Downloaded from YTS.MX
‪จิตสำนึกของผมจะไม่ยอมให้ผม ‪ไปยิงพี่ชายผม...
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(มูฮัมหมัด อาลี ‪26 กุมภาพันธ์ 1978)
‪...หรือคนผิวดำกว่าบางคน ‪หรือคนหิวโหยยากจนบางคนในโคลน
‪เพื่ออเมริกาที่ทรงอำนาจและยิ่งใหญ่ ‪จะยิงพวกเขาเพื่ออะไร
‪พวกเขาไม่เคยเรียกผมว่า "ไอ้นิโกร" ‪ไม่เคยรุมประชาทัณฑ์ผม
‪ไม่เคยให้หมารุมกัดผม ‪ไม่เคยขโมยสัญชาติของผม
‪นั่นเป็นก้าวเล็กๆ ของมนุษย์ ‪แต่เป็นการก้าวกระโดดของมนุษยชาติ
‪(นีล อาร์มสตรอง ‪ดวงจันทร์ - 21 กรกฎาคม 1969)
‪(เลี้ยงดูนักบินอวกาศต้องใช้วันละ 12 ดอลลาร์ ‪เลี้ยงดูเด็กที่หิวโหยใช้เพียงแปดดอลลาร์)
‪(มัลคอล์ม เอ็กซ์ ‪11 กรกฎาคม 1962)
‪เมื่อคุณให้คนผิวดำ 20 ล้านคน ‪ไปรบในทุกสงครามให้คุณ
‪และเก็บเกี่ยวฝ้ายทั้งหมดให้คุณ ‪แต่คุณไม่เคยให้ค่าตอบแทนที่แท้จริงแก่พวกเขา
‪(ทอมมี่ สมิธ - จอห์น คาร์ลอส)
‪ไม่ช้าก็เร็วความภักดีของพวกเขาที่มีต่อคุณ ‪ก็จะเสื่อมคลาย
‪(ฮาร์เล็ม รัฐนิวยอร์ก ‪1 สิงหาคม 1970)
‪อเมริกาได้ประกาศสงครามกับคนผิวดำ
‪หากไม่เข้าใจถึงความสัมพันธ์...
‪(ช่างหัวการเกณฑ์ทหาร)
‪...ระหว่างเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นในเวียดนาม ‪กับที่กำลังเกิดขึ้นที่นี่...
‪(ฝนเหลือง ‪ปฏิบัติการแรนช์แฮนด์)
‪...เราก็คงจะเผชิญกับช่วงเวลาของ ‪ลัทธิฟาสซิสต์เต็มรูปแบบในอีกไม่ช้า
‪(มหาวิทยาลัยเคนต์สเตต ‪4 พฤษภาคม 1970)
‪(ถูกกองกำลังพิทักษ์ชาติโอไฮโอฆ่าตาย)
‪(มหาวิทยาลัยแจ็กสันสเตต ‪15 พฤษภาคม 1970)
‪(ถูกตำรวจเมืองแจ็กสัน ‪และตำรวจรัฐมิสซิสซิปปีฆ่าตาย)
‪(ทิก กว๋าง ดึ๊ก ‪ไซ่ง่อน เวียดนามใต้ - 11 มิถุนายน 1963)
‪(โฮ ดิญ วาน ‪ไซ่ง่อน เวียดนามใต้ - 27 ตุลาคม 1963)
‪(การประชุมใหญ่ระดับชาติของพรรคเดโมแครต ‪26 เมษายน 1968)
‪ข้าพเจ้าจะไม่แสวงหาและไม่ยอมรับ...
‪(อาชญากรสงคราม)
‪...การเสนอชื่อพรรคของข้าพเจ้า ‪ให้เป็นประธานาธิบดีอีกวาระหนึ่ง
‪(นายพลเงวียน ง็อก โลน ‪1 กุมภาพันธ์ 1968)
‪(เงวียน ฟาน เล็ม ‪เวียดกง)
‪อเมริกาต้องการประธานาธิบดีเต็มเวลา ‪และรัฐสภาเต็มเวลา
‪(การทิ้งระเบิดนาปาล์มใส่เด็กๆ ‪8 มิถุนายน 1972)
‪ข้าพเจ้าขอลาออกจากตำแหน่งประธานาธิบดี ‪ซึ่งจะมีผลเที่ยงวันพรุ่งนี้
‪ในช่วงสงครามกลางเมือง ‪มีชายผิวดำ 186,000 คนเข้าร่วมเป็นทหารรบ
‪และเราได้รับคำสัญญาว่าจะได้เสรีภาพ ‪แต่ก็ไม่ได้ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
‪มีชายผิวดำ 850,000 คนไปรบ ‪และเราได้รับคำสัญญาว่าจะได้เสรีภาพ
‪แต่เราก็ไม่ได้ ตอนนี้เราไปรบ ‪ในสงครามเวียดนามบ้านี่
‪แต่เราก็ยังไม่ได้อะไรตอบแทนเลย ‪นอกจากการทารุณของตำรวจที่เหยียดผิวและอื่นๆ
‪(การยึดกรุงไซ่ง่อน)
‪(เรือยูเอสเอส มิดเวย์ ในทะเลจีนใต้ ‪29 เมษายน 1975)
‪(ผู้อพยพทางเรือ ‪ผู้ลี้ภัยชาวเวียดนาม 1975-1995)
‪(ไซ่ง่อน - เวียดนาม ‪30 เมษายน 1975)
‪(กรุงโฮจิมินห์ ‪เวียดนาม - ปัจจุบัน)
‪พับผ่าสิ!
‪เพื่อนยาก!
‪- เป็นไงบ้าง เพื่อน ‪- สบายดีไหม เป็นไงบ้าง เพื่อน
‪โอ๊ย ตายจริง ดีใจที่ได้เจอ
‪- เหมือนกัน บลัด ไงเพื่อน ‪- ดูนายสิ
‪ไอ้เอ็ดดี้ ยังเดินเท้างุ้มอยู่เหรอ ‪ยังไม่ให้หมอผ่าตัดอีกเหรอ
‪ฉันตัดสินใจไม่ผ่า จะผ่าไปทำไม ‪พวกผู้หญิงออกจะชอบ
‪อีกอย่าง รู้ไหมว่าแจ็กกี้ โรบินสัน ‪จอห์น เอลเวย์
‪แอกัสซี่ เมสซี่ เนมาร์ มูกี้ และเอ็มเจ ‪ทุกคนเดินเท้างุ้มหมด
‪นายก็ด้วย ให้ตาย ไหนมาจับมือกันหน่อย
‪- ไหนดูสิว่าฉันจำได้ไหม ‪- เร็วเข้า นายทำได้
‪- โอเค ได้อยู่ เอาเลย ‪- จับมือแบบคนผิวดำกันหน่อย
‪- มานี่เลย ‪- ในที่สุด
‪- นั่นสิ ‪- ดูนายสิ
‪- เป็นไงบ้าง ‪- ก็โอเค
‪- มากอดหน่อย ‪- มาแล้ว
‪เป็นยังไงกันบ้าง
‪- เดี๋ยวก่อน ‪- ได้เจอสักที
‪ไหน ดูนายสิ
‪- ดีจริงๆ ที่ได้เจอพวกนาย ‪- โคตรดีเลย
‪ฉันขอบอกว่า ไม่นึกเลยว่าจะได้กลับมาประเทศนี้
‪โอ๊ย พอเราออกจากเครื่องบิน ‪ความร้อนนั้นมาปะทะหัวฉัน ป้าบเข้าให้
‪เหมือนเมื่อปี 1968 เปี๊ยบ
‪- ใช่เลย พี่น้อง เรากลับมาแล้ว ‪- หมู่บลัดกลับมาแล้ว
‪- บลัดห้าคนไม่มีตาย มีแต่ขยาย ‪- ใช่ๆ
‪อีกไม่นานจะเป็นห้า
‪- เอเมน ‪- เอเมน
‪นี่ ดูสิว่าฉันเจออะไร
‪("สตอร์มิน นอร์แมน")
‪บลัดหนุ่ม
‪- เราจะพานายกลับบ้านนะ บลัด ‪- ให้ตายสิ
‪พี่น้องสมัยเฟื่องฟู
‪- เอเมน ‪- ขอฉันดูหน่อย
‪- คุณครับ ‪- คะ
‪ช่วยใช้บัตรผมชำระค่าห้องทั้งสี่ห้องเลยนะครับ
‪ไม่ละ ขอบใจ ฉันจ่ายได้
‪- เฮ้ย ฉันจ่ายให้ไง จำได้ไหม ‪- ไม่ ฉันจ่ายเองได้
‪- ฉันไม่รับเงินสงเคราะห์จากนาย ‪- ไม่มีใครพูดแบบนั้นสักหน่อย
‪ใครๆ ก็รู้จักก้นดำๆ ของนาย ‪กับบัตรเครดิตดำๆ ใบใหญ่นั่น
‪ศูนย์ขายรถยนต์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกใช่ไหม
‪เก็บเงินของนายไปเถอะ
‪นายยังดื้อรั้นเหมือนเดิม
‪เหมือนความลึกลับในตัวฉันไง
‪ให้ตาย นายนี่บ้าบอชะมัดเลย
‪ไง
‪นี่ พวกนายรู้ไหมว่าฉันมีลูกชายอายุ 18
‪อะไร 18 แล้วเหรอ
‪ใช่ ดูนี่สิ
‪- ดูพ่อหนุ่มหล่อนี่สิ เพื่อน ‪- ใช่
‪หน้าเหมือนแม่เขาสินะเนี่ย
‪มีพวกนักเลงหัวไม้ย้ายมาอยู่แถวบ้านฉัน
‪ตอนนี้ซิสซีเลยอยากย้ายบ้าน
‪นายมีปืนไว้ป้องกันตัวไหม
‪มี ฉันมีปืนไว้ป้องกันตัว มีไว้ข้างกายเลย
‪ข้างซ้ายกระบอกหนึ่ง ข้างขวากระบอกหนึ่ง
‪ไม่ ไปซะๆ พ่อหนุ่ม
‪- ไม่ละ ‪- ให้ตายสิ
‪ให้ตาย บาร์ในเวียดนาม ‪ไม่จำกัดอายุคนเข้าใช่ไหมเนี่ย
‪ไม่ นายต้อง... เร็วเข้า ‪ให้เขาออกไปซะ
‪- เอ้า เอาไป ‪- ยี่สิบดอลลาร์
‪ไปซะ
‪ตอนนี้เขามีเงินในถ้วย ‪มากกว่าที่ฉันมีในกระเป๋า
‪- เออว่ะ เดี๋ยวได้หมดตัว ‪- เวร
‪น่าเศร้าจริงๆ
‪พูดจริงจังนะ
‪พอกลับจากเวียดนาม ‪เราไม่ได้อะไรเลยนอกจากความลำบาก
‪- ผู้คนเรียกเราว่าฆาตกรฆ่าเด็ก ‪- ใช่
‪ฉันเชื่อเรื่องเหลวไหลพวกนั้นนะ
‪ชีวิตเปลี่ยนไปยังไงเหรอ ไม่เลย
‪ถึงเวลาที่เราจะเลิกอุ้มพวกผู้อพยพที่เป็นภาระ ‪แล้วสร้างกำแพงนั้นสักที
‪พวกนิโกรควรจะตื่นตัวโดยเร็ว
‪- ไม่นะ ไม่ ‪- ฉันแค่พูดเฉยๆ ฉัน...
‪อย่าบอกนะว่านายเลือกประธานาธิบดี ‪ที่เคยกุว่าเป็นกระดูกงอก
‪- ใช่ ฉันเลือกเขา ‪- พูดอะไรบ้าๆ
‪- ไม่เอาน่า ‪- เขาไม่ได้เลือกหรอก
‪- ฉันนึกว่านายเสียอีก ‪- ถอดถอนเขา
‪นิโกรที่ยิ้มแฉ่งอยู่แถวหน้าคนนั้น
‪อยู่ข้างหลังทรัมป์ในการหาเสียง ‪"ฉันอยู่นี่"
‪(ปธน.ที่เคยกุว่าเป็นกระดูกงอก ‪25 ตุลาคม 2016)
‪คนผิวดำจะเลือกทรัมป์ คอยดูสิ
‪คอยดู ป้ายพวกนั้นเยี่ยมมาก ขอบคุณ
‪ข่าวปลอม
‪เห็นไหม ใครๆ ก็พูดแบบนั้น
‪- ข่าวปลอม ‪- พูดแบบนั้นตลอด
‪- ใช่ ‪- ฉันเบื่อที่ไม่ได้ของของฉันสักที
‪ฉันเข้าใจ
‪โดนเอาเปรียบมาตลอดชีวิตเลย ‪ฉันจะทำเพื่อตัวเองแล้ว
‪ให้ตาย จริงๆ นะ
‪สมัยก่อนน่ะ
‪- การเป็นคนผิวสีมันมีความหมาย ‪- ใช่ เพื่อน
‪เราต่อสู้กับผู้มีอำนาจ
‪- เรารักกัน ‪- พูดถูก
‪เรากลายเป็นเพื่อนตายแทนกันได้ในป่านั่น
‪- พูดถูก ‪- ใช่
‪- สตอร์มิน นอร์มประสงค์เช่นนั้น ‪- ใช่แล้ว
‪- จริงด้วย ‪- ใช่ มา
‪- ได้ ‪- เอาละนะ บูม
‪- บูม ‪- เอาละ ได้เลย
‪- โอทิส ‪- วินห์
‪- นี่คือวินห์ ไกด์ของเรา ‪- หวัดดี ฉันเอ็ดดี้
‪- วินห์ครับ ‪- ฉันเมลวิน
‪- ยินดีที่รู้จัก ‪- สบายดีไหม
‪- ดีครับ ‪- พอลนะ
‪- ยินดีที่รู้จัก ‪- อือ
‪ทุกคนครับ ขอต้อนรับกลับมาสู่เวียดนาม
‪- ขอบคุณ ‪- ขอบคุณนะ
‪ผมทำโปรแกรมเที่ยวมาให้ ‪นั่นสำหรับคุณ
‪- สำหรับคุณ ‪- ขอบคุณ
‪- สำหรับคุณ ขอบคุณ ‪- นั่งสิ
‪ผมก็ยังคิดว่าการเดินเข้าป่าโดยไม่มีผมนำทาง ‪เป็นสิ่งที่ไม่ควรทำอย่างยิ่ง
‪- เรารู้จักป่านั้น ‪- ใช่ เรารู้จัก
‪ใช่แล้ว
‪คุณมีเอกสารที่จำเป็นไหม
‪มี นี่ครับ
‪จากเพนตากอน และจากรัฐบาลเวียดนาม
‪เมื่อเราเจอกระดูกของนอร์แมนแล้ว
‪สนง.ค้นหาเชลยศึกและผู้สูญหายของกลาโหม ‪จะส่งทีมกู้ซากเข้าไปเพื่อนำเขากลับบ้าน
‪สุสานแห่งชาติอาร์ลิงตัน
‪นี่ พวกนั้นจ้องอะไรของมันวะ
‪ใคร
‪สองคนตรงนั้นน่ะ
‪ให้ตาย สองคนตรงนั้นน่ะ ‪จ้องพวกเรามาสิบนาทีแล้ว
‪- ใจเย็น เพื่อน ใจเย็นๆ ‪- เย็นเหรอ ผู้คนกำลังจ้องฉัน
‪จ้องพวกเราทุกคน
‪ผู้ชายเหล่านั้นเพิ่งซื้อเหล้าเลี้ยงคุณ
‪พวกเขาเคยเป็นเวียดกงและอยากต้อนรับ ‪พวกคุณทุกคนที่กลับมาประเทศของพวกเขา
‪งั้นเหรอ
‪- หนึ่งในนั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องผม เงวียน ‪- ไม่จริงน่ะ
‪และน้องชายพ่อผม
‪- แต่นายมาจากเวียดนามใต้นี่ ‪- พวกเขาสู้เพื่อเวียดนามเหนือ
‪เงวียนจัดทัวร์สำหรับนักท่องเที่ยว ‪ชาวเวียดนามเหนือ
‪สงครามอเมริกาทำให้ครอบครัวชาวเวียดนาม ‪ต้องสู้รบกันเอง
‪- พอล ‪- นี่ เพื่อน
‪พวกนั้นอาจเป็นพวกที่ฆ่านอร์มก็ได้นะ ‪ฉันแค่พูดเฉยๆ
‪นายยกแก้วขึ้นมาได้ไหม ‪สงครามอเมริกายุติแล้ว เร็วเข้า
‪เอาน่า เพื่อน
‪ดื่ม
‪- ราตรีสวัสดิ์ ‪- ใช่เลย
‪- รู้สึกถึงความรัก ‪- โอย ให้ตาย ดูเขาสิ
‪- ขอบอก ‪- ฉันรู้
‪ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าทำไมภารกิจนี้ถึงสำคัญนัก
‪มันคือหัวใจของสงครามนี้
‪เข้าใจถูกแล้ว
‪เอาละ หมู่บลัด ‪เป้าหมายของเราอยู่ในเครื่องบินซี-47
‪เกาะไว้แน่นๆ เกาะไว้
‪- เร็วเข้า ‪- เกาะไว้
‪- คุมพื้นที่! ‪- คุ้มกันหมู่บลัดไปที่เครื่องบิน!
‪- ไป ไปเลย นายทำได้ ‪- ฮาร์โลวกับคอทส์ตายแล้ว
‪หมอบลง ยิงคุ้มกัน!
‪ไป!
‪เพิ่มกระสุน
‪- เพิ่มกระสุน ‪- เพิ่มกระสุน
‪ไปต่อๆ
‪โธ่เว้ย ยิงไม่ออก
‪เร็วเข้า ไป
‪ไปเร็ว ไป
‪ไปเลยๆ
‪มีคนโดนยิง!
‪พักการยิง พอล ลุกขึ้นสิ ลุก!
‪ทีมหนึ่ง รักษาความปลอดภัย!
‪ตั้งแนวระวัง
‪เฮ้ย พอล เข้ามาในนี้หน่อย
‪เคลียร์
‪หมู่บลัด!
‪เข้ามาในนี้สิ
‪เอาละ มาดูกันว่ามีอะไร
‪- สุดยอด ‪- แม่เจ้าโว้ย
‪รู้ไหมว่านี่หมายความว่าอะไร
‪ทองของเรา
‪ผมเคยทำทัวร์ให้ทหารจีไอ ‪จากสงครามอเมริกามาหลายครั้ง
‪ดีใจที่พวกคุณสามารถมอง ‪ประเทศของเราด้วยมุมมองใหม่
‪พวกนายดูนี่สิ
‪- ไม่เหมือนเดิมเลยสักนิด ‪- ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪พวกเขาไม่เห็นต้องใช้เรา ‪น่าจะส่งร้านแมคโดนัลด์
‪พิซซ่าฮัทและเคเอฟซีมา
‪แล้วเราคงเอาชนะพวกเวียดกงได้ในหนึ่งสัปดาห์
‪- นั่นน่ะสิ ‪- อร่อยจนต้องเลียนิ้ว
‪พอล คุณรบปีไหน
‪ฉันรบสามครั้ง ‪ปี 1967 ถึง 1971 ทหารราบที่หนึ่ง
‪คุณเกี่ยวข้องกับปฏิบัติการจังก์ชันซิตีหรือเปล่า
‪- เกี่ยวสิ พวกเราทุกคนอยู่ที่นั่น ‪- ใช่
‪ใช่
‪พ่อผมก็อยู่ที่นั่น
‪- เหรอ ‪- ทหารราบที่ 25 กองกำลังเวียดนามใต้
‪เขาสู้จนถึงที่สุด
‪ไอ้น้อง นับถือๆ
‪ครอบครัวผมอยู่ในไซ่ง่อนนี่ตอนโดนยึด
‪พ่อผมต้องอยู่ในค่ายปรับทัศนคติ ‪ของพวกคอมมิวนิสต์ 18 เดือน
‪หลายคนไม่โชคดีนัก
‪นี่ พวกนายจำหนังแรมโบ้สุดเก๊ ได้ไหม
‪- สไลเล่น ‪- ใช่
‪ฉันชอบว่ะ
‪นายพูดเล่นใช่ไหม
‪เขากับเรื่องนั้น... หมอนั่น ‪วอล์คเกอร์ ในเรื่องเทกซัสเรนเจอร์
‪- ฉันไม่ได้พูดถึงเขาสักหน่อย ‪- ให้ตายสิ
‪ออกไปช่วยเชลยสงครามที่สร้างภาพขึ้นมา
‪พวกหนังฮอลลีวูดพิลึกที่พยายาม ‪ย้อนเวลากลับไปชนะสงครามเวียดนาม
‪ใช่ ฉันจะต่อแถวดูเป็นคนแรกเลย ‪ถ้ามีหนังเกี่ยวกับวีรบุรุษตัวจริง
‪หนึ่งในบลัดของพวกเรา ‪ใครบางคนอย่างมิลตัน โอลีฟ
‪ผู้ชายคนนั้นโดดใส่ระเบิด ‪และช่วยชีวิตบลัดหลายคน
‪(18 ปี 11 เดือน 15 วัน)
‪และเขาเป็นทหารผิวดำคนแรก ‪ที่ได้รับเหรียญกล้าหาญในสงครามเวียดนาม
‪อายุสิบแปด
‪ฟังนะ ฉันรักพวกนายและทุกอย่างนะ ‪แต่ฉันคงไม่ทำแบบนั้น
‪โอ๊ย ไม่มีใครอยากให้นายตายแทนหรอก
‪เพราะฉันก็ไม่ทำ
‪เหมือนที่อารีทาร้องว่า "คิดให้ดีล่ะ"
‪- วินห์ ‪- เขาพูดเรื่องบ้าอะไรวะ
‪นี่น่ะ หมู่บลัด ฉันไปละนะ ‪ขอบคุณมากเลย
‪- ขอบคุณครับ ‪- อือๆ
‪- ว่าไง ‪- ระวังตัวนะ
‪ฉันจะระวังตัว ไว้เจอกัน
‪เขาจะไปไหน
‪เขามีเรื่องที่ต้องไปจัดการ
‪(ไซ่ง่อนเพิร์ล)
‪เตี๊ยน...
‪คุณแทบไม่เปลี่ยนเลย
‪เราต่างก็รู้ว่าไม่จริง ‪แต่ขอบคุณที่พูดถนอมน้ำใจ
‪ดูเหมือนคุณมีฐานะดี
‪เราหาทางจนได้
‪- จริง เมื่อเราทำได้ ‪- ใช่
‪อร่อยจัง
‪คุณโกหก
‪ทองนั่นเป็นของรัฐบาลเวียดนาม
‪เมอซิเยอร์เดส์โรชเปลี่ยนทองให้เป็นเงินสดได้
‪เขาเป็นคนเดียวที่ฉันรู้จัก ‪ที่รับมือกับธุรกรรมใหญ่ขนาดนี้ไหว
‪- คุณเคยทำธุรกิจกับเขาหรือเปล่า ‪- เคย
‪แต่เขาคิดแพงนะ 20 เปอร์เซ็นต์
‪และฉันต้องการสิบเปอร์เซ็นต์
‪ไม่มีทางอื่นที่จะขนไปแล้วเหรอ
‪ฉันทำธุรกิจส่งออกต่างประเทศนะ
‪- นั่นคือเหตุผลที่คุณโทรหาฉัน ‪- ใช่
‪แม่คะ
‪หนูว่าหนูซื้อของครบทุกอย่าง ‪ตามที่แม่ต้องการจากตลาดแล้ว
‪มานี่สิ แม่จะแนะนำให้รู้จักคนคนหนึ่ง
‪นี่ลูกสาวฉัน มิชอน
‪และนี่โอทิส เพื่อนเก่าแก่ของแม่ ‪จากสงครามอเมริกา
‪สวัสดีค่ะ โอทิส
‪ยินดีมากที่รู้จักนะ
‪หนูไปแล้วดีกว่า
‪ขอบใจนะลูก
‪นั่น...
‪นั่น... นั่นใช่ลูกสาวเราไหม ลูก...
‪ใช่แล้ว
‪เธอเป็นลูกนอกสมรสที่เกิดจากศัตรู
‪ตอนนั้นฉันเป็นโสเภณี
‪พ่อของเธอเป็น "มอย" หรือไอ้มืด
‪ทหารจีไอผิวขาวสอนคำนั้นแก่เรา
‪ทุกคนต้องการฆ่าเรา
‪เราโสมมเกินไปแม้แต่กับงานล้างส้วม
‪พวกนั้นเรียกมิชอนที่น่ารักของเราว่าแมลงสาบ
‪ไม่ค่ะ
‪ราตรีสวัสดิ์ เตี๊ยน
‪ราตรีสวัสดิ์ โอทิส
‪พ่อหนูยังมีชีวิตอยู่ไหม
‪บอกความจริงหนูมาสักที
‪ลูกก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อของลูก
‪แต่ก็ยังถามแม่ซ้ำแล้วซ้ำอีก
‪แม่ติดค้างหนูเรื่องนี้
‪แม่เป็นแม่ของลูก
‪แม่ให้กำเนิดลูกมา
‪สนใจแต่เรื่อง...
‪ชีวิตของลูกเองเถอะ
‪แม่รักลูกนะ
‪ผมขอถามนะ มันตกมาเป็นของคุณได้ยังไง
‪ถามคำถามเยอะจังนะ พ่อคนหน้าเลือด
‪เมอซิเยอร์ มันอาจจะมาจาก ‪ธนาคารในมะนิลาที่คุณเพิ่งปล้น
‪หรือเจ้าหน้าที่รัฐอาจจะกำลังตามหา
‪ผมไม่อยากเจอเรื่องแบบนั้น
‪เราไม่ใช่อาชญากรข้ามชาติ เข้าใจไหม
‪ในสายงานนี้ ผมต้องระมัดระวังอย่างมาก
‪และนั่นหมายถึงต้องรู้ว่า ‪ผมกำลังทำธุรกิจกับใคร
‪ฉันชักจะทนไอ้หมอนี่ไม่ไหวว่ะ
‪ทุกท่าน ผมว่าธุระของเราจบแล้ว
‪เฮ้ย เดี๋ยวสิ
‪ผมขอละ นั่งก่อนนะ ให้เกียรติเราหน่อย
‪ตอนสงครามโลกครั้งที่สอง ‪พวกฝรั่งเศสอยู่ที่ไหน
‪พวกคุณถูกฮิตเลอร์โจมตีหนัก
‪สหรัฐอเมริกาช่วยพวกคุณไว้
‪ถ้าไม่ใช่เพราะสหรัฐฯ พวกคุณทุกคน
‪พวกคุณคงจะพูดเยอรมัน กินไส้กรอก
‪ชนิตเซิลและซาวเออร์เคราต์ ‪แทนครัวซองต์ หอยทากกับเอสการ์โก
‪ไม่เอาน่า บลัด พอแล้วน่า
‪- ไม่ เพื่อน ไม่ ‪- ปล่อยมันไปซะ
‪ไม่โว้ย ฉันยังพูดไม่จบ
‪ไอ้สารเลวนี่ไม่มีสิทธิ์มาหยาบคายกับฉัน
‪พ่อผม ขอให้วิญญาณท่านสงบ
‪ลงจอดในนอร์มังดี ‪และฆ่าพวกนาซีที่ก้าวเท้าอย่างกับห่านไปเยอะ
‪จะบอกอะไรให้นะ ‪นาซีพวกนั้นไม่ได้ดีแต่ปากด้วยนะ ไม่เหมือนนาย
‪- โอเค พูดจบแล้ว ‪- รู้สึกดีขึ้นหรือยัง
‪- อือ ‪- งั้น
‪ขอบคุณนะสำหรับสงครามโลกครั้งที่สอง ‪ที่มองด้านเดียวจากคนอเมริกันโง่ๆ
‪กรุณาเข้าใจหน่อย เขาต้องเสี่ยงมาก
‪แล้วเราไม่เสี่ยงเหรอ
‪ดาโรช เราต้องไว้ใจคุณ และคุณต้องไว้ใจเรา
‪คุณเดส์โรช...
‪หมวดทหารของเราได้รับคำสั่ง ‪ให้ตามหาเครื่องบินซีไอเอ ซี-47
‪ซึ่งตกพร้อมกับเงินเดือน ‪สำหรับคนพื้นเมือง พวกลาฮู
‪พวกเขาไม่อยากได้ธนบัตร
‪รัฐบาลสหรัฐฯ จึงจะจ่ายพวกเขาเป็นทองคำแท่ง ‪เพื่อให้พวกเขาช่วยสู้กับเวียดกง
‪เราเจอทองนั่น และเรา...
‪เราฝังมันไว้ก่อน ถ้าพวกเขาถาม ‪เราจะตอบว่าเวียดกงได้ไป
‪แล้วเราค่อยกลับมาเอาทีหลัง
‪นายหมายถึงยักยอกสินะ
‪เราไม่ได้ยักยอกอะไรทั้งนั้น
‪ใครรู้สึกว่ากำลังยักยอกอะไรไหม
‪เราเป็นคนกลุ่มแรกๆ ‪ที่จะตายเพื่อธงชาติอเมริกัน
‪ใช่ ถูกต้อง
‪ดูอย่างกรณีคริสปัส แอตทักส์ ‪พี่น้องทหารผิวดำของเราในการสังหารหมู่บอสตัน
‪เราสู้ตายเพื่อประเทศนี้มาตั้งแต่ต้น
‪โดยหวังว่าสักวันพวกเขา ‪จะให้สถานะที่ชอบธรรมแก่เรา
‪แต่พวกเขามีแต่เหยียดหยามคนผิวดำอย่างเรา ‪ไม่เอาแล้วโว้ย
‪ฉันว่าสหรัฐอเมริกาเป็นหนี้เรา ‪เราสร้างประเทศนี้ขึ้นมา
‪นายจะบอกอะไร บลัด
‪ฉันกำลังบอกว่า... เรายึดทองนี้กลับคืนมา...
‪เหมือนที่พวกนั้นกำลังจะมายึด ‪สิ่งที่แปลงเป็นเงินสดได้กลับคืนไปตอนนี้
‪เรายึดทองนี้คืนมาเพื่อทหารผิวดำทุกคน ‪ที่ไม่ได้กลับบ้าน
‪พี่น้องชายหญิงทุกคนที่ถูกขโมย ‪จากแอฟริกามาเจมส์ทาวน์ เวอร์จิเนีย
‪เมื่อปี 1619
‪เราจะมอบทองนี้ให้แก่คนของเรา
‪นายเห็นด้วยไหม เห็นด้วยหรือเปล่า
‪- ทีนี้ก็เอาทองของเราไปฝัง ‪- ค่าชดเชย
‪หมู่บลัด
‪- หมู่บลัด ‪- หมู่บลัด
‪(คริสปัส แอตทักส์ ‪บอสตัน แมสซาชูเซตส์ - 5 มีนาคม 1770)
‪เรากลับไปที่นั่นสองสามอาทิตย์ต่อมา ‪แต่พื้นที่นั้นถูกระเบิดหมด
‪และเราหาจุดสังเกตของเราไม่เจอเลย
‪แต่เมื่อไม่นานนี้เกิดดินโคลนถล่ม ‪ทำให้เห็นสิ่งที่อาจเป็นหางเครื่องบินซี-47
‪และภาพผ่านดาวเทียมก็ระบุว่าเป็นจุดนั้น
‪คุณรู้รายละเอียดมากกว่าเพื่อนคุณนะ
‪คุณครับ ตกลงจะช่วยหรือเปล่า
‪นี่คือข้อเสนอสุดท้ายต่อกิโลกรัม ‪ยังไม่รวมค่านายหน้า
‪เตี๊ยนบอกว่า 20
‪ไม่มีใครขนเงินเป็นล้านๆ ดอลลาร์ ‪ผ่านศุลกากรสหรัฐฯ ได้
‪ส่วนที่เพิ่มมาสองจุดจะทำให้คุณมีบริษัทบังหน้า
‪และบัญชีต่างประเทศปลอดภาษีในมาเก๊า
‪แล้วคุณจะถอนเงินจากธนาคารไหนก็ได้ในโลก
‪ผมจะรู้ได้ยังไงว่าคุณสองคนไม่ใช่แก๊งต้มตุ๋น
‪อย่างที่คุณพูด คุณแค่ต้องเชื่อใจเรา
‪ได้ สองเปอร์เซ็นต์ที่เพิ่มมา ‪ตัดออกจากส่วนแบ่งของเธอ
‪ใช่แล้ว
‪- ผมจะจ่ายให้ ‪- ค่าทำธุรกิจ
‪- งั้นเราตกลงนะ ‪- ตกลง
‪- ฉันตกลง ‪- ใช่ ฉันตกลง
‪และคุณครับ ในเวียดนาม ‪สหรัฐฯ ไม่ได้ดีไปกว่าฝรั่งเศส
‪ทุกคนครับ ไว้อีกสองสามวันเจอกันใหม่
‪ผมต้องขอตัวละ
‪ผมมีธุระต้องทำอีกเยอะเพื่อพวกเราทุกคน
‪โชคดีนะ
‪และ...
‪วีฟ ลา ฟรองซ์
‪ไอ้สารเลวนี่จริงๆ เลย
‪รับไม่ได้
‪แกมาทำอะไรที่นี่
‪ผมเป็นห่วงพ่อ
‪ทำไม
‪- ผมรู้ว่าพ่อจะมาที่นี่ ‪- แล้วไง
‪ผมเลยตามมาดูพ่อ
‪แกไม่ได้ห่วงฉันสักนิด
‪ห่วงสิ หมู่นี้พ่อทำตัวบ้าบอกว่าปกติ
‪งั้นก็...
‪แกก็เห็นฉันแล้วนี่
‪พ่อมาเรื่องทองคำ อย่าโกหก
‪พ่อจะไปหาทองคำ ผมอ่านอีเมลของโอทิส
‪พ่อต้องเลือกพาสเวิร์ดที่ดีกว่านี้หน่อย ‪"1-2-3-4" เนี่ยนะ
‪ไม่เอาน่า พ่อ
‪แกต้องการอะไร เดวิด
‪- ส่วนแบ่งเท่ากันเพื่อช่วยพ่อหา ‪- ไม่มีทาง
‪ถ้ารัฐบาลรู้เรื่องนี้ ‪พวกพ่อต้องกลับบ้านมือเปล่า
‪อ้อ เดี๋ยวนี้แกกล้าขู่ฉันเหรอ
‪หลังจากทุกอย่างที่พ่อทำกับผม ‪ผมว่านี่ยังน้อยไป
‪แกมันเป็นครูสอนวิชาการศึกษาคนผิวดำ ‪ที่ไม่รู้จักบุญคุณคน
‪พ่อจะบอกก๊วนของพ่อหรือจะให้ผมบอก
‪นายสอนลูกมาดีเหลือเกินนะ
‪ถ้าพวกเรารุมสกรัมลูกนาย ‪แล้วจับเขาโยนออกทางระเบียงล่ะ
‪ขอให้รู้ไว้ว่าผมจะดึงก๊วนลุงไปด้วยคนสองคน
‪- อย่ามาขู่ลูกชายฉันโว้ย ‪- ไม่งั้นจะทำไม
‪ไม่งั้นนายจะเดือดร้อนเกินกว่าจะรับมือไหว
‪- ไม่เอาน่า ‪- ไม่เอาน่า
‪ใจเย็นๆ พับผ่าสิ ใจเย็นๆ
‪เดวิด นายจะไม่ได้ส่วนแบ่งเต็มจำนวน
‪- นายกับพ่อต้องแบ่งกัน ‪- ไม่มีวัน
‪ถ้าไม่เอาก็อด
‪เห็นไหมว่าแกทำให้ฉันต้องทำอะไร
‪จะบอกอะไรให้นะ
‪แกเป็นตัวถ่วงชีวิตฉันมาตลอด
‪ตั้งแต่วันที่แกเกิด
‪ใช่ ฉันพูดมันออกมา และตั้งใจพูดด้วย รับไปสิ
‪พับผ่าสิ
‪เดวิด ชุดนี้ทำให้นายดูเหมือนพลทหารชั้นล่างสุด
‪นายต้องทำตามที่เราสั่งเมื่อเราสั่ง ‪ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น เข้าใจไหม
‪ยิ่งกว่าเข้าใจครับ พ่อทูนหัว
‪- ฉันสังหรณ์ว่าจะเกิดเรื่องไม่ดี โอทิส ‪- ผมจะไม่เป็นไรหรอก
‪ทองคำทำให้คนทำเรื่องแปลกๆ ‪แม้แต่ระหว่างเพื่อนสนิท รักษาตัวนะ
‪ตกลง ได้
‪ผมแค่หวังว่าจะไม่ต้องใช้มัน
‪แล้วไว้เจอกัน โอเคนะ
‪- จะไม่ขยับให้ใช่ไหม ‪- ไอ้บ้า อ้อมไปสิ
‪- เดวิด ‪- ครับ
‪นายมาที่นี่ทำไม
‪ก็เขาเป็นพ่อผม
‪รู้สึกเหมือนเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะอยู่กับเขา
‪- เขาต้องไปหาจิตแพทย์ ‪- ฉันรู้
‪เขาคุยกับตัวเอง
‪พ่อนายไม่เหมือนเดิมอีกเลย ‪หลังจากนอร์แมนตาย
‪- พ่อละเมอเรียกชื่อเขาด้วย ‪- ฉันเชื่อ
‪- ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ‪- นอร์มน่ะเหรอ
‪หมอนั่นเป็นทหารที่เก่งที่สุดที่โลกเคยมี
‪มีคนผิวดำไม่กี่คนที่ได้เป็นหัวหน้าหมู่
‪ผู้มีอำนาจมองหมู่บลัด ‪เป็นเพียงวัตถุที่ใช้ในสงคราม
‪พวกคนผิวขาวที่เรียนมหาวิทยาลัย ‪จะเลี่ยงการถูกเกณฑ์ไปรบ
‪พวกเขาให้พวกคนผิวดำไปแนวหน้า ‪ทำให้พวกเราตายเป็นเบือ
‪นอร์แมนได้สมญาสตอร์มิน ‪เพราะเขาผ่านศึกหนักมามากมาย
‪ฝึกพวกเราตามทางของป่า
‪ทำให้เราเชื่อมั่นว่าเราจะมีชีวิตรอดกลับบ้าน
‪นึกถึงตอนก่อนออกจากบ้านมา ‪เมียฉันเอาผ้าพันคอพับใส่ในกระเป๋าเป้ให้
‪ซึ้งมาก ฉันมาเปิดกระเป๋าแล้วเจอเซอร์ไพรส์ ‪มีกลอนเขียนมาให้ด้วย
‪น่ารักว่ะ
‪- อ่านให้ฟังหน่อยสิ ‪- ขอคิดแป๊บนะ ฉันน่าจะยังจำได้
‪"ดุจดังดอกหางนกยูงที่ยังชูช่อ ‪อยู่ใต้ร่มเงาของลำต้น"
‪"หญิงงามต่างรอคอย ‪การหวนคืนของวีรบุรุษ"
‪เราจึงต้องเป็นวีรบุรุษให้ครอบครัวเรา ถูกไหม
‪ถูกต้อง
‪เฮ้ย ฟังของฉันหน่อยไหมเพื่อน ‪แฟนฉันจูบก่อนจาก...
‪ทางซ้าย!
‪- ทางซ้าย ‪- ทางซ้าย ไปเลย ไป
‪ไป
‪- หยุดยิง! ‪- หยุดยิง
‪- หยุดยิง!
‪- ทุกคนไม่เป็นไรใช่ไหม ‪- ครับ
‪- อยู่ดีครับ ‪- ดีๆ
‪สงครามเป็นเรื่องของเงิน
‪เงินเป็นเรื่องของสงคราม
‪ทุกครั้งที่ฉันออกจากบ้าน
‪ฉันเห็นตำรวจตรวจตราแถวบ้านฉัน ‪อย่างกับเป็นดงตำรวจ
‪ฉันรู้สึกได้ว่าฉันไร้ค่าแค่ไหน
‪เขาทำให้เรามีที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ
‪แนวทาง เป้าหมาย
‪เขาสอนเราเรื่องประวัติศาสตร์คนผิวดำ ‪ซึ่งยังไม่เป็นที่นิยมในสมัยนั้น
‪สอนให้เราอย่าหลงเชื่อ ‪คำชวนเชื่อของรัฐบาลที่ต่อต้านคอมมิวนิสต์
‪ใช่แล้ว เขาคือมัลคอล์มกับมาร์ตินของเรา
‪นอร์แมนมีวิธีไม่ให้เราสติแตก
‪เขาไม่ใช่คนใจบุญ
‪เขาเป็นเหมือนแม่ปากร้าย สั่งให้หุบปาก
‪เหมือนอาลี
‪(เราต้องการสันติภาพ)
‪(นิกสันคือฆาตกร ‪เขาต้องชดใช้ด้วยเลือด)
‪นี่คือเสียงของเวียดนาม ‪กระจายเสียงจากฮานอย...
‪(ฮานอย ฮานนาห์ ‪เรดิโอ ฮานอย)
‪...เมืองหลวงของสาธารณรัฐ ‪ประชาธิปไตยเวียดนาม
‪ทหารจีไอผิวดำ
‪ในเมมฟิส เทนเนสซี ชายผิวขาวคนหนึ่ง ‪ลอบสังหาร ดร.มาร์ติน ลูเธอร์ คิง...
‪ผู้ต่อต้านการเหยียดผิวที่โหดร้าย ‪ในสหรัฐฯ อย่างกล้าหาญ
‪ดร.คิงต่อต้านสงครามสหรัฐฯ ‪ในเวียดนามอีกด้วย
‪ทหารจีไอผิวดำ รัฐบาลของคุณ ‪ได้ส่งทหารมาหกแสนกอง
‪เพื่อปราบกบฏ
‪พี่น้องร่วมอุดมการณ์ของคุณ ‪ในเมืองกว่า 122 เมืองต่างโกรธแค้น
‪รัฐบาลฆ่าพวกเขาขณะที่คุณรบกับเรา ‪ห่างไกลมากจากที่ที่คนต้องการคุณ
‪ทหารจีไอผิวดำ ชาวเวียดนามใต้ตั้งใจแน่วแน่ ‪ที่จะสู้กับการกระทำแบบฟาสซิสต์เหล่านี้
‪ที่ต่อต้านพวกนิโกรที่ดิ้นรน ‪เพื่อสิทธิพลเมืองและอิสรภาพ
‪ประชากรสหรัฐฯ มีนิโกรแค่ 11 เปอร์เซ็นต์
‪แต่ในบรรดากองทัพทหารในเวียดนาม ‪มีพวกคุณอยู่ 32 เปอร์เซ็นต์
‪ทหารจีไอผิวดำ มันยุติธรรมเหรอ ‪ที่จะรับใช้ประเทศมากกว่าคนอเมริกันผิวขาว
‪ที่ส่งคุณมาที่นี่
‪ไม่มีอะไรน่าสับสนไปกว่า ‪การถูกสั่งให้ไปรบเพื่อที่จะตาย
‪หรือพิการไปตลอดชีวิต ‪โดยไม่รู้สักนิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
‪ฉันขออุทิศเพลงต่อไปนี้
‪ให้เหล่าพี่น้องทหารผิวดำ ‪ของกองพลทหารราบที่หนึ่ง
‪บิ๊กเรดวัน กองพันทหารที่สอง ‪กรมทหารที่ 136
‪ขอให้มีวันที่ดี ท่านสุภาพบุรุษ
‪ขอให้ปลอดภัย
‪- บ้าบอคอแตก ‪- ฆ่าศัตรูผิดคนแล้ว
‪ใช่ ไอ้พวกผิวขาวทำเกินไปแล้ว
‪- ไบเบิลว่า ตาต่อตา ‪- ฟันต่อฟัน
‪เราต้องฆ่าพวกผิวขาวบางคน
‪พี่น้องแนวหลังของเรา ‪กำลังเผาบ้านเผาเมืองนะ นอร์ม
‪ฉันรักนายนะ แต่นายคิดผิด ผิดมหันต์
‪นายกำลังพูดถึง ดร.คิง ‪นายกำลังพูดถึงชายแห่งสันติภาพ
‪และนั่นทำให้ ดร.คิงถูกฆ่า
‪ฉันก็โกรธเหมือนใครๆ ‪เราหมู่บลัดมีสิทธิ์โกรธ แต่...
‪เราคือหมู่บลัด
‪จะไม่ยอมให้ใครเอาความโกรธของเรา ‪มาเล่นงานเรา เราควบคุมความโกรธ
‪สิ่งที่พวกนายพยายามจะทำในตอนนี้ ‪เปลี่ยนอะไรไม่ได้
‪ฉะนั้นอยู่เฉยๆ ซะ นี่เป็นคำสั่ง
‪ไม่ ไม่ฟังโว้ย นอร์ม
‪งั้นนายจะต้องข้ามศพฉันไปก่อน
‪สู้ตัวต่อตัว
‪และจะบอกให้นะ ในบรรดาพวกเรา ‪พ่อนายสนิทกับเขาที่สุด
‪ศรัทธานอร์แมนอย่างกับเป็นศาสนา
‪ฉันว่าเขาไม่ศรัทธาอะไรเลยตั้งแต่นั้นมา
‪ตลาดน้ำ พวกคุณต้องการอะไรบ้างไหม
‪- ที่นี่มีบาร์บีคิวขายไหม ‪- ฉันอาจซื้ออะไรสองสามอย่าง
‪- นั่นอะไร ตรงนั้นมีกล้วยไหม ‪- ซื้อไหม
‪นี่ ใครอยากได้เบียร์เย็นๆ ไหม
‪- เอาหกขวด ‪- เอาขึ้นมาเลย
‪เฮ้ย อย่าให้เธอขึ้นเรือ
‪ดีเลย
‪นี่
‪- มีใครอยากได้ส้มไหม นี่อร่อยนะ ‪- รับเบียร์ไป เอ้า เอาไป
‪คุณจะผ่ามันออกเหรอ ไม่เอาด้วยละ ‪กินยังไงเหรอ
‪รสชาติเหมือนไก่
‪รสชาติคงไม่เหมือนไก่หรอก ‪แล้วแต่ชนชาติ
‪คุณ ซื้อส้มไหม
‪- ซื้อส้มไหม ‪- ไม่ซื้อ
‪มีเงินบ้างไหม
‪- เอาน่า ผมจะคิดถูกๆ ซื้อนะ ‪- ไม่ละ วันนี้ไม่ซื้อ ไม่เอา
‪- คุณ ‪- ไม่เอาๆ ไม่
‪ขอซื้อกล้วยหน่อย
‪- ฉันรู้ ฉันก็กำลังจะซื้อ ‪- กล้วย
‪- น่าทึ่งมาก ‪- เห็นนี่ไหม
‪ไม่ละ ขอบคุณนะ ใช่ น่าทึ่ง ‪ใช่แล้วๆ
‪อย่างนั้นละ
‪ยอดเยี่ยม ไม่ละ ขอบคุณ
‪สวัสดีครับ ไก่ครับ ไก่
‪- สวัสดี ‪- แล้วยังไง
‪คุณ ไก่ครับ ไก่
‪ไม่ วันนี้ไม่ซื้อ ยังไม่เอา
‪ไม่ๆ ไม่ๆ
‪ไม่ ฉันไม่เอา ไม่ ฉัน...
‪ไม่เอา ฉัน...
‪เอาละ ด้วยความเคารพนะ ไม่เอา
‪ไม่เอาๆ
‪ไม่ ด้วยความนับถือเลย ไม่เอา
‪วินห์ คุยกับ... คุยกับผู้ชายคนนี้ที
‪ให้ตายสิ ไม่ก็คือไม่ในทุกภาษาใช่ไหม
‪มานี่หน่อย มาคุยกับเขาที
‪- นี่ ตัวนี้อ้วนนะ ‪- ไม่
‪ไม่ ไม่
‪วินห์ มาคุยกับเขาสิ
‪ไม่เอาโว้ย ถอยไปนะ ‪ถอยไปเลย ถอยไปเถอะนะ
‪เขาไม่กิน
‪หุบปากไปเลย ฉันไม่อยากฟังไอ้เหงียนนั่น
‪เช้านี้ยังขายไก่ไม่ได้สักตัว
‪- รู้อะไรไหม ‪- เขาไม่กินนี่
‪ที่นี่แม่งโคตรเลย
‪- พวกนี้พูดไม่รู้เรื่อง ‪- คุณ
‪- เอาไอ้ไก่บ้าไปให้พ้น ‪- นี่ บอกเขาสิ
‪- ไอ้ปัญญาอ่อนพวกนี้ ‪- ใช่ ไปกันเถอะ
‪- ให้ตายสิ ไม่รู้แม่งเป็นโรคอะไร ‪- มาเถอะๆ
‪- ไม่เอาโว้ย ไอ้บ้า ‪- ไปกันเถอะ พ่อ มาเร็ว
‪ให้ตาย ก็แค่ไก่เอง
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪- แกฆ่าพ่อกับแม่ฉัน ‪- ว่าไงนะ
‪แกฆ่าพ่อกับแม่ฉัน
‪แกไม่รู้จักฉันซะหน่อย ช่างหัวแกสิ
‪ฉันจะฆ่าแกซะ ไอ้สารเลว
‪แกไม่รู้จักฉันซะหน่อย
‪ฉันไม่ได้ฆ่าพ่อแม่แก ไอ้ห่านี่
‪- ไปสิ ‪- แกไม่รู้จักฉัน
‪เร็วเข้า เร็วๆ
‪แกไม่รู้ตัวว่าพูดเรื่องบ้าอะไร
‪ปล่อยไปเถอะ ไปซะนะ
‪แกรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับฉันบ้าง
‪- ในสงคราม แกเป็นทหารจีไอ ‪- พอล ใจเย็น
‪- ไม่โว้ย มันยังหาเรื่องฉันอยู่ ‪- ไอ้สารเลว
‪- ฉันรู้ ‪- อะไรวะ
‪แม่แกสิ
‪นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะ
‪- ฉันอยู่ข้างนาย เพื่อน ‪- ฉันจะฆ่าแกซะ ไอ้บ้าเอ๊ย
‪- เลิกพูดสักทีสิโว้ย ไปซะ ‪- นี่ๆ พ่อ
‪- ฉันเข้าใจนาย ‪- เลิกพูดสักทีโว้ย
‪- แกไม่รู้เรื่องฉันสักนิด ‪- แกฆ่าพ่อกับแม่ฉัน
‪นายทำอะไรวะ
‪เขารู้ว่า "เหงียน" แปลว่าอะไร
‪ฉันไม่สนโว้ย
‪ฉันไม่สนเรื่องนั้นสักนิด ‪ฉันพยายามคุยกับหมอนี่
‪ไปตายซะ ไอ้สารเลว
‪เอ็ดดี้ วางกล้องลง
‪นายแค่กำลังมีอาการตื่นตระหนก ‪เกิดขึ้นกับนายบ่อยไหม
‪- พ่อมีภาวะจิตประสาทจากโรคพีทีเอสดี ‪- เกิดบ่อยเหรอ
‪- เขาโดนกระตุ้น ‪- ไม่เอาน่า
‪หมอนั่นไปแล้ว ไม่เป็นไรนะ
‪นี่ เดวิด แกจะรู้อะไร
‪แกไม่เข้าใจโรคนี้สักนิด
‪- ฉันไม่มี... ‪- ฝันร้าย นายฝันร้ายบ่อยๆ
‪- นั่นแหละ ‪- ฉันไม่เคยฝันร้าย
‪- พ่อฝันร้าย ‪- พวกเราทุกคนก็เป็น
‪- บอกมาน่า ฟังนะ ‪- หายใจเข้า เร็วสิ
‪ฉันเห็น...
‪- เร็วเข้า ‪- ฉัน...
‪เร็วเข้า เพื่อน เร็วเข้า ‪อย่างนั้นแหละ อย่างนั้น
‪- เร็วเข้า ‪- ฉันเห็นผี
‪ฉันเห็น...
‪ผี
‪เกิดกับพวกเราทุกคนนั่นแหละ
‪- นายก็เห็นผีเหรอ ‪- ใช่
‪ผีมาหานายตอนกลางคืนไหมล่ะ
‪สตอร์มิน นอร์มมาหาฉันแทบทุกคืน
‪เขาคุยกับพวกนายเหมือนที่เขาคุยกับฉันไหม
‪- เพื่อน ไม่เอาน่า ‪- ไม่สินะ
‪หายใจๆ
‪- ค่อยๆ พูด เพื่อน ‪- เอาเลย ระบายออกมา
‪- ใช่ ‪- ระบายออกมา เดี๋ยวนี้เลย
‪- เอาเลย เพื่อน ‪- คิดว่าฉันบ้าไปแล้วละสิ
‪เปล่า
‪- ไม่เอาน่า ‪- ไอ้มืดฉลาดสองคน
‪- ไม่ใช่แบบนั้น ‪- ให้ตาย อย่าเรียกฉันแบบนั้น
‪ใช่แล้ว ไอ้มืดจองหองอย่างพวกนาย ‪ไม่ชอบคำนั้น
‪รู้อะไรไหม เพื่อน ไอ้มืด ไอ้มืด
‪ไอ้มืด ไอ้มืด ไอ้มืด ไอ้มืดผิวเหลือง
‪- อะไรเนี่ย ‪- เข้าใจยัง
‪ฟังนะ ฉันเบื่อเรื่องบ้าบอนี่แล้ว พอทีเถอะ
‪ฉันเห็นด้วย
‪ยกกำปั้นขึ้นมา
‪เอาสิ เดวิด เอาสิ ‪ยกกำปั้นขึ้นมา เดวิด
‪เร็วเข้า
‪นายด้วย วินห์ เอาเลย ยกกำปั้นขึ้นมา
‪เร็วเข้า พอล
‪- หมู่บลัด ‪- นอร์ม! นอร์ม!
‪เอากล้องไปให้พ้นหน้าผม เอากล้องไปให้พ้น
‪และฉันบอกเขาว่า "เลือกเหล้าเลย"
‪และเขาบอกให้บริกรหญิงเลือกเหล้า
‪- ขอโทษครับ ‪- โทษที
‪- เป็นยังไงบ้างล่ะ ‪- สบายดีไหม
‪จะดีขึ้นที่บาร์
‪ผมไม่นึกว่าจะได้เจอคนอเมริกันที่นี่
‪แต่ฉันเป็นคนฝรั่งเศส
‪- ว่าไงนะครับ ‪- ฉันเป็นคนฝรั่งเศส
‪นั่งสิ
‪คุณเดินทางมาคนเดียวเหรอ
‪ผมมากับกลุ่มทหารผ่านศึกเวียดนาม ‪หนึ่งในนั้นคือพ่อผม
‪ต้องเป็นสิ่งที่ทรงพลังมากสินะ
‪กลับมากับพ่อของคุณหลังจากผ่านมาหลายปี
‪- ใช่ ทรงพลังมาก ‪- ค่ะ
‪คุณชื่ออะไร
‪เฮดี้ เหมือนเฮดี้ ลามาร์ ไม่รู้จักเหรอ
‪ดาราเก่าฮอลลีวูด
‪แต่ฉันนามสกุลบูวิเยร์
‪เจ๋ง
‪เจ๋งดี
‪- ผมชื่อเดวิด ‪- เดวิดจากไบเบิล
‪เหมือนเดวิด รัฟฟินจากวงเดอะเทมป์เทชันส์
‪ค่ายเพลงโมทาวน์
‪ใช่ อย่างนั้นแหละ
‪แถวนี้มีที่ให้เที่ยวกลางคืนอีกไหม
‪ในชีวิตนี้เคยเห็น ‪รถสกูตเตอร์เยอะขนาดนี้ไหมล่ะ
‪- ขอบคุณ ‪- ยินดีค่ะ
‪แล้ว...
‪พวกเขาเป็นใคร
‪ไซม่อนเป็นเพื่อนสนิทของฉัน
‪ส่วนเซปโปกับฉันคบกันเพื่อมีเซ็กซ์นานๆ ครั้ง
‪คุณ ไซม่อน กับเซปโปทำอาชีพอะไร
‪เราค้นหาทุ่นระเบิดเก่าๆ ‪และทำให้มันระเบิดด้วย
‪- ว้าว โอเค ‪- "ว้าว โอเค"
‪ใช่ นั่นงานของพวกแก๊งอันธพาลแหงๆ
‪คุณเข้ามาทำธุรกิจทำลายทุ่นระเบิดได้ยังไง ‪ช่วยบอกหน่อย
‪ตระกูลบูวิเยร์มีความหลังในเวียดนาม
‪แปลกดีนะที่สงครามไม่มีวันยุติ ‪สำหรับคนที่เกี่ยวข้อง
‪เช่น ทุ่นระเบิดที่วางไว้เมื่อหลายปีก่อน
‪และยังทำให้คนตายอีกหลายปีต่อมา
‪กลับไปที่เรื่องของครอบครัวคุณ
‪ครอบครัวฉันร่ำรวยจากการเป็นเจ้าของสวนยาง
‪แล้วพวกท่านซื้อตลาดขายข้าวมากขึ้น ‪และทำกำไรได้อีก
‪เป็นเหมือนทองคำสีขาว
‪เป็นธุรกิจครอบครัวที่วิเศษ
‪ยกเว้นอยู่อย่างเดียว ‪เราเอาเปรียบคนเวียดนามมาก
‪คุณถึงได้มากู้ระเบิด
‪แล้วครอบครัวบูวิเยร์คิดยังไงกับสิ่งที่คุณทำ
‪ครอบครัวอะไรกัน
‪ฉันคือผู้ก่อตั้งและผู้อำนวยการของแลมบ์ ‪ที่ฉันเริ่มเองเมื่อสามปีก่อน
‪แลมบ์เหรอ
‪ใช่ แลมบ์ ความรักต้านทุ่นระเบิดและระเบิด
‪ไม่สิ ฉันต้องดูเหมือนทายาทเศรษฐี แพตตี้ เฮิสต์
‪ที่วางตัวเหมือนชนชั้นกลางทั่วไปที่รู้สึกผิดแน่เลย
‪ฟังนะ ผมรู้เรื่องชนชั้นกลางดี
‪ผมเป็นคนโง่จนๆ ที่รักการสอนเด็ก
‪แต่ว่าความรู้สึกผิดของผม ‪อันตรายน้อยกว่าของคุณ
‪- ใช่ อันตรายน้อยกว่า ‪- ใช่
‪ยกเว้นคุณจะนับการกราดยิงในโรงเรียน
‪การกราดยิงในโรงเรียน ไม่สนุกเลย
‪นายมีชีวิตที่ดีเสมอเลย
‪มีเมียที่รักนาย มีลูกสาวที่รักนาย
‪นายมีลูกชายที่รักนายมาก
‪ฉันไม่สามารถรักเดวิด...
‪ตอบ
‪พอกลับจากสงคราม นายก็ปรับตัว
‪ส่วนฉัน ฉันมัน... พังพินาศข้างใน
‪ฉันใจสลาย เพื่อน
‪ใจสลายไปแล้ว
‪บ้าเอ๊ย
‪- บลัด เราทุกคนก็ใจสลาย ‪- ไม่เหมือนฉัน เพื่อน
‪นอร์มกับฉันกำลังรั้งไอ้เหงียนพวกนั้นไว้ ‪ตอนที่หมอนั่นถูกฆ่า ฉันเห็นเขา
‪ฉันเห็นเขาตาย
‪- แล้วยังไง นายโทษตัวเองเหรอ ‪- นายไม่รู้หรอก
‪พอเรากลับไปแล้ว ‪ฉันอยากให้นายมาประชุมกับฉัน
‪ฉันไม่ไปเข้ากลุ่มที่นั่งเป็นวงกลม ‪แล้วบ่นเรื่องบ้าๆ หรอกนะ
‪ไม่เอา ฉันไม่เคยไปและจะไม่มีวันไป
‪นายต้องคุยกับใครสักคน
‪ฉันคุยกับสตอร์มิน นอร์แมนทุกคืน
‪ดื่มเบียร์
‪ใช่แล้ว ดื่มเบียร์
‪- ใช่ ‪- ดื่มๆ
‪- เขาไม่เข้าใจ ‪- เขาเข้าใจผิด
‪หวัดดี ฉันไซม่อน
‪- เดวิด ‪- เดวิด โอเค เป็นยังไงบ้าง
‪บอกไม่ถูก
‪นี่ ผู้ชายที่บาร์นั่น มากับนายหรือเปล่า
‪- เขาชักเมามากนะ ‪- รู้จักกัน
‪เขาเมาไม่รู้เรื่องเลย
‪พวกอเมริกันก็แบบนี้
‪การเดินทางนี้สะเทือนอารมณ์
‪ดูท่าจะเป็นแบบนั้น
‪คนอเมริกันอย่างนายไม่รู้เรื่องรู้ราว
‪คงมัวแต่ดูรายการเรียลลิตี
‪หรือเลือกตัวตลกรายการเรียลลิตี ‪มาเป็นประธานาธิบดี
‪นึกแล้วเชียว
‪ในนามของคนผิวดำทั้งหมดในสหรัฐอเมริกา
‪ซึ่งเป็นคนกลุ่มเดียวที่ไม่ได้เลือกไอ้สารเลวนั่น
‪เราบริสุทธิ์ต่อทุกข้อหา คำกล่าวอ้าง ‪การปรักปรำ การกล่าวหา
‪และความเชื่อมโยงใดๆ ‪กับผู้นำนิยมคนขาวในทำเนียบนั่น
‪ขอพูดด้วยความสัตย์จริง
‪ไอ้บ้านี่ อะไรกันวะ
‪หมู่บลัดตามหาความเยาว์วัยที่หายไป
‪และซากกระดูกของนอร์แมน เอิร์ล โฮลโลเวย์ ‪ผู้เป็นที่รักที่จากไป...
‪- เฮ้ย ‪- ตายขณะปฏิบัติหน้าที่ 7 ธันวาคม 1971
‪เรามาที่นี่เพื่อพาน้องชาย ‪ที่เสียชีวิตกลับบ้าน น้องชาย!
‪หลุมศพนั้นศักดิ์สิทธิ์ ‪ต้องไม่ถูกพวกคนพาลป่าเถื่อนปล้นสมบัติไป
‪มีทองฝังอยู่ในเนินเขา ‪ทอง ทองเชียวนะ ทอง!
‪- ขอบคุณที่พาเรามาไกลขนาดนี้ วินห์ ‪- ยินดีครับ
‪ต้องขอบอก นายจัดทัวร์ได้ดีมาก
‪- จริง ขอบใจนะ วินห์นิวิน ‪- ไม่เป็นไร
‪ไม่มีอะไรมีค่าไปกว่าเอกราชและอิสรภาพ ‪ลุงเราว่าไว้
‪- ลุงไหน ‪- ลุงโฮจิมินห์
‪เขาเป็นลุงนายเหรอ
‪ที่จริงเขาเป็นบิดาแห่งเวียดนามสมัยใหม่
‪เหมือนจอร์จ วอชิงตันของคุณไง
‪ไอ้น้องชายชาวเวียดนาม... ขอบใจ
‪มีคนให้ข้อมูลนายผิดๆ แล้วละ
‪ลุงจอร์จของเรามีทาส 123 คน
‪อย่างที่ภาษาที่สองของประเทศอาณานิคมของเรา ‪เรียกว่า ทูเช่
‪ยื่นแขนออกมา เพื่อน ‪ยื่นแขนออกมา และหลังด้วย
‪เอาละ ฉีดแขนกับหลังฉันด้วย ‪ฉีดให้หน่อย แขนกับหลัง
‪พ่อ ผมรู้แล้วๆ
‪หมู่บลัด ไม่อยากจะเชื่อว่าเรากลับมาที่นี่
‪อีกสองสามวันผมจะมาเจอพวกคุณที่จุดนัดพบนี้
‪- ตกลง ‪- ถ้ามาช้าหรือเร็วกว่า ไม่ต้องห่วงนะ
‪ผมมาแน่
‪หวังว่าคุณจะหาเพื่อนเจอ
‪เดินทางปลอดภัยนะ
‪ขอบคุณ
‪ได้เวลาลุยแล้ว
‪หมู่บลัด ไว้ฉันสอนให้ ทุกคนพร้อมไหม
‪- พร้อม ไปกัน ‪- ไป
‪- เอาเอกสารมาใช่ไหม ‪- เห็นๆ อยู่ว่าฉันถือเอกสาร
‪นั่นหมวกหาเสียงของทรัมป์เหรอ พับผ่าสิ
‪ตรงไปๆ ฉันช่วย
‪พระเจ้าคุ้มครอง
‪นี่ ที่รัก เธอรู้หรือเปล่า
‪ฉันเพิ่งกลับมา แต่เธอรู้นี่ว่าฉันจะมา
‪ใช่
‪สงครามคือนรก
‪เมื่อไหร่มันจะสิ้นสุด
‪เมื่อไหร่คนจะเริ่มสามัคคีกันอีก
‪อะไรๆ จะดีขึ้น
‪อย่างที่หนังสือพิมพ์เขียนไหม
‪บอกฉันสิว่ามีเรื่องอะไร
‪ฉันไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไร
‪มีเรื่องอะไร มีเรื่องอะไร พี่ชาย
‪มีเรื่องอะไร พี่ชาย
‪มีเรื่องอะไร
‪มีเรื่องอะไร พี่ชาย
‪มีเรื่องอะไร เพื่อน
‪- มีเรื่องอะไร เพื่อน ‪- มีเรื่องอะไร เพื่อน
‪พ่อไหวหรือเปล่า
‪แกนี่ถามฉันแบบนั้นทุกนาที
‪ฉันผ่านสงครามเวียดนามด้วยตัวเองนะ ‪อย่างปกติด้วย
‪เฮ้ยๆ รอเดี๋ยว
‪รอโอทิสก่อน
‪ให้ตายสิ พอล นายยังเดินเร็วเหมือนเดิม
‪ใช่แล้ว
‪ถ้าเกิดมีใครเป็นลมแดดหรือข้อเท้าแพลงขึ้นมาล่ะ
‪โอทิสเป็นหมอ เก่งด้วย
‪ครั้งหนึ่งเคยเอากระสุนออกให้ฉันด้วย
‪เอาออกจากตูดดำๆ ของนาย ฉันจำได้
‪นั่นอะไร
‪น้ำ
‪ทำไม ฉันต้องเป่าเครื่องวัดแอลกอฮอล์ไหม
‪- แล้วนั่นอะไร ‪- ยาสำหรับสะโพกฉัน
‪ฉันรู้ แต่เป็นยาอะไร
‪ออกซีคอนติน
‪ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย
‪นายคิดว่าฉันแอบเอาเหล้ามา ‪แต่นายดันใช้ยากลุ่มโอปิออยด์
‪- มีใบสั่งแพทย์ ‪- ใช่สิ นายสั่งเองใช่ไหมล่ะ
‪เปล่า กระทรวงทหารผ่านศึก ก็เหมือนคนอื่นๆ
‪นายควรจะระวังยาพวกนั้นนะ
‪- อะไรกันเนี่ย กลุ่มเลิกยาเหรอ ‪- นายต้องการไหมล่ะ
‪พวกนายคิดว่าฉันติดยาใช่ไหม
‪เวร
‪นั่นไง ฉันไม่ต้องใช้ยา
‪ทางนี้
‪สวัสดี ไอ้หนู
‪สวัสดีครับ
‪ไปกันเถอะ
‪นายก็รู้ว่าเขาเจ็บ
‪อือ หวังว่าเขาจะไม่เป็นอะไร
‪พ่อ
‪พ่อ นั่นเสียงอะไรน่ะ
‪เดี๋ยวพ่อ!
‪ชะนี
‪ฉันเคยเห็นเสือดาวขย้ำชะนีหนหนึ่ง
‪ที่นี่มีเสือดาวเหรอ
‪ตอนนี้ไม่มีเสือดาวแล้ว พวกพรานป่าฆ่าหมด
‪- เห็นนั่นหรือเปล่า ‪- อะไรครับ
‪ดูเหมือนผู้ชายกำลังเดินอยู่ตรงนั้น
‪แค่แว่บเดียว แต่ฉันเห็น
‪- อาจจะเป็นลิงก็ได้ ‪- ไม่ใช่ลิงแน่
‪นี่ พ่อเห็นอะไรงั้นเหรอ
‪เคลียร์ เคลียร์
‪โอ้ พระเจ้า
‪ฉันขอโทษที่วิตกกังวลนะ ‪การกลับมาที่นี่น่ะ
‪มันไม่ง่ายเลย
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ฉันไม่ชอบวิธีที่แกทำ แต่ฉันดีใจที่แกมาด้วย
‪พ่อรักแกนะ
‪แกรู้ใช่ไหม
‪- พ่อแสดงออกด้วยวิธีประหลาด ‪- ใช่
‪แต่ผมรู้ ผมรู้ครับ
‪ผมก็รักพ่อ
‪ให้ตาย ยากันยุงอยู่ที่ใคร ยุงที่นี่ชุมชะมัด
‪โอทิสฉีดเป็นคนสุดท้าย
‪นายช่วยใช้เท้างุ้มๆ ของนาย ‪เดินไปหยิบมันตรงนั้นได้ไหม
‪ก้นเทอะทะของนายเป็นอะไรไปซะล่ะ
‪ให้ตาย ก็นายนั่งอยู่ตรงนั้น
‪- เวร ‪- นายนั่งถัดจากยากันยุง
‪ฉันต้องลุกจากหิน เดินไปหยิบตรงนั้น
‪นายนี่ขี้เกียจชะมัดยาด
‪ส่วนนายก็เป็น ‪กึ๋นไก่งวงวันขอบคุณพระเจ้าที่น่าสงสาร
‪- หุบปากเลย เขาพยายามจะหลับ ‪- เราตื่น เขาก็ควรตื่น
‪ทุกครั้งเลย นายชอบให้ฉันหยิบของให้ ‪ลุกไปหยิบเองไม่ได้
‪ฉันต้องลุกขึ้นจากหินแล้วเดินไปหยิบตรงนั้น
‪ส่วนนายนั่งเฉยๆ เข้าใจไหม ‪เห็นหรือเปล่า ก้นแบนๆ ใหญ่ๆ พับผ่า
‪เฮ้ย พอล
‪อย่างนี้ไม่สวยละ
‪ไอ้มืด ลุกขึ้นมา
‪- อะไร ‪- ลุกขึ้นมา ไอ้มืด
‪ทำไมถึงไม่บอกพวกเรา
‪- เรื่องอะไร ‪- เรื่องอะไรงั้นเหรอ
‪มิน่าเขาถึงอยากเป็นคนเตรียมการทุกอย่าง
‪- เตี๊ยนให้ปืนนายมาใช่ไหม ‪- แล้วยังไง
‪เราทุกคนควรเอาปืนมาด้วย นาย...
‪- ไม่ ‪- คว้าปืนไว้
‪- ไม่เอาน่า ‪- แกมันสารเลว
‪- เร็วเข้า รุมมันเลย ‪- เวร
‪ไม่เป็นอะไรใช่ไหม
‪นายนี่มันเดินตามชายกระโปรงผู้หญิง
‪นายไม่เห็นเหรอว่าเธอเป็นคนยังไง
‪และไอ้ฝรั่งเศสคนนั้น เดส์โรชน่ะ
‪ฉันไม่รู้ว่าเดส์โรชทำงานให้ใคร
‪แต่ถ้าเตี๊ยนรับรองว่าเขาดี นั่นก็ดีพอสำหรับฉัน
‪เธอเป็นโสเภณี จำไว้
‪รู้ไหมพอล ระวังคำพูดของนายด้วย
‪ฉันรู้ว่าแม่เล้าของนายทำให้นายมีความสุข
‪แต่เธอก็ยังเป็นโสเภณี
‪ไม่! เพื่อน
‪เอามือของแกออกไปนะ ไม่งั้นฉันฆ่าแน่
‪- ฉันจะฆ่าไอ้สารเลวนั่น ‪- ใจเย็น
‪ใจเย็น พ่อเป็นอะไรเนี่ย
‪หายใจลึกๆ
‪เอาเลย เอาให้เขาไป
‪เอาให้เขาไปเลย
‪เอาไปสิ ฉันทนไม่ได้แล้ว
‪เอาไป
‪พอใจไหม
‪พวก ต้องเป็นภูเขาลูกนี้แหละ
‪ภูเขาลูกก่อนนายก็พูดแบบนั้น ‪มุมมองต่างกันสิ้นเชิง
‪ไม่ ต้องใช่ที่นี่แน่
‪พับผ่า เราหลงทาง
‪- โอทิสกับเอ็ดดี้คิดว่าตัวเองฉลาด ‪- อะไรนะ
‪พาเราเดินวนหลายรอบ ‪เราจะได้ยอมแพ้แล้วกลับบ้าน
‪นายกลับมาเอาทั้งหมดเป็นของตัวเองใช่ไหมล่ะ
‪งั้นทำไมฉันต้องตามนายมาที่นี่ด้วย
‪เพราะนายไม่มีปัญญาจ่ายตั๋วเครื่องบิน ‪ค่าอุปกรณ์ ค่าโรงแรม
‪นายต้องใช้นายธนาคารจอมละโมบตรงนั้น
‪หุบปากเลย
‪นายกับเตี๊ยนมีแผนบางอย่าง
‪ฉันขอบอกอะไรบางอย่างนะ โอทิส ทุกคน
‪ฉันไม่ต้องการเรื่องบ้าๆ เข้าใจไหม ‪ฉันมาที่นี่เพื่อนอร์ม
‪ฉันไม่ได้มาเพื่อเรื่องไร้สาระ
‪ไอ้ขี้ยาหักหลัง ไม่เอา ไม่เอาโว้ย
‪แกจะไปไหน
‪ผมจะไปธนาคารและฝากเงินหน่อย
‪- ไปเถอะ ไปทำธุระของแก ‪- ขอฉันดูจีพีเอสซิ
‪นี่ไม่สมเหตุสมผลเลย
‪เวร ไม่เอาน่า
‪เฮ้ยๆๆ!
‪- พ่อครับ ทุกคนครับ ‪- อะไร
‪ผมว่าผมเจออะไรเข้าแล้ว
‪- ทอง! ทอง! ‪- เวร
‪- เร็วเข้า เอาพลั่วมา
‪ผมว่าผมเจอทองแล้ว ‪ทอง! พ่อ! พ่อ ผมเจอทองแล้ว
‪- หวังว่าเขาจะเจอจริงๆ ‪- ทอง!
‪- ทองจริงๆ ‪- แกอยู่ไหน
‪เดินระวังนะ
‪ให้ตาย เอาพลั่วมา
‪เอาพลั่วมา พลั่ว ผมเจอแล้ว เจอมันแล้ว
‪- ตรงนั้นเดินระวังนะ ‪- ได้
‪แม่เจ้าโว้ย
‪- นั่นใช่ไหม ‪- ใช่แล้ว
‪แม่เจ้า...
‪พับผ่าสิ ให้ตาย
‪- ขอฉันดูหน่อย ‪- ใช่ นี่แหละ
‪ให้ตายสิ
‪ตรวจแผนที่สิ กางแผนที่ ดูแผนที่
‪เราอยู่ในพิกัดที่ถูกต้อง
‪- ใช่ๆ ‪- นี่ทุกคน
‪พื้นดินศักดิ์สิทธิ์ หมู่บลัด พื้นดินศักดิ์สิทธิ์
‪ใช่ ที่นี่แหละ ใช่ไหม นั่นแหละ
‪ใช่ นั่นแหละ
‪- พระเจ้า ‪- ใช่ นั่นแหละ
‪- ขอบคุณพระเจ้า ‪- ใช่ นั่นแหละ
‪ใช่แล้ว นี่แหละๆ นี่แหละ หมู่บลัด
‪ขอถ่ายรูปหน่อย
‪ไม่! ห้ามมีหลักฐาน เพื่อน ห้ามมีหลักฐาน
‪- วางกล้องลง ‪- โทษที
‪ถือไว้สิ
‪เร็วเข้า
‪โอ้ ใช่แล้ว เอาเลย เพื่อน
‪- เร็วเข้าสิ มาเลย ‪- เร็วเข้า เอาเลย
‪พวกเราๆ ฉันเจออะไรบางอย่าง ‪เจอบางอย่างตรงนี้ ตรงนี้เลย
‪เครื่องมันเจอบางอย่างตรงนั้น
‪- ตรงนี้เหรอ ‪- ใช่
‪ได้
‪- ใช่ มีบางอย่าง ‪- ขุดถึงยัง เวร
‪ตรงนั้นแหละ
‪นี่คือจุดที่ฝังใช่ไหม ตรงนี้นะ
‪- เดี๋ยว ฉันเห็นบางอย่างแล้ว ‪- ระวังนิ้ว
‪- โอทิส มันอยู่นี่ ‪- ระวังมือ เราจะขุดมันออกมา
‪ระวังมือกันด้วย
‪- ลุยเลย นั่นฝา ‪- ผมเจอหูจับ
‪- เวร ‪- อะไร มันหลุดเหรอ
‪- หูจับหัก ‪- เวร มันขึ้นสนิม
‪อย่าเอาดินกลบตรงที่ฉันขุดขึ้นมาสิ
‪- หลีกไป อย่าเกะกะ ‪- ไม่เป็นไร
‪นี่ เรายกมันเลยเถอะ ยกเลย ดูเหมือน...
‪ใช่ พร้อมไหม ยกขึ้นมา
‪- เวร ‪- เดี๋ยว อยู่ไหนล่ะ มันอยู่ไหน
‪- เร็วเข้า ‪- ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย
‪ให้ฉันเอียงมัน
‪ทองบ้าอะไร
‪เราเป็นพวกโง่หาทอง ทุกคนเลย
‪- เราเป็นพวกโง่หาทอง ‪- ไม่ ต้องอยู่ที่นี่แหละ
‪นี่ทุกคน ฉันเจออีกที่แล้ว เจอบางอย่างตรงนี้
‪ตรงไหน
‪- ตรงนี้ ‪- ฉันขุดเอง
‪- ตรงนั้น ‪- ฉันขุดเอง
‪- นายทำได้นะ ‪- ได้
‪เอาละ ลงมือ
‪- ฉันเจออีกที่ ‪- ฉันเอง
‪- ฉันเจออีกที่ตรงนี้ ‪- ฉันเอง
‪- ตรงนั้น ‪- ได้
‪- ไหวนะ ‪- ไหว
‪- เจออีก ‪- เวร
‪ฉันเจอทุกที่เลย
‪- เอาละ เร็วเข้า ‪- ตรงนั้น
‪- ฉันเจอมันทุกที่เลย ‪- เวร
‪เอาละ ใส่กระเป๋านายไป เอาใส่กระเป๋า
‪- เอาละ ตรงนี้ฉันเจอสามแท่ง ‪- ตรงนี้ฉันเจอหนึ่งแท่ง
‪ขุดต่อไปๆ
‪ฉันเจอทั่วภูเขาเลย ทั่วภูเขา
‪มา แปะมือกันหน่อย
‪เอาเลย ลูก
‪เฮ้ย ฉันเจออีกตรงนี้ เจออีกตรงนี้
‪มันคงจะร่วงมาตามแนวดินที่ถล่ม
‪นี่ ฉันมีอะไรจะบอกพวกนาย
‪- อะไร ‪- อะไร
‪แม่เจ้าโว้ย โคตรพ่อทองคำ!
‪- โคตรพ่อทองคำ! แม่เจ้าโว้ย ‪- มาตรงนี้เลย
‪เริ่มลงมือขุดซะ พี่มืดตื๋อ
‪ไอ้บ้าเอ๊ย ฉันไม่ขุดหาทองโว้ย ‪ฉันเป็นคนหาทอง
‪- ไอ้บ้า ‪- ไอ้โง่
‪- ระวังนิ้ว ‪- เร็วเข้า ขุดต่อไป
‪แท่งละ 45,000 รวมทั้งหมด 17 ล้าน
‪ใช่แล้ว
‪แต่ฉันจะไม่ไปจากที่นี่โดยไม่มีนอร์แมน
‪คิดว่านอร์แมนสนเหรอว่า ‪นายเจอซากกระดูกเขาหรือเปล่า
‪จำที่นอร์แมนพูดไว้สิ ‪"ทองนั่นควรไปสู่คนของเรา"
‪นายพยายามจะพูดอะไร
‪ทองนั่นควรไปใช้เพื่อการปลดปล่อยคนผิวดำ
‪ใช่ ปลดปล่อยเราไง เราควรทำเพื่อตัวเอง
‪ฉันกำลังพูดถึงเงินชดเชยให้คนผิวดำ
‪ฉันได้ของฉันแล้ว
‪แล้วคนของเราล่ะ
‪คนของเราทำไม
‪นายจะทำอะไรกับส่วนแบ่งของนายก็เชิญ ‪ส่วนพวกเราจะเลือกทางของตัวเอง
‪- นั่นคือสิ่งที่นอร์แมนพูดไว้นะ ‪- เห็นไหมๆ โอทิสเข้าใจ
‪นอร์แมนอยากให้ใช้ทองนั้นไปทำประโยชน์
‪ใช่ นายพูดง่ายนี่ เอ็ดดี้ ‪นายรวย เงินไม่มีความหมายกับนาย
‪- ฉันไม่ได้รวย ‪- เชื่อก็บ้า ช่างเหอะ
‪- ฉันไม่รวย ‪- โอเค
‪- ฉันหมดตัวแล้ว เพื่อน ‪- นายหมดตัวได้ยังไง เอ็ดดี้
‪- ฉันสูญเงินไปหมด ‪- เขาโกหก
‪ก็อยากจะโกหกหรอก
‪เล่ามา
‪เร็วเข้าสิ เล่ามาเหอะ
‪บรรดาเมียเก่า ลงทุนพลาด ภาษีย้อนหลัง
‪ใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย ติดเหล้า โง่
‪- บอกมาเลย ฉันใช้เงินกับมันมาหมด ‪- แต่นายจ่ายค่าของทั้งหมดนี้
‪ใช่ๆ ฉันจ่ายทั้งหมดนี้ด้วยบัตรเครดิต ‪ที่ใช้เกินวงเงินแล้ว
‪แล้วศูนย์ขายรถพวกนั้นที่มีชื่อนายล่ะ
‪ฉันไม่ได้เป็นเจ้าของ
‪ชื่อฉันยังดีในวงธุรกิจทุกอย่าง
‪และพวกตัวแทนเลือกที่จะใช้
‪แต่พวกเขาจะเลิกใช้ทันทีที่ไม่ได้ผล
‪พูดจริงๆ นะ ฉันหมดเนื้อหมดตัว
‪ไม่เหลืออะไรเลย และนั่นคือความจริง
‪พับผ่าสิ
‪เสียใจด้วยเพื่อน
‪เราไปหานอร์มได้หรือยัง
‪สตอร์มิน นอร์มรออยู่
‪ให้ตายสิ
‪แย่ชะมัดเลยนะ
‪เฮ้ย หมู่บลัด ฉันเจอบางอย่าง ‪ตรงนี้ฉันเจอ... เจออะไรเพียบเลย
‪- เจออะไรเพียบเลย ตรงนี้ ‪- แน่ใจนะ
‪แน่ใจๆ เต็มไปหมดเลย ในนี้ พื้นที่ทั้งหมดนี้
‪เพียบเลยล่ะ ตรงนี้เลย ตรงนี้
‪ตรงนี้เลย ตรงนั้น
‪คุณพระช่วย
‪นั่นมัน...
‪เวร
‪นอร์มแน่ๆ
‪โธ่ เพื่อน
‪ใช่นอร์มไหม
‪- ใช่ นี่นอร์ม ‪- เวร
‪เอาละ
‪แม่เจ้า เร็วเข้า
‪เวร
‪หวัดดี นอร์ม
‪เรามากันครบ
‪โอทิส เมลวิน เอ็ดดี้
‪ลูกชายฉันก็มา เดวิด ตรงนี้
‪เราใช้เวลานานกว่าที่คิดไว้ แต่...
‪เรากลับมาอย่างที่เราสัญญา
‪แต่ครั้งนี้เมื่อเราขึ้นเครื่องบินลำนั้น ‪เครื่องบินกลับบ้าน
‪กลับไปสู่โลกนั้น
‪นายจะมากับเราด้วย นายจะมากับเราด้วย
‪พ่อกับแม่นายตายแล้ว นายคงรู้เรื่องนั้นแล้ว
‪แต่พี่น้องนาย เจเน็ตกับคิมม์ จะรอเรา
‪เมื่อเราไปถึงนะ
‪นายกำลังจะกลับบ้าน บลัด
‪มาเถอะ
‪พระเจ้าอันศักดิ์สิทธิ์ที่เคารพ
‪เรามาชุมนุมกันที่บัลลังก์เมตตา ‪อันยิ่งใหญ่ของพระองค์
‪เพื่อขอบคุณสำหรับวันนี้
‪และขอบคุณสำหรับการกลับมารวมกัน ‪ของครอบครัว มิตรภาพ
‪และความเป็นพี่น้อง
‪ยังคงภาวนาต่อพระองค์ ‪ขอให้ทรงคุ้มครองเราในการเดินทาง
‪และเยียวยาหัวใจ
‪เราขอภาวนาในนามที่ชอบธรรม ‪และศักดิ์สิทธิ์ของพระบุตร
‪- เอเมน ‪- เอเมน
‪ให้ตาย นั่นเสียงอะไรน่ะ
‪จักจั่น
‪- จักจั่นเหรอครับ ‪- ใช่
‪จักจั่นบ้านเราไม่ใช่เสียงแบบนี้
‪เราไม่ได้อยู่บ้าน
‪- พ่อไหวหรือเปล่า ‪- ไหวๆ
‪นี่ลูก เอากระเป๋าลงให้พ่อหน่อย
‪- เอาละ ‪- ผมจับไว้แล้ว
‪- ปล่อยให้มันหล่น ‪- ปล่อยไป
‪ส่งน้ำมาให้หน่อยสิ
‪น้ำครับ
‪- พระเจ้าทรงโปรด ‪- เยี่ยม
‪นี่ ผมแบกได้อีก 14-15 กิโลกรัม
‪- ใช่ ‪- ก็จะดีมากเลย
‪ลูกชายฉันช่วยแบก ‪ลูกชายก็ต้องได้ส่วนแบ่งเท่าๆ กัน
‪- ไม่เป็นไร พ่อ ไม่เป็นไร ‪- ไม่ได้สิ
‪นายกลายเป็นไอ้สารเลวแก่ๆ บ้าบอ และอ่อนล้า
‪ระดับสูงชั้นหนึ่งที่มีตรารับรองตั้งแต่เมื่อไหร่
‪เออ ไม่สนโว้ย
‪เมื่อชีวิตนายโดนเอาเปรียบมากเท่าฉัน
‪นายจะเรียนรู้ที่จะมองให้ออก ‪ว่าใครชั่วใครโกงได้หมด
‪นายต้องการเท่าไหร่
‪นี่พอไหม เอาเพิ่มอีกไหม
‪ให้ตาย เอาไปให้พ้นหน้าฉัน
‪นายจำได้หรือเปล่า
‪นายจำได้ไหมว่านอร์มพูดเรื่องเงินว่ายังไง
‪จำไม่ได้
‪ไม่ๆ ฉันเอือมระอา
‪ที่พยายามทำให้พวกนายรักกัน
‪เอาเลย นายอยากจะทะเลาะกัน ‪ก็เอาเลย เอาสิ
‪ฉันนึกว่า...
‪ฉันหวังไว้ว่าเราจะเป็นหมู่บลัดได้อีกครั้ง
‪แต่ไม่เลย มันจะไม่มีวันเกิดขึ้นอีกเพราะทองนี่
‪ยอมแลกความเป็นพี่น้องเพื่อทองนี่ ‪ถูกไหม พอล
‪ไอ้บ้านั่นเดินเท้างุ้มถอยหลังว่ะ
‪"เอ็ดดี้ นายดำอย่างกับอีกา ‪ไม่ได้ขาวดุจหิมะ
‪และถ้าไม่รู้ตัว
‪ถ้านายไม่มีเงิน งั้นนายก็ไม่เข้าใจ
‪และนั่นเป็นความจริง"
‪แม่ฉันบอกไว้ว่า
‪เงินคือต้นเหตุของ...
‪ฉิบหาย
‪- โอ้ พระเจ้า ‪- อะไรกันวะ
‪เอ็ดดี้
‪- ฉิบหาย ‪- รอเดี๋ยว อะไร
‪- โอทิส อย่าขยับ นี่เขตทุ่นระเบิด ‪- เอ็ดดี้
‪นี่เขตทุ่นระเบิด
‪อย่าขยับ โอทิส
‪ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
‪ฉันอยู่นี่แล้ว ฉันอยู่นี่
‪- ฉันอยู่นี่ ‪- หมู่บลัด
‪ให้ตาย
‪- ให้ตาย ‪- อะไร
‪ตายแล้ว พ่อครับ พ่อ ‪ผมว่าผมเหยียบอะไรบางอย่าง
‪- อยู่กับที่นะ ‪- ฉิบหายแล้ว
‪เดวิด อย่าขยับนะ อย่าขยับ
‪- เดวิด ‪- เฮ้ย
‪- ทุกคนหยุดนะ ‪- มีใครเป็นอะไรไหม
‪เฮ้ย
‪พ่อ อย่าๆ วางปืนลง พวกเขาช่วยได้
‪- เราแค่กำลังเดินกลับค่าย ‪- เขาเหยียบโดนอะไรบางอย่าง
‪- ใช่ระเบิดแรงอัดหรือเปล่า ‪- ถ้าใช่ เขาคงตายไปแล้ว
‪อาจจะไม่ระเบิดก็ได้ หรืออาจจะระเบิด
‪เราช่วยคุณได้ ดูสิ ดู เขาช่วยได้
‪ก็ได้ เข้ามาสิ
‪และเดวิด อย่าขยับนะ
‪เราจะช่วยลูกชายฉันยังไง
‪เขาทำได้เพียงยกเท้าขึ้น ‪และภาวนาต่อพระเจ้าให้มันไม่ระเบิด
‪ต้องมีอย่างอื่นที่เราทำได้สิ
‪ฉันไม่รู้วิธีอื่นแล้ว
‪ฉิบหายแล้ว ฉิบหาย
‪เจโทร โบดีน
‪- อะไรนะ ‪- ใคร
‪จำเด็กบ้านนอกจากโอคลาโฮมาได้ไหม
‪เขาเหยียบโดนระเบิด ‪ที่ทำให้ขาขาดได้ จำได้ไหม
‪- จำได้สิ ‪- จำได้ๆ
‪เอาละ เราจะดึงลูกชายฉัน
‪เหมือนที่เราดึงเด็กบ้านนอกคนนั้น เข้าใจไหม
‪อือ ได้ผลแน่ๆ
‪ส่งเชือกนั่นมาสิ
‪เดินไปทางไหน ให้ฉันเดินทางไหน
‪ตรงมาหาผม ผมเช็กแล้ว ไม่มีอะไร
‪ช่วยทำเพื่อเราทั้งคู่นะ ‪อย่าถ่ายน้ำหนัก เข้าใจไหม
‪อยู่กับที่ไว้
‪เดวิด รับเชือกนี้ไปนะ
‪พันเชือกรอบตัวสองรอบ
‪รับไป พันตัวสองรอบ
‪พันเลย แบบนั้น แบบนั้นแหละ
‪สูงเท่าที่จะสูงได้นะ ‪สูงเท่าที่จะสูงได้ ใช่
‪เดวิด มองหน้าพ่อ แกเรียนมหาวิทยาลัยอะไร
‪- เดอะเฮาส์ ‪- เดอะเฮาส์
‪ใครเคยเรียนที่เดอะเฮาส์
‪- ตอบสิ ‪- เอ็ดวิน โมเสส รุ่น 1978
‪- ว่ามา เขาเคยทำอะไร ‪- ได้เหรียญทองโอลิมปิกสองเหรียญ
‪- ใช่ ‪- วิ่งข้ามรั้ว 400 เมตร
‪เขาก้าวแค่ 13 ก้าวระหว่างรั้ว ‪ส่วนคนอื่นต้องก้าว 15 ก้าว
‪เดวิด ผู้ชายคนนั้นบินได้
‪แกจะต้องทำยังไง
‪- แกจะต้องทำยังไง เดวิด ‪- บิน
‪- เหมือนใคร ‪- บินเหมือนโมเสส
‪ฉันต้องการให้ทุกคนจับเชือกนี้
‪ถอยไป โอทิส ถอยไปอีก
‪- ถอยไปอีก เพื่อน นายด้วย เมล ‪- ถอยไปอีก
‪ได้
‪- เอ้า รับไป ‪- ดีแล้ว นายเบิ้ม
‪- อย่างนั้นละ นายเบิ้ม ตรงนั้นเลย ‪- เออ
‪เวร เวร
‪- อย่าให้หย่อน ‪- ดึงให้ตึง
‪ทีนี้ก็ ทุกคน...
‪ยื่นแขนให้สุดและจับเชือกให้มั่น
‪- พร้อมไหม ‪- พร้อม
‪พร้อมครับ
‪พอนับสาม ดึงเชือกให้สุดแรงเลยนะ
‪ได้เลย
‪เข้าใจไหม
‪- เราเข้าใจ บลัด ‪- เข้าใจ
‪เอาละ
‪หนึ่ง...
‪สอง...
‪สาม
‪มานี่มา
‪พระเจ้าปรานี
‪โอเค
‪เอาละ ทีนี้...
‪ทำอะไรวะ
‪คุกเข่าลง ถ้านาย... คุกเข่าลงซะ
‪- พ่อ ‪- วางปืนนั่นลงเดี๋ยวนี้
‪พวกเขารู้ความลับของเรา เมลวิน
‪โอเคๆ ใจเย็นๆ ก่อนนะ
‪ไม่ว่าพวกคุณทำอะไรกันอยู่ ‪เราไม่รู้ไม่เห็น เราจะไปอย่างเงียบๆ
‪โอทิส เสียงระเบิดพวกนั้นดังไปไกล
‪ตอนนี้กำลังมีคนมาที่นี่
‪- เราต้องเอาทองออกไปจากที่นี่ ‪- ถามจริง
‪- เราต้องหาคนมาช่วยเอ็ดดี้ ‪- ฟังนะ
‪สถานทูตอเมริกัน หรือใครสักคน
‪- เราบอกอะไรใครไม่ได้ ‪- ใจเย็นๆ ก่อน เพื่อน
‪เราต้องฝังเอ็ดดี้
‪นายหูหนวกหรือไง ‪หูหนวกหรือไง หูหนวกเหรอ
‪เราต้องไปจากที่นี่ โอทิส
‪- ฉันจะไม่ปล่อยเอ็ดดี้ไว้แบบนั้น ‪- ฉันช่วยคุณได้นะ
‪เธอช่วยได้งั้นเหรอ โอเค
‪เธอทำให้คนตายฟื้นได้ไหม
‪- เอาเชือกมา มัดพวกเขา ‪- ผมไม่ทำ
‪เราคุยเรื่องนี้กันก่อนเถอะ
‪โอทิส นายไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่ง ตอนนี้ฉันคุม
‪พ่อครับ พ่อ
‪ไม่ต้องเรียกพ่อๆ ไม่ต้องเรียก
‪ให้ตาย ฉันเคยฆ่าคนที่ดีกว่านายมาแล้ว
‪และฉันจะไม่ลังเลที่จะยิงนายเดี๋ยวนี้
‪เดวิด มัดพวกเขา
‪อยากได้ส่วนแบ่งไหม มัดพวกเขาซะ
‪ถ้ายังอยากเป็นลูกชายฉันละก็
‪ทำซะ ทำซะ
‪มานี่มา พ่อหนุ่ม มานี่
‪- เอาละ ‪- ส่งมือมา
‪คุณหลอกฉัน
‪มีอะไรจะพูด พูดกับฉัน ไม่ใช่พูดกับลูกชายฉัน
‪จะบอกอะไรให้รู้ไว้นะ
‪ฉันเป็นคนคุม
‪ลาก่อน บลัด
‪ขอให้ไปสู่สุคติ
‪เอเมน
‪- เอเมน ‪- เอเมน
‪เราควรยกส่วนแบ่งของเอ็ดดี้ให้ครอบครัวเขา
‪เป็นสิ่งที่ควรทำ
‪แล้วเดวิดล่ะ
‪นั่นลูกชายฉัน เขาควรได้ส่วนแบ่งเท่าๆ กัน
‪ตกลงไหม
‪- ตกลง ‪- ตกลง ก็ได้
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันเคย ‪อิจฉานาย ตอนอยู่ที่บาร์นั่น
‪ใช่ นายดูมั่นใจในตัวเองเหลือเกิน
‪น่าจะรู้ว่านายก็แค่ไอ้ขี้ขลาด
‪เฮดี้ เธอไม่น่าจะยังชอบหมอนี่นะ ‪ดูเขาสิ พ่อเขาจะฆ่าเราแน่
‪เซปโป หุบปาก
‪ฉันกลัวพ่อคุณมากกว่าเขตทุ่นระเบิด
‪ข้างบนนั้นน่ะ หุบปากซะ
‪- ใช่ ตรงนี้ ‪- ตรงนี้เหรอ
‪ใช้เวลาประมาณหนึ่งวัน แล้วเราจะถึง...
‪ระวังยาออกซีคอนตินนี้ให้ดี มันทำให้ติดได้
‪- พูดถึงไหนนะ ‪- แล้วตรงนี้ล่ะ
‪แต่ฉันว่าวินห์น่าจะ...
‪ไม่เอาวินห์แล้ว เขารวมหัวกับพวกเวียดกง
‪ถูกไหม คนทรยศ
‪ถ้าป่านนี้นายยังไม่เชื่อใจฉันล่ะก็
‪ยิงฉันก็ได้... เมื่อนายฆ่าพวกเขา
‪นั่นอะไรน่ะ
‪กล้องส่องกลางคืนไง กล้องส่องกลางคืน ‪ไหนดูสิว่ามีอะไร
‪ฉันต้องปัสสาวะ
‪- เธอต้องฉี่ ‪- เออ ได้ยินเธอแล้ว ไม่ได้หูหนวก
‪ใช่ ฉันรู้ว่าเชลยไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง
‪แต่น่าจะปล่อยเธอไปฉี่
‪คุณแก้มัดที่มือฉันทีได้ไหม ขอร้อง
‪คนปวดฉี่ก็ต้องฉี่ละนะ
‪เร็วๆ ล่ะ
‪ไปกัน
‪- ไปที่ต้นไม้ ‪- รู้แล้วๆ
‪เดวิด คุณไม่อยากให้ครั้งแรก ‪ที่ฉันรูดซิปและถอดกางเกง
‪อยู่ภายใต้สถานการณ์ที่ดีกว่านี้เหรอ
‪คืนก่อนที่คุณจีบฉัน ‪เพราะคุณกำลังหาคนที่จะยอมนอนด้วยง่ายๆ
‪หรือเพราะคุณสนใจฉันจริงๆ
‪ที่จริงแล้วผมสนใจ
‪ใช่ คุณทิ้งครอบครัวที่ร่ำรวยมา ‪เพื่อทำความดี ช่วยเหลือคนและเด็กๆ
‪และคุณก็มีเสน่ห์ด้วย บอกตามตรง
‪งั้นก็ปล่อยฉันไปสิ
‪ให้ฉันล่วงหน้าไปก่อนสิบนาที ‪ฉันขอแค่นั้น ได้โปรด
‪ฉันไม่อยากขัดจังหวะเวลาจู๋จี๋นะ ‪ว่าแต่ยัยนี่น่ารักดี
‪เมล พายัยนี่กลับไปที่ต้นไม้
‪เชื่อฟังพ่อนายดีกว่านะ
‪คุณมันไม่ได้เรื่อง ขอบอกให้รู้ไว้ ‪ฉันแค่พยายามจะหลบหนี
‪ถึงเอาทองทั้งโลกมาให้ ฉันก็จะไม่นอนกับคุณ
‪ปล่อยฉัน
‪ก็ได้ เข้าใจแล้ว
‪ฉันนึกแล้วเชียว นึกแล้วเชียว
‪เมล เช็กสิว่าเชือกผูกไว้แน่น
‪- ได้ ‪- นี่ พ่อ
‪โอเคๆ
‪- พับผ่าสิ ‪- แย่งปืนมา
‪- พับผ่า ‪- ได้ปืนมาแล้ว
‪ลากเขาไปตรงนั้น
‪- เซปโปหนีไปแล้ว ส่งปืนมา ‪- เอาตัวเขามา
‪ฉันจะแพ่นกบาลนายให้แยก
‪ว่าแล้วเชียว ว่าแล้ว
‪ไอ้ขี้ยาหักหลังอีกแล้ว
‪เดวิด ไม่เห็นเหรอโอทิสทำอะไร
‪แกกำลังเข้าแผนเขาพอดี
‪แม่ที่รักของแกจะอายที่แกเป็นลูก
‪ใช่ แกไม่ใช่ลูกชายฉันแล้ว
‪แกไม่มีตัวตนสำหรับฉันแล้ว ได้ยินไหม
‪- เอาเชือกมา ‪- ตายไปแล้ว ฝังไปแล้ว
‪- เอาเชือกมา ‪- แกมันโคตรขี้ขลาด
‪- โคตรน่าขายหน้า ‪- เอาเชือกมา เดวิด
‪อย่าไปเอาอะไรทั้งนั้น แกหยุดอยู่ตรงนั้นแหละ
‪แกหยุดอยู่ตรงนั้นแหละ
‪พวกคุณเดินทางมาลำบากไม่น้อย
‪- มา ให้ผมช่วย ‪- ไม่ต้อง
‪ฉันไหว ขอบคุณๆ ฉันไหว
‪ไง
‪- เอากระเป๋าออกทีสิ ‪- เอ็ดดี้อยู่ไหนล่ะ
‪ข้อเท้าหัก ‪เราทิ้งเขาไว้พร้อมกับอาหารและน้ำ
‪เขายืนกราน
‪หมอนั่นดื้อรั้นมาก
‪- ฟังดูอาการหนัก ‪- ใช่
‪ผมก็ว่าแล้วว่าคุณไม่น่าไปกันเอง
‪ผมมีเพื่อนเป็นเจ้าหน้าที่ ‪เดี๋ยวให้เขาส่งคนไปช่วย
‪คุณอยากได้เงินมากกว่าที่คุณหามาทั้งชีวิตไหม
‪เอ็ดดี้ไม่ได้ข้อเท้าหักใช่ไหม
‪ใช่ ช่วยฉันหน่อย
‪คุณฆ่าเขาเหรอ
‪โอ๊ย เปล่า
‪เขตทุ่นระเบิด
‪โอทิส หุ้นส่วนนายมานั่นแล้ว
‪ไม่ใช่หุ้นส่วนของฉัน
‪เฮดี้
‪- เฮดี้ ‪- เซปโป
‪เซปโป เซปโป
‪เราต้องการทองของเรา ส่งมา
‪เขาพูดว่าคุณมีทองของเขา
‪ลืมไปได้เลย
‪- เอาทองมาแลกกับเพื่อนของแก ‪- เขาไม่ใช่เพื่อนเรา
‪- อะไรนะ ‪- ได้ยินแล้วนี่
‪เฮดี้ ให้ตายสิ ช่วยฉันที
‪เดวิด คุณต้องช่วยเขานะ
‪โอทิส ขอร้องละ
‪เราต้องการเขาเป็นๆ
‪- บ้าเอ๊ย ‪- บ้าเอ๊ย
‪เราแบ่งกันได้
‪มีมากพอสำหรับทุกคน
‪แกอยากจะแบ่ง
‪สิ่งที่เป็นของเราอยู่แล้วเหรอ
‪เขาพูดว่าอะไร
‪ฉันชอบนาย
‪อเมริกันผิวดำ เราแบ่งกัน
‪- นี่ของนาย ที่เหลือของเรา ‪- เฮ้ย
‪ฟังนะ เราเป็นคนอเมริกัน
‪ถ้านายฆ่าเราหรือทำร้ายเขา ‪นายเจอปัญหาใหญ่ระหว่างชาติแน่
‪เราจะไม่ฆ่าใคร... ตอนนี้
‪ได้ยินเขาพูดแล้วนี่
‪ไม่มีใครได้อะไรทั้งนั้น ไม่ได้อะไรเลย
‪อเมริกันผิวดำ ทองนี่เป็นของคนเวียดนาม
‪เราเอาของที่เป็นของเรา
‪นี่ ไอ้หนู แกจะไม่เอาของของเราไป
‪ดูทองคำแท่งตรงนั้นสิ ‪เขียนไว้ว่า ยูเอสเอ เพื่อน
‪แก ยูเอสเอใช่ไหม
‪ใช่แล้ว
‪- มันเขียนยูเอสเอ แต่ฉันไม่เชื่อ ‪- เชื่อเถอะว่ะ
‪แกเป็นใครวะ
‪- เราเหรอ ‪- แกนั่นแหละ
‪เจ้าหน้าที่เวียดนาม
‪งั้นเหรอ ไหนล่ะตราเจ้าหน้าที่
‪เราไม่ต้องมีตราเจ้าหน้าที่
‪รู้จักแคลลีย์ไหม พี่ชาย
‪รู้ และก่อนอื่นเลย นายไม่ใช่น้องชายฉัน
‪และฉันรู้จักแคลิฟอร์เนีย ใช่
‪ไอ้ซื่อบื้อ
‪ไม่ใช่รัฐเว้ย
‪ร้อยตรีวิลเลียม แคลลีย์ ‪เคยได้ยินชื่อหมีลายไหม
‪ฉันรู้เรื่องทั้งหมดที่หมีลาย
‪และนาย ทหารจีไอฆาตกร
‪ฆาตกรเด็กและทารกที่บริสุทธิ์
‪มีความโหดร้ายทั้งสองฝ่าย
‪ทำไมนายไม่กลับบ้านไปเคี้ยวตะเกียบซะ
‪- ใจเย็น ‪- ไม่ๆ ช่างเขา
‪"ทำให้อเมริกายิ่งใหญ่อีกครั้ง" ‪ฉันจะแสดงให้ดู
‪- ฉิบหาย ‪- ไซม่อน
‪เชวี่ เชวี่!
‪ไซม่อน!
‪เร็วเข้าๆ
‪เชวี่
‪นอร์มอยู่ไหน
‪เขาตายแล้ว ตายขณะปฏิบัติหน้าที่
‪เคลื่อนพล! ไปกัน
‪- นายไปก่อน ไปก่อน ‪- เคลื่อนพล!
‪ไปก่อนเลย ฉันจัดการได้
‪โอเค เอาละ โอเค
‪- เมล ‪- ว่าไง
‪- เอาชุดปฐมพยาบาลมา ‪- ได้
‪กับโทรศัพท์สัญญาณดาวเทียม
‪เขาตายแล้ว
‪- เอาละ พลิกตัว ‪- โอทิส
‪พลิก... ฉันรู้ พลิกตัวไป พลิกตัว ‪กระสุนทะลุผ่านออกไป
‪- กดนี่ไว้ กดลงไป ‪- เซปโป
‪ฉันรู้ ไอ้หนู ฉันรู้ ‪อย่างนั้นแหละ เอาละ
‪กดไว้นะ
‪หายใจเข้า หายใจเข้าไป ทำไปเรื่อยๆ
‪ทำต่อไป เอาละ กดนี่ไว้ กดไว้นะ
‪ดีมากๆ กดไว้นะ กดไว้
‪กดไว้ กดให้แน่น เอาละ ฉันรู้ๆ
‪ฉันรู้ เร็วเข้า เอาละ นายทำได้
‪ขยับมือไป ฉันรู้ ‪อย่างนั้นแหละ ให้ตาย มันต้องให้แน่น
‪กระสุนไม่ฝังใน
‪- อย่างนั้นแหละ ‪- เฮ้ย
‪- เอาละ รอเดี๋ยว ‪- ตั้งสติหน่อย ตั้งสติ
‪เอาละๆ รอเดี๋ยว ไม่เป็นไรนะ
‪เขาเป็นยังไงบ้าง
‪- นายจะไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ‪- เขาเป็นยังไงบ้าง
‪แผลไม่ร้ายแรงอะไรเลย
‪- อย่าทำพลาดนะ ‪- เร็วเข้าสิ เร็วเข้า
‪เป็นลูกผู้ชายหน่อย
‪- เอาละๆ ‪- โอเค ฟังนะ...
‪อย่างแรกที่ไอ้เหงียนนั่นจะทำเมื่อกลับเข้าเมือง
‪มันจะเกณฑ์คนทั้งหมดที่หาได้ ฟังนะ
‪นายจะโทรหาใคร
‪โทรหาเตี๊ยน เธอช่วยเราออกไปจากที่นี่ได้
‪- จะทำแบบนั้นทำไมวะ ‪- อะไรกัน...
‪- ฉันน่าจะยิงนายซะเพราะนายมันบ้า ‪- เอาเลย
‪กล้าก็ลงมือเลย บลัด
‪อย่าท้าฉันนะเว้ย
‪พวกนายเป็นอะไรวะ
‪พี่ชาย
‪เราเหลือน้ำมันไม่มาก
‪อาจจะแค่พอไปถึงซากวิหาร
‪- สามสี่กิโลเมตรจากที่นี่ ‪- จะมีประโยชน์อะไร
‪ถ้าคุณเลือกที่จะสู้คนพวกนี้ ‪คุณต้องมีการตั้งรับบ้าง
‪โอทิส ลองคิดดูนะ ‪เตี๊ยนเป็นพวกเดียวกับเวียดกง
‪โอทิส พวกเขาถึงได้รู้เรื่องทอง
‪ถึงได้เกิดแผนลวงซุ่มโจมตีทั้งหมดนี้ ‪ใช่ไหมเมล
‪นายรู้จักเตี๊ยนไหม
‪ไม่ ผมไม่รู้จัก
‪และนายหวังให้เขาพูดความจริง
‪โอเค ฟังนะ ฟังนี่นะเพื่อน โอเค
‪เราจะเดินตัดป่าไปที่แม่น้ำ
‪ไปที่หมู่บ้านฮองงือ ตรงนั้น ฮองงือ
‪รอจนค่ำ เราจะขโมยเรือ
‪แล้วเลียบผ่านหมู่บ้านเตินเจิว
‪- นี่ ทุกคน ไม่ ‪- เตินเจิว
‪เราไปที่นั่นไม่ได้ ‪นั่นห่างจากที่นี่ 32 กิโลเมตร
‪แล้วไง กลัวที่จะต้อง ‪ออกแรงหน่อยหรือไง ไอ้อ้วน
‪ขาของเดวิดรับไม่ไหวแน่
‪เดวิดไม่ใช่ปัญหาของฉันอีกต่อไป
‪เฮ้ย เดวิดเป็นลูกชายนายนะ
‪ลูกชายฉัน...
‪หักหลังฉัน
‪นายจะไปกับเราหรือเปล่า
‪ส่วนแบ่งของฉันก็เป็นของฉัน นายจะทำอะไร ‪กับส่วนแบ่งของเขาก็ตามใจ เข้าใจไหม
‪ฟังนะ ไอ้บ้า
‪- นอร์แมนคงไม่อยากให้เราแยกกัน ‪- ใช่แล้ว เขาไม่อยาก
‪และนั่นเป็นปัญหาของฉัน ‪นั่นเป็นปัญหาของฉัน โอทิส
‪สตอร์มิน นอร์มไม่อยู่แล้ว นายเข้าใจไหม
‪ปัญหาของฉัน
‪ไปละ
‪"พระเจ้าคือผู้นำทาง ลูกไม่ต้องการสิ่งใด
‪พระองค์โปรดให้ลูกนอนในทุ่งหญ้าเขียวขจี
‪พระองค์นำทางลูกไปยังริมน้ำแดนสงบ ‪พระองค์ฟื้นฟูจิตวิญญาณของลูก
‪พระองค์นำลูกไปในทางอันชอบธรรม ‪เพราะเห็นแก่พระนามของพระองค์
‪ใช่ แม้ลูกเดินไปตามหุบเขาเงามัจจุราช
‪ลูกก็ไม่กลัวอันตรายใดๆ ‪เพราะพระองค์สถิตอยู่กับลูก
‪คทาและธารพระกรของพระองค์ทำให้ลูกอุ่นใจ"
‪ผมช่วยคุณเอาทองออกนอกประเทศได้
‪- ก็ได้ เราจะให้ส่วนแบ่ง ‪- เท่าไหร่เหรอ
‪หนึ่งล้าน
‪เราก็ต้องการร่วมด้วย
‪- จะร่วมด้วยเหรอ ‪- ใช่
‪ก็ได้
‪ให้ตาย โอทิส ‪ประกาศเรื่องทองลงเครกส์ลิสต์เลยสิ
‪เมล จะให้ฉันทำยังไง เอ็ดดี้ ไซม่อน
‪เรื่องบ้าๆ นั่นกับพอล ‪และเรื่องลักพาตัวไม่เคยเกิดขึ้น เข้าใจไหม
‪แล้วเซปโปล่ะ
‪เราทุกคนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเซปโป ‪เขาเหยียบโดนกับระเบิด
‪นี่ ขอถามแป๊บ แค่อยากรู้ให้แน่ชัด
‪ส่วนแบ่งของเราก็หนึ่งล้านหรือเปล่า
‪ให้ตายสิ
‪ครึ่งล้าน
‪ไม่ยอมให้พวกนั้นขโมยทองฉันไปหรอก ‪ไม่ยอม ไม่มีทาง ไม่ใช่คราวนี้
‪ฉันจะไม่ยอมโดนโกงอีก ‪พยายามทำดีแล้วหักหลังฉัน
‪เชวี่
‪หัวหน้า
‪มีคนหนึ่งไปทางนี้
‪- ที่เหลือขึ้นรถแล้วไปทางนั้น ‪- โอเค
‪เทิง
‪พาสามคนตามพวกมันไป
‪นายสามคน
‪ตามฉันมา
‪แยกย้ายกันไป
‪ฉันขออุทิศเพลงต่อไปนี้ให้มาร์วิน เกย์
‪และเหล่าพี่น้องทหารผิวดำ ‪ในกองพลทหารราบที่หนึ่ง
‪บิ๊กเรดวัน กองพันทหารที่สอง ‪กรมทหารที่ 136
‪ขอให้มีวันที่ดี ท่านสุภาพบุรุษ
‪พวกนั้นจิตใจอ่อนแอ ‪ไม่กล้าหาญอดทนที่จะไปต่อ
‪ไม่เข้มแข็งเท่าพอล ไม่เลยครับ
‪ไม่กล้าเหมือนพอล ไม่ใช่ความผิดของพวกเขา
‪พวกเขาเกิดมาอ่อนแอ โอทิสกับเมียเขา
‪พวกโจรขโมยรถ พวกสวะ พวกฉกชิงวิ่งราว
‪ไม่ยอมให้พวกมันฉก... ทองแท่งของฉันหรอก
‪พอลไม่ยอม ไม่มีทาง
‪จะไม่ยอมให้ใครเอาเปรียบอีก
‪พยายามทำดีแล้วหักหลังฉัน
‪พอลไม่ยอม ไม่ใช่ครั้งนี้
‪ไม่
‪ไอ้สารเลวพวกนั้น ชิงหมาเกิด ไอ้ชิง...
‪ยุให้ลูกชายหักหลังฉัน
‪ลูกแท้ๆ ของฉัน พับผ่าสิ
‪แล้วเรา...
‪จะได้เห็นว่าใครชนะในตอนท้าย
‪ฉันไม่สนว่ากระทรวงทหารผ่านศึกว่ายังไง ‪พวกเขาไม่รู้อะไรจากชิโนลา
‪เป็นหมอที่ห่วยที่สุดในโลก ‪เนื้องอกร้ายเนี่ยนะ เชอะ
‪นายทำให้ฉันเป็นเนื้องอกร้าย
‪ที่บ้าๆ นี่...
‪เคยมีฝนเหลืองฆ่าวัชพืชที่ทำให้เป็นมะเร็ง ‪ตกลงมาให้ฉันเปียกไปทั้งตัว
‪ไอ้ทหารบ้าพวกนั้นใช้มันทำให้โลกไหม้เกรียม
‪พ่นมันไปในอากาศและน้ำ
‪กระแสเลือดฉัน เซลล์ฉัน ‪ดีเอ็นเอฉัน และจิตวิญญาณของฉัน
‪แต่ฉันไม่ยอมตาย... จากเรื่องบ้านั่น
‪นายฆ่าพอลไม่ตาย ได้ยินไหม
‪ได้ยินนะ
‪นายฆ่าพอลไม่ตาย
‪และรัฐบาลสหรัฐฯ ก็ฆ่าฉันไม่ตาย
‪ฉันจะเลือกเองว่าเมื่อไหร่...
‪และตายยังไง
‪เข้าใจไหม
‪นายฆ่าฉันไม่ได้ตอนออกรบสามรอบนั้น
‪แน่นอนว่าตอนนี้นายก็ฆ่าฉันไม่ได้
‪ใช่ไหมล่ะ
‪ใช่แล้ว
‪- ฉันรู้ว่าแผลนั่นปวดน่าดู ‪- ใช่
‪ขอบคุณครับ
‪ไม่ต้องขอบคุณฉัน ‪ขอบคุณลุงเมลของนายเถอะ
‪ก๊วนลุงเก๋าไง
‪เฮดี้ เขามีไข้ ฉันว่าแผลเขาติดเชื้อ
‪ดูแลเขานะ
‪ไปให้พ้น ไปสิ
‪ไปให้พ้น
‪เร็วเข้า
‪(ไว้เปิดตอนฉันตาย)
‪คุณกับพ่อมีปัญหาอะไรกัน
‪แจ็กลิน
‪เธอเป็นใคร
‪แม่ของผม
‪แม่ของผม...
‪เธอมีปัญหาตอนคลอดผม
‪และเธอไม่รอดเหรอ
‪ฉันขอโทษนะ
‪ฉันกำลังก้าวก่าย มันไม่ใช่เรื่องของฉันเลย
‪พ่อผม...
‪พ่อรักแม่มากกว่ารักผม
‪ไม่เคยปล่อยให้ผมลืมด้วย
‪พ่อเกลียดผมตั้งแต่วันที่ผมเกิด
‪ทั้งหมดเป็นความผิดผม
‪คนที่ตายควรเป็นผม ไม่ใช่แม่
‪ไอ้งูบ้ากัดมาได้ หลุดสิ
‪ไอ้... บ้าเอ๊ย
‪พระเจ้า พระองค์หลอกลวงเก่ง ‪โอ้ พระเจ้า พระองค์หลอกลวงเก่ง
‪มาหาพ่อมา
‪บ้าฉิบ
‪ได้เลย นอร์ม ทั้งหมดเพื่อนายเลย
‪ชีวิตบัดซบ
‪ถ้าฉันต้องตาย ฉันต้องตายอย่างลูกผู้ชาย บลัด
‪คุณธรรมและจริยธรรม
‪ฟังเหมือนสตอร์มิน นอร์แมน
‪ฉันคอยได้ยินเสียงเขาในหัว ‪บอกให้ทำสิ่งที่ถูกต้อง เพื่อสิ่งที่ถูกต้อง
‪สตอร์มินเข้าใจชีวิตทั้งหมดนี้
‪เราจะไม่ตายในเวียดนาม
‪มาเถอะ ไปต่อสู้กัน บลัด
‪- หมู่บลัด ‪- หมู่บลัด
‪ตอนนั้นฉันหลับอยู่ หลับสนิท ‪ไม่รู้ตัวเลย
‪พระเจ้าสะกิดและปลุกฉันตื่น
‪ฉันพูดว่า "พระเจ้า... พระองค์ปลุกลูกทำไม"
‪พระเจ้าพูดกับฉันว่า "พอล ช่างหัวพวกเขา
‪จงอย่ายอมแพ้"
‪ฉันพูดกับพระเจ้า "พระองค์ ให้ทำอะไร"
‪และพระเจ้าพูดเสียงดังขึ้น แต่ไม่ได้ตะโกน
‪แต่ด้วยเสียงอันไพเราะแต่เคร่งขรึม ‪พูดกับฉันว่า
‪"ช่างหัวพวกเขา พอล พวกนั้นไม่รู้อะไรเลย
‪ทำตามใจเจ้า แสดงให้เห็นว่าเจ้าคิดถูก"
‪นายมาทำอะไรที่นี่
‪ฉันอยากคุยกับนายมานานแล้ว
‪เรื่องอะไร
‪นายรู้อยู่แก่ใจ
‪ไปให้พ้นน่ะ ได้โปรด
‪ไม่ๆ ไม่เอาน่า ไม่เอาน่า
‪ฉันทำไม่ได้ พอล
‪จะต้องสารภาพความจริง
‪เฮ้ย นอร์ม นอร์ม
‪นี่
‪นี่ไงล่ะ
‪มันเป็นอุบัติเหตุ
‪ไม่ติดใจอะไร บลัด
‪อุบัติเหตุ
‪ฉันยกโทษให้นาย
‪ได้ยินไหม
‪ฉันยกโทษให้นาย
‪ไม่ติดใจอะไร บลัด
‪ไม่เอาน่า
‪ไม่เอาน่า พอล ไม่เอาน่า บลัด
‪ฉันยกโทษให้นาย
‪พระเจ้าคือความรัก ความรักคือพระเจ้า
‪ไม่เอาน่า ตอนนี้นายเข้าใจฉันแล้ว
‪นายเข้าใจฉันดี ไม่ติดใจอะไร
‪ฉันรู้จักนาย บลัด
‪ฉันตายเพื่อนาย บลัด
‪ขุดต่อไป เรามีคนมากกว่า
‪เรามีคนมากกว่าเสมอ
‪ทองอยู่ไหน
‪สตอร์มิน นอร์แมนเอาไปแล้ว
‪มันเป็นของเขา
‪สตอร์มิน นอร์แมนเป็นใคร
‪หัวหน้าผิวดำที่เก่งมากคนหนึ่ง
‪ทหารจีไอคนอื่นๆ อยู่ที่ไหน
‪ไม่ ฉันจะไม่มีวันบอก
‪คืองี้นะ เราคือหมู่บลัด เราผูกพันกัน
‪เราต่อสู้... ในสงครามที่ขัดต่อศีลธรรม ‪ที่ไม่ใช่สงครามของเรา
‪เพื่อสิทธิ์... เพื่อสิทธิ์ที่เราไม่มี
‪พวกเขาเป็นพี่น้องฉัน
‪แกฆ่าน้องชายฉัน
‪ใช่แล้ว
‪อย่าไปและพูดถึงพ่อฉัน
‪พระเจ้าคือเพื่อนฉัน ‪พระเยซูคือเพื่อนฉัน
‪พระองค์สร้างโลกนี้ให้เราอยู่
‪และมอบทุกอย่างให้เรา
‪พระองค์เพียงขอให้เรา
‪มอบความรักแก่กัน
‪- มาร์วิน พี่ชายฉัน ‪- นายเมาแล้ว
‪- ฉันไม่เคยสร่างเมาเท่านี้ในชีวิต ‪- ขุดไป
‪เอาละ ลึกพอแล้วน่า
‪ก็ได้ ขุดต่อ
‪อย่าไปและพูดถึงพ่อฉัน
‪เร็วขึ้น
‪พระเจ้า...
‪เร็วขึ้น
‪คือเพื่อนฉัน พระเยซูคือเพื่อนฉัน
‪เร็วอีก
‪พระองค์รักเรา
‪เร็วขึ้นอีก
‪ไม่ว่าเราจะรู้หรือไม่
‪และพระองค์จะให้อภัยเราต่อบาปทั้งปวง
‪ยังอยู่ดีบนนั้นใช่ไหม
‪- เฝ้าระวังไว้ให้ดีนะ ‪- ได้เลย
‪เยี่ยมเลย
‪หลังจากผ่านสงคราม ‪เราก็เข้าใจว่ามันไม่มีวันยุติจริงๆ
‪ไม่ว่ามันอยู่ในความคิดหรือในความเป็นจริง ‪มากน้อยต่างกันไปเท่านั้น
‪นั่นน่ะสิ
‪ถ้าผมเกิดตายไป ส่งส่วนแบ่งของผมไปที่นี่นะ
‪ใครคนใดคนหนึ่งควรพกปืนไว้
‪ไม่ ฉันไม่ต้องการ
‪ผมไม่เคยยิงปืนมาก่อนเลย
‪ถึงยิงก็คงพลาดไปไกล ‪โดยเฉพาะขาผมเป็นแบบนี้
‪พ่อผมล่ะ เห็นเขาไหม
‪ฉันสังหรณ์ใจว่าเดส์โรชอยู่กับเขา
‪- ใคร ‪- คนชาติเดียวกับคุณ
‪เขาทำข้อตกลงกับเรา แต่คงหักหลังเรา
‪ฉันอาจจะขอร้องเขาได้
‪ลองดูก็ไม่เสียหาย
‪พร้อมจะทำเรื่องนี้ไหม
‪บลัด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันมาเวียดนาม
‪ถ้าเรารอดไปได้ คุณต้องสอนฉันนะ
‪เราทุกคนจะรอด
‪และสักวันถ้าฉันไปปารีส ‪เธออาจพาฉันชมแชมป์สลีซีส์
‪อะไรนะ
‪แชมป์สลีซีส์ไง ย่านใหญ่โตนั่นไง
‪ช็องเซลีเซ
‪- สัญญานะ ‪- สัญญา
‪ทำตามแผนนะ
‪ครับผม
‪(ทำอเมริกาให้ยิ่งใหญ่อีกครั้ง)
‪เพื่อนคนสวยของคุณเป็นใคร
‪เราพูดภาษาเดียวกัน ฉันเป็นคนฝรั่งเศส
‪คนเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ ‪ของที่นี่ในเวียดนาม
‪ฉะนั้น นี่เป็นของพวกเขา
‪เราต้องคิดถึงความเสียสละของพวกเขา
‪เราต่างก็เสียสละ
‪ความเป็นผิวดำของพวกเขา ‪ไม่ได้ทำให้ความเสียสละของพวกเขายิ่งใหญ่กว่า
‪นี่เป็นเรื่องธุรกิจ
‪เขาพูดว่าอะไร
‪เขาว่าเงินสำคัญกว่าคนผิวดำ
‪คุณมีส่วนแบ่งของนอร์แมนหรือเปล่า
‪เขาถามถึงส่วนแบ่งของนอร์แมน
‪ฉันไม่รู้
‪นอร์แมนค่อนข้างพิถีพิถันเรื่องที่เขาแบ่งปัน
‪- ขอถามอะไรหน่อยนะ ‪- ได้
‪เตี๊ยนมีส่วนกับเรื่องทั้งหมดนี้ไหม
‪เตี๊ยนเป็นผู้หญิงที่ฉลาดมาก ‪แต่เธอไม่เคยอยากเกี่ยวข้อง
‪กับธุรกิจเสี่ยงแบบนี้ เธอไม่รู้เรื่องนี้เลย
‪เธอไม่รู้เรื่องพอๆ กับที่คุณไม่รู้
‪งั้นก็เอาทองไป
‪ไปอย่างสันติ ไปดีนะ
‪เราแค่ต้องการสิ่งที่เราตั้งใจมาเอา
‪ดีแล้ว
‪ไอ้พวกสารเลว
‪ไปเลย ไปๆ
‪- ผมไม่รู้สึกอะไรเลย ‪- เวร
‪กระสุนไม่ฝังใน ทะลุผ่านไปเลย
‪- นายจะรอด เพื่อน ‪- ระวังตัวนะ
‪ระเบิด
‪ไม่นะ
‪หมู่บลัดของคุณตายหมดแล้ว
‪ไม่มีใครเหลือเลย
‪บ้าเอ๊ย
‪ทองอยู่ที่ไหน
‪บลัดห้าคนไม่มีตาย มีแต่ขยาย
‪งั้นฉันช่วยนะ
‪บ้าบอมาก บ้าบอจริงๆ
‪พ่อทูนหัว คุณจะไม่เป็นอะไร
‪เดวิดที่รัก
‪ลูกพ่อ...
‪ถ้าแกกำลังอ่านจดหมายนี้ ‪ขอให้รู้ว่าพ่อตายแล้ว
‪พ่อมอบจดหมายนี้ไว้กับ... คนสำคัญของพ่อ
‪พ่อทูนหัวของแก โอทิส
‪เมื่อเราบินกลับมาเวียดนาม
‪(พิพิธภัณฑ์สงคราม)
‪พ่อกลับมาเพื่อเผชิญกับปิศาจ ‪ที่หลอกหลอนพ่อและทรมานแก
‪พ่อทำให้แกรู้สึกเหมือนพ่อไม่รัก
‪สตอร์มิน นอร์แมนของเรา ‪มักสั่งให้เราในหมู่บลัดรักกัน
‪เช่นนั้นพ่อทำให้แกผิดหวัง
‪พ่อพูดได้เพียงว่า...
‪พ่อขอโทษที่พ่อทำให้แกทุกข์เหมือนตกนรก
‪เชื่อพ่อเถอะ
‪จดหมายนี่เพิ่งมาถึง
‪มันไม่ใช่ความผิดของแก
‪มีหลายอย่างเกี่ยวกับพ่อ ‪ที่แกจะไม่มีวันรู้หรือเข้าใจ เดวิด
‪(สั่งจ่าย - ซิสซี คูเปอร์ ‪สองล้านดอลลาร์)
‪เสียดายที่พ่อไม่สามารถย้อนเวลา...
‪(เพื่อรำลึกถึงบุรุษและสตรี ‪ที่รับใช้ชาติในสงครามเวียดนาม)
‪(และเสียชีวิตในเวลาต่อมา ‪เนื่องจากการรับใช้ชาตินั้น)
‪พ่อย้อนเวลาไม่ได้
‪(เราขอยกย่อง ‪และระลึกถึงความเสียสละของพวกเขา)
‪ไม่มีใครย้อนได้
‪- ได้ยินไหม ‪- ได้ยินแล้ว
‪ผมมีบางอย่างจะบอกทุกคน
‪เราเพิ่งได้รับเช็คจากเอ็ดดี้ ทหารของเรา ‪เป็นเงินสองล้านดอลลาร์
‪- ได้ยินไหม ‪- ได้ยินแล้ว
‪เมื่อผมพูดว่า "ชีวิตคนผิวดำ" ‪ให้ทุกคนพูดว่า "มีความหมาย"
‪- ชีวิตคนผิวดำ ‪- มีความหมาย
‪- ชีวิตคนผิวดำมีความหมาย ‪- ชีวิตคนผิวดำมีความหมาย
‪ชีวิตคนผิวดำมีความหมาย
‪(แลมบ์ - ความรักต้านทุ่นระเบิดและระเบิด)
‪ขอบคุณทุกคนที่มาที่นี่ในวันที่เศร้าแต่งดงามนี้
‪และฉันรู้สึกยินดีที่จะบอกคุณว่า ‪เงินของขวัญสามล้านดอลลาร์นี้
‪บริจาคในนามของเซปโป ฮาเวลิน ‪อดีตเพื่อนร่วมงานของฉัน
‪และจะนำไปใช้ในการกำจัดทุ่นระเบิดและระเบิด
‪และใช้ฟื้นฟูชีวิตของผู้เคราะห์ร้ายทั่วโลก
‪(มูลนิธิเซปโป ฮาเวลิน)
‪แต่ชั่วนิจนิรันดร
‪แจ็กกี้ แม่ที่รักของแกกับพ่อ...
‪จะรักแกเสมอ
‪เชื่อเถอะนะว่าพ่อจะรักแกเสมอ ลูกพ่อ
‪จากพ่อแก
‪พ่อของแก
‪โอทิส
‪ผมต้องเจอคุณสองคนก่อนถึงจะกลับบ้านได้
‪พ่อ
‪หนูคิดถึงพ่อ และหนูรักพ่อค่ะ
‪พ่อก็รักลูก
‪"เพื่อรักษาจิตวิญญาณของอเมริกา"
‪(4 เมษายน 1967)
‪เราเชื่อมั่นว่าเราไม่อาจมองข้าม
‪สิทธิบางประการของประชาชนผิวดำ
‪หากแต่มั่นใจมากว่าอเมริกาจะไม่มีวันเสรี
‪หรือไปรอดได้จนกว่าลูกหลานของทาส ‪จะได้รับการปลดปล่อยโดยสิ้นเชิง
‪จากโซ่ตรวนที่พวกเขายังต้องสวม
‪ในแง่หนึ่ง เราเห็นด้วยกับแลงสตัน ฮิวส์
‪กวีผิวดำแห่งฮาร์เล็ม ‪ที่เคยเขียนไว้ก่อนหน้านี้ว่า "โอ้ ใช่แล้ว
‪ฉันขอพูดง่ายๆ ‪สำหรับฉัน อเมริกาไม่เคยเป็นอเมริกา
‪แต่ฉันขอให้สัตยาบันนี้ ‪ว่าอเมริกาจะเป็น"
‪(หนึ่งปีพอดีนับจากวันนั้น)
‪(ดร.มาร์ติน ลูเธอร์ คิง จูเนียร์ ‪ผู้วิจารณ์สงครามเวียดนามอย่างเปิดเผย)
‪(ถูกลอบสังหารในเมมฟิส รัฐเทนเนสซี ‪ในดินแดนสหรัฐอเมริกานี้)
‪ขอให้ปลอดภัย
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪เวร
‪คัต