Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Znasz to uczucie, gdy siedzisz w kinie
i wszyscy się śmieją, a ty nie wiesz z czego?
Nienawidzę wszystkich poza tobą.
Nie sądziłam, że ludzie będą doceniać osoby transpłciowe…
FANTASTYCZNA KOBIETA
…na ekranie i poza nim.
Bardzo dziękuję, że mogę tu dziś być.
Nie sądziłam, że media zrezygnują z przykrych pytań…
Jak ukrywasz penisa?
…i zaczną traktować nas z szacunkiem.
Nikomu o tym nie mówiłaś, by uniknąć „wykluczenia”.
Spójrzcie, ile udało nam się osiągnąć.
Mamy o wiele większą reprezentację
w rządzie i mediach.
Jesteśmy wszędzie.
Nie wiemy, jak te pozytywne obrazy oddziałują na ludzi.
Nie wiemy.
Pierwszy raz osoby transpłciowe
mogą swobodnie zabrać głos w swojej sprawie.
Z jednej strony mamy przełomową widoczność osób transpłciowych…
To moja siostra!
…a z drugiej takie osoby nadal są częściej mordowane niż inne.
Na tym polega paradoks naszego środowiska. Im bardziej jesteśmy widoczni,
z tym większą agresją się spotykamy.
Pozytywna reprezentacja sprawia,
że nasza społeczność czuje się coraz pewniej,
a to prowadzi do rosnącego zagrożenia.
Wchodząc do damskiej toalety, popełniam przestępstwo.
A jeśli wejdę do męskiej, wszyscy poznają, kim jestem.
Pewnie wszyscy kiedyś zastanawialiśmy się,
czy doprowadzi to do alienacji wśród tych, którzy nie są jeszcze gotowi?
Dlaczego w ogóle kwestia osób transpłciowych
została rzucona w sam środek wojen kulturowych?
To granie na ludzkim strachu
doprowadziło do obecnej sytuacji.
Patrzymy w przyszłość zarówno z nadzieją, jak i strachem.
Myślę, że przez długi czas
osoby transpłciowe były reprezentowane na ekranie
w sposób sugerujący, że nie jesteśmy prawdziwi.
Sugerujący, że jesteśmy chorzy psychicznie.
Sugerujący, że w zasadzie nie istniejemy.
Ale jak widać, to nieprawda. Istnieliśmy od zawsze.
Zaczynamy, mistrzu.
Wspominam lata dorastania w Mobile w Alabamie,
kiedy to zaczynałam obserwować,
jak osoby transpłciowe odnajdują się w telewizji.
Mimo że bohaterowie nie byli jasno pokazywani jako osoby transpłciowe…
AKTORKA
…wpłynęło to na to, jak postrzegałam własną transpłciowość,
i na odbiór osób transpłciowych w przestrzeni publicznej.
Jednym z takich pierwszych wspomnień
była postać Geraldine w The Flip Wilson Show.
Śpiewaj, Ray!
Oglądałam ten program z mamą i bratem.
Matka uwielbiała Geraldine, która potrafiła ją rozbawić.
Czyli cała sytuacja była humorystyczna.
Ale gdy tylko padały takie sformułowania jak „trans” czy „zmiana płci”…
Operację zmiany płci.
- Operację zmiany płci! - Właśnie.
Muszę usiąść.
…to zaczynało mnie interesować, choć nie dawałam tego po sobie poznać.
Mam cię!
W sferze fikcji pierwszy raz zauważyłam osobę transpłciową
w odcinku The Jeffersons z Edie Stokes.
To ja, Eddie! Ale teraz już Edie!
Że co?
Przyjrzyj się dobrze.
Była piękna, elegancka, no i czarnoskóra.
Była też postać, którą George wynajął do podania się za Edie,
aby przekonać Weezie, że jej nie zdradził.
Wprowadzono ten wątek tylko w celu humorystycznym.
Przypomniało mi się, jak nękano mnie w szkole.
Co to?
A przecież nie byłam taka. Chodziłam co niedzielę do kościoła,
byłam prymuską, wygrywałam konkursy talentów
dzięki własnym choreografiom stepowym i jazzowym.
Taka prawda.
Taka właśnie byłam.
Mama robiła wszystko, aby pomóc mi osiągnąć sukces.
A potem włączam telewizor i widzę…
obrazy, które nijak mają się do tego, jaką osobą naprawdę jestem.
Moja transpłciowa strona od razu to znienawidziła.
Pora na mnie.
AKTORKA I SCENARZYSTKA
Jako osoba transpłciowa
posiadasz bardzo dobre wyczucie
i wiesz, kiedy ktoś śmieje się razem z tobą…
Figurowała pani w książce telefonicznej jako „F. Deveau”.
„F” to skrót of „Frank”, kochaneczku. To ja.
…a kiedy z ciebie.
- To męska toaleta. - Wiem. Jestem facetem.
To miały być żarty?
Cześć, Joel. Jestem Jackie.
Większość z nas ma poczucie humoru. Musieliśmy je sobie wyrobić.
Za co mnie aresztowano?
To niesklasyfikowane wykroczenie.
Nie chcemy być wyśmiewani.
BYŁEM WOJENNĄ NARZECZONĄ
- A właśnie. - Co jest?
- Możesz mówić jak kobieta? - Tak?
- Mógłbyś postarać się lepiej? - Nie.
Każda osoba transpłciowa
ma własne spojrzenie na reprezentację na podstawie tego, co zobaczyła.
Coop.
MIASTECZKO TWIN PEAKS
Dennis?
MAŁY WIELKI CZŁOWIEK
Ja mogę zostać twoją żoną.
Osoby transpłciowie
powinny poznać szerszą historię tej reprezentacji.
Dzięki temu będą mogły się w tym odnaleźć.
To fascynujące, że już jedne z pierwszych filmów niemych
zawierały elementy cross-dressingu.
Podczas takiego seansu można poczuć,
że kobiety to głupie gąski, które można wyśmiewać.
Pamiętajmy, że w tamtych czasach cross-dressing był zakazany.
Tym samym ktoś, kto w prawdziwym życiu decydował się naruszyć te zasady,
był nękany lub aresztowany.
DZIEWCZYNA PRZEBRANA ZA MĘŻCZYZNĘ UKARANA GRZYWNĄ
ARESZTOWANO MĘŻCZYZNĘ PRZEBRANEGO ZA KOBIETĘ
Jeśli mowa o amerykańskim kinie…
AKTORKA, EDUKATORKA
…to byliśmy w nim obecni od samego początku.
Wystarczyło poszukać.
JUDYTA Z BETULII REŻYSERIA: D.W. GRIFFITH
Jest pewna produkcja,
w której po raz pierwszy zastosowano tak zwany dynamiczny montaż.
To właśnie film D.W. Griffitha
przedstawiający historię Judyty z Betulii,
szanowanej Żydówki mieszkającej w Jerozolimie w przededniu wrogiego ataku.
Judyta, aby uratować miasto,
udaje konkubinę Holofernesa, dowódcy sił wroga.
Gdy zostaje zaproszona do jego namiotu,
wyciąga miecz i ucina mu głowę.
Twierdzi się, że to jeden z pierwszych filmów w historii,
w którym cięcie zostaje wykorzystane do rozwinięcia fabuły.
Mamy tam także transpłciową albo niebinarną postać,
która przewija się przy okazji tego cięcia.
To prawie tak, jakby ta postać transpłciowa,
eunuch, którego wykastrowano i pozbawiono męskości
za pomocą cięcia,
jest obecny
przy wynalezieniu filmowego cięcia.
Motywy transpłciowości były w kinie od początku.
Byliśmy obecni na ekranie zawsze.
Nie był to przypadek.
Jest to ze sobą mocno związane.
Skupmy się na osobie D.W. Griffitha.
D.W. GRIFFITH: NARODZINY NARODU
ADAPTACJA POWIEŚCI THE CLANSMAN T. DIXONA
Cofnijmy się w czasie, tak jak śpiewa Missy Elliot.
NAJLEPSZY FILM W DZIEJACH
Badamy i propagujemy twórczość D.W. Griffitha,
nie wspominając o kwestii reprezentacji mniejszości.
Dobrze, że ominęła mnie szkoła filmowa.
NARODZINY NARODU
Bo gdybym zobaczył tę scenę z tak zwaną „czarną twarzą”,
w której facet wychodzi z krzaków i chce zgwałcić białą kobietę,
to pewnie w tym momencie rzuciłbym szkołę filmową.
To byłby mój ostatni dzień.
POWRÓT KKK
D.W. Griffith okazał się nie tylko ogromnym rasistą,
ale postanowił też wykorzystać przypadki nonkonformizmu płciowego
jako humorystyczne elementy fabuły.
„D.W. Griffith? Super!
Ty rasistowski zasrańcu.
Stworzyłeś stereotypy w kinie. Moje gratulacje”.
Jeden z pierwszych filmów niemych, A Florida Enchantment,
porusza temat zmiany płci.
Stosuje zabieg z „czarną twarzą” i cross-dressingiem,
łącząc te dwa fascynujące aspekty,
jakby zawsze występowały razem.
Fajnie analizuje się takie dawne przypadki przez pryzmat transmężczyzn.
AKTOR
Przede wszystkim nie było żadnej utartej terminologii.
Bohaterka A Florida Enchantment je nasiono i zostaje mężczyzną.
Jednak twórcy nie dbali tylko o ekspresję płciową,
ale i wpasowywali się w rasistowskie przyzwyczajenia.
Biała bohaterka staje się elegantem z wyższych sfer,
mężczyzną idealnym.
Potem nasiono zjada jej służąca
i staje się agresywnym lokajem.
Czyli nawet w fikcyjnym nagięciu przyjętych norm
nadal mamy białe, umalowane na czarno postacie,
które mają w sposób przekłamany uosabiać czarnoskórych ludzi.
W naszej historii jest wiele czarnych kart,
które są wręcz atakiem na nas.
Ale mimo to musimy się z nimi zapoznać.
BIAŁA SŁAWA
Mamy na przykład kilka teorii co do tego,
że dla czarnych komików sięgnięcie po drag
jest jak rytuał przejścia.
Twój ojciec by tego chciał. Przymierz.
Nie ma mowy, Foxx.
W takim razie pozostaniesz drugoligowym komikiem.
Czarnych może rozbawisz, ale białasy nie będą wiedzieć, kim jesteś.
Trudno.
Przez lata osoby czarnoskóre w USA
były przedstawiane jako przesadnie „męskie”
i wrogo nastawione wobec białych kobiet.
Łapy precz od damy!
Z drugiej strony mamy osłabianie ich pozycji
w czasach niewolnictwa i za ustaw Jima Crowa,
gdy czarnych linczowano i kastrowano.
Tutaj natomiast taki proces następuje przez przebranie się za kobietę.
O nie. Gdzie on się podział?!
I czuję, że stosunek wielu osób czarnoskórych do mnie
wynika z tej dziedzicznej traumy
związanej z latami umniejszania męskości czarnych mężczyzn.
Ubranie czarnego w sukienkę miało zażegnać niebezpieczeństwo.
„Super, można się śmiać”.
Miałam sporo przykrych doświadczeń w miejscach publicznych,
zwłaszcza w Nowym Jorku na początku tranzycji.
Wsiadałam do metra, a ludzie wybuchali śmiechem.
Jakby samo moje pojawienie się było dobrym żartem.
Uważam, że ludzi przyzwyczaja się do reagowania w taki sposób.
ŚWIAT WEDŁUG BUNDYCH
Cześć, Al. To ja, Thad!
To żart, skoro się nie śmieję?
WARIACKIE ŚWIĘTA
Robi się z nas instrumenty do zabiegów komediowych.
Jakbyśmy byli dziwadłami.
Jakbyśmy się przebierali po to, żeby rozbawić innych.
AGENT XXL
Takie zabiegi uwłaczają wszystkim kobietom.
PANI DOUBTFIRE
Komicy przebierają się za kobiety, by dostać pracę, tak jak w Tootsie.
Mam na imię Edward.
Albo by kupić tanio dom jak w Bosom Buddies.
Patrz i się ucz.
To prawdziwe kłody rzucane po nogi osobom transpłciowym.
Dzień dobry.
W latach 60. patrzyłam na to jeszcze oczami dziecka.
Nie wiedziałam, czym jest transpłciowość.
Gdy spędzałam czas z bratem i ojcem,
śmiali się z The Three Stooges.
Serio? Ja wolę Kocham Lucy.
W PRZEBRANIU MORDERCY
Dlatego podczas oglądaniu filmów i seriali identyfikowałam się z bohaterkami.
Gdy jesteś nieheteronormatywnym dzieciakiem z przedmieść
i marzysz o splendorze, a potem oglądasz W przebraniu mordercy,
nie dostrzegasz mizoginii,
tylko chodzące piękno i nieustanne napięcie.
W jednej scenie Angie Dickinson ubrana jest cała na kremowo.
Ma przepiękne rękawiczki. Prezentuje się nieziemsko.
Zauważa przystojnego mężczyznę, którego po chwili podrywa.
Nie jest szczęśliwa z mężem.
Potem wsiada do windy…
i nagle…
pojawia się Michael Caine w dość tandetnej peruce.
Ma okulary przeciwsłoneczne i płaszcz.
I morduje ją.
Teraz uznalibyśmy to za oburzające.
Ale ja myślałam sobie: „Angie Dickinson to właśnie ja.
Kurwa, nie ogarniam”.
Hollywood przez dekady wmawiało widzom, jak reagować na osoby transpłciowe.
O Boże. Nie.
POZA DOLINĄ LALEK
Jesteś babą, co nie, Barzell?
Pieprzonym babsztylem!
Czasami sugeruje się im, by ich reakcją był strach.
Ronnie, nie!
Jesteśmy groźnymi psychopatami, mordercami, dewiantami i zboczeńcami.
PSYCHOZA
Bo po co facet miałby nosić sukienkę?
Hitchcock miał fioła na punkcie tego, by osoby nieheteronormatywne
były mordercami.
MORDERSTWO
O co ci chodziło, Alfred?
Słyszysz mnie?
Odezwij się.
Wie pani, dlaczego mówią na niego Buffalo Bill?
Proszę mi powiedzieć. W gazetach o tym nie piszą.
Ktoś w wydziale zabójstw w Kansas City zażartował,
że zdziera skórę z upolowanych krów.
Uwielbiam Milczenie owiec.
Świetny film i świetna powieść. Wiem, że mamy tam problem.
Ale Jodie Foster mówi tam…
Transseksualizm nie sugeruje przemocy. Transseksualiści są pasywni.
Czyli jednak jest zrozumienie faktu, że osoby transpłciowe takie nie są.
Ale nie jesteśmy pasywni.
Nie lepiej powiedzieć, że nie jesteśmy psychopatami
ani seryjnymi mordercami?
To nie nasza broszka.
Jodie.
Ma posmarować się kremem. Ma robić to, kiedy jej każę.
Moja rodzina zapłaci gotówką! Zapłacą każdą kwotę!
Szykowałam się wtedy do tranzycji.
Zbierałam się na odwagę, by zwierzyć się znajomej.
To mądra kobieta i utalentowany muzyk. Wykształcona i obyta osoba.
I pyta mnie: „Jak Buffalo Bill?”.
Jej jedynym skojarzeniem
był obrzydliwy i psychopatyczny seryjny morderca,
który morduje kobiety i odziera je ze skóry,
aby następnie dosłownie przybierać kobiecą postać.
Tego samego argumentu przeciw transkobietom używają feministki.
Zarzucają nam, że tak samo jak on przywłaszczamy sobie żeńską postać.
Proszę, powiedz coś!
Teraz tego żałuje. Bardzo jej przykro, że tak zareagowała,
bo zna już osoby transpłciowie i wie, jaka naprawdę jestem.
Ale takie właśnie było jej pierwsze skojarzenie.
Chory i psychopatyczny seryjny morderca.
To bolesne słowa.
Gdy byłam jeszcze młodą transkobietą i ludzie zaczynali lepiej mnie poznawać,
często pytano mnie, czy oglądałam M. Butterfly.
Reagowałam ze zdziwieniem.
René.
Proszę, nie chcę się rozbierać.
Rozumiałam, że jest tam szpieg, który udaje kobietę.
Ale byłam zaskoczona, że słyszę akurat takie pytanie.
Spójrz na mnie.
Bo jestem Azjatką?
Jestem niemal jedyną znaną transkobietą wśród Amerykanów azjatyckiego pochodzenia.
Według badań GLAAD 80% Amerykanów nie zna osobiście osoby transpłciowej.
A zatem większość informacji,
jakie czerpią na nasz temat,
pochodzi z mediów.
Nie możesz być mężczyzną?
Nam też wmawia się, jak mamy o sobie myśleć.
Nie wychowujemy się w towarzystwie innych osób transpłciowych.
Próbując zgłębić naszą naturę, również szukamy odpowiedzi w mediach.
W końcu osoby transpłciowe często także są w tych 80%.
Na początku też nie znamy takich osób.
Dlatego szukamy w mediach osób podobnych do nas.
SŁOWO NA L
Ucieszyłem się na wieść o postaci transmęskiej w Słowie na L.
Zwłaszcza że transmężczyźni byli częścią środowiska lesbijek.
Max to pierwsza transmęska postać
w regularnej obsadzie serialu telewizyjnego.
Bierzesz hormony?
Nie.
Jeszcze nie.
Potem Max zaczyna przyjmować testosteron.
- Przestań! - Usuń to!
Zostaw mojego kompa!
I wtedy z miłej osoby przekształca się w totalnego dupka.
Jesteś moją dziewczyną, a to moja impreza.
Nie powinnaś tańczyć z innymi.
Będę tańczyć, z kim, kurwa, zechcę.
Na testosteronie można być bardziej nabuzowanym.
Ale że aż tak?
To testosteron.
Aż mnie nosi.
Źle to wygląda.
Gdybym nie trenował, pewnie chciałbym komuś przywalić.
Byłem osobą, która przechodziła wtedy tranzycję.
Nie było mi łatwo.
Jednak Słowo na L to serial o lesbijkach.
Przykro mi, że pełno twardych butch-lasek
woli zostać facetami.
Osoby transpłciowe są przedstawiane przez pryzmat świata lesbijek.
Dlaczego nie możesz być taką butch-laską, że klękajcie narody?
Bo chcę czuć się w pełni sobą. Żeby moje ciało pasowało do wnętrza.
Rezygnujesz z najcenniejszej rzeczy.
Czego? Cycków?
Nie. Bycia kobietą.
Myślę, że to najlepiej podsumowuje
podejście twórców Słowa na L do postaci Maxa.
Dla nich transmężczyźni wkraczają do świata lesbijek
i są dla feministek zdrajcami.
Czyli mam tę pracę?
Witamy w Intechmode, Max.
Dzięki.
Nie powinniśmy mu kibicować.
Super!
Wręcz przeciwnie.
Zamierzasz nas sprzedać i sypiać z wrogiem?
To, jak działa to na ludzi, jest częścią naszej historii.
Wyciągnięte wnioski i nowy sposób pokazywania postaci transpłciowych
zawdzięczamy w dużej mierze Maxowi.
Rozwiązanie problemu osób transpłciowych w mediach tkwi w jednym słowie:
więcej.
Dzięki temu okazjonalne potknięcia
zostaną pozbawione znaczenia, bo nie będą wszystkim.
Chcesz poznać moje dzieciństwo? Nie miałam przyjaciół.
Przesadzałam z makijażem. Dzieci miały mnie za diabła.
I spójrz, jak się zmieniłam! Nie mogę być wiecznie tą złą.
Zawsze oglądałam filmy razem z rodziną.
Pani doktor!
Obejrzeliśmy też Babkę z zakalcem.
To dr Franz Blau z kliniki korekcji płci w Bethesdzie w Maryland.
Ale przy końcówce…
Zanim pojawiła się w naszej klinice, była…
Miltonem Mooreheadem z Syosset na Long Island. Witamy.
Nie!
…zapadła u nas cisza.
Nie!
Film zdawał się potwierdzać, że jeśli wybrałam dane życie…
To chłopak.
…to będę kimś złym.
Przecież wiedzieliśmy.
Albo nie będę kochana.
Miałam siedem czy osiem lat.
Nigdy o tym nie porozmawialiśmy, ale…
następnego dnia mama próbowała
nakłonić mnie do noszenia bardziej chłopięcych ubrań.
POCAŁUNEK KOBIETY PAJĄKA
Co masz między nogami?!
Gadaj, panienko!
To był wypadek.
- Brakowało mi odwagi, by to usunąć. - Nadal byłbyś facetem!
Gdy jesteś członkiem zmarginalizowanej społeczności,
większość produkcji w kinie i telewizji nie jest tworzonych z myślą o tobie.
Jeśli więc nie jesteś osobą białą lub reprezentujesz LGBTQ,
jeśli jesteś imigrantem lub osobą niepełnosprawną,
rozwijasz w sobie krytyczne spojrzenie, bo wiesz,
że to, co widzisz, poprawnie cię nie definiuje.
JENTŁ
Wybacz mi, tato.
Chwileczkę!
Zaśmiałam się, bo jestem czarną transkobietą z Alabamy
i uwielbiam Jentł.
Choć nie wiem, czy jestem grupową docelową.
- Witamy w naszej jesziwie. - Przyjęliście mnie?
Widziałam film za młodu.
Odzwierciedlał moje pragnienia na temat akceptacji,
jak i próby wpasowania się w ówczesne społeczeństwo.
Uwielbiałam piosenkę „Will Someone Ever Look At Me That Way?”.
Spójrz na żar w jego oczach
Czy kiedykolwiek ktoś obdarzy takim spojrzeniem mnie?
Odnajdywałam się w tym, bo jeszcze wtedy mnie też nikt nie traktował jak kobietę.
Teraz jest zgoła inaczej.
Mamy też Victora, Victorię.
Kobieta, która udaje faceta, który udaje kobietę?
- Absurdalne. - Niedorzeczne.
Nikt nie da temu wiary.
W 1982 roku ukończyłem liceum.
Wyszły wtedy Jentł i Victor, Victoria.
Widziałem oba filmy wiele razy.
To facet.
Ludzie chcą oglądać historie oparte na ich życiu.
Tak było od malowideł jaskiniowych po 3D w IMAX-ach.
Chcemy w danej historii zobaczyć siebie.
Adam Torres.
Ale transmężczyźni byli zazwyczaj pomijani w mediach.
Dopiero niedawno pojawiły się postacie niebinarne.
Używam neutralnych zaimków.
Ale lepiej być niedostrzegalnym, niż być elementem propagowania transfobii
zawartej w niektórych postaciach transkobiet.
- Jestem żonaty. - Ja również.
Pracuję z transchłopakami.
Gdy szukają swojego odbicia na ekranie,
nie widzą go.
- Pośpiesz się! - No już.
Rodzice mówili na mnie „Smyk”. To postać z Zabić drozda.
Czułem więź z chłopczycami, bo sądziłem, że nie ma innej opcji.
Dlatego myślałem, że to rozumiem.
STRASZNE MISIE
Urodziłem się na początku lat 80.
Tym samym poznawałem świat w dużej mierze dzięki telewizji i filmom.
Po prostu chłopak był takim klasycznym sobotnim filmem.
- A ty niby kto, Tootsie? - Nie.
Spoko, Jentł. Chcesz być rabinem?
No tak, pamiętam, jak za młodu oglądałem Po prostu chłopaka.
Bohaterka postanawia udawać chłopaka,
aby doceniono jej umiejętności dziennikarskie.
Mogłabyś być modelką.
Modelką?
Bo ładna dziewczyna nie ma mózgu?
Mamy tu motyw transpłciowości
jako wchodzenia w strefę, w której dla kogoś nie ma miejsca.
WILLY/MILLY
Gdy zobaczyłem ten film, byłem po części podekscytowany.
Nowa fryzura, dżinsy, fajny plecak. Wszyscy chcą się z nim zakumplować.
Ale jeśli w kimś się zakocham, wracam do bycia dziewczyną.
- Jestem kimś innym. - To znaczy?
To bardzo długa historia.
Takie kłamstwo rodzi konflikt.
Jesteś gejem.
Nie.
A można po prostu pokazać normalną, ludzką rozmowę.
„Słuchaj, jest tak i tak”. Ale nie, wjeżdżają cycki.
Rany, skąd te cycki?!
Jesteś demonem?
On jest kobietą!
Nigdy nie pojmowałem, dlaczego uznali, że tak to trzeba przedstawić.
Gramy!
SZYBKA PRZERWA
Te wątki mają wzmacniać pozycję kobiet,
ale czerpią z doświadczeń transmężczyzn.
Co za fałszywy obraz.
To transseksualista!
To cholerna dziewczyna.
Widziałem Reno w Potyczkach Jerry’ego Springera.
Gdy Reno pojawia się w programie,
widzimy przystojnego, czarnoskórego chłopaka,
który musi coś wyznać swojej dziewczynie.
Jestem dziewczyną.
Rozwaliło mnie to.
Jesteś dziewczyną?
- To jest dziewczyna? - „To”? Jakie „to”?
Nie masz prawa mnie znieważać.
Nie tylko był pierwszym transmężczyzną, którego ujrzałem w telewizji.
AKTOR
Był w dodatku osobą czarnoskórą.
Czyli kim jesteś? Transem?
Transmężczyzną.
Byłem w wieku licealnym. Przebywałem w domach opieki.
Pomieszkiwałem u znajomych.
Typowe życie czarnego transmężczyzny w Nowym Jorku.
Wtedy nawet nie wierzyłem,
że istnieją ludzie tacy jak ja.
Dlatego widząc w telewizji kogoś takiego, poczułem się o wiele pewniej.
Na ekranie widzimy zdecydowanie mniej transmężczyzn,
bo według widzów nie wzbudzają tylu emocji.
Jestem dumnym transmężczyzną.
Ale chcę, by ktoś lepiej mnie poznał, zanim opowiem o tych aspektach.
Oczywiście.
Transmężczyźni nie są też aż tak rozpoznawalni.
Niektórzy zdają się nie wiedzieć o transmężczyznach.
Albo uważa się, że nie istnieją, bo nie można ich rozpoznać.
Testosteron to testosteron. Nie możesz schować go do szafki.
Możesz, o ile się nie przedawnił.
Transkobiety znacznie częściej pojawiają się w mediach,
choć liczba transkobiet i transmężczyzn jest bardzo zbliżona.
Tak jak osób cispłciowych. Ale widzimy więcej transkobiet.
Jest tak oczywiście dlatego, że wszystkie kobiety,
a więc w tym także transkobiety, można łatwiej uprzedmiotowić.
Na początku tranzycji spotykałam się ze strasznym nękaniem na ulicach.
Potrzebowałam pancerza.
Barw wojennych.
Chciałam wyjść do świata i czuć się swobodnie.
Wiedziałam, że będę traktowana jak facet i nie będę czuła się bezpiecznie.
I tak właśnie było.
Dlatego moim orężem do walki był właśnie makijaż.
To, co dla jednej kobiety jest orężem, może dla innej być ozdobą,
na przykład w stylu lansowanym przez Kardashianki,
bardzo kobiecym, z pełnymi ustami, długimi włosami, przedłużeniami,
wstrzykiwaniem silikonu…
Może to być odzwierciedlenie
zmiany w guście estetycznym homoseksualnych mężczyzn,
którzy często są stylistami gwiazd.
PARYŻ PŁONIE
Styliści czerpią inspirację od drag queen poznanych w klubach,
które z kolei inspirują się pracownicami seksualnymi.
A te nadają swojemu ciału kobiecych kształtów,
by walczyć o klientów i móc przetrwać.
Odwróć się.
Poza tym odtwarzają dawne wyobrażenia kobiecości,
które mężczyźni lubią w filmach, co tworzy cały zamknięty cykl.
Ale wiele osób spojrzy na tę kobiecość w transpłciowym wydaniu
i zobaczy zabiegi, które potęgują
najgorsze patriarchalne stereotypy na temat kobiet.
To niesprawiedliwe i ahistoryczne,
by narzucać tę perspektywę osobom, które próbują przetrwać w społeczeństwie.
ATOMOWY AMANT
Jeśli szukasz faceta, mogę nim być.
Mogę też być dziewczyną. W zasadzie każdym, kogo chcesz.
Serio?
AKTORKA
Byłam „Prostytutką nr 1”, „nr 2”, „królową nocy”, „dziwką”.
Głupio mi to mówić, ale też jestem dziewicą.
- Twoi znajomi uznali, że się polubimy. - Jesteś dziewicą?
Wiesz co?
Wydaje mi się, że jednak nie jesteś.
Myślę, że jesteś prostytutką.
Ale…
w tym samym czasie…
czułam namacalne ograniczenia.
Nie wiedziałam, co dalej.
Kogo jeszcze mogłabym zagrać?
Organizacja GLAAD sprawdziła 134 odcinki seriali
z gościnnymi postaciami transpłciowymi.
Okazało się,
że najczęściej taka postać była właśnie pracownikiem seksualnym.
To co, zamiana?
Co?
Mam wyciągnąć swojego?
I wsadzić ci do japy?
To prawda, że wiele transkobiet nie ma wyboru i wybiera usługi seksualne
ze względu na dyskryminację przy zatrudnieniu.
Bezrobocie wśród tych osób jest trzykrotnie wyższe
lub czterokrotnie, jeśli nie są białe.
Czyli to względy społeczne stoją za tym, że osoby te wybierają usługi seksualne.
Jednak kiedy pokazywane jest to w telewizji bez słowa wstępu,
sugeruje się, że tak już jest.
Powiedziałam mu, żeby wyjął mi to z dupy albo mu na to nasram!
Płacę fortunę za życie w dzielnicy, która jest nowa za dnia i transowa w nocy.
- Transowa? - Z transseksualistkami.
Laskami z fiutami. Cycki i jaja w jednym pakiecie.
- Nie rozumiem tego. - Ludzie próbują nowych rzeczy.
Grałam parę razy prostytutkę.
Jest panienka królową nocy? Kurtyzaną?
Nie wiem, o czym gadasz. Jestem boginią i modelką.
Idziemy na randkę czy nie?
Pewnie.
Wykonywanie usług seksualnych to nic złego, ale jesteśmy kimś więcej.
Cześć.
Mogę to potwierdzić jako była pracownica seksualna.
Jeśli postrzega się nas jednowątkowo…
Słodziak z ciebie.
…bez całego życia poza tą jedną sferą,
to nikt nie spojrzy na nas całościowo.
- Denat to Mark Halsey. Pełno ran kłutych. - Czyli transseksualna prostytutka.
Nie, po prostu modnie się nosił.
Ja tylko potwierdzałem to, co wiem.
DOWODY ZBRODNI
Niestety w Hollywood przez wiele lat,
zwłaszcza w serialach policyjnych i medycznych,
osoby transpłciowe służyły za ofiary.
Można to podzielić na kilka zabiegów.
Ktoś jest zabity, bo jest osobą transpłciową.
A w medycznych osoba transpłciowa trafia na ostry dyżur przez hormony.
OSTRY DYŻUR
Albo umiera na raka, który wiąże się z jej płcią biologiczną.
- Uważamy, że to rak jąder. - Co?
Często umierałam w serialach medycznych. Ciągle mnie zabijali.
- Rak piersi? - Przykro mi.
Naprawdę.
Czyli hormony, które przyjmuję, wywołały u mnie raka?
Tak.
Osoby transpłciowe nie umierają przez ratujące im życie alternatywy
dla pustych powłok, które im przypisano.
Czyli jeśli zostanę kobietą,
to mogę umrzeć?
Nie to nas zabija.
To rak prostaty.
Grałam tego samego dnia w Chicago Med i Code Black: Stan krytyczny.
Boże, to ropa.
- To znaczy? - Wdało się zakażenie.
Istny obłęd.
Nawet nie zauważyłam, że fabuła jest bardzo podobna.
Rak w przypadku obu pacjentów.
W zasadzie były to identyczne wątki.
Przez całe życie toczyłam wojnę ze swoją płcią.
I jedyne, czego się nie pozbyłam…
zabije mnie.
Zginęłam już tyle razy, że nie sposób tego zliczyć.
Moją pierwszą poważną rolą był występ w CSI.
Zagrałam tancerkę.
Zobaczyli nagranie z mojego przesłuchania i pomyśleli sobie:
„Moglibyśmy wykorzystać Candis do roli… Jak to szło?
Transa? Spoko”.
- Ruchy. - Cięższa, niż bym się spodziewał.
Wynoszą mnie z łazienki i nie mogą się nadziwić,
jak wielkie mam ręce i stopy.
Miała operację piersi.
A ja leżę tam martwa i przewracam w myślach oczami.
Nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę.
Raczej cięższy.
Chciałam wstać i powiedzieć:
„Nie wierzę w te bzdury”.
Ale dałam sobie spokój.
Myślisz, że to zbrodnia nienawiści?
Transpłciowa tancerka utopiona w toalecie.
Wyczuwasz tu miłość?
I ten sposób, w jaki ginie.
W sposób okrutny i straszny.
I z jakiegoś powodu to właśnie taką historię
chcieli stworzyć scenarzyści,
wyprodukować producenci
i wyreżyserować reżyserzy.
Bo coś takiego co chwila widzą ludzie w mediach.
Zadzwonił do mnie Ryan Murphy.
Miał pomysł na fabułę i zapytał mnie, czy się zgodzę.
„O Boże, Bez skazy? Pewnie!”
Pomysł na fabułę bardzo mnie zainteresował.
I trochę wystraszył.
Chcę przejść zabieg korekty płci.
Chcę być mężczyzną.
Dziwny był ten fikcyjny powrót do funkcjonowania jako facet.
Musiałam założyć perukę i obwiązać piersi.
Ciężko mi było z takimi zderzakami.
Jeśli wyciągnąłem z tego jakiś wniosek, to taki, że nie penis świadczy o facecie.
Tylko to, co tutaj.
Jezu.
Wątki osób transpłciowych w tym serialu wielorako podkreślają
niektóre z problemów reprezentacyjnych w naszej sferze.
Moja matka nie pochwalałaby picia podczas terapii, a ty?
To nie jest terapia.
A twojej matki tu nie ma.
Jesteś pedofilem?
Założyłam alarm, by chronić nas przed potworami,
ale prawdziwy potwór krył się pod moim nosem!
Ava okazuje się postacią transpłciową pod koniec sezonu.
Myślałam sobie, że to wariatka.
A potem ujawnia się jako osoba transpłciowa.
Pieprz się.
Jak mocno?
Skoro to zaczęłaś, to masz to dokończyć.
Nie! Nie tak!
Mam cię zdobyć?
To dość problematyczne sceny,
bo mogą wysyłać mężczyznom wiadomość,
że jeśli nie będą odpuszczać, to kobieta im ulegnie.
Czyli jest ona…
Według mnie zostaje zgwałcona.
Mamy tu sporo…
To trudna sytuacja. Ciężko się to oglądało.
Potem przestaje i ucieka.
A ona pyta, czy jest niepełną kobietą.
Następnie mamy przejście, gdy wchodzi do pokoju i mówi…
Ava to mężczyzna.
Wszystko rozstrzygnęła głębokość pochwy. A on jest chirurgiem.
Przeanalizujmy to.
Jestem osobą transpłciową, więc ciężko mi o tym nawet mówić.
To straszny akt przemocy.
Ciężko mi o tym mówić.
Jestem zażenowana, a do oczu cisną mi się łzy.
Chce mi się płakać, gdy o tym rozmawiamy.
To po prostu coś okropnego.
Właśnie coś takiego nas spotyka, gdy oglądamy takie sceny.
Zastanawiam się, czy podczas kreślenia tej fabuły
ktoś zastanowił się, co poczują transpłciowi widzowie.
NIE CZAS NA ŁZY
Kim jesteś?
Miałem wtedy 11 lat,
więc nie pojmowałem przekazu, ale pamiętam, że się o tym mówiło.
Hilary Swank za rolę w Nie czas na łzy!
Pamiętam, jak odbierała Oscara.
Za nami długa droga.
Odtworzono wtedy fragment filmu.
Urodziłam się taka dziwna. To jak wada wrodzona.
To nie jest aż tak rzadkie. Lekarze próbują się tego pozbyć.
Też mam w sobie dziwne rzeczy.
Nie wiedziałem wtedy o istnieniu transmężczyzn.
Gdy ostatnio znów widziałem film, poczułem się bardzo związany z Brandonem.
Jazda na pace,
piwkowanie, otwieranie drzwi dziewczynom.
Tak wygląda jego życie.
Nic się nie stanie, jeśli będziemy razem.
Ówczesna dziewczyna chciała iść ze mną, ale odmówiłem.
Nalegała, ale mówiłem, że muszę przeżyć to sam.
Wybrałem się więc do kina przy Yonge Street w Toronto.
Obejrzałem ten film.
Zrobił na mnie niesamowite wrażenie.
Głęboko mnie poruszył.
Długo minęło, zanim go obejrzałem, ale gdy już to zrobiłem, byłem przerażony.
Przepraszam, że musiałeś to robić.
- Poczekajcie! - Pasek!
Zrobię to! Zgaś tylko światło.
Ciężko się to oglądało.
W filmie jest brutalna scena gwałtu.
Ale to ujęcia przed gwałtem
były dla mnie najgorszym koszmarem.
Masz spojrzeć!
Patrz!
Zostawcie go!
Ciężko coś takiego przetrawić, zwłaszcza jeśli jest się osobą…
która przechodzi przez coś podobnego.
Nie chciałbym, by mnie to spotkało.
Po seansie myślałam sobie:
„O Boże. Jak nic umrę”.
Gdzie ona jest?
Często słyszę, że to film oparty na prawdziwej historii.
Ale dlaczego akurat taka historia jest ciągle opowiadana?
Ona nie ma z tym nic wspólnego.
Film aż tak mnie nie pochłonął, bo widziałem wcześniej dokument.
EDUKATOR, REŻYSER
Był przerażający.
Ciała odnalazł w piątek krewny ofiary na farmie na południe od Humboldt.
Ofiary to Teena Brandon z Lincoln, Phillip DeVine z Fairfield w Iowa
i Lisa Lambert z Humboldt.
W filmie zdecydowano się nie pokazać Phillipa DeVine’a.
Wyobraź sobie, że tkwisz w pokoju i słyszysz mordowanych ludzi,
wiedząc, że będziesz następny.
Trzecią ofiarą był czarnoskóry mężczyzna.
AKTOR, SCENARZYSTA
Który był jego przyjacielem. Osobą, która go wspierała.
W filmie zupełnie go zignorowano.
I to zmieniło mój odbiór.
Razi mnie wymazywanie czarnych.
Jakby nie można było zawrzeć postaci transpłciowych i czarnych.
Co to mówi o mnie, czarnym transmężczyźnie?
Odbiera nam to reprezentację.
Sugeruje się, że nie mogę być jednocześnie czarny i transpłciowy.
Jedno wyklucza drugie.
W filmie Stonewall, traktującym o zamieszkach z 1969 roku,
znów widzimy wybielanie historii.
Dawajcie!
Homoseksualność górą!
Stonewall był barem dla prostytutek i drag queen.
Nie był to żaden elitarny bar
dla białych gejów z wyższych sfer.
Jeśli dobrze rozumiem, nie tacy ludzie tworzyli Stonewall.
Byli to ludzie, którzy nie mieli nic do stracenia.
Mieli dość nękania przez policję.
SYLVIA RIVERA NA MARSZU RÓWNOŚCI NOWY JORK, ROK 1973
Na początku lat 70.
ruch osób homoseksualnych odrzucał osoby transpłciowe.
Prosimy o spokój!
Ale to Sylvia i Marsha, dwie słynne femme,
zapoczątkowały ruch na rzecz praw osób homoseksualnych.
Mam dość tego syfu!
Bito mnie!
Złamano mi nos!
Aresztowano!
Zwolniono mnie!
Odebrano mi mieszkanie za walkę na rzecz osób homoseksualnych!
A wy mnie tak traktujecie?
Pojebało was do reszty?
Pomyślcie nad tym!
Asymilacja to element życia w Ameryce.
A niektórym osobom w społeczności LGBTQ ciężko jest się z nami zasymilować.
Co się więc dzieje?
Dana grupa twierdzi, że nie istniejemy.
Czasami ludzie, którzy są blisko zjawisk, których się boją,
są najbardziej okrutni.
I najbardziej transfobiczne reakcje, o jakich słyszałam,
pochodziły od gejów.
„ŻOŁNIERZ” CHRISTINE POWRACA DO DOMU
Ten 26-letni żołnierz powraca z Danii, gdzie lekarze uczynili z niego kobietę.
Christine Jorgensen otrzymała list
od osoby podającej się za geja z dołączoną brzytwą i słowami:
„Dokończ to, co zaczęli lekarze”.
BYŁY ŻOŁNIERZ ZOSTAJE BLOND PIĘKNOŚCIĄ
Historia osób transpłciowych zmienia się w 1952 roku,
gdy Christine Jorgensen staje się ogólnoświatową sensacją.
Dziękuję.
Nie była pierwszą osobą po korekcie płci ani przyjmującą hormony,
ale była pierwszą osobą, która stała się znana z tego powodu.
Była symbolem osób transpłciowych dla całego pokolenia.
Jorgensen to kluczowa postać.
Wyznaczyła kierunki debaty nad tożsamością osób transpłciowych.
Jak wyjaśnisz artykuł o transseksualistach z New West z zeszłego lata?
Były tam okropne opowieści o kobietach, które…
czuły penisa, którego już nie miały.
Miały problemy psychologiczne, trudności z oddawaniem moczu,
problemy z seksualnością, czuły psychiczne skutki operacji
przeprowadzonej bez właściwych konsultacji.
Proszę bardzo. Kluczowe są konsultacje.
Mamy kliniki specjalizujące się w kwestiach tożsamości płciowej.
Ludzie zawsze mówią o operacji. To rozczarowujące.
- To ostatni krok. - Może dla tych, którzy to zrobili.
Ale inni czytają tylko o tym.
- Operacja, wycinanie, usuwanie. - Jasne.
Zafiksowanie na punkcie operacji sprawiło, że tak o nas mówiono
przez 60 lat.
To, co dzieje się tutaj i…
Do stworzenia pochwy używa się skóry z penisa.
- Zgadza się? - Tak.
- Jak czułeś się w swoim ciele? - To nie było moje ciało.
I działa jak penis?
Owszem.
„Ile minęło od coming outu? Stare imię? A rodzina? Z kim uprawiasz seks?”
Jak do tego przeszliśmy?
No to teraz z innej strony.
To z pewnością mężczyzna!
Komentujecie i pytacie. No to teraz pytamy my.
Ile kosztowały? Chcę wycenić swoje.
Istny cyrk.
„To naprawdę facet”.
„Facet, który był kobietą!”
Jesteś mężczyzną? Kobietą? Obojnakiem? Sprecyzuj.
Prosimy kupić bilety i można podziwiać nasze okazy.
Tak to wyglądało.
Czułam się jak uwięziona.
Nie mogłam odwrócić wzroku.
PIĘKNE PANIE, KTÓRE MOGĄ BYĆ MĘŻCZYZNAMI
Z jednej strony coś mnie z nimi łączyło, z drugiej strony było to zbyt lubieżne.
Jak reaguje na to facet?
- A jak reagujesz ty? - Teraz?
Bardzo mi się podobacie.
Ale nie wskoczysz z którąś z nas do łóżka?
Nie, tego nie powiedziałem.
No, na pewno nie tutaj.
To odcinek programu Gary’ego Collinsa,
w którym goszczą transkobiety, które pracowały wtedy jako tancerki.
Collins próbował być delikatny,
ale z drugiej strony wspominał,
że na ich zdjęciach nie widać męskich genitaliów.
Wybaczcie, ale muszę zapytać.
Co się z nim stało?
Przypomina mi to występ Caroline Cossey w The Arsenio Hall Show.
Gospodarz pytał o to samo.
Jeśli jesteś striptizerką, to jak ukrywasz fakt posiadania penisa?
Ukryłam go.
W tylnych rejonach.
Był to mały penis? Bo ja miałbym problem z ukryciem mojego.
Nie no…
O Boże.
Ciężko się to ogląda.
Możesz mieć orgazm?
Odpowiem jak większość kobiet: to zależy od faceta.
Zachowała się z klasą.
Błyskotliwa, pełna humoru.
Chcę być kimś takim.
Czy pozujesz do magazynów
i mówisz tak, by udowodnić sobie, że jesteś kobietą?
Nie muszę nikomu nic udowadniać. Jestem kobietą.
Zuch dziewczyna!
Przykro się teraz patrzy na to, jak ich wykorzystywano do takich rzeczy.
Ale wtedy wspaniale było oglądać osoby transpłciowe w telewizji.
Jedyne, co się zmienia w kwestii umawiania się z hetero facetami,
to ich większa obawa przed tym, co powiedzą lub pomyślą sobie ich znajomi.
Wiele z tych osób
to idole naszej społeczności.
Mamy coś takiego jak tożsamość płciowa. „Jestem mężczyzną czy kobietą?”
I orientacja seksualna. „Wolę mężczyzn czy kobiety?”
To różne rzeczy.
To była dla nich szansa na zarobek…
i opowiedzenie o sobie.
A my usłyszeliśmy.
Szacuje się, że jedna osoba na mniej więcej 40 000
może być uznawana za tak zwaną osobę transseksualną.
Jest pełno innych kategorii, które są marginalne.
Chciałbyś, aby tak o tobie mówiono?
Uważam, że ważnym jest, aby ludzie w domach
wiedzieli o takich innych osobach.
Które są normalne.
Nie wszyscy mieszkamy w metropoliach.
Słuchanie takich osób jak Leslie i David daje takim ludziom nadzieję i siłę.
Przez całe życie byliśmy postrzegani przez pryzmat osób innych niż my.
Ludzie analizowali nas.
Opisywali, co czujemy i myślimy.
A może to Jesse Helms potrzebuje terapii?
Co się dzieje w umysłach tych rasistów?
Rozmawiajmy poważnie o naszym położeniu.
Bez zdefiniowania ucisku nie można z nim walczyć.
Nie możesz działać wokół niego.
Chcemy, aby nasz głos został usłyszany. Ruch praw obywatelskich o to zadbał.
I ruch na rzecz kobiet.
I na tym dziś kończymy.
Widok lubianych i szanowanych osób transpłciowych na ekranie
może zachęcić cię do zareagowania, gdy taka osoba jest nękana na ulicy.
Możesz zadbać, by takie osoby w twoim życiu czuły się ludźmi.
BEZ ŚLADU
Jesteś mężczyzną?
- Już dobrze. - Wcale nie.
Nie miałeś tak się dowiedzieć.
Ale gdy dodaje się do tego przemoc, jesteśmy przedstawiani jeszcze gorzej.
- Porozmawiajmy. - Nie dotykaj mnie!
Gdy oglądamy takie przykłady, widzimy,
że postacie wokół osób transpłciowych często czują się zdradzone lub okłamane.
Ale ogólnie nie lubię idei ujawnienia się.
W tym sensie, że to sugeruje, że trzeba coś ujawniać.
Usłyszałem wiele o twoich rodzicach, siostrze i hobby.
Przez trzy godziny usłyszałem o wszystkim. Poza tym, że byłaś mężczyzną.
Przepraszam.
Wzmacnia to postrzeganie tego jako głęboko skrywanej tajemnicy,
którą powinnam ujawnić.
To z kolei prowadzi do tego, że dana osoba może mieć problem z tym,
co jej ujawniam.
I sugeruje to, że uczucia tych osób są ważniejsze niż moje.
Cholera.
Mamy też sytuacje, w których osoba transpłciowa
uwydatnia sukces białego, heteroseksualnego mężczyzny.
W historii, na której bazuje film Witaj w klubie…
nie było żadnej Rayon.
Jestem Rayon.
Gratuluję.
A teraz spierdalaj i wracaj do łóżka.
W Witaj w klubie
nasz heteroseksualny bohater bierze się w garść.
Jesteś na haju?
To moja sprawa.
I staje się bohaterem.
Ludzie umierają, do cholery.
A wy boicie się, że znajdziemy alternatywę bez was.
Ale Rayon…
wraca do nałogu,
zapada na chorobę i umiera.
Najpierw pojawia się pełna energii,
by zmotywować go do działania i obnażyć stereotypy,
a gdy misja zostaje wykonana, to można ją już zabić.
Oscara otrzymuje…
Jared Leto za rolę w Witaj w klubie.
Pamiętam Jareda Leto w białym smokingu i z gęstą brodą.
Byłam pewna, że świat w tej chwili postrzega go jako mężczyznę,
mimo że w sposób piękny i wyważony odegrał postać Rayon.
Zrozumiałam, że to element większej całości.
Lili.
Ludzie patrzą na transkobiety
jak na mężczyzn z dobrymi perukami, makijażem i kostiumami.
Jest tak zawsze,
gdy poza filmem widzimy mężczyznę, który zagrał transkobietę.
Mogę wejść?
Nie mam pracy ani przyjaciół. Nie potrafię żyć, a przecież muszę.
Dla mnie Pieskie popołudnie to idealny przykład
problemów w kwestii castingu, zwłaszcza postaci transmężczyzn.
W prawdziwym życiu Elizabeth Eden była przepiękną transkobietą.
Gdy twórcy szykowali się do rozpoczęcia zdjęć,
zgłosili się do transpłciowej aktorki, Elizabeth Coffey Williams,
ale uznali, że wygląda zbyt kobieco, by zagrać tę postać.
Rolę dostał Chris Sarandon.
Był to jego debiut, za który dostał nominację do Oscara.
Chris Sarandon…
Pieskie popołudnie.
I tak jest od 40 lat.
John Lithgow, Świat według Garpa.
Cillian Murphy, Śniadanie na Plutonie.
Eddie Redmayne, Dziewczyna z portretu.
Oferowanie cisseksualnym mężczyznom ról transkobiet
według mnie łączy się bezpośrednio z przemocą wobec transkobiet.
Uważam, że mężczyźni czasami zabijają transkobiety ze strachu,
że inni mężczyźni uznają ich za gejów z racji współżycia z transkobietami,
a taka ocena bierze się z tego, że znają oni transkobiety tylko z mediów,
a kobiety transpłciowe grają mężczyźni, których kojarzą.
Z transpłciowymi aktorkami jest inaczej.
Laverne Cox pięknie się prezentuje zarówno poza ekranem, jak i na nim.
Tak samo Jazzmun, Trace Lysette, Alexandra Billings czy Angelica Ross.
Skoro postrzegamy je jako kobiety poza planem,
to całkowicie obala to mit mężczyzn w przebraniu.
PANI FLETCHER
Jeśli gram postać transpłciową…
Poznawanie naszej natury lub pragnień potrafi napędzić stracha.
…nie gram transpłciowości.
DZIEWCZYNA Z PORTRETU
Spójrzmy na Eddiego Redmayne’a, który świetnie zagrał osobę transpłciową.
Jestem ładna?
Oczywiście.
Samą transpłciowość zagrał idealnie.
Mógł wydobyć z siebie kobiece atrybuty,
tworząc przekonującą postać.
Ale mamy redukcję postaci, w tym przypadku prawdziwej osoby,
do transpłciowej, aktorskiej wizualizacji.
Nie ma pokazanej całej osoby, u której transpłciowość jest jedną z cech.
W roku kobiet w filmie mam zaszczyt przyznać nagrodę w kategorii,
w której kobietom trudno było zaistnieć: najlepszy aktor drugoplanowy.
Możemy jednak pokusić się o stwierdzenie,
że ten rok był przełomowy dla tej kategorii.
GRA POZORÓW
Gdy film wyszedł, wszyscy mówili, by nie spoilerować kluczowej informacji.
Że to coś grubego.
Że zmiecie nas to z nóg.
Wiedziałeś, prawda?
Boże.
Niedobrze mi.
Jimmy, nie odchodź.
Przepraszam. Myślałam, że wiesz.
Wymiotowanie.
Nawet ciężko mi o tym rozmawiać.
Wstręt.
Sam przez długi czas odczuwałem to do siebie.
Czy odrzucę tym ludzi? Czy będą…
zniesmaczeni?
Tacy ludzie jak my muszą przebić się przez potężną ścianę wstydu,
by przejść na drugą stronę.
I po jakimś czasie zaważasz, że ktoś znowu odpala coś takiego.
Krwawię.
Musiało minąć wiele lat,
bym w pełni zrozumiała, w jaki sposób było to wypaczone.
Ponieważ wtedy, gdy mając dziesięć lat, zobaczyłam piękną kobietę z penisem,
zmieniłam pogląd na to, co uważałam za możliwe.
Nie wiem, co miał na myśli reżyser.
Myślę, że chciał wzbudzić u widzów empatię do transkobiety.
Ale tak jak Psychoza zapoczątkowała „modę”
na cross-dressingowych seryjnych morderców…
W PRZEBRANIU MORDERCY
…tak samo Gra pozorów zapoczątkowała „modę”,
w ramach której mężczyźni wymiotują na widok transkobiety.
GŁOWA RODZINY
KAC VEGAS W BANGKOKU
Hollywood sugeruje, że wymiotowanie to normalna reakcja na widok transkobiety.
ACE VENTURA: PSI DETEKTYW
Twoja broń wbija mi się w biodro.
Za dzieciaka uwielbiałem ten film.
Potem znów obejrzałem go na studiach, w trakcie tranzycji.
Byłem wtedy przybity.
Chciałem obejrzeć coś,
co podniesie mnie na duchu i poprawi mi humor.
Dotarłem do końcówki…
Dobry Boże.
Einhorn to mężczyzna!
Mamy długą scenę, podczas której bohater wymiotuje,
wywołuje wymioty, myje zęby, szoruje język, płucze jamę ustną,
próbując dosłownie oczyścić się
po romantycznej scenie z osobą transpłciową.
Tudzież z mężczyzną. To i homofobiczne, i transfobiczne.
A potem mamy scenę ujawnienia rodem ze Scooby-Doo.
Ściąga jej spódnicę
odwraca i pokazuje, gdzie ma umieszczone genitalia.
Osoba transpłciowa dosłownie wywołuje u innych wymioty.
Tak kończy się mój ulubiony film z dzieciństwa.
Patrząc w przeszłość, zastanawiam się,
jak czułabym się dzisiaj jako osoba transpłciowa,
gdybym nie zobaczyła żadnej reprezentacji w mediach.
Z jednej strony
może nie wmawiałabym sobie, że jestem potworem,
nie bałabym się ujawnienia,
nie postrzegałabym siebie jako osoby wstrętnej
ani jako puenty żartu.
Może mogłabym umówić się z facetem bez wyobrażania sobie, że wymiotuje.
Ale czy wiedziałabym, że jestem transkobietą,
gdybym nie zobaczyła ani jednej postaci transpłciowej w kinie?
Jako transkobieta zmagałam się z obawą,
że nikt nie pokocha mnie w takiej postaci.
Odpocznij, Neo.
Otrzymasz odpowiedzi.
Wiem, że po moim ujawnieniu się
ludzie wracają do moich filmów
i patrzą na nie przez pryzmat transpłciowości,
choć oczywiście nie tworzyłam trylogii Matrixa przez ten pryzmat.
Najbardziej pamiętam ten ciągle drzemiący we mnie gniew
z powodu tego, że nie mogłam być sobą.
Trudno mi było odnaleźć się w świecie mediów i kina.
Myślę, że to właśnie pewna scena z przygód Królika Bugsa była czynnikiem,
który zapoczątkował przemianę.
Poluję na kłóliki
Dorastając w latach 60.,
oglądałam sporo filmów i seriali.
I jedyną,
podkreślam – jedyną pozytywną reprezentacją transkobiet
był Królik Bugs.
Gdy „był” dziewczyną,
był kimś pociągającym i potężnym.
Droga Brunhildo Jakżeś piękna i nadłobna!
Dobrze o tym wiem
Nie poradzę na to nic
Królik Bugs to fikcyjna postać,
pomost pomiędzy mną a jego twórcą.
Dzięki temu był bardziej przystępny dla mojego młodego umysłu.
Często odtwarzałam sobie ten odcinek,
z radością patrząc na pokazywane w nim elementy przemiany.
No i wyglądał przepięknie. Bardzo mi się to podobało.
Odwzajemnij me uczucia
Zakochany bez pamięci jestem w tobie
Lęk przed transpłciowością…
Zabiję tego kłólika!
…w kreskówce.
Wzywam burze wszelakie!
Oto sąd Zwariowanych melodii.
Spodziewaliście się szczęśliwego zakończenia w operze?
TO WSZYSTKO, LUDZISKA!
RÓŻOWE LATA
To podczas oglądania Różowych lat zobaczyłam na ekranie własne odbicie.
Byłam tym chłopczykiem, który chciał zostać dziewczynką.
Nie rozumiano mnie i nie pojmowano, co ze mną począć.
Dorastałam w Syracuse w Nowym Jorku.
Miejscu ubogim kulturowo.
Mieliśmy bibliotekę i wypożyczalnię wideo.
Tak właśnie poznawałam świat.
Możesz to ściszyć?
Próbuję prasować.
Miałam sześć lat.
Wypożyczyliśmy Lakier do włosów na VHS.
No dobrze, młode damy. Dość tej naparzanki.
Czułam, że w postaci Edny Turnblad kryje się coś odmiennego.
Divine wciela się w postać cisseksualną.
Dlatego wszelkie możliwe niuanse są ważne dla młodego odbiorcy.
Spójrzmy też na Holly Woodlawn, Candy Darling i Jackie Curtis
w filmach Paula Morrisseya.
Nie grały postaci transpłciowych.
Płeć aktora nie miała znaczenia.
Jestem młoda. Chcę żyć.
REWOLTA KOBIET
Gdy zaczęłam identyfikować się jako osoba nieheteronormatywna,
fascynowały mnie starsze postacie nieheteronormatywne.
I Flawless Sabrina była pierwszą taką osobą,
gdy w wieku 18 lat zamieszkałam w Nowym Jorku.
Starsza i poczciwa drag queen.
TAROT Z FLAWLESS SABRINĄ
Fascynowała mnie jej historia, którą przede mną odkryła.
Podszedłem do niej i zapytałem o jej imię. Odpowiedziała: „Monique”.
„Ładne imię, ale jak było ci na imię wcześniej?”
I osoba ta patrzy ci w oczy i mówi: „Nie było żadnego wcześniej”.
Film The Queen
podłożył podwaliny pod bale w dragu,
które zaczęła organizować w 1959.
Wtedy nazywano to „podszywaniem się pod kobietę” i było to nielegalne.
Była często aresztowana.
W latach 60. i 70. XX wieku
ludzie mogli pójść do kina artystycznego i zobaczyć prawdziwe osoby transpłciowe.
Ale dopiero w roku 1990
do mainstreamu przebił się film z czarnoskórymi transkobietami.
Tak było w przypadku Paryż płonie.
Widać to między innymi w Jeopardy!, Wszystkich moich dzieciach,
Innym świecie i Dallas.
Musisz mieć torebkę.
Tak rozpoznaje się kobietę w nocy.
Oglądałam Paryż w ogniu w wieku około 11 lat.
Ale nie rozumiałam…
PIOSENKARKA, AKTORKA
…co oglądałam. Po prostu widziałam piękne osoby.
Nie słyszałam, o czym śpiewają. Widziałam tylko szczęście i radość.
I gdy pojęłam to wszystko w pełni,
pomyślałam sobie: „O Boże”.
To moje siostry. Walka trwa.
Uciekłam z domu w wieku 14 lat.
Musiałam poznać dobre i złe rzeczy w nieheteronormatywnym świecie.
Nie było lekko.
Było wiele ikonicznych wydarzeń, które pozwoliły mi spojrzeć na siebie
jak na transkobietę z klasy pracującej.
Moją wolność można przyrównać do wiatru, który zawitał na tę plażę!
Po obejrzeniu Paryż płonie pragnęłam tego rodzaju rodzinnej więzi.
O rany.
Chwyciło mnie to za serce.
Kulturę balową odkryłem w 1995 roku w wieku 14 lat.
Czas na szkołę.
Szkołę!
To kultura, która wzmacniała, dawała pewność siebie, otaczała miłością.
Szkoła.
Słyszy się, że na scenie balowej w latach 80. i 90. nie było transmężczyzn.
Owszem, byli.
Po prostu nie było wtedy ugruntowanej terminologii.
I parę tutaj.
Uwielbiałam rolę Octavii St. Laurent w Paryż płonie.
Chcę coś osiągnąć. To znaczy – już osiągnęłam.
Ale chcę być jeszcze bogata.
Widziałam w niej siebie.
Rozumiem, dlaczego transkobietom, które nie są białe,
zależy na tym, by zostały zaakceptowane
w heteronormatywnym, białym i cisseksualnym świecie.
Współpracowałam z Domem LaBeija.
Pepper LaBeija! Prosimy o podkład.
Należałam do ich rodziny,
ale początkowo nie sądziłam, że w pełni się w to włączę.
Za bardzo chciałam być „prawdziwa”.
Oceńcie, która jest prawdziwsza!
Musiałam się zdecydować.
PARYŻ W OGNIU – WYRÓŻNIENIE NAJLEPSZY DOKUMENT NA SUNDANCE
Film narobił sporo szumu, ale nikt nie docenił samych ludzi.
Czułam się, jakby wykorzystała nas wszystkich.
Nic na tym nie zarobiłam.
To dlaczego inni postrzegają Paryż płonie w sposób pozytywny?
Bo patrzą na to z zewnątrz. Robią sobie z tego jakieś hasło.
Jak wygląda wchodzenie w kultury, w których was nie ma
i kreślenie tych historii?
I jak spojrzeć na to krytycznie, by wyciągnąć wnioski?
Najpierw widzimy Paryż płonie,
potem „Vogue” Madonny i ludzie myślą, że to ona stworzyła vogue.
Co chwila dostrzegamy inspiracje sceną balową.
Uważam, że trzeba pamiętać o tych, którzy wywodzą się z tego świata
i nie zawieść ich.
Patrzę krytycznie na Paryż płonie, ale cieszę się, że ten film powstał.
Uwielbiam go.
Jeśli wystrzelisz strzałę, a ta poleci wysoko,
to możesz się cieszyć.
Jeśli chodzi o moje doświadczenia ze sceną balową,
to oceniam je fantastycznie, ale zamknęłam ten rozdział.
Teraz nie ujawniam wszystkim swojej transpłciowości.
Chodź.
Wiecie, jak to jest być na planie zdjęciowym…
i odczuwać strach?
Próbujesz skupić się na roli.
NOWI SĄSIEDZI
Budzisz się w strachu. Idziesz spać w strachu.
Zastanawiasz się, czy i kiedy ktoś nagle o tobie coś napisze.
Kiedy to się stanie? I w końcu boisz się cały czas.
Dostrzegam wiele na zewnątrz.
Przekonamy się, co kryje się we wnętrzu.
Zrobiłam, co musiałam. To była walka o przeżycie.
Po prostu.
Żyję.
DZIEWCZYNY CHEETAH
I będę żyć dalej.
Nigdy nie myślałam, że tkwię w tym sama.
Człowiek chce powiedzieć na głos:
„laski, nie ma na nas mocnych, co?”.
Ale trzeba było odpuścić.
Choć alternatywa byłaby interesująca.
PIOSENKARKA, AKTORKA, ARTYSTKA ESTRADOWA
Żyje mi się lepiej z wiedzą,
że ludzie już dekady temu przechodzili tranzycję i robili kariery.
Ajita Wilson zakończyła tranzycję w połowie lat 70.
- Byłbyś zazdrosny o innego? - Taka praca.
Z pewnością diament ją osładza.
Mamy też Tracey Africę,
niesamowitą modelkę z lat 70.,
reklamującą farbę Clairol czy pozującą dla Essence.
Cieszę się, że wiem,
że te czarnoskóre transkobiety robiły wtedy kariery.
I ile jeszcze podobnych kobiet próbowało coś osiągnąć, ale o tym nie wiemy,
bo nie mogły się wychylać.
Dopiero w 2007 roku otwarcie transpłciowa kobieta
osiągnęła wielki sukces na bazie tego, kim jest.
Candis Cayne przechodzi do historii!
SEKS, KASA I KŁOPOTY
Przed premierą mojego pierwszego odcinka
zebrałam swoich przyjaciół i powiedziałam, że zagrałam w serialu ABC.
Było z dziesięć osób, sączyliśmy wino.
Wszyscy zaczęli mi bić brawo, gdy się pojawiłam.
Pora na pierwszą kwestię.
Tęskniłam.
Głos niższy o dwie oktawy.
- Nie dzwoniłeś. - Nie powinno cię tu być.
I wszystkich zamurowało.
Najgorsza chwila w moim życiu.
Przyjdę po przyjęciu.
Wiem.
Zrobili to przy jednej kwestii, by pokazać widzom,
że Carmelita to transkobieta.
Na szczęście dobrze się zgrałam z Billym Baldwinem.
Mówił, że ten wątek skradnie cały show.
Chodzi mi o to, by nie tylko transpłciowe dzieci słyszały,
że są normalne, ale także ich rodzice.
Trzeba pokazać, że niektórzy ludzie właśnie tacy są.
Uwierzyłam wtedy, że ja również mogę być osobą otwarcie transpłciową
i występować w kinie i telewizji.
To był sukces.
Kilka lat później Chaz Bono dostaje nominację
za Byłem córką Cher z 2011 roku.
Robię to nie po to, by zobaczyć siebie w filmie,
tylko by pomóc ludziom.
Chcę zobrazować kwestię, której ludzie często nie rozumieją.
Zakończyłem tranzycję dopiero w 2009.
Mam za sobą…
bardzo długi, wypełniony bólem okres,
kiedy wiedziałem, że jestem transmężczyzną,
ale czułem, że nic na to nie poradzę.
Chciałem upozorować swoją śmierć.
- Dlaczego? - Żeby potajemnie przez to przejść.
Ale z biegiem czasu wszystko stało się dla mnie jasne.
TANIEC Z GWIAZDAMI
Czułem się, jakbym tańczył dla społeczności osób transpłciowych.
To zmotywowało mnie do tego, by nie porzucać marzeń.
Wiedziałem,
że program dotrze do widowni nieporównywalnie większej
niż jakakolwiek inna, która poznała osobę transpłciową.
To dało mi motywację.
Ale nie było lekko, bo nie za bardzo potrafiłem tańczyć.
Chaz ujawnił się całkiem niedawno.
Ta zmiana kulturowa zaszła dzięki nam.
Dzięki pracy nas wszystkich.
Jestem dumny z nas i z tego, jak wiele osiągnęliśmy.
GALA ROZDANIA GLAAD MEDIA AWARDS
Podczas gali usłyszałam od menedżera,
że Netflix dodał do swojej oferty serial o kobietach w więzieniu.
Mieli dla mnie rolę.
Był rok 2012. Produkcje streamingowe nie były popularne.
Mogłam zagrać w serialu internetowym, ale myślałam, że mało kto to obejrzy.
Słyszałam o nowym serialu platformy Netflix.
Stali za nim twórcy Trawki, więc uznałam, że może być dobry.
I gdy zaczęłam oglądać, zobaczyłam w nim Laverne.
- Przepraszam. - Ładne włosy.
- Dzięki. - Zajdź do mnie, gdy pojawią się odrosty.
Zajmę się tobą.
Możemy oglądać ją przez lata.
Widzimy zawiłości jej charakteru i przeszłości.
Możliwości, jakie otrzymuje.
Zawód fryzjerki wśród czarnych czasami bywa szczytem marzeń.
A tutaj czarna transkobieta wszystkim zarządza.
Chcesz nazywać mnie babochłopem, gdy mam w garści twoje kłaki?
Mimo wszystko siedzi za kratami.
Czyli jest uznawana za zagrożenie dla społeczeństwa.
Nie zmieni życia żadnej osoby, robiąc jej włosy.
Bez przesady.
Ale to mądra kobieta.
Jestem jej fanką i podoba mi się, że wyniosła tę rolę na nowy poziom.
Widziałam, jak transkobieta osiąga sukces,
będąc sobą.
Wcześniej moim jedynym punktem odniesienia
była Candis Cayne w Seksie, kasie i kłopotach.
Albo gościnny występ Alexandry Billings.
Skoro łączy nas Jezus, to dlaczego chłopak mnie rzucił?
Albo Jazzmun.
Ty się tłumacz i nie popuszczaj.
Albo Lady Chablis.
Jestem suką i jestem z tego dumna.
Ale nie miało to takiej skali.
To nominowana do Emmy aktorka, aktywistka i globalna ikona:
Laverne Cox!
O rany!
KONFERENCJA CREATING CHANGE
Miałam to szczęście, że jest pełno osób,
które najpierw czują empatię do postaci,
a następnie do aktorki, która się w nią wciela.
Nie sądzę,
by zawsze tak było, gdy grają nas osoby cisseksualne.
Gdy pierwszy raz zobaczyłam Laverne Cox, byłam pod wrażeniem.
WYSKOKOWA ELITA
Potem zobaczyłam kolejny film.
Nie wiedziałam, co się dzieje.
„Wygraliśmy tę walkę i nikt mi nie powiedział?”
To ważne, by łączyć ludzi poprzez nowe historie.
I kolejne przypadki.
Nie wiedziałam, jak ta młodzież sobie radzi!
Był sierpień 2013 roku.
Nakręciliśmy wtedy pilota Transparent.
To był bardzo wyjątkowy plan zdjęciowy.
I proces.
I ta ilość zatrudnionych osób transpłciowych,
które otrzymały decyzyjne stanowiska w Hollywood.
Nie byli konsultantami, tylko producentami.
- Po chuj mnie tu przywiozłeś? - Uznałem, że ci się spodoba.
- Można tu fajnie spędzić czas. - Tak.
- Z pracownicą seksualną? - Nie.
No ale skoro wspomniałaś, to zapłaciłem za to.
Pierdol się, Josh!
Wiem, o co ci chodzi. Nie jestem żadną przygodą.
Jestem osobą z krwi i kości, a nie pieprzoną przygodą!
Nagrodę Emmy otrzymuje…
Jeffrey Tambor.
Trace, zabrałaś głos w ramach #MeToo.
Powiedziałaś, że Jeffrey Tambor molestował cię na planie Transparent.
Powiedziałam prawdę.
Cieszę się, że byłaś przy mnie
i dziękuję, że nadal przy mnie jesteś.
- Nie dziwi cię, że go nie zwolniono? - Nie. Jesteśmy transpłciowi.
Przywykłam do tego, że ludzie nam nie wierzą.
Jeśli decydujesz się zaangażować
w przedstawienie danej społeczności
lub chcesz jej pomóc w opowiadaniu jej historii,
musisz mieć świadomość swoich przywilejów
i rozumieć, że życie danej grupy osób wygląda inaczej niż twoje.
Powitajcie Carmen Carrerę.
Byłam za kulisami. Carmen udzielała wywiadu.
I wtedy Katie o to zapytała.
Twoje narządy intymne są teraz inne, prawda?
Nie chcę o tym rozmawiać, bo to dość osobista sprawa.
Wolałabym porozmawiać o modelingu,
o współpracy z W czy włoskim Vogue albo innych fajnych rzeczach.
Chcę pokazać ludziom, że życie po tranzycji może być fajne.
Będąc na tyłach i słysząc to, szykowałam się na starcie.
Wszyscy chcemy zdobywać nową wiedzę.
Carmen nieco się wycofała, gdy zapytałam o jej tranzycję.
Masz podobne zdanie na ten temat?
Tak. Byłam z ciebie dumna.
Ciągłe pytania o tranzycję albo operacje uprzedmiotawiają nas.
A to przykrywa ważniejsze tematy.
Na przykład takie, że osoby transpłciowe nadal często są ofiarami przemocy.
Dyskryminuje się nas częściej niż inne grupy w społeczeństwie.
Skupiając się na tranzycji, pomijamy te tematy.
Ludzie unikają tego tematu ze strachu przed upokorzeniem w sieci,
zachowują się emocjonalnie, bywają rozgoryczeni lub wkurzeni.
Katie zrobiła odwrotnie.
Chciałabym, aby to była nauczka nie tylko dla mnie.
Jak w takim razie nakreślić poprawny sposób dyskusji na ten temat?
Jak ludzie mają to zrozumieć,
jeśli nie podamy przykładów niepoprawnego zachowania?
Dziewczyny walczą obecnie na całego.
Wiemy, że nie mamy nic do stracenia.
Straciłam już niejedną posadę.
Czyli będąc sobą i mówiąc prawdę, mogę tylko zyskać.
Jak się czujesz?
- Przyjechałaś! - Tak.
- Jak leci? - W porządeczku.
Można krytykować poglądy Caitlyn
albo mówić, że Kardashianowie niszczą Amerykę.
I Am Cait nie jest o Caitlyn.
O nie.
To opowieść o grupie wspaniałych transkobiet
i zapis ich rozmów.
Który kandydat Republikanów będzie nas najbardziej wspierał?
Wszyscy.
To nie tak, że nienawidzą osób transpłciowych albo gejów.
Oni tak nie myślą.
Nie podoba mi się mówienie za nas albo wspomaganie Caitlyn Jenner.
Caitlyn Jenner to specyficzna osoba o specyficznych doświadczeniach.
To bogata, biała, uprzywilejowana osoba.
Odrzucam wszystkie jej poglądy.
Ale tak, jej program sporo nam pomógł.
Odnajduję się w społeczeństwie,
ponieważ moi rodzice wspierali mnie od samego początku.
Gratuluję, że tu jesteście.
Mamy tam scenę, w której rodzice rozmawiają o swoich dzieciach.
Transpłciowe dziecko jest jak jednorożec. To po prostu wspaniała, cudna istota!
Możesz być blisko kogoś odważnego, kto zna siebie.
Avery był taki już od drugiego roku życia.
- To dla mnie zaszczyt. - Święte słowa.
Cierpiałam, słuchając słów tego ojca.
Ja musiałam słuchać, jak moja matka mówi:
„Nie będę nazywać cię Jen, bo Jen zamordowała mi syna”.
Musiałam to znieść, żeby przetrwać.
Aby poradzić sobie z tym, że nie mogłam zobaczyć babci przez śmiercią.
Mogłam ją odwiedzać tylko w chłopięcym ubraniu.
Jeden z moich najlepszych przyjaciół, u którego byłam na ślubie jako świadek,
nie dopuszcza mnie do dzieci.
Muszę żyć z takimi rzeczami i jakoś je sobie przepracować.
Muszę zrozumieć i zaakceptować ich poglądy.
Gdy zobaczyłam, jak ten ojciec mówi rzeczy,
które mi się nie śniły, nie mogłam tego znieść.
Pomyślałam o tych wszystkich ludziach,
którzy nie mogli mnie zaakceptować, choć wiedziałam, że to możliwe.
Dlaczego moja mama nie mogła być taka? Dopiero teraz zadaję sobie to pytanie.
Dlaczego moi przyjaciele nie mogli docenić tego, przez co przechodzę?
Ale osoba, która najbardziej nie wierzyła w taką perspektywę,
to ja!
Nie postrzegałam siebie tak, jak ten ojciec swoje dziecko.
Nigdy wcześniej nie spoglądałam na siebie
z miłością, szacunkiem i podziwem, jakim ten ojciec darzy swoje dziecko.
Bo dlaczego, skoro nikt tak na mnie nie patrzył?
Musiałam coś takiego zobaczyć. I teraz tego pragnę.
Marian Wright Edelman powiedziała:
„Dzieci nie zostaną tym, czego nie widzą”.
Ale nie chodzi tylko o dzieci. Chodzi o nas wszystkich.
Nie będziemy lepszym społeczeństwem, dopóki go nie dostrzeżemy.
Nie mogę żyć w świecie, jeśli nie dostrzegam, że w nim żyję.
Długo bałam się być sobą,
bo rodzice wpoili mi,
że ktoś taki jak ja jest chory.
Nomi była pierwszą postacią transpłciową,
którą w sposób wyraźny i oczywisty umieściliśmy w serialu.
Była kimś, kim sama chciałam się stać.
Jest taki zabieg, coś przypominającego magiczną sztuczkę.
Wyczarowujemy coś z powietrza.
I następnie korzystamy z tego, by iść dalej.
Nomi była czymś takim dla mnie.
Jestem dumna z Nomi Marks.
Jej postać nie była zdefiniowana przez transpłciowość.
Bardzo ją kochasz.
Jej związek z Amanitą
wykraczał poza wszelkie moje wyobrażenia o związkach.
Sama bym tego nie udźwignęła.
To wszystko zasługa Nomanity.
Skupcie się!
Przypomnijmy im, z kim mają do czynienia.
Szlachta. Wyjdźmy wszyscy razem.
Gdy zadebiutował Pose, w życiu nie spodziewałam się,
że nasze historie trafią do mediów,
które są czystym mainstreamem.
Legendarny Dom Obfitości został wyzwany na pojedynek.
Pose to inna sprawa,
ponieważ przedstawia historie
czarnych transkobiet na mainstreamowej stacji telewizyjnej.
Triumfujesz, co? Wygrałaś.
Nie cieszy mnie cudze cierpienie,
nawet jeśli zasłużone.
To cudowne, że serial piszą i reżyserują osoby transpłciowe.
Wszyscy czuliśmy się w to włączeni.
Ludzie poważnie do nas podchodzili.
No i byliśmy wśród osób takich jak my.
- Powinnam dołączyć. - No raczej.
Osoby transpłciowe konsultują, piszą scenariusze, produkują i reżyserują.
To pozwoliło na stworzenie złożonych,
ujmujących i inspirujących historii.
Nawet sceny seksu wyszły świetnie.
Najbardziej naturalny seks osoby transpłciowej w telewizji.
Mogło to wyjść fatalnie i cieszę się, że wyszło dokładnie odwrotnie.
Produkcja otworzyła dla nas wiele możliwości.
Transmężczyźni musieli zostać w końcu zauważeni.
To część sceny balowej. Tworzyliśmy tę kulturę.
Przeszłość uczy o teraźniejszości.
Zobaczyłam, że HIV i AIDS, ubóstwo, nękanie i przemoc to rzeczy,
z którymi mierzyli się 1987 r. i z którymi walczą teraz.
W zeszłym roku w Stanach zamordowano 26 osób transpłciowych.
Niemal żadna nie była biała.
Trzeba więc pamiętać o ludziach, od których się uczyliśmy.
Którzy tyle wnieśli do tego ruchu.
Filmy wzbudzają w nas uczucia.
Czasami przychodzimy do kina, by się zmienić.
Ale ta zmiana musi zajść w prawdziwym życiu.
Gdy myślę sobie o Pose i jednym z twórców, Ryanie Murphym,
a potem o Bez skazy,
to cieszę się, że ludzie się zmieniają.
Wspominam też Janet Mock u Oprah.
To ciekawe, że potrzebowałaś czasu,
by opowiedzieć o sobie na własnych warunkach.
Był to zupełnie inny wywiad niż ten z Leą T.
Urodziła się jako chłopak.
Ludzie potrafią się zmienić. Postrzeganie nas ulega zmianie.
SANDRA CALDWELL OTWIERA SIĘ, BY ZAGRAĆ OSOBĘ TRANSPŁCIOWĄ
Dokonałam outingu w New York Timesie.
Spójrzcie na mnie teraz. To było wtedy przerażające.
A potem zaczęłam rozmowy z przedstawicielami ABC, NBC i FOX.
Kto by się spodziewał?
Pierwszy raz…
Szykujcie chusteczki.
Pierwszy raz mogę wyraźne zaznaczyć podczas przesłuchania,
że jestem transkobietą.
Moja matka się cieszy. W końcu może odetchnąć.
Mówi, że nikt mnie już nie skrzywdzi. Że wszystko będzie dobrze.
Nie do końca, mamo. Przed nami nadal sporo pracy.
PUNKT ZWROTNY W SYTUACJI OSÓB TRANSPŁCIOWYCH
Należy sceptycznie podchodzić do sytuacji, gdy kilka osób odnosi sukces,
a większość nadal nie ma łatwo.
Osoby transpłciowe na czerwonym dywanie.
Postacie transpłciowe w telewizji i kinie.
Wiem, że taka reprezentacja może nie spodobać się widzowi.
A widz nie ma dostępu do postaci, tylko do prawdziwej osoby na ulicy.
Dlatego tym bardziej ważnym jest,
abyśmy zabiegali o szerszą dystrybucję.
Inaczej mimo umieszczania kolejnych osób w strefie będącej domeną osób wpływowych
nie zmieniamy w sposób namacalny systemu,
który utrudnia przetrwanie większości osób transpłciowych.
Przed nami nadal sporo pracy.
To, że osoby transpłciowe pojawiają się na ekranie,
nie oznacza końca rewolucji.
To nie koniec.
Wszystko może szybko się zmienić.
Pozytywna reprezentacja
może zmienić warunki życia i pracy osób transpłciowych tylko wtedy,
jeśli jest częścią szerszego ruchu na rzecz zmian społecznych.
Zmiana reprezentacji nie jest celem.
To tylko środek do jego osiągnięcia.
Ciekawe, czy fani tych produkcji
pomogą nam zmienić prawo, które czyni z nas kozły ofiarne.
Prawo, które pozwala na dyskryminację i pozbawianie nas człowieczeństwa.
Dopóki tak się nie stanie,
to sama aktywna reprezentacja na ekranie nie wystarczy,
by polepszyć życie osób transpłciowych poza nim.
Napisy: Krzysiek Igielski