg się wyłącza, czujesz zmęczenie,
jedziesz i koncentrujesz się tylko na kręcącym się kole.
Przygoda to poszukiwanie,
odkrywanie czegoś.
Tutaj czuję się jak odkrywca.
W domu muszę być kobieca,
spełniać oczekiwania innych. Tak samo w pracy.
Tutaj nie muszę się martwić, że ktoś mnie oceni,
nie muszę nikogo zadowalać.
Nie ma problemu, że mam brudne włosy
i siniaki na nogach.
Mogę się skupić na przeżywaniu przygody,
tych emocji i na trasie.
BRAK PRZEJAZDU
Tutaj powinno być otwarte, co?
Tak!
REZERWAT PRZYRODY
Pospiesz się!
Pogadamy, jak przestanie padać.
- Pada deszcz. - I jesteśmy głodne.
Ale nie możemy sobie nic przygotować, bo pada.
Czekamy, aż przestanie.
A jak nie, to zjemy siebie nawzajem.
Skończyła nam się woda.
Spróbujemy nabrać trochę stąd.
Jelonek zostawił ślady.
Brakuje mi cierpliwości.
Staram się nad tym pracować,
ale jesteśmy tu we czwórkę.
Każdy ma swoje tempo, swój sposób bycia. Najgorzej jest rano.
Czasami potrzebujemy dwóch godzin, żeby wystartować.
Doprowadza mnie to do szału. Często zaczynam
dzień w złym humorze.
Mam już tego, kurwa, dosyć.
Cały czas narzeka.
Za dużo pod górę, za dużo kilometrów,
za ciężko.
Czego się spodziewała?
Wycieczki z Turynu do Wenecji,
czy po Górach Skalistych?
Planowała to od miesięcy. Trzeba było mi powiedzieć, że nie chce.
Pokłóciłam się z Silvią o to,
że za bardzo się spieszy.
Jak zwykle miałyśmy inne zdanie.
Przez ostatnie lata
podróżowałyśmy we dwie
i łatwiej nam było wypracować jakiś kompromis.
Teraz jest trudniej. Ona szuka sojuszników,
kogoś, kto za nią nadąży.
Któregoś dnia chciałam poświęcić
trochę czasu na pisanie,
odpoczynek i inne rzeczy.
Mieć chwilę dla siebie.
Bardzo lubię rywalizację.
W życiu, w koszykówce.
Czasami chcę zrobić kilka kilometrów więcej, ale nie mogę,
bo ktoś zostaje w tyle,
ktoś inny musi się napić,
bo za późno wyjechałyśmy
albo ktoś jest głodny. Sama jechałabym szybciej.
Wiem, że to nie jest wyścig,
ale podoba mi się taka motywacja.
WODODZIAŁ KONT. — 2921 M
Czasami, kiedy długo jedziemy pod górę,
szczególnie dziką drogą,
jest nam bardzo ciężko.
Widzę, jak inni się męczą,
jak Linda cierpi
i zastanawiam się, co my robimy,
po co nam to.
Przecież mogłabym leżeć z drinkiem na plaży
i korzystać z wakacji jak inni.
Myślę, że jestem masochistką,
tak jak wszyscy rowerzyści.
Chodzi o to, że wysiłek i zmęczenie są częścią tego sportu.
Boże gór,
boże równin, dlaczego nas opuściłeś?
Kiedy jestem na szczycie,
czuję niemal dumę,
że dałam radę, że sama tam wjechałam.
A potem jest zjazd,
któremu towarzyszy czysta radość.
Wolność i szczęście, których nie da się opisać.
Asfalt.
Widzę asfalt na końcu tunelu.
Asfalt to genialny wynalazek.
Bardziej niż penicylina.
PRZEŁĘCZ RED ROCK 2170 M
Nie, zaczekaj.
Teraz.
Mam, dzięki.
Miałyśmy ciężki dzień. Od siódmej do ósmej
jechałyśmy drogą gruntową.
Zaczęłyśmy wcześnie rano i jechałyśmy przez wiele godzin.
W końcu wjechałyśmy na utwardzoną drogę, ale nie udało nam się dojechać do celu.
Rozpaczliwie szukałyśmy pomocy
i w końcu natknęłyśmy się na to miejsce.
Spotkałyśmy wspaniałą kobietę, która przyjęła nas w tym pięknym miejscu.
Miałyśmy dużo szczęścia.
Wydaje mi się, że to dlatego, że jedziemy rowerami.
Jest nam ciężko i w ludziach budzą się ciepłe uczucia.
Może dlatego są dla nas dobrzy.
Ktoś był tutaj przed nami.
„Długi i gorący dzień. Mnóstwo jazdy pod górę od jeziora Brooks.
Wziąłem za mało wody i miałem problemy ze zjazdem”.
Tak.
Ten zjazd do łatwych nie należy.
Chyba chcieli dojechać tam,
gdzie my.
„Dziękujemy za gościnę”.
Wydaje ci się,
że można dostać się stąd do miasta,
ale to szaleństwo, więc… Byli z Manchesteru.
Napiszemy coś podobnego. „Dziękujemy za uratowanie nam życia”.
- Arbuz. - O mój Boże.
Wspaniały prezent.
Macie ochotę na arbuza?
- Pewnie. Dziękujemy. - I na resztę.
To wam trochę pomoże po ciężkim dniu.
- Tak. - Dziękujemy.
Niesamowite. Bardzo miła kobieta.
- Przyniosła nam arbuza. - Dzięki Bogu.
Nie chciała od nas żadnych pieniędzy.
- Piękne miejsce. - Nie chciała ani grosza.
Powiedziała tylko: „Wystarczy, że jesteście”.
Uwielbiam arbuzy. Ona ich nie znosi.
KONIEC UTWARDZONEJ DROGI DROGA ZAMKNIĘTA W CZASIE ZIMY
Po kilku dniach na pustyni Wyoming dotarłyśmy do zupełnie innego miejsca.
Jesteśmy w Battle Creek Valley
i jedziemy w kierunku
wysokich i wymagających gór.
Spodziewam się, że w Kolorado będzie ciężko,
ale satysfakcjonująco.
Mam nadzieję, że będę bardziej zadowolona niż zmęczona.
Tak naprawdę chcemy się zmęczyć.
Takie jest motto życiowe Silvi Gottardi.
Przejechałyśmy jakieś 1500 kilometrów
i dopiero teraz złapałam kapcia. Nie jest tak źle.
Ale to i tak uciążliwe. Musimy wszystko zdjąć.
Poza tym to tylne koło, więc będzie trudniej.
Każda z nas ma zapasową dętkę.
Muszę poświęcić moją.
Trzeba też sprawdzić oponę. Słyszałam jakiś dziwny dźwięk.
Która nie działa?
- W porządku. - Mamy to.
Zmieniamy, czy naprawiamy?
W środku jest kamyk.
Żeby dało się zakleić, bo inaczej…
Tak będzie dobrze.
Nie, jest okej.
- Gdzie jest wentyl? - Tutaj.
Tak będzie dobrze.
- Może na tę małą. - Tutaj.
Tak!
Najszybszy pit stop na świecie.
WODA DLA ROWERZYSTÓW
Zobaczcie, ile tego jest!
Na tym terenie w promieniu 90 kilometrów
nie ma wody, więc ktoś zostawił
lodówkę z wodą i przekąskami.
Robi się tu tłok.
Jedziemy.
UWAGA NA ŁOSIE
CENTRUM LYNX PASS LAS PAŃSTWOWY ROUTT
W Kolorado podjazdy są bardzo długie.
Może nie tak wymagające jak te w Montanie,
ale ich długość sprawia, że jest naprawdę ciężko.
Nie byłyśmy przygotowane
na jazdę pod górę
przez 20, 30 kilometrów,
więc daje nam to w kość.
Choroba wysokościowa nas nie dopadła, ale na pewno trudniej nam się oddycha,
więc tempo jest inne.
Jest ciężko,
ale dla takich wspaniałych widoków warto się pomęczyć.
Przejechałyśmy prawie 2000 kilometrów.
Jedziemy już prawie miesiąc,
a ja czuję się silniejsza.
Nigdy nie przypuszczałam, że będę robić takie rzeczy,
że będę wjeżdżać na wzgórza nie do pokonania.
A jednak dajemy radę.
Tym razem, kiedy wjechałyśmy na wzgórze,
trafiłyśmy na kolejną górę do zdobycia.
Niewidzialną, która jest wyzwaniem dla serca.
Lindzie jest ciężko.
Przechodzi przez trudny okres z powodu wiadomości z Włoch.
Jej bratowa umiera.
Nikt się tego nie spodziewał,
w przeciwnym razie nie pojechałybyśmy w tak długą podróż.
Czuję się źle, widząc,
jak bardzo cierpi, jak jest bezradna.
Napisałam do brata
i moich siostrzeńców i wszystko mi powiedzieli.
Przez dzień albo dwa byłam w totalnej rozsypce.
Mam okropne sny.
To mi przypomina o mojej mamie.
Wiem, jak to jest,
kiedy ktoś bliski…
umiera tak szybko.
Nie mogę znieść bezradności. Chciałabym jej pomóc.
Nie należy bać śmierci, ale tego, że nie żyjemy.
Największym ryzykiem jest to,
że żyjemy w strachu.
Nie żyjemy życiem, którego pragniemy.
Może ta podróż to ucieczka przed rzeczywistością.
Gdzie to jest? Tam?
To tutaj!
MARSHALL PASS WYSOKOŚĆ 3304 M
Jesteśmy wykończone.
Połam mój kręgosłup na małe kawałeczki…
i go wyrzuć.
Przełęcz Marshall Pass zdobyta.
Dużo wytrzymałam.
Dziś świętujemy równy miesiąc w podróży.
Z tej okazji znalazłyśmy tę piękną,
elegancką chatę
i przygotowujemy sobie
włoski makaron z tuńczykiem.
Schroniłyśmy się tutaj, bo byłyśmy na prerii
przez wiele godzin, a tam nie ma nawet jednego drzewa.
To jedyny sposób, żeby schować się przed słońcem.
Na zewnątrz jest znak, że mogą być niebezpieczne drgania,
ale mając do wyboru śmierć w upale albo z powodu spadającej belki,
doszłyśmy do wniosku,
że lepiej umrzeć w cieniu.
Po przerwie na lunch w naszym pięciogwiazdkowym hotelu
zaczęłyśmy wjeżdżać na najwyższą przełęcz tej podróży.
Pogoda nie wróżyła niczego dobrego.
Jesteśmy na Indiana Pass.
Pada deszcz z gradem i jest kurewsko zimno.
Kiedy uderzył piorun, pomyślałam: „Co my wyprawiamy?”.
Podczas zjazdu droga była cała w błocie.
Miałam chwilę…
Może nie paniki, to na pewno nie było to,
ale nie wiedziałam, co dalej.
Co mamy robić? Lało jak z cebra.
Uderzenia gradu bardzo bolały.
Był ogromny.
Miałyśmy kaski, ale trafiał nas w nogi.
Próbowałyśmy się schronić pod rowerami, ale z marnym skutkiem.
W kopalni pomyślałam sobie, że nie chcę dalej jechać.
Moje uszy.
Bolą mnie ręce.
- Widzisz? - Mokre?
Jeszcze nigdy
nie złapał mnie taki deszcz z gradem…
To jakiś obłęd. Jestem wykończona.
Dzwonię po taksówkę i poczekam na ciebie na mecie.
- Nie, kochanie. - Pieprzę to.
Dałyśmy radę!
Zamknij się. Mam tego, kurwa, dosyć.
Ten spychacz…
mógłby podnieść nas razem z rowerami.
- I jedziemy. - Właśnie.
Dowód na to, przez co przeszłyśmy.
Też byłyśmy całe w błocie.
Trochę się otrzepałyśmy.
Ktoś, kto będzie musiał po nas posprzątać, będzie zachwycony.
Po wjeździe na ponad 3000 metrów
zmierzamy w kierunku pustyń Nowego Meksyku,
ostatniego etapu podróży.
Uczcijmy to tutaj,
na torach kolejowych.
Ostatnia przełęcz Kolorado.
Jedziemy do Nowego Meksyku!
Jedziemy do Nowego Meksyku, a wieczorem…
Tortillas! Vamos, vamos, arriba, arriba, arriba!
WITAMY
WITAMY W NOWYM MEKSYKU KRAINIE OCZAROWANIA
Jak świętujemy w Nowym Meksyku?
- Margarita. - Margarita.
HISTORYCZNA DROGA 66 NOWY MEKSYK
Wyobrażam sobie same pustynie,
ale zamiast tego czekają na nas górskie przełęcze.
Ostatnie dni będą szczególnie trudne.
Ne będzie wody.
Wszyscy nas ostrzegali przed upałami w Nowym Meksyku.
Skończyła nam się woda, ale jeden facet dał nam kilka butelek.
Miałyśmy szczęście.
- Dzięki. - Jasne.
Dziękuję.
PIE-O-NEER PIE TOWN, NOWY MEKSYK
Dojechałyśmy do Pie Town…
CIASTA
…które słynie z ciast. Idziemy spróbować.
Spójrz na to.
Z WIŚNIAMI
PLACEK Z JAGODAMI
PORA NA CIASTO
O cholera, jakie to dobre.
Pyszne.
- Rozumiem. - Okej.
Niech żyje Pie Town.
Miasto wypieków.
W Pie Town znalazłyśmy hostel,
darmowy, dostępny dla wszystkich.
Nazywa się Toaster House,
bo pełno w nim tosterów.
Nie rozumiem, dlaczego Linda nie chce tu spać.
Piękne miejsce, w dodatku za darmo.
Idę rozbić namiot. Nie wiem jak ty.
Widziałyśmy pokój. Wygląda jak miejsce, w którym przetrzymuje się zakładników
na brudnych materacach.
W środku siedzi dziwny facet, wyglądający jak z filmu Wszystko za życie,
który zjadł magiczne grzybki
i nigdy nie doszedł do siebie. Nie brzmi to zachęcająco.
- Żyjesz na rowerze? - Zgadza się.
- Cały czas podróżujesz? - Dziesięć, osiem lat.
- Naprawdę? - Tak.
Nikogo tutaj nie było, kiedy przyjechałem.
Ludzie zaczynają się zjeżdżać. Spotkałam czterech innych rowerzystów,
więc będzie trochę ciasno. Może przenocujemy na zewnątrz.
Ja przenocuję na dworze.
Nie trzeba. Czekamy jeszcze na dwóch chłopaków.
- Nie ma problemu. - Zostanę na zewnątrz.
Nie będę przeszkadzać.
- Pójdziemy coś zjeść. - Nie.
Wszystko będzie okej. Spokojnie.
Jesteśmy w tym dziwnym miejscu, ale jest naprawdę zabawnie.
Dziś przygotowujemy pyszne spaghetti z sosem pomidorowym,
ale niczego tutaj nie znaleźliśmy.
Mamy amerykańskie spaghetti
i tradycyjny włoski sos. Trochę się boję.
- Co jest w tej szufladzie? Nie wierzę. - Wszystko tu znajdziesz.
- Drewniana łyżka. - Super.
Co my tutaj mamy?
Usmażymy więcej cebuli. Poświeć mi.
- Włoskie spaghetti dla każdego. - Dziękuję.
Jak powiedzieć „colla”?
Tak jak klej.
Dlaczego podróżujesz sama?
Bo nie mam z kim. Wszyscy mają rodziny i normalne życie.
- Są strasznie nudni. - Dokładnie.
Zawsze kogoś spotykam.
Co innego, gdybym jechała całkiem sama,
ale na drodze zawsze ktoś jest.
Nigdy nie jedzie się samemu.
Wieczorem przez wiele godzin padał deszcz. Dziś rano chyba też będzie.
Niebo jest szare, a prognozy nie są najlepsze,
więc przez trzy dni
jechałybyśmy w błocie,
dlatego najprawdopodobniej
pojedziemy normalną drogą.
Wszędzie jest błoto, a my nie mamy odpowiednich rowerów.
WITAMY W BUCKHORN RV PARK
WODODZIAŁ KONTYNENTALNY WYSOKOŚĆ 1898 M
Jestem wzruszona, bo dotarłyśmy do Hachity,
która znajduje się jakieś 80 kilometrów
od granicy z Meksykiem i jest na końcu naszej podróży.
Dziwnie się czuję z tym,
że jutro ostatni raz wsiądziemy na rowery.
Jedziemy od 50 dni
i stało się to nasza rutyną. Wstajemy o szóstej, wsiadamy na rower,
sprawdzamy, czy mamy jedzenie i wodę, studiujemy mapę,
żeby osiągnąć nasz dzienny cel.
Będzie mi tego brakowało.
To prawda, jestem zmęczona,
ale też szczęśliwa,
że dotarłyśmy do końca.
Wsiadłyśmy na rowery
i przejechałyśmy 4000 kilometrów.
Cieszę się, że spróbowałam, ale dla mnie to było zbyt wiele.
Wyzwanie nie jest ważniejsze
od przyjemności z podziwiania natury.
Linda jest bardzo cyniczna. Często mówi, że ma dość, że jest zmęczona,
że chce się zatrzymać, ale ja myślę,
że w głębi duszy też jest szczęśliwa.
Dużo mnie to kosztowało, ale na końcu się o tym zapomina.
Udało nam się. Jest tylko radość, że dałyśmy radę.
Zachowujesz tylko te małe kawałki, jak w filmie.
Wklejasz tylko te dobre moment.
Wysiłek też, ale on staje się narracją w czasie przeszłym. Jak w filmie.
Biegnij!
URZĄD CELNY I OCHRONA GRANIC
- Ale gorąco. - Pocałuj mnie.
Zrobiłyśmy to!
Nie wiem, czy wytrzymamy godzinę czekania w tym upale.
Ale dojechałyśmy.
GRANICA STANÓW ZJEDNOCZONYCH
Niesamowite, że jutro… Nie wiem.
Wstaniemy i ruszymy busem na lotnisko w Phoenix.
To dziwne.
To najdłuższa wyprawa, w jakiej wzięłyśmy udział.
Poddała nas próbie,
również nasz związek.
Już po wszystkim.
Jeszcze to do mnie nie dociera. Może powinnam coś napisać,
żeby zdać sobie sprawę, że to już koniec.
Żyjesz tym 24 godziny na dobę.
Podróż, wysiłek, brud,
kilometry, które musisz przejechać, żeby dotrzeć do celu.
Teraz wiem więcej o tych częściach świata,
które nie rzucają się w oczy.
Jest tu mnóstwo pustych przestrzeni
i wymarłych miast, w których ciągle mieszkają ludzie.
To zostaje w tobie.
Jazda na rowerze o własnych siłach
to coś zupełnie innego.
Czujesz, że jesteś bezbronna wobec sił przyrody,
ogromnych ciężarówek, które mijały nas na autostradzie.
Jestem mała,
sama pośrodku niczego.
To miłe uczucie,
którego na pewno będzie mi brakowało.
Lindzie też.
Napisy: Mateusz Michalewski