Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎วันนี้จะต้องยอดเยี่ยมเลยนะ ‎เรามีโอกาสแค่สองครั้ง เร็วเข้า
‎(เดอะนัทแครกเกอร์ถูกนำไปทำการแสดง ‎โดยคณะบัลเลต์กว่า 700 คณะ)
‎(ในเมืองต่างๆ ทั่วโลก ‎มากกว่า 600 เมืองอยู่ในสหรัฐฯ)
‎สอง สาม สี่ วิ่ง หก เจ็ด แปด
‎สอง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด และหนึ่ง
‎(เด็บบี้ อัลเลนสร้างเดอะนัทแครกเกอร์ ‎ฉบับของเธอขึ้นในปี 2008)
‎(ฮอตช็อกโกแลตนัทแครกเกอร์)
‎เส้นตรงอยู่ไหน นำไปทางซ้าย
‎คนที่อยู่ซ้ายมือของเธอไปถึงตรงนั้นก่อนพวกเธอ
‎เขามาถึงตรงนี้ก่อนพวกเธอ ‎ดังนั้นพวกเธอต้องเรียงแถวตามเขา
‎(มีนักเรียนเข้าเรียนที่โรงเรียนสอนเต้นรำ ‎เด็บบี้ อัลเลน 200 คนตลอดปี)
‎(ร้อยละ 75 ได้รับทุนการศึกษา)
‎เอาใหม่อีกครั้งนะ ทั้งสามกลุ่มเลย เร็วเข้า
‎และหนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด
‎สอง สอง สาม สี่ ห้า หก
‎เอาเลย หนึ่ง
‎(ดาดาเปิดคัดเลือกนักแสดง ‎เรื่องฮอตช็อกโกแลตนัทแครกเกอร์)
‎(ในเดือนกันยายน)
‎(เดือนต่อๆ มาใช้ไปกับการซ้อม)
‎ดีขึ้นเยอะเลย โอเค เราโอเคกันไหม
‎- พวกเธอจะจำทุกอย่างได้ใช่ไหม ‎- ใช่ค่ะ!
‎- เพราะนักเต้นคืออะไรจ๊ะ ‎- คนที่ฉลาดที่สุดในโลก
‎คนที่ฉลาดที่สุดในโลก ‎และเราจำได้ทุกอย่างใช่ไหม
‎- ใช่ ‎- โอเค ไปแต่งหน้าได้แล้ว เดี๋ยวเจอกันจ้ะ
‎- ขอบคุณค่ะ คุณอัลเลน ‎- ยินดีจ้ะ ที่รัก
‎โอ้ พระเจ้า
‎โอเค ต่อไปอะไร
‎มีใครจะทำผมและแต่งหน้าอีกไหม
‎ฉันเข้าใจว่าทำไมสุดท้ายเธอถึงใช้…
‎เร็วเข้า ทุกคนที่นี่!
‎นั่นเด็บบี้ อัลเลน เธอเป็นคนดัง
‎ฮอตช็อกโกแลตนัทแครกเกอร์!
‎ฉันชื่อเด็บบี้ อัลเลน
‎ฉันดี…
‎ฉันตื่นเต้นและดีใจเหลือเกิน
‎ที่ได้ต้อนรับพวกเธอในฐานะผู้ชมกลุ่มแรก
‎ของฮอตช็อกโกแลตนัทแครกเกอร์ของเราในปีนี้
‎ฉันรู้ว่าพวกเธอบางคน ‎ยังต้องหัดชี้นิ้วเท้าและเท้าอยู่
‎แต่เธอจะทำเรื่องพวกนั้นไม่ได้เลย ‎ถ้าไม่หัดเงียบและฟัง
‎ขอต้อนรับสู่การคัดเลือกนักแสดง ‎เรื่องฮอตช็อกโกแลตนัทแครกเกอร์
‎ฉันดีใจมากที่ได้เจอพวกเธอ
‎หน้าตาคุ้นเคยหลายคนเลย หน้าใหม่ก็มี
‎ฉันกำลังมองหานักเต้นอายุน้อย ‎ที่มีชีวิตชีวาและพลัง
‎และอยากอยู่บนเวที สามารถเป็นตัวละครได้
‎สามารถเป็นตุ๊กตาได้ ‎หรือเป็นลิง หรือเป็นนางฟ้า
‎ดังนั้นพวกเธอต้องไม่คิดว่าตัวเองเป็นแค่นักเต้น ‎แต่เป็นนักแสดงด้วย
‎มีโอกาสมากมายที่เธอจะแสดงให้ฉันเห็น ‎ว่าฉันจะใช้เธอที่ไหนได้
‎และรู้ว่าฉันจะเก็บเธอไว้ในที่ที่ฉันคิดว่า ‎เหมาะกับเธออย่างสุดความสามารถ
‎และถ้าเธอยังไม่พร้อม ‎หลังจากผ่านวันนี้ไป อย่ารู้สึกแย่
‎แค่รู้ไว้ว่าเธอต้องฝึกซ้อมเพิ่มอีกหน่อย โอเคไหม
‎ปีที่แล้วเราทำได้ดีมาก
‎และทุกคนรอให้เรากลับมา
‎ฉันอยากแนะนำให้รู้จักกับอาจารย์บัลเลต์ของเรา ‎คุณไกอาน่า จีการ์ฮาน
‎มาดามจีการ์ฮาน
‎และวันนี้เธอจะทดสอบความสามารถของพวกเธอ
‎เราอาจจะสอนท่าเต้นสองท่ารวมกันให้พวกเธอ
‎จากนั้นคุณเออร์ทา โรบินสันจะบอกท่าเต้นแจ๊สให้
‎นี่คุณแมคโดนัลด์ ‎ผู้อำนวยการโรงเรียนสอนเต้นรำเด็บบี้ อัลเลน
‎และแน่นอน คุณเคที่ นิโคลัส ‎มือขวาคนสำคัญของฉัน โอเค
‎ฉันจะบอกท่าให้นะ เอชัปเป
‎เราจะเต้นท่านี้กัน
‎หนึ่ง และสอง และสาม และสี่
‎หนึ่งและสอง
‎และสอง หนึ่งและสอง และสาม และสี่
‎บางคนมาแสดงเรื่อง ‎ฮอตช็อกโกแลตนัทแครกเกอร์
‎ตอนสี่ขวบ ห้าขวบ และ…
‎จนอายุ 12 ก็ยังอยู่ที่นี่
‎พวกเขาเรียนที่โรงเรียนสอนเต้นรำ ‎ตั้งแต่ต้นจนจบ
‎เพราะฉะนั้นบางคนก็เลยแสดง ‎ฮอตช็อกโกแลตนัทแครกเกอร์เป็นครั้งที่เจ็ดแล้ว
‎และเราก็มีคนที่เพิ่งแสดงครั้งแรก
‎โดด
‎ขึ้น ลง หมุน
‎มีคนเยอะมากค่ะ รู้สึกตื้นตันนิดๆ
‎มีอะไรเกิดขึ้นเยอะมากค่ะ
‎- นี่ครั้งที่เจ็ดของฉันค่ะ ‎- ครั้งที่หกของฉัน
‎แปดหรือเก้าปี ครึ่งหนึ่งของชีวิตผมเลยละ
‎และหนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด
‎สอง สาม สี่ และนั่นแหละ
‎ทำไมเธอถึงคิดว่าเธอจะเต้นไม่ได้จ๊ะ
‎ไม่รู้สิครับ
‎ผมชอบสอนเด็กๆ ‎บางครั้งพวกเขาก็ทำให้ผมเป็นบ้า
‎และส่วนใหญ่พวกเขาร้ายกาจมาก
‎ระวัง
‎- จะคัดตัวนักแสดงไหมจ๊ะ ‎- ค่ะ
‎- โอเค ‎- หนูแค่ไม่อยากคัดตัว
‎ไม่อยากคัดตัวเหรอ
‎งั้นก็นั่งลง
‎ถ้าเธอจะไม่คัดตัวนักแสดง ฉันจะบอกแม่เธอให้
‎ฉันรักสิ่งที่ฉันทำอยู่
‎และฉันอยากสอนเด็กๆ เสมอ
‎ในคณะบัลเลต์ นักเต้นผ่านการฝึกมาแล้ว ‎และพวกเขามีความเชี่ยวชาญ
‎แต่เด็กๆ คุณกำลังเผยให้พวกเขาเห็น ‎ความงามของบัลเลต์
‎และความงามของศิลปะ
‎และจากประสบการณ์นั้น
‎ฉันได้รู้ว่าพวกเขาเริ่มเห็นคุณค่า ‎ความงามของชีวิตด้วย
‎ฉันจะจับตาดูพวกเธอ ดูพวกเธอในชั้นเรียน
‎ถ้าฉันสบโอกาส ฉันจะไปพาตัวเธอมา ‎แต่ตอนนี้ ฉันคิดว่าเธอต้องฝึกซ้อมเพิ่มอีก
‎เธอแค่ต้องเรียนเพิ่ม
‎ฉันก็เสียใจเหมือนกันจ้ะ
‎ฉันมีความสุขมาก พวกเธอทำได้ดีมาก ‎ขอบใจมากจ้ะ
‎- พูดว่า "ขอบคุณ คุณอัลเลน!" ‎- ขอบคุณ คุณอัลเลน!
‎เจอกันพรุ่งนี้บ่ายโมงนะ ไปได้!
‎ตอนเด็กๆ นัทแครกเกอร์สำคัญสำหรับฉันมาก
‎ฉันแสดงในฉากเมืองดอกไม้
‎เราร้องเพลงว่า…
‎ขอต้อนรับสู่เมืองดอกไม้
‎คุณนำข่าวสารใดมาฝากเรา
‎"เทพธิดาขนมหวาน" ‎เป็นความฝันของฉันมาตลอด
‎ฉันรักเพลงเทพธิดาขนมหวานนั่นมาก
‎เดอะนัทแครกเกอร์ต้นฉบับ
‎ไชคอฟสกีเป็นผู้ประพันธ์ดนตรี
‎และเปติปา นักออกแบบท่าเต้นชาวฝรั่งเศส ‎เขาแต่งเนื้อเรื่องให้กับบัลเลต์
‎ตอนแรกเดอะนัทแครกเกอร์ ‎แสดงที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก
‎ที่โรงละครมาริอินสกี้ในปี 1892
‎นักวิจารณ์ไม่ชอบกัน แต่ประชาชนคลั่งกันมาก
‎ยี่ห้อและชื่อเดอะนัทแครกเกอร์ ‎เป็นอะไรที่คุ้นเคยมาก
‎จากนั้นจุดหักมุมของเราก็คือ ‎ฮอตช็อกโกแลตนัทแครกเกอร์
‎ถ้าคุณไปดูนิวยอร์กซิตีบัลเลต์
‎พวกเขาใช้ผู้ใหญ่แสดงส่วนที่สำคัญทั้งหมด
‎และให้เด็กๆ แค่วิ่งผ่านเวทีไป หรือนั่งบนต้นไม้
‎แต่นัทแครกเกอร์ของเรา
‎ถึงแม้เราจะมีมืออาชีพและครู
‎แสดงบางบท
‎แต่เด็กๆ คือตัวเอก
‎ตอนเด็กๆ ฉันอยากเป็น ‎ราชินีนางฟ้าที่บินอยู่กลางอากาศ
‎ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นเลยสมัยเด็กๆ
‎แต่ก็ยังรู้ตัวอยู่ดีว่าอยากเป็นแบบนั้น
‎(ฮอตช็อกโกแลตนัทแครกเกอร์ ‎โดยเด็บบี้ อัลเลน)
‎มีช็อกโกแลตนัทแครกเกอร์อยู่สองสามแบบ
‎ทั่วประเทศ
‎แต่ฉันเลือกที่จะพัฒนามันและทำให้มันสนุก
‎และมีเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของดนตรี ‎ที่ไม่ผูกอยู่กับไชคอฟสกี
‎ฮอตช็อกโกแลตนัทแครกเกอร์ ‎ก็เลยพาเราออกเดินทาง
‎ไปสู่ดินแดนแห่งความจริงและจินตนาการ
‎ซึ่งทั้งหมดทำด้วยสไตล์ที่แตกต่าง ‎ของการเต้นและดนตรี
‎ใน "ฟลาเมนโกไฟร์" ฉันเป็นแมลงสาบ
‎ใช่ค่ะ เราเป็นนางฟ้า เราเป็นชาวอียิปต์
‎เราเต้นฉากบอลลีวูด
‎ผมเต้นฉากเมืองจีน
‎ผมอยู่ใน "เนื้อลูกแกะไหม้" ในฉากงานเลี้ยง
‎อะไรที่มีผู้ชายก็มักจะมีผมอยู่ด้วย
‎ผมแสดงเรื่องฮอตช็อกโกแลตนัทแครกเกอร์ ‎หรือคุณจะเรียกผมว่า "เอชซี" ก็ได้
‎หนูเป็นแมงมุมในฉากป่าฝนค่ะ
‎(วันที่หนึ่งของการซ้อม)
‎ในเดือนตุลาคม เราเริ่มซ้อมกัน
‎โอ้พระเจ้า
‎พวกเธอต้องทำหน้าที่ของตัวเอง
‎หน้าที่ของพวกเธอคือมาซ้อมให้พร้อม
‎เธอยังต้องมีความรับผิดชอบที่บ้านอีกด้วย
‎คุณอัลเลนไม่ได้ทำเป็นเล่น ‎พวกเธอต้องเป็นต้นแบบ
‎พวกเธอต้องเป็นพลเมืองต้นแบบ ‎ที่บ้าน ที่โรงเรียน
‎ในนี้มีใครอายุสามขวบไหมจ๊ะ
‎ไม่มีนะ
‎ดี เอามือลงจ้ะ
‎ในนี้มีใครสี่ขวบบ้างรึเปล่า
‎สี่ขวบ
‎มานี่จ้ะ
‎เก่งมาก มาเลย
‎เงียบจ้ะ
‎มีใครห้าขวบบ้างไหม
‎มานี่เลย
‎นี่
‎ใช่แล้ว มาเลย ยืนแยกกันนะ เราจะอยู่บนแถวนี้
‎ยืนแยกกัน หันไปข้างหน้า
‎เธอห้าขวบจริงเหรอ
‎ตัวสูงจัง
‎มาเลย
‎พวกเธอต้องซ้อม
‎พวกเธอจะไม่ได้ไปที่นั่น
‎สลับที่และอ้อมไปห้าง และใส่ส้นสูงเดินเฉิดฉาย
‎ถอดรองเท้าส้นสูงพวกนั้นออก ‎และลงไปนอนบนพื้นและยืด
‎เด็บบี้คาดหวังความยิ่งใหญ่ ‎จากเด็กพวกนี้อย่างมากในทุกระดับ
‎ไม่ใช่แค่เรื่องเดียว แต่ทุกเรื่องเลย
‎ดังนั้นในโลกนี้… อะไรๆ ก็เลยไม่ง่าย
‎แม้แต่บนพื้นเต้นรำนี้
‎เวลาพวกเขามาที่นี่ บางคนก็ล้ม
‎แต่ถ้าคุณไม่ล้มอย่างน้อยวันละครั้ง ‎คุณก็ไม่ประสบความสำเร็จหรอก
‎ฉันต้องการท่าทิลต์ที่เหมือนเข็มนาฬิกาหกโมงตรง
‎เชื่อฉันสิ
‎นั่นคือสิ่งที่พวกเขาจะเห็น ‎เมื่อพวกเธอออกไปจากดาดา
‎พวกเขาไม่รักเธอเหมือนที่ฉันรักหรอก
‎ฉันรู้จักกับเด็บบี้ตอนฉันอายุ 16
‎ก็ประมาณสิบปีที่แล้ว
‎ฉันแสดงเรื่องเฟมกับเด็บบี้
‎เธอมีฝันที่ยิ่งใหญ่
‎เธออยากดังไหม
‎ความดังมีต้นทุน
‎และนี่คือที่ที่เธอเริ่มจ่ายด้วยหยาดเหงื่อ
‎ตอนนี้เธอยังเหมือนเดิมเลย มันเลิศมาก
‎ฉันจะไม่มีทางเดินเข้าไปในการซ้อม ‎โดยไม่ยืดเส้นยืดสายและทำท่าทานดู
‎และเตรียมขาให้พร้อม และพร้อมลุยเด็ดขาด
‎มันจะไม่เกิดขึ้นแน่นอน
‎เธอจะไปไม่ถึงขั้นต่อไปแน่ ‎ฉันพยายามช่วยเธออยู่นะ
‎โอเค ถ้าฉันลงโทษเธอ ‎นั่นเป็นเพราะฉันเป็นห่วง โอเคไหม
‎แม่ฉันเหรอคะ
‎โหดค่ะ
‎แม่โหด
‎เป็นคนกระตือรือร้น เป็นคนเก่งที่สุด
‎เป็นแม่ อย่างแท้จริง สำหรับทุกคน
‎(อีโบนี ‎เด็บบี้ อัลเลน)
‎เธอคือผู้บุกเบิก
‎ผู้หญิงคนนี้ออกแบบท่าเต้น ‎ให้งานออสการ์ตั้งสิบครั้งเชียวนะ
‎ฉันเคยคิดไหมว่าจะได้มาเป็น ‎อะไรมากมายอยู่ตรงนี้
‎เป็นผู้ควบคุมการผลิต เป็นผู้กำกับ เป็นดารา
‎เป็นนักออกแบบท่าเต้น เป็นแม่
‎เคยคิดสิคะ!
‎เราจะเริ่มต้นด้วยฉากที่มีนักเรียนมากกว่า
‎และเราซ้อมแค่ช่วงสุดสัปดาห์เท่านั้น
‎เอาละ เริ่มตั้งแต่ต้นของฉาก "เมืองของเล่น"
‎สนุกกับการได้มีชีวิต
‎ตุ๊กตา ตุ๊กตาตัวน้อย
‎เมื่อกี้พวกเธออยู่ในฉากไหน
‎- "เมืองของเล่น" ‎- เอาละ ทีนี้
‎แล้วตอนนี้พวกเธออยู่ในฉากไหน
‎- ทุกอย่าง ‎- ทุกฉากเลย ใช่ เห็นไหม
‎"เมืองของเล่น" คือขั้นบันไดสู่ความสำเร็จ
‎ทุกคนที่เป็นทุกคนที่ผ่านมาที่ "เมืองของเล่น"
‎พวกเธออยู่ใน "เมืองของเล่น"
‎ฉันไม่เคยเห็นนัทแครกเกอร์ ‎แบบธรรมดาเลยด้วยซ้ำ
‎สิ่งเดียวที่ฉันรู้จักคือฮอตช็อกโกแลต
‎(ไคลี เจฟเฟอร์สัน ‎ราชินีนางฟ้า)
‎และฉันก็ชอบมันนะ
‎ไคลี เจฟเฟอร์สัน
‎เธอเป็นคนที่อายุน้อยที่สุด ‎ที่ฉันเคยเอามาอยู่ในโรงเรียน
‎ฉันจำได้ว่าเราเดินเข้าไปใน ‎โรงเรียนสอนเต้นรำเด็บบี้ อัลเลน
‎ในคัลเวอร์ซิตีในตอนนั้น
‎และมีคนอยู่ที่นั่นเยอะมาก
‎พอเราไปถึงโต๊ะ พวกเขาก็บอกแม่ฉันว่า ‎ฉันคัดตัวนักแสดงไม่ได้
‎"เธอเด็กเกินไป"
‎เธอเข้ามายืนท่าที่หนึ่ง ‎รวบผมไปด้านหลังและดูจริงจังมาก
‎ฉันคิดเลย "โอ้ เยี่ยม"
‎แล้วคุณอัลเลนก็พูดว่า "ให้เธอคัดตัวเถอะ"
‎แล้วทุกคนก็มองฉันและพูดว่า ‎"คุณอัลเลน เธอเด็กเกินไปนะ"
‎และฉันบอกว่า "ฉันเปลี่ยนกฎได้"
‎เยี่ยมมาก
‎นักเรียนส่วนใหญ่ของฉันมาจากแอลเอ
‎มีพื้นฐานทางเศรษฐกิจที่หลากหลาย
‎บางคนอยู่ที่เบเวอร์ลีฮิลส์
‎บางคนอยู่ที่คอมป์ตัน
‎และคนที่จริงจังกับการเต้นมากที่สุด
‎พวกเขามาที่นี่อย่างน้อย ‎อาทิตย์ละห้าหรืออาจจะหกวัน
‎และพวกเขาต้องการจะเรียน ‎ไม่ต่ำกว่าสิบชั้นเรียน
‎บางคนเรียนอาทิตย์ละ 15 ชั้นเรียน
‎เธออยากมีสถานที่ที่ไม่ว่าคุณจะหน้าตาเป็นยังไง
‎ถ้าคุณอยากเต้น คุณมาเต้นได้
‎ซึ่งนั่นคือเหตุผลที่ที่นี่มีนักเรียนทุนกลุ่มใหญ่
‎เด็กๆ ของเราหลายคนไม่มีเงินมาเรียน
‎เราก็หาทางรับคนที่อยากอยู่ตรงนั้นเข้ามา
‎ไปเลย
‎เราระดมทุนกันตลอดเวลา
‎เพื่อนผมหลายคนเลิกรับโทรศัพท์ผมแล้ว
‎หลังจากปีแรกผ่านไป
‎ไม่หรอกครับ เพื่อนผมดีมากมาตลอด
‎เราเริ่มคิดว่าจะสามารถใช้ยี่ห้ออะไร
‎ที่เรามีอยู่ในมือ
‎ที่จะช่วยสร้างรายได้ให้มากขึ้นได้ ‎ที่คนจะรู้สึกคุ้นเคย
‎ตอนที่จอร์จ บาแลนชีนมาที่นิวยอร์ก ‎เพื่อก่อตั้งนิวยอร์กซิตีบัลเลต์
‎เขาต้องหาอะไรบางอย่างที่จะระดุมทุนได้ ‎และเดอะนัทแครกเกอร์คือสิ่งนั้น
‎เป็นเดอะนัทแครกเกอร์นี่แหละ ‎ที่ช่วยหาทุนตลอดทั้งปี
‎ให้กับนิวยอร์กซิตีบัลเลต์
‎เดอะนัทแครกเกอร์ต้นฉบับ ‎เป็นเรื่องที่ถูกเล่าทั้งหมด…
‎มันเป็นโอเปราในการเต้นทั้งหมด
‎แต่นัทแครกเกอร์ของเราเป็นการเล่าเรื่อง
‎ได้เวลาไปแล้ว เดอะนัทแครกเกอร์ตื่นแล้ว ‎เราต้องไปต่อสู้
‎เรามีผู้เล่าเรื่องหนึ่งคนหรือหลายคน ‎ที่พาเราเดินทางไป
‎และมันเป็น… เรื่องตลกในนี้ถูกพูดออกมา
‎มันไม่ใช่ละครใบ้
‎ใครปิดไฟเนี่ย
‎มันโด่งดังเร็วมาก ‎เป็นส่วนใหญ่ของการระดมทุนของเรา
‎น่าจะเป็นตัวทำเงินตัวเดียวที่ใหญ่สุดของเราเลย
‎สิ่งนี้จะบอกฉันว่าใครจะได้เต้นท่านี้ ‎ทิลต์ โอ้ ไม่ ยกขาขึ้นไป
‎เธอต้องนั่งฉีกขาระหว่างดูทีวี ทำการบ้าน
‎พวกเธอยังฉีกขาไม่มากพอ
‎พวกเธอมัวแต่ยุ่งอยู่กับ ‎การคุยกับหนุ่มๆ และทำเรื่องอื่น
‎ยกขาให้สูงขึ้นอีก เร็วเข้า คราวนี้ฉันจะจับให้
‎ขึ้นไป!
‎เอียงตัวไปสิ ก้มลงไป
‎ใช่ ก้มลงไป
‎ใช่ ทรงตัวไว้และยกขาขึ้น
‎นั่นแหละ!
‎ความทรงจำแรกของฉันเกี่ยวกับดาดา ‎น่าจะเป็นตอนฉัน 11 ขวบ
‎ฉันกลัวมากเพราะฉันไม่รู้ด้วยซ้ำ
‎ว่าคนเราสามารถเก่งได้ขนาดนี้
‎เพราะฉัน 11 ขวบและคิดว่า "ฉันเก่งสุดแล้ว"
‎แล้วฉันก็คิดว่า "ไม่ใช่ละ"
‎ครูที่นี่เคี่ยวเข็ญเรา ‎พวกเขาโหดแต่พวกเขาใส่ใจ
‎ฉันรู้สึกว่ามันคือครอบครัว
‎คุณอัลเลนใส่ใจพวกเราทุกคน
‎ซึ่งดีมากค่ะ
‎หนูมาเรียนที่ดาดาเก้าปีแล้ว ตั้งแต่ห้าขวบ
‎และตอนนี้หนูอายุ 14 ปี
‎พูดง่ายๆ ก็คือหนูโตที่ดาดา
‎ตอนที่พวกเขาบอกหนูว่าหนูได้เป็นคารา
‎หนูตื่นเต้นและดีใจมาก
‎เพราะหนูรู้สึกว่าหนูมีหน้าที่รับผิดชอบสูงมาก
‎ที่จะต้องไม่ทำให้การแสดงทั้งหมดเละหรือพัง
‎ใครๆ ก็อยากเป็นคาราซึ่งเป็นบทนำ
‎เธอเป็นเด็กสาวที่ออกไปผจญภัย
‎คุณอัลเลนใช้ตัวแสดงสองคนเสมอ
‎เพื่อที่ผู้คนจะได้แลกเปลี่ยนบทบาทของพวกเขา
‎และมีประสบการณ์ที่แตกต่างกัน
‎สวยครับ
‎คารา คารา จะไม่ยิ้มหน่อยหรือ
‎- ลองมองดูแล้วบอกฉันว่าเธอคิดอย่างไร ‎- บอกมาว่าคิดไง
‎หนูจำได้ตอนที่คุณอัลเลนบอกหนูว่า ‎หนูจะได้แสดงเป็นคาราสามรอบ
‎และหนูสติแตกไปเลยจริงๆ
‎ที่รัก แปลกใจเหลือเกิน
‎แปลกใจๆ
‎คารา คารา
‎คารา!
‎คารา คารา
‎รู้นะว่าเรารักเธอ
‎มันคือความรู้สึกที่เวลาเรามีเป้าหมาย ‎แล้วเราไปถึงเป้านั้นได้
‎เราทำได้ มันแบบว่า "ไชโย!"
‎นึกออกไหมคะ หนูดีใจมากเลย
‎(อียิปต์ ‎เก้าสัปดาห์ก่อนการแสดง)
‎เอาละ มาคุยเรื่องตุ๊กตาอียิปต์กันดีกว่า
‎เธอต้องอยู่ใต้ก้นน้อยๆ ของหล่อนเลย
‎ส่วนเธอจับมือหล่อนไว้ ถ้าหล่อนต้องการนะ
‎แล้วก็ยกหล่อนขึ้นไป
‎ตำแหน่งนั้นแหละ และเธออยู่อีกด้าน
‎ฉันเป็นตุ๊กตาอียิปต์คนแรกเลย ‎แม่ออกแบบท่าเต้นนั้นให้ฉัน
‎แฮ่ และหนึ่ง และสอง
‎หนึ่ง สอง สาม
‎หมุนหนึ่งรอบ เปิดกว้าง
‎หัว
‎ฉันเริ่มฝึกเต้นอย่างหนักและจริงจังจริงๆ
‎ที่โรงเรียนบัลเลต์คิรอฟ
‎เธอเริ่มประมาณช่วงนี้ หล่อนฉีกขา
‎ปีที่สามที่ฉันอยู่ที่นั่น
‎วันหนึ่ง ครูของฉันมองฉันในชั้นเรียน
‎แล้วพูดว่า "หยุดเลย หยุด!"
‎แล้วเขาก็มองฉันและพูดว่า ‎"เธอไม่มีวันเป็นนักเต้นได้
‎ไปเต้นที่อัลวิน เอลีย์เลยไป"
‎และนั่นคือการดูถูก
‎แล้วอัลวิน เอลีย์กระจอกงอกง่อยหรอ
‎อัลวิน เอลีย์คือ ‎คณะเต้นรำอเมริกันร่วมสมัยคณะแรกสุด
‎และใช่ ส่วนใหญ่เป็นคนดำ แต่…
‎นั่นแปลว่าเธอเต้นไม่ได้เหรอ
‎เธอจ๋า แม่อาละวาดใส่โทรศัพท์เลยจ้า ‎ฉันพร้อมมาก
‎ฉันส่งสามีฉันไปเพราะรู้ตัวว่าฉันคงทำตัวไม่น่ารัก
‎สำหรับผม การที่ลูกสาวผมออกไปจากบ้านสามปี
‎มันถึงเวลาที่เธอต้องกลับบ้านอยู่แล้ว
‎พ่อลากฉันออกมาจากโรงเรียน
‎และตอนนั้นแหละที่แม่ฉันตัดสินใจ
‎ว่าแม่จะเปิดโรงเรียนสอนเต้นรำเด็บบี้ อัลเลน
‎แล้วฉันก็เริ่มทำดาดา แล้วเธอก็กลับบ้าน
‎เธอเป็นแรงบันดาลใจ
‎เธอเป็นแรงบันดาลใจของฉัน เธอเป็นมาตลอด
‎ที่นี่มีอะไรบางอย่างให้กับทุกคน
‎ทุกรูปร่าง ทุกขนาด ทุกสีผิว ทุกวัฒนธรรม
‎และนั่นทำให้เรามีเอกลักษณ์มาก
‎แล้วเธอก็จะเดินไป จากนั้นพวกเธอก็ถอยกลับไป
‎เธอคือคนที่ใช่
‎เธอน่ารักนะ
‎- และเธอแรงด้วย ‎- เธอแรง
‎เอพริลไปในที่ที่เธอต้องไป
‎พวกเธอทุกคนต้องตามมา พวกเธอทำได้
‎ฉันเริ่มเรียนเต้นจริงๆ ก็ตอนแปดขวบ
‎ฉันมาจากนอร์ทแคโรไลนา
‎และฉันได้รับทุนการศึกษาเต็มรูปแบบ ‎จากเด็บบี้ อัลเลน
‎เอพริลเป็นหนึ่งในนักเต้นที่มีพรสวรรค์มากที่สุด ‎ที่เคยเข้ามาในวงจรของฉัน
‎และฉันพาเธอมาที่นี่ เราจะได้ฟูมฟักเธอได้
‎เพราะเธอต้องการมัน
‎ฉันทำงานนอกเวลาที่เอล โปโย โลโก
‎เป็นพนักงานเก็บเงินค่ะ
‎เพราะฉะนั้นตอนนี้ฉันเป็นพนักงานเก็บเงินค่ะ
‎คนมักจะมองว่าฉันเป็นคนเงียบๆ
‎และส่วนใหญ่
‎ฉันมีอะไรจะพูดเยอะมาก ‎หรือมีอะไรในใจเยอะมาก
‎แต่ฉันแค่ไม่รู้ว่าจะ… ฉันไม่รู้จะพูดออกมายังไง
‎และบางครั้งฉันก็มีความรู้สึก ‎อยู่ในตัวฉันมากมายเหลือเกิน
‎และวิธีเดียวที่ฉันจะเอาความรู้สึก หรือความกลัว ‎หรือความกังวลของฉันออกมาได้
‎ก็คือการเต้น
‎(บอลลีวูด ‎แปดสัปดาห์ก่อนการแสดง)
‎หายใจ
‎งดงาม
‎พวกเธอเป็นคนที่งดงามที่สุดบนโลกนี้
‎ย้ำอีกครั้งนะ มันเป็นเรื่องของภาพสะท้อน
‎สิ่งมีชีวิตที่งดงามที่สุดบนโลกนี้
‎หัว เป็นคนคนเดียว
‎ขยับขึ้น
‎การบิดตัวทั้งหมด ทั้งหมดนี้ต้องรู้สึก ‎เหมือนเป็นคนคนเดียวเคลื่อนไหว
‎มองขึ้น
‎ลง
‎หนูอยากเต้น "บอลลีวูด" มากๆ
‎หนูพยายามจะเต้นฉาก "บอลลีวูด" มานานมาก
‎หนูจำได้ทุกท่า แต่หนูเด็กเกินกว่า ‎จะอยู่ในกลุ่ม "บอลลีวูด" ค่ะ
‎ตัวท่อนบน!
‎การไปประเทศอื่น ‎นั่นทำให้ได้ท่าเต้นใหม่ๆ เสื้อผ้าใหม่ๆ
‎ทำให้ได้ส่วนใหม่ของเรื่องราว
‎ข้างหลัง
‎เคลื่อนย้าย
‎ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน
‎เธอมีรัศมีของความเหนือชั้น ‎และความงาม และอำนาจ
‎อำนาจ
‎นี่เป็นเรื่องของอำนาจของผู้หญิง
‎ผู้หญิงครองโลก ฉันไม่สนว่าพวกเขาว่าไง
‎ฉันอยู่ที่ไหน
‎มันอยู่ในดวงตา ทั้งหมดเลย
‎"บอลลีวูด" คุณคงคิดว่าเป็นโชว์สุดโปรดของฉัน
‎เพราะเป็นโชว์สุดโปรดของทุกคน
‎มันเป็นอะไรที่คุณใฝ่ฝันว่าจะได้เต้น ‎จนคุณได้เต้นนั่นแหละ
‎มันคือการเต้นต่อเนื่องไม่หยุดห้านาที
‎และไม่มีเวลาให้หายใจเลย
‎ยกมือขึ้น!
‎อำนาจ!
‎และหยุดนิ่งตลอดกาล
‎หยุดนิ่ง หยุดอยู่ตรงนั้น หายใจ หยุด
‎ซ้อมทรงตัวเอาไว้
‎มันดีสำหรับเธอ
‎เริ่มดีขึ้นแล้ว สาวๆ
‎โอเค พักได้ เริ่มดีขึ้นแล้ว
‎ฟังฉันนะ
‎เธอใช้พื้นที่กว้างกว่าที่จำเป็นมาก ‎เธอกำลังฆ่าตัวเอง
‎โอเค หายใจ ‎แล้วเราจะซ้อม "อียิปต์" กัน หายใจซะ
‎เธอมีเวลาสองนาที
‎โอเค เอาละ คุณนิโคลัส
‎โอเค เราจะไม่มีปัญหากันจริงๆ ‎แต่พวกเขาเต้นกันเลอะเทอะไปหน่อย
‎เลอะเทอะไปสำหรับฉัน
‎ฉันไม่… เมืองนางฟ้า ฉันไม่รู้สึกถึงมัน
‎ไม่ ดังนั้นฉันจะเพิ่ม ‎สิ่งที่เราจะซ้อมเข้าไปด้วยสีเหลือง
‎ฉันต้องไปข่มขวัญเหล่านางฟ้าแล้ว โทษที
‎เพราะฉันมาจากดาดา
‎ฉันเลยไม่รู้ว่าการที่ฉันเป็นผู้หญิงผิวดำ ‎ที่เต้นบัลเลต์เป็นเรื่องใหญ่แค่ไหน
‎ดีมาก
‎โลกมันช่างแตกต่างจากดาดามากเหลือเกิน
‎เพราะที่ที่ฉันเรียนมา เราทุกคนเต้น ‎และเราทุกคนเก่ง
‎ลอเรน แอนเดอร์สัน
‎ซึ่งเป็นนักบัลเลต์ผิวดำคนแรกในคณะบัลเลต์ใหญ่
‎มาที่นี่เมื่อหนึ่งปีที่แล้ว
‎และหนึ่ง และสอง ‎พาเดอเชอวาล อ็องเวอลอปเป
‎ฉันไม่เคยคิดว่า "ฉันอยากเป็นนักบัลเลต์" ‎ตอนเจ็ดขวบไม่ได้คิดเลย
‎ฉันแค่คิดว่าการเรียนบัลเลต์มันสนุกดี
‎ฉันเลยไม่รู้ถึงผลกระทบ ‎ของการเป็นคนแอฟริกันอเมริกัน
‎และนักเต้นตัวเอกเลยจริงๆ
‎และฉันค้นพบว่ามีอยู่แค่ไม่กี่คน ‎เอาจริงๆ คือตอนนั้นไม่มีเลยสักคน
‎เว้นแต่ว่าคุณจะอยู่ในอัลวิน เอลีย์ ‎หรือแดนซ์เทียเตอร์ออฟฮาเล็ม
‎แต่ฉันแค่อยากเต้น
‎ฉันไม่ได้สนใจว่าจะเป็นคนผิวดำคนแรก
‎ฉันแค่อยากเต้น
‎พลิเย หนึ่ง และยืดตรง
‎ครั้งแรกที่ฉันเห็นเอพริล
‎ฉันคิดว่า "ว้าว นั่นมาจากไหนน่ะ"
‎นั่นคือคนที่เกิดมาพร้อมทุกอย่าง
‎ใช่!
‎ชอบมาก
‎สิ่งที่ฉันต้องการคืออะไรที่มันประคองตัว ‎ฉันรู้สึกเหมือนมัน…
‎ฉันอยากให้มันเบาลง
‎ฉันไม่คิดว่าฉันมีร่างกาย ‎ของนักบัลเลต์เลยในตอนนี้
‎ณ ขณะนี้
‎เพราะขาฉันมันใหญ่มากไปหน่อย
‎และเมื่อเราเริ่มเป็นนักเต้นจริงจัง ‎เราจะเริ่มมองดูตัวเองในแบบหนึ่ง
‎เชอเน
‎หยุดอย่างรวดเร็ว
‎และหยุดนิ่ง
‎แต่พอฉันอยู่ในวงการบัลเลต์ ‎ส่วนใหญ่ทุกคนจะผอมมาก
‎เวลาอยู่ที่โรงเรียน ฉันไม่มีปัญหากับมันเลย
‎แต่แล้วเราก็คิดได้ว่าบางทีเราควรดูมันหน่อยนะ
‎เพราะคนอื่นคิดถึงเรื่องน้ำหนักกันทุกคน
‎ทุกอย่างสำคัญหมด ทุกอย่างพิถีพิถันมากในบัลเลต์
‎ขาและเท้าของเธออาจไม่สมบูรณ์แบบ ‎ฉันก็เหมือนกัน
‎คนส่วนใหญ่ไม่สมบูรณ์แบบ
‎คนส่วนใหญ่ที่เต้นบัลเลต์ ‎ไม่ได้มีขาและเท้าที่สมบูรณ์แบบ
‎มันเป็นสิ่งที่เราต้องทำเพื่อให้ได้มันมา
‎เท้าที่แบะออก เราต้องทำเพื่อให้ได้มันมา
‎เราไม่ได้เกิดมาแล้วสามารถ…
‎บางคนมีร่างกายแบบนั้นนะ
‎แต่ส่วนใหญ่พวกเราไม่มี
‎มีหลายครั้งที่ฉันรู้สึกแย่กับตัวเอง
‎เกี่ยวกับร่างกายของฉันและมันช่าง…
‎รู้สึกในเชิงลบและไม่มั่นใจกับมันเลย
‎แต่…
‎ฉันต้องเลิกเล่นบทผู้ตกเป็นเหยื่อ…
‎ต่อตัวฉันเอง
‎มันมีช่วงเวลาที่ฉันคิดได้ว่า ‎"ฟังนะ ถ้าฉันอยากทำสิ่งนี้
‎ฉันต้องคิดให้ออกว่าอะไรดีสำหรับฉัน"
‎แต่สิ่งที่ยากคือการเข้าใจ
‎ว่าบัลเลต์ที่ฟ้าลิขิตมาให้ฉัน ‎ไม่ได้สร้างมาเพื่อคนแบบฉัน
‎และนั่นเป็นความเข้าใจที่ยากจริงๆ
‎แต่ในขณะเดียวกัน ‎ฟ้าก็ลิขิตมาให้ฉันเต้นบัลเลต์
‎ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากเต้นและทุ่มเททั้งหมดที่มี
‎ที่รัสเซีย
‎พวกเขาเอกซเรย์เท้าของเด็กๆ ‎และหลัง และร่างกาย
‎ก่อนจะรับพวกเขา
‎นั่นคือโลกของบัลเลต์
‎ในวงการโอเปรา ‎พวกเขาจะเลือกเฉพาะเด็กที่เสียงดี
‎พวกเขาสร้างเสียงไม่ได้ มันคือพรสวรรค์
‎เรื่องเดียวกับความคล่องแคล่วของบัลเลต์
‎พวกเขาต้องมีร่างกายแบบหนึ่งเพื่อเต้นบัลเลต์
‎คุณสร้างมันไม่ได้
‎วิธีการของคิรอฟและคนรัสเซียนั้นสำคัญ
‎มันเป็นเทคนิคที่ฉันชอบสอนมากที่สุด
‎นั่นคือเหตุผลที่เรามีมาดามไกอาน่า ‎ซึ่งมาจากคณะบอลชอย
‎แต่วงการเต้นกำลังวิวัฒนาการ
‎ฉันเลยปรับเปลี่ยนมันใหม่นิดหน่อยสำหรับพวกครู
‎ว่าภารกิจของพวกเขาคืออะไรและจะทำมันยังไง
‎ฉันต้องการจิตวิญญาณของการเต้น
‎มันไม่ใช่อะไรที่คุณจะถ่ายรูปได้
‎มันเป็นอะไรที่คุณรู้สึกและมองเห็น
‎คุณได้รับประสบการณ์
‎หนึ่ง สอง ไม่เลว
‎หนึ่ง สอง หนึ่ง สอง
‎โอเค ไม่แย่เท่าไหร่
‎กลับไป
‎มันช่วยได้จริงๆ
‎ดูดีขึ้น
‎ขอโทษด้วยนะ มาดามไกอาน่า มันดูดีขึ้น
‎ไม่ๆ ฉันไม่เห็นด้วย
‎- เพราะพวกเขาดูเหมือนแบบนี้ ‎- ฉันไม่เห็นด้วย
‎ไม่เป็นไรๆ
‎ไม่เป็นไร ห้า หก
‎พวกเขาก็แค่ซ้อมกัน หก เจ็ด แปด
‎และหนึ่ง และสอง และหนึ่ง และสอง
‎และหนึ่ง และสอง
‎พวกเธอบางคนไม่มีจังหวะและตัวแข็งนิดหน่อย
‎เธอต้องผ่อนคลาย
‎ฉันขอโทษแต่ฉันต้องพูดสิ่งที่ฉันเห็นอยู่ในตอนนี้
‎เพราะเรามีเวลาไม่มาก
‎และพวกเขากำลังเต้นได้ถูกต้องในตอนนี้ ‎หรือเต้นไม่ถูกก็ได้
‎ถึงแม้เราจะทำให้มันเป๊ะ เรื่องนั้นฉันรู้
‎แต่ฉันรู้ว่าโดยเทคนิคแล้ว บางคนเต้นแบบนี้
‎ซึ่งพรุ่งนี้มันจะยังไม่เปลี่ยนไปหรอก
‎กลับไปจ้ะ สาวๆ
‎ห้า หก เจ็ด และแปด
‎และหนึ่ง และสอง และหนึ่ง และสอง
‎ดีขึ้นมาก
‎และสอง และหนึ่ง และสอง
‎ดีขึ้นมาก
‎ขอโทษนะมาดามไกอาน่า มันดีขึ้น
‎โอเค กลับไปเริ่มต้นใหม่
‎มันดีขึ้น คุณก็รู้
‎พวกครูอุทิศตนและทุ่มเทเพื่อเด็กๆ พวกนี้มาก
‎พวกเขากลับบ้านกับเด็กๆ ซื้ออาหารให้เด็กๆ
‎พวกเขาจะดุเด็กๆ ถ้าต้องการให้เด็กๆ มีสติ
‎เราทุ่มสุดตัว
‎เรากำลังเลี้ยงดู ‎เรากำลังช่วยเลี้ยงดูเด็กพวกนี้
‎(ฮิวสตัน เทกซัส)
‎ฉันโตมาในฮิวสตัน เทกซัส ทุกอย่างถูกแบ่งแยก
‎มีทั้งน้ำพุสำหรับคนขาวเท่านั้น
‎ห้องน้ำของคนผิวสี เรามีประสบการณ์ทั้งหมดนั้น
‎มีโรงเรียนเต้นรำที่ดีมากอยู่แห่งหนึ่ง ‎แต่ฉันไปเรียนไม่ได้เพราะฉันผิวดำ
‎แต่ฉันจริงจังมากตั้งแต่แรก ‎ฉันรู้ว่าฉันต้องการมันจริงๆ
‎แม่ฉันพูดตลอดว่าตอนที่ฉันแปดขวบ
‎ฉันบอกแม่ว่า ‎"แม่ หนูกำลังพยายามจะเป็นนักเต้น
‎หนูจะเป็นได้ยังไงถ้าหนูไม่ได้เรียน ‎หนูต้องการบทเรียนที่แท้จริงค่ะ แม่
‎บทเรียนที่แท้จริง"
‎ตอนอายุ 14
‎ฉันได้รับคัดเลือก ‎โดยมาดามทาเทียนา เซเมโนวา
‎ซึ่งมาจากโรงเรียนมาริอินสกี
‎ฉันตื่นเต้นมาก ฉันต้องตื่น ‎ต้องเดินทางข้ามเมืองไกลมาก
‎ลุงลอยด์จะพาฉันไป และถ้าฉันต้องนั่งรถเมล์กลับ
‎ก็มีรถเมล์กลับบ้านได้สองสามสาย
‎และมาดามเซเมโนวา ‎ให้กำลังใจฉันในชั้นเรียนมากจริงๆ
‎ค่าเล่าเรียนของฉันทั้งหมด ‎จ่ายโดยเงินสนับสนุนของมูลนิธิฟอร์ด
‎ฉันเป็นนักเรียนทุนเต็มรูปแบบ
‎และตอนที่ฉันเต้น
‎มันเป็นเรื่องใหญ่ ‎เพราะคณะกรรมการไม่รู้ว่าฉันอยู่ที่นั่น
‎ฉันอยู่ที่นั่นน่าจะหกหรือแปดเดือน
‎คณะกรรมการถึงจะรู้ว่า ‎มีเด็กผิวดำอยู่ในโรงเรียน
‎และพวกเขาบางคนก็ไม่ปลื้มเลย
‎แต่มาดามเซเมโนวาผลักดันฉัน
‎เธอดุด่าฉัน เธอทำให้ฉันขายหน้า
‎และเธอรักฉัน
‎(ลูกกวาดไม้เท้า ‎หกสัปดาห์ก่อนการแสดง)
‎เอาละ ขอต้อนรับสู่นรกซึ่งก็คือแชนเทล
‎เอาละนะ เอาละ
‎ฉันเป็นเด็กกำพร้า
‎นี่คือสิ่งหนึ่งที่ช่วยให้คนอย่างฉันรอดมาได้
‎การที่ใครสักคนมองเห็นฉันและทุ่มเทกับฉัน
‎และพูดว่า "เรามองเห็นว่าเธอต้องการอะไร
‎เราจะช่วยเธอทำสิ่งนี้ ‎และพาเธอจากจุดที่หนึ่งไปยังจุดที่สอง"
‎ฉันรู้สึกว่านั่นคือสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในตัวมันเอง ‎ที่เปลี่ยนแปลงชีวิตฉัน
‎นั่ง
‎เธออยู่ตรงไหน
‎ผมไม่รู้
‎ถ้าเธอทำผมม้าแบบนี้อีก ฉันจะ…
‎เอไลจาห์ ไปเอาหนังยางมาให้ฉันสักเส้นสิ
‎แต่ดูน่ารักมากนะ
‎เงียบเลย เอไลจาห์ ไม่เป็นไร
‎ห้า หก เจ็ด ไขว้
‎ไขว้และนั่ง
‎เมื่อก่อนผมเป็นตัวสำรอง
‎แต่คุณแชนเทลบอกว่า ‎ผมสามารถเต้นใน "ลูกกวาดไม้เท้า" ได้
‎ใช่ครับ ตอนแรกเขาเป็นตัวสำรอง ‎แต่จากนั้นเขาก็เริ่มพยายามเต้น
‎เขาพยายามหนักมาก ‎และสุดท้ายเขาก็จะได้อยู่ในการแสดงแล้ว
‎"ลูกกวาดไม้เท้า" สนุก มันคือฮิปฮอป ‎คุณแค่ต้องตื่นเต้น และสนุก และจัดเต็มและ…
‎ใช่ครับ "ลูกกวาดไม้เท้า" สนุกมาก
‎"ลูกกวาดไม้เท้า" เป็นฉากชายล้วน ‎และเป็นฮิปฮอป
‎และฮิปฮอปเป็นสไตล์หนึ่งที่ฉันชอบมาก
‎น่าเสียดายที่ฉันเต้นฉากนี้ไม่ได้ ‎แต่เป็นฉากที่ฉันชอบมาก
‎"ลูกกวาดไม้เท้า" เป็นฉากผู้ชาย
‎"เมืองนางฟ้า" เป็นฉากผู้หญิง
‎คุณต้องมี…
‎รู้ไหม ดาดามีผู้ชายมากกว่าโรงเรียนอื่นเสมอ
‎เป็นเพราะฉันผลักดันพวกเขา ‎และฉันต้องการพวกเขา
‎และฉันต้องมีอะไรที่จะให้พวกเขา
‎โอลิเวีย ไปอยู่ตรงกลาง
‎ถอยไปข้างหลัง ถอยไป
‎ฉากโปรดของฉันคงจะเป็น "ลูกกวาดไม้เท้า"
‎มันเป็นโชว์ฮิปฮอปเดียวของทั้งหมด เป็นชายล้วน
‎หก ห้า ข้างหลังเขา
‎คุณจะให้ผู้หญิงมาเต้นเหรอ จะให้ผู้หญิงเต้นเหรอ
‎ใช่ ฉันกำลังจัดอยู่
‎ฉันจะซวยแน่ แต่ก็ช่างเถอะ
‎ไขว้ ขึ้น ลง
‎ฉันต้องการ… ใช่!
‎ฉันอยากเห็นไขว้ ขึ้น… ‎นั่นเกือบจะเหมือนเอเลเวเลย
‎ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ ‎ต้องไม่มีผู้หญิงใน "ลูกกวาดไม้เท้า"
‎- มันไม่มีทางเกิดขึ้น ไม่มีผู้หญิง ‎- คนพูดไปเรื่อย
‎แต่มันก็เกือบเกิดขึ้นนะ แต่นั่นแหละ ไม่เป็นไร
‎ฉันเต้นฉากอื่นทุกฉากแล้ว
‎เสียใจด้วยสาวๆ มีแค่พวกเราเท่านั้น
‎มันคือความจำของกล้ามเนื้อจริงๆ
‎เวลาที่คุณให้แชนเทล ฮีท
‎พาคุณลงไปสู่เบื้องลึกของตัวเอง
‎คุณจะไม่ลืมมันเท่าไหร่หรอก
‎การวิ่งนั่น!
‎และหนึ่ง และสอง ลง ลุกขึ้นมา
‎ใช่
‎สไลด์ หนึ่ง สอง
‎ใช่ครับ ยังจำทุกอย่างได้หมด
‎เหวี่ยง
‎หมุนและหนึ่ง
‎ไม่ตลกเลยใช่ไหมล่ะ
‎ผู้ชายบางคนก็ล้มเหลว บางคนก็ทำไม่ได้
‎พวกเขาพูดว่า "พระเจ้า มันยาก"
‎ฉันรู้ นั่งลง
‎แค่แป๊บเดียว
‎สิ่งที่ฉันรู้คือถ้าฉันเป็นคนเต้น ‎ตอนนี้ฉันคงยังเต้นอยู่
‎เพราะเพลงคงจะยังเปิดอยู่
‎มาเต้นกันเลย ลุยเลย
‎แต่ฉันบอกพวกเขาว่า "กลับมาเรื่อยๆ นะ ‎เพราะสักวันหนึ่งเธอจะทำได้"
‎ผมไม่รู้ว่าทุกคนยึดมั่นกับมันรึเปล่า
‎แต่ผมรู้ว่าถ้าคุณอยู่ที่นี่มากกว่าหนึ่งเทอม
‎อย่างผมเนี่ย มันจะอยู่ในตัวคุณเลย
‎ผมเดินผ่านทางเดินในตึกมานาน
‎แต่มาเรียนในสตูดิโอที่นี่จริงๆ
‎ก็สักพักแล้ว
‎มัน… บนพื้นพวกนี้มีเหงื่อเยอะมาก
‎ถ้ามีใครสักคนยกประวัติศาสตร์ขึ้นมาจากพื้นพวกนี้
‎มันคงน่าขยะแขยงแต่ก็น่าประทับใจ
‎ผมแสดงฮอตช็อกโกแลตนัทแครกเกอร์ครั้งแรก
‎ในการผลิตครั้งแรก
‎ผมแยกจากครอบครัวแท้ๆ ของผมตอนอายุ 13
‎แม่กับน้องสาวผมอีกสามคนย้ายไปอยู่แอริโซนา
‎และแม่ผมก็ตัดสินใจอย่างมีสติ ‎อนุญาตให้ผมอยู่ที่นี่ต่อ
‎ผมเลยย้ายไปอยู่กับคุณแฮร์ริส แม่แฮร์ริส
‎จากนั้นผมก็ได้ทุนเต็มรูปแบบในการเรียนเต้นที่นี่
‎ครั้งแรกที่ผมเป็นลิตเติลนัทแครกเกอร์ มันรู้สึก…
‎"ผมเป็นตัวเอกตัวหนึ่ง เจ๋งเลย!" ‎ผมรู้สึกว่าคุณอัลเลนเชื่อในตัวผม
‎ตอนนี้ไรอัน ฟองเป็นลิตเติลนัทแครกเกอร์
‎โชคดีที่ผมแสดงบทนี้ก่อน ‎เพราะผมคงไม่อยากทำให้ได้แบบเขาแน่
‎ฉันอยากให้มันวิเศษ
‎เธอจะแค่มาตรงนี้และยืนท่าที่สี่
‎เหมือนรูปปั้นเดกาส์ไม่ได้
‎และมาตรงนี้ ไม่!
‎มันคือฮอตช็อกโกแลตนัทแครกเกอร์จ้ะ ที่รัก
‎ต้องมีชีวิตชีวา ‎มันแบบว่า "โอ้พระเจ้า ดูเขาสิ!"
‎ต้องเป็นแบบนั้น
‎มองฉัน หยุด มองเขา!
‎พวกเธอมัวแต่ง่วนอยู่กับการมองดูตัวเอง
‎เล่นตามฉากสิ
‎"โอ้พระเจ้า เขาขยับตัว!
‎ดูเขาสิ!
‎โอ้พระเจ้า ฉันสัมผัสเขา ‎โอ้พระเจ้า เขากำลังมา!
‎โอ้พระเจ้า!
‎โอ้พระเจ้า!"
‎มันควรจะเป็นแบบนั้น
‎ผมมาที่นี่เพื่อเรียนชั้นเรียนเปิด เพื่อเรียนฮิปฮอป
‎ผมคิดว่าคุณแชนเทลเป็นคนสอน
‎และสิ่งเดียวที่ผมจะทำคือเต้นฮิปฮอป
‎ผมไม่ได้คิดจะเต้นบัลเลต์เลย
‎เด็กผู้ชายคนนี้ ฉันไม่เชื่อในสิ่งที่เห็นเลย
‎ฉันแบบว่า "อะไรเนี่ย"
‎พอเปิดเพลงฮิปฮอปปุ๊บ ‎คุณจะเห็นพายุทอร์นาโดลูกเล็กๆ ลูกนี้เลย
‎เหมือนแทสเมเนียนเดวิลตัวน้อย นึกออกไหม
‎เขาเป็นนัทแครกเกอร์มาแล้วทุกตัว
‎เขาเคยเป็นนัทแครกเกอร์ตัวเล็กที่สุด ‎และตอนนี้เขาคือเจ้าชายหนุ่ม
‎(เจ้าชาย)
‎ไรอันคิดว่าเขาแค่จะมาเรียนฮิปฮอปนิดหน่อย
‎และนั่นคือวิธีที่เราดึงเขาเข้ามา
‎เรามอบบางสิ่งที่พวกเขาต้องการให้พวกเขา
‎แต่เราสอนพวกเขาว่าการที่จะทำแบบนั้นได้ ‎เธอต้องทำสิ่งนี้ให้ได้ก่อน
‎บัลเลต์ ผม… คือมัน…
‎สำหรับผมในตอนนั้น ‎ผมคิดว่าควรมีแต่ผู้หญิงที่เต้นบัลเลต์
‎ผมไม่กล้าเรียนเลยจริงๆ
‎การฝึกบัลเลต์นั้นยากมาก
‎คนที่จะผ่านการฝึกบัลเลต์
‎และฝึกบัลเลต์จนจบได้
‎พวกเขาต้องมีบุคลิกที่ชัดเจนที่จะไปไกลขึ้นอีกได้
‎และคุณอัลเลนบอกฉัน
‎ว่าเธอเป็นใคร
‎นั่นก็เพราะเธอผ่านการฝึกบัลเลต์ ‎ที่ยากและรุนแรงมาแล้ว
‎ฉันไปโรงเรียนศิลปะนอร์ทแคโรไลนาเพื่อคัดตัว
‎หลังจากได้รับการฝึกจากมูลนิธิบัลเลต์ฮิวสตัน
‎ตอนนั้นฉันมีความหวังมาก
‎และพวกเขาใช้ฉันสาธิตในการคัดตัว
‎พอจบงาน ฉันไปหาผู้ชายคนหนึ่งและพูดว่า
‎"ฉันแค่อยากรู้ว่าเราจะเริ่มกันเมื่อไหร่
‎มันจะเป็นยังไง"
‎และเขาบอกว่าพวกเขาจะไม่รับฉัน ‎และฉันไม่เหมาะสำหรับการเต้น
‎ร่างกายฉันไม่เหมาะ ‎และฉันควรไปทำอย่างอื่นซะ
‎มันทำให้แม่เสียใจมาก แม่หยุดเต้นไปปีสองปีเลย
‎มันเสียกำลังใจมาก
‎เขาบอกฉันว่า "อย่าไปคิดเรื่องบัลเลต์เลย ‎ลืมมันซะเถอะ" และ…
‎โห มันยากนะ
‎พอฉันกลับบ้าน ‎และมันถึงเวลาที่ต้องเข้ามหาวิทยาลัย
‎ฉันเข้ามหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดได้
‎และมันก็เหมือนกับว่า ‎"โอเค ฉันต้องปล่อยวางเรื่องเต้นแล้วละ
‎ฉันรักมันแต่มันไม่รักฉัน"
‎และมันยากค่ะ
‎แม่ฉันเสียใจสุดๆ ‎ตอนที่ฉันลงมาจากเครื่องบินลำนั้น
‎นั่นคือส่วนที่ยากที่สุด
‎ตอนที่ฉันลงมาจากเครื่องบินลำนั้น ‎และแม่อยู่ที่สนามบิน
‎แม่เจอฉันทั้งน้ำตา
‎และแม่พูดว่า "เดบอราห์ ลูกล้มเหลว"
‎"เดบอราห์ ลูกล้มเหลว"
‎แม่ฉันบอกว่า "ฤดูร้อนนี้ ลูกห้ามไปเต้น
‎แม่จะเก็บเงินที่สะสมมาตลอด ‎เพื่อส่งลูกไปเต้นเอาไว้
‎และซื้อรถหนึ่งคัน"
‎ฉันบอก "ไม่นะ แม่ ไม่ หนูอยากเต้น"
‎และนั่นคือฤดูร้อนที่ฉันได้เจอมาร์ทา เกรแฮม
‎และเมเรดิท มังค์
‎และทไวลา ทาร์พ
‎และอัลวิน เอลีย์
‎มันคือนักเต้นคลื่นลูกใหม่ที่ทำลายรูปแบบเดิมๆ
‎ทำอะไรใหม่ๆ และน่าตื่นเต้น
‎ตอนที่ฉันเห็นอัลวิน เอลีย์ ‎มันคือทุกอย่างสำหรับฉัน
‎ฉันคิด "เธอจ๋า เอารองเท้าลุยหิมะนี่ไป ‎เอาไปไว้ที่อื่นเลย
‎ฉันอยากเต้นเกี่ยวกับความรู้สึก"
‎(รถไฟ ‎ห้าสัปดาห์ก่อนการแสดง)
‎ฉันพยายามคิดหาทางอยู่หลายปี
‎ว่าจะใช้ภาษาของการเต้นแท็ป ‎ในการแสดงได้ยังไง
‎ปีนี้เราได้เซเวียง โกลเวอร์มา
‎ฉันขอให้เขาสร้างสรรค์การแสดง ‎ที่ชื่อว่า "รถไฟ"
‎คุณเด็บบี้ อัลเลนมีไอเดียอยู่แล้วตั้งแต่แรก
‎จากนั้นเธอก็เอาไอเดียนั้น ‎ใส่เข้ามาในกระบวนการคิดของผม
‎และผมคิดถึงมันตลอดเวลา จากนั้นก็กลับมา
‎แล้วผมก็พร้อมลุย
‎และไอเดียของเธอคือ ‎การทำให้รถไฟขบวนนี้เคลื่อนไหว
‎เพื่อพาพวกเราจากฉากหนึ่งไปยังฉากต่อไป
‎ขอบคุณ
‎นอกเหนือจากการเต้นแล้ว
‎ผมอยากให้พวกเขาออกมา ‎พร้อมความรู้สึกของการเสริมพลัง
‎ความรู้สึกของความยิ่งใหญ่ ‎ความรู้สึกของความสำเร็จ
‎ความรู้สึกของการแสดงออก
‎ความสามารถนี้ในการคิดเกี่ยวกับ ‎การทำให้ใครบางคนคิดอย่างแตกต่าง
‎นั่นคือสไตล์ของหนู
‎เขาบอกหนูว่าให้เต้นอย่างอิสระในช่วงแรก
‎หนูเลยสร้างสรรค์อะไรเล็กน้อย ‎เป็นของตัวเองขึ้นมาในช่วงแรกและช่วงท้าย
‎ผมอยากจะเป็นมนุษย์ที่มีประโยชน์
‎ผมชอบการแลกเปลี่ยนแบบนั้น ‎ที่ทำให้ผมได้เรียนรู้จากพวกเขา
‎และหวังว่าพวกเขาจะได้เรียนรู้จากผมด้วย
‎โอเค เราจะเริ่มมีการประชุมระหว่างสัปดาห์กัน
‎เพราะไม่อย่างนั้น ฉันว่าพวกเธอทำไม่สำเร็จแน่
‎และฉันต้องจัดตำแหน่งพวกเธอบางคนใหม่ด้วย
‎และพวกเขาจะไม่ได้เต้นตุ๊กตา
‎และฉันไม่อยากให้พวกเขาอยู่บนเวที ‎และดูไม่เลิศ
‎หนูโดนไล่ออกจากบท "ตุ๊กตา" ‎น้องสาวหนูก็เหมือนกัน
‎เพราะเธออยากให้หนูอยู่ในฉากงานเลี้ยง
‎พวกเธอต้องเข้าถึงบทบาทตั้งแต่แรกเลย
‎ฉันไม่สามารถเป็นลิงอยู่ตรงนี้แบบนี้ได้
‎ฉันพร้อมสำหรับเหล่านางฟ้า
‎ดังนั้นเมื่อพวกเธออยู่ในฉากข้างเวทีนั้น ‎ฉันอยากให้พวกเธอเป็นแบบนี้
‎พร้อมลุย
‎ฉันอยากให้แกว่งแขวน เมื่อกี้แขนเป็นอะไรกัน
‎และหนึ่ง สอง สาม สี่
‎และโดด โดด โดด โดด
‎ใช่แล้ว โทบัล
‎ฉันต้องทำให้เธอเป็นลิงให้ได้
‎ใช่!
‎มาเลย สาวน้อย เข้าไปในนั้น
‎ฉันได้รับมอบหมายให้ดูแลฉาก "ป่าฝน"
‎และ "ป่าฝน" คือหนึ่งในฉากที่ใช้คนมากที่สุด
‎ในการแสดง
‎"ป่าฝน" งดงาม
‎มีผีเสื้อ ลิง เสือดำ
‎เวลาที่เราคิดถึงฝูงสัตว์บนที่ราบในแอฟริกา
‎การอพยพ ‎ทุกคนจะเคลื่อนไหวไปในทิศทางเดียวกัน
‎มันก็เลยมีการเดินทางเกิดขึ้น
‎โอ้พระเจ้า นักแสดงเยอะอะไรอย่างนี้
‎ฉันไม่อยากจะพูดออกมาเลยนะ
‎เดอลอร์ส ฝ่ายเสื้อผ้าของฉันอาจตบหน้าฉันได้
‎ตอนที่เธอเห็นนักแสดง
‎เธอถามว่า "คุณอัลเลน เอาจริงดิ" ‎ฉันบอก "จริงจ้ะ เดอลอร์ส"
‎เลิกคุยกันได้แล้ว
‎ใครยังไม่มีชุดบ้าง
‎เรามีนักแสดงเกือบ 200 คน
‎แต่ละคนใส่ของสองสามชิ้น
‎เด็กบางคนใส่ห้าชิ้น
‎โอเค เด็กๆ
‎เธอไปเอาชุดมาเพิ่ม
‎ฉันยังได้ยินเสียงคุยอยู่เลย
‎โอเค!
‎เราแค่… มันยุ่งนิดหน่อยน่ะ
‎ทุกคนชอบชุดของตัวเองไหม
‎ชอบค่ะ!
‎ดีมาก
‎หายไปสองคน
‎หนึ่ง สอง สาม สี่
‎- ใครหายไป ‎- โจแอนกับออเดรีย
‎แล้วพวกเขาอยู่ไหน
‎มีผู้หญิงคนหนึ่งพยายามพูดว่าโจแอนรถชน
‎แต่ไม่จริง พวกเขากำลังมา
‎ฉันอายุแปดขวบตอนที่เริ่มเรียนที่ดาดา
‎ปีนี้ฉันมาซ้อมตอนที่ฉันอยากมา
‎ฉันพยายามทำตัวเป็นเด็กวัยรุ่นมั้งคะ
‎โจแอน!
‎อย่าเดินเข้ามาซ้อมหน้าตาเฉย เกิดอะไรขึ้น
‎เพื่ออะไร
‎อยู่ตรงนี้แหละ
‎หนึ่ง พลิเย
‎ไปอบอุ่นร่างกายที่บาร์
‎หนึ่ง พลิเย
‎และย่อ
‎ทุกครั้งที่ฉันรู้สึกว่าฉันทำให้เธอผิดหวัง ‎มันเป็นอะไรที่…
‎ฉันเสียใจทุกครั้ง
‎ฉันจะทำให้เธอผิดหวังอีกไม่ได้แล้ว ‎เราจะคุยเรื่องแบบนี้กันไม่ได้
‎การพูดคุยครั้งต่อๆ ไปต้องเป็นการพูดคุยที่ดี
‎แทนที่เธอจะบอกฉันว่าให้จัดการตัวเองให้ดี
‎มันต้องทุ่มเทเยอะมาก
‎ไม่รู้สิ ฉันคิดว่ามันอยู่ที่ใจและความมุ่งมั่น
‎และต้องการมันเพื่อตัวเอง ต้องการอะไรมากขึ้น
‎และ…
‎ใช่ค่ะ
‎ซ้อมให้หนักสุดๆ
‎ฉันกำลังพยายามช่วยให้พวกเธอเรียนรู้ ‎จริยธรรมในการทำงานแบบมืออาชีพ
‎พูดซิ "จริยธรรมในการทำงาน"
‎จริยธรรมในการทำงาน
‎สิ่งนี้ควรจะประยุกต์ใช้กับทุกอย่างในชีวิตเธอได่้
‎การบ้านของเธอ วิธีที่เธอทำงานที่โรงเรียน
‎งานอื่นๆ และความปรารถนาในอาชีพอื่นๆ
‎ที่เธอมี
‎ถ้าเธอทำงานที่ที่ทำการไปรษณีย์ ถ้าเธอเป็นครู
‎ถ้าเธอเป็นเจ้าหน้าที่ซ่อมบำรุง
‎ถ้าเธอทำงานในรัฐบาล
‎จริยธรรมในการทำงานของพวกเธอ ‎ต้องเหมือนกันหมด
‎ถ้าเธอทำงานกับเด็กๆ ‎จริยธรรมในการทำงานของเธอยิ่งควรจะดีขึ้น
‎ช่วงวัยรุ่นมันยาก
‎และมันเหมือนกับว่าจิตใจคุณทิ้งคุณไปชั่วครู่
‎และคุณหลุดออกจากวงโคจร
‎คุณสำรวจตัวเอง สำรวจสิ่งต่างๆ รอบตัวคุณ
‎แต่การที่คุณมีอะไรบางอย่างให้ต้องไปทำ ‎อาทิตย์ละสามหรือสี่วัน
‎และต้องรับผิดชอบ
‎มันช่วยให้คุณมีความรับผิดชอบ
‎กับงานที่โรงเรียนคุณ ‎การบ้านคุณ งานบ้านที่บ้านคุณ
‎และมันมอบความรู้สึกขอบคุณให้คุณ
‎พวกเธอคิดว่าเราจะมาถึงจุดที่เราอยู่ได้ยังไง
‎เธอพยายามจะไปให้ถึงจุดไหนในชีวิตนี้
‎ทุกวันไม่ได้เป็นแค่ ‎การซ้อมเพื่อแสดงนัทแครกเกอร์
‎มันคือการซ้อมเพื่อทั้งชีวิตของเธอ!
‎ถ้าเธอมาที่นี่สาย
‎นั่นคือที่ที่เธอจะอยู่ในงานต่อไปของเธอ ‎และเธอถูกไล่ออก
‎เธอเดินเข้าไปในการแสดงบรอดเวย์สาย ‎เธอก็ถูกไล่ออก
‎ตัวสำรองขึ้นเวทีไปแล้ว ‎พวกเขาไม่สนหรอกว่าจะชอบเธอแค่ไหน
‎เธอไม่ใช่มืออาชีพ
‎- เข้าใจไหม ‎- เข้าใจค่ะ
‎ทุกวันคือการฝึกซ้อมเพื่อชีวิต ‎ไม่ใช่แค่เดอะนัทแครกเกอร์
‎จงจริงจังกับมัน ทำให้มันเป็นอะไรสักอย่าง
‎เรามีงานต้องทำเยอะมาก ‎ฉันอยากเห็นพวกเธอ…
‎เราไม่ได้อยู่ในจุดที่แย่ ‎แต่เรามีเวลาอีกแค่เดือนเดียว
‎ซึ่งแปลว่าเรามีเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน ‎เพราะเราไม่ได้ซ้อมทุกวัน
‎- ดังนั้นนี่คือการบ้านของเธอ ‎- ขอบคุณค่ะ คุณอัลเลน
‎อย่ามาซ้อมกับฉันสาย
‎อย่ามาซ้อมอะไรสายอีกเด็ดขาด ฉันพูดจริงๆ
‎ขอบคุณ ไปได้
‎- ขอบคุณ คุณอัลเลน ‎- จ้ะ
‎- ขอบคุณค่ะ ‎- จ้ะ
‎ขอบคุณค่ะ
‎อย่ามาสาย ออเดรีย
‎ถ้ามาสายก็อยู่ข้างนอก
‎จ้ะ
‎- ขอบคุณค่ะ ‎- จ้ะ
‎ขอบคุณค่ะ
‎- ขอบคุณค่ะ คุณอัลเลน ‎- จ้ะ
‎- ขอบคุณค่ะ คุณอัลเลน ‎- สนุกขึ้นหน่อย เธอเป็นคนสวย
‎รู้ตัวไหมว่าเธอสวยแค่ไหน ฉันว่าเธอไม่รู้นะ
‎เธอสวยมาก
‎เอามันมาใช้ เอามันมาใช้เวลาเธอเต้น
‎ไปได้แล้วจ้ะ
‎- จ้ะ ‎- ขอบคุณค่ะ
‎ขอบคุณ ตัดเล็บพวกนั้นทิ้งซะ
‎- ขอบคุณค่ะ คุณอัลเลน ‎- จ้ะ
‎ขอบใจจ้ะ เธอจะทำได้
‎โอกาสที่จะเข้าสู่วงการเต้นรำได้นั้นมีน้อยมาก
‎คุณต้องเข้าวงการให้ได้ภายในช่วงเวลาหนึ่ง
‎คุณต้องทำตัวเองให้ดีขึ้น
‎ในแบบที่ทันทีที่คุณเรียนจบชั้น ม.ปลาย
‎คุณต้องสามารถไปคัดตัวและแข่งขันได้
‎เอพริล เธอมาจากด้านนี้ของเวที ‎แล้วเธอก็บอกให้พวกเขาทุกคนมา
‎ฉันไปคัดตัวเข้าแดนซ์เทียเตอร์ออฟฮาเล็ม ‎และฉันไม่ผ่าน
‎จากนั้นฉันก็ไปคัดตัวที่อื่นๆ
‎คิดว่าคงเข้าที่ไหนได้สักที่
‎แต่ก็ยังเข้าไม่ได้เลย
‎ในฐานะนักเต้น
‎เราจะพยายามหาที่ไปต่อไปตลอดเวลา
‎หรือพยายามพัฒนา
‎และบางครั้งมันรู้สึกเหมือนกับ ‎เราติดอยู่กับการคัดตัว
‎และไม่ได้อะไรเลย
‎เพราะฉะนั้นชีวิตของนักเต้นลำบากมากค่ะ
‎แต่ฉันก็นึกภาพตัวเองทำอย่างอื่นไม่ออก
‎ฉันสมัครไป 12 โรงเรียน
‎ตอนฉันเด็กกว่านี้ ฉันบอก "ฉันจะสมัครเรียนเต้น
‎ฉันไม่ต้องทำอะไร ‎เกรดก็ไม่สำคัญ ไม่มีอะไรสำคัญ
‎ฉันแค่จะเต้น" แต่มันไม่ใช่เลย
‎มันแย่กว่านั้นจริงๆ
‎ฉันเลยสติแตกนิดหน่อย
‎มันต้องใช้สมาธิเยอะมากเพื่อที่จะสำเร็จ
‎จะปล่อยให้อะไรทำให้คุณรู้สึกแย่ไม่ได้
‎ไม่ว่าครูของคุณจะใจร้ายเกินไป
‎หรือมันง่ายเกินไป
‎จะปล่อยให้มันรบกวนคุณไม่ได้
‎หก หยุด
‎ผมก็ต้องเรียนรู้เรื่องนั้นเหมือนกัน ‎เพราะผมก็ยังทำสิ่งเดียวกันอยู่
‎นึกออกไหม เวลาที่ผมไม่มีงานออกแบบท่าเต้น
‎ผมจะคิดทันทีว่า "ฉันไม่ดีพอ ลืมมันซะเถอะ"
‎แล้วผมก็เลิก
‎ขึ้น แปด
‎เราต้องทุ่มเทในสิ่งที่เราทำ
‎ผมไม่สนว่าคุณจะแปดขวบรึเปล่า ‎มีนักแสดงแปดขวบในภาพยนตร์เยอะแยะ
‎ที่แสดงฉากใหญ่ๆ
‎คุณต้องมีส่วนร่วม ไม่ว่าคุณจะเด็กแค่ไหน
‎ฉันอยากเป็นนักเต้นของคณะบัลเลต์ ‎ฉันเลยอยากไปโรงเรียน ฝึกซ้อม
‎เรียนให้จบ ‎และเข้าคณะบัลเลต์อย่างอัลวิน เอลีย์
‎ทุกคนฝันแบบนั้น ทุกคนอยากเต้นอย่างมืออาชีพ
‎คุณเห็นสิ่งนั้นในตัวซาวอย
‎คุณเห็นสิ่งนั้นในตัวเอพริล
‎คุณเห็นสิ่งนั้นในตัวโจแอน
‎บางครั้งคุณเห็นมันในตาพวกเขา แบบว่า…
‎พวกเขาจะทำสำเร็จไหมนะ
‎สู้เขา สาวน้อย เธอทำได้
‎และฉันรู้จักคนมากมายที่ไม่ได้เป็นนักเต้น
‎คนที่เป็นศัลยแพทย์ที่เก่งมาก
‎แต่ยังคงมีความรู้ด้านการเต้นติดตัว
‎สตีฟ จอบส์ก็เคยเรียนเต้น
‎จริงๆ ค่ะ
‎เขาหนีออกมาจากชั้นเรียนคณิตศาสตร์ ‎เพื่อไปเรียนเต้น
‎นั่นบอกอะไรกับฉันหลายอย่าง
‎ฉันอยากไปนิวยอร์ก ไปเรียนโรงเรียนพวกนี้
‎แต่ฉันคิดว่าคงทำไม่ได้ แล้วแม่ฉันก็พูดว่า
‎"กำลังจะมีการคัดตัว ‎นักเรียนทุนเอลีย์ในนิวยอร์กนะ…"
‎และฉันบอก "เดี๋ยวนะ หนูจะได้ไปเหรอ" ‎แม่บอก "ลูกกับซาวอยจะไปกัน"
‎ฉันบอก "โอ้ ว้าว" ‎สรุปว่ามีแค่เราสองคน อายุ 17 ทั้งคู่
‎ขึ้นเครื่องบินไปนิวยอร์ก ‎และไปคัดตัวเข้าโรงเรียนนี้ด้วยกัน
‎จากนั้นฉันก็ไปซานฟรานซิสโกเพื่อคัดตัวที่ไลน์ส
‎ฉันรู้สึกสบายใจกับที่นั่นมาก
‎หลังจากได้ทุนเรียนโครงการฤดูร้อนของพวกเขา ‎ฉันก็มีความหวัง
‎"ในอนาคตฉันอาจได้เต้นก็ได้
‎ดีมาก
‎แล้วหลังจากนั้น ‎พวกเขาก็ถามถึงกำหนดการจ่ายเงิน
‎ทันทีหลังจบโครงการฤดูร้อน
‎การพักอยู่ในซานฟรานซิสโกหนึ่งเดือนนั้น…
‎เพราะพวกเขาไม่จัดหาที่พักให้ ‎ในโครงการฤดูร้อน
‎มันแพงมาก
‎และการจะเรียนที่เอลีย์
‎เธอไม่ได้รับทุนการศึกษาอะไรเลย ‎ดังนั้นแค่ฤดูร้อนเดียว เพื่อจะเข้าเอลีย์หรือ…
‎มันก็เกือบจะ
‎รวมค่าเล่าเรียนและที่พัก
‎ก็น่าจะประมาณหกเจ็ดพันแล้ว
‎และนั่นไม่ใช่…
‎สิ่งที่แม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างฉันจะมีปัญญาจ่ายไหว
‎ใช่ค่ะ ตอนนั้นแหละที่ฉันคิดว่า
‎"โอเค การเต้นอาจไม่เหมาะกับฉัน"
‎แล้วทุกอย่างก็ตกไป
‎จากนั้นฉันก็คิดว่า
‎"ฉันต้องค้นหาดูแล้วละ ‎ว่าจะทำอะไรไปตลอดชีวิต"
‎เจอกันวันพุธนะ
‎(ราชินีนางฟ้า ‎สองสัปดาห์ก่อนการแสดง)
‎ผมเริ่มเล่นปีนผ้ามานานแล้ว
‎เด็บบี้บอก "เราจะใส่การปีนผ้า ‎เข้าไปในการแสดงได้ยังไง"
‎เราเลยเริ่มด้วยการให้ราชินีนางฟ้าบิน
‎ปีนี้ไคลี เจฟเฟอร์สันและเอพริล ‎เป็นราชินีนางฟ้าทั้งคู่
‎และในการแสดงของหนู ‎ส่วนใหญ่หนูร่วมงานกับไคลี
‎ไคลีเป็นเหมือนพี่สาวของหนู
‎หนูชื่นชมเธอมาตลอด
‎เธอเรียนจบจากดาดาและไปเข้าคอมเพล็กชันส์
‎หนึ่งในคณะเต้นรำร่วมสมัยที่ดีที่สุด
‎เหิน
‎ฉันเข้าคณะบัลเลต์ในฝันได้ ‎คณะบัลเลต์ร่วมสมัยคอมเพล็กชันส์
‎ลง เอาละ…
‎ฉันร่วมงานกับคณะบัลเลต์อยู่สองสามเดือน
‎ฉันขึ้นไปอยู่บนไหล่คู่ของฉันเพื่อให้ยกตัวขึ้น
‎และฉันจำได้ว่าฉันได้ยินเสียงดังป๊อก
‎ดังแกร็ก อะไรสักอย่าง
‎เสียงดังมากในซี่โครงของฉัน
‎และฉันกรีดร้องบนเวที
‎น่าจะเป็นการบาดเจ็บที่รุนแรงที่สุดที่ฉันเคยเป็น
‎ฉันลงจากเวที และล้มลง
‎และฉันเอาแต่ร้องไห้ ‎น้ำตานองหน้า และเจ็บมาก
‎ฉันคิดว่าอาชีพฉันจบแล้วละ
‎ฉันเกือบจะอยากให้มันจบไปเลย
‎ฉันคิด "ฉันไม่อยากเต้นอีกแล้ว" ‎ใจฉันสลายไม่มีชิ้นดี
‎ในวงการนี้มีความเจ็บปวดเยอะมาก
‎เจ็บปวดที่ร่างกาย ‎และก็อาจเจ็บปวดที่ความรู้สึกด้วย
‎แต่คุณต้องปรับปรุงแก้ไข ‎และต้องทำให้ดีเทียบเท่ากับมัน
‎เหมือนนักกีฬาน่ะ คุณต้องอยู่ในเกมต่อไป
‎คุณจะอยู่ในเกมต่อรึเปล่าล่ะ
‎โอเค
‎เงียบ! เราจะเริ่มใหม่ทั้งหมด
‎เพลงมา
‎เด้ง
‎มีความสุข ตั้งแต่เริ่มต้นเลย
‎บุคลิกสำคัญพอๆ กับการเต้น
‎นั่นคือส่วนหนึ่งของการอยู่บนเวที ‎และการเป็นมืออาชีพ
‎เป็นหีบห่อทั้งหมด ‎ที่ฉันกำลังพยายามช่วยให้พวกเขาได้สัมผัส
‎และเข้าใจว่ามันคืออะไร
‎ฉากงานเลี้ยงแทบจะมีนักแสดงครบทุกคน
‎ดังนั้นการซ้อมฉากงานเลี้ยง ‎จึงเป็นเรื่องน่าทึ่งมาก
‎ใช่ โซเฟีย ใช่
‎และขึ้น
‎ลงๆ ขึ้น
‎ที่นี่มีพื้นที่ไม่มากพอ
‎จริงๆ แล้วเราต้องใช้สิบสตูดิโอเลยละ
‎อย่าคุยกัน!
‎เราย้ำเตือนนักเรียนเสมอ
‎ว่ามันเป็นความฝันของพวกเขา ‎ว่าเรากำลังช่วยพวกเขาสร้างมัน
‎มันจะไม่มีความหมายอะไร ‎ถ้าพวกเขาไม่เคารพมัน
‎เงียบ!
‎เธอออกมา
‎ทุกคนช่วยเงียบได้ไหม
‎พระเจ้า
‎ถ้าฉันไล่บางคนออกได้ตอนนี้
‎ชีวิตฉันจะง่ายขึ้นเลย
‎ฉันพยายามจะเตรียมพร้อม ‎พวกเธอสู่โลกแห่งมืออาชีพ
‎เธอจะไม่ได้ทำงานที่ไหนแบบที่เธอทำตัวในห้องนี้
‎ฉันไม่สนว่าเธอเป็นใคร ‎ฉันไม่สนว่าเธอรับบทอะไร
‎ถ้าคุยขณะที่ฉันทำงาน เธอจะโดนไล่ออก!
‎ถ้านั่นไม่มีความหมายอะไรกับเธอเลย ก็ดี
‎เราจะได้รู้กัน
‎เราจะได้รู้กันเดี๋ยวนี้แหละ
‎ในการซ้อมที่เหลือนี้ ลองคุยกันอีกสิ
‎พวกเธอช่างไม่ยำเกรงมืออาชีพพวกนี้
‎ที่พยายามทำให้การแสดงนี้น่าทึ่งเลย
‎ฉันพยายามนอบน้อมแทนพวกเธออยู่
‎เสียงควรจะเป็นแบบนี้ตลอดเวลา แบบนี้
‎เสียงควรจะเป็นแบบนั้น แบบนั้น
‎คุณอัลเลนใจดี… กับหนู
‎กับคนอื่นหนูไม่รู้นะ เพราะพวกเขาทำตัวไม่ดี
‎เธอไม่รู้ว่าหนูไม่ดี ‎เธอรู้ว่าหนูเคยมีปัญหาครั้งหนึ่ง
‎แต่เธอไม่ได้ดุหนู แต่เธอชอบหนู
‎หนูชอบคุณอัลเลนค่ะ เธอน่ารัก
‎ตอนที่มาดามเซเมโนวาสอนฉันที่ฮิวสตันบัลเลต์
‎คุณคิดว่าพวกเราจะคุยกันเหรอ
‎คุณคิดว่าฉันจะเปิดปากพูดเวลาที่เธอพูดอยู่เหรอ
‎พระเจ้า เธอสอนด้วยไม้เท้าอันนั้น ‎เธอจะหวดคุณ
‎ฉันถึงได้ใช้ไม้เท้าสอนในเรื่องเฟม ‎เพื่อให้เกียรติมาดามทาเทียนา เซเมโนวา
‎เธอมีชีวิตอยู่นานพอ ‎ที่จะได้เห็นฉันประสบความสำเร็จมาก
‎ในบรอดเวย์และทางโทรทัศน์
‎และฉันจำอาหารกลางวันมื้อสุดท้ายที่กินด้วยกันได้
‎มาดามเปิดขวดแชมเปญ
‎เธอบอกฉันว่าให้เก็บจุกไม้ก๊อกไว้ ‎เพราะมันคือเครื่องนำโชค
‎ฉันยังเก็บมันไว้อยู่เลย
‎เธอนั่งลงและหยิบใบปลิวที่เธอเก็บไว้ออกมา
‎ใบปลิวที่มีชื่อฉันและนักเรียนคนอื่นๆ
‎ที่เธอเคยสอนและรัก
‎และระหว่างที่เราดื่มแชมเปญและกินอาหารกัน
‎เธอพูดว่า "รู้ไหม ตอนนั้นฉันต้องหาเธอให้เจอ"
‎ฉันถาม "หมายความว่าไง" เธอบอก ‎"เราจะเก็บเงินสนับสนุนของฟอร์ดไว้ไม่ได้
‎ถ้าเราไม่ทำให้นักเรียนมีความหลากหลาย
‎ฉันต้องหานักเรียนผิวดำให้ได้"
‎และฉันนั่งอยู่ตรงนั้นและมันทำให้ฉันอึ้งมาก
‎เพราะฉันรู้สึกว่า…
‎ฉันคิดว่าฉันได้รับเลือกเพราะฉันเก่งจริงๆ
‎ไม่ใช่เพราะฉันผิวดำ
‎แต่แล้วฉันก็คิดถึงมัน แล้วพูดว่า
‎"ฉันเก่งต่างหาก"
‎(วันแสดง)
‎เรามีเวลาในโรงละครสองวันครึ่ง ‎เพื่อเตรียมตัวสำหรับรอบปฐมทัศน์
‎นี่ เธออยู่ในแถวรึเปล่า
‎ต้องขนอุปกรณ์ต่างๆ เข้าไปก่อน ‎จากนั้นทุกคนจะอยากรู้
‎"เมื่อไหร่จะได้ขึ้นเวทีตรวจสอบเทคนิค"
‎แล้วคุณอัลเลนก็เอาคนที่ต้องบินเข้ามาก่อน
‎จากนั้นก็อาจจะเป็นหนู
‎จากนั้นกลุ่มที่เล็กกว่าก็ได้ทำสิ่งที่ต้องทำ
‎จากนั้นกลุ่มใหญ่ก็เข้ามา
‎ไม่!
‎จะไปไหนกัน ไม่
‎แถวตรง ไม่
‎- เธอไม่ได้ยินจากข้างบน… ‎- เราต้องคิดหาทางกัน
‎- รวมเราเป็นหนึ่งเดียว ‎- รวมเราเป็นหนึ่งเดียว
‎- อย่าแบ่งแยกเรา ‎- อย่าแบ่งแยกเรา
‎- รวมเราเป็นหนึ่งเดียว ‎- รวมเราเป็นหนึ่งเดียว
‎- อย่าแบ่งแยกเรา ‎- อย่าแบ่งแยกเรา
‎- รวมเราเป็นหนึ่งเดียว ‎- รวมเราเป็นหนึ่งเดียว
‎- อย่าแบ่งแยกเรา ‎- อย่าแบ่งแยกเรา
‎- ขอให้วงกลมนี้ ‎- ขอให้วงกลมนี้
‎- แห่งพลังของเรา ‎- แห่งพลังของเรา
‎- แห่งความมุ่งมั่นของเรา ‎- แห่งความมุ่งมั่นของเรา
‎- แห่งความสุขของเรา ‎- แห่งความสุขของเรา
‎- คงอยู่ ‎- คงอยู่
‎- สมบูรณ์แบบ ‎- สมบูรณ์แบบ
‎- ตลอดกาล ‎- ตลอดกาล
‎- ด้วยฮอตช็อกโกแลต ‎- ฮอตช็อกโกแลต
‎- ฮอตช็อกโกแลต
‎- ฮอตช็อกโกแลตนัทแครกเกอร์! ‎- ฮอตช็อกโกแลตนัทแครกเกอร์!
‎เอาละ วันนี้เอพริลเป็นราชินีนางฟ้าของเรา
‎โชคดีนะ เอพริล
‎และขอต้อนรับคริส โนวาส ‎กลับมาเป็นเจ้าชายของเรา
‎ไปลงชื่อรับตั๋วละครของพวกเธอ ‎และเตรียมตัวแสดงกันได้
‎เจอกันบนเวทีจ้ะ
‎เราเริ่มทำสิ่งที่เราเรียกว่าการแสดงของเด็กๆ
‎ไม่ว่าจะแสดงที่โรงละครไหน
‎เด็กจากทั่วทุกสารทิศ ‎ในลอสแอนเจลิสจะได้รับเชิญ
‎ให้มาดูฮอตช็อกโกแลตนัทแครกเกอร์
‎ดังนั้นเด็กๆ จะได้ดูการแสดงรอบแรกทุกปี
‎ขอต้อนรับทุกคนสู่ฮอตช็อกโกแลตนัทแครกเกอร์
‎(การแสดงแปดรอบ 11,520 ที่นั่ง ‎ขายบัตรได้ 450,000 ดอลลาร์)
‎ฉันชื่อเด็บบี้ อัลเลน และฉันมาที่นี่เพื่อ…
‎ขอบคุณ
‎ตอนที่เราดูการแสดงกันวันนี้ ‎ฉันอยากให้พวกเธอคิดว่า
‎เธออยากเป็นอะไร
‎อยากเป็นหนึ่งในนักเต้นบนนี้รึเปล่า
‎อยากเป็นหนึ่งในนักร้องรึเปล่า
‎อยากออกแบบเสื้อผ้ารึเปล่า
‎อยากแต่งหน้ารึเปล่า
‎อยากจัดไฟรึเปล่า
‎มีโอกาสมากมายเหลือเกิน
‎โอเคไหม
‎เอาละ ฉันต้องไปและสวมบทบาทแล้ว
‎ฉันต้องไปแล้ว!
‎ฉันต้องไปตามตัวละครของฉันมารวมตัวกันแล้ว
‎ฉันรักเธอ แล้วเจอกันนะ!
‎มันคือคริสต์มาส ‎และทุกคนกำลังมีงานเลี้ยงใหญ่สนุกสนาน
‎แต่แล้วแฟรงกี้ พี่ชายของคารา
‎เขาอิจฉาที่คาราได้เดอะนัทแครกเกอร์ไป ‎แทนที่เขาจะได้
‎เขากับเพื่อนเขาก็เลยพยายาม ‎จะขโมยเดอะนัทแครกเกอร์ไปจากเธอ
‎แต่หลังจากนั้นเดอะนัทแครกเกอร์ก็หัก
‎เธอก็เลยเสียใจ จากนั้นอำนาจวิเศษก็เกิดขึ้น
‎และเธอไปตามสถานที่ต่างๆ ทั้งหมดนี้
‎หนูตื่นเต้นมากก่อนขึ้นเวที
‎และแม่หนูอยู่หลังเวที คอยช่วยหนูเตรียมตัว
‎และแม่บอกหนูว่า ‎"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ลูกเปลี่ยนมันไม่ได้
‎แต่ตราบใดที่ลูกทำให้เต็มที่ ‎ลูกรู้ว่ามันจะออกมาดี"
‎และนั่นคือสิ่งที่ช่วยให้หนูผ่านการแสดงมาได้
‎สิ่งที่ทำให้ผมมีความสุขที่สุดเกี่ยวกับที่นี่ ‎คือการมองดูสีหน้าพวกเขา
‎บางคนไม่เคยแสดงในโรงละครมาก่อนเลย
‎และมีคนลุกขึ้นปรบมือให้
‎และการได้มองดูสีหน้าพวกเขา มันเหลือเชื่อครับ
‎คุณอยากเติบโตขึ้นเรื่อยๆ
‎และไม่เคยรู้สึกว่าคุณมาถึงแล้วหรือทำสำเร็จแล้ว
‎หรือไม่มีอะไรอย่างอื่นเหลืออีกแล้ว
‎จงเติบโตขึ้นเสมอ จงเปิดใจรับโอกาสที่ดีกว่า
‎นี่คือสิ่งที่พวกเขาเอาติดตัวไปด้วย
‎ขั้นตอนตั้งแต่เดือนกันยายนถึงเดือนธันวาคม
‎เข้มข้นมาก
‎นักเรียนพวกนั้นที่มีส่วนร่วม ‎ฉันว่าพวกเขาเติบโตขึ้นสิบเท่าได้
‎ในการเรียนรู้ทักษะของพวกเขา
‎ในการเป็นครอบครัว
‎การอยู่บนเวทีต่อหน้าคน 1,800 คน
‎การพยุงจิตวิญญาณเอาไว้
‎เด็กๆ ไม่ใช่คนเดิมทันทีที่พวกเขาแสดง ‎ฮอตช็อกโกแลตนัทแครกเกอร์
‎พวกเขากลายเป็นคนใหม่
‎เด็กพวกนี้บางคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาอยากเต้น
‎แต่พอพวกเขาได้รู้จักการเต้นและตกหลุมรัก ‎มันก็เป็นอะไรที่พิเศษ
‎จากนั้นบางคนก็ไปอยู่บรอดเวย์ ‎ทำทุกอย่างที่พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะทำได้
‎และฉันคิดว่านั่นคือสิ่งที่ศิลปะทำเพื่อคนเรา
‎มันพาคุณไปได้ทุกที่ที่คุณอยากไปในโลกนี้
‎การเป็นนักเต้นต้องมีวินัยและความมุ่งมั่น
‎และความเต็มใจที่จะทำต่อ
‎ไม่ว่าคุณจะล้มเหลวสักกี่ครั้ง
‎เพราะความสำเร็จ ‎อยู่เหนือความล้มเหลวหนึ่งก้าว
‎โรงเรียนในฝันของฉันคือยูเอสซี
‎ฉันจะต้องไปคัดตัวในอีกสองสามอาทิตย์ข้างหน้า
‎ฉันเลยสติแตกนิดหน่อย แต่ก็ดีค่ะ
‎ฉันมีชุดบัลเลต์สำหรับคัดตัวแล้ว ‎แม่ซื้อมาให้ฉันชุดหนึ่ง
‎วันหนึ่งฉันคุยกับเพื่อน ‎แล้วเธอก็บอกฉันว่า "เธอต้องสอน"
‎ฉันบอก "จริงเหรอ ฉันไม่รู้เลย" ‎เธอบอก "จริง มันคือสิ่งที่เธอชอบนี่"
‎ฉันสอนชั้นเรียนแรก และมันแบบว่า
‎"ว้าว ฉันชอบสอนจริงๆ แฮะ ‎บางทีฉันควรสอนต่อไป"
‎เด็กๆ ลืมว่าบางครั้งเวลาเราสอน…
‎เด็กๆ คิดว่า "พวกเขาคงแก่แล้ว" ‎และ "พวกเขาไม่เต้นแล้ว"
‎พวกเขาไม่ได้เห็นมุมที่เป็นมืออาชีพ ‎ที่เรายังคงทำกันอยู่
‎ฉันก็เลยทำแบบนี้ค่ะ วันหนึ่งเป็นครู
‎แต่ในการคัดตัวนั้นกับศิลปินใหญ่พวกนี้
‎ในการทัวร์
‎ฉันอยู่ตรงนั้น ในสนามแข่ง ‎เดียวกับนักเรียนของฉันบางคนเลย
‎ดีค่ะ เป็นการแข่งขันที่ดี
‎เรื่องเซอร์ไพรส์บางเรื่องเกิดขึ้นในช่วงปีที่สอน
‎นักเรียนบางคนที่ดูไม่ค่อยมีแวว
‎แต่พอซ้อมหนักและเปิดใจ
‎จะพัฒนาอย่างมาก
‎ถ้าหนูได้ทำสตูดิโอเต้นรำของตัวเอง ‎หนูอยากให้มันเป็นสตูดิโอ
‎ที่คุณมาแล้วจ่ายเงินเท่าไหร่ก็ได้ที่คุณจ่ายไหว
‎และมีนักเต้นเก่งๆ หลายคนอยู่ที่นั่น ‎ที่ไม่ได้อยู่ในชั้นเรียนเต้น
‎เพราะพวกเขามีเงินไม่มากพอ
‎พวกเขาสามารถเอาข้อมูลนี้ไปใช้ ‎และเต้นต่อไป และเป็นนักเต้นที่ดีขึ้นได้
‎พวกเขาสามารถเอาข้อมูลนี้ไปใช้ ‎และเป็นคนที่ดีขึ้นต่อไปได้ เป็นผู้มีมนุษยธรรม
‎มันคือการเรียนรู้ มันคือการสอน ‎มันคือวิธีที่พวกเขารับมัน
‎ผมแค่อยากให้พวกเขาเดินออกไปอย่างแตกต่าง
‎ฉันชอบความรู้สึก…
‎ในการเป็นดนตรี
‎ถ้าคุณสามารถคิดออกได้จริงๆ ‎ว่าการเป็นดนตรีรู้สึกยังไง
‎การกลายเป็นดนตรีจริงๆ
‎การเต้นก็เป็นแบบนั้นแหละ
‎เหมือนการกลายเป็นโน้ตดนตรี ‎หรือเครื่องดนตรี หรือจังหวะ
‎การเต้นเป็นแบบนั้นแหละ
‎ช่วงท้ายๆ ของการพักฟื้นของฉัน
‎คุณอัลเลนโทรมาถามว่า ‎อยากรับบทราชินีนางฟ้าไหม
‎และฉันกลัวค่ะ
‎ฉันกลัวมาก เพราะฉันรู้ว่าถ้าคุณอัลเลนโทรมา
‎นั่นแปลว่าฉันจะต้องกลับสู่การทำงานจริงๆ
‎มันยากค่ะ แต่การรับบทราชินีนางฟ้า ‎ทำให้ฉันอยากเต้นอีกครั้ง
‎ฉันได้ความเป็นนักสู้กลับคืนมา
‎ฉันไม่รู้ว่าเป็นไปได้ยังไง ‎หรืออะไรทำให้เป็นแบบนั้น
‎แต่อาจเป็นเพราะฉันต้องเอาชนะตัวเองก็ได้
‎ฉันคิดว่าการเสียสละที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือเวลา
‎เราใช้เวลาเยอะมากในการฝึกแล้วฝึกอีก
‎บางครั้งเราก็ต้องเสียสละ
‎ชีวิตมัธยมต้น ชีวิตมัธยมปลายปกติ
‎จนเราอายุประมาณ 20
‎จนเราเต้นได้ยอดเยี่ยม
‎การเต้นมันมีอะไรบางอย่าง…
‎เมื่อคุณรู้ว่าคุณกำลังจะออกจาก ‎โรงเรียนเต้นโรงเรียนแรก
‎และพร้อมจะออกสู่โลกภายนอกแล้ว
‎เมื่อข้อมูลมากมายเหล่านั้นที่คุณได้รับมาตลอด
‎ตั้งแต่ห้าขวบ หรือเจ็ดขวบ หรือแปดขวบ
‎ไม่ได้อยู่แค่ในหัวคุณอีกต่อไป
‎แต่มันอยู่ในตัวคุณ อยู่ในวิธีที่คุณพูด
‎อยู่ในวิธีที่คุณเดิน
‎ตอนนั้นแหละที่คุณเป็นนักเต้น
‎เมื่อแก่นแท้ของสิ่งที่มันเป็น ‎และแก่นแท้ของสิ่งที่คุณเป็น
‎รวมกันเป็นหนึ่งเดียว
‎ตอนนั้นแหละที่คุณเป็นศิลปิน
‎นี่คือแผนงานชั่วชีวิต
‎มันคือการแต่งงาน
‎จริงๆ นะ และเป็นการแต่งงานที่ฉันอยากเห็น…
‎ว่ามันมีการดำเนินต่อไปเรื่อยๆ
‎ดังนั้นต่อให้ผ่านช่วงที่ดีที่สุดของฉันไปแล้ว ‎หรือศักยภาพในการทำสิ่งที่ฉันทำ
‎มันก็จะยังดำเนินต่อไป
‎เพราะฉันอยากเป็นหนึ่งในเด็กๆ พวกนั้นเสมอ
‎ฉันไม่สนว่าฉันจะอายุ 90
‎ในใจฉัน ฉันคือหนึ่งในเด็กๆ พวกนั้น ‎ที่มองหาโอกาสนั้นอยู่เสมอ
‎มองหาคนที่จะสอนฉัน
‎ฉันจะเป็นคนที่ฉันรู้ว่าฉันเป็นได้จริงๆ ได้ยังไง
‎โอกาสของฉันอยู่ไหน
‎ฉันจะเป็นหนึ่งในเด็กๆ พวกนั้นเสมอในใจฉัน
‎เริ่มนะ
‎ฟังฉันนะ แถวหน้า พวกเธอออกมากลุ่มแรก
‎ถ้าพวกเธอทำได้ไม่สมบูรณ์แบบ อย่างอื่นก็พังหมด
‎พวกเธอต้องทำยังไงนะ
‎ทำให้สมบูรณ์แบบ
‎พวกเธอจะวิ่งออกไปภายในการนับแปดสองรอบ
‎(จอฟฟรีย์บัลเลต์)
‎(เอพริลได้รับทุนการศึกษาเต็มรูปแบบ ‎เพื่อเรียนที่จอฟฟรีย์บัลเลต์)
‎ห้า หก ห้า หก ไป
‎และหนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด
‎สอง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด
‎และหนึ่ง
‎ห้า ดี
‎และหนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด
‎สอง สอง สาม…
‎อีกสิบปีข้างหน้า หนูอยากอยู่ในคณะรอยัลบัลเลต์
‎มันคือความฝันของหนูที่จะไปที่นั่น ‎และได้เต้นบนเวทีของพวกเขา
‎ห้า หก เจ็ด แปด
‎หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า
‎ไป
‎ฉันอยากเข้าสแตนฟอร์ดและเรียนสองคณะ ‎วิทยาศาสตร์การเคลื่อนไหวและการเต้น
‎ไม่ธรรมดา!
‎สอง สาม สี่ ห้า ไป
‎หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด
‎หวังว่าฉันจะเป็นใครสักคนที่เปลี่ยนโลกได้จริงๆ
‎เพราะฉันอยากให้มันเป็นอย่างนั้นค่ะ
‎หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด และหนึ่ง
‎และห้า หก เจ็ด…
‎หนูอยากเป็นนักเต้นชื่อดัง
‎อาจเป็นนักออกแบบท่าเต้นด้วย แต่หนูรักการเต้น
‎มันคือสิ่งที่หนูหลงใหลค่ะ
‎หนึ่ง ปล่อย และเอาเลย
‎อาจจะเป็นทนาย หรือเป็นนักเต้นด้วย
‎อาจจะทำสองอย่างพร้อมกันเลย
‎ห้า หก ต่อไป
‎และหนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก…
‎อีกห้าปีข้างหน้า หนูอยากเข้ามหาลัย ‎ที่อยากเรียนให้ได้ เรียนเต้น
‎หนูแค่อยากจะมี…
‎ความมั่นคง
‎ฉันอยากได้รับบทถาวรในรายการทีวี ‎หรือในหนัง หรืออะไรสักอย่าง
‎หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด
‎อีกห้าปีข้างหน้า ฉันอยากเดินทาง
‎ถ้าไม่ใช่กับบรอดเวย์ก็กับคณะเต้นรำ
‎เร็วเข้า ไปเลย
‎หนูอยากเป็นหลายอย่างเลย
‎อยากเป็นนักเขียน เป็นวิศวกร เป็นนักเต้น…
‎เป็นประธานาธิบดีสหรัฐฯ
‎หนูรับบทคาราในการแสดงครั้งแรก
‎และหนูได้เต้นฉาก "บอลลีวูด" ‎ในการแสดงครั้งที่สอง
‎(ปีต่อมา จาลีนได้เต้นฉากบอลลีวูด ‎และเป็นราชินีนางฟ้าตามที่ตั้งเป้าไว้)
‎(จาดาได้เป็นคาราที่อายุน้อยที่สุดเท่าที่เคยมีมา ‎ด้วยวัยเก้าขวบ)
‎(ซาวอยเรียนที่คณะนาฏศิลป์ ‎มหาวิทยาลัยแอริโซนา)
‎(เธอได้รับรางวัลเรียนดี ‎และเข้าสโมสรอัลฟ่าฟายได้)
‎ผมเข้าบรอดเวย์ได้ตอนอายุ 20
‎เพื่อแสดงละครเรื่องเดอะพรอม
‎แม่ผมพูดว่า "เราไม่แปลกใจเลย"
‎ผมบอก "อะไรนะ" ‎แม่บอก "พวกเราเห็นแววอยู่แล้ว"
‎เมื่อไม่นานมานี้ผมเริ่มทำการแสดง ‎ผมเล่นซีรีส์เรื่องยังเชลดอน
‎ผมเป็นนักแสดงสมทบที่ชื่อแทม
‎งานนี้จะทำให้ฉันบ้าตาย นายคงไม่เข้าใจหรอก
‎นายรู้ใช่ไหมว่าฉันมีงานทำ
‎(โจแอนสอนเต้นและออกแบบท่าเต้น)
‎(ให้นัทแครกเกอร์ฉบับดั้งเดิม ‎ที่อัลทูนา เพนซิลเวเนีย)
‎(เธอภูมิใจกับการเป็นนักศึกษา ‎วิชาศึกษาปฐมวัยเต็มเวลา)
‎(ไคลีเต้นอยู่ข้างหลังลิซโซ ‎ในงานประกาศรางวัลแกรมมี่)
‎(เธอให้คำปรึกษานักเต้นหนุ่มสาว)
‎(และแสดงซีรีส์ ‎เรื่องสวยซ่อนร้าย ใสซ่อนปมของเน็ตฟลิกซ์)
‎(หลังจากเรียนที่จอฟฟรีย์บัลเลต์)
‎(เอพริลก็เข้าร่วมกับคณะนักแสดง ‎ของคณะบัลเลต์ร่วมสมัยคอมเพล็กชันส์)
‎(ในนิวยอร์กซิตี)
‎(โรงเรียนสอนเต้นรำเด็บบี้ อัลเลน ‎ฝึกสอนเด็กปีละหลายร้อยคน)
‎(แม้พวกเขาจะไม่มีเงินจ่ายค่าเรียนก็ตาม)
‎(ฮอตช็อกโกแลตนัทแครกเกอร์ยังคง ‎เป็นงานระดมทุนที่ใหญ่ที่สุดของดาดา)
‎(ปัจจุบันเด็บบี้ อัลเลน ‎กำลังพยายามจัดตั้งกองทุน)
‎(เพื่อสร้างความมั่นคงให้อนาตของดาดา ‎และนักเต้นของที่นี่)
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล