Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪- สายอีกแล้วนะชาร์ลี ‪- โทษทีดไวต์ นาฬิกาไม่ปลุกน่ะ
‪ให้เป็นครั้งสุดท้าย พูดจริงนะ เคที่
‪ถ้านายอยากเป็นเด็กเก็บจาน ‪นายก็ต้องมาให้ตรงเวลา เข้าใจนะ
‪เอ้านี่
‪ไง
‪เจ้าชายนิทรา
‪โทษที
‪ไม่เป็นไร
‪วันนี้หนักเหรอ
‪ใช่
‪อ่านอะไรอยู่ล่ะ
‪ไม่มีอะไรมาก แค่ทฤษฎีสังคมวิทยาร่วมสมัย ‪และในบทวิเคราะห์บริษัทเชิงประจักษ์
‪ฟังดูน่าสนุกนะ
‪พอเป็นเรื่องบทวิเคราะห์บริษัทเชิงประจักษ์แล้ว
‪อ่านๆ ไปเดี๋ยวก็ขำเอง
‪เธอคิดแบบนั้นสินะ
‪จะรับอย่างอื่นเพิ่มไหม
‪อดัม
‪หวานใจ
‪- ไม่ ‪- ฉันหมดเวลาพักแล้ว
‪- ไม่ ‪- ใช่
‪- ไม่ ‪- เอาน่า
‪- ไม่ ‪- เดี๋ยวดไวต์มาตามหาฉัน
‪- เธอต้องเลิกทำงานกลางคืน ‪- ฉันรู้
‪งานมันมีแค่กะนี้
‪เราก็ต้องประคองตัวกันไว้ ‪จนกว่านายจะเรียนจบ
‪ฉันไม่ได้คิดไว้งี้ตอนเราแต่งงานกันเลย
‪เรามากันไกลขนาดนี้แล้วเนอะ
‪เราแค่ต้องทนจนสำเร็จ
‪พอนายเรียนจบ หางานดีๆ ได้
‪ฉันก็กลับไปเรียนโทต่อ
‪และฉันก็จะได้สนับสนุนเธอ ‪แบบที่เธอสมควรได้รับเนอะ
‪อย่าเบี้ยวล่ะ
‪ทำไมฉันถึงโชคดีงี้นะ
‪ฉันรักเธอนะ
‪ฉันก็รักนาย
‪โอเค ไปกันเถอะ เดี๋ยวดไวต์จะโวยวายเอา
‪- ก็ได้ ‪- ออกไปเลย
‪ฉันออกแล้ว
‪มาเถอะเธอ
‪- ที่เหลืออยู่ไหน ‪- ไม่มีเงินแล้ว
‪- นายได้เงินไปหมดแล้ว ‪- เอาเงินมานะโว้ย
‪หุบปาก
‪หุบปากไม่งั้นตายแน่
‪- อย่ามาหาเรื่อง ‪- ฉันไม่มีอะไรแล้ว
‪เดี๋ยวฉันจะยิงแกนะเว้ยตาแก่ ‪อย่ามาหาเรื่องกันนะโว้ย
‪- อย่ายิงคนอื่นเลย ‪- เออ อีนี่ก็คนต่อไป
‪- ขอทีเถอะ เราไม่อยากมีปัญหา ‪- อยากให้ยิงไหม
‪ฉันจะจัดให้เดี๋ยวนี้ จัดให้ทุกคนเลย
‪เดี๋ยวนี้
‪- ไม่ต้องมีคนเจ็บตัวแล้ว ‪- ก็เอาเงินมาสิพวก
‪นายไม่ต้องทำร้ายคนอื่นแล้ว เอาเงินไปเถอะ
‪- เฮ่ย ฉันบอกแกให้หุบปากไง ‪- ไม่มีเงินอีกแล้ว
‪หุบปาก
‪ฉันไม่คุยกับแกแล้ว เข้าใจไหม
‪- ฉันไม่คุยกับพวกแกแล้ว ‪- ฉันขอร้องนายล่ะ
‪- สวดมนต์ได้เลยตาแก่ ‪- เอาเงินให้เขาให้หมด
‪ฉันยิงแน่ เข้าใจไหม ‪อย่ามาแหยมนะเว้ยตาแก่
‪ลูกค้าคนหนึ่งถูกยกย่องให้เป็นฮีโรหลังจาก ‪หยุดการปล้นที่ร้านสไมล์ไดเนอร์
‪ตอนใต้ของชิคาโกในคืนวันเสาร์ ‪ในขณะที่พลเมืองดีไม่ได้รับบาดเจ็บ
‪พนักงานเก็บจานชาร์ลส์ สเตอร์ลีย์ ‪ถูกยิงเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ
‪เรย์มอนด์ แกสกิ้นถูกตั้งข้อหาและถูกควบคุมตัว ‪ที่โรงพยาบาลชิคาโกเมโมเรียลในขณะนี้
‪และกำลังพักฟื้นจากบาดแผล ‪ที่ได้รับจากการต่อสู้
‪ขณะนี้ร้านสไมล์ไดเนอร์ยังปิดทำการอยู่
‪ข่าวต่อมา ผู้ก่อการเหตุปล้นเพชรที่เกิดขึ้น...
‪(สี่เดือนต่อมา)
‪อรุณสวัสดิ์เลนเนิร์ด
‪ไม่มีข้อความใหม่
‪ขอบคุณนะเคที่
‪พ่อฉันปลูกต้นไม้ต้นนั้นในวันที่ฉันเกิด
‪เมื่อ 88 ปีก่อน
‪สวยจังเลย
‪ตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก
‪คนมักจะบอกว่าแม่ปลูกอะไรก็ขึ้น
‪สวนเรานี่เอาไปอวดได้เลย
‪แล้วดูตอนนี้สิ
‪ฉันเคยจ้างคนมาเก็บกวาดครั้งหนึ่ง
‪ก็ปีสองปีมาแล้ว
‪เป็นหนุ่มนิสัยดี
‪อีธาน อะไรสักอย่าง คิดว่านะ
‪เกิดอะไรขึ้นกับเขาล่ะ
‪ไม่รู้สิ
‪เขาทำงานอยู่ไม่กี่สัปดาห์ ‪แล้วก็หยุดมาทำงาน
‪ไม่ได้เจอหน้าเขาอีกเลย
‪ฟังฉันนะ
‪- ฉันคงฟังดูเหมือนตาแก่บ้าๆ ‪- ไม่
‪และวันนี้คือวันครบรอบของเรา
‪- อะไรนะ ‪- ใช่ วันนี้เมื่อสี่เดือนก่อน
‪สำนักงานส่งเธอมาที่ประตูบ้านฉัน
‪ผู้ดูแล ผู้เฝ้าดู และเพื่อนของฉัน
‪และเพื่อน
‪เอานะ
‪ได้เวลากินยาแล้ว
‪พวกนั้นจะนัดสัมภาษณ์รอบสุดท้ายใน 1-2 สัปดาห์
‪1-2 สัปดาห์เหรอ
‪บริษัทใหญ่น่ะ ขั้นตอนเยอะแยะ
‪แต่พอเป็นงานแบบนี้ ‪พวกนั้นก็มีวิธีทำงานของตัวเอง
‪- ฉันไปเร่งไม่ได้ ‪- ฉันรู้ ฉันแค่...
‪ตอนนี้ฉันเครียดนิดหน่อย
‪วันนี้มีคนจากกองทุนกู้ยืมเพื่อการศึกษา ‪โทรมาหานายอีกแล้ว
‪โทรไม่เลิกเลย
‪ก็นายเลิกไปเรียน เราก็เลยต้องเริ่มใช้หนี้
‪ไม่งั้นพวกนั้นก็จะขายหนี้ต่อให้บริษัททวงหนี้
‪- ฉันรู้ พรุ่งนี้ฉันจะโทรกลับไป ‪- เยี่ยม และบางทีนายก็
‪โทรหาพวกบริษัทบัตรเครดิตด้วยก็ดี
‪พร้อมตัวแทนประกันสุขภาพของเรา
‪โอเคเคที่ ฉันเข้าใจ ฉันจะหาทางดูนะ
‪ไม่ต้องห่วง
‪ฉันจะไปล้างจานนะ
‪- เคที่ ‪- อย่าบอกฉันว่าไม่ต้องห่วง
‪ขอโทษนะ
‪เราเจอปัญหาใหญ่แล้ว อดัม
‪- เราต้องหาเงินเข้ามาในเร็วๆ นี้ ‪- ฉันจะหาอะไรสักอย่าง
‪นายพูดแบบนี้มาหลายเดือนแล้ว
‪ถ้าฉันหางานที่จ่ายค่าแรงขั้นต่ำไป ‪ก็ไม่มีประโยชน์อะไร
‪นั่นคือเหตุผลที่ฉันหยุดเรียน ฉันจะได้หางาน ‪ที่จ่ายเงินเยอะพอ
‪เราจะได้เริ่มใช้หนี้ของเรา ‪ฉันแค่ต้องมีเวลาอีกนิด
‪เราไม่มีเวลาแล้ว อดัม
‪- มา ฉันช่วยเธอนะ ‪- ไม่เป็นไร ฉันทำเอง
‪ฉันทำเองนะอดัม อดัม
‪เดี๋ยวฉันเก็บเอง
‪ทำไมนายไม่ฟังฉันเลย
‪ทำไมนายถึงเข้าไป
‪ฉันขอร้องนายแล้วอดัม
‪เขาอาจฆ่านายได้นะ
‪ฉันอาจเสียนายไป นายนึกภาพออกไหม ‪ว่ามันจะรู้สึกยังไง
‪การที่จะไม่มีวัน...
‪ได้กอดนายอีก ‪ไม่มีวันได้ยินเสียงนายอีก
‪ไม่มีอะไรถูกต้องอีกแล้ว
‪ที่รัก มันก็สี่เดือนมาแล้วนะ
‪ไม่
‪ไม่ ฉันขอโทษนะ แต่ว่าไม่
‪เธอจะไปไหน
‪ข้างนอก
‪ใครน่ะ
‪(อดัม)
‪เลนเนิร์ด
‪อ๋อ เธอเอง
‪เคที่
‪- เธอมาทำอะไรเนี่ย ‪- ฉันนึกว่าคุณหลับแล้ว
‪ฉันแค่มาคิดน่ะ
‪คุณเอาไม้มาทำไมเนี่ย
‪ฉันนึกว่าฉันได้ยินคนในบ้านอีกแล้ว
‪- อีกแล้วเหรอ ‪- ฉันได้ยินเสียงเดิน
‪แล้วพอฉันลงมา พวกนั้นก็หายไปแล้ว
‪ไม่มีใครอยู่ในบ้านหรอก
‪นี่
‪เธอสบายดีนะ
‪ทำไมเธอไม่บอกฉันล่ะ ‪ว่าเธอมีปัญหาเรื่องเงิน
‪อ๋อ มันไม่ใช่ปัญหาของคุณ
‪- เธอต้องใช้เท่าไหร่ ‪- เลนเนิร์ด ไม่นะ
‪เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ
‪ก็ใช่
‪งั้นก็ให้ฉันช่วยเธอสิ
‪- ฉันพอมีเงินเก็บไว้อยู่ ‪- ฉันไม่มีวันทำแบบนั้นได้
‪คู่รักวัยเยาว์ที่เพิ่งเริ่มชีวิตคู่กัน
‪โลกนี้มันซับซ้อนพออยู่แล้ว ‪พวกเธอไม่น่าจะต้องกังวลเรื่องเงิน
‪มาตามวัยนี่แหละ
‪แต่การที่จะมีความรัก
‪อาจมีครอบครัวสักวัน แก่ตัวไปด้วยกัน
‪พวกนี้คือเรื่องวิเศษ
‪เรื่องที่ฉันต้องการตอนที่ฉันยังหนุ่มๆ อยู่
‪และมันคงจะดีที่ได้คิดว่า ในแง่เล็กๆ สักแง่
‪ฉันสร้างความแตกต่างให้กับคนอื่น
‪อาจเป็นเธอและพ่อหนุ่มของเธอ
‪เขาต้องมีงาน
‪ฉันจะบอกเลนเนิร์ดว่านายมาแล้ว
‪มันจะไปได้ดี
‪คุยกับเขานะ
‪โอเค
‪ลอราซีแพม จุดห้ามิลลิกรัม
‪ค่ะ
‪ฉันคงจะไปรับได้หลังห้าโมง
‪เศรษฐีท้องถิ่นที่สร้างมัน
‪ขอบคุณค่ะ บาย
‪เพื่อที่จะได้พาครอบครัวหนีกลิ่นคอกปศุสัตว์
‪แต่พอลูกๆ พวกเขาโตขึ้นและ...
‪- ไง สบายดีไหมครับ ‪- ไง
‪ขอโทษที่รบกวนคุณนะครับ ‪ผมชื่อมิกกี้ เฮย์เดน
‪นายหน้าค้าบ้าน
‪เชื่อผมเถอะ ผมรู้ว่ามันจะฟังดูเป็นยังไง
‪แต่ผมมีลูกค้าใหม่ เพิ่งย้ายมาทำงานที่เมืองนี้
‪เขามีครอบครัวใหญ่ มีหมาตัวสองตัว ‪เพียบพร้อมเลย
‪น่ารักมาก เขากำลังหาบ้านหลังที่ใช่อยู่
‪และเมื่อวาน เขากำลังขับรถผ่านย่านนี้
‪แล้วพอมองบ้านหลังงามนี้...
‪โอ้ หลังนี้ไม่ขายค่ะ
‪คุณเป็นเจ้าของเหรอ
‪ไม่ แต่เชื่อใจฉันเถอะ คุณคุยไปคงเปลืองเวลา
‪เขาอยู่ที่นี่มาทั้งชีวิตเขา
‪เขาไม่ย้ายไปไหนแน่ๆ
‪ลูกค้าผมเขาจริงจังมาก
‪ค่ะ ฉันไม่รู้จะบอกอะไรคุณนะ
‪ฉันขอโทษที
‪แต่ขอให้โชคดีนะ
‪เดี๋ยวก่อนนะ
‪คุณช่วยผมหน่อยได้ไหมคุณ...
‪เคที่
‪ถ้าเกิดว่าเขาบังเอิญเปลี่ยนใจขึ้นมาได้
‪ช่วยให้เขาโทรหาผมได้ไหม
‪มันจะไม่เกิดขึ้น แต่ได้เลย
‪ผมจะซาบซึ้งมาก ขอบคุณ
‪ค่ะ
‪ขอให้คุณมีวันที่ดี
‪คุณก็เช่นกัน
‪- พวกนั้นจะเสนอซื้อเหรอ ‪- น่าจะเป็นงั้น
‪ไม่สนสภาพลานหน้าบ้านด้วยเหรอ
‪ฉันว่ามันจะดูดีขึ้น ‪หลังนายเริ่มทำสวนพรุ่งนี้นะ
‪บ้านคงจะแพงมาก
‪คงจะดี
‪เลนเนิร์ด
‪อยู่นี่นี่เอง ฉันเอามื้อเช้ามาให้
‪- ขอบคุณนะเคที่ ‪- แน่นอน
‪พ่อแม่ฉันเคยเล่นเพลงนี้ให้ฟัง
‪น่ารักมากเลย
‪นั่งกับฉันสักพักสิ
‪ได้สิ
‪ล็อกประตูหลังหรือยัง
‪- ล็อกแล้ว ‪- ดี
‪แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้เดินดูบ้าน ‪แล้วดูว่าอีกครึ่งบ้านอยู่กันยังไงล่ะ
‪เดี๋ยวก็ถึงเวลา
‪แล้วรถบิวอิกคันนั้นล่ะ
‪เหมือนจะจอดอยู่ตรงนั้นมาสักพักแล้ว
‪- เลนเนิร์ดยังขับมันอยู่ไหม ‪- ไม่ ตั้งแต่ฉันรู้จักเขา
‪ฉันว่าเขาไม่ได้ขับรถมาหลายปีแล้ว
‪ฉันอ่านบทความในเน็ต
‪เรื่องคณะแพทย์ที่มี ‪หลักสูตรกุมารศัลยศาสตร์ชั้นเยี่ยม
‪ฉันส่งลิงก์ให้เธอได้นะ
‪ฉันรักนายนะ
‪ฉันก็รักเธอ
‪- คุณคาลเวิร์น ‪- สวัสดีเคที่ สบายดีไหมวันนี้
‪สบายดีค่ะ ขอบคุณ ‪เราไม่ได้กะว่าคุณจะมา
‪อ๋อ ตอนนี้สะดวกไหม
‪แน่สิ เข้ามาเลย
‪เลนเนิร์ด คุณคาลเวิร์นจากสำนักงานมาค่ะ
‪อรุณสวัสดิ์ครับ คุณเวลส์ลีย์
‪คุณคาลเวิร์น ยินดีที่ดีพบคุณอีก ‪แวะมาตรวจเยี่ยมเราเหรอ
‪ไม่เลยครับ ไม่ ‪ผมแค่บังเอิญมาแถวนี้
‪ก็เลยกะว่าจะแวะมาทักทาย
‪เผื่อเราจะได้คุยกันหน่อย
‪ค่ะ ฉันจะเริ่มทำมื้อเที่ยง ‪ถ้าจะเอาอะไรก็เรียกฉันได้เลย
‪- ขอบคุณนะเคที่ ‪- ค่ะ
‪- เชิญข้างหลังเลย ‪- โอ้เยี่ยมเลย
‪นี่คือห้องโปรดผม
‪- มื้อเที่ยงมีอะไรเหรอ ‪- อดัม
‪- ตกใจในบ้านหลังใหญ่สุดสยองเหรอ ‪- นายเข้ามาไม่ได้
‪มีคนจากสำนักงานแวะมาน่ะ
‪ก็เธอทำงานได้เยี่ยมเลยนะ
‪ใช่ และพอเขาเห็นสามีฉันทำงานที่นี่ ‪มันจะไม่ดูแปลกๆ เหรอ
‪อ๋อ เธอหมายถึงแบบเวลาเรา ‪เล่นซุกซนกันเหรอ
‪ฉันไม่รู้ หยุดเลย
‪- เอาน่า ‪- โอเค
‪แต่ฉันหิว
‪- ทุกอย่างเป็นยังไงบ้าง ‪- รักเธอนะ
‪นั่นเป็นคำถามที่ทุกคนถาม
‪คนอายุรุ่นผมตลอดเลย
‪คุณเวลส์ลีย์ดูกำลังใจดี ‪คุณสองคนดูใกล้ชิดกันมาก
‪ค่ะ เขาเป็นคนที่น่าสนใจ ฉันชอบคุยกับเขา
‪คุณจ้างคนสวนเหรอ
‪แบบไม่เต็มเวลาน่ะ เป็นความคิดของเลนเนิร์ด
‪โอเค ไว้เจอกันนะเคที่
‪ค่ะ
‪ฉันบอกไม่ได้นะว่าฉันชอบคุณคาลเวิร์นของเรา
‪- ทำไมล่ะ ‪- เขาชอบถามคำถามฉัน
‪เหมือนพยายามทำให้ฉันเผลอตอบ ‪แล้วทำให้เธอดูแย่
‪เขาแค่จะดูให้แน่ใจว่าฉันดูแลคุณได้ดี ‪แค่นั้นแหละ
‪เธอไม่ต้องห่วงนะ ฉันบอกเขาไปว่า ‪ฉันสู้ต่อไม่ไหวหรอกถ้าไม่มีเธอ
‪พอว่าไปแล้ว
‪ขอบคุณค่ะ
‪อดัม
‪ดูสิ
‪โห
‪เธอได้เงินเพิ่มเหรอ
‪โอ้ไม่นะ
‪อะไร
‪ฉันบอกเลนเนิร์ด
‪เกี่ยวกับเราไป
‪เธอหมายความว่าไง
‪ฉันบอกเขาไปว่าเราถังแตก
‪พระเจ้า เคที่
‪- มันเป็นเรื่องส่วนตัว เธอว่าไหม ‪- ฉันหัวเสีย
‪นายทำตัวแย่ และฉันต้องคุยกับใครสักคน
‪- ฉันทำตัวแย่ตอนไหน ‪- นั่นไม่ใช่ประเด็น
‪เลนเนิร์ดอยากจะช่วย ‪เขาก็เลยเสนอจะเอาเงินให้เรา
‪เธอตอบตกลงเหรอ
‪ไม่ ฉันขอให้เขาจ้างนายแทน
‪งั้นเช็คใบนี้ก็อาจให้เราทั้งคู่ ‪เขาใส่ศูนย์เพิ่มมาหนึ่งตัว
‪มันเยอะไป
‪เธอทำอะไรน่ะ
‪ฉันโทรหาเขา เราเก็บเช็คไว้ไม่ได้ ‪เขาต้องเขียนเช็คใบใหม่ให้เรา
‪กว่าเราจะขับรถกลับไปถึงบ้าน ‪แล้วให้เขาเขียนเช็คอีกใบ
‪ธนาคารก็ปิดแล้ว
‪ถ้าเราไม่จ่ายเงินที่ค้างอยู่ภายในวันนี้นะเคที่ ‪พวกนั้นจะบุกเข้ามาบ้านเรา
‪เขาไม่รับสาย
‪เอาล่ะ ดูนะ
‪ทำไมเราไม่
‪เอาเช็คไปขึ้นเงิน
‪- เรารับเงินนี้ไว้ไม่ได้ ‪- แค่คืนนี้พอ
‪จ่ายเงินไป คุยกับเลนเนิร์ดตอนเช้า
‪แล้วเธอก็เขียนเช็คส่วนต่างคืนเขาไป
‪คืนเดียวนะเคที่
‪ว่าแต่เรื่องของเลนเนิร์ดเป็นยังไง
‪ทำไมเขาอยู่ตัวคนเดียวในบ้านหลังโตล่ะ
‪พ่อแม่เขาเสียไปแบบ
‪เมื่อ 30 ปีก่อน
‪เขาเป็นลูกคนเดียว ไม่เคยแต่งงาน
‪ไม่มีญาติคนอื่นเหรอ
‪ไม่
‪คงจะลำบาก
‪ตัวคนเดียวแบบนั้น
‪ใช่
‪เขาเป็นคนดีมาก
‪ใช่
‪- รักนายนะ ‪- ฉันก็รักเธอ
‪เลนเนิร์ด
‪ฉันเสียใจด้วย
‪เขามาทำอะไรในห้องใต้หลังคาเนี่ย
‪บางทีเขาก็ชอบขึ้นมาบนนี้
‪มาฟังแผ่นเสียงเก่าๆ
‪เขาต้องล็อกอะไรเก็บไว้บนนี้เนี่ย
‪อดัม
‪เราไม่ควรนะ
‪ฉันแค่จะดูน่ะ
‪เคที่
‪มาดูสิ
‪ใครกันเนี่ย
‪ฉันไม่รู้
‪จดหมายทั้งหมดนี่
‪(สาวชิคาโกตายในอุบัติเหตุรถยนต์)
‪เธอว่าเลนเนิร์ดไม่เคยแต่งงานใช่ไหม
‪เราไม่ควรทำแบบนี้
‪ก็ได้
‪ไปกันเถอะ
‪เราต้องโทรไป 911
‪แม่เจ้า
‪อะไร
‪เงินเพียบเลย
‪เธอบอกว่าเขาอยู่ที่นี่มากี่ปีแล้วนะ
‪คนเราก็ทำตัวประหลาดขึ้นได้
‪เริ่มเก็บเงินไว้ทีละนิด ทีละนิด
‪และพอรู้ตัวอีกที
‪เขาไม่มีญาติสักคน
‪มันจะไปลงเอยอยู่ในตู้เก็บของตำรวจสักที่
‪รัฐบาลจะยึดไป
‪ทำไมเราควรปล่อยให้มันไปอยู่ในระบบแบบนั้นล่ะ
‪ถ้ามันจะทำประโยชน์ได้จริงจังเนอะ
‪เธอเคยบอกว่าเขาห่วงใยเธอแค่ไหน ‪และว่าเขาอยากจะช่วย
‪เขาอยากนะ
‪ก็นี่ไงล่ะ
‪มีทางที่เขาจะช่วยเธอได้แล้ว
‪ช่วยเรา
‪เราต้องระวังนะ
‪ใช่ เราต้องระวัง
‪อดัม
‪- อือ ‪- สัญญากับฉันนะ
‪ฉันสัญญา
‪(เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพ)
‪คุณทำงานให้คุณเวลส์ลีย์นานแค่ไหนเหรอ
‪ประมาณสี่เดือนครึ่ง
‪และคุณอาศัยที่นี่ด้วยเหรอ
‪เลนเนิร์ดอยู่ที่นี่คนเดียวตอนกลางคืน ‪เขาต้องการแบบนั้น
‪เขายังเดินไปมาได้อยู่
‪คุณพบเขาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‪เมื่อวานตอนบ่าย
‪เราออกไปเร็วหน่อย ‪เพื่อไปธนาคารตอนราวๆ
‪ราวๆ สี่โมงครึ่ง
‪และคุณก็ทำงานที่นี่ด้วยเหรอ คุณเคตเนอร์
‪แค่ไม่กี่สัปดาห์ ผมทำงานสวนให้เลนเนิร์ด
‪เราแต่งงานกัน
‪ฉันพอจะเห็นอยู่นะ
‪ค่ะ
‪แล้วคุณเวลส์ลีย์เป็นยังไงบ้าง ‪ช่วงนี้เขามีปัญหาสุขภาพอะไรไหม
‪ไม่ เขาสบายดี ฉันหมายถึง
‪เขาอายุ 88 ปีแล้ว ‪เขาก็ต้องกินยาเยอะ แต่ว่า
‪แต่ว่าเขาก็ไม่บ่นเลย
‪เขาไม่ได้เป็นแบบนั้น
‪ฉันต้องการข้อมูลการติดต่อทายาทเขา
‪เขาไม่มีญาติเลย
‪ไม่เหรอ
‪ไม่
‪ฉันเสียใจกับคุณด้วย
‪ถ้าคุณมีคำถามอะไร
‪ก็โทรหาฉันได้เลย
‪เลนเนิร์ดเคยบอกฉันว่า ‪เขาอยากจะให้เผาศพ
‪เขาอยากให้โปรยอัฐิในสวน
‪ไว้ฉันจะตอบคุณนะ
‪โอเค
‪ขอบคุณค่ะ
‪เธอจะไปไหนเหรอ
‪ฉันต้องไปคุยกับคุณคาลเวิร์น ‪เพื่อเอาชื่อฉันกลับไปใส่รายชื่อ
‪รายชื่อไหน
‪ที่สำนักงาน
‪หาตำแหน่งงานใหม่
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะนั่นคือสิ่งที่ฉันควรทำ
‪ตอนนี้ฉันไม่มีงานทำแล้ว
‪ถ้านายยังไม่ได้ข่าวเรื่องงานนั้นในเร็วๆ นี้
‪นายก็อาจไปเริ่มหางานใหม่ด้วยนะ
‪ได้เลย ฉันจะทำตามนั้น
‪- ไว้เจอกันนะ ‪- โอเค
‪เคที่ ผมเสียใจด้วยจริงๆ คุณสองคนสนิทกันมาก
‪ผมนึกภาพไม่ออกเลยว่าน่าตกใจแค่ไหน
‪ถ้ามีอะไรที่ผมช่วยได้นะครับ
‪ฉันอยากจะได้ตำแหน่งใหม่เท่าที่จะเร็วได้ค่ะ
‪- โอ้ โอเค มาคุยในห้องผมนะ ‪- โอเค
‪(รายได้โดยประมาณ ‪ประเภทงาน)
‪(พื้นที่ ‪ระดับประสบการณ์)
‪(ไม่ทราบ)
‪ฮัลโหล
‪พูดอยู่ครับ
‪ไง ครับ
‪ผมเห็นด้วย ผมคิดว่าการสัมภาษณ์เป็นไป...
‪เหรอครับ
‪ครับ ผมเข้าใจเต็มที่เลย
‪ขอบคุณที่โทรมา
‪เช่นกันครับ
‪เคที่ ผมคิดว่าคุณรู้อยู่แล้ว ‪ว่าผมจะให้คุณกลับไปทำงานไม่ได้
‪จนกว่าตำรวจจะสืบสวนเสร็จ
‪สืบสวนเหรอคะ
‪ก็ใช่ พอมีลูกค้าเสียชีวิต ‪ภายใต้การดูแลของพนักงาน
‪เราจะให้ความร่วมมือกับหน่วยงานต่างๆ ‪จนแน่ใจเต็มที่ว่า...
‪แบบว่าคนที่อาจเป็นลูกค้าของเราอาจมอง
‪หากมีแม้แต่ร่องรอยของการ...
‪เดี๋ยว คุณคิดว่าฉันมีส่วนเกี่ยวข้อง ‪กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเลนเนิร์ดเหรอ
‪พระเจ้า ไม่นะๆ แน่สิว่าไม่
‪ไม่ นี่เป็น
‪ผมขอโทษนะเคที่ นี่เป็นนโยบายของบริษัท
‪ผมทำอะไรไม่ได้จนกว่าตำรวจจะจบ ‪การสืบสวนอย่างเป็นทางการ
‪งั้นมันจะใช้เวลานานแค่ไหน
‪เอ่อ ผม
‪ผมก็หวังว่าผมรู้นะ
‪สวัสดีครับ
‪ไง
‪คิดอะไรของนายน่ะ
‪นายจะเข้ามาที่นี่แบบนี้ ‪เหมือนว่าเรายังควรอยู่ที่นี่ไม่ได้
‪ขอโทษนะ ตอนนี้ฉันเลือดออกอยู่ ‪เธอจะให้ฉันทำยังไงล่ะ
‪เราบอกว่าเราจะระวังไง อดัม
‪ฉันขอนาย และนายสัญญากับฉัน
‪- นายสัญญาแล้ว ‪- ก็ใช่ โอเค
‪ดูนะ ฉัน...
‪ฉันขอโทษ
‪แต่ถ้าฉันไม่มาที่นี่ ฉันว่าเงินคงจะหายไปแล้ว
‪ทำไมถึงจะมีคนรู้เรื่องเงินล่ะ
‪- มันของเลนเนิร์ด เขาซ่อนไว้ ‪- ไม่งั้นพวกนั้นจะมาที่นี่ทำไมล่ะเคที่
‪นายไม่เห็นเหรอว่าเป็นใคร
‪ไม่ พวกนั้นแอบมาข้างหลังฉัน
‪พวกนั้นรู้ไม่ได้หรอกว่านายอยู่ที่นี่
‪พวกนั้นคงไม่พังเข้ามาแบบนั้น
‪ฉันได้ยินเสียงกระจกแตก ‪ฉันก็เลยลงมา
‪ประตูหลังเปิดอยู่แล้ว
‪และนายไม่คิดเหรอว่านั่นเป็นสัญญาณที่เลวร้าย
‪ว่านายควรจะออกไป
‪ไม่ ฉันไม่มีเวลาได้คิดเลย
‪พอฉันรู้ตัวอีกที ฉันก็ตื่นมา ‪พร้อมเสียงมือถือฉันที่ดังอยู่
‪นายทำแบบนี้ได้ยังไงอดัม ‪เรื่องนี้ไม่ควรเกิดขึ้นเลย
‪นายไม่ควรมาที่นี่เลย
‪- นั่นไม่ใช่ประเด็น ‪- แล้วประเด็นคืออะไร
‪- เกือบแสนดอลลาร์ นั่นแหละประเด็น ‪- นายต้องพยายามหาคำอธิบาย...
‪นายนับแล้วเหรอ
‪ฉันนับไปถึงเก้าหมื่นสอง แล้วยังมีอีก
‪แล้วเธอก็โทรหาฉันว่าเสียใจแค่ไหน
‪ที่คณะกรรมการการจ้างตัดสินใจไปอีกทาง
‪ไม่ว่ามันจะแปลว่าอะไรก็ช่าง
‪ฉันไม่รู้เลย
‪พวกนั้นโคตรเลวเลย
‪ฉันเบื่อกับการเป็นคนจนเต็มที
‪เป็นใครนะ อดัม
‪ใครเข้ามาในนี้ได้
‪อาจเป็นคนที่เคยทำงานในบ้านไหม
‪- ก่อนที่เธอจะเริ่มทำงาน ‪- เลนเนิร์ดเคยพูดเรื่องการจ้างคนสวน
‪แต่ก็ปีสองปีมาแล้ว
‪ไม่ว่าจะเป็นใคร ฉันไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ
‪พวกนั้นคงรู้ว่าเลนเนิร์ดเสียไปแล้ว
‪และคิดว่าคงจะไม่มีใครอยู่บ้าน
‪ใช่
‪แต่เธออาจพูดถูก
‪พวกนั้นอาจไม่รู้เรื่องเงิน
‪พวกนั้นคงอยากแค่เข้ามาแล้วออกไปเลย
‪หยิบของไปแค่เท่าที่หยิบติดตัวไปได้
‪แล้วถ้าพวกนั้นกลับมาล่ะ
‪เอาล่ะ เชิญทางนี้ค่ะ
‪(ธนาคารอิมพีเรียลแห่งชิคาโก)
‪เอ้านี่ค่ะ
‪แค่เรียกพอคุณพร้อมนะ
‪ขอบคุณครับ
‪ที่รัก
‪ฉันเลี้ยงข้าวเอง
‪ได้เลย
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪ฉันชงกาแฟให้เธออยู่
‪คุณแฟรงคลิน นี่นักสืบเชสเลอร์นะคะ ‪เราเคยคุยกับที่บ้านคุณเวลส์ลีย์
‪คุณช่วยโทรหาฉันเมื่อได้รับข้อความนี้ได้ไหม
‪คุณมีเบอร์ฉันแล้ว ขอบคุณค่ะ
‪ขอโทษที่ให้รอนะคะ ขอบคุณที่เข้ามากัน
‪นักสืบครับ มีปัญหาอะไรเหรอ
‪เราไปคุยกันด้านหลังนี้ดีไหม
‪คุณเวลส์ลีย์เคยพูดถึงพินัยกรรมไหม
‪ไม่เคย
‪และไม่มีครอบครัวนะ
‪เขาตัวคนเดียวเลย
‪เรื่องแบบนี้
‪ชายสูงอายุ มีเงิน อยู่ตัวคนเดียว ไม่มีทายาท ‪เราก็ต้องดูรายละเอียดให้ครบ
‪ขอโทษนะคุณนักสืบ
‪ผมไม่...
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪คุณบอกว่าคุณเวลส์ลีย์บอกว่าอยากจะให้เผาศพ
‪ฉันก็เลยคิดว่าคุณอยากจะทำตาม ‪คำขอของเขา
‪ค่ะ
‪ค่ะ เราอยากทำตาม
‪ถ้าไม่มีครอบครัวและพินัยกรรม
‪ก็จะมีคำถามว่าใครจะเป็นคนรับผิดชอบ ‪ค่าการจัดการ
‪เราจะดูแลเลนเนิร์ดเอง
‪โอเค ฉันมีเอกสารอยู่ตรงนี้
‪อะไรน่ะ
‪ชาโปรดของเขา
‪ขอบคุณนะ
‪แด่เลนเนิร์ด
‪เลนเนิร์ด
‪เราควรจะเอาเงินใส่คืนไป
‪มันรู้สึกไม่ถูกต้อง
‪เราอยู่นี่ไปก่อนเถอะ
‪เพื่อเลนเนิร์ด
‪เราควรจะพูดอะไรสักอย่าง
‪"และเขาจักเป็นดั่งต้นไม้
‪ที่ถูกปลูกอยู่ริมแม่น้ำ
‪ที่นำมาซึ่งพืชผลในฤดูกาลของเขา
‪และไม่ว่าเขาจะทำอะไร ‪เขาจักมีความอุดมสมบูรณ์"
‪โทษนะคะ คุณเป็นใครกัน
‪ขอโทษค่ะคุณแฟรงคลิน ‪ฉันชื่อจูเลีย ไบรอน-คิม
‪ฉันเป็นทนายของคุณเวลส์ลีย์ค่ะ
‪คุณไบรอน-คิม
‪เลนเนิร์ดไม่เคยพูดเรื่องทนายเลย
‪ช่วยเรียกฉันว่าจูเลียนะคะ ‪และฉันไม่แปลกใจเลย
‪คุณหมายความว่ายังไง
‪ครั้งแรกที่ฉันได้ยินจากคุณเวลส์ลีย์ ‪ก็ไม่กี่สัปดาห์ก่อนนี้เอง
‪จู่ๆ เขาก็โทรหาฉัน ‪อยากให้ฉันร่างพินัยกรรมให้เขา
‪และขอให้ฉันมาที่บ้านหลังนี้
‪- ฉันไม่เคยเจอคุณที่นี่เลย ‪- เขาพูดเจาะจงเรื่องนี้มาก
‪ฉันถูกบอกให้มาตอนเย็นเท่านั้น
‪ทำไมกัน
‪เขาทิ้งทุกอย่างไว้ให้คุณ
‪(พินัยกรรมสุดท้ายของเลนเนิร์ด เวลส์ลีย์)
‪- โอ้พระเจ้า ‪- ยินดีด้วยนะคะ
‪โอ้พระเจ้า
‪ฉันไม่รู้ว่าจะพูดยังไงเลย นี่มัน...
‪พูดว่าขอบคุณเลนเนิร์ดสิ
‪ว้าว
‪โอเค แล้วจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น
‪อย่างแรก ฉันแนะนำให้คุณอ่านพินัยกรรม ‪ให้ละเอียด
‪ถ้าจะให้ดี ฉันจะให้ทนายคุณอ่านดู
‪จริงๆ แล้วเราไม่มีทนาย
‪คุณเวลส์ลีย์จ่ายค่าบริการฉันล่วงหน้าไว้
‪และขอให้ฉันช่วยคุณผ่านช่วงเปลี่ยนผ่านนี้
‪ช่วงเปลี่ยนผ่านอะไร ทำไมเรายังย้ายไม่ได้
‪แน่นอนว่าคุณทำได้
‪โดยที่เข้าใจว่าพินัยกรรม ‪จะต้องผ่านการพิสูจน์พินัยกรรม
‪ซึ่งจะใช้เวลาประมาณสามเดือน
‪และถ้ามีเรื่องน่าแปลกใจอะไร
‪คุณควรมีใครสักคนไว้ดูแลผลประโยชน์ของคุณ
‪ทีนี้ ฉันเข้าใจหากคุณอยากหาทนายของตัวเอง
‪คุณบอกว่าจู่ๆ เลนเนิร์ดก็โทรหาคุณ
‪คุณไม่รู้จักเขาเหรอ
‪ฉันไม่เคยพบเขามาก่อน
‪ทำไมเขาโทรหาคุณล่ะ
‪เขาเจอฉันผ่านอินเทอร์เน็ต
‪เขาบอกว่าเขาชอบชื่อของฉัน
‪กวีคนโปรดของเขาชื่อไบรอน
‪คุณไบรอน-คิม
‪ขอโทษที จูเลีย
‪ฉันยังไม่ชินกับเรื่องนี้
‪ฉันยังไม่ค่อยแน่ใจว่าจะทำแบบเป็นทางการยังไง
‪แต่ฉันอยากให้คุณช่วยนะ
‪จะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่มาหาคุณ
‪ฉันหวังว่าคุณจะพร้อมนะ
‪ฉันก็เช่นกัน
‪แล้วเรื่องอดัมล่ะ
‪อะไรเรื่องเขาเหรอ
‪เขาไม่เข้าใจว่าในทางกฎหมาย
‪พอเป็นเรื่องบ้านหลังนี้แล้ว ‪คุณเป็นคนตัดสินใจทั้งหมด
‪เราตัดสินใจเรื่องต่างๆ ด้วยกัน
‪มันก็ควรจะเป็นแบบนั้น
‪เรื่องพวกนี้ คุณไม่มีทางรู้เลย ‪ว่ามันจะเปลี่ยนคนเรายังไง
‪เราคงจะโอเค
‪ดีค่ะ
‪- ไว้ใจฉันได้เลย ‪- เยี่ยมเลย
‪- ยินดีด้วยนะคะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪เราควรจะไปพักร้อนกันสักเดือน ‪เดินทางชั้นหนึ่งยาวๆ เลย
‪นายจะได้เอ็มบีเอก่อนจะรู้ตัวอีก ‪หางานเยี่ยมๆ ให้ได้
‪- รถขยะที่เราขับกัน ‪- เราจ่ายหนี้ทำอย่างได้
‪บัตรเครดิต เงินกู้ ล้างไปให้หมดเลย
‪เราควรจะไปเลยนะ เราสองคน ‪ไปเลือกรถคันใหม่เลย
‪- เอาน่าอดัม ฉันจริงจังนะ ‪- ใช่ ฉันก็ด้วย
‪- เราทำงั้นไม่ได้ ‪- ทำไมล่ะ เรามีเงินนะ
‪เราจะเดินเข้าไปพร้อมเงินนั่นไม่ได้นะ ‪มันจะดูแปลกๆ
‪- เดี๋ยวจะมีคนตั้งคำถามกัน ‪- ใช่ ไม่ เธอพูดถูก
‪ฉันทำการค้นคว้าออนไลน์มา ‪และไปดูเรื่องนั้นมา
‪เรื่องอะไร
‪มันมีวิธีที่เราทำให้มันไปได้สวยนะ ‪เราแค่กระจายเงินให้ทั่ว
‪ไปหลายธนาคาร หลายประเภทบัญชี
‪นายพูดเรื่องอะไรเนี่ย
‪ถ้าเราทำได้ถูก ก็จะไม่มีใครรู้เรื่อง
‪เราจะหลบภาษีได้เยอะเลย
‪อดัม
‪เรายังต้องระวังอยู่
‪เราก็ระวังอยู่ โอเคนะ
‪เธอไม่คิดว่ามันถึงเวลา ‪ที่เราจะให้รางวัลตัวเองเหรอ
‪เธอสมควรได้รับมัน
‪พระเจ้ารู้ว่าฉันคู่ควร
‪ฉันว่านายอาจพูดถูก แต่เราต้องรอให้เข้าที่ก่อน
‪ไปกันช้าๆ แค่แบบ...
‪แค่รออีกนิด โอเคนะ
‪ได้
‪โอเค
‪เราจะไปกันช้าๆ
‪ฉันจะโทรเรียกคนขนย้าย ‪ดูว่าพวกเขาจะมาได้เร็วแค่ไหน
‪อะไรนะ เราไม่ต้องมีของพวกนี้เลย
‪อะไรกัน นี่ของของพวกเรา ‪เรามีกันมาตั้งแต่เราแต่งงานกัน
‪ใช่ ก็นี่ เราจะเก็บรูปกับหนังสือไว้บ้าง
‪และเราไม่ต้องมีขยะที่เหลือเลย
‪แล้วเราจะทำยังไงกับที่เหลือล่ะ
‪ก็ทิ้งไว้ให้พวกขี้แพ้จนๆ พวกต่อไป ‪ที่ต้องมาอยู่ที่นี่ไงล่ะ
‪ให้ตายสิอดัม
‪ฮัลโหล
‪ครับ นั่นมันก็ห้าเดือนก่อน ‪และผมก็ให้ปากคำกับตำรวจไปแล้ว
‪ใครโทรหาคุณนะคะ
‪ผมไม่ได้ถามชื่อมา เขาแค่บอกว่า ‪ให้ไปคุยกับคนที่แผนกต้อนรับ
‪ฉันไม่พบอะไรเลย
‪คุณเคตเนอร์ ทุกอย่างโอเคนะคะ
‪เขาบอกว่ามีคนบอกให้เขาเข้ามาแล้วให้ปากคำ
‪เรื่องอะไรเหรอ
‪ประมาณห้าเดือนก่อนมีใครสักคน ‪ปล้นร้านสไมล์ไดเนอร์ ฆ่าคนไปคน
‪คืนนั้นคุณอยู่ที่ร้านเหรอ
‪ครับ
‪โชคดีที่คุณไม่เจ็บตัว
‪ผมหยุดเจ้าหมอนั่นไว้
‪งั้นเหรอ
‪ครับ ในสถานการณ์แบบนั้นผมก็ตอบสนอง ‪คืนนั้นภรรยาผมทำงานอยู่ ก็เลย...
‪คุณแฟรงคลินก็อยู่ที่นั่นเหรอ
‪ครับ แต่ที่ผมไม่เข้าใจคือคุณจับคนร้ายไปขังแล้ว
‪ทำไมต้องมาให้ปากคำอีกรอบล่ะ
‪ก็ไม่ต้องนะ
‪คุณพูดเรื่องอะไรเนี่ย
‪คนจากร้านไดเนอร์ เรย์ แกสกิ้น
‪- ครับ ‪- เขาตายแล้ว
‪มีคนแทงเขาในห้องขังไม่กี่สัปดาห์ก่อน
‪งั้นใครโทรเรียกผมล่ะ
‪ฉันก็สงสัยเรื่องนี้อยู่นะ
‪ขอโทษนะคะ
‪สวัสดีครับเคที่ จำผมได้ไหม
‪ค่ะ คุณมาทำอะไรที่นี่
‪ผมรู้ น่ารำคาญเนอะ ‪แต่ลูกค้าผมทำผมคลั่งแล้ว
‪เขารักที่นี่จริงๆ ผมคิดว่าเขาอยากเสนอซื้อ
‪ฉันบอกคุณไปแล้ว
‪บ้านนี้ไม่ขาย
‪บางที ถ้าผมจะได้ลองคุยกับเจ้าของดู
‪อย่างน้อยผมก็บอกได้ว่าลองแล้ว
‪ดูนะ ฉันยุ่งมากๆ และคุณจะโผล่มาแบบนี้ไม่ได้
‪ฉันอยากให้คุณออกไป ได้โปรดนะ
‪คุณรู้อะไรไหมเคที่
‪นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมลุย
‪หนึ่งในบทเรียนแรกๆ ในวงการอสังหาฯ
‪คือถ้าเราอยากพบรายการขายใหม่
‪ให้อ่านข่าวมรณกรรม
‪ใช่ ผมรู้เรื่องคุณเวลส์ลีย์ผู้ล่วงลับดี
‪น่าเศร้า
‪บ้านหลังนี้ไม่ขาย
‪ผมเล็งบ้านหลังนี้ไว้หลายปีแล้ว
‪พอตาแก่
‪ม่องเท่งไป
‪แล้วคุณคิดว่าจะย้ายมาอยู่ได้เลยเหรอ
‪จะให้ผมยิ้มเหรอ
‪อวยพรคุณงั้นเหรอ
‪บ้านเป็นของฉันแล้ว
‪คุณพูดอะไรของคุณน่ะ
‪เลนเนิร์ดทิ้งบ้านไว้ให้ฉัน
‪ฉันมีพินัยกรรมเขา ฉันพิสูจน์ได้
‪ถ้าผมจ่ายสักห้าพันเหรียญ
‪ผมก็เขียนพินัยกรรมใหม่ที่บอกว่า ‪บ้านเป็นของป้าเมอร์เทิลที่รักของผมได้
‪ฉันมีทนายนะ
‪แน่สิว่าคุณมี
‪ถ้าคุณมีคำถามอะไรอีก ‪ฉันเสนอให้คุณไปคุยกับเธอ
‪แต่ในตอนนี้ ออกไปจากที่ของฉัน ‪ก่อนที่ฉันจะโทรเรียกตำรวจ
‪ก็ได้ ไว้เจอกันนะเคที่
‪เขาแค่หยอกเธอน่ะ
‪มันไม่ได้ฟังเหมือนงั้นนะ
‪เหมือนเขากล่าวหาฉัน ‪ว่าปลอมแปลงพินัยกรรมเลย
‪ที่รัก เชื่อใจฉันนะ
‪หมอนั่นสนแค่เรื่องค่านายหน้าที่เขาจะเสีย ‪เท่านั้นแหละ
‪ฉันน่าจะคุยกับจูเลียดูนะ
‪ทนายน่ะเหรอ
‪ทำไม
‪เผื่อเฮย์เดนจะก่อเรื่องไง
‪เขาจะทำอะไรได้
‪ไม่รู้นะ แต่อย่างที่จูเลียว่า ‪เราไม่อยากเจอเรื่องน่าแปลกใจในตอนนี้
‪เคที่
‪หมอนั่นก็แค่หัวเสีย ลืมเขาไปเถอะ
‪เอาเถอะน่า
‪นี่คืนแรกในบ้านใหม่ของเรา
‪เราควรฉลองกัน
‪เหรอ
‪คิดอะไรอยู่ล่ะ
‪ฉันคิดอะไรได้อยู่นะ
‪- ฉันขอไปอาบน้ำก่อนนะ ‪- อะไรกัน
‪ฉันทำความสะอาดบ้านมาทั้งวันแล้ว ‪เดี๋ยวจะรีบอาบ
‪อะไรเนี่ย
‪เรือนเก่ามันหยุดเดิน ก็เลย...
‪ดูแพงนะ
‪ของปลอมน่ะ
‪ซื้อจากคนในเมืองมา
‪ดูเหมือนของแท้มาก
‪ให้อาบด้วยไหม
‪เดี๋ยวก็อาบเสร็จแล้ว
‪(สไมล์ไดเนอร์)
‪คุณนักสืบ
‪- เหมือนฉันจะมาจังหวะไม่ดีนะ ‪- ไม่ๆ ไม่มีปัญหา เข้ามาเลย
‪พวกคุณจะไปไหนเหรอ
‪ค่ะ จริงๆ แล้วเรากำลัง ‪จะย้ายไปอยู่บ้านเลนเนิร์ด
‪เลนเนิร์ดเหรอ
‪หมายถึงคุณเวลส์ลีย์เหรอ
‪ฉันรู้ ฉันก็ยังพยายามทำตัวให้ชินกับความคิดนี้
‪เลนเนิร์ดทิ้งบ้านไว้ให้ฉันในพินัยกรรมของเขา
‪บ้านนั้นดีมากๆ เลยนะ
‪ใช่แล้ว
‪- ยินดีด้วย ‪- ขอบคุณ
‪เรื่องแบบนั้น เขาเรียกกันว่าอะไรน่ะ
‪ลาภลอย
‪ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ
‪ไม่เลย
‪ตลกที่คุณลืมพูดถึงเรื่องนี้นะ
‪เรื่องไหน
‪เรื่องพินัยกรรมและอื่นๆ ตอนที่เราคุยกัน
‪ฉันถามคุณเรื่องครอบครัวเขา ‪เรื่องพินัยกรรม
‪อ๋อไม่ ฉันไม่รู้เรื่องนั้นจนหลังงานศพ ‪ทนายเขาโผล่มา
‪คงจะน่าตกใจไม่ใช่น้อย
‪ใช่แล้ว
‪ฉันอยากจะเห็นสีหน้าคุณนะ
‪ก็คุณทำงานที่นั่นได้สัก...
‪คุณบอกว่าไงนะ สี่เดือนเนอะ
‪คุณมาที่นี่ทำไมเหรอ คุณนักสืบ
‪ฉันอยากคุยกับสามีคุณน่ะ
‪เขาไม่อยู่
‪บางทีคุณอาจช่วยฉันได้
‪ฉันสงสัยอยู่ว่า
‪ช่วงที่คุณทำงานตอนกลางคืน ‪ที่ร้านสไมล์ไดเนอร์
‪เขามารับคุณตลอดเลยไหม
‪ฉันหมายถึงว่า ก็เขาเคยมารับคุณ
‪ใช่
‪ใช่ แต่ว่าคุณมีกำหนดการไหม
‪ว่าไปรับทุกคืน หรือบางคืน
‪ไม่ ไม่เชิงงั้น
‪แล้วคืนนั้นเขาไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง
‪ฉันโทรเรียกเขาให้ไปรับฉัน ‪เขาก็มานั่งอ่านหนังสือก่อน
‪คุณน่าจะไปซื้อลอตเตอรี่นะเคที่
‪คุณเป็นผู้หญิงที่โชคดีมาก
‪เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับเรื่อง
‪ที่ตำรวจโทรหาอดัมเรื่องการไปให้ปากคำอีกครั้ง
‪เขาไม่ได้บอกคุณเหรอ
‪ตำรวจไม่เคยโทรหาอดัม
‪ไม่ ฉันอยู่ตรงนี้ ‪ตำรวจโทรหาเขาจากสถานี
‪ไม่ ฉันไปดูหลังเขาออกไปแล้ว
‪ไม่มีบันทึกการโทรเข้าเบอร์เขาเลย
‪นั่นมันไม่สมเหตุสมผลเลย ‪ทำไมใครสักคน...
‪ถึงจะส่งเขาไปที่สถานีโดยไม่มีเหตุผลกัน
‪พวกเขาอาจมีเหตุผลนะ
‪มันแค่อาจไม่ใช่อันที่คุณคิดไว้
‪ดูแลตัวเองนะ
‪ขอบคุณนะจูเลีย ‪ไว้คุยกัน บาย
‪เคที่
‪จูเลียต้องการอะไร
‪จริงๆ แล้วฉันโทรเรียกเธอมา
‪เธอบอกอะไรไปล่ะ
‪ไม่ได้บอกอะไร
‪ดูไม่เหมือนงั้นนะ
‪ดูเหมือนว่าจู่ๆ พวกเธอก็กลายเป็นเพื่อนรักกัน
‪ก็ถ้านายอยู่ที่นี่
‪หรือถ้านายรับโทรศัพท์...
‪เราตกลงกันแล้ว
‪เราตัดสินใจว่าเธอจะไม่คุยกับจูเลีย
‪ไม่ นายตัดสินใจ
‪แบบที่นายตัดสินใจหลายๆ เรื่องเองในช่วงนี้
‪พูดเรื่องอะไรของเธอเนี่ย
‪ทำไมนายถึงไม่บอกฉัน ‪ว่าไม่ใช่ตำรวจที่โทรหานาย
‪มันเป็นคนอื่นที่อยากให้นายไปที่สถานี ‪แบบแน่ๆ เนอะ
‪ใครบอกเธอ
‪นักสืบเชสเลอร์แวะมา
‪และเธอถามคำถามหลายคำถาม
‪เรื่องนาย
‪เรื่องสิ่งที่เกิดขึ้นคืนนั้นที่ร้านอาหาร
‪นั่นมันเรื่องอะไรกัน
‪อดัม
‪ฉันจะไปรู้ได้ยังไง
‪ใครโทรมากัน
‪- ใครส่งนายไปสถานีตำรวจกัน ‪- ฉันไม่รู้
‪ฉันขอโทษ ฉันจะบอกเธอเรื่องนั้นอยู่
‪มันมีเรื่องอื่นเกิดขึ้นเยอะแยะตอนนี้
‪เรื่องอื่นเรื่องไหน
‪ฉันว่าฉันโดนสะกดรอยอยู่
‪อะไรนะ
‪ฉันมีความรู้สึกอยู่ก่อนหน้านี้
‪วันนี้ฉันก็ขับรถวนไปวนมา
‪ฉันเห็นรถคันเดิมตลอดเลย
‪นายไปที่ธนาคารมาเหรอ
‪- เอาน่า เราบอกว่าเราจะไม่ทำแบบนั้น ‪- ไม่อดัม อย่ามั่วนิ่ม
‪บอกฉันมา วันนี้นายไปที่ธนาคารมาหรือเปล่า
‪นายเอาเงินออกมาหรือเปล่า
‪ฉันสังเกตเห็นเขา
‪ฉันก็เลยคิดว่า
‪มันคงไม่ใช่ความคิดที่ดี เผื่อไว้น่ะ
‪เผื่อว่าเขาต้องการเงินนั่น
‪- เราไม่รู้เรื่องนั้น ‪- ทำไมเขาจะจับตาดูนายอีกล่ะ
‪ดูนะ ฉันอาจแค่ระแวงไปเอง
‪โอเคนะ อาจไม่มีใครตามฉันอยู่ก็ได้ ฉันไม่รู้
‪นายโดนส่งไปที่สถานีตำรวจคนเดียว อดัม
‪แบบนั้นฉันจะได้อยู่ที่นี่คนเดียว
‪แบบนั้นเฮย์เดนโผล่มา จะได้พยายามข่มฉัน
‪ทำให้เรากลัวจนต้องออกจากบ้าน อะไรกัน ‪ทำไมเขาถึงมาที่นี่
‪เพราะเขาคงรู้
‪ฉันเตือนนายแล้ว
‪เชสเลอร์
‪ไงทอม
‪จริงเหรอ
‪เยี่ยมเลย
‪เยี่ยม โอเค เดี๋ยวนะ
‪เอาล่ะ ก็คงแค่จาก 4-5 เดือนล่าสุด
‪เรากำลังมองหาเช็คที่ถอนจากบัญชี ‪ชื่อเลนเนิร์ด เวลส์ลีย์
‪ค่ะ สั่งจ่ายเป็นชื่อเธอ
‪ค่ะ
‪ชื่อเคท แฟรงคลิน
‪ฟังนะ คุณช่วยดูว่ามีอะไรเรื่องสามีด้วยได้ไหม
‪คนละนามสกุลกัน
‪ชื่ออดัม เคตเนอร์ สะกดด้วยตัวเค
‪เยี่ยม ช่วยติดต่อกลับมาโดยเร็วที่สุด ‪เท่าที่ได้นะ ขอบคุณค่ะ
‪(ทฤษฎีสังคมวิทยาร่วมสมัย ‪และในบทวิเคราะห์บริษัทเชิงประจักษ์)
‪เธอหาอะไรอยู่เหรอ
‪เลนเนิร์ดไม่ได้แค่ซุกเงินไว้เฉยๆ
‪มันต้องมาจากสักที่ มันต้องมีเหตุผล
‪ตอนนี้มันยังสำคัญเหรอ
‪จูเลียบอกว่า
‪ถ้าพวกนั้นพบว่าเราซ่อนอะไรที่ผิดกฎหมายไว้
‪เราอาจเสียทุกอย่างได้
‪ก็ได้
‪งั้นเธอจะเสนออะไรล่ะ เราคืนไปให้หมดเหรอ
‪ฉันไม่รู้
‪คืน ไม่แน่
‪- คืนให้ใครล่ะ เคที่ ‪- ฉันไม่รู้
‪แต่ฉันไม่เคยรู้สึกว่ามันถูกต้องเลย
‪ฉันจะไม่กลับไปอยู่แบบเมื่อก่อนนะ
‪อดัม
‪เราอาจไม่มีทางเลือก
‪เรามีทางเลือกเสมอ
‪ผมไม่รู้เลยว่าคุณเวลส์ลีย์ทิ้งบ้านไว้ให้เคที่
‪มันดูเหมือน
‪มากไปหน่อย
‪มากไปจริงเหรอ
‪คุณบอกอะไรฉันเรื่องสามีเธอได้บ้าง
‪ผมไม่เคยเจอเขาเลย
‪งั้นคุณไม่เกี่ยวข้องกับการจ้างเขาเลยเหรอ
‪เป็นคนทำสวนที่บ้าน
‪ไม่ มันเป็นการฝ่าฝืนนโยบายของเรา ‪ที่จะให้สมาชิกครอบครัวทำงานด้วยกัน
‪ผู้ป่วยของเราอายุมากและไม่แข็งแรง
‪เราจะเสี่ยงมีเรื่องแบบนั้นมาขัดไม่ได้
‪งั้นคุณรู้อะไรเกี่ยวกับคุณแฟรงคลิน ‪ฝ่าฝืนกฎมาก่อนไหม
‪ไม่เคยครับ ไม่
‪ไม่ เธอเข้าใจความสำคัญของหน้าที่เธอดี ‪โดยเฉพาะ
‪กับคุณเวลส์ลีย์
‪ทำไมถึงโดยเฉพาะเขาล่ะ
‪คุณมองเขาก็คงไม่รู้ ‪แต่สุขภาพเขาบอบบางมาก
‪เคที่บอกผมว่าเธอมีสมุดจดไว้
‪เหมือนเป็นบันทึกรายวัน ‪เพื่อที่จะดูว่าเขากินยาอะไรบ้าง
‪คุณมีบันทึกการกินยาของเขาไหม
‪คุณต้องคุยกับหมอของเขาเรื่องนั้น
‪ค่ะ แล้วเรื่องสัญญาของคุณแฟรงคลิน ‪ว่าเธอได้รับค่าจ้างเท่าไหร่ล่ะ
‪ได้เลยครับ เราส่งนั่นให้คุณได้
‪- ครับ ‪- เยี่ยมเลย ขอบคุณ และขอฉัน
‪ขอถามคุณหน่อย เธอเคย...
‪เธอเคยพูดเรื่องการเพิ่มเงินเดือนไหม
‪พระเจ้า
‪เธอฝากเช็คใบนั้นก่อนที่เวลส์ลีย์ตายเลย
‪เธอเอาเงินจาก ‪คนแก่น่าสงสารคนนั้นมาตลอดเลยเหรอ
‪เป็นคำถามที่ดี
‪อดัม
‪เวรเอ้ย
‪อีธาน
‪เช็คไม่เคยถูกขึ้นเงินเลย
‪เธอโอเคนะ
‪ฉันคิดว่าฉันรู้ว่าเป็นใคร
‪อะไรนะ
‪เลนเนิร์ดเคยพูดเรื่องการจ้างคนสวน
‪ฉันว่าฉันเคยบอกนายเรื่องนี้
‪ผู้ชายชื่ออีธาน ไม่กี่ปีก่อน
‪เขาขึ้นไปที่นั่นมาสักพักแล้ว
‪มีเช็คที่สั่งจ่ายชื่ออีธาน ดอยล์
‪ไม่เคยถูกเอาไปขึ้นเงิน
‪เลนเนิร์ดบอกว่าวันหนึ่งเขาก็หยุดมาทำงาน
‪ไม่เคยได้ยินจากเขาอีกเลย
‪ใครสักคนยิงเขา
‪นายไปดูเหรอ
‪เขาคงจะเสียเลือดจนตายบนนั้น
‪เขาถูกฆ่า
‪ใช่ ฉันคิดว่างั้น
‪แต่ว่า
‪เลนเนิร์ดคงไม่รู้หรอกว่าเขาอยู่บนนั้น
‪เนอะ เลนเนิร์ดคงช่วยเขา
‪และทำไมดอยล์ถึงจะซ่อนตัวอยู่ในโรงเก็บรถล่ะ ‪ทำไมไม่เข้ามาในบ้าน
‪มันอาจเกี่ยวข้องกับเจ้าพวกนี้
‪ลองเดาสิ
‪ว้าว
‪- คิดว่าใช่ของจริงไหม ‪- ทำไมเขาจะซ่อนมัน
‪ฉิบหาย
‪นี่ๆ แค่...
‪- โอ้พระเจ้า ‪- โอ้พระเจ้า
‪เอามานี่ เร็วเข้า
‪- ฉันขอโทษ ‪- ตายจริง
‪- อย่ารับนะ ‪- ผมเห็นรถคุณ
‪ไม่รับไม่ได้ รถฉันจอดอยู่ข้างนอก ‪พวกเขารู้ว่าฉันอยู่นี่
‪- โอเค ฉันจะ... ‪- ฉันจัดการเอง
‪เปิดประตู ได้ยินฉันไหม เคที่
‪เคที่ ช่วยเปิดประตูด้วย
‪ฉันขอโทษ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ดีค่ะ
‪ก็ใช่ ผมว่าคุณคงยุ่งกับ ‪การเข้ามาอยู่บ้านหลังใหม่สุดๆ
‪คุณควรจะละอายใจนะ
‪ทำไมคุณถึงเอาเปรียบคนที่น่าสงสารคนนั้นได้
‪- อะไรนะ ‪- ดูนะ ผมรู้ว่ามันมีเรื่อง
‪ผมรู้สึกได้
‪แต่คุณรู้อะไรไหม คุณทำให้เขากลัว ‪จนไม่กล้าบอกผมเลย
‪ไม่ใช่นะ ไม่
‪ผมจะไม่ให้คุณทำชื่อเสียงบริษัทผมเสียหาย
‪- คุณคาลเวิร์น ‪- ผมจะหาหลักฐาน
‪ผมจะโทรหาตำรวจ
‪- ผมจะให้พวกเขาจับคุณ ‪- ตอนนี้ไม่เหมาะจริงๆ
‪เรื่องนี้ยังไม่จบนะเคที่
‪ผมจะกลับมา
‪ผมจะไปหาว่าเกิดอะไรขึ้นในบ้านนี้กันแน่ ‪ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
‪ผมจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ไป ได้ยินไหม ‪ผมจะไม่ยอมเสียบริษัทไปเพราะเรื่องนี้
‪ทำไมถึงไม่เต็มขวดเนี่ย
‪เคที่
‪เฮ่ เคที่
‪เฮ่
‪- ไม่ได้ยินฉันเหรอ ‪- ไง โทษที ฉันชงชาอยู่
‪เอาด้วยไหม
‪ไม่ ฉันมีของขวัญให้เธอ
‪มือถือใหม่เหรอ
‪ใช่ ซื้อมาให้คนละเครื่อง
‪เบอร์ใหม่ด้วย ฉันคิดว่าพอเรื่องเป็นแบบนี้แล้ว
‪เราทั้งคู่ควรมีความเป็นส่วนตัวบ้าง
‪เราจะเก็บมือถือไว้ไม่ได้
‪- เคที่ ‪- อดัม ไม่
‪มีคนตายอยู่ข้างนอกนั่น เขาโดนฆ่า
‪เขาขโมยเพชรพวกนั้นมา
‪และใครจะไปรู้ว่าเขาจะไปทำอะไรมาอีก ‪ไปทำร้ายใครมาอีก
‪เรื่องพวกนี้มันไม่หายไป ‪เหมือนว่าไม่เคยเกิดขึ้นหรอก
‪- ตำรวจต้องตามหาเขาอยู่ ‪- เธอไม่เข้าใจเหรอ
‪ดอยล์ขโมยเพชรมา
‪แล้วก็โดนยิง ‪แล้วก็ตายอยู่ข้างนอกไปคนเดียว
‪มันเหมือนเขาตกบ่อน้ำไป
‪สองปีต่อมา
‪ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาหรือเพชร ‪เราจะทำอะไรก็ได้ตามใจเรา
‪- เธอทำอะไรน่ะ ‪- ฉันจะโทรหานักสืบเชสเลอร์
‪- เราต้องบอกเธอ ‪- ไม่ๆ เดี๋ยวก่อน
‪เดี๋ยวก่อนนะ ฟังฉันสักเดี๋ยวนะ
‪โอเค ถามตัวเองก่อน ‪ดอยล์มาทำอะไรที่นี่ในตอนแรกล่ะ
‪ทำไมถึงรับงานทำสวนห่วยๆ
‪ถ้าเขาวางแผนจะขโมยเพชรมูลค่ามหาศาลมาล่ะ
‪ฉันไม่รู้
‪ขุดหญ้าอยู่บ้านคนแก่
‪เป็นสถานที่สุดท้ายที่จะมีคนมาตามหาเขา
‪ลองคิดดูสิ ไม่งั้นทำไมเขาจะไม่เอาเช็คไปขึ้นล่ะ
‪เขาไม่อยากให้ตามได้ผ่านเอกสาร
‪แบบนั้นเขาจะได้ปล้นครั้งใหญ่ได้
‪ไม่มีใครรู้เรื่องที่นี่ และเขาก็ซ่อนตัวที่นี่ได้
‪นานเท่าที่เขาต้องซ่อน
‪แต่ฉันก็มั่นใจว่าการโดนยิงแล้วตายอยู่ข้างนอก
‪- คงไม่ใช่ส่วนหนึ่งของแผน ‪- มันก็ไม่ได้เปลี่ยนอะไร
‪เราจะเก็บเพชรไว้ไม่ได้
‪ก็ได้ แล้วเรื่องเงินล่ะ
‪เราจะทำยังไงเรื่องนั้น
‪หมายความว่าไง
‪ถ้าเราทำงี้ แล้วตำรวจมาเพ่งเล็งเรา
‪มันจะดูเป็นยังไงล่ะ
‪เราเอาเงินจากที่นี่ไป ‪แล้วเราซ่อนมันไว้ที่ธนาคาร
‪ตำรวจจะคิดว่ายังไง
‪เราจะอธิบายให้ตำรวจฟัง
‪บอกไปว่ามันเป็นเงินของเลนเนิร์ด ‪เป็นเงินฉุกเฉินของเขา
‪ก็ได้ แล้วไงต่อ
‪เพราะเธอก็ได้ยินที่ทนายพูด ‪ต่อให้ตำรวจเชื่อเรา
‪ต่อให้เราไม่ลงเอยอยู่ในคุก ‪เราก็ยังเสียบ้านหลังนี้ไปได้
‪เราไม่ต้องมีบ้านนี้นะอดัม
‪เราไม่ต้องมีอะไรพวกนี้เลย
‪โอเคนะ ตราบใดที่เรามีกันและกัน
‪เราก็จะไปกันรอด
‪รอดเหรอ
‪ฉันพอกับคำว่ารอดแล้ว
‪มันไม่พอแล้ว
‪ฉันบอกเธอแล้ว ว่าฉันจะไม่กลับไปอยู่แบบเก่า
‪แล้วชายคนที่อยู่ข้างนอกนั่นล่ะ ‪เราจะทำยังไงกับเรื่องนั้นล่ะ
‪แสร้งว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นเหรอ
‪ฉันจะจัดการเอง
‪ยังไง นายจะจัดการยังไง
‪บ้านหลังนี้
‪เป็นของเราแล้ว
‪โอเค นี่คืออนาคตของเรา
‪ฉันจะไม่ให้ใครพรากมันไปจากเรา
‪ดูนะ ทุกสิ่งจะโอเค
‪ฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้เธอเอง
‪(อีธาน ดอยล์)
‪ทำอะไรของนายน่ะ
‪มีคนอยู่ในบ้าน
‪นายเอามันมาจากไหน
‪อดัม
‪- อย่า ‪- อย่า อย่าขยับๆ
‪เราต้องโทรเรียก 911
‪หยุดนะไอ้เวร
‪โอ้พระเจ้า
‪คาลเวิร์น
‪คุณเป็นยังไงบ้าง เคที่
‪นักสืบเชสเลอร์
‪สุดยอดไปเลย
‪มันเป็นอุบัติเหตุ
‪ใช่ พวกเขาก็ว่างั้น
‪ยังไงซะ กฎหมายก็บอกว่าเป็นการป้องกันตัว
‪มันก็ยังทำให้เราสงสัยนะ
‪เขาคิดอะไรของเขาอยู่
‪ทำไมเขาถึงทำอะไรแบบนั้น
‪เขามาในบ้านด้วยตัวเองงั้นเหรอ
‪ฉันไม่รู้
‪มันต้องมีอะไรสะกิดใจเขา
‪ฉันรู้ว่าไม่ใช่ฝีมือคุณเลย เคที่
‪อะไรนะ
‪ที่นี่ทุกอย่างเป็นไปได้ดีจนอดัมเริ่มทำงาน
‪งั้นคุณบอกฉันได้เลยไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่ฝีมือคุณเลย
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไรอยู่
‪ฉันรู้เรื่องปัญหาการเงินของคุณ
‪ฉันรู้มันทำให้คนเราเป็นยังไง
‪ฉันรู้เรื่องเช็คเงินก้อนโตที่คุณ ‪เอามาฝากจากคุณเวลส์ลีย์
‪คุณไม่เข้าใจ
‪โอเค ไม่ต้องพูดอะไรนะเคที่ แค่...
‪แค่ฟังฉันสักเดี๋ยว
‪เพราะ...
‪อาจเป็นว่า
‪มันเป็นเงินให้ยืม
‪หรืออาจเป็นของขวัญ ใครจะบอกได้
‪แต่ฉันอยากให้คุณมองจากมุมฉันดู
‪มองภาพรวมนะ
‪ทำไมจู่ๆ คุณก็ได้ทุกสิ่งมา
‪- ฉันบอกคุณ... ‪- ฉันว่า ฉันมาที่นี่
‪เจ้าหน้าที่ชันสูตรบอกฉันว่า ‪ลุงแกเสียไปตอนที่หลับอยู่
‪คุณบอกฉันเรื่องความปรารถนาสุดท้ายของเขา ‪ฉันก็คิดว่าได้สิ ทำไมจะไม่ได้
‪แต่ไม่ใช่จนหลังเขาถูกเผาศพไป
‪ที่คุณพบพินัยกรรม
‪ฉันไม่ได้พบมัน ฉันไม่รู้เรื่องนั้นด้วยซ้ำ
‪และฉันก็ไม่มีแม้แต่ศพ
‪ฉันพิสูจน์ไม่ได้ด้วยซ้ำ ‪ว่าเขาไม่ได้ตายโดยธรรมชาติ
‪ฉันต้องบอกคุณเลยว่ามันเริ่ม ‪ทำให้ฉันนอนไม่หลับ
‪ฉันจะไม่มีวันทำร้ายเลนเนิร์ด
‪ฉันไม่ได้พูดเรื่องคุณ
‪อะไรนะ
‪อดัมเคยพูดถึงคนชื่อแกสกิ้น ‪เรย์ แกสกิ้นไหม
‪ฉันรู้จักชื่อนั้น
‪เพราะเขาพยายามปล้นไดเนอร์คืนนั้น
‪และเขาก็ทำงานเป็นภารโรงที่มหาวิทยาลัย
‪ตอนที่อดัมไปเรียนที่นั่น
‪- ไม่ นั่นมัน ไม่ ‪- โอเค
‪มันเป็นมหาลัยใหญ่ พวกเขาอาจไม่เคยเจอกัน
‪แต่ไม่ช้าก็เร็ว
‪อดัมจะทำพลาด
‪มันขึ้นอยู่กับแค่เวลา
‪อยากให้เขาฉุดคุณลงไปกับเขา
‪คุณมาเรียกฉันนะ
‪ที่รัก
‪พวกเขาอยากคุยกับเธอ
‪สุดยอดไปเลย
‪- เคที่ ‪- ไง
‪ฉันได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้น คุณไม่เป็นไรนะ ‪ฉันพยายามโทรหาคุณอยู่
‪ฉันเปลี่ยนเบอร์แล้ว
‪ฉันต้องคุยกับคุณ
‪- ค่ะ ขึ้นไปข้างบนกัน ‪- โอเค
‪และนักสืบเชสเลอร์คนนี้ คุณเชื่อเธอไหม
‪มันเป็นไปได้ไหมที่อดัมจะมีส่วนเกี่ยวข้อง
‪กับสิ่งที่เกิดขึ้นในร้านไดเนอร์ในคืนนั้น
‪ฉันไม่รู้จะเชื่ออะไร
‪อดัมมีปัญหาอะไรกับคุณเวลส์ลีย์ไหม
‪- อะไรก็ตาม ‪- ไม่
‪ไม่ ไม่เลย
‪ถ้าตำรวจสงสัยว่าอดัมมีส่วนเกี่ยวข้อง ‪กับความตายของเขา
‪ตำรวจจะพยายามหาเหตุจูงใจ
‪ตำรวจจะพยายามอ้างว่า ‪เขาเร่งความตายของคนแก่
‪เขาเกลียดการเป็นคนจน
‪โอเค ฟังฉันนะ
‪ถ้าเชสเลอร์คิดว่าเธอทำคดีได้ ‪เธอจะไม่ยอมเสียเวลาเลย
‪เธอจะพยายามขอหมายค้น ‪แล้วก็ไปค้นบ้านในทันที
‪เธอทำงั้นได้เหรอ
‪คุณต้องถามตัวเอง ว่าเธอจะหาอะไรพบไหม
‪คุณต้องสัญญากับฉัน
‪สัญญากับฉัน
‪ว่าคุณจะช่วยอดัมด้วย
‪มันหายไปแล้ว
‪อะไร
‪เงิน
‪อดัมคงเอาเงินไปแล้ว
‪นั่นคือสิ่งที่คุณพบเหรอ เงินน่ะ
‪ใช่ๆ
‪เกือบๆ แสนดอลลาร์
‪ในห้องใต้หลังคา
‪ตอนแรกเราคิดว่ามันโดนขโมยมา แต่ว่า...
‪แล้วอะไรทำให้คุณเปลี่ยนใจล่ะ
‪เพชรน่ะ
‪คุณเจอเพชรในบ้านเหรอ
‪ในห้องข้างบนโรงเก็บรถ
‪อดัมเก็บเพชรไว้เหรอ
‪ค่ะ
‪คุณต้องหยุดเขา
‪อะไรนะ ทำไมล่ะ
‪เขารู้ว่าคุณสงสัยอะไรสักอย่าง ‪เขาก็เลยเอาเงินไป
‪เขาจะหายตัวไปแล้วโยนคุณให้ตำรวจ
‪ไม่ อดัมจะไม่มีวันทำงั้น
‪คุณแน่ใจเหรอ
‪คุณต้องตามหาตัวเขา และพาตัวเขามาที่บ้าน ‪แล้วโทรหาฉัน
‪- คุณจะไม่มากับฉันเหรอ ‪- ฉันต้องถ่วงนักสืบเชสเลอร์ไว้
‪ฉันไม่อยากให้เธอมาใช้หมายค้น
‪จนเรารู้ว่าอดัมอยู่ที่บ้านแล้ว
‪- นักสืบเชสเลอร์ ‪- นักสืบจอห์นสัน
‪เจออะไรกันล่ะ
‪รถขยะกำลังวนเก็บขยะเช้านี้แล้วโทรแจ้งมา
‪- เขาอยู่ในนั้นนานแค่ไหนแล้ว ‪- เจ้าหน้าที่ชันสูตรกำลังมา
‪คุณมาถึงก่อน
‪ให้ตายสิ
‪ทำไมคุณโทรหาฉันล่ะ
‪มีเป้อยู่ข้างๆ เหยื่อ
‪ข้างในนั้นเราเจอใบเสร็จร้านซักรีด
‪มันจางมาก แต่ว่า
‪ที่อยู่มันตรงกับชื่อของหนึ่งในคดีของคุณ
‪ชื่ออะไร
‪เลนเนิร์ด เวลส์ลีย์
‪เร็วเข้า อดัม รับสายสิ
‪- เธอไปไหนมา ‪- อดัม
‪ฉันตื่นอยู่ครึ่งคืน คุยกับตำรวจ
‪ฉันตื่นมาตอนเช้า เธอออกไปแล้ว
‪ไม่เขียนอะไรบอก เธอไม่รับโทรศัพท์ทั้งวัน
‪- เธอไปไหนมา เคที่ ‪- ธนาคาร
‪นั่นคือหนึ่งในเรื่องที่ฉันต้องคุยกับเธอ
‪- ทำไมนายเอาเงินไป ‪- เพราะเราเจอปัญหาเพียบเลย
‪ฉันสืบเรื่องนายหน้าค้าบ้าน เฮย์เดน
‪หมอนี่มีเหตุผลอะไร
‪ทำไมเขาสนเรื่องการขายบ้านหลังนี้นะ
‪เดาสิว่าอะไร
‪ไม่มีประวัติว่ามิกกี้ เฮย์เดน ‪ได้รับใบอนุญาตอสังหาริมทรัพย์
‪- อะไรนะ ‪- ใช่ กลายเป็นว่าเขาเพิ่งออกจากคุก
‪ติดคุกปีสองปี ข้อหาปล้นร้านเครื่องเพชร
‪เครื่องเพชรเหรอ
‪หนึ่งในร้านในเมือง ไม่ได้ใช้ปืนด้วยซ้ำ
‪เขาแค่พูดจาดีๆ ผ่านประตูนิรภัยมา
‪แล้วเขาก็เล่นยามติดอาวุธทีเผลอ
‪แล้วก็ทุบตู้เอาเพชรไปแบบดื้อๆ
‪หกสิบวินาที ได้เพชรออกมาสามล้านดอลลาร์
‪ที่ไม่เคยเก็บคืนได้
‪- นั่นคือเหตุผลที่เขามาที่นี่ ‪- รอก่อน ยังมีต่อ
‪ตำรวจคิดว่าเขามีผู้สมรู้ร่วมคิดที่ไม่เคยหาตัวพบ
‪เธออยากลองเดาดูไหมล่ะ
‪โจรอีกคนโดนยิงตอนปล้น แล้วเขาก็หนีไปได้
‪ดอยล์เอาเพชรหนีมาได้
‪และ...
‪แล้วก็มีแค่คนอีกคนที่จะรู้เรื่องนี้ได้
‪คนที่ยิงเขา
‪เฮย์เดน
‪ไอ้เวรนั่นไม่ได้ใช้ชื่อปลอมด้วยซ้ำ ‪เขาคิดอะไรของเขา
‪ว่าเราฉลาดไม่พอจะคิดได้เหรอ
‪เราต้องโทรหาตำรวจ
‪ไม่ สิ่งเดียวที่เราต้องทำ คือต้องรีบเผ่น
‪เรามีเงินไว้เดินทางมากมาย งั้น...
‪เธอช่วยไปเก็บของมาเร็วๆ ได้ไหม
‪ฉันจะไปล้างตัวหน่อย
‪นายไม่ได้จะทิ้งฉันเลย
‪อะไรนะ ไม่สิ ทำไมฉันจะทิ้งเธอล่ะ
‪ไปเปลี่ยนชุดสิ
‪ไงจูเลีย
‪นี่เคที่
‪ใช่ เขาอยู่ที่นี่ แต่ว่า
‪ฟังนะ มันไม่ใช่เขา
‪เพชรอยู่ที่ไหน
‪ฉันไม่รู้
‪เรียกเขาออกมานี่
‪อดัม
‪มาแล้วที่รัก
‪ปล่อยเธอไป
‪ดูนะ ฉันแค่ต้องการเพชร
‪ฉันบอกให้ปล่อยไง
‪ฉันรอเวลานี้มานานแล้ว
‪นายก็บอกฉันทีว่าเพชรอยู่ที่ไหน
‪อยู่ในที่ที่นายจะไม่มีวันหามันพบ
‪จะยิงฉันเหรอไอ้หนู
‪ใช่แล้ว
‪เพราะถ้าฉันเอาเพชรให้นายไป ‪นายก็จะยิงเราทั้งคู่
‪เรื่องของเรื่องเป็นงี้นะ
‪ต่อให้นายยิงฉันโดนจากตรงนั้น
‪ปืนฉันจะลั่น และมันจะเป่ารูในหัวเธอ ‪ขนาดเท่าหัวนาย
‪และเราไม่อยากให้เป็นงั้นเนอะ
‪งั้นมาคุยเรื่องนี้กันเถอะ
‪อดัม
‪ไอ้ลูกหมา
‪อดัม
‪ไม่นะ
‪อดัม
‪ที่รัก
‪อดัม
‪ที่รัก
‪ได้โปรด
‪อดัม
‪อยู่ในสวน
‪อยู่กับฉันก่อนนะที่รัก
‪เคที่
‪โอ้พระเจ้า
‪นี่นะ เคที่
‪ฉันขอโทษ
‪นี่ นั่งสิ
‪เฮ่
‪เคที่ ฟังนะ
‪เราต้องตามหาเพชรก่อนที่ตำรวจจะมาถึง
‪คุณเข้าใจไหม
‪มันเป็นทางเดียวที่เราจะอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น ‪โดยไม่ให้คุณติดร่างแห
‪- อดัมจะไม่มีวันทำร้ายเลนเนิร์ด ‪- เคที่ เพชร
‪ทำไมฉันถึงคิดงั้นได้
‪มันเป็นฝีมือเฮย์เดน
‪เฮย์เดน
‪ฆ่าเขาด้วยการให้ยาเกินขนาด
‪เขาอ่านสมุดบันทึก ‪ที่ฉันจดการกินยาของเลนเนิร์ดไว้
‪ฉันเจอขวดยาเปล่า
‪คุณรู้ได้ยังไงว่าเป็นเฮย์เดน
‪เลนเนิร์ดเคยบอกฉันตลอดเลยว่า ‪เขาได้ยินว่ามีคนอยู่ในบ้าน
‪แต่ฉันไม่เคย ฉัน...
‪มันเป็นเฮย์เดน
‪ที่ตามหาเพชรอยู่
‪- เขาหาเพชรไม่เจอ ‪- แต่คุณหาเจอ
‪ฉันไม่เข้าใจ
‪ทำไมเฮย์เดนถึงยิงดอยล์
‪ทำไมเขาถึง... ‪ทำไมเขาถึงไม่ได้เพชรไป
‪เพราะเขาฉลาดไม่ถึงครึ่งที่คุณคิดไว้
‪คุณต้องฉลาดแค่ไหนที่จะโกงคู่หูคุณ
‪ยิงเขาตอนที่ตำรวจกำลังไล่มา
‪แล้วก็ยังเอาเพชรสามล้านดอลลาร์หนีไปได้
‪ในขณะเดียวกันก็โดนจับ แล้วก็ติดคุกไปสองปี
‪ฉันไม่เคยบอกคุณว่าเพชรมีมูลค่าเท่าไหร่
‪ตายละ
‪- คุณทำอะไรน่ะ ‪- ดูนะ โอเค ฉันทำตามหน้าที่ไปแล้ว
‪โอเค ฉันทำหน้าที่เป็นทนายสาธารณะมาสิบปี
‪คุณคิดว่าฉันได้คดีของเฮย์เดนได้ไง
‪ฉันรู้ว่าเขาน่ะโง่
‪แต่ฉันเชื่อเรื่องของเขา
‪และเรามีข้อตกลงกัน ความเข้าใจกัน ‪และแน่นอน เขาทำทุกอย่างเละ
‪ฉันต่อรองโทษเขาจนเหลือสองปี
‪ฉันย้อนรอยดอยล์มาถึงจุดที่เขาทำงาน ‪ให้เลนเนิร์ด
‪แต่เรื่องเดียวที่ฉันคิดไม่ออก
‪คือว่าเขาอยู่ที่ไหน
‪กลายเป็นว่าดอยล์ตายแล้ว
‪คุณช่วยฆ่าเลนเนิร์ดเหรอ
‪ไม่ ฉันไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้นเลย โอเคนะ ‪ฝีมือเฮย์เดนทั้งหมด เขาหมดความอดทน
‪เขาอยากเร่งการหาเพชร ‪แต่ฉันก็ต้องรีบลงมือ
‪เพื่อปิดเรื่องให้เขา
‪พินัยกรรม
‪ไม่ใช่ของจริงสินะ
‪ก็จริงพอ
‪ถ้าไม่มีใครมาคัดค้าน มันจะต่างอะไรล่ะ
‪ดูนะ ฉันมั่นใจว่าเลนเนิร์ดคงเอาบ้านให้คุณไป ‪ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่
‪แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น
‪ตอนนี้ฉันต้องให้คุณบอกฉันว่าเพชรอยู่ที่ไหน
‪ฉันไม่รู้
‪เคที่
‪อดัมเอามันไปซ่อน
‪ฉันไม่รู้จริงๆ ว่ามันอยู่ที่ไหน
‪แต่ต่อให้รู้ฉันก็ไม่บอกหรอก
‪ฉันชอบคุณเรื่องนี้แหละ
‪คุณไม่เคยสนเรื่องเงินเลย
‪แต่ฉันมั่นใจว่าเพชรจะโผล่มา
‪มันโผล่มาเสมอแหละ
‪- เคที่ ‪- คุณนักสืบ
‪ฉันชื่อจูเลีย ไบรอน-คิม
‪ฉันเป็นทนายของคุณแฟรงคลิน
‪คุณไบรอน-คิม
‪ฉันต้องให้คุณเดินมา ‪เพื่อจะได้เห็นมือคุณทั้งสองข้าง
‪ฉันขอเวลาสักนาที ‪เพื่ออธิบายตัวเองแทนลูกความฉัน
‪ยกมือให้ฉันดูเดี๋ยวนี้
‪ก็ได้ๆ
‪- นักสืบ ถ้าคุณจะช่วยฟัง... ‪- ระวัง
‪ถอยไปนะ
‪คุณโอเคนะ
‪คุณโอเคแล้วนะแสนดี คุณโอเคแล้ว
‪มาเถอะ
‪มาเถอะ พาคุณไปจากที่นี่กันนะ มาเถอะ
‪นี่นักสืบเชสเลอร์
‪ฉันขอกำลังหนุนและรถพยาบาล
‪ที่ 127 ควีนส์ด้วย
‪(สี่เดือนต่อมา)
‪เคที่
‪- ไง ‪- คุณนักสืบ
‪โทษที ฉันลองเคาะแล้ว
‪โทษที ฉัน...
‪คิดเรื่องอื่นไปไกลอยู่น่ะ
‪ต้นสนน้อย
‪จุดนี้ดีเลย
‪- ได้แดดเยอะ ‪- ค่ะ ฉันก็คิดงั้น
‪- ดีที่ได้เจอคุณ ‪- และก็ดีที่ได้เจอคุณ
‪คุณดูสวยมาก
‪ขอบคุณค่ะ
‪ใช่ เรา...
‪เรากำลังไปได้ดี
‪ฉันแค่แวะมาบอกคุณว่า ‪คดีถูกปิดอย่างเป็นทางการแล้ว
‪มิกกี้ เฮย์เดน และจูเลีย ไบรอน-คิม ‪เป็นผู้ต้องสงสัยในบันทึกแค่สองคน
‪ลูกคุณจะได้ไม่ต้องโตมาแล้วพบเข้าสักวันว่า
‪พ่อของเธอมีประวัติอาชญากรรม
‪ขอบคุณค่ะ คุณนักสืบ
‪เราค้นบ้านมาเป็นเกือบสิบรอบ
‪ค้นทั้งบ้านเลย
‪ยังคิดไม่ออกเลย
‪เขาไม่ได้บอกฉัน
‪ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าอดัมซ่อนเพชรไว้ที่ไหน
‪ฉันขอโทษจริงๆ ฉันหวังจริงๆ ว่าฉันรู้
‪ดูแลตัวเองด้วยนะเคที่
‪คุณก็เช่นกัน
‪คำบรรยายโดย ธัญ รัษฎานุกูล