Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Potworność.
Ile ofiar będzie jeszcze potrzebnych?
Cóż mamy robić, skoro są tak nieugięte?
Lucyfer tak mocno zamyka im usta,
że można by je rozczłonkować, a i tak nie zdradziłyby tajemnic sabatu.
A jeśli sabat nie istnieje?
Co, jeśli to tylko sen?
Jeśli to tylko sen…
jak to możliwe, że tyle niewiast śni o tym samym?
Razem z trzema z zeszłej nocy wykonaliśmy 77 egzekucji.
Pora zabrać się za wioski żeglarzy.
Żeglarze…
Nie widzieliśmy ich od wielu mil…
Tylko kobiety.
Wysoki Sądzie.
Ojciec Cristóbal de Azpilikueta, do usług.
Władca Urtubi polecił mi…
Wysoki Sądzie, ojciec Cristóbal de…
Chirurg.
Wybaczcie.
Wysoki Sądzie, ojciec Cristóbal de Azpilikueta,
do usług.
Władca Urtubi polecił mi służyć wam pomocą…
Ojcze.
Sędzia jest skonany.
Ufam, że jego komnaty są gotowe.
Idź.
- Sędzia… - Jak ich pomieszczę?
- Żołnierze mogą spać w stajni. - Ale też jedzą.
Kto za to zapłaci?
Jego Wysokość.
Posłuchaj głosu mew
Wyjeżdżając do Nowej Fundlandii
Na morzu czyha niebezpieczeństwo
Jeszcze większe w naszym sercu
Na morzu czyha niebezpieczeństwo
Teraz chwyć ten z prawej.
- Ojciec wziął cię do Nowej Fundlandii? - Nie może.
Nie on dowodzi?
Kobiety nie mogą żeglować.
Mogą.
Tylko ty nie masz o niczym pojęcia.
A żeglowałaś kiedyś?
Ja nie, ale María.
Żeglowałaś?
Nie.
Nie moja siostra. Ta druga.
Jasnowłosa? Przyjaźnimy się. Zapytam ją.
María zwana Mewą.
Ludzie ją tak nazywali, bo biegała wzdłuż brzegu.
Biegała i krzyczała.
Co robiła, Olaio?
Chcę do Nowej Fundlandii!
Ana, jak możesz opowiadać tyle bredni w jeden dzień?
Podaj mi jutę.
Twój ojciec zabrał ją na polanę…
- Gdzie robiłyśmy ognisko? - Tak.
Kazał jej wejść na najwyższą gałąź.
„Wspinaj się, mewo, wyżej.
Wyżej…”
Ana, María, do środka.
Szukamy Any Ibarguren, Maríi Ibarguren, Maider Aguirre
i Olaii Isasi.
Czemuż to?
Co się dzieje, babciu?
Jak masz na imię?
Nie ruszaj się!
Brać ją!
Prędko!
Za nimi!
Schwytać je!
Stój!
Dalej, brać ją!
Uciekają! Tam!
Jej oczy!
- Nic nie zrobiłyśmy. - Opuść wzrok!
Nie ruszaj się.
Sama to zrobię.
Spójrz. Spokojnie.
Nie patrz na mnie.
Spokojnie. Już.
Gdzie Katalin?
To pomyłka.
Nie nas szukają.
Nieprawda.
To przez ciebie.
Co?
I tę twoją kozę.
- Kozę? - Cóżby innego?
To nie przez kozę.
A przez co?
Pod ścianę!
Opuścić głowy!
Wszystkie pod ścianę!
Maider Aguirre.
Ona.
Opuść wzrok!
Katalin, gdzie byłaś?
Nie wiem.
Jak to, nie wiesz?
Co robili?
Pytali mnie.
O co?
O was.
O Anę i o mnie?
O wszystkie.
I co mówiłaś?
Prawdę.
Jaką prawdę?
Chcieli wiedzieć, kiedy poszłyśmy na leśną polanę.
Co tam robiłyśmy, dokąd poszłyśmy.
Co jeszcze?
Jak tam dotrzeć.
Kilka razy musiałam objaśniać im drogę.
I narysować na mapie.
Każdy zna drogę na polanę.
Nie mogą nas za to więzić.
Podobno ktoś nas tam widział.
Kto?
Nie wiem.
To czego od nas chcą?
Nie wiem.
Katalin…
Potem zadawali pytania…
- które były… - Jakie?
Nie wiem.
Zastanów się.
- Pytali, jak wróciłyśmy do domu nocą. - Co jeszcze?
- Nie wiem. - „Nie wiem”. O co, do licha, pytali?
A nie mówiłam?
Gdy zrozumieją, że nie zrobiłyśmy nic złego,
wypuszczą nas.
Co zrobiłaś?
Wpuszczą nas.
Dlaczego ja?
Spokojnie. Wypuszczą nas.
Katalin, kto cię przesłuchiwał?
Nie wiem.
Powiedz to jeszcze raz…
Nie wiesz, jak wyglądają?
Nie.
Nie widziałam ich.
Ukrywali się?
Nie.
Ale gdy na nich spojrzałam, uderzyli mnie tutaj.
Pod ścianę, wszystkie!
Panie, zaszła pomyłka.
Nic nie zrobiłam. Jestem Olaia Isasi…
Olaia Isasi.
Nie…
Jeśli chodzi o kozę, to ją zwróciłyśmy.
- Chciałyśmy mleka. - Co się dzieje?
Nic nie zrobiłyśmy.
Przestań, Maider!
Maider, uspokój się!
Uspokój się!
Maider!
Mam się uspokoić?
- Ta suka nas wydała! - Co ty mówisz?
Przestań, proszę.
Dobrze słyszałyście.
Co ona tu robi?
Przyznała się…
do zbrodni.
Jakiej?
Nie powiedzieli.
Wierzysz im?
Zastanawiałyście się kiedyś,
czemu dziewczynka z dobrego domu przestaje z biednymi tkaczkami?
Co na tym zyskała? Że ją zamknęli?
Załóżmy…
że Katalin zrobiła coś złego,
coś strasznego.
Zanim ją złapią,
zaprzyjaźnia się z nami
a potem mówi, że ją do tego zmusiłyśmy.
A ty? Czemu wróciłaś tak prędko?
Co powiedziałaś?
Oskarżasz mnie?
Znasz mnie od dziecka. Zawsze cię broniłam.
Ona cię nie oskarża.
Spójrz na tę biedaczkę.
Myślisz, że byłaby zdolna do takich okropieństw?
Z tą twarzyczką aniołka?
- Maider oskarżyła nas wszystkie. - Co ty mówisz?
Ana Ibarguren.
Co powiedziała Maider?
Co powiedziała?
Że jesteśmy…
czarownicami.
Co?
Czarownicami!
Czarownicami?
Ojcze Cristóbalu,
znasz nas od dziecka. Nie jesteśmy wiedźmami.
Mówimy po hiszpańsku.
Ojcze Cristóbalu, nie jesteśmy czarownicami.
- To nieprawda. - Nie patrz.
Nie jestem wiedźmą.
To skąd wiedziałaś, że o to zapytam?
O to pytaliście resztę.
Skąd pomysł, że ty też jesteś czarownicą?
Tego nie mówiłam.
Czemu nie?
To tajemnica?
Bo nią nie jestem.
A kim jest…
czarownica?
Nie wiecie, panie?
Ciebie pytam.
Mówisz, że nią nie jesteś, a nie wiesz, kim jest?
Czarownica to ktoś, kto krzywdzi innych.
Ty nigdy nikogo nie skrzywdziłaś?
Nie w ten sposób.
A w jaki sposób krzywdzisz innych?
Nie rzuciłam na nikogo uroku.
Pytałem, w jaki sposób.
Czemu macie mnie za wiedźmę?
Mówiłem, że nią jesteś?
Kto tak twierdzi?
Mówiłem tak?
Nie, Wysoki Sądzie.
To twoje słowa.
Jedna z twoich wspólniczek, Olaia Isasi, już się przyznała.
Chcesz przeczytać?
Drugi akapit.
Nie? Dobrze, przeczytam ci.
„Ana rzuciła na nas urok.
Zmusiła nas do wzywania Belzebuba, Szatana, Astarota,
Abaddona, Beliala…”
Nikczemny uśmiech.
Odnotowałem.
Próbujecie nam wmówić tę samą historię.
Nieprzyzwoita pozycja.
Odnotowałem.
Może jest na odwrót.
Może to ty jesteś ofiarą, na którą rzucono urok.
Nie rzucono na mnie uroku.
Czyżby?
- Nie. - Co zrobiłaś?
Nic nie robię.
Nic nie robisz?
Mam inne zajęcia.
Jakie?
- Lubimy się przechadzać. - Tak?
- Jak każdy. - Co jeszcze?
Lubimy też las i klify.
Czasem zapada noc,
a my wracamy w świetle księżyca, bo znamy drogę.
Tańczycie?
- Czasami. - Z kim?
- Same. - Bez mężczyzn?
Są na morzu.
Tańczycie dla niego?
Dla kogo?
No dobrze.
Wróćmy do początku.
Podałaś mi fakty, ale nie wyznałaś prawdy.
Wyznałam.
Nie.
Wydedukowałem ją.
Co to znaczy?
Sędzia zna twoje myśli lepiej niż ty sama.
Teraz podasz mi szczegóły…
rytuału sabatu.
- Nie wiem, co to. - Wiesz.
Przyznałaś się.
Chodzi o żydowski obrzęd?
Sabat czarownic.
Kogo wzywacie?
- Co? - Kogo wzywacie?
Chwalicie Boga?
Tak.
To Boga chcesz ogrzać ogniem twoich pocałunków?
Nie pragnę…
innego ciepła.
„Nie pragnę innego ciepła Niż ciepło twoich pocałunków”.
To tylko stara pieśń.
- Co z nią nie tak? - Zaśpiewaj.
Zaśpiewaj wezwanie.
- Teraz? - Proszę.
Posłuchaj głosu mew
Przepraszam.
Czym dokładnie jest sabat czarownic?
Nie wiem.
Bo nikt go nie widział.
Myślisz, że jesteś chytra, co?
Zaśpiewaj wezwanie.
Prawdziwe.
Też pytał cię o sabat?
Nie, odesłali mnie, gdy splunęłam na ojca Cristóbala.
Ciągle wrzeszczał „sabat”.
- To właśnie mówił. - Co?
Miałam go sobie przypomnieć.
Masz pamiętać coś, czego nie znasz?
Pamięć nas okłamuje.
Umysł nas okłamuje.
Powiedział, że jedna z was rzuciła na mnie urok,
bym nie pamiętała, że wzięłyście mnie na sabat.
Że zaoferowałyście mnie Lucyferowi.
Kim jest Lucyfer?
Diabłem.
Dzięki wam na sabacie doświadczyłam cudownych rzeczy.
Czy to prawda?
Ana, María…
Ana.
Ana, María…
Ana.
Ano, posłuchaj.
Chodź tu.
Chodź tu, prędko!
Cicho, Oneko.
Co tu robisz?
Musicie uciekać.
Odejdź. Usłyszą cię.
- Musicie uciekać. - Tylko jak?
Nie wiem, ale trzeba znaleźć sposób. Musicie uciekać.
Wasza babka…
Co chciałaś nam powiedzieć?
Oneko…
Oneko?
Wasza babka ukryła mnie w chacie.
Przyszła tu…
Szukała was, ale ją pobili i odesłali.
Jest ranna?
Nie, to nic poważnego.
Tylko to chciałaś powiedzieć?
Wasza babcia…
powiedziała…
że jej znajomy z targu…
mówił, że aresztują kobiety…
zabierają je na wzgórze,
przywiązują…
do pala…
a potem palą…
żywcem.
Uważaj na siebie, skarbie. Bądź grzeczna.
Musimy wytrwać do następnej pełni.
Od kiedy sięgam pamięcią, żeglarze wracają kilka dni po pełni.
Bo wtedy jest przypływ.
W zeszłym roku ojciec wrócił dwa tygodnie później.
Jeśli María tak mówi, to prawda.
Katalin myśli, że upłynęło więcej czasu,
bo zawsze tęskni za ojcem.
Co masz na myśli?
Że umysł płata mi figle?
Dlatego nie pamiętam sabatu.
Ta strawa…
jest gówniana.
Obrzydliwa.
Pani Lara was słyszy.
I dobrze. To ją zmotywuje.
Minęły cztery miesiące…
a wydaje się, że lata.
Czy to się kiedyś skończy?
Ojcze, jesteśmy wykończeni.
W niektórych wioskach musieliśmy konfiskować spichlerze i młyny,
bo więzienia były zatłoczone.
Zepsucie moralne jest tak powszechne,
że musieliśmy nawet stracić…
trzech księży.
W dzień odprawiali mszę chrześcijańską, a w nocy czarną.
Nie rozumiem, dlaczego w kraju Basków napotykamy tyle czarnoksięstwa.
Lud jest tu niestały jak morze.
Morze to droga bez dróg, gdzie ludzie się gubią.
Mój ojciec był żeglarzem.
Tak…?
Morze go zabrało. Dlatego w domu jemy więcej mięsa niż ryb.
To zrozumiałe.
Ale garbował mi skórę.
Kara służy poskramianiu złych nawyków.
Morze to droga bez dróg…
- To znaczy? - Grzechów cielesnych.
Twoich, moich.
Niewielu…
i z konieczności.
Niewiasty spędzają pół roku same. Są podatne na wpływy.
Jesteśmy tu otoczeni trzema królestwami, górami i morzem.
Najechali nas muzułmanie i marrani.
Wszystkie te fałszywe religie
wykorzystują biedę i ciemnotę,
by deprawować ludzi.
A to nie wszystko.
Pogańskie demony, które misjonarze wypędzili z Indii,
chowają się na statkach,
by dokonywać inwazji na ziemie chrześcijańskie.
Dlatego poświęcam każdy statek, który wypływa i wpływa.
- Ojcze. - Tak?
Poproś o chleb. Może to pomoże.
Przynieś chleb.
Chleb.
Ile czasu potrzebujesz, by znaleźć dowody rzeczowe?
- Sześć czy siedem… - Dni?
Niewiernych.
Owłosionych.
Dajcie mi dwa dni.
Dwa dni.
Musimy sporządzić wyrok.
Oczywiście.
Dwa dni na zebranie dowodów.
Potem ogłoszę werdykt, a dzień później egzekucja.
Dopilnuj, by powóz był gotowy.
Po południu.
Baskijskie muchy.
Nie chcę kwestionować waszych metod, panie,
ale nie spytaliście ich o klątwy.
Nie widziałem tego na własne oczy,
ale donosili o nich biedacy z wioski.
Owce, które przestają dawać mleko…
Plony władcy Urtubi,
ciąże, dobrowolnie zakończone…
Jego Wysokość nie przysłał nas tutaj,
by rozwiązywać lokalne problemy, ojcze.
Walczymy z satanistyczną sektą.
Zna ojciec historię Frau Troffei?
W roku Pańskim 1518 w mieście Strasburg…
Frau Troffea zaczęła tańczyć.
Bóg przeklął to miasto, bo poddało się herezji Lutra.
Ludzie z ledwością utrzymywali się przy życiu…
pogrążeni w ubóstwie.
Tego ranka…
Frau Troffea zabrała syna nad Ren
i utopiła go własnymi rękami,
aby nie umierał powoli, niedożywiony i dotknięty gangreną.
Tego popołudnia
zaczęła tańczyć.
Tańczyła i tańczyła…
Dzień i noc…
aż do śmierci.
Ludzie łaknęli przerażającej rozrywki
i zebrali się wokół niej.
Ale nie wiedzieli,
że widzowie czasami stają się bohaterami horroru.
Wkrótce na placu 153 osoby tańczyły dzień i noc.
Żołnierze nie mogli ich powstrzymać, bo sami tańczyli.
Władze miasta nie mogły wydawać dekretów, bo też tańczyły.
Egzorcyści nie mogli odprawiać rytuałów, bo również tańczyli…
jak nierządnice.
Taneczna plaga w Strasburgu doprowadziła do śmierci 359 osób.
Nie ma nic groźniejszego niż tańcząca kobieta.
Ale najbardziej makabryczne, obsceniczne pląsy
mają miejsce w lasach, bo odbywają się potajemnie.
Znają je tylko Lucyfer i jego służebnice, bo tylko one…
odprawiają rytuał sabatu.
Jeśli ich nie powstrzymamy…
te nikczemne wiedźmy odwrócą porządek wszechświata.
Wyżej.
Wyżej…
Ojcze…
uważaj na siebie.
Bądź grzeczny.
Opuść wzrok!
Opuść wzrok.
Opuść wzrok!
Opuść wzrok,
wiedźmo.
Jesteście wiedźmami.
Tak, sabat.
Jestem czarownicą.
Olaia ma rację.
Odwróćmy jego uwagę.
Bredniami?
Drwiną?
Powiemy mu o sabacie.
Nie rozumiecie?
Jeśli się przyznamy, spalą nas.
Jeśli tego nie zrobimy też.
Wierzy, że to zrobiłyśmy.
Skąd ta pewność?
Bo tak mówił. Musiałam to podpisać.
Jeśli myślą, że jesteśmy winne, czemu nas nie zabili?
Chce wiedzieć więcej. Musimy mówić to, czego chce.
Zyskamy na czasie.
Mamy go za mało.
Damy radę.
Za tydzień pełnia.
Chcesz go rozpraszać przez tydzień bredniami?
To niemożliwe.
Możliwe, obiecuję.
Co wiecie o sabacie?
Wiemy, że są tańce i śpiewy…
Dzieci składane w ofierze.
Oni ci to mówili?
Przywołują diabła.
Lucyfera.
Znam tylko jedną osobę, która potrafi gadać jak najęta.
Czyżby?
Ile historii opowiemy?
Jest nas sześć.
Każda będzie mówiła przez jeden dzień.
Nie podołam.
Poradzimy sobie.
Wymyślmy historię dla każdej z nas.
Na przykład ty…
topiłaś żeglarzy, którzy ci się nie podobali.
Oczywiście, jestem jedyną wiedźmą.
Nie, wszystkie tak zrobimy.
María powie, że ma świetliki w brzuchu.
I że rżnęła się z Lucyferem.
Serio?
A nie zauważyłyście, jak na nas patrzą?
Ano…
Nic nie pamiętam.
Co mam mówić?
Opowiesz historię Marii „Mewy”.
Zawsze, gdy María „Mewa” uskarżała się,
że nie mogła popłynąć do Nowej Fundlandii,
twój ojciec jej mówił:
„Za młodaś na skrzydła.
Za rok urosną. Teraz daj mi spokój”.
Prosiła przyjaciółki, by patrzyły na jej plecy
i sprawdzały, czy skrzydła rosną.
Aż pewnego dnia powiedziałam jej:
„Chodź tu, mała”.
Zabrałam ją na leśną polanę.
Ale to tajemnica.
Nasza tajemnica.
Kazałam jej wejść na najwyższe drzewo świata.
Na najwyższą gałąź.
I rzekłam:
„Puść jedną rękę”.
I María puściła.
Potem powiedziałam:
„Puść jedną stopę”.
A potem: „Puść drugą rękę”.
I María…
puściła drugą rękę…
i…
Spadła? Zginęła?
Nie.
Wzniosła się.
Odleciała.
Poleciała na sabat?
Posłuchajcie.
Doprowadzi go do szału.
Maider…
Oddycha?
- Olaia? - Pajęczyna! Szybko!
- Szybko! - Co powiedziałaś?
Co?
O co cię pytali?
- Żadnych pytań? - Ana.
Robię to dla nas.
Spokojnie.
María Ibarguren.
Ja jestem wiedźmą.
Ja też.
Pokaż mi znamię Lucyfera.
Dalej.
Unikniesz cierpienia.
Nie naznaczył mnie.
To bezbolesny ślad.
Jeśli będziesz krzyczeć,
będą kontynuować…
Czemu miałabym ojcu ufać?
A masz wybór?
Jeszcze raz użyjesz tego języka, a przejdziesz na stronę oskarżonych.
Przedziwny język.
To rustykalne języki, którymi rozmawiało się z bestiami.
Dialekty.
Dialektów używa się do skrywania rzeczy.
Zapiszę to.
Tutaj.
Gdzie?
Tutaj.
Naznaczył mnie.
Próżne nadzieje.
Wybaczcie. Pomyliłam się.
Zawsze to samo.
Czart lubi ukrywać swoje znamię.
Jeśli nie pod włosami, to we wstydliwych miejscach.
Nawet w nosie albo tutaj.
Na ręce.
Gdzie?
Tutaj?
Posłuchaj głosu mew
Wyjeżdżając do Nowej Fundlandii
Na morzu czyha…
To nie tu. Cierpi.
Nie, nie cierpi.
Skręca się z przyjemności.
Na morzu czyha niebezpieczeństwo
Jeszcze większe w naszym sercu
Niczym drzewo z korzeniami w ziemi
I gałęziami w stronę morza
To moja dusza
Jeśli mnie tu zostawisz
To moja dusza
Jeśli mnie tu zostawisz
W głębokiej studni duszy mej
Żeglujesz, najdroższy
Odwiedzaj mnie co noc…
Posłuchajcie.
Przywołuje pana.
Odwiedzaj mnie co noc
Drzwi ci otworzę
Od Nowej Fundlandii do portu
Od lasu po klify
Nie pragnę innego ciepła
Niż ciepło twoich pocałunków
Nie pragnę innego ciepła
Wstań.
Przyrzekasz wyrzec się pana?
Tak.
Od teraz będziesz mówić prawdę.
Spocznij.
To ja jestem czarownicą.
Jedyną czarownicą.
Rzuciłam na nie urok.
Nie wiedziały, co się dzieje.
Jak to możliwe?
Nie wierzycie?
Żeby ci uwierzyć, muszę poznać szczegóły.
Opuść wzrok!
Spójrz na mnie.
To była mroczna noc.
Brałam kąpiel w miedzianej misie.
Z płomieni wyłoniła się przerażająca staruszka.
Nie znałam jej.
- Namaściła cię? - Tak.
A potem…
poczułam coś w ciele…
Siłę.
Wezwanie do sabatu.
Siostra nie chciała ze mną pójść,
więc zamieniłam ją w…
Ale ziąb.
…baranka.
Baranka diabła?
Siostra barankiem?
Dziwne.
Zapewne chciała przypodobać się czartowi,
wykorzystując symbol niewinności.
Mów dalej.
Maider zamieniłam w osła.
Katalin!
Przebranego za księdza.
- Bluźnierstwo! - Ojcze.
Onekę musiałam zmienić w kozę
przebraną za władcę Urtubi.
„Dziewczęta, błagam. Też chcę z wami biesiadować!”
A Katalin zamieniłam w świnię.
Byłaś jedyną w ludzkiej formie?
Byłaś… bez okrycia?
Nie.
Nie. Przywdziałam piękną żółtą suknię.
Bo jestem wybranką Lucyfera.
Gdzie jest ta suknia?
Po sabacie podarowałam ją Izaro.
Przynieś mi ją.
Żadna nie chciała iść.
Olaia!
Witaj.
Szłam po każdą z nich i rzucałam na nią urok.
Jak się miewasz, Olaio?
Zaczarowałam je fletem.
- Rany! - Powiedz stop.
- Tak… - Twoja kolej.
Daj spróbować.
W lesie, niedaleko klifów, przygotowałam wielką ucztę.
Wyczarowałam szynki wielkości pni drzew,
najróżniejsze sery,
dzbany cydru
i wino.
Dużo wina.
Skosztujesz grzybków?
- Są dla ciebie. - Nie.
Raz, dwa, trzy!
Dobre?
I połknęłyśmy czarną hostię
zrobioną z czarnych grzybów, które rosną pod dębami.
Odprawiałyście czarną mszę?
Tylko ja.
Mówiłaś, że one też tam były.
To dlatego, że…
sprawiłam, by uwierzyły, że to prawdziwa msza
i że otrzymały prawdziwą hostię od księdza,
ale to była tylko iluzja.
Jak udało ci się ją stworzyć?
Za pomocą dymu.
W tym dymie…
pojawiły się demony.
Gdy zamykam oczy, widzę mojego lubego.
Zawsze patrzę na niego z zamkniętymi oczami,
bo jest szpetny.
Ale nie przeszkadza mi jego twarz,
bo ma dużego…
I co jeszcze? Jest zielony i kłujący?
Połknęłyśmy je, wyplułyśmy i znów połknęłyśmy.
Połknęłyście demony ustami?
Tyłkami.
Wyczarowałam wielki bęben,
skrzypce, czaszkę kozła i grzechotki dla nas wszystkich.
Od Nowej Fundlandii do portu
Od lasu po klify
Nie pragnę innego ciepła
Niż ciepło twoich pocałunków
Nie pragnę innego ciepła
Niż ciepło
Mam śpiewać wezwanie?
Nie pragnę innego ciepła
Zapisz tę melodię.
Wysoki Sądzie?
Co?
To skala dwunastodźwiękowa.
Co takiego?
Może trwać w nieskończoność.
A Lucyfer?
Opisz jego wygląd.
Chodzi w czerni…
ma brodę,
jasne oczy.
Piękny.
Miał ogon?
Tak.
Na przedzie czy tyle?
Na przedzie.
Jak wyglądał?
Opisz go.
Zielony i kłujący.
Z przodu daje przyjemność, z tyłu zadaje ból.
Próbował umieścić go w tobie?
Lucyfer ściągnął mi gorset…
I?
I…
Nie zdołam tego opisać.
Opisz po baskijsku.
To niemożliwe.
To…
To zbyt trudne. Nie potrafię.
Jestem…
Jestem znużona.
Nie mogę zebrać myśli.
Dokończymy jutro?
Słyszałeś o ekstazie świętej Teresy?
Oczywiście, Wysoki Sądzie.
Pisała: „Ujrzałam anioła,
w cielistym kształcie.
Trzymał długą, złotą włócznię,
a na końcu ostrza
miała płomyk ognia.
Wbił włócznię w moje serce,
aż przebiła mi trzewia.
Gdy ją wyciągnął, myślałam, że wyciąga je ze środka.
Była taka miękka…
Pozostawił mnie całą w płomieniach
wielkiej miłości do Boga.
Ból był tak ostry…
Ból był tak…
wielki…
że wydałam kilka jęków.
Nie był to…
ból fizyczny,
lecz duchowy…
choć ciało miało w tym swój udział”.
- Tak… - Oczywiście.
Tak, to było…
To było podobne, ale…
to było…
coś znacznie więcej…
To było coś więcej, jak…
jak…
To było jak…
- Co robisz? - Proszę wybaczyć…
ale ta dziwka oczami rzucała na was urok.
Zdejmij to. Wynocha!
Kontynuuj.
I…
poleciałyśmy.
Poleciałyśmy jak mewy.
Wszystko w porządku?
Oczywiście.
Mam jej kazać podpisać wyznanie?
Zapadła noc.
Proszę.
Nie skończyłam.
Musisz to podpisać.
Podpisz, Ano.
Nie wypuszczą reszty?
Postąpiłaś słusznie.
A teraz podpisz.
To wszystko?
To koniec?
Stracicie mnie?
Podpisz to.
- Co się stało? - Nie martw się.
Jest dobrze.
Wierzy we wszystko, co mówię.
Czy czarownice zawsze kłamią?
Żyją kłamstwami. Nie wiesz o tym?
Ta dziewka przyznała się do bycia wiedźmą.
Jeśli czarownice zawsze kłamią, to…
ona nią nie jest.
Salazarze, nie męczy cię wymyślanie sylogizmów?
Chodzi mi o to, że…
wysłuchaliśmy nadzwyczajnych i wspaniałych zeznań,
ale to tylko słowa.
Słowa czarownicy.
Póki nie ujrzymy sabatu na własne oczy,
nie dowiemy się, czy istnieje…
czy to tylko sen.
Powiedz, co się dzieje. Spalą mnie?
Nic mi nie mówią.
Co zamierzają?
Nikt cię nie skrzywdzi.
Skąd wiesz?
Bo masz moc.
Co będzie rysował?
To, co ty posiadasz, a ja straciłam.
Nie straciłaś nawet dziewictwa!
Cóż straciłam?
Kiedyś byłam taka jak ty.
Młoda,
nieposłuszna,
dzika.
Ale słono za to zapłaciłam.
Z czasem się nauczyłam.
Ta czapka idealnie zakrywa włosy, tak jak nakazali.
Ale…
każdy wie, że wygląda jak wielki kutas.
Nikt jednak nie ośmieli się tego powiedzieć.
Mężczyźni obawiają się
nieustraszonych kobiet.
Pomóż mi, zamiast opowiadać bajki.
To właśnie robię, dziewczyno.
Ale po co strzępić język,
skoro nie słuchasz?
Proszę wracać do obowiązków.
Pokażecie te rysunki Jego Wysokości?
Polecę zrobić ryciny obrazujące różne etapy sabatu.
Ludzie muszą zobaczyć, by uwierzyć.
Pierwsza rycina przedstawia czarownicę namaszczającą młodą niewiastę.
Doskonale ilustruje…
największą broń Lucyfera.
Co nią jest?
Kłamstwa.
Nie.
Piękno.
Gdyby diabeł chciał zasiać w tobie zło,
jak by to zrobił?
Poprosiłby o to… tę białogłowę?
Nie.
Lucyfer ma inne sposoby.
Nie wybiera swoich służek na oślep.
Dobrze wie, że tylko niewiasty o cudownej, delikatnej budowie ciała,
które zostawiły za sobą dzieciństwo,
mogą nas oczarować i zrobić z nas łakome zwierzęta,
psy folgujące uciechom.
Odziej ją.
Chcę zobaczyć, jak rzuca urok.
Pokaż, jak rzucasz urok na przyjaciółki.
Po co świętować fałszywy sabat, skoro można prawdziwy?
Odprawisz dla nas sabat?
Oczywiście…
mój panie.
Wysoki Sądzie…
Ale uczynię to tylko, gdy poczuję wezwanie Lucyfera,
przy Księżycu w pełni.
Wysoki Sądzie…
Magia!
Patrzcie, co dostałam.
Słuchajcie.
Mam pokazać, jak rzucam na was urok.
Przyjdzie po nas podczas pełni.
Co zrobimy?
Lucyfer!
Sabat.
Lucyfer.
Bardzo dobrze.
Bęben, skrzypce, wino…
szynka.
- Mówiłeś mu? - Nie.
Kiedy zamierzasz?
Nie powiem mu tego.
Ani tego nie ukryjesz.
Ta czaszka się nada?
To krowia czaszka.
Proszę wybaczyć.
Nie mogliśmy znaleźć czaszki kozła.
Szukajcie dalej.
Osioł jest na zewnątrz. Szukamy dla niego szaty.
Czarne grzyby…
Wysoki Sądzie…
dwóch strażników zbiegło.
Zeszłej nocy?
Widziałem ich. Dlaczego?
Matki i babki więźniarek szerzą plotki o krwawej zemście.
Czyjej zemście?
Żeglarzy.
Trzy lata temu w wyniku mniejszego konfliktu
zadźgano kilkoro strażników władcy Urtubi.
Lękają się kilku żałosnych rybaków?
Musiałem was ostrzec.
Odkładając werdykt, narażacie się na niebezpieczeństwo.
Żeglarze zwykle powracają
zaraz po pełni.
Po następnej pełni?
Z uwagi na pływy.
Ta wiedźma gra na zwłokę.
Ogłosić egzekucję.
Tak jest.
W tym doniosłym dniu,
w czwartek, 6 listopada roku Pańskiego 1609,
zakończył się przełomowy proces,
który odciśnie piętno na historii demonologii.
Dzięki bezprecedensowym zeznaniom Any Ibarguren, skruszonej czarownicy,
po raz pierwszy zrekonstruowano
pełną i szczegółową chronologię
najbardziej potwornego przestępstwa…
obrazy majestatu boskiego: sabatu czarownic.
Ceremonia egzekucji odbędzie się jutro o świcie.
Oskarżone: Ana Ibarguren, María Ibarguren, Oneka Arbizu,
Olaia Isasi, Maider Aguirre i Katalina de Ugalde,
które zostały uznane za winne udziału w sabacie,
zostaną spalone na stosie.
Ich prochy zostaną rozrzucone na wietrze,
a ich mienie zostanie skonfiskowane przez koronę.
Ana, widziałam go.
- Kogo? - Lucyfera.
- Kiedy? - Wczorajszej nocy.
- Gdzie? - Tutaj.
Przyszedł rozjaśnić twoje sny.
Wyglądał tak, jak go opisałaś.
Miał brodę i jasne oczy?
Tak.
Oczarowałam go.
Nie pozwoli im nas zabić.
Poczeka do pełni. Przyjdzie po nas.
Przysięgam!
- Jest od nas silniejszy. - Nie.
Ośmieszył cię.
Mówię poważnie.
Chce być świadkiem sabatu.
Chce zobaczyć, jak dla niego tańczę.
Widziałam to w jego oczach.
Ana ma rację.
Lucyfer po nas przyjdzie.
Pod ścianę!
Co robisz?
Pod ścianę!
Wezwij sędziego.
Są jak bestie.
Wysoki Sądzie…
nie wydaje wam się to niedorzeczne?
Być może.
Chce zobaczyć sabat.
Ominum…
papalum…
Lucyfer.
Oho.
Zamieniła mnie w świnię.
No i co ty na to?
Jeśli sabat to sen, to czy wszyscy śnimy o tym samym?
Nie pragnę innego ciepła
Niż ciepło twoich pocałunków
Nie pragnę innego ciepła
Niż ciepło twoich pocałunków
Nie pragnę innego ciepła
Niż ciepło twoich pocałunków
Nie pragnę innego ciepła Niż ciepło twoich pocałunków
Od Nowej Fundlandii do portu Od lasu po klify
Nie pragnę innego ciepła Niż ciepło twoich pocałunków
Od Nowej Fundlandii do portu
Od lasu po klify
Nie pragnę innego ciepła Niż ciepło twoich pocałunków
Nie pragnę innego ciepła
Od Nowej Fundlandii do portu
Nie pragnę innego ciepła Niż ciepło twoich pocałunków
Nie pragnę innego ciepła
Lucyfer.
Nie pragnę innego ciepła
Lucyfer!
Nie pragnę innego ciepła
Nie pragnę…
Niż ciepło
Twoich pocałunków
Nie pragnę…
Niż ciepło…
Nie pragnę innego ciepła
Lucyfer!
Wysoki Sądzie.
Zabrać je!
Nie ma ojciec prawa wydawać rozkazów!
W imię Boga!
W imię Waszej Wysokości
żądam posłuszeństwa!
Puszczajcie!
Zostawcie! Co robicie?
Zostawcie mnie!
Spójrzcie im w oczy.
Podczas ostatniej pełni Księżyca jesienią
Przypływ
I lot mew
Podczas ostatniej pełni Księżyca jesienią
Przypływ
I lot mew
Skoczmy.
Frr, frr, frr.
Polecimy. Prawda, Ano?
Tak.
Lecą.
Napisy: Monika Bartz