Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
Dzisiaj musi być idealnie. Mamy tylko dwie szanse. No dalej!
BALET DZIADEK DO ORZECHÓW JEST WYSTAWIANY PRZEZ 700 FIRM
NA CAŁYM ŚWIECIE. 600 Z NICH POCHODZI Z USA.
2, 3, 4, bieg, 6, 7, 8.
2, 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 1.
W 2008 ROKU DEBBIE ALLEN STWORZYŁA SWOJĄ WERSJĘ,
HOT CHOCOLATE NUTCRACKER.
Prostujcie linię do lewej.
Osoba po lewej jest pierwsza.
To do niej macie dorównać.
DO AKADEMII TAŃCA DEBBIE ALLEN UCZĘSZCZA 200 UCZNIÓW.
75% OTRZYMUJE STYPENDIA.
Powtórzmy to. Wszystkie trzy grupy.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
Dwa, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć. I jeden.
KAŻDEGO WRZEŚNIA DADA ORGANIZUJE PRZESŁUCHANIA DO BALETU.
KOLEJNE MIESIĄCE POŚWIĘCONE SĄ NA PRÓBY.
Dużo lepiej. W porządku?
- Zapamiętacie wszystko? - Tak!
- Bo tancerze to… - Najmądrzejsi ludzie świata.
Najbardziej inteligentni ludzie świata. Zapamiętujemy wszystko.
- Tak. - Czas na makijaż. Do zobaczenia.
- Dziękuję, pani Allen. - Proszę, kochanie.
Boże.
Co teraz?
Kto nie jest gotowy?
Rozumiem, dlaczego użyła…
Proszę o uwagę!
To Debbie Allen. Jest znana!
Hot Chocolate Nutcracker!
Nazywam się Debbie Allen.
Jestem podekscytowana i szczęśliwa,
mogąc was ugościć jako pierwszych widzów
tegorocznej wersji Hot Chocolate Nutcracker.
Niektórzy muszą opanować ustawianie palców i stóp…
LOS ANGELES, KALIFORNIA
…ale to wymaga skupienia i słuchania.
AKADEMIA TAŃCA DEBBIE ALLEN
PRZESŁUCHANIA 12 TYGODNI DO PREMIERY
Witajcie na przesłuchaniu do baletu.
PRODUCENTKA, REŻYSERKA, CHOREOGRAFKA
Miło was widzieć. Jednych kojarzę, innych nie.
Szukam młodych tancerzy pełnych życia, energii,
chęci, by być na scenie i stać się jakąś postacią.
Lalką, małpą lub wieszczką.
Myślcie o sobie nie tylko jako o tancerzach, ale i aktorach.
Będziecie mieli wiele okazji, by pokazać mi swój potencjał,
a ja zrobię wszystko, by go w pełni wykorzystać.
I nie martwcie się, jeśli nie będziecie dziś gotowi.
Po prostu trenujcie dalej.
Ostatnio wyszło nam świetnie. Wszyscy czekają już na nasz powrót.
Oto nasza baletmistrzyni, Giana Jigarhan.
Pani Jigarhan.
Dziś pokażecie jej, co potraficie.
Nauczymy was dwóch kombinacji,
a pani Eartha Robinson pokaże wam jazz.
To pani McDonald, pani dyrektor Akademii Tańca Debbie Allen,
i pani Cathie Nicholas, moja prawa ręka i lewa noga.
Najpierw omówmy nazwy, échappé.
Przećwiczymy to. Raz, dwa, trzy i cztery.
Raz i dwa.
I dwa, jeden i dwa, i trzy, i cztery.
Niektórzy są w akademii…
DYREKTORKA, TANIEC NOWOCZESNY
…od czwartego, piątego roku życia i zostają aż do 12 roku życia.
Przechodzą przez całą akademię.
Dla niektórych to już siódma edycja baletu.
I są też debiutanci.
Skok.
Góra, dół, obrót.
Ilość osób przytłacza. Dzieje się naprawdę wiele.
- Siódmy raz. - Szósty.
Osiem lub dziewięć lat. Pół życia.
I raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
Dwa, trzy, cztery i koniec.
- Czemu myślałeś, że nie potrafisz? - Nie wiem.
Lubię uczyć dzieci, choć to małe potwory.
JAZZ / MUZYKA WSPÓŁCZESNA
Ostrożnie.
- Na przesłuchania? - Tak.
- Dobrze. - Ale nie chcę.
Nie chcesz?
To usiądź. Powiem o tym twojej mamie.
Uwielbiam to, co robię.
BALETMISTRZYNI
Zawsze chciałam uczyć dzieci.
W firmie tancerze dobrze wiedzą już, co robią,
zaś dzieci można otworzyć na piękno baletu i sztuki.
A poprzez to doświadczenie
zaczynają również doceniać piękno życia.
Będę miała was na oku.
Wezmę was, jeśli pojawi się miejsce, ale teraz ćwiczcie dalej.
Musisz więcej ćwiczyć.
Mi też jest przykro.
Super. Poradziliście sobie świetnie. Dziękuję wam.
- Podziękujcie pani Allen. - Dziękujemy, pani Allen!
Do zobaczenia jutro o 13.00. Lećcie!
W młodości Dziadek do orzechów był dla mnie bardzo ważny.
Byłam w „Walcu kwiatów”.
Śpiewaliśmy…
Witamy w krainie kwiatów
Jakie wieści masz dla nas?
Marzyłam o „Cukrowej Wieszczce”.
Uwielbiam tę scenę i muzykę.
Czajkowski skomponował muzykę do oryginału,
a francuski choreograf, Petipa, stworzył libretto do baletu.
Na początku balet wystawiano w Petersburgu,
w Teatrze Maryjskiego w 1892 roku.
Krytykom się nie spodobał, ale publika była zachwycona.
Dziadek do orzechów jest tak znany…
PRODUCENT / MĄŻ
…a my tworzymy Hot Chocolate Nutcracker.
W balecie nowojorskim główne role przypadają dorosłym,
a dzieci biegają po scenie i siedzą na drzewach.
W naszej wersji, mimo że profesjonaliści odkrywają część ról,
to dzieci są gwiazdami.
Jako dziewczynka marzyłam o tym, by zostać czarną Wieszczką.
Nigdy takiej nie widziałam, ale wciąż tego chciałam.
W całym kraju stworzono już kilka wersji Chocolate Nutcracker,
ale ja postanowiłam zrobić z tego zabawę
i dodać do baletu tożsamość kulturową muzyki niepowiązanej z Czajkowskim.
Hot Chocolate Nutcracker zabiera nas w podróż
do świata realnego i wyobraźni.
A to wszystko w różnych stylach tanecznych i muzycznych.
W „Ogniu Flamenco” jestem karaluchem.
Jesteśmy wieszczkami, Egipcjankami.
Bollywood.
Wykonuję „Chiny”.
Gram w „Burnt Lamb” i scenie imprezy.
Wszystkich z facetami.
Gram Dziadka do orzechów. Mówcie mi „HC”.
Jestem pająkiem w „Lesie deszczowym”.
PIERWSZY DZIEŃ PRZESŁUCHAŃ
Przesłuchania zaczynamy w październiku.
O rany.
ZASTĘPCZYNI DYREKTORKI
Waszym zadaniem jest przygotować się na przesłuchania.
Musicie być odpowiedzialni w domu.
Pani Allen sobie nie żartuje. Musicie być wzorem.
Zarówno w domu, jak i w szkole.
Ma tu ktoś trzy lata?
Nie.
Dobrze. Opuść dłoń.
A czy ktoś ma cztery lata?
Chodź.
Zuch dziewczynka.
Cisza.
A pięciolatki?
Chodź.
Hej.
Tak, rozstawcie się na tej linii. Twarzą w tę stronę.
Naprawdę masz pięć lat?
Wysoka jesteś.
Chodź.
Musicie ćwiczyć.
Nie osiągniecie sukcesu, latając po centrach handlowych.
Zdejmijcie szpilki i rozciągajcie się na podłodze.
Debbie ma wysokie oczekiwania wobec tych dzieci
na absolutnie każdym poziomie.
Dlatego…
nie jest łatwo.
Na tym parkiecie też wiele z nich upadnie,
ale jeśli nie upadasz choć raz dziennie, to się nie starasz.
Pochylcie się aż do godziny szóstej.
Zaufajcie mi.
Musicie to potrafić po DADA.
Nie kochają was tak jak ja.
Poznałam Debbie w wieku 16 lat.
Z dziesięć lat temu.
TANIEC NOWOCZESNY
Zrobiłam z nią Fame.
Macie wielkie marzenia.
Chcecie sławy? Sława kosztuje,
a tu zapłacicie za nią swoim potem.
Wciąż jest taka sama. To genialne.
Nie pozwoliłabym na przesłuchania bez odpowiedniej rozgrzewki
i przygotowania nóg.
Nie ma szans.
Nie rozwiniecie się. Pomagam wam.
Kopię wam tyłki, bo mi na was zależy.
Moja mama?
Twarda.
DYREKTORKA ARTYSTYCZNA / CÓRKA
Twarda sztuka.
Pełna życia, utalentowana,
matka dla wszystkich.
To pionierka.
Dziesięć razy tworzyła choreografię do Oskarów.
Czy sądziłam, że zostanę kiedyś producentką, reżyserką, gwiazdą,
choreografką i matką?
Jasne!
Zaczynamy od numerów z największą ilością uczniów.
Przesłuchania są w weekendy.
Dobrze, zacznijmy od „Krainy zabawek”. Radosne narodziny.
10 TYGODNI DO PREMIERY
Jak małe laleczki.
Którą scenę odgrywaliście?
- „Krainę zabawek”. - Tak.
A jaką odgrywacie teraz?
- Wszystkie. -Właśnie.
„Kraina zabawek” to odskocznia.
Wszystkie gwiazdy przez to przeszły.
A teraz wy.
Nawet nie widziałam Dziadka do orzechów.
Znam tylko Hot Chocolate.
WIESZCZKA
I pasuje mi to.
Kylie Jefferson.
Była najmłodszą tancerką w akademii.
Weszliśmy do Akademii Tańca Debbie Allen,
wtedy w Culver City,
i w środku było mnóstwo osób.
Przy stole powiedzieli mamie, że nie mogą mnie przesłuchać,
bo jestem za mała.
Weszła w pozycji pierwszej, ze spiętymi włosami i poważną miną.
Spodobała mi się.
Pani Allen kazała im mnie dopuścić.
Powiedzieli mi: „Ona jest za młoda”.
Odparłam: „To zmienię zasady”.
Idealnie.
Większość uczniów pochodzi z Los Angeles.
Z rodzin o różnym statusie.
Niektórzy mieszkają w Beverly Hills,
inni w Compton.
Ci najbardziej zaangażowani w naukę tańca
przychodzą co najmniej pięć, sześć razy w tygodniu.
Muszą być na nawet 15 zajęciach tygodniowo.
Chciała stworzyć miejsce, w którym tańczyć może każdy.
To dlatego mamy tylu uczniów ze stypendiami.
Wiele dzieci nie stać na dojazd. Staramy się im go zorganizować.
Dalej.
Zawsze zbieraliśmy pieniądze. Wielu znajomych nie odbiera już telefonów.
Nie, rozumieli mnie.
Zaczęliśmy zastanawiać się nad optymalną marką,
którą ludzie by znali i która przyniosłaby zyski.
Gdy George Balanchine zakładał New York City Ballet…
DYREKTOR ARTYSTYCZNY
…musiał znaleźć coś zyskownego. I Dziadek do orzechów taki był.
To dzięki niemu balet miał fundusze na cały rok.
Oryginał to historia opowiedziana w całości przez taniec.
Nasza wersja posiada narrację.
Już czas! Dziadek do orzechów nie śpi. Musimy walczyć.
Mamy narratorów, którzy prowadzą nas przez spektakl.
Cała komedia tkwi w słowach, a nie mimice.
Kto zgasił światła?
Z miejsca stał się hitem. Zbiera mnóstwo funduszy.
Najwięcej ze wszystkich baletów.
Teraz sprawdzę, kto to robi. Pochył. Noga do góry.
Macie siedzieć w rozkroku przed TV, odrabiając lekcje.
Nie robicie tego.
Gadacie tylko z chłopcami i robicie inne głupoty.
Podnieś nogę wyżej. Teraz się uda.
Do góry!
Wyżej!
Pochyl się.
Tak.
Tak, trzymaj się i unieś nogę.
Właśnie!
Dołączyłam do DADA, kiedy miałam 11 lat.
Byłam przerażona, bo nie wiedziałam,
że inni są tak świetni.
ORCHIDEA, LILIA, CHINY
Myślałam, że jestem najlepsza i sparzyłam się.
Nauczyciele są wymagający, ale zależy im na tobie.
Są dla mnie jak rodzina.
Pani Allen troszczy się o każdego.
To naprawdę dobre.
Jestem w DADA od dziewięciu lat, od piątego roku życia.
Teraz mam 14.
Tak naprawdę tu dorastałam.
Gdy usłyszałam, że zagram Karę,
byłam zdenerwowana i szczęśliwa,
bo czułam wielką odpowiedzialność,
by nie nawalić i nie popsuć całego występu.
Każdy chce być Karą, to główna rola.
To mała dziewczyna, która wybrała się w podróż.
Pani Allen daje podwójne role, by wszyscy mogli się wymieniać
i doświadczać różnych rzeczy.
Dobrze.
Kara, Kara, uśmiechnij się
- Powiedz mi, co myślisz - Powiedz mi!
Gdy pani Allen powiedziała, że będę Karą w trzech występach,
to spanikowałam.
Cóż za niespodzianka, droga
Niespodzianka, niespodzianka!
Kara, Kara
Kara!
Kara, Kara
Wiesz, że cię kochamy
Poczułam, że w końcu osiągnęłam swój cel.
Byłam taka szczęśliwa.
EGIPT 9 TYGODNI DO PREMIERY
Omówmy Egipską lalkę.
Złap ją pod tyłkiem,
a ty asekuruj jej rękę.
I podnieście ją.
To jest pozycja. Wy jesteście z drugiej strony.
Byłam pierwszą Egipską lalką. Mama stworzyła choreografię.
Bum, raz i dwa.
Raz, dwa, trzy.
Obrót, otwarcie.
Głowa.
Naprawdę ciężko zaczęłam trenować w szkole baletu Kirov.
Zaczynasz tutaj. Ona odchodzi.
Pewnego dnia na trzecim roku nauczyciel spojrzał na mnie
i kazał mi przestać.
Powiedział mi: „Nigdy nie będziesz tancerką.
Idź do Alvina Aileya”.
To była obraza.
Alvin Ailey to nikt?
Prowadzi największą w Stanach grupę tańca współczesnego.
Owszem, w większości to czarni, ale…
to oznacza, że nie może tańczyć?
Rany, myślałam, że go rozniosę.
Wysłałam męża, bo zrobiłabym piekło.
Córki nie było już od trzech lat.
Chciałem, by wróciła do domu.
Zabrał mnie ze szkoły,
a mama postanowiła,
że założy akademię tańca.
Założyłam DADA, a ona wróciła do domu.
Była i jest moją inspiracją i muzą.
Każdy się tu odnajdzie.
Osoby każdego kształtu, rozmiaru, koloru czy kultury.
To czyni nas wyjątkowymi.
Ona przejdzie, a wy się cofniecie.
To ona.
Jest cudowna.
- Zawzięta. - Tak.
April idzie tam, gdzie musi.
A wy musicie podążać za nią.
Zaczęłam tańczyć dopiero w wieku ośmiu lat.
Przyjechałem z Karoliny Północnej
i dostałam pełne stypendium od Debbie Allen.
WIESZCZKA
April ma jeden z większych talentów, jakie widziałam.
Chcemy ją tu pielęgnować, bo tego potrzebuje.
Dorabiam sobie w El Pollo Loco.
Na kasie.
Póki co jestem kasjerką.
Ludzie uznają mnie za cichą,
ale naprawdę często mam bardzo dużo do powiedzenia,
ale nie wiem, jak to wszystko wyrazić.
Czasami duszę w sobie mnóstwo emocji.
A jedyny sposób, by pozbyć się tych emocji, lęków i niepewności,
to taniec.
8 TYGODNI DO PREMIERY
Oddychajcie.
Pięknie.
Najpiękniejsi ludzie na świecie.
Jeszcze raz, synchronicznie.
Najpiękniejsze istoty na Ziemi.
Głowa to jedna osoba.
W górę.
To wszystko ma sprawiać wrażenie jednej osoby.
Do góry.
W dół.
Bardzo chcę być w „Bollywood”.
Od dawna się o to staram.
Znam wszystkie ruchy, ale jestem na to za młoda.
Góra ciała!
Nowy kraj umożliwia nową choreografię i kostiumy.
Całkiem nową część historii.
Do tyłu.
Ruszajcie się.
Gdziekolwiek jesteście, roznosicie aurę wyższości, piękna i siły.
Siły.
Chodzi o władzę kobiet.
To kobiety rządzą światem i tyle.
Gdzie jestem?
Wszystko jest w oczach.
Wszyscy najbardziej lubią „Bollywood”
i marzą, by w nim wystąpić.
To pięć minut intensywnego tańca.
Nie ma czasu na oddech.
Ręce w górę!
Siła!
I tak zostańcie.
Zostańcie. Oddychajcie.
Ćwiczcie to. Przyda się wam.
Jest coraz lepiej.
Przerwa. Posłuchajcie mnie.
Za bardzo się rozchodzicie. To was dobija.
Odetchnijcie i przejdziemy do „Egiptu”.
Macie dwie minuty.
Dobrze. Pani Nicholas.
Będzie dobrze, ale są trochę chaotyczne.
Za bardzo.
Nie czuję „Krainy czarów”.
Na żółto zaznaczam kwestie, które trzeba przećwiczyć.
KRAINA CZARÓW 7 TYGODNI DO PREMIERY
Teraz wymęczę wieszczki.
Ukończyłam DADA, więc nie wiedziałam, że czarna tancerka to coś wielkiego.
Cudownie.
Świat jest zupełnie inny.
W DADA wszystkie to robimy i jesteśmy dobre.
Lauren Anderson
była pierwszą czarną baleriną w dużej grupie baletowej.
Jest z nami od roku.
Raz, dwa, pas de cheval, enveloppé.
INSTRUKTORKA
Nigdy nie sądziłam, że zostanę baletnicą.
Po prostu lubiłam chodzić na zajęcia.
Nie rozumiałam, co znaczy zostać główną tancerką jako Afroamerykanka.
Okazało się, że w tamtym okresie nie było żadnej.
Chyba że u Alvina Aileya lub w Dance Theatre of Harlem.
Ale chciałam tańczyć.
Nie myślałam o tym, że będę pierwszą czarną.
Chciałam tańczyć.
Plié, raz i rozciągnięcie.
Gdy zobaczyłam April,
pomyślałam: „Rany. Skąd ona to potrafi?”.
Dziewczyna urodziła się ze wszystkim.
Tak!
Super.
Potrzebuję czegoś trwałego.
Musi być lżej.
Aktualnie nie mam może ciała baletnicy,
bo moje nogi są zbyt umięśnione.
Zaczęłam widzieć się inaczej, od kiedy myślę poważnie o tańcu.
Chaîné.
Zatrzymaj się.
I zostań.
W świecie baletu większość osób jest drobna.
W liceum nie było to problemem,
ale potem zmieniłam zdanie.
Wszyscy patrzą na swoją wagę.
W balecie liczy się wszystko.
Może nie mieć idealnych nóg i stóp. Jak większość ludzi, w tym ja.
Większość baletnic nie ma idealnych nóg.
To lata treningu.
Pozycja to trening.
Nikt się z tym nie rodzi.
Może niektórzy.
Ale większość nie.
Bywały chwile, gdy miałam kompleksy z powodu swojego ciała.
Byłam negatywna i niepewna.
Ale…
przestałam być ofiarą
dla siebie samej.
Zrozumiałam, że jeśli chcę to robić,
to muszę znaleźć sposób.
Trudno było mi zrozumieć,
że balet nie został stworzony dla ludzi takich jak ja.
To było naprawdę ciężkie.
Ale jednocześnie było to moje przeznaczenie.
Muszę dać z siebie wszystko, by to robić.
W Rosji robią rentgeny stóp, pleców i całego ciała dzieci,
nim je przyjmą.
Taki jest świat baletu.
W operze wybiorą tylko dzieci z ładnym głosem.
Nie nauczą się tego. To dar.
To samo tyczy się baletu.
Muszą mieć pewną budowę ciała.
Nie zmieni się tego.
Kirov i metoda rosyjska są bardzo ważne.
Uwielbiam uczyć tej techniki.
Dlatego mamy panią Gianę z teatru Bolszoj.
Ale świat tańca się rozwija.
Staram przekazać się nauczycielom
ich nową misję i podejście do nauki.
Chcę poczuć duch tańca.
Tego nie widać na zdjęciach.
To się czuje i widzi.
Doświadcza się.
Raz, dwa. Nieźle.
Raz, dwa. Raz, dwa.
Dobrze, całkiem nieźle.
Wróćcie. To pomogło.
Było lepiej.
- Przykro mi, pani Giano. - Nie zgadzam się.
- Wyglądają lepiej. - Nie.
W porządku.
W porządku. Pięć, sześć.
Dopiero ćwiczą. Sześć, siedem, osiem.
I raz, i dwa.
Część was spóźnia się i tańczy nieco sztywno.
Rozluźnijcie się.
Przykro mi, ale muszę to powiedzieć,
bo nie mamy za dużo czasu.
Albo robią to dobrze, albo źle.
Wiem, że do dopracujemy.
Ale niektórzy są sztywni, a to nie zmieni się jutro.
Wracajcie.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
I raz, i dwa.
Dużo lepiej!
I dwa, i raz, i dwa.
Dużo lepiej!
Przykro mi, pani Giano.
Wróćcie do początku.
Jest lepiej. Sama to widzisz.
Nauczyciele są bardzo zaangażowani i oddani tym młodym ludziom.
Goszczą ich w domu, dają jedzenie.
Skarcą ich, kiedy tego potrzebują.
Wkładamy w to serce.
Pomagamy wychować te dzieci.
HOUSTON, TEKSAS
Dorastałam w Houston. Segregacja była normą.
Fontanna tylko dla białych.
Toalety dla kolorowych. Tak było.
W mieście była świetna szkoła tańca, ale nie dla czarnych.
Ale od początku bardzo tego chciałam.
Mama powiedziała, że gdy miałam osiem lat,
rzuciłam: „Chcę być tancerką.
Jak mam to osiągnąć bez zajęć? Muszę na jakieś chodzić.
Na prawdziwe zajęcia”.
Gdy miałam 14 lat, zwerbowała mnie Tatiana Semenowa,
ze szkoły Maryjskiego.
Tak się cieszyłam. Musiałam jeździć przez całe miasto.
Woził mnie tam wujek Lloyd, a z powrotem
musiałam wracać trzema autobusami.
Pani Semenowa mocno mnie motywowała.
Zajęcia były finansowane przez Ford Foundation.
Miałam pełne stypendium.
Fakt, że tańczyłam,
był naprawdę niezwykły, bo zarząd o mnie nie wiedział.
Byłam w szkole od jakichś ośmiu miesięcy,
nim zarząd dowiedział się o czarnej dziewczynie.
Niektórym się to nie spodobało.
Pani Semenowa motywowała mnie,
karciła, poniżała
i kochała mnie.
LASKA CUKROWA 6 TYGODNI DO PREMIERY
Dobra. Witajcie w piekle Chantel.
Zaczynamy.
Dorastałam w rodzinie zastępczej i to mnie uratowało.
Ktoś poświęcił mi czas i powiedział: „Widzimy, czego chcesz.
Pomożemy ci zrealizować to marzenie”.
Czuję, że to naprawdę zmieniło moje życie.
I siad.
Co robisz?
Nie wiem.
Przytnij te włosy, bo…
Elijah, załatw mi gumkę.
Wygląda słodko.
Zamknij się. Jest dobrze.
Pięć, sześć, siedem, przejście.
Przejście i siad.
Byłem dublerem,
ale pani Chantel powiedziała, że mogę wystąpić w „Lasce cukrowej”.
Był dublerem, ale dużo ćwiczył taniec.
Naprawdę się postarał i dostał się do występu.
„Laska cukrowa” to świetny, hip-hopowy numer taneczny.
Świetna sprawa.
„Laska cukrowa” to hip-hopowa scena z chłopakami.
To jeden z moich ulubionych stylów.
Niestety nie mogę w niej wystąpić.
„Laska cukrowa” to chłopcy, a „Kraina czarów” dziewczyny.
DADA zawsze miało więcej chłopców niż inne szkoły.
To dlatego, że ich tu chcę.
Muszę mieć im co dać.
Olivia, idź do środka.
Cofnijcie się.
Uwielbiam „Laskę cukrową”.
To jedyna hip-hopowa scena. Tylko z chłopcami.
Sześć, pięć, za nim.
Wprowadzisz też dziewczyny?
Tak.
Będę miała kłopoty, ale trudno.
Ukos, góra, dół.
Zróbcie… Tak!
Ukos i góra. Prawie jak élevé.
Po moim trupie. Żadnych dziewczyn.
- Nie ma szans. - Rozniosło się.
Prawie się udało, ale nie szkodzi.
Występuję w reszcie.
Wybaczcie, dziewczyny. To nasza scena.
To pamięć ciała.
Gdy Chantel Heath daje ci prawdziwy wycisk,
nie zapomnisz tego nigdy.
PIERWSZY KSIĄŻĘ
Ten bieg!
I raz, i dwa, dół, góra.
Tak.
Zjazd, raz, dwa.
Wciąż wszystko pamiętam.
Wyrzut!
Obrót i raz.
Nie ma żartów, co?
Niektórzy chłopcy nie dają rady.
Mówią mi: „Boże, to było ciężkie”.
- Wiem, usiądź. - Za chwilę.
Gdybym ja to robiła, to wciąż bym tańczyła,
bo muzyka by grała.
No to jedziemy.
Mówię im, by wracali, a pewnego dnia w końcu załapią.
Nie wiem, czy inni tak mają,
ale jeśli jest się tu dłużej niż semestr,
ma się to już we krwi.
Chodziłem tym korytarzem, ale dawno nie byłem na tej sali.
Wylałem tu naprawdę dużo potu.
Gdyby ktoś przywrócił historię z tych podłóg,
byłaby ohydna, ale i inspirująca.
Grałem pierwszego Dziadka do orzechów.
Mieszkałem z rodziną do 13 roku życia.
Mama z siostrami zamieszkały w Arizonie,
a mnie pozwoliła tu zostać.
Zamieszkałem z panią Harris…
BYŁA PRACOWNICZKA DADA
…i zdobyłem pełne stypendium.
Gdy pierwszy raz zagrałem Małego Dziadka,
czułem się naprawdę świetnie. Pani Allen we mnie wierzyła.
Teraz Małym Dziadkiem jest Ryan Phuong.
Dobrze, że byłem pierwszy. Nie chciałbym być jego następcą.
Musi być magicznie.
Nie możesz stanąć jak jakiś posąg,
a potem iść. Nie!
To Hot Chocolate Nutcracker!
Wszystko musi tu żyć.
Musi zachwycać.
Spójrzcie na niego!
Patrzycie tylko na siebie. Grajcie w scenie.
„Spójrzcie. On się rusza.
Dotknęłam go! On idzie!
Boże!
Boże!”
Tak to ma wyglądać.
Przyszedłem na zajęcia z hip-hopu.
MŁODY DZIADEK DO ORZECHÓW
Prowadziła je Chantel. Brałem pod uwagę tylko hip-hop.
Nie myślałem o balecie.
Nie mogłam uwierzyć, co potrafi ten chłopak.
Gdy usłyszał hip-hop, był niczym tornado.
Mały diabeł tasmański.
Był już każdym Dziadkiem.
Na początku najmłodszym, a teraz młodym Księciem.
KSIĄŻĘ
Ryan chciał tylko chodzić na zajęcia,
a my go wciągnęliśmy.
Dajemy im to, czego chcą,
ale mówimy też, że najpierw muszą zrobić coś innego.
Wtedy byłem przekonany, że balet jest tylko dla dziewczyn.
Byłem przerażony tymi zajęciami.
Trening baletu jest bardzo ciężki.
Kto przetrwa naukę baletu
i naprawdę się go nauczy,
ma dość silną osobowość, by się rozwijać.
Pani Allen powiedziała,
że jest, jaka jest
właśnie dzięki ciężkiej nauce baletu.
Poszłam na przesłuchanie w North Carolina School of Arts
po nauce w Houston Ballet Foundation.
Miałam wielkie nadzieje,
a podczas przesłuchań wykorzystali mnie do pokazywania.
Po wszystkim zapytałam mężczyzny:
„Kiedy możemy zacząć? Jak to będzie wyglądało?”.
Powiedział, że mnie nie przyjmą, bo nie nadaję się do tańca.
Mam złe ciało i muszę robić coś innego.
To ją podłamało. Przez rok lub dwa nie tańczyła.
Naprawdę mnie zniechęcił.
Powiedział mi, żebym zapomniała o balecie.
To było ciężkie.
Wróciłam do domu i dostałam się na studia
w Howard University.
Uznałam: „Muszę zostawić taniec.
Kocham go, ale on mnie nie”.
Było ciężko.
Moja mama była załamana, gdy wysiadłam z samolotu.
To było najgorsze.
Czekała na mnie na lotnisku i zobaczyła zalaną łzami.
Powiedziała: „Zawiodłaś”.
„Zawiodłaś”.
Mama powiedziała: „W to lato nie będziesz tańczyć.
Wezmę pieniądze, które oszczędzałam,
i kupię auto”.
Odparłam: „Nie, mamo!”.
Tego lata poznałam Marthę Graham,
Meredith Monk,
Twylę Tharp
i Alvina Aileya.
Tworzyli nową falę tancerzy, przełamujących tradycje,
robiących coś nowego i ekscytującego.
Alvin Ailey był dla mnie wszystkim.
Pomyślałam: „Zabierzcie ode mnie te buty”.
Chciałam tańczyć o uczuciach.
POCIĄG 5 TYGODNI DO PREMIERY
Od wielu lat zastanawiałam się,
jak mogę wykorzystać w spektaklu stepowanie.
W tym roku dołączył Savion Glover.
Poprosiłam go o stworzenie sceny „Pociąg”.
Debbie Allen miała pomysł.
Chciała, żebym go przemyślał.
GOŚCINNY CHOREOGRAF
Przemyślałem, wróciłem i byłem gotowy.
Chciała, by był to sunący pociąg,
przenoszący nas do kolejnej sceny.
Dziękuję.
Oprócz choreografii,
chcę też, by poczuli prawdziwą moc,
mieli poczucie wielkości, spełnienia
i wyrażenia siebie.
Zdolność do myślenia o tym, by ktoś inny pomyślał inaczej.
To był mój styl.
Kazał mi improwizować…
POCIĄG
…więc początek i koniec stworzyłam sama.
Chcę być dostępny jako człowiek.
Lubię tę wymianę interakcji, dzięki której uczę się od nich.
I mam nadzieję, że oni uczą się ode mnie.
Musimy zacząć trenować w ciągu tygodnia,
bo inaczej nie osiągniecie tego poziomu.
Chciałabym zamienić miejscami niektórych z was.
Nie potrafią załapać tego tańca,
a na scenie muszą wyglądać fantastycznie.
Ja i moja siostra zostałyśmy wyrzucone z „Lalek”.
Chce, bym była w scenie z imprezą.
LAS DESZCZOWY 4 TYGODNIE DO PREMIERY
Musicie się zaangażować od samego początku.
Nie mogę stać jak kołek.
Jestem gotowa na wieszczki.
W skrzydłach macie wyglądać tak.
Gotowe do startu.
Macie machać ramionami. Co z tym?
I raz, dwa, trzy, cztery.
I do góry.
Tak!
To ona będzie małpką.
Tak!
Wstawaj, dziewczyno.
Pracuję przy „Lesie deszczowym”.
To jedna z największych scen w całym spektaklu.
„Las deszczowy” jest piękny.
Motyle, małpy, pantery.
Gdy stada zwierząt poruszają się po równinach Afryki,
wszystkie obierają jeden kierunek.
Odbywają podróż.
Boże, mamy taką wielką ekipę.
Nie chcę tego mówić na głos!
Delorse od kostiumów prawie padła.
Gdy zobaczyła listę,
spytała: „Naprawdę”? Odparłam: „Tak”.
Koniec rozmów.
Kto nie ma kostiumu?
Mamy prawie 200 osób.
Każda ma dwa lub trzy stroje.
Niektóre nawet pięć.
Dobrze.
Poszła po kostiumy.
Ciągle gadacie.
Dobrze!
Po prostu… uwijamy się.
Zadowoleni z kostiumów?
Tak!
Świetnie.
Nie ma dwóch osób.
Jedna i druga.
- Kogo nie ma? - JoAnn i Audryi.
Gdzie one są?
Podobno uderzyła jakieś auto, ale już tu jadą.
Jestem w DADA od ósmego roku życia.
EGIPT, BOLLYWOOD, KRAINA PTAKÓW
W tym roku zdarzało mi się spóźniać na próby.
Jak to nastolatce.
JoAnn!
Nie możesz się spóźniać. Co się stało?
Z czym?
Zostań.
Raz, plié.
Idź się rozciągnąć.
Raz, plié.
I w dół.
Gdy czułam, że ją zawiodłam, to zawsze…
bardzo to przeżywałam.
Nie chcę jej już więcej zawodzić.
Niech kolejne rozmowy będą już pozytywne.
A nie skupiały się na tym, bym się w końcu ogarnęła.
To naprawdę trudne.
Wszystko sprowadza się do serca, woli
i chęci, by zrobić coś więcej dla siebie.
To ostra harówa.
Staram się nauczyć was porządnej etyki pracy.
Powtórzcie.
Etyka pracy.
To tyczy się całego waszego życia.
Zadań domowych, nauki w szkole,
innych obowiązków i aspiracji zawodowych.
Nieważne, czy jesteś listonoszem, nauczycielem,
konserwatorem,
czy pracujesz w Waszyngtonie.
Musisz mieć dobrą etykę pracy.
A przy pracy z dziećmi jeszcze lepszą.
Nastoletnie lata są ciężkie.
Na chwilę opuszcza cię umysł i dryfujesz po orbicie.
Doświadczasz siebie i rzeczy wokół siebie.
Fakt, że chodzi się gdzieś kilka razy w tygodniu
i jest się za to odpowiedzialnym,
pomaga też w byciu odpowiedzialnym w szkole i przy innych obowiązkach.
Daje ci to poczucie wdzięczności.
Jak chcecie osiągnąć swój cel?
Dokąd zmierzacie w życiu?
Każdy dzień to nie tylko przesłuchania do spektaklu,
ale i do reszty waszego życia.
Jeśli się spóźniacie,
to w kolejnej pracy was zwolnią.
Jeśli spóźnicie się na Broadwayu, zwolnią was.
Ktoś was zastąpi. Nieważne, czy was lubią.
Nie jesteście profesjonalni.
- Rozumiecie? - Tak.
Każdy dzień to przesłuchanie do waszego życia.
Potraktujcie to poważnie.
Jesteśmy tu, bo mamy dużo pracy.
Nie jest źle, ale został miesiąc.
A nawet mniej, bo próby nie są codziennie.
- To wasze zadanie domowe. - Dziękujemy.
Nie spóźniajcie się.
Na żadne zajęcia. Mówię serio!
Dziękuję. Idźcie.
- Dziękujemy. - Tak.
- Dziękuję. - Tak.
- Dziękuję. - Jasne.
- Tak. - Dziękuję.
Nie spóźniaj się, Audrya.
Albo nawet nie wchodź.
Tak.
- Dziękuję. - Jasne.
- Dziękuję. - Tak.
- Dziękuję. - Ciesz się. Jesteś piękna.
Chyba nie zdajesz sobie sprawy.
Jesteś taka piękna.
Wykorzystaj to w tańcu.
Idź.
- Dziękuję. - Pozbądź się tych paznokci.
- Dziękuję. - Tak.
Dziękuję. Zrobisz to.
Okno wejścia do świata tańca jest bardzo małe.
Trzeba zdążyć do pewnego momentu.
Trzeba się zmotywować,
by w momencie, kiedy kończy się liceum,
było się gotowym na przesłuchania.
April, idziesz z tej strony i zapraszasz resztę do wejścia.
Nie udało mi się dostać do Dance Theatre of Harlem.
Potem próbowałam dostać się do innych miejsc,
ale bez skutku.
Jako tancerka stale myślę o kolejnym kroku w karierze
i o rozwijaniu się.
Czasami wydaje się, że utknęło się na przesłuchaniach.
Życie tancerki jest bardzo trudne.
Ale nie wyobrażam sobie, bym robiła coś innego.
Zgłaszałam się do 12 szkół.
Zawsze myślałam: „Chcę tańczyć.
Nie muszę nic robić. Nieważne, jakie mam oceny.
Będę po prostu tańczyć”. Nie.
Jest dużo gorzej.
Trochę się boję.
Osiągnięcie sukcesu wymaga wielkiego skupienia.
Nic nie może cię załamać.
Ani ostry nauczyciel,
ani fakt, że jest łatwo.
Trzeba zachować skupienie.
Sześć, stop.
Sam muszę się tego nauczyć, bo wciąż to robię.
Jeśli nie dostanę jakiejś pracy,
od razu wątpię w swoje umiejętności.
Chcę odejść.
Góra, osiem.
Musimy naprawdę ciężko pracować.
Nieważne, ile masz lat. W filmach ośmioletni aktorzy
dostają wielkie sceny.
Zawsze musisz się zaangażować.
Chciałam być zawodową tancerką. Dostać się do szkoły, trenować,
ukończyć ją i trafić do Alvina Aileya.
Każdy marzy o tym, by tańczyć zawodowo.
Widać to po Savoy, April i JoAnn.
Czasami widać to w ich oczach.
Czy im się uda?
Dawaj. Dasz radę!
Znam wiele osób, które nie zostały w tańcu.
Są świetnymi chirurgami,
ale taniec wciąż mają we krwi.
Steve Jobs też uczył się tańczyć.
Naprawdę.
Wiał z matematyki, by tańczyć.
To wymowne.
Chciałabym dostać się do szkół w Nowym Jorku,
ale nie wierzę w to.
Mama powiedziała mi o przesłuchaniu do stypendium Aileya w Nowym Jorku.
Nie mogłam uwierzyć. Odparła: „Polecisz tam z Savoy”.
I same, w wieku 17 lat,
poleciałyśmy tam na przesłuchanie.
Potem pojechałam do LINES w San Francisco.
Czułam się tam świetnie.
Dostałam ich letnie stypendium, co dało mi nadzieję.
„Może będę tańczyć”.
Dobrze.
Ale od razu po programie zaczęli pytać o płatności.
Miesięczny czynsz w San Francisco,
którego szkoła nie opłaca…
MAMA JOANN
…jest bardzo drogi.
Do tego Ailey.
Nie dostała stypendium, więc w jedno lato, licząc Aileya,
czesne oraz czynsz, musiałam wydać
około siedem tysięcy.
To po prostu…
za dużo dla samotnego rodzica.
Wtedy zrozumiałam, że może taniec nie jest dla mnie.
I wszystko się posypało. Po prostu…
postanowiłam znaleźć sobie nowy cel w życiu.
Widzimy się w środę.
WIESZCZKA 2 TYGODNIE DO PREMIERY
Od dawna trenuję huśtawki.
Debbie chciała je wprowadzić,
więc zrobiliśmy to w „Wieszczce”.
W tym roku Wieszczkami są Kylie Jefferson i April.
Ja współpracowałam głównie z Kylie.
Jest mi niczym starsza siostra. Zawsze ją podziwiałam.
Ukończyła DADA i trafiła do Complexions,
jednego z najlepszych zespołów tanecznych.
Unoś się.
Dostałam się do wymarzonej grupy Complexions Contemporary Ballet.
I w dół. A teraz…
Pracowałam tam od kilku miesięcy.
Podniosłam się na ramionach partnera
i pamiętam tylko, że usłyszałam pęknięcie.
Coś pękło.
To był głośny odgłos z mojego żebra.
Zaczęłam krzyczeć na scenie.
To była najgorsza kontuzja, jaką miałam.
Zeszłam ze sceny i upadłam.
Byłam cała we łzach i wiłam się z bólu.
Myślałam, że to koniec.
Niemal tego chciałam.
Nie chciałam już tańczyć. To złamało mi serce.
To świat pełen bólu.
Bólu fizycznego, ale też psychicznego.
Ale trzeba się zebrać i zmierzyć z tym bólem.
Zostać w grze niczym sportowiec.
Stać cię na to?
Dobrze.
PRÓBA
Cisza! Zaczynamy od początku.
Muzyka, jedziemy.
Skaczcie.
Z radością od początku.
Charakter jest równie ważny.
To część bycia na scenie i profesjonalizmu.
Staram się im pokazać i nauczyć ich całego tego zestawu.
W scenie imprezy biorą udział niemal wszyscy,
więc jej próby są niesamowite.
Tak, Sophia!
I do góry!
Dół!
Nie mamy tyle miejsca.
Potrzebujemy dziesięciu sali.
Nie gadać!
Macie nie gadać!
Przypominamy uczniom,
że staramy się ukształtować ich marzenie.
To oni mają to szanować.
Cisza!
Wyjdź.
Przymkniecie się?
Mój Boże.
Bardzo chciałabym teraz wyrzucić część z was.
Chcę przygotować was do zawodowstwa.
Z takim zachowaniem nie będziecie pracować nigdzie.
Nieważne, kim jesteście i kogo gracie.
Za gadanie, kiedy pracuję, wylatujecie!
Nie obchodzi was to? Świetnie.
Zaraz się przekonamy.
Spróbujcie się jeszcze odezwać.
Nie macie szacunku do profesjonalistów, którym zależy na tym spektaklu.
Chcę, byście się spisali.
Taka cisza powinna być cały czas.
Dokładnie taka.
Pani Allen jest miła… dla mnie.
Nie wiem, jak reszta, bo są niedobrzy.
Mnie nie podejrzewa. Wie, że podpadłam raz,
ale nie nakrzyczała. Lubi mnie.
Ja też ją lubię.
Gdy pani Semenowa uczyła mnie w Houston, nie było żadnego gadania.
Nawet nie otworzyłam ust, kiedy mówiła.
Zdzieliłaby mnie swoją laską.
To dlatego miałam laskę w serialu. To był hołd dla niej.
Żyła dość długo, by zobaczyć mój sukces
na Broadwayu i w telewizji.
Podczas naszego ostatniego lunchu otworzyła butelkę szampana.
Kazała mi zostawić korek na szczęście. Wciąż go mam.
Wyciągnęła programy, które zachowała
z baletów ze mną i innymi uczennicami,
które szkoliła i uwielbiała.
Piłyśmy szampana i jadłyśmy,
a nagle powiedziała: „Musiałam cię wziąć”.
Spytałam: „Jak to?”. Odparła: „By utrzymać stypendium Forda,
musieliśmy mieć uczniów różnych ras.
Potrzebowałam czarnej uczennicy”.
Trochę mnie to zamurowało,
bo…
myślałam, że wybrała mnie, bo byłam dobra,
a nie czarna.
Ale ostatecznie uznałam:
„Byłam dobra”.
DZIEŃ PREMIERY
W teatrze mamy dwa i pół dnia na przygotowania do premiery.
Jesteście w linii?
Przywozimy rzeczy, a potem myślimy,
kto kiedy wejdzie na scenę.
Pierwsi wchodzą ludzie na huśtawkach, a potem myszy.
Potem mniejsze grupy robią swoje, a na końcu wchodzą wszyscy.
Nie!
Dokąd to? Nie.
W linii. Nie.
- Na górze nie słychać. - Coś wymyślimy.
Zjednocz nas. Nie dziel nas.
Niech będzie to krąg naszej mocy.
Naszej pasji.
Naszej radości.
Pozostańcie cali.
Na zawsze.
Z Hot Chocolate.
Hot Chocolate.
Hot Chocolate Nutcracker!
Dobrze, dziś Wieszczką jest April.
Powodzenia!
A Księciem znów będzie Chris Novas.
Zapiszcie się po bilety i szykujcie się do występu.
Widzimy się na scenie.
Organizujemy dziecięce występy.
W każdym teatrze
zapraszamy dzieci z całego Los Angeles,
by zobaczyły występ.
Co roku to dzieci oglądają premierę.
Witajcie na Hot Chocolate Nutcracker.
8 SPEKTAKLI, 11 520 MIEJSC 450 000 $ ZE SPRZEDAŻY BILETÓW
Nazywam się Debbie Allen i chcę…
Dziękuję.
Oglądając spektakl, zastanówcie się, kim chcecie być.
Czy chcecie być tancerzami?
A może chcecie śpiewać?
Projektować kostiumy?
Robić makijaże?
Oświetlenie?
Macie mnóstwo możliwości.
Muszę lecieć, by zmienić się w swoją postać.
Lecę!
Lecę znów zostać swoją postacią!
Kocham was! Do później!
Są Święta, wszyscy się bawią,
ale Frankie, brat Kary,
jest zazdrosny, że Kara dostała Dziadka do orzechów.
Razem z kolegą próbują go ukraść,
ale go psują.
Kara jest smutna, ale dzieje się magia
i zaczyna podróżować po świecie.
Naprawdę się denerwowałam.
Mama pomagała mi za kulisami
i powiedziała: „Nie wiesz, co się stanie.
Jeśli dasz z siebie wszystko, będzie dobrze”.
To pomogło mi przetrwać.
Najwięcej szczęścia dają mi ich miny.
Niektórzy nawet nie byli w teatrze,
a dostają owacje na stojąco.
Niesamowicie jest oglądać ich twarze.
Trzeba się rozwijać
i nigdy nie spoczywać na laurach, bo zawsze jest potencjał.
Rozwijać się i otwierać się na kolejne szanse.
Tego się tu uczą.
Cały proces, od września do grudnia,
jest intensywny.
Uczniowie, którzy biorą w tym udział, rozwijają się dziesięć razy szybciej.
W nauce fachu, staniu się rodziną,
występowaniu przed 1800 widzami z duszą na ramieniu.
Ten występ zmienia te dzieci.
Są jak nowe.
Niektóre z nich nie wiedziały, że chcą tańczyć.
To wyjątkowe uczucie, kiedy zakochują się w tańcu.
Niektóre trafiają na Broadway i robią coś, o czym nawet nie marzyli.
Tak właśnie sztuka wpływa na ludzi.
Zabierze cię na każdy kraniec świata.
Bycie tancerzem wymaga dyscypliny, determinacji
oraz motywacji, by przeć dalej
bez względu na to, ile razy upadasz.
Bo tylko jedna porażka dzieli cię od sukcesu.
Moja wymarzona szkoła to USC.
Za kilka tygodni mam przesłuchanie.
Trochę się denerwuję, ale będzie dobrze.
Mama kupiła mi nowy kostium.
Pewnego dnia znajoma stwierdziła, że powinnam nauczać.
Zdziwiłam się. Odparła: „To twój konik”.
Po pierwszych zajęciach uznałam,
że naprawdę to lubię i może przy tym zostanę.
Dzieciaki czasami myślą,
że jesteśmy starzy i już tego nie robimy.
Nie widzą praktycznej strony tego, co wciąż robimy.
A tu ja, ich nauczycielka,
biorę udział w przesłuchaniu z innymi wielkimi artystami,
na równi z niektórymi ze swoich uczniów.
To zdrowa rywalizacja.
Nauka przynosi czasem zaskoczenia.
Uczeń, który nie zapowiada się obiecująco,
poprzez ciężką pracę oraz otwarty umysł
naprawdę się rozwija.
Jeśli otworzę kiedyś własne studio tańca,
każdy będzie płacił tyle, ile go stać.
Jest wielu tancerzy, którzy nie trenują,
bo nie mają pieniędzy.
Mogą wziąć tę informację i stać się lepszymi tancerzami.
Lepszymi ludźmi, altruistami.
Chodzi o to, jak odbierają tę naukę.
Chcę, by wyszli stąd inni.
Uwielbiam uczucie…
stawania się muzyką.
Jeśli czujesz fizycznie, co to znaczy stać się muzyką,
naprawdę fizycznie,
to rozumiesz taniec.
Stajesz się nutą, instrumentem czy rytmem.
To właśnie taniec.
Kiedy doszłam do siebie,
pani Allen zaproponowała mi rolę Wieszczki.
Bałam się,
bo wiedziałam, że telefon od pani Allen
oznacza powrót do prawdziwej pracy.
Było ciężko, ale znów nabrałam ochoty, by tańczyć.
Odzyskałam tę werwę.
Nie wiem, jak to się stało. Może musiałam się przełamać.
Największe poświęcenie to czas.
Naprawdę dużo czasu poświęca się na treningi.
Czasami trzeba poświęcić normalne życie szkolne,
by w wieku 20 lat być na najwyższym poziomie.
Jest coś takiego w tańcu…
Gdy opuszczasz pierwszą szkołę tańca
i szykujesz się do pójścia w świat,
to bogactwo informacji zebranych,
kiedy miałaś pięć, siedem czy osiem lat
nie jest już tylko w twojej głowie,
ale w twoim ciele, sposobie mowy
i sposobie chodzenia.
Wtedy stajesz się tancerzem.
Kiedy istota tańca i istota tego, kim jesteś
łączą się
i stajesz się artystą.
To angaż na całe życie.
Małżeństwo.
Takie, które powinno…
trwać jak najdłużej.
By nawet, kiedy sama nie będę już tego robić,
trwało to dalej.
Zawsze będę jak te dzieciaki.
Nawet mając 90 lat.
W sercu będę dziewczynką, która szuka okazji,
kogoś, kto będzie ją uczył.
Jak mam zostać tym, o kim marzę?
Gdzie moja szansa?
W sercu zawsze będę takim dzieckiem.
Zaczynamy.
Posłuchajcie. Przód wychodzi pierwszy.
Musicie wyjść idealnie, bo będzie katastrofa.
Jacy musicie być?
Idealni.
Wyjdziecie w dwóch ósemkach.
APRIL OTRZYMAŁA PEŁNE STYPENDIUM NA NAUKĘ W JOFFREY BALLET
Pięć, sześć, pięć, sześć, start.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
Dwa, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem
i raz.
Pięć, dobrze.
I raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
Dwa, dwa, trzy…
Za dekadę chcę tańczyć w Royal Ballet.
Marzę o tym, by tańczyć na ich scenie.
Pięć, sześć, siedem, osiem. Raz, dwa, trzy, cztery pięć.
Idźcie.
Chcę studiować kinezjologię i taniec na Stanfordzie.
No proszę!
Dwa, trzy, cztery, pięć, start.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
Bardzo chciałabym zostać kimś, kto zmieni świat.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem i jeden.
Pięć, sześć, siedem…
Chcę być znaną tancerką.
Może choreografką, ale uwielbiam taniec.
To moja pasja.
Raz, spad i jedziemy.
Chyba chcę być prawniczką… i tancerką.
Będę robić to i to.
Pięć, sześć i raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć…
Za pięć lat chcę być na wymarzonych studiach i tańczyć.
Naprawdę chcę…
stabilizacji.
Chcę mieć stałą rolę w serialu lub w filmie.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
Za pięć lat chcę podróżować,
z Broadwayem lub grupą taneczną.
Chodźmy.
Mam wiele aspiracji.
Chcę być pisarką, inżynierką, tancerką,
prezydentem Stanów Zjednoczonych.
Najpierw będę Karą, a potem występuję w „Bollywood”.
JALYN WYSTĄPIŁA W BOLLYWOOD I ZOSTAŁA WIESZCZKĄ
JADA ZOSTAŁA NAJMŁODSZĄ KARĄ W WIEKU DZIEWIĘCIU LAT
SAVOY UCZY SIĘ W SZKOLE TAŃCA NA UNIVERSITY OF ARIZONA
OTRZYMAŁA TAM WIELE WYRÓŻNIEŃ
W wieku 20 lat dostałem się na Broadway
przy produkcji The Prom.
Mama powiedziała, że się tego spodziewali.
Zacząłem grać. Jestem w serialu Młody Sheldon.
Gram drugoplanową postać, Tama.
To ciężka harówa. Nie zrozumiesz.
Wiesz, że mam pracę.
JOANN UCZY TAŃCA
TWORZY CHOREOGRAFIĘ DO KLASYCZNEGO DZIADKA DO ORZECHÓW
STUDIUJE TEŻ PEDAGOGIKĘ
KYLIE TAŃCZYŁA ZA LIZZO PODCZAS GRAMMY
NAUCZA MŁODE TANCERKI I GRA W TINY PRETTY THINGS NA NETFLIX
PO NAUCE W JOFFREY BALLET
APRIL DOŁĄCZYŁA DO COMPLEXIONS CONTEMPORARY BALLET
W NOWYM JORKU
AKADEMIA TAŃCA DEBBIE ALLEN KAŻDEGO ROKU SZKOLI SETKI DZIECI
NIEZALEŻNIE OD TEGO, CZY PŁACĄ
HOT CHOCOLATE NUTCRACKER WCIĄŻ PRZYNOSI NAJWIĘKSZE ZYSKI
DEBBIE ALLEN STARA SIĘ STWORZYĆ FUNDACJĘ,
BY ZABEZPIECZYĆ PRZYSZŁOŚĆ DADA I TANCERZY
Napisy: Krzysztof Zając