Downloaded from YTS.MX
ทุกท่านครับ สุดยอดในตำนาน
คุณเดฟ ชาพเพลล์
(ดีซี อิมพรอฟ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
(ค่ำคืนก่อนเดฟ ชาพเพลล์ รับรางวัลมาร์ค ทเวน)
ขอบคุณ
ขอบคุณมากเลย
ทุกคนนั่งลง ทำตัวตามสบายนะ
พรุ่งนี้จะเป็นค่ำคืน ที่มีความหมายมากในวงการตลก
ผมประหลาดใจมาก ที่ได้รับรางวัลนี้ด้วยวัยเพียงเท่านี้
แต่เชื่อเถอะ ผมคู่ควรแล้ว
โธ่ พวกคุณไม่รู้หรอกว่าอาชีพนี้เป็นยังไง
ผมดูพวกนักพล่ามระดับหัวกะทิ ที่เคยปรากฏในโลกนี้มาตั้งแต่เด็ก
ทุกความคิดเห็นในประเทศนี้
จะมีตลกหนึ่งคน
ทำลายมุมมองของคุณเสียยับเลย
แต่ให้ตายเถอะ ผมไม่อยากอยู่ ในประเทศที่คนจิตใจเปราะบาง
ผมอยากมีชีวิตอยู่ท่ามกลางทหาร
(วันต่อมา ศูนย์เคนเนดี้ มอบรางวัลอันทรงเกียรติ)
(สาขาสุขนาฏกรรมแก่เดฟ ชาพเพลล์)
(รางวัลมาร์ค ทเวน เดฟ ชาพเพลล์)
คุณได้รางวัลนี้ทั้งที่ยังหนุ่มมากเนี่ยนะ
ผม... แหม ผมใช้เวลา 32 ปีเลยนะ
- เอาละ - เดฟ แค่...
- โชคดีทุกคน
โอ๊ย หยาบคาย
จำไม่ได้ว่ามันเล่นยังไง
ไงๆ
ไม่บ่อยนักที่เราได้มารวมตัวกับทุกคน
โดยไม่มีปัญหาอะไร
ผมเห็นค่าของมันในมุมนั้นอย่างใหญ่หลวงเลยล่ะ
ตื่นเต้นบ้างมั้ย
เรื่องรับรางวัลน่ะเหรอ ไม่เลย
คืนนี้ผมจะอยู่ท่ามกลางศิลปินอัจฉริยะ
และกลุ่มผู้ชมที่ให้คุณค่า
กับศิลปะมากกว่าใครที่ศูนย์เคนเนดี้
เรื่องนี้ไม่ได้สร้างความกดดัน
หลายคนคู่ควรกับช่วงเวลาเหล่านี้
เป็นเกียรติที่ได้พบคุณ ขอบคุณครับ
- นายแน่มาก เดฟ - ขอบใจ เพื่อน
น้อยคนที่ได้รางวัลนี้
(ห้องพักนักแสดง)
เราทั้งหมดมารวมตัวกัน ด้วยเหตุผลอะไรผมรับได้ทั้งนั้น
ผมควรใส่กริลส์มั้ย หรือว่า...
เรียนทุกท่านที่รัก...
วันนี้พวกเราพากันมาร่วมงาน
รางวัลแห่งชีวิตดังที่เรียกกันว่าทเวน
และเฉลิมฉลองบุคคลแห่งตำนานซึ่งมีนามว่าเดฟ
คำที่น่าตื่นเต้น "ตำนาน"
คำนี้หมายความว่า คุณได้รับการจดจำไปนานแสนนานชั่วนิรันดร์
แต่ผมมาเพื่อบอกคุณ
ว่าค่ำคืนนี้ไม่เพียงแต่เป็นการเฉลิมฉลอง สิ่งที่บุคคลแห่งตำนานผู้นี้ได้ทำไว้
แต่เป็นการยินดีกับสิ่งที่เขากำลังทำอยู่
และเพื่อเป็นการขอบคุณเดฟในเรื่องนั้น สิ่งที่ดีกำลังจะเกิดขึ้น
เอาละครับ น้องๆ หนูๆ...
สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี...
สำหรับคำพูดที่ไม่มีวันตายของมาร์ค ทเวน
"สนุกกันให้สุดเหวี่ยงไปเลย"
จากโรงเรียนที่เดฟเคยเรียน
วงดนตรีแห่งโรงเรียนศิลปะ เดอะ ดยุค เอลลิงตัน
นั่นวงเดอะ ดยุค เอลลิงตันเหรอ
ใช่แล้ว
โย่
และบัดนี้
ผู้ที่ได้รับรางวัลคนที่ 22
รางวัลมาร์ค ทเวนจากศูนย์เคนเนดี้ สาขาสุขนาฏกรรมอเมริกัน...
เดฟ ชาพเพลล์
สวัสดีทุกคน
ไง ทุกคน ฉันชื่อทิฟฟานี่ แฮดดิช
นี่เป็นช่วงที่พวกคุณควรปรบมือให้บ้าคลั่งกันไปเลย
ฉันจะรอนะ
เดฟ ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณใส่ชุดนี้
มันใส่สบายมากเลย
- ผมรู้ - ดูสิ
มองดูห้องนี้สิ ทุกคน ดูห้องนี้
ดูผู้คนที่มางานปาร์ตี้นี้สิ
ใช่แล้ว
ดาราตลก นักแสดงและนักดนตรี
ล้วนมาที่นี่เพื่อชายผู้หนึ่ง
เราทุกคนมาอยู่ที่นี่ เพราะเดฟพาผู้คนมารวมตัวกัน
ด้วยวิธีที่น่าจะไม่มีใครในโลกใบนี้ทำได้
ฉันพบกับเดฟเมื่อ 20 กว่าปีก่อน
และเป็นเพื่อนกันตั้งแต่นั้นมา
เดฟ คุณเป็นพี่เลี้ยงฉันมาตลอด เป็นพี่ชายของฉัน
และทุกครั้งที่ฉันก้าวขาขึ้นเวที
ทุกครั้งฉันคิดถึงคุณเพราะว่า...
ฉันอยากทำให้คุณภูมิใจอยู่เสมอ เพราะคุณคือผู้ยิ่งใหญ่
คุณคือสุดยอด
สิ่งที่ฉันชอบในตัวเดฟคือเป็นคนที่ทำอะไรปุบปับ
เรื่องราวเกี่ยวกับเดฟที่ฉันชอบที่สุด คือตอนคริสต์มาส
มีอยู่ปีหนึ่งหลังจากที่ฉันเลี้ยงอาหารคนไร้บ้าน ที่ลาฟ แฟคตอรี่เสร็จ...
ฉันทำแบบนั้นทุกปี เพราะฉันไม่เคยลืมรากเหง้าของตัวเอง
ไม่ใช่ที่ลาฟ แฟคตอรี่นะ คนไร้บ้านน่ะ คนไร้บ้าน
เดฟโทรหาฉัน
ให้ไปดื่มกับเขา
พอฉันไปถึง
ฉันเห็นเขาอยู่กับมาร์ลอน เวย์นส์ที่นั่น
ฉันก็พูดว่า
"พวกพ่อคนทั้งหลาย มาทำอะไรกันที่นี่ในวันคริสต์มาสเนี่ย
ไปอยู่กับลูกดีกว่ามั้ย"
แล้วเดฟก็บอกว่า
"เธอเป็นสครูจเหรอ นังตัวแสบ ดื่มซะ"
แล้วเราก็หัวเราะล้อเล่นกันจนกระทั่งตีหนึ่ง
แล้วเดฟก็เอ่ยขึ้น "พวกคุณอยากไปโยนโบว์ลมั้ย"
พวกเราก็บอกว่า
"ไม่มีลานโบว์ลิ่งที่ไหน เปิดดึกขนาดนี้ในวันคริสต์มาสหรอก
คุณพูดเรื่องอะไรเนี่ย"
เขาก็เริ่มขำและพูดว่า "รู้หรือเปล่าว่าผมคือเดฟ ชาพเพลล์"
เขายกหูโทรศัพท์
แล้วเราก็โดดขึ้นรถเขา
และขับขึ้นเขากันไป
จากนั้นก็จอดที่ประตูขนาดมหึมาบานหนึ่ง
คือมันมหึมาจริงๆ
ฉันบอกว่า "เราจะมาโยนโบว์ลกัน ที่จูราสสิค พาร์คเหรอเนี่ย"
เราลงจากรถ
เดินไปที่ประตู
ให้ทายว่าใครมาเปิดประตู ทายซิว่าใครเปิด
ฉันบอกว่า "ทาย" ไงเล่า ทายสิ
เอ็ดดี้ เมอร์ฟี่มาเปิดประตู
ได้ยินมั้ย เอ็ดดี้ เมอร์ฟี่น่ะ ทุกคน
พวกเราอยู่ที่บ้านของเอ็ดดี้ เมอร์ฟี่
ฉันก็แบบ...
แล้วเดฟก็บอกว่า "เย็นไว้
เดี๋ยวก็โดนตะเพิดออกมาหรอก
ฉันบอก "แม่เจ้า ไม่อยากจะเชื่อเลย
แอ็กเซล โฟลีย์มีลานโบว์ลิ่งด้วย"
พวกเราได้คุยขำกัน และเล่าเรื่องราวต่างๆ เป็นชั่วโมง
และนั่นเป็นลักษณะของคนอย่างเดฟ ที่ทำอะไรปุบปับ
เขาเป็นคนมหัศจรรย์ แต่โยนโบว์ลห่วยแตก
- สวัสดี ผมพอล เปโลซี่ เป็นไง - ฉันทิฟฟานี่ แฮดดิช
- ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ - เรารู้จักคุณ
ภรรยาผม แนนซี่
- เฮ้ แนนซี่ - สวัสดี
- คุณเก่งมากเลย เยี่ยมมาก - ขอบคุณมากค่ะ
เราโยกย้ายไปกับคุณด้วยนะ
- ผมแสดงครั้งแรกสุดที่คลับแห่งนี้ - อะไรนะ
ตอนนั้นปี 92
- เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ - ใช่
เวลานี่เอาเรื่องอยู่นะ
สวัสดีครับท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน
และขอต้อนรับสู่ดี.ซี. อิมพรอฟ
ห้ามสูบบุหรี่ในนี้ ไอ้สันขวาน
แหม พวก นายก็รู้ว่าเป็นสไตล์เรา
นี่เป็นคืนของเดฟ
เป็นสุดสัปดาห์ของเดฟ
อะนะ
เดฟ นายแน่มาก นายพาทุกคนออกมา
เดฟ ชาพเพลล์ เขาได้รางวัลมาร์ค ทเวน
ขอเสียงให้เดฟหน่อย
รางวัลมาร์ค ทเวน
ทำเงินให้เขาเป็นถุงเป็นถังเลย
จะบอกให้ว่าถ้าอยากได้เงินเป็นถุงเป็นถัง ก็จงรับรางวัลมาร์ค ทเวนเสียนะ
ผมแทบไม่รู้จักเลยว่าเจ้ามาร์ค ทเวนเป็นใคร
(เดฟ ชาพเพลล์)
ให้ตาย ผมบอกไม่ถูกเลย
ว่ารู้สึกยังไงที่ได้รับเกียรติเช่นนี้
ในเมืองนี้ที่เป็นจุดเริ่มต้นของผม
ที่จริง...
จะเม้าท์อะไรให้ฟังนะ
โชว์แรกในห้องนี้นั้น
ผมเป็นตลกคนแรกที่ขึ้นเวที
มีผม ผู้ชายชื่อไบรอัน เรแกน
และเลสเบี้ยนคนนึงชื่อเอลเลน ดีเจนเนอริส
สมัยนั้นเราไม่รู้ว่าเธอเป็นเกย์
เราแค่อยากฟันหญิง
โอ๊ย ขอโทษที
ผมคิดว่านี่เป็นตลกคาเฟ่
ท่านผู้มีเกียรติทุกท่านครับ
นี่อาจเป็นสถานที่ปลอดภัยแห่งสุดท้ายของอเมริกา
ที่จะพูดสิ่งที่อยากพูด
และขำสิ่งที่อยากขำ
นี่คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์
การเดี่ยวไมค์นั้น เป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่สุดในโลกสำหรับผม
ยืนอยู่บนเวทีดั่งนักรบผู้กล้า
และนั่นอาจเป็นช่วงเวลาเดียว ที่ผมรู้สึกเป็นตัวของตัวเอง
ในวัย 19 เขาเป็นตลกที่อายุน้อยที่สุด ในประวัติศาสตร์ของสตาร์เสิร์ช
(สตาร์เสิร์ช (1993))
จากวอชิงตัน ดี.ซี. นี่คือเดฟ...
(ผู้ท้าชิง เดฟ ชาพเพลล์)
ไง
ไม่รู้ว่าเอ็ดเกริ่นเรื่องนี้ไปหรือยัง
ผมเพิ่งไปออกรายการบันเทิงคนดำ ผม...
มีความรู้สึกว่าพวกคุณส่วนใหญ่ยังไม่ได้ดู ผม...
ไม่รู้เพราะอะไรนะ
ผมเคยคิดว่าพวกคนขาวทุกคน...
(เดฟ คอมเมดี้ แจม (1995))
...มีความสุข
เพียงเพราะมีผิวขาว
ผมเคยคิดว่าพวกคุณเอาแต่คิด "โคตรเฟี้ยวเลย กูขาว"
รู้สึกเจ๋งมาก
แท็กซี่
แค่ลองโบกเฉยๆ
ผมไปที่โรงเรียนมัธยมปลายของผม และบอกเรื่องจริงกับพวกเด็กๆ
"ถ้าพวกเธออยากออกจากสังคมนี้จริงๆ ละก็
เธอต้องมุ่งมั่น
เธอต้องเลิกโทษคนขาวที่ทำให้เธอมีปัญหา
และเธอ เธอต้องหัดที่จะ...
ร้องแร็ปหรือเล่นบาสเกตบอลนะ พวก เธอหนีไม่พ้นแล้ว
เธอไปไหนไม่รอด
ถ้าไม่ทำแบบนั้นก็ไปขายโคเคน เธอมีทางเลือกแค่นั้น
นั่นเป็นทางเดียวที่ฉันเห็นว่ามันไปได้
เธอควรสร้างความบันเทิง ให้คนขาวพวกนี้ ไปหัดเต้นซะ"
สมัยเด็กผมเคยดูการ์ตูนเจ๋งๆ เรื่องนึง
(เอจ ออฟ สปิน (2017))
...ชื่อแคร์ แบร์ส
พวกมันเป็นตุ๊กตาหมีที่ทำตัวเหมือนคน
พวกมันเอาแต่คอยห่วงใยคนไปทั่ว
ห่วงใยพวกเดียวกันเอง
และทุกสิ่งทุกอย่าง
และเมื่อเกิดเรื่องร้ายขึ้น
พวกมันจะมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว
ตัวหัวหน้าจะบอกว่า "เร็วเข้าพวกเรา ได้เวลา
ปล่อยพลังแคร์ แบร์"
จำฉากนั้นได้มั้ย
แล้วตุ๊กตาหมีน้อยพวกนั้นจะคล้องแขนกัน
และปล่อยพลังไปที่ตัวปัญหา
ผมไม่ได้โม้เลยนะ
ความรักที่แท้จริงจะพุ่งออกมาจากหน้าอกพวกมัน
และเมื่อเราโตขึ้น
เราอยากเป็นแบบหมีพวกนั้น
แต่แล้วเราก็ใจสลาย
เพราะเราพบว่า ชีวิตไม่ยอมให้เราทำแบบนั้นหรอก
และมันก็เป็นไปไม่ได้
ที่จะให้ความรักพุ่งออกจากอก
แต่ว่า...
ผมเคยหลั่งความรัก ลงบนหน้าอกใครบางคนมาก่อนนะ
เดือนพฤศจิกายน ปี 2003
ผมเป็นนักศึกษาปีสามที่มหาวิทยาลัยเอ็นวายยู
ผมแสดงเดี่ยวไมค์ได้สองปีมั้ง
แม่ผมโทรมาบอกว่า
"อาซิซ ลูกจะกลับบ้านวันขอบคุณพระเจ้ามั้ย"
ผมก็บอกว่า "แม่ เงินที่ผมที่เก็บไว้ เพื่อกลับบ้านวันขอบคุณพระเจ้า
แผนการเปลี่ยนน่ะ
เดฟ ชาพเพลล์จะทำการแสดงที่ซานฟรานซิสโก
ที่ร้านพันช์ไลน์ ซึ่งผมต้องไปดูให้ได้"
แม่ก็ถามว่า "เดฟ ชาพเพลล์คือใคร"
ผมบอก "เขาน่าจะเป็น ตลกที่เก่งที่สุดที่ยังชีวิตอยู่เลยนะ"
แม่ถาม "ใช่คนที่พูดว่า 'ฉันริค เจมส์โว้ย' หรือเปล่า"
ผมบอก "ใช่"
แม่บอก "เขาตลกดีนะ ขอให้สนุกล่ะ"
แล้วผมก็ไปดูโชว์พวกนั้น
ผมดูทุกโชว์เลย เขาแสดงหกโชว์ที่พันช์ไลน์
มันเป็นการแสดงในคลับของเดฟ
ที่เป็นชุดการแสดงที่ยาวมาก
ลากไปจนถึงตีสี่ตีห้าเลย
เป็นการแสดงที่ขำมาก
กระตุ้นความคิด
และสุดยอดทีเดียว
นับแต่นั้นมา
ผมก็ได้รู้จักกับเดฟในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง
เราทำการแสดงด้วยกัน
นอกเหนือจากการเป็นนักแสดงที่สุดยอดแล้ว
เขายังเป็นมนุษย์ที่น่าทึ่งคนหนึ่งด้วย
ผมจำได้ว่าครั้งหนึ่งเราอยู่ที่งานปาร์ตี้
มีคนเข้ามาขอถ่ายรูปกับเขา
เขาบอกว่า "เฮ้ย
เราไม่ได้มา...
เพื่อถ่ายรูปนะ
เรามาเพื่อสร้างความทรงจำ"
ซึ่งนั่นเป็นมุมมองที่งดงาม
เขาใช้ชีวิตแบบนั้น
เขาใช้ทุกช่วงเวลาเหมือนกับว่ามันมีโอกาส
ที่จะเป็นความทรงจำที่สวยงามได้
ช่วงต้นปีนี้ เดฟกับผม
ทำการแสดงด้วยกันที่ออสติน เทกซัส
พอแสดงจบ เราอยู่ในห้องพักนักแสดงด้วยกัน
เดฟถามขึ้นว่า "นายจะใช้เวลาคืนนี้แบบไหน อาซิซ"
ผมก็บอกว่า "อ้อ ฉันกะจะพักผ่อนน่ะ
เมื่อวานเราจัดหนักไปแล้ว พรุ่งนี้ก็ต้องแสดงอีก"
เขาบอกว่า "นายอยากกินเห็ดฟรุ้งฟริ้งของฉันมั้ย
มันต้องสุดยอดแน่ๆ"
ขอโทษทีนะ ครอบครัวของเดฟ
ผมบอก "ไม่รู้สิ เดฟ
ฉันอาจจะแค่ทำตัวสบายๆ
และพักผ่อนสำหรับวันพรุ่งนี้น่ะ"
เขาก็บอกว่า "อาซิซ ไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลยนะ
แต่พรุ่งนี้เขาจะประกาศว่าฉันเป็นผู้ชนะ
รางวัลมาร์ค ทเวนสาขาสุขนาฏกรรมอเมริกัน"
แล้วเขาก็บอกว่า
"อีก 20 ปีนายจะบอกลูกๆ ว่ายังไง อาซิซ
นายจะบอกพวกเขาว่า 'พ่ออยู่ตรงนั้นในวันที่เดฟ ชาพเพลล์รู้ว่า
เขาชนะรางวัลมาร์ค ทเวน ซึ่งเรากำลังกินเห็ดอยู่ด้วยกัน
และใช้เวลาในคืนนั้นอย่างสุดเหวี่ยงไปเลย'
หรือจะบอกพวกเขาว่านายหลับ"
ผมเลยบอก "เดฟ นายพูดมีเหตุผล
มากินเห็ดกันเถอะ
แด่ทเวน"
นี่คือเรื่องจริง
ผมว่าถ้าหมาพูดได้นะ หมาที่ถูกเจ้าของทิ้งน่ะ
เสียงมันจะเหมือนเดฟ ชาพเพลล์
แบบ...
ถ้าคุณทิ้งมันไว้ที่สวนหลังบ้านนานเกินไป
มันจะโวยวายประมาณว่า
"ปัดโธ่เว้ย ฉันต้องการให้ใครสักคนกลับมาที่นี่
ไม่มีใครให้อาหารฉันเลย"
ใช่ แจ็คเก็ตตัวนี้เด็ดโคตร
- โอ้ - เฮ้ รอน เป็นไง
เหมือนนายเพิ่งไปกระทืบพวกแม่งมาเลย
ครั้งแรกที่มีคนพาผมขึ้นเวที
คือผู้ชายชื่อเจที นิวตัน
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจทียังมีชีวิตอยู่มั้ย
จริงดิ
- เขาอยู่ที่ลองไอแลนด์ - ข่าวดีนะเนี่ย
เคยคิดว่าเพื่อนตายไปแล้ว แต่เขากลับอยู่ที่ลองไอแลนด์มั้ยล่ะ
ผมไปที่คาเฟ่ตลกกับเพื่อนสนิท
ทุกวันนี้เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่
เราไปถึงเร็ว ตอนนั้นห้าโมงเย็น
ในยุคนั้นการจะเป็นตลกได้ คุณต้องไปถึงแต่หัววัน
เพื่อลงชื่อ
มี 20 เบอร์
เลิกเรียนปุ๊บ ผมก็มาเลย
ผมเลือกเบอร์เจ็ด
เพื่อนสนิทผมตอนนั้นเลือกเบอร์ห้า
หงายเงิบ
เขาไม่ได้รับเลือก
เจทีแนะนำตัวผม
เขาบอกว่า "พี่น้องครับ ทุกคนต้องมีจุดเริ่มต้น และค่ำคืนนี้
ชายหนุ่มผู้นี้จะเริ่มต้นที่นี่"
ผมจำได้เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
เขาบอกว่า "คุณอาจได้เห็น การกำเนิดของดาวดวงหนึ่ง
ขอเสียงต้อนรับเดฟ แชเพล"
ผมไปคนเดียว แต่ขณะที่ผมขึ้นเวที
แม่ของผม ซึ่งคืนนี้มาที่นี่ด้วย
และแม่ของแม่ซึ่งไม่อยู่กับเราแล้ว
โผล่มา
ผมขอร้องไม่ให้แม่มา
โอย ผมขอร้องไม่ให้พวกเขามา
ผมพูด "ทำได้ทางเดียวคือเผชิญหน้าซะเลย"
ผมจึงเดินไปหายายและพูดว่า "ฟังนะ ยาย ฟังนะ
คืนนี้ผมจะพูดอะไรบางอย่างที่ยาย...
ไม่เคยได้ยินผมพูดมาก่อน"
แม่ฮะ แม่จะต้องขอบคุณแน่ๆ
จำได้มั้ยว่ายายพูดอะไรกับผม
ยายบอก "ฉันได้ยินมาหนักกว่านี้อีก"
ไม่ใช่ ยายบอกว่า
"หลานเอ๋ย ทำแม่งเลย"
มันก็เกิดขึ้น
ผมว่าสิ่งที่ผมอยากบอกแม่ ไม่เพียงแค่คำขอบคุณนะ
แต่มันคือผมบอกแม่แล้ว
เย่ เดฟ
เรารักคุณนะ เพื่อน
ใช่แล้ว
เย่
ว่าไงนะ ส่งเสียงเลย
เดฟ คุณสุดยอดไปเลย
เรารักคุณนะ
สุดยอด เพื่อน
แสงทองส่องใจ
ท่านผู้มีเกียรติครับ
ผู้ที่หาตัวจับยาก จอห์น เลเจนด์
- ได้เลย - ขอบคุณ
สวัสดี
ผมไม่เพียงแต่เป็นแฟนพันธ์ุแท้ของเดฟ
แต่ผมโตที่สปริงฟิลด์ โอไฮโอ ใช่แล้ว
อยู่ห่างออกไปประมาณ 15 นาที จากที่เดฟอาศัยอยู่ตอนนี้
และใช้ชีวิตในวัยเด็กเป็นเวลานาน
ผมรู้ว่าเราอยู่ที่ดี.ซี.
ซึ่งเขาก็ใช้เวลาอยู่ที่นี่นานเหมือนกัน
แต่เดฟเป็นคนโอไฮโอ โอเคมะ
ต้องอ้างกันหน่อยล่ะ
บุคคลมีชื่อเสียง
ที่โดดเด่นและก๋ากั่นส่วนใหญ่ โด่งดังหลังจากพวกเขาไปจากโอไฮโอ
อาจมีคนเถียงว่าพวกเขาต้องจากโอไฮโอ เพื่อไปประสบความสำเร็จไง
แต่ไม่น่าเชื่อ
เดฟยังคงอาศัยอยู่ในรัฐบัคอาย
เขายังอาศัยอยู่
ในเมืองที่ทำให้ผู้คนฉงนว่า
"ทำไมเดฟ ชาพเพลล์อยู่ในเมืองนั้น"
เขาอยู่ในเมืองที่เรียกกันว่าเป็น "อเมริกาที่ถูกลืม"
เดฟไม่เคยลืมมัน
เขาได้พาให้คนทั้งโลกรู้จักโอไฮโอ
การแสดงดนตรีรวมศิลปินประจำปีของเขา
ที่ทุ่งนาในท้องที่นั้นเป็นระดับตำนาน
เขาได้นำคนเก่งระดับสุดยอด ในโลกนี้มารวมตัวกัน
เพื่อฉลองการมีชีวิตอยู่กันที่นั่น
และไม่นานมานี้ หลังเกิดเหตุกราดยิงที่เดย์ตัน
เพื่อปลอบขวัญหลังเหตุโศกนาฏกรรม
และแน่นอนว่า
การแสดงดนตรีรวมศิลปินที่โดดเด่น และยากจะลืมเลือนที่สุดซึ่งโลกจะจดจำไปนาน
อยู่ในปี 2005
เขาได้พาคนจากบ้านเกิดของเขาที่โอไฮโอ รวมทั้งพวกนักเรียน
จากเซ็นทรัล สเตท มหาวิทยาลัยของคนดำอันเก่าแก่ของเรา
ขึ้นรถบัสไปบรุกลิน
ใช่
พอพวกเขาไปถึงบรุกลินกันแล้ว
เดฟได้สร้างช่วงเวลาสำคัญ ของวัฒนธรรมป๊อปที่สุดแสนน่าทึ่ง
เขาพาศิลปินนีโอโซลและฮิปฮอป
คนสำคัญที่สุดของโลกมารวมตัวกัน
เพื่อจัดคอนเสิร์ตสุดเจ๋ง ที่ผสมผสานการแสดงตลกของเดฟ
กับรสนิยมทางดนตรีอันล้ำเลิศของเขา
นักแสดงตลกกับนักดนตรีเป็นแบบนี้
ตัวตลกทุกคนอยากเป็นนักดนตรี
นักดนตรีทุกคน
คิดว่าตัวเองตลก
แม่มีนมสามเต้า เต้านึงเป็นนม เต้านึงเป็นน้ำ
ส่วนอีกเต้าใช้การไม่ได้ ตีกลองรับมุกซิ
เนี่ย มันไม่ได้ฮาอะไรมาก แต่เสียงกลองรับนั้น...
ทำให้ฮากระจายเลย
ใครเขามีนมสามเต้ากันล่ะ บ้าบอ
ทุกคนที่จะมาแสดงคอนเสิร์ตนี้ ก่อนผมได้เจอพวกเขานั้น
ผมเป็นแฟนเพลงพวกเขา
ดังนั้นการทำงานกับคนเหล่านี้
ในบรรยากาศแบบนี้มันคือฝันที่เป็นจริง
นี่เป็นคอนเสิร์ตที่ผมอยากเห็นมาตลอด
เราทำให้โลกตะลึงแล้ว
เป็นไงบ้างทุกคน
(คิว-ทิป)
ผมชื่อคิว-ทิป ผม...
ผมภูมิใจที่ได้เป็น
หัวหน้ากลุ่มครีเอทีฟด้านฮิปฮอป
ที่ศูนย์เคนเนดี้นี้
ผมอยากคุยกับพี่ชายของผม เพื่อนของผม
พี่ชายของฉัน
ฉันรักนายนะ
ผมรู้จักชายผู้นี้ตั้งแต่เขาเริ่มเข้าวงการ
ตอนนั้นปี 1992 หรือ 93 นี่แหละ
เขาขึ้นรถเมล์มาและพูดว่า
"หวัดดี ฉันเดฟ ชาพเพลล์" ผมบอก "โย่ นายคือเดฟ ชาพเพลล์"
ฉันรู้จักนาย ฉันเคยดูโลกบวมๆ แบนๆ ของโรบินฮู้ด
ผมคงจะเป็นแร็ปเปอร์คนเดียว
ที่ดูหนังของเมล บรู๊คส์ในตอนนั้นนะ
ผมซื้อสูทตัวแรกให้เดฟใส่ ตอนเขาออกรายการเลตเทอร์แมน
- ในปี 1995 - โอ้โฮ
อาจเป็นปี 94
- ผมพาเขาไปที่ร้านบาร์นีย์กับญาติผม - โห
เขายังใส่ของครอส คัลเลอร์สอยู่เลย
ไม่ต้องเกร็งนะ ผมไม่อยากให้ พวกคุณคิดว่าผมเป็นคนดำขี้โมโห
ผมเป็นคนดำขี้โมโหแหละ แต่...
เข้าที่พูดใช่มั้ย ผมมีสิทธิ์
ที่จะเป็นคนดำขี้โมโห สำหรับผมมันไม่เหมือนกัน
ผมไม่รู้ว่าพวกคุณเชื่อ เรื่องการกลับชาติมาเกิดหรือเปล่า
แต่ผมเป็นคนดำมาสี่ชาติติดแล้ว
ผมต้องขอพักบ้างนะ
ช่วยส่งเสียงต้อนรับผู้ร่วมสร้าง
รายการชาพเพลล์โชว์
จะเป็นใครไปไม่ได้ นีล เบรนแนน
สวัสดีเดฟ
บอกตามตรง ผมไม่รู้ ว่ามันเกิดค่ำคืนนี้ขึ้นได้ยังไง
เดฟมักจะไม่ชอบงานที่เป็นพิธีการ
ปกติเขาแต่งตัวเหมือนเด็กเช็ดกระจกน่ะ
ผมได้แต่คิดภาพอีเลน ภรรยาเขา พูดกับเขาว่า
"ที่รัก ฉันจะทำให้คุณหยุดสูบบุหรี่ สักสองชั่วโมงได้ยังไง"
และเดฟ ซึ่งคิดว่า มันไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก บอกว่า
"คุณจะต้องให้จอน สจ๊วต ซาราห์ ซิลเวอร์แมน นีล
คิว-ทิป ทิฟฟานี่ แฮดดิช
วอร์เรน ไมเคิลส์ จอห์น เลเจนด์ แบรดลีย์ คูเปอร์
และอย่าง มอร์แกน ฟรีแมน...
บินมาที่ดี.ซี.เพื่อเป็นเกียรติ ให้กับความสามารถของผม"
อีเลนบอก "แจ๋ว วันที่ 27 ตุลาคมนะ"
เดฟก็ "ฉิบหาย"
เดฟได้สร้างอาชีพให้ผม
เราเจอกันในปี 1992
ที่คาเฟ่ตลกแห่งหนึ่งในนิวยอร์กซิตี้
เราเขียนมุกตลกด้วยกันบ้างอยู่หลายปี
แต่ผมก็หวังอยู่เสมอว่าเราทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ได้
จากนั้นในปี 1997 เดฟโทรหาผมว่า
"เฮ้ ถ้าทางยูนิเวอร์แซลติดต่อมาหาคุณ
บอกเขาว่าเรากำลัง เขียนบทหนังสายเขียวอยู่นะ"
ผมก็ถามว่า "หนังสายเขียวอะไร"
เดฟก็บอกว่า "ไม่ต้องสนใจหรอก"
มารู้ตัวอีกที ก็มีคนจากยูนิเวอร์แซลโทรมาถามผม
"คุณกำลังเขียนบท หนังสายเขียวกับเดฟ ชาพเพลล์อยู่เหรอ"
ผมก็บอกว่า "ครับ"
เขาถาม "จะนำเสนอให้เราได้เมื่อไหร่"
ผมเลยบอก "อีก 30 วัน"
เราจึงมีเวลาหนึ่งเดือน เพื่อคิดทำการนำเสนอนี้
และในที่สุดวันที่ 29 ผมโทรหาเดฟว่า
"เพื่อน เราต้องทำหนังสายเขียวนี่กันนะ"
เขาถามว่า "หนังสายเขียวอะไร"
ยังไงซะ วันก่อนที่จะนำเสนอ เราได้วางโครงเรื่องฮาล์ฟ เบค
มันใช้เวลาทั้งวัน ประมาณ 16 ชั่วโมง
และในเรื่องก็แสดงให้เห็นถึง การใส่ใจในรายละเอียดอย่างมาก
พวกนายเป็นไงฉันไม่รู้ แต่ฉันกระดุกกระดิกไม่ได้เลย
(ฮาล์ฟ เบค (1998))
รู้สึกเหมือนฉันติดแหง็กอยู่ที่นี่เลย โย่
หนังถูกทำออกมาในเดือนมกราคม ปี 1998
ฮาล์ฟ เบคเปิดตัวแข่งกับเรื่องตามหาศรัทธารัก
สองโกหกผู้เกรียงไกร
เพียงเธอ รักนี้ดีสุดแล้ว
และใช่ครับ ไททานิค
ครับ
มันเจ๊งไม่เป็นท่า
และไม่ดีเอามากๆ เลย
สองปีต่อมา หลังจากความต่ำตมจางหายไป
ทั้งชีวิตการงานและชีวิตส่วนตัว
เดฟกับผมได้คุยโทรศัพท์กันอีกครั้ง
ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้คนเคยทำกัน
เขาพูดกับผมว่า "เฮ้ย เพื่อน
เราน่าจะทำรายการทีวีอย่าง เพลย์บอย อาฟเตอร์ ดาร์คนะ"
ทีนี้หากคุณจำได้ว่า เพลย์บอย อาฟเตอร์ ดาร์คคืออะไร
เคลียร์ธุรกรรมของคุณให้เรียบร้อย เพราะความตายมาเยือนคุณแล้ว
ถ้าคุณจำเพลย์บอย อาฟเตอร์ ดาร์คไม่ได้ละก็
มันคือรายการทีวีที่ชิวสุดๆ ในยุค 70
พิธีกรคือฮิว เฮฟเนอร์ ซึ่งเป็นเจ้าของนิตยสาร
และพ่อเล้าผู้อ่อนโยน
ลองนึกภาพเจฟฟรีย์ เอปสตีนกับถ้ำสิ
ถึงยังไงเดฟกับผมก็คิดรูปแบบคร่าวๆ
ที่จะใช้ในรายการชาพเพลล์โชว์
ไปเสนองานตามช่องโทรทัศน์สองสามแห่ง
เอชบีโอจบไม่สวยเลย
ผู้หญิงคนนึงที่นั่นพูดกับเดฟ ซึ่งผมขอยกคำพูดมา
"ทำไมเราต้องใช้คุณด้วย ในเมื่อเรามีคริส ร็อค"
คือว่าในสมัยนั้นนักแสดงตลกคนดำ
จะเกิดได้แค่ทีละคน
ไม่เหมือนทุกวันนี้ที่มีได้ถึงสาม
จากนั้นไม่นาน เราเสนองานให้ช่องคอมเมดี้ เซ็นทรัล
พวกเขาก็ซื้อไป
เราทำรายการนำร่องให้ชาพเพลล์โชว์
ได้รับเลือกให้เป็นรายการชุด
รายการประสบความสำเร็จดีมาก
ดีแบบบ้าไปแล้ว
ดีแบบ "ดีมากจนต้องไปแอฟริกา"
ข่าวเด่นของเรานะครับ
อย่างที่เราทราบกัน สภาฯ เพิ่งอนุมัติการจ่ายเงินสามพันล้านดอลลาร์
เพื่อชดเชยการเป็นทาส ให้ชาวแอฟริกันอเมริกัน
ตอนนี้ผมมีบุหรี่เพียงพอ ให้ผมและครอบครัวสูบ
ไปตลอดชีวิตเลย
ผมรวยโว้ย
ตอนเราเริ่มทำรายการ
ผมรู้ว่าเดฟเป็นคนที่ฮาที่สุดที่ผมเคยเจอ
จนถึงตอนจบของรายการ
ผมรู้ว่าเดฟเป็นคนที่ฮาที่สุดคนนึงที่เคยมีมา
หลายครั้งเดฟจะเล่นมุกสด
ที่เราไม่เคยคุยกันมาก่อน
อาจจะไม่เคยคิดถึงมันมาก่อนด้วยซ้ำ
บทพูดทั้งหมดของเคลย์ตัน บิ๊กซ์บี ที่เกี่ยวกับการสูดอากาศของคนขาว
และวิล แอนด์ เกรซนั้น คิดสดทั้งหมด
ถ้าคุณไม่ชอบวิล แอนด์ เกรซ
มันไม่ได้หมายความว่าคุณผิดปกติ
มันหมายความว่าวิลผิดปกติ
เขาเป็นชายรักชายน่ะ
บทที่ไทโรน บิ๊กกัมส์พูดกับเด็ก เรื่องการพี้ยากับมิกกี้ เมาส์
แต่งขึ้นมาเองหมด
เธอ
รู้มั้ยว่าอาหารหมารสชาติยังไง รู้มั้ย
รสชาติก็เหมือนกลิ่นมันนั่นแหละ
แซ่บ
ริค เจมส์ ตอนพูดว่ามันคือการฉลอง
และล่อโซฟาของนาย
ซื้อใหม่สิ รวยนักนี่ ห่าลาก
ล่อโซฟาของนายเลย
ล่อโซฟาของนาย
และนิ้วห้านิ้วพูดกับใบหน้าว่าอะไร
เพี้ยะ
เขาแต่งขึ้นเองทั้งหมด
บางครั้งการเขียนบทและกำกับเดฟก็ง่าย
พอๆ กับการที่ผมยืนอยู่ในฉาก ง้างปากเตรียมพูดว่า...
คัท
สิ่งที่ผมชอบเกี่ยวกับรายการชาพเพลล์โชว์
คือมันทำให้เดฟเป็นตัวของตัวเองได้เต็มที่
เพื่อให้เขาแสดงออกถึงสติปัญญา โทสะ ศีลธรรม
ความบ้า ความเจ้าเล่ห์ ความเศร้า ความสามารถที่ทรงพลังของเขา
ชาพเพลล์โชว์เป็นสิ่งที่หาได้ยาก
มันคือสารคดีที่ทำให้เห็นทุกแง่มุม
ของคนที่อาศัยอยู่ในสหรัฐอเมริกา
ขณะที่เจอกับประสบการณ์เกินจริง ของการเกิดมาเป็นคนผิวสี
ก็เลยเป็น...
เพลย์บอย อาฟเตอร์ ดาร์ค
รายการนี้ก็เป็นเรื่องส่วนตัวด้วย
ผมรู้สึกอยู่ตลอดว่าเดฟโทษผม ที่ฮาล์ฟ เบคไม่ประสบความสำเร็จ
แล้ววันหนึ่งเรากำลังถ่ายฉากตลก
ซึ่งเดฟต้องออกจากรายการ เพราะไปทำโอปราห์ท้อง
และ...
เราก็กำลังถ่ายฉาก
ที่เขาอาละวาดไปทั่วออฟฟิศ แล้วเขาก็เข้ามาที่ตัวผม
และทุ่มขยะลงหัวผม
ซึ่งนี่คือสาเหตุที่ผมสงสัย ว่าเขาโทษผมเรื่องฮาล์ฟ เบค
ตอนที่เขาทุ่มขยะลงหัวผมนั้น
เขาพูดว่า "นี่แก้แค้นเรื่องฮาล์ฟ เบค"
เอาละ อย่างที่คุณเห็นนะ
เขาอ้างว่าที่จริงผมเป็นคนเขียนบทนั้น
และบอกให้เขาพูด
ก็ใช่น่ะสิ
ซึ่งเป็นเพียงครั้งเดียวตลอดค่ำคืนนี้
ที่ผมจะได้หน้าจากชาพเพลล์โชว์
ผมกับเดฟต่างก็มาจากดี.ซี.
นั่นหมายถึงเราเริ่มต้นอาชีพของเรา
โดยการนั่งรถไฟไปแสดงตลก
เดฟ ชาพเพลล์เป็นตลกอายุน้อย ที่เก๋าที่สุดในวงการนี้
ผมอายุ 44 แสดงตลกมา 43 ปี
ไอ้ห่านี่เกิด
คลอดออกมา...
"ก๊อกๆ ห่าลาก"
นิ้วคีบบุหรี่ไปด้วย
รายการเดฟ ชาพเพลล์โชว์
ออกรายการนั้นแล้วชีวิตผมเปลี่ยน
เป็นบทบาทของแอชชี่ แลร์รี่โดยเฉพาะ
หลายคนจำผมได้จากการเป็นแอชชี่ แลร์รี่
และพอเราจัดไป เดฟถาม
"ดอนเนลล์ นายจะเตรียมตัว รับบทแอชชี่ แลร์รี่ยังไง"
ผมบอก "ฉันก็จะอาบน้ำไงล่ะ ไอ้มืด
และเช็ดตัวให้แห้ง ฉันจะเป็นไอ้เบื๊อกที่ดำตับเป็ดที่สุดในฮอลลีวูด"
ผมมาจากวอชิงตัน ดี.ซี.
เมืองช็อกโกแลต
สำหรับเรา "ไอ้มืด" เป็นคำสรรพนาม
เราหน้าด้านมาก
ไม่สะทกสะท้านกับมุกของเราหรอก
อันที่จริงอารมณ์ขันเป็นหนทางเอาตัวรอดของเรา
สาเหตุเดียวที่ผมไม่เคยโดนซ้อมข้างถนน
เป็นเพราะไอ้พวกมืดรู้ว่า...
ผมฮา
ตอนนั้นผมเตรียมตัวเข้าม.ปลาย
เรามีครูใหญ่ชื่อราล์ฟ นีล
เขาเพิ่งดูหนังเรื่องลีน ออน มี
ก็เลยเดินถือโทรโข่งไปมาเลียนแบบในเรื่อง
ผมไปเรียนม.ต้นที่โอไฮโอ
ผมไปเรียนสามปี ช่วงสามปีที่ผมไปเรียนนั้น
โคเคนถือกำเนิดขึ้น
ผมกลับมาที่วอชิงตัน
พวกคุุณจำโคเคนได้ ใช่มั้ย
จำได้นะว่ามันทำอะไรกับเมืองนี้เอาไว้
มันจึงเป็นเรื่องแปลกที่เห็นคนขาวหลายคน
วิ่งจ็อกกิงและเข็นรถเข็น อะไรเทือกนั้น
มีแต่ไอ้มืดพวกนี้ในดี.ซี.นี่แหละ ที่ทำงานแบกหาม
เรารับมือกับงานหนัก
นี่คือเมืองคนดำ
เขาเรียกมันว่าเมืองช็อกโกแลต ไม่ใช่...
ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับช็อกโกแลตเลย
มันคือไอ้พวกมืดน่ะ
ฉันเจอเดฟที่วอชิงตัน ดี.ซี. แห่งนี้
ใช่
ตอนนั้นฉันอายุ 19
เขาอายุ 17
เราแสดงกันที่คาเฟ่ตลกแห่งหนึ่งชื่อการ์วินส์
และฉันก็จำได้ว่าเดฟกับฉันไปที่ร้านแมคโดนัลด์
ระหว่างช่วงของการแสดง เราก็คุยกันเรื่องการแสดงตลก
และอนาคตของเขา เขาจะวางแผนอนาคตยังไง ฉันก็พูดว่า
"มาที่นิวยอร์กซิตี้สิ"
และหลังจากเขาเรียนจบมัธยมปลาย
เขาก็มาจริง
เขามาที่นิวยอร์ก
เราทำงานที่คาเฟ่ตลกร้านเดียวกัน
บอสตัน คอมเมดี้ คลับ
และ...
ได้จ้ะ
ฉันรู้ว่ามันงงๆ นิดหน่อย
มันเป็นคลับในนิวยอร์กซิตี้ ที่ชื่อบอสตัน คอมเมดี้ คลับ
ฉันไม่ได้เป็นคนตั้งชื่อหรอกนะ พวกเมาโคเคนเป็นคนตั้งน่ะ
แต่ที่นิวยอร์ก
เดฟก็เป็นที่รัก
ของกลุ่มเดี่ยวไมค์ตลกโดยทันที และฉันก็จำได้ว่า
เขาได้รับบทบาทในหนังของเมล บรู๊คส์เรื่องนั้น
โลกบวม ๆ แบน ๆ ของโรบินฮู้ด ซึ่งเราทุกคนก็
"เดฟทำสำเร็จ"
(โลกบวม ๆ แบน ๆ ของโรบินฮู้ด (1993))
- ใครเจ๋งๆ - ไป
เขากลับมาจากแอลเอ
แล้วก็ขึ้นเวทีพูดเรื่อง การเดินทางไปฝั่งตะวันตกของเขา
และการที่เขาได้ไปคอมป์ตันในที่สุด
หลังจากได้ยินเสียงร่ำลือเกี่ยวกับมันมากมาย
แล้วเขาก็แบบว่า...
อึ้งที่เห็นว่าคนที่นั่นมีสนามหญ้าที่บ้าน
คอมป์ตันมีสิ่งที่น่าดึงดูดใจเต็มไปหมด
แต่คนมาตัดหญ้าสนามที่บ้าน
ซึ่งพวกเขาทำแบบนั้นอยู่แล้ว
แต่มันมีอะไรบางอย่าง เกี่ยวกับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ นั่น
ซึ่งเดฟทำแบบนั้น เขา...
เขาปล่อยให้ตัวเองประหลาดใจ ไปกับสิ่งที่เขาเรียนรู้
แล้วเขาก็พาเราเดินทางไปกับเขาด้วย
ขณะที่เขามองมันจากทุกแง่มุม
แง่มุมที่พวกเราส่วนใหญ่มองไม่เห็นด้วยซ้ำ
ไม่แปลกเหรอที่โรคนี้เพิ่งเกิดขึ้นในปี 1980
แต่ไม่คร่าชีวิตใครเลย นอกจากไอ้มืด พวกผิดเพศ และขี้ยา
มันไม่โคตรบังเอิญเหรอ
ที่โรคนี้เกลียดทุกคนที่พวกคนแก่ผิวขาวเกลียด
ผมว่าถ้าพระเจ้าไม่ผิวขาว
รัฐบาลก็ซ่อนเชื้อโรคนั่นไว้ในลูกบอลดิสโก้ล่ะ
เขาชอบคิดถึงเรื่องต่างๆ
เขาพินิจพิเคราะห์ทุกอย่าง
และเขาก็แบบว่า...
เขาเข้าไปอยู่ในโลกของตัวเอง
ผมรู้ว่าผมอยู่ในย่านไม่ดีก็ช่วงนี้แหละ
คุณจะเห็นสิ่งนี้ได้เฉพาะในย่านที่เลวร้ายที่สุด
จำได้ว่าตอนนั้นเป็นเวลาตีสาม
เวลาตีสาม
ผมมองออกนอกหน้าต่าง...
มีเด็กทารกยืนอยู่ที่มุมถนน
และเด็กนั่นก็ดูไม่สยองด้วยนะ เด็กแค่ยืนอยู่ตรงนั้น...
มันทำให้ผมเศร้านะ ทำให้ผมเศร้าจริงๆ
เพราะผมอยากช่วยเหลือเด็กคนนั้น
ผมคิด "ฉันก็ไม่ไว้ใจแกเหมือนกัน โทษที" กริ๊ก
กริ๊ก
ฉันจำได้ว่าเราไปแวนคูเวอร์ด้วยกัน
แล้วเขาก็มาหาเพื่อสูบปุ๊น
และ...
ซึ่งเขาทำแบบนั้นเป๊ะเลย
เขามาหา...
และสูบปุ๊น
มีอยู่แค่นี้
แบบว่าสูบอยู่คนเดียวอะ
ระหว่างนั้นก็เทศนาทุกเรื่องที่ผิดเพี้ยนในโลกนี้
ฉันจะบอกให้ว่าอะไรที่ผิดเพี้ยนในโลกนี้ การไม่แบ่งยังไงล่ะ
มัน...
ฉันว่ามันคือ "ฟืด ฟืด ส่งต่อ"
ไม่ใช่ "ฟืดๆ ฟืดๆ"
เดฟ คุณเชื่อมั้ยล่ะ
คุณได้รับรางวัลมาร์ค ทเวนนะ
ไม่อยากเชื่อเลย
คุณเหมาะสมแล้ว
มันคือสิ่งที่ถูกที่ควร มัน...
มันเหมาะมากเลยที่คุณได้รับรางวัลมาร์ค ทเวน
เพราะคุณทั้งสองชอบใช้คำเรียกไอ้มืด ในผลงานชิ้นโบว์แดงของคุณ
ทำไมนะ
ผมถึงพูดคำว่า "ไอ้มืด" ได้โดยไม่ผิด...
(สติ๊กส์แอนด์สโตนส์ (2019))
แต่ผมพูดคำว่า
"ไอ้ตุ๊ด" ไม่ได้
แล้วเธอก็บอกว่า "เพราะว่า เดวิด
คุณไม่ใช่เกย์ไง"
ผมบอก "คืองี้ เรเน่...
ผมก็ไม่ใช่ไอ้มืดเหมือนกัน"
ผมต้องการให้คุณมาที่สุดเลย
ผมรักเดฟ ชาพเพลล์อย่างไม่มีเงื่อนไข
ผมพบเดฟใน...
ยุค 90 ต้นยุค 90
เด็กอายุ 17
ที่มาที่นิวยอร์กซิตี้
เพิ่งเรียนจบม.ปลายมาหาประสบการณ์
ในห้องแสดงตลกที่โหดที่สุดแห่งหนึ่ง
ในประเทศ
ซึ่งเขา
หนักแน่นอย่างน่าตกใจ
ในวัย 17 ซึ่งคุณจะ...
มีพวกตลกแก่เก๋าเกมจากที่นั่น
คุณจะคิดว่าเราจะมีแต่ความฉุนเฉียว
ใส่อัจฉริยบุคคลวัยหนุ่มผู้นี้
โมสาร์ตวัยหนุ่มผู้นี้
แต่คุณกลับรักเขา...
เพราะความกรุณาในจิตใจเขาและ...
ขนาดในสมัยนั้น ผมก็รู้ว่าเขาตลกมากและ
ฉลาดหลักแหลมมาก ผมจำได้ว่า
เราทำงานด้วยกันในยุค 2000
เราอยู่ช่องคอมเมดี้ เซ็นทรัล ผมทำเดอะ เดลี่ โชว์
เดฟทำชาพเพลล์โชว์
และชาพเพลล์โชว์
เป็นจรวดที่เขาสร้างขึ้นมา
ซึ่งมันได้กลายเป็นปรากฏการณ์
ทางวัฒนธรรม
และคอมเมดี้ เซ็นทรัลจะทำทุกอย่าง
เพื่อให้มันดำเนินต่อไป
เขาจึงเสนอเงิน
ห้าสิบล้านดอลลาร์ให้เดฟ...
แค่ทำให้พวกเขาอีกครั้ง "แค่ทำให้เราอีกครั้ง"
แต่ในขณะนั้นเดฟรู้สึกขัดแย้ง
เนื่องจากความยากที่ต้องทำรูปแบบของโชว์
เพราะเขาไม่แน่ใจเรื่อง การส่งผลกระทบของรายการ
ต่อกลุ่มผู้ชมที่เขาพุ่งเป้าไป
แล้วเขาก็ปฏิเสธ
ซึ่งก็คือช่วงเวลานั้นเอง
ที่ผมจำได้ว่าผมคิดว่า
"คอมเมดี้ เซ็นทรัลมีตังค์ ห้าสิบล้านดอลลาร์เลยเหรอ"
พวกห่านี่ไม่ยอมให้เรากินขนม ที่รายการเดอะ เดลี่ โชว์ด้วยซ้ำ
เขามีเงิน 50 ล้านดอลลาร์
ในตอนนั้นเดฟ
เขาลาออก
เขาไม่เอาแล้ว แต่ผมรู้นะ...
ว่าเงินนั่นต้องการที่อยู่
เดฟ ผมอยากให้คุณ...
ขอโทษนะ
ผมอยากให้คุณรู้ในค่ำคืนนี้
ว่าผมได้เก็บเงินนั่นไว้เหมือนเป็นเงินของตัวเอง
ชายผู้นี้เหลือเชื่อมาก ผมไม่ได้หมายถึงโชว์เดี่ยวไมค์ของเขาเท่านั้นนะ
แต่เป็นวิธีการที่เขามีปฏิสัมพันธ์ต่อผู้คน คนและแฟนๆ จากทั่วทุกทิศ
เราอยู่ที่มินนีแอโพลิส รัฐมินนิโซตา
เด็กขาวหน้าตาตื่นเลย
"โอ๊ย แม่เจ้า
เดฟ ชาพเพลล์"
เขาเสียอาการไปเลย
ผมก็บอก "เฮ้ย พวก ใจเย็นๆ"
เพราะผมตัวใหญ่ คนมักคิดว่าผมเป็นบอดี้การ์ดของเขา
ผมบอก "ใจเย็น" เขาบอก "บ้าไปแล้ว
พระเจ้าช่วย เดฟ ชาพเพลล์
ช่วยขึ้นมาที่ห้องผมหน่อยสิ
ผมมีกัญชานะ"
เดฟก็มองหน้าผม ผมมองหน้าเขา
ผมบอก "ฉันไม่มีกัญชานะ เพื่อน งั้น...
อย่างน้อยก็ไปดูว่าประมาณไหนน่ะ
แล้วดูว่าเราจะยังไงต่อ"
เข้าใจใช่มั้ย
เราจึงขึ้นไปที่ห้องของเด็กนั่น ผมเข้าไป
ผมเห็นกัญชาในโหลขวดเบ้อเริ่มเลย เหมือนที่พวกคนขาวมีกัน
ผมก็หยิบมาหนึ่งก้อน บอกว่า "ขอบใจมากนะ"
แล้วเราก็กำลังจะเดินออก
ตลอดช่วงนั้นเขาเริ่มเคาะห้องเพื่อนเขา
"ตื่นเร็ว เพื่อน ตื่น
เดฟ ชาพเพลล์อยู่ในห้องเราโว้ย"
แต่เพื่อนเขาไม่ยอมตื่นมากู้หน้าเขาเลย
เราก็กำลังจะกลับ เขาบอก
"ขอถ่ายรูปหน่อยนะ
ช่วยถ่ายรูปกับผมหน่อย"
เดฟก็บอกว่า "เฮ้ย พวก ตอนนี้จะมืดแล้ว
เพื่อความปลอดภัย...
เราทำแบบนั้นไม่ได้"
เราเริ่มเดินลงบันไดมา
เขายืนอยู่บันไดขั้นบนร้องว่า
"ต้องไม่มีใครเชื่อฉันแน่ๆ"
คุณสุดยอดเลย เพื่อน
สุดยอดเลย
ขอเสียงให้นายกเทศมนตรี แห่งวอชิงตัน ดี.ซี. มูเรียล บาวเซอร์หน่อย
ผมต้องบอกคุณนะ
คุณเป็นคนพิเศษสำหรับผมมาก
เราอายุห่างกันแค่ปีเดียว
แต่คุณบริหารเมืองของเรา...
- ใช่ - อย่างดีเยี่ยม
ผมเดินไปที่โรงเรียนมัธยมปลายที่เคยเรียน
นายกเทศมนตรีมูเรียลทำการ
ปรับปรุงซ่อมแซม โรงเรียนสอนศิลปะเดอะ ดยุค เอลลิงตัน
เป็นเงิน 150 ล้านดอลลาร์
ผมอิจฉานักเรียนที่นั่นเหลือเกิน
คุณช่างมีความหมายต่อผมนัก
และคุณได้ทำสิ่งที่ดีงามให้กับเมืองนี้จริงๆ
ขอขอบคุณจากใจจริงครับ
ผมไม่เคยลงคะแนนเสียงที่วอชิงตัน
แต่ให้ตายเถอะ ถ้าผมลงคะแนนนะ...
ผมจะลงคะแนนให้คุณ และขอบอกนะ
ถึงคุณสูบโคเคน ผมก็ยังลงคะแนนให้คุณอยู่ดี
ผมรู้ว่าคุณไม่สูบหรอก
แต่ถ้าคุณอยากขึ้นมาเมื่อไหร่
จงทำตามใจตัวเอง คุณต่อรองเรื่องนั้นกับผมได้
ผมรู้จักเดฟ ชาพเพลล์ครั้งแรก
ช่วงก่อนหนังเรื่อง ศาสตราจารย์อ้วนตุ๊ต๊ะมหัศจรรย์ภาคแรก
เพราะผมต้องเล่นบทที่เขาเล่น
แล้วพอผมเห็นเขา ผมก็คิด
"เฮ้ย คนที่อยู่ตรงนั้น เด็กนั่น
เด็กนั่นเล่นบทนั้นต้องตลกแน่"
ฉันพยายามจะสงบเสงี่ยมนะ
แต่ตอนนี้ได้เวลา
ให้เรจจี้ "คาราเตะ" ก้นของนายแล้ว
เดฟฉลาดกว่าทุกคนเยอะ
เดฟเป็น...
ตลกที่สติปัญญาเป็นเลิศที่สุดคนหนึ่ง หรืออาจเป็นคนเดียวที่เคยมีมาเลย
เราใช้เวลาถึง 400 ปีถึงรู้ว่า
จุดอ่อนของคนขาวที่มีมาโดยตลอดนั้น...
คือการคุกเข่าระหว่างเพลงชาติ
นั่นคือจิตใจที่เปราะบาง
ใช่แล้ว เพื่อน
และแสงไฟที่เปล่งจากจรวด...
ทำอะไรกันน่ะ ไอ้มืด ยืนขึ้นสิ
เขาขยายรูปแบบของงานศิลป์
และอิทธิพลทางวัฒนธรรมของเขา
เสียงของเขาเป็นตัวแทน ของคนรุ่นเขาโดยไม่มีข้อกังขา
ไม่มีใครเทียบชั้นเขาได้เลย
โอ้โฮ
ครับผม เอาละ
ลูกสาวผมอยู่ข้างหลัง และผมซึ้งใจมาก เดฟ
ที่ผมได้เจอคุณก่อนลูกสาวผมเกิดเสียอีก
ไม่นะ นั่นเป็นเรื่องที่ดี
เพราะคุณได้สอนให้ผมเป็นคนที่ดีขึ้น
คุณสอนให้ผมเป็นคนดีขึ้น
ผมก็เพิ่งจะรู้ตัวนี่แหละ
นั่นเขาใช่มั้ย ลูกชายนายใช่มั้ย
(อะ สตาร์ อีส บอร์น)
เจย์
ตอนนี้เขาอายุ...
เท่านายตอนฉันเจอนาย
เจอนายบนยูทูบ
วิดีโอที่มีผู้หญิงน่ะ
ใช่
มันทำให้ฉันมีความสุขนะ
นายดูเป็นตัวเอง นายก็แค่...
ทำมันน่ะ เพื่อน
ผมต้องพูดจริงๆ ว่า นั่นน่าจะเป็นฉากที่ยอดเยี่ยมที่สุด
ที่ผมเคยถ่ายกับนักแสดงชายอีกคน
จริงๆ นะ
ผมเขียนบทนั้นให้คุณ
มันใช้เวลาสองปี
แต่คุณให้จิตวิญญาณกับผมในวันนั้น
และการที่คุณมาเล่น ผมไม่อยากจะเชื่อเลย
ผมไม่อยากเชื่อว่าคุณช่วยผมเรื่องนั้น
และผมจะไม่มีวันลืมมันเลย เพื่อน
ซึ่งนั่น ผมชอบที่มันตรึงอยู่บนจอตลอดไป
เพราะมันช่างงดงามเหลือเกิน
และความเป็นไปในฉากทั้งหมดก็เกิดขึ้น
เมื่อเราอยู่ใกล้เดฟ ชาพเพลล์
ดังนั้นนี่จึงเป็นบุคคลที่พิเศษมากๆ
อีกอย่างที่ผมอยากพูดคือ ผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง
ผมไม่รู้เรื่องพันธุกรรม
และการเติบโตในดี.ซี. โรงเรียนเดอะ ดยุค เอลลิงตัน
แสดงเดี่ยวไมค์ตอนอายุแปดขวบ ผมไม่รู้ว่าอะไรเป็นส่วนผสม
ที่สร้างตัวตนของคุณขึ้นมา
แต่ผมโชคดีเหลือเกิน ที่มีชีวิตอยู่ในช่วงเวลาเดียวกับคุณ
ผมจะได้มองดูคุณ ในฐานะของมนุษย์และศิลปินคนหนึ่ง
และ...
และเราใช้คำนี้...
เราใช้คำนี้เกลื่อนเลย "อัจฉริยะ"
เมื่อคิดถึงอัจฉริยะ คุณอาจคิดถึงการปลีกตัว เข้าสังคมไม่เป็น
คุณมีความพิเศษเหมือนอัจฉริยะ เพราะคุณมีนิสัย
ซึ่ง มันคือการเข้าใจผู้อื่น
คุณปฏิบัติกับทุกคนเหมือนกัน
นั่นเป็นสิ่งที่ผมชอบที่สุดในตัวคุณ
ฉะนั้นก็ขอบคุณนะ เพื่อน
ผมยังโมโหเรื่องเอสเอ็นแอลอยู่
ในบทพูดนั้น คุณบอกว่า คุณอยู่ที่ทำเนียบขาว...
และมีงานเลี้ยงใหญ่โต
ทุกคนที่อยู่ในงานเป็นคนดำ
ยกเว้นแบรดลีย์ คูเปอร์ ไม่รู้ทำไม
แล้วคุณก็เห็นคนเต็มเลย
มีผมเป็นคนขาวหนึ่งคน คุณบอก
"อ้อ แบรดลีย์ คูเปอร์มาด้วย" เราไปด้วยกันนะ ห่าลาก
พูดเรื่องอะไรเนี่ย
ผมรักคุณนะ เพื่อน
ผมรักคุณ
(เอรีกาห์ บาดู)
เพื่อนผมส่วนใหญ่ เป็นคนในเศรษฐกิจและสังคมชั้นล่าง
แล้วก็ถีบตัวขึ้นมาชั้นกลางและชั้นสูง
เราทุกคนจึงเดินทางมาไกล
ผมรักการกลับมา
ผมกลับมาที่นี่หลายครั้ง แต่ไม่ได้...
มาฉลองให้ตัวเอง
เดฟ รักคุณนะ
พวกเรามาเพื่อคุณ
อยู่เพื่อคุณเสมอ เพราะคุณอยู่เพื่อพวกเรามาตลอด
ฉันรักคุณอย่างแรงเลย
ริชาร์ด ไพรเออร์ เป็นผู้รับรางวัลมาร์ค ทเวนคนแรก
ตอนผมเริ่มทำรายการเอสเอ็นแอล เขาเป็นคนแรกที่ผมขอให้มาเป็นพิธีกร
ในฤดูร้อนปี 2016 ซึ่งกำลังจะมีการเลือกตั้ง
มีอีกหนึ่งบุคคลที่ผมอยากได้เหมือนกัน
ผมรู้ว่ารายการในวันที่ 12 พฤศจิกายน
หลังการเลือกตั้ง
มันต้องเป็นเดฟ ชาพเพลล์
ขอบคุณครับ
ผมรู้ว่าผมต้องการคนมาอธิบาย
สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น
ผมต้องการเดฟ ด้วยเหตุผลเดียวกับที่ผมต้องการริชาร์ด
เขาเป็นคนที่เล่าความจริง
และเป็นคนตลกที่สุดที่ทำงานอยู่ในปัจจุบัน
นี่จะเป็นช่วงเวลาสำคัญ สำหรับเอสเอ็นแอลและตัวเขา
ผมรู้ว่าเมื่อเวลานั้นมาถึง เดฟจะพร้อมรับมัน
อเมริกาทำสำเร็จแล้ว เราได้...
เราได้เลือกตั้งและเป็นเกรียนคีย์บอร์ด ใส่ประธานาธิบดีของเราแล้ว
พวกคนขาวเดือดดาล
ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้
ไม่เคยเห็นคนขาวโมโหขนาดนี้ ตั้งแต่มีคำตัดสินโอ.เจ.
หน้าจอถูกแบ่งครึ่งมีคนขาวอยู่ทั้งสองฝั่ง
ผมไม่ได้บอกว่าผมชอบนะ
ผมแค่บอกว่ามันเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
ผมได้ดูการจราจลของคนขาว ที่พอร์ตแลนด์ โอเรกอน ทางทีวีเมื่อคืนก่อน
วันพุธนั้น ซึ่งเป็นวันหลังการเลือกตั้ง
เรามีการอ่านบทของรายการ
เป็นบรรยากาศที่ค่อนข้างสิ้นหวัง
ผู้คนรู้สึกตึงเครียดและจิตใจเปราะบางมาก
มันแย่มาก
เดฟนั่งลงข้างผม
มองดูทุกคนและสัมผัสถึงอารมณ์ในห้องนั้น
เขาขออ่านคำพูดของโทนี่ มอร์ริสัน
คำพูดนั้นกล่าวว่า
"เวลานี้แหละที่ศิลปินต้องออกไปทำงาน
ไม่มีเวลาสิ้นหวัง
ไม่มีที่ให้สงสารตัวเอง
ไม่ต้องการความเงียบงัน
ไม่มีพื้นที่สำหรับความกลัว
เราพูด เราเขียน เราสร้างภาษา
นี่คือการเยียวยาอารยธรรม"
ตอนนั้นผมรู้เลยว่าพวกเราจะผ่านไปได้
รายการเปิดตัวด้วยเคท แมคคินนอน แสดงเป็นฮิลลารี คลินตันร้องเพลง "ฮาเลลูยา"
จากนั้นเดฟก็เดินออกมา
ผมไม่รู้เลยว่าเขาจะทำอะไร
ผมหวังว่าเขาจะทำตามนั้น แต่ผม...
ผมไม่แน่ใจเอาซะเลย
เขาน่าทึ่ง ฉลาดปราดเปรื่อง
มันเป็นรายการชูโรง
ผมหวังให้ดอนัลด์ ทรัมป์โชคดี
และผมก็จะให้โอกาสเขา...
และเรา ผู้ถูกตัดสิทธิ์ทางประวัติศาสตร์
ต้องการให้เขาให้โอกาสเราด้วย
ขอบคุณมากครับ
ความสามารถที่คุณพูดความในใจออกมาได้
ไม่ว่าคนอื่นรู้สึกอย่างไร...
ความกล้าหาญนั้น
ที่จะสร้างความบันเทิงในแบบที่คุณอยากทำ
ได้ส่งผลกระทบต่อชีวิตผมอย่างเต็มที่
ไปสู่จุดที่ผมเล่นเป็น
นักออกแบบท่าเต้นมนุษย์หมาป่าเมื่อคืนนี้
ผมภูมิใจมากที่ได้ทำ
ซึ่งผมได้เรียนรู้เรื่องพวกนั้นจากคุณ
จะบอกให้...
ผมเทียบชาพเพลล์โชว์สองซีซั่นแรกของคุณ
กับรายการตลกอื่นในประวัติศาสตร์เลยก็ว่าได้
มันเยี่ยมยอดมาก
(เรเชียล ดราฟต์ ชาพเพลล์โชว์ (2004))
สวัสดีีครับและขอต้อนรับเข้าสู่ การคัดเลือกชนชาติที่แรก
และที่เดียวในนิวยอร์กซิตี้ก็ว่าได้
ผมตื่นเต้นที่จะได้เห็นว่า ชนชาติไหนจะเลือกใครเข้าไป
และชาวผิวสีก็ได้เลือกเป็นคนแรก
โอ้โฮ ตั้งนานแน่ะ
กว่าคนดำจะถูกล็อตเตอรี่ใบแรกนะ บิลลี่
ใช่ พวกเขาก็ยังจะบ่นอยู่อะเนอะ
แหม่ ไอ้สลัดเอ๊ย
ตัวแทนชาวผิวดำ...
เลือกไทเกอร์ วูดส์
นักกีฬาที่มีบทบาทสำคัญ และร่ำรวยที่สุดในโลกตอนนี้
ตกเป็นของคนดำอย่างเป็นทางการ
ลาก่อนข้าวผัด
สวัสดีไก่ทอด
ผมรักพ่อนะ
ผมไม่รู้เลยว่าคุณมีแฟนคลับ เป็นคนแก่ผิวขาวมากมาย
อะไรเนี่ย
รู้สึกเหมือนผมตาย แล้วไปที่ร้านบรู๊คส์ บราเธอร์ส์ แต่...
ผมคิดว่ามีการพูดถึงความจริงใจกันบ่อยมาก
คนพูดถึงความจริงใจและตลก แต่
นักแสดงตลกเก่งๆ หลายคน มักไม่พูดความจริง
ผมรู้มาว่ารอดนีย์ แดงเจอร์ฟิลด์
ได้รับการคารวะเรื่องนั้นอย่างมาก
เขาโกหกตลอดเวลา
เมื่อพูดถึงความจริงใจ เราพูดถึง
การไม่กลัวที่จะบอกความจริง ต่อผู้คนว่าเรารู้สึกยังไง
เพราะนั่นคือวิธีการ
ที่นักแสดงตลกเชื่อมโยงกับผู้คนได้
ซึ่งผมคิดว่าไม่มีใครทำได้ดีไปกว่าคุณเลย
และนั่นเป็นสิ่งที่เราเรียนรู้จากคุณ
เพราะเราต่างรู้ว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของมุกตลก
เดฟทำให้มัน...
เขาตั้งใจล้อเลียนทุกคน
ไม่ว่าคุณจะผิวขาวหรือเป็นเกย์ มีเท่านี้แหละ เขา...
ทุกคนรักผม ผมก็รักทุกคน
ผมมีเพื่อนที่เป็นแอล มีเพื่อนที่เป็นบี
และมีเพื่อนที่เป็นจี แต่...
พวกที่เป็นทีเกลียดผมฉิบหายเลย
ผมไม่โทษเขาหรอกนะ
พวกเขาไม่ผิด ผมผิดเอง
ผมเลิกเล่าเรื่องตลกเกี่ยวกับพวกนี้ไม่ได้
ผมไม่อยากเขียนมุกพวกนี้หรอก แต่ผมหยุดไม่ได้
แปลกนะที่ผมมาพูดกับคุณเกี่ยวกับการแสดงตลก
เพราะคุณเล่าทุกเรื่องเกี่ยวกับการแสดงตลก
ให้ทุกคนให้ห้องนี้ฟังได้ แต่มีเรื่องนึง
ที่คุณไม่มีทางรู้เกี่ยวกับการแสดงตลก
ซึ่งนั่นก็คือการแสดงตลก
โดยมีเดฟ ชาพเพลล์เป็นสรณะ
ผมจึงขอขอบคุณเรื่องนั้น ขอบคุณมากเลย
คารวะ
ส่วนผมมาฉลองให้มาร์ค ทเวนนะฮะ
(โคลิน จอสต์)
สำหรับผม นั่นคือตลก
ถ้าคุณไม่เชื่อผมว่ามาร์ค ทเวนฮา
ผมก็อยากจะอ่านข้อความสั้นๆ
จากเรื่องฮัคเคิลเบอร์รี่ ฟินน์
ก็ได้
ตามนั้นเลย
เอาดีๆ นะ
"ฮัค...
ฮัค ฟินน์หันไปหาจิม เพื่อนของเขา
หรือที่เราเรียกเขาว่า..."
ผมไม่จำเป็นต้องอ่านทั้งหมดหรอก
ใช่ ผมดีใจมาก
พวกคุณเห็นมั้ย
เราจะร่วมรักกันมั้ยคืนนี้
ในฐานะเพื่อนน่ะ
อุ๊ย กลิ่นคุณน่าหม่ำนะ
เพราะฉันรักเขามาก ฉันเป็นคนที่อ่อนไหวมาก
เธอก็รู้ ฉันจะร้องไห้ให้เธอด้วย
สาบานได้เลยว่า ผมไม่เคยเห็นรูปแบบทางศิลปะใด
ที่บริสุทธิ์ไปกว่าการเดี่ยวไมค์
ผมก็งงนะที่คนสับสนว่านี่เป็นศิลปะหรือเปล่า
แหม่ การพูดไปเรื่อยคือศิลปะ
การพูดไปเรื่อยคือศิลปะ
ถูกต้องมั้ย มูเรียล
นักเดี่ยวไมค์ตลกทุกคนในห้องนี้
ผมแค่จะย้ำเตือนคุณนะ
ผมยืนยันและพูดอยู่เสมอเลย
ว่าพวกเราเป็นแขนงที่เจ๋งที่สุด
เราไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่องนอกจากเรื่องที่เรารู้
และทุกเรื่องที่เรารู้นั้นมีคุณค่า
เพราะเราเอามันมาใช้
จงซื่อสัตย์กับตัวเอง
อย่าสนใจการแข่งขัน
เงินจะมาเอง
คนส่วนใหญ่ทำไม่สำเร็จหรอก
ผมจะพูดความจริง
ผมได้ยินบทสัมภาษณ์ของแพตตัน ออสวอลต์ นักแสดงตลกผู้โด่งดัง
เขาเริ่มต้นห่างจากผมไปหนึ่งสัปดาห์
แพตตันพูดตอนสัมภาษณ์กับเทอร์รี่ กรอส
รู้สไตล์เทอร์รี่ใช่มั้ย "ก็ใช่..."
แพตตันบอกเทอร์รี่ กรอสว่า
"เทอร์รี่ ไม่มีใครทำได้ดี ในเดี่ยวไมค์ครั้งแรกของเขาหรอก"
พวกเขาหยุด ตอนนั้นผมขับรถอยู่
ฟังสัมภาษณ์ไปด้วย แล้วเขาก็พูดว่า...
"ก็ได้ เดฟ ชาพเพลล์ทำได้ดี
ตอนเขาเดี่ยวไมค์ครั้งแรก"
ผมนี่ยิ้มปากฉีกถึงหูเลย
สิ่งที่แพตตันไม่ได้บอกเทอร์รี่
คือการเดี่ยวไมค์เจ็ดแปดครั้งต่อมา
โคตรห่วยเลย
แต่ครั้งแรกนั้น...
ดีโคตรพ่อโคตรแม่
เหมือนครั้งแรกที่คุณมีเซ็กส์น่ะ
แล้วครั้งที่สองที่คุณมีเซ็กส์
มีคนเอาค้อนมาตีหัวคุณ
ครั้งนี้ไม่ดีเท่าครั้งแรกเลยแม้แต่น้อย
แต่จะบอกให้นะ อาจไม่มีคนเอาค้อนตีหัวผม
ในครั้งที่เก้าหรือสิบ
ผมไม่จำเป็นต้องเชื่อในการเมือง
แต่ผมคิดว่าความเชื่อใจในการเมืองนั้น
เป็นสิ่งที่ประเทศต้องการอย่างยิ่ง
ประธานาธิบดีบุชยังให้เหตุผล ในการบุกครองอิรักต่อไป
หลังจากตรวจสอบดินแดนนี้อย่างถี่ถ้วน ผมกับคณะรัฐมนตรีเห็นชอบ
ว่าพื้นที่นั้นสมบูรณ์มาก สำหรับการเปลี่ยนระบอบการเมือง
ถูกต้อง
ไอ้เวรนั่นพยายามฆ่าพ่อผม
โธ่ ลินคอล์นทำฉิบหาย
เวร
ทรูแมนทำฉิบหาย
โธ่ คาร์เตอร์ทำฉิบหาย
จอร์จ วอชิงตันเลวร้ายสุดขั้ว
(ฟอร์ วอท อิทส์ เวิร์ธ (2004))
ใช่ ผมพูดแบบนั้นแหละ
เรายึดถือความจริงเหล่านี้ เพื่อให้ประจักษ์ชัดในตัวว่า
"มนุษย์ทุกคนถูกสร้างมาเท่าเทียมกัน"
"เอาแซนด์วิชมาให้ฉัน ไอ้มืด ไม่งั้นตาย"
"เสรีภาพและความเป็นธรรมต่อทุกคน"
ผมได้ดูดอนัลด์ ทรัมป์ในงานแถลงข่าว
"ผมจะนำถ่านหินกลับมา"
ถ่านหินเนี่ยนะ
ผมไม่ได้โม้นะ
ผมไม่เคย
เห็นถ่านหินสักก้อนในชีวิตเลยด้วยซ้ำ
ถ้าคุณจะให้พวกเวรไปขุดดินหาของละก็
หาเห็ดทรัฟเฟิลให้ผมทีสิ พวก ผมห่วงแค่นั้นแหละ
นี่คือการเลือกตั้งนะโว้ย
ต้องจริงจังกันสิ
คนแอฟริกันอเมริกันหุ่นกำยำทุกคนต้องลงทะเบียน
การใช้อาวุธปืนอย่างถูกกฎหมาย
นั่นเป็นทางเดียวที่พวกเขาจะเปลี่ยนกฎหมาย
แม้อเมริกาเป็นชาติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก
เรายังคงเจอปัญหารูปแบบใหม่หลายอย่าง
บริการด้านสุขภาพมีความยุ่งเหยิง
โครงการประกันสุขภาพใช้ไม่ได้
ในขณะเดียวกัน เพื่อนบ้านของเราที่แคนาดา มีบริการด้านสุขภาพฟรีสำหรับประชาชนทุกคน
ผมกำลังเสนออะไรน่ะเหรอ
ทำบัตรประชาชนแคนาดาปลอม ให้ชาวอเมริกันทุกคนไงล่ะ
ผมเดฟ ชาพเพลล์
ผมอยากเป็นปากเสียงให้คุณ
มีคนพูดกับผมเสมอ
"เฮ้ย ชาพเพลล์โชว์ดูน่าสนุกนะ มันสนุกมั้ย"
ไม่อะ
(นีล เบรนแนน)
ไม่สนุกเอาซะเลย ลำบากจะตาย
เราไม่ได้หลับได้นอนทีนึง 48 ชั่วโมง
เพื่อให้งานเสร็จตามกำหนด
เราจิตหลุด หมดสภาพ ร่างแหลก
เราเซ็กส์เสื่อมด้วยกันทั้งคู่
ผมเล่าอาการให้เดฟฟัง เขาบอก
"ก็เราใช้แล็ปท็อปมากไปไง เพื่อน"
แล้วเขาก็บอกว่า "แถมเราก็ไม่ได้หนุ่มอย่างเคย"
แต่เหตุผลการใช้แล็ปท็อป
ไม่เกี่ยวกับเซ็กส์เสื่อมเลย
อีกอย่าง ตอนนั้นพวกเราอายุ 29
เดฟ ชาพเพลล์เปลี่ยนแปลง ชีวิตผมไปอย่างสิ้นเชิง
เขาให้ผมยืมเงิน 1,000 ดอลลาร์นะ ผมถึงย้ายมาที่แอลเอได้
เขาขอให้ผมเขียนบทหนังกับเขา ทั้งที่ผมไม่มีประสบการณ์แม้แต่น้อย
เดฟ ชาพเพลล์เชื่อมั่นในตัวผม
ในครั้งที่ไม่มีใครเชื่อมั่นในตัวผมเลย
เราต่างมีเพื่อนคนหนึ่งที่บางครั้งก็ทักมาหาเรา
เวลามีเรื่องบ้าๆ
ลองนึกภาพลักษณะข้อความ และการโทรมาหาของเขาสิ
ครั้งนึงเขาโทรหาผมบ่ายวันอังคาร บอกว่า
"เฮ้ย เพื่อน ฉันเพิ่งดูเรื่องปลดแอก คนย่ำคนจบ
ว่าแต่ว่า นายคิดว่าพวกทาสเคยเฆี่ยนลูกมั้ย"
ตอนบ่ายวันอังคารเนี่ยนะ
สุดท้ายนี้
ถ้าคุณจำสิ่งที่ผมพูดในคืนนี้ได้เพียงเรื่องเดียว
ผมหวังให้เป็นเรื่องที่ว่า ชาพเพลล์โชว์ไม่สนุกนะ
แต่มันยอดเยี่ยมและแทบจะไม่มีใครโค่นได้
ซึ่งนั่นเป็นเพราะผู้ชายที่อยู่ตรงนั้น
และนี่...
โคตรเจ๋งเลย
ผมไม่รู้จะพูดยังไงอะนะ
ไม่อยากให้หมดคืนนี้เลยด้วยซ้ำ
ผมขอสัญญาเลยนะ
ใครก็ตามที่ใส่ใจที่สุด
อย่างน้อยผมก็ใส่ใจมากเท่าพวกเขา
ผมรู้ว่าผมมีอะไร
เพราะผมเคยสูญเสียมันไปหมด
ผมมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง
ผมไม่ได้เล่าเรื่องนี้บ่อยนักหรอก
คุณเคยทำงานมาทั้งชีวิตเพื่ออะไรบางอย่าง
แต่ไม่สำเร็จบ้างมั้ย
ผมเคยเป็นแบบนั้น
มันยาก
คิดดูนะ
ผมจากไป 12 ปี
ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ
นรกดีๆ นี่เอง
ผมเฝ้ามองคนที่ผมรู้จักมีชื่อเสียงโด่งดัง
ผมเฝ้ามองความเป็นไปของโลกโดยไม่มีตัวผม
ผมทุกข์ใจกับการสูญเสีย
และจากนั้นไม่นาน
ผมก็ไม่สนใจ
การกลับมานั้นน่ากลัว
ผมเข้าใจตัวตนของผม
จริงนะ เข้าใจยิ่งกว่าใครๆ เลย
อย่างตอนเขาจารึกผมลงในประวัติศาสตร์
พอตายแล้ว ผมจะอ่านแล้วคิด "นั่น กะแล้วว่าต้องเขียนแบบนั้น"
เขาบอกว่าคนเราไม่อาจฝันถึงใบหน้า
ที่ไม่เคยเห็น
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเป็นเรื่องจริง
มันคงจะจริงอะนะ
ผมเห็นใบหน้ามากมายยาวเป็นหางว่าว
สามสิบสองปี
ผมหลับตาและคิดถึงคืนไหนก็ตาม
ใบหน้ามากมาย
ทุกคืน...
ส่วนใหญ่พวกเขาทุกคนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้ม
พวกเขาไม่รู้หรอกว่ามองจากมุมนั้นเป็นยังไง
หลากหลายเชื้อชาติ สีผิวและความเชื่อ
มองมาที่ผมและยิ้มให้เป็นเวลา 32 ปีในทุกๆ คืน
ไม่มีตลกคนไหนมองข้ามเรื่องนั้นเลย
ผมสาบานได้
นี่อาจเป็นอาชีพที่ประเสริฐที่สุดแล้ว
โรบิน วิลเลียมส์มีคำพูดอันเจ็บจี๊ด ที่ผมชอบ เขาบอกว่า
"อาชีพตลกเป็นงานเดียวที่คุณทำได้ โดยใช้ทุกอย่างที่คุณรู้"
นั่นคือเรื่องจริง
คุณใช้ได้มากกว่าสิ่งที่รู้
คุณใช้สิ่งที่คุณคิด
ใช้มันซะ
ไม่ต้องกลัว
อย่าให้พวกแม่งอุดปากของเราไว้
พูดไปเหอะ
ถ้าคุณดูอยู่ที่บ้าน
แล้วไม่รู้ว่าคิดยังไงกับเรื่องนี้
เพราะคุณยังไม่ได้ดูทวิตเตอร์ จะได้รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไง...
คุณสามารถ...
ไม่เป็นไรหรอก เชื่อฉันสิ
ฉันดูแล้ว คุณคิดว่ามันสดใสซาบซ่า
เอาละ นี่คือเรื่องราวของเดฟนะคะ
เดฟไม่ได้เพิ่งมาตลกนะ
เขาตลกอยู่เสมอ
เขายังเป็นแถวหน้าในสายอาชีพของเขา
ทำไมน่ะเหรอ เพราะเขาพัฒนาตัวเอง อย่างสม่ำเสมอ เขาเติบโตขึ้น
หรือบางทีเป็นการเปลี่ยนแนวนิดหน่อย แต่...
มักจะมาพร้อมมุมมองใหม่ๆ อยู่เสมอ
การคิดที่วิพากษ์วิจารณ์ของเขา
คือศิลปะของเขา
การเดี่ยวไมค์ของเขาประทับใจฉันมาก
มันเปลี่ยนวิธีการคิดของฉัน
และบางครั้งฉันก็ไม่เห็นด้วยกับเขาสุดๆ เลย
แต่นั่นคือตัวตนของเดฟที่ฉันรัก
คือความเป็นศิลปะที่ฉันรัก
หนทางเดียวที่จะรู้ตำแหน่งของเส้นคือการข้ามมัน
ผมก็คิดว่าชีวิตคืออะไร ถ้าไม่มีใครล้ำเส้นเลย
ทุกท่านครับ
เข้มแข็งกันหน่อยนะ ไม่งั้นจะอยู่ไม่ถึงโชว์นี้จบ
อย่าป๊อดกันนะ
"การที่ฉันแต่งตัวแบบนี้...
(คิลลิ่ง เด็ม ซอฟท์ลี่ (2000))
ใช่ว่า...
ฉันเป็นกะหรี่นะยะ"
อย่างตัวผมเนี่ย
นักแสดงตลกเดฟ ชาพเพลล์
ใส่ชุดตำรวจเดินไปตามถนน
อาจมีคนวิ่งเข้ามาหา
ค่อยยังชั่ว คุณตำรวจ ช่วยเราด้วย
เร็วเข้า พวกมันอยู่ทางนี้ ช่วยด้วย
ผมจะบอกว่า "อ้อ
การที่ผมแต่งตัวแบบนี้...
ใช่ว่าผมเป็นตำรวจนะ"
ผมเป็นคนที่เขาว่ากันว่า
เป็น "คนที่โยนความผิดให้เหยื่อ"
(สติ๊กส์ แอนด์ สโตนส์ (2019))
ฉิบหาย ไมเคิล แจ็กสันลวนลามเด็ก
แล้วตอนนั้นเด็กพวกนั้นใส่ชุดอะไรอยู่ล่ะ
เหตุผลเดียว
ที่ใครๆ ก็พูดถึงบุคคลข้ามเพศ
ก็คือผู้ชายผิวขาวอยากทำแบบนั้น
ใช่แล้ว
ผมเพิ่งพูดออกไปแบบนั้น
ถ้าเฉพาะผู้หญิงรู้สึกแบบนั้น
หรือพวกคนดำกับคนเม็กซิกันพูดประมาณว่า
"เฮ้ย พวก เรารู้สึกใจเป็นหญิงว่ะ"
จะมีคนบอก "หุบปาก ไอ้มืด ไม่มีใครถามเลยว่านายรู้สึกยังไง
ให้ไวทุกคน เราต้องไปเก็บสตรอว์เบอร์รีนะ"
อภิสิทธิ์ของคนขาวทั้งนั้น
เราไม่เคยสงสัยเลยว่าทำไม บรูซ เจนเนอร์ถึงเปลี่ยนเพศตัวเองได้ง่ายกว่า
ตอนที่แคสเซียส เคลย์เปลี่ยนนามสกุล
ทุกคนโมโหเพราะผมเล่นมุกพวกนี้
แต่ก็เข้าใจว่าพูดตอนนี้แหละดีที่สุด
พูดตอนนี้ดีกว่าตอนไหนๆ
เราต้องรับผิดชอบกับการพูดไม่คิด
ไม่เช่นนั้นลูกๆ ของผม อาจไม่มีทางรู้จักการพูดแบบไม่คิด
ความสุขของการทำผิด
ผมไม่ได้มาทำสิ่งที่ถูกต้อง
ผมแค่มาป่วน
ความกล้าหาญ
ที่ใช้ในฐานะนักแสดงและศิลปิน
เพื่อยืนหยัดความเป็นตัวตนของคุณที่คุณรู้จัก
การลองให้โอกาสตัวคุณเอง...
เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่เราทุกคนรักและเคารพ
และชื่นชมชายผู้นี้
แล้วก็
จนเราเริ่มออกทัวร์ด้วยกันเมื่อสองปีที่แล้วนี่แหละ
ที่ผมได้โอกาส
เฝ้ามองเขาดำเนินชีวิต
ผมชอบคิดภาพเขาขับรถแทรกเตอร์
ฟังเพลงของพรินซ์ที่โอไฮโอ
แต่เพราะเป็นเดฟนี่แหละ ผมก็แค่คิดภาพว่าพรินซ์อยู่ตรงนั้น
เพราะว่าชีวิตของเดฟ...
เป็นแบบนั้น
สิ่งต่างๆ เกิดขึ้นในโลกของเดฟ ซึ่งไม่ได้เกิดขึ้น...
ในที่อื่นใด
ที่จริงเมื่อครั้งที่แล้ว เรื่องนี้เกิดตอน...
ปี 2008 คิดว่านะ และตอนนั้นผมอยู่ที่ดี.ซี.
อยู่ข้างหลัง...
ร้านอาหารเล็กๆ ร้านนึง มีผู้ชายคนนึงซึ่งผมจำได้ว่าเป็นเดฟ ชาพเพลล์
ผมก็คิดว่า...
"ทำไมเดฟ ชาพเพลล์มาอยู่ที่นี่"
ผมก็พูดว่า "เดฟ อะไร..."
ผมไม่ได้เจอเขามานาน "สบายดีมั้ย ทำอะไรอยู่"
เราก็ถามไถ่กัน ผมบอกว่า
"คืองี้เดฟ ผมมาที่นี่ แต่ที่จริงผมกำลังจะไปที่วอเตอร์ รี้ด"
ช่วงนั้นสงครามอิรักกำลังเข้มข้นเลย และผมกำลังไปที่วอเตอร์ รี้ด
และผมมีดีวีดีรายการชาพเพลล์โชว์เป็นตั้ง
ที่ผมจะเอาไปด้วย
เพราะพวกเขาชอบกันมาก ส่วนเดอะ เดลี่ โชว์...
แล้วผมก็มีดีวีดีชาพเพลล์โชว์พวกนี้ ผมก็พูดกับเดฟว่า
"เดฟ ผมกำลังจะไปเจอคนเหล่านี้
ทหารกล้าผู้บาดเจ็บน่ะ และผมมีดีวีดีของคุณอยู่
ตอนนี้คุณทำอะไรอยู่ ว่าไง"
เขาเป็นคนที่ทำอะไรปุบปับไง
"ไปกันเถอะ ไปทำให้พวกเขาตะลึงกัน"
และเขาก็มองผมซึ่งผมจะไม่มีวันลืมเลย...
เขาเงยขึ้นมาและพูดว่า "ไม่เอาอะ"
ผมเคารพเรื่องนั้นเหลือเกิน
ผมไม่รู้จักใครที่ใส่ใจ
อย่างสุดซึ้ง
และไม่ไยดีได้ขนาดนั้นอีกแล้ว
เดฟเป็นตัววัด
เพราะเขาเป็นผู้ค้นหาความรู้
เขาเป็นคนที่ค้นหาผู้คน
ประสบการณ์และความรู้
ซึ่งเขาอยากสัมผัส รับรู้ และอยู่กับแก่นแท้ของมัน
เพื่อเขาจะได้นำมันเข้าสู่งานศิลปะของเขา
และเบนเข็มกลับมาหาคุณ
ในแบบที่แปลกใหม่โดยสิ้นเชิง
ผมก็ได้แต่เล่าเรื่องนี้ให้คุณฟัง
มีคนเพียงคนเดียวที่พูดได้ว่า
"นี่ ผมต้องการคุณ
และผมจะอยู่ตรงนั้น
ไม่ว่าจะเป็นยังไง
ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน"
และเมื่อไม่นานมานี้ เขาโทรหาผมบอกว่า "ผมต้องการคุณ"
สัปดาห์ต่อมาผมยืนอยู่กับเดฟ
บนเวทีที่เดย์ตัน โอไฮโอ
สามสิบเมตร
จากจุดที่เกิดเหตุกราดยิงที่เลวร้ายที่สุด ในประวัติศาสตร์ชาติอเมริกัน
แล้วผมก็มองดูชายผู้นี้
ช่วยเมือง...
เยียวยาบาดแผลที่เกิดจากความรุนแรง
และความเจ็บปวด
แต่ขณะที่เรานั่งดูสตีวี วันเดอร์ ร้องเพลง "มาย เชรี อามอร์"
ซึ่งคนดูกำลังกอบกู้เมืองของเขากันอย่างบ้าคลั่ง
เขาหันมาบอกกับผมบนเวทีว่า
"นี่คือความทรงจำของพวกเขาแล้ว
นี่คือความทรงจำของพวกเขา"
ผมพูดเรื่องนี้ทุกครั้งที่มาที่เอลลิงตัน ก็หวังว่าพวกคุณจำได้นะ
ตอนนี้พวกคุณสำคัญมาก
นี่คือฤดูกาลสำหรับศิลปิน
ผมกำลังแอบสร้างกองทัพศิลปิน
ผมอยากให้พวกคุณทุกคนออกไปร่วมกันต่อสู้
ไม่ใช่การต่อสู้ที่ใช้ความรุนแรงนะ
แต่เป็นการต่อสู้ที่เผยให้เห็น
พวกคุณต้องเผยให้ผู้คนมองเห็นตัวเอง โดยการใช้ศิลปะแสดงตัวตนของพวกคุณออกมา
บอกตามตรงว่า มองดูพวกคุณแล้วผมเกิดแรงบันดาลใจ
ผมรู้สึกว่าผมคือพวกคุณนั่นแหละ
ถ้าผมย้อนเวลากลับไปคุยกับตัวเองได้
ผมจะบอกตัวเองในสิ่งที่กำลังบอกพวกคุณ
"จงเป็นคนดีและอย่ากลัว"
ขอบคุณ
รางวัลมาร์ค ทเวนสร้างขึ้น เพื่อเป็นเกียรติแก่นักเสียดสีที่เก่งกาจ
และผู้เฝ้ามองแบบไม่มีความยำเกรง ในโลกที่เขาอาศัยอยู่
ในการมอบรางวัลมาร์ค ทเวน เพื่อเป็นเกียรติแก่เดฟ ชาพเพลล์ในค่ำคืนนี้นั้น
เป็นการมอบรางวัลให้กับ นักแสดงตลกผู้ทำผลงานได้ดีเยี่ยม
ผู้ซึ่งมีความสำเร็จอยู่เบื้องหลังมาทั้งชีวิตอยู่แล้ว
แต่ก็สัญญาว่าจะให้มีขึ้นต่อไปอีกหลายปีข้างหน้า
และด้วยเหตุผลเหล่านี้ ศูนย์เคนเนดี้ มีความภูมิใจที่จะมอบรางวัลมาร์ค ทเวน
รางวัลด้านสุขนาฏกรรมอันสูงสุดของประเทศ
ให้แก่เดฟ ชาพเพลล์
ขอบคุณครับ
ขอบคุณ
ผมชอบการไม่รู้ล่วงหน้าว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ผมชอบการสร้างความทรงจำ
บางครั้งผมทำเรื่องบ้าๆ พวกนี้ กับเพื่อนร่วมงานของผม
เพียงแค่พวกเขาจะได้เล่า ให้เพื่อนๆ ฟังได้ว่าผมเป็นคนทำ
แต่แทนที่จะพูดเรื่องตัวผม
ผมอยากพูดถึงประเภทงานของผมเพียงสั้นๆ
การเดี่ยวไมค์
เป็นประเภทงานของอเมริกันที่น่าทึ่ง
ผมว่าไม่มีประเทศไหน
สร้างนักแสดงตลกได้มากมายขนาดนี้
และท่านผู้ชมในที่นี้หลายท่านไม่รู้
ผมไม่คิดว่าจะมีความเห็นใดในประเทศนี้
ที่ไม่มีคนนำมาเสนอ
ในคาเฟ่ตลก
พวกคุณแต่ละคน
มีนักสู้อยู่ในห้องนี้
เราดูพวกคุณต่อสู้
แต่เมื่อเราอยู่ด้วยกัน
เราคุยกันได้
ผมรู้จักพวกตลกที่เหยียดผิวมาก
ผมก็ดูเขาพูดบนเวทีโดยที่ทุกคนหัวเราะ
ซึ่งผมคิดว่า "อืม ไอ้ห่านั่นมันพูดจริงว่ะ"
อย่าไปโมโหเขา อย่าไปเกลียดเขา
เราเดินขึ้นบันไดไปดื่มเบียร์
และบางครั้งผมชื่นชมงานศิลป์
ที่เขาเอามาวาดใส่ ความเห็นการเหยียดผิวของเขา
แหม มันไม่ร้ายแรงขนาดนั้นหรอก
บทบัญญัติแก้ไขรัฐธรรมนูญฉบับแรก มีเหตุผลที่เป็นฉบับแรก
ส่วนฉบับที่สองนั้น
ก็แค่เผื่อว่าฉบับแรกไม่ได้ผล
เราต้องผ่อนคลายกันบ้างนะ
ประเทศกำลังตึงเครียดไปหน่อย
ไม่รู้สึกอย่างที่เคยเป็นในชั่วชีวิตผมเลย
เพราะฉะนั้นคืนนี้
ผมรู้สึกเป็นเกียรติ
ที่เพื่อนร่วมงานของผมมากันที่นี่
ทั้งวงการตลก
และวงการดนตรี
และผมก็อยากให้ทุกคนในอเมริกามองผมตอนนี้
มองดูผมสูบบุหรี่ในห้อง
ผมไม่ได้ขอใคร ผมก็แค่ทำเลย พวกเขาจะทำอะไรเหรอ
ไล่ผมออกไปก่อนได้รับรางวัลเหรอ
ไม่หรอก เพื่อน สิ่งนี้เรียกว่าอำนาจ
สิ่งที่ผมชอบมากที่สุดเกี่ยวกับคืนนี้
คือการที่ผมได้เห็นผู้คนมากหน้าหลายตา จากชีวิตของผมหลายด้าน
อย่างเช่นเพื่อนที่โตมาด้วยกันที่ดี.ซี.
เพื่อนจากโอไฮโอในอดีตและปัจจุบัน
เพื่อนจากคาเฟ่ตลก
นักดนตรีทั้งหลายแหล่ที่ทำให้ผมประทับใจ
พวกคุณไม่รู้หรอก
ว่าเป็นแรงบันดาลใจให้ผม
ผมอยากกล่าวชื่นชม ไอดอลของผมเป็นพิเศษ โทนี่ วูดส์
มีคำกล่าวหนึ่งของไมล์ส เดวิส
ซึ่งเป็นคำกล่าวหนึ่งที่ผมชอบ ไมล์ส เดวิสพูดอะไรเจ๋งๆ ไว้มากมาย
แต่เรื่องหนึ่งที่เขาพูดไว้ซึ่งผมชอบอยู่เสมอ
ก็คือ "ผมใช้เวลาเรียนรู้
วิธีการเล่นในแบบของผมอยู่หลายปี"
เขาจะดูนักดนตรีคนอื่นๆ
แล้วเขาก็จะพยายามเล่นแบบดิซซี่หรือเบิร์ด
พวกคนเก่งทุกคน
โทนี่ วูดส์เป็นดิซซี่กับเบิร์ดสำหรับผม ถ้าผมเป็นไมล์สนะ
ผมพยายามจะเล่นแบบคุณ
คุณเป็นคนแรกที่ผมเคยเห็น
ที่ทำเรื่องที่ถูกต้องที่สุด
คุณกล้าหาญและพูดความจริง
มีเรื่องที่เป็นความจริงอย่างมากในงานแขนงนี้
เมื่อทำอย่างถูกต้องแล้ว
ซึ่งผมจะต่อสู้ทุกคน
ที่ขัดวิถีคนทำงานที่แท้จริงของศิลปะรูปแบบนี้
เพราะผมรู้ว่าคุณทำผิด
นี่คือเรื่องจริง
และคุณกำลังขวางมันอยู่
ผมไม่ได้พูดถึงเนื้อหานะ
ผมกำลังพูดถึงรูปแบบงานศิลปะ
เข้าใจมั้ยฮะ
พวกเราเห็นด้วยมั้ย
และสิ่งที่ผมอยากพูดในคืนนี้อย่างมาก ซึ่งผมดีใจที่ได้พื้นที่ตรงนี้
ผมเป็นเกย์
ผมเป็นเกย์และ...
ผมรอไม่ไหวที่จะดูว่ามันจะมีผล ต่ออาชีพผมยังไงกับการเป็นเกย์แบบนี้
อยากกล่าวถึงหลายคนเลย
หนึ่งในผู้ที่เป็นรากฐานคนสำคัญ ของการหวนคืนแห่งศตวรรษ
เป็นพี่ชายและพี่เลี้ยงของผม
สแตน เลแธนผู้ยิ่งใหญ่
ผมไม่เคยฝัน
ว่าจะได้ทำงานร่วมกับคนเก่งเยี่ยงคุณ
โชว์เดี่ยวไมค์ห้าโชว์ที่ผ่านมานั้น
เลิศเลอเพอร์เฟกต์
ผมจะไม่ยอมทำโชว์เดี่ยวไมค์ กับใครอีก นอกจากคุณ
ฉะนั้นก็จงกินผักซะนะ
จะได้มีอายุยืนนานที่สุด
เพราะเราจะต้องทำโชว์พวกนี้ต่ออีกสองสามครั้ง
นีล เบรนแนน สุนทรพจน์ของคุณทำผมน้ำตาไหล
เพราะมันทำให้ผมนึกถึง
วันที่ทำงานตรากตรำเหล่านั้น
และเงินที่ผมไม่เคยได้รับ
อีกคนที่ผมต้องกล่าวถึงเป็นพิเศษ
เพราะสิ่งเหล่านี้จะไม่เกิดขึ้นได้เลย
ถ้าปราศจากคนผู้นี้ นั่นก็คือคุณแม่ของผม
แม่
คุณแม่ของผม
แม่
คุณไม่รู้หรอกว่าผมทำให้ ผู้หญิงคนนี้ต้องเจอกับอะไรบ้าง
แค่ให้กำเนิดผมมา
นั่นก็เกินพอแล้ว
แต่การที่แม่เลี้ยงดูผมเป็นอย่างดีนั้น...
บ้านเรามีการเล่าขนบธรรมเนียมกันปากต่อปาก
ผมรู้จักคำว่า "กริโอ" ตอนผมเป็นเด็ก
กริโอเป็นคนที่อยู่ในแอฟริกา
ที่ได้รับมอบหมายให้เล่าเรื่องราวของหมู่บ้าน
ทุกคนจะเล่าเรื่องให้กริโอฟัง ซึ่งพวกเขาจะจำไว้ทั้งหมด
จะได้เล่าให้รุ่นลูกรุ่นหลานฟังต่อไปได้
และเมื่อพวกเขาแก่ตัวลง พวกเขาจะเล่าเรื่องต่อให้คนอื่น
เขาว่ากันว่าที่แอฟริกา
เมื่อไหร่ที่กริโอตาย ก็เหมือนห้องสมุดโดนเผา
และแม่ผมเคยเล่าให้ผมฟัง ก่อนผมคิดจะแสดงตลกเสียอีก
แม่บอก "ลูกควรเป็นกริโอนะ"
แล้วแม่ก็เล่าทุกเรื่องของชีวิตคนดำให้ผมฟัง
แม่ได้รับการศึกษาแบบแอฟริกันอเมริกัน
และแม่จะทำให้ผมเข้าใจบริบทที่ผมถูกเลี้ยงมา
ผมถูกเลี้ยงมาในสภาพแวดล้อมที่ไม่เป็นมิตร
ที่ผมต้องทำให้คุ้นเคย
พอผมอายุย่างเข้า 14 ปี ผมอยู่ในไนต์คลับ
ช่ำชองโลกของผู้ใหญ่ ผมรู้สึกกลัว
การใช้โคเคนระบาดไปทั่ว
แม่ผมจะได้ยินเสียงปืนนอกบ้านและกลัวแทบตาย
"อาจเป็นลูกชายฉัน"
แต่ในช่วงต้นของอาชีพผม
ถ้าแม่จำได้นะ แม่เคยนั่งอยู่ในคลับกับผม
แม่ทำงานเต็มเวลา
แม่จะนั่งหลับอยู่ด้านหลังรอให้ผมแสดง
แม่จะดูผมแสดงทุกคืน
คุณรู้มั้ยว่านั่งรถกลับบ้านใช้เวลานานขนาดไหน
มีกี่คนที่เคยได้ยินแม่ของคุณพูดว่า
"คืนนี้เล่นมุกเรื่องหว่างขาเยอะไปนะ ลูก"
ผมเคยเป็นเด็กติ๋ม
ผมเป็นเด็กอ่อนไหว ร้องไห้ง่าย
และกลัวการชกต่อย
และแม่เคยบอกผมเรื่องนี้
ไม่รู้ว่าแม่จำได้มั้ยนะ แต่แม่พูดเรื่องนี้ให้ผมฟังมากกว่าหนึ่งครั้ง
แม่บอกว่า "ลูก บางครั้งลูกต้องเป็นสิงโตบ้าง
เพื่อจะได้เป็นลูกแกะตามตัวตนที่ลูกเป็น"
ผมเล่าเรื่องแบบสิงโต
ผมไม่กลัวพวกคุณหน้าไหน
เมื่อออกมาเป็นคำพูด
ผมจะเจื้อยแจ้วให้ถึงพริกถึงขิงเลย
ผมจะได้เป็นตัวเองในแบบสบายๆ
ผมถึงได้รักรูปแบบงานศิลป์ของผม
เพราะผมเข้าใจคนทำงานด้านนี้ทุกคน
ไม่ว่าผมเห็นด้วยกับเขาหรือไม่
ผมรู้ปูมหลังของเขา
เขาอยากมีคนฟัง เขามีเรื่องต้องพูด
มีสิ่งที่เขาไปเห็นมา
เขาแค่อยากมีคนเข้าใจ
ผมชอบงานแขนงนี้
มันได้ช่วยชีวิตผมไว้
เพราะฉะนั้นในคืนนี้ แม่ฮะ ผมอยากให้เกียรติแม่
ในแบบที่พิเศษมาก ว่าผมทำสิ่งนี้ตัวคนเดียวไม่ได้
แต่เพราะตอนนี้ผมเป็นผู้ชายคนนึง ที่มีเพื่อนที่ยิ่งใหญ่และมีอิทธิพล
ผมอยากขอให้ธันเดอร์แคท เพื่อนผม ออกมาบนเวทีด้วย ธันเดอร์แคท
โมส เดฟผู้ยิ่งใหญ่
วอชิงตัน ดี.ซี. ขอบคุณมาก
ที่มอบบ้านและจุดเริ่มต้นให้กับผม
วันนี้เป็นวันเดฟ ชาพเพลล์ ที่วอชิงตัน ดี.ซี. อย่างเป็นทางการ
ท่านนายกเทศมนตรีประกาศเมื่อคืนนี้
ดังนั้นต่อไป
ในวันเดฟ ชาพเพลล์ ผมขอให้ทุกคนที่อยากเฉลิมฉลอง
สร้างความทรงจำอันน่าทึ่งให้ตัวเอง
และคนอื่นๆ
ขอบคุณมากครับ
ราตรีสวัสดิ์
ขอบคุณ พี่ชายเดฟ
แม่ของลูกๆ ผม
ที่ช่วยเหลือผมและมอบพลังอำนาจให้ผม
ให้ทำทุกอย่างที่ผมทำ
อีเลน...
ขอบคุณพระเจ้าที่มีเธอ
คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย