Downloaded from YTS.MX
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎เธอเข้าใจความรู้สึกนั้นไหม ‎เวลาที่นั่งอยู่ในโรงหนัง
‎แล้วทุกคนขำอะไรสักอย่างแต่เราไม่เข้าใจเลย
‎หาชายที่ดีกว่านี้ไม่ได้
‎ฉันเกลียดทุกคนบนโลกนี้ ยกเว้นเธอ
‎ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะได้อยู่บนโลก ‎ที่ยกย่องและชื่นชมคนข้ามเพศ
‎ไม่ว่าจะในจอหรือนอกจอ
‎ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมากสำหรับช่วงเวลานี้
‎ฉันไม่เคยคิดว่าสื่อจะเลิกถามคำถามแสนเลวร้าย
‎คุณซ่อนองคชาติยังไง
‎และเริ่มปฏิบัติตัวต่อเราอย่างมีมารยาท
‎คุณเก็บเงียบเพราะคุณบอกว่า ‎ไม่อยากโดนมองเป็น "อื่น"
‎ตอนนี้ ดูสิว่าเรามากันได้ไกลแค่ไหน
‎เรามีคนที่เป็นตัวแทนของพวกเราเพิ่มขึ้นมาก
‎ทั้งในรัฐบาล ในสื่อ
‎เราอยู่ทั่วทุกที่
‎และเราไม่มีทางรู้ว่าภาพลักษณ์ดีๆ เหล่านั้น
‎จะส่งผลต่อคนอื่นอย่างไร
‎ไม่มีทางรู้เลย
‎เป็นครั้งแรกที่คนข้ามเพศ
‎ขึ้นมาเป็นศูนย์กลางการเล่าเรื่องของตนเอง
‎ณ จุดนี้ที่เราคุยกันเรื่องการได้เห็นคนข้ามเพศ ‎มากขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
‎นั่นซิสฉันจ้ะ!
‎แต่คนข้ามเพศก็ยังถูกฆ่ามากกว่าคนกลุ่มอื่น ‎อย่างเทียบไม่ติดเลยอยู่ดี
‎นั่นคือความย้อนแย้งของการที่ ‎ภาพของเราถูกนำเสนอ
‎ยิ่งมีคนเห็นเรามากขึ้นแค่ไหน
‎เรายิ่งถูกล่วงละเมิดมากขึ้น
‎ยิ่งมีภาพแทนพวกเราในแง่ดีมากขึ้นแค่ไหน
‎ยิ่งชุมชนรู้สึกมั่นใจมากขึ้นเพียงใด
‎นั่นยิ่งทำให้เราตกอยู่ในอันตรายมากขึ้น
‎ถ้าเข้าสุขาหญิง ฉันก็ทำผิดกฎหมายอาญา
‎ถ้าฉันเข้าสุขาชาย
‎ทุกคนก็จะรู้กันหมด
‎ฉันคิดว่าพวกเราทุกคนในชุมชนคนข้ามเพศ ‎เคยมีจังหวะที่คิดว่า...
‎นี่จะยิ่งผลักไสคนที่ยังไม่พร้อม ‎ให้ถอยห่างจากเราไปอีกหรือเปล่า
‎ทำไมปัญหาเรื่องคนข้ามเพศจึงกลายเป็น
‎ปัญหาหลักสำคัญในสงครามวัฒนธรรม
‎ฉันว่าการหากินกับความกลัวของคน
‎คือสิ่งที่ทำให้เรามาถึงจุดนี้กัน
‎ด้านหนึ่งเรามีความหวัง อีกด้านหนึ่งมีความกลัว
‎ฉันคิดว่าเป็นเวลานานมากๆ
‎ที่ภาพของคนข้ามเพศซึ่งปรากฏในจอ
‎ทำเสมือนว่าพวกเราไม่มีอยู่จริง
‎ทำเสมือนว่าพวกเราป่วยทางจิต
‎ทำเสมือนว่าพวกเราไม่มีตัวตน
‎แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็อยู่ตรงนี้
‎พวกเราอยู่ตรงนี้ และอยู่กันตรงนี้มาตลอด
‎จัดเลยค่ะ มาเอสโตร
‎(ฟลิป - ปี 1971)
‎ทุกอย่างของฉัน
‎ทำไมจึงรับทุกอย่างของฉันไม่ได้
‎ไม่เห็นหรือว่าขาดเธอแล้วฉันไร้ความหมาย
‎ฉันว่าเรื่องน่าสนใจสมัยฉันเป็นเด็ก ‎ที่เติบโตในเมืองโมบิล รัฐแอละแบมา
‎และมีปฏิสัมพันธ์แรก ‎กับสิ่งที่สื่อนำเสนอว่าเป็นคนข้ามเพศ
‎ทางโทรทัศน์
‎คือการที่แม้ตัวละครจะไม่ได้บอกชัดเจนว่า ‎เป็นคนข้ามเพศ
‎แต่ฉันว่าตัวละครเหล่านั้นส่งผล ‎ต่อความคิดของฉันต่อตัวเองในฐานะคนข้ามเพศ
‎และภาพที่ประชาชนทั่วไป ‎อาจคิดถึงเวลาเห็นคนข้ามเพศ
‎หนึ่งในภาพที่เห็นในช่วงแรกๆ
‎คือตัวละครเจอรัลดีนจากเดอะฟลิปวิลสันโชว์
‎ห้ามตัวเองให้ไม่รักคุณไม่ได้
‎ร้องด้วยสิ เรย์
‎พูดไปก็ไม่มีประโยชน์
‎จำได้ว่าฉันจะนั่งดูกับแม่และคู่แฝดฉัน
‎แม่ฉันชอบเจอรัลดีนและจะหัวเราะตัวละครนั้น
‎เท่ากับมันเป็นสิ่งที่อยู่กับความขบขัน
‎แต่เมื่อใดก็ตามที่มีการพูดถึงเปลี่ยนเพศ ‎หรือ "แปลงเพศ" อะไร...
‎(โซป - ปี 1977)
‎ผ่าตัดแปลงเพศ!
‎- ผ่าตัดแปลงเพศ! ‎- ใช่
‎ขอนั่งก่อนดีกว่า
‎ฉันจะสนใจขึ้นมามากๆ เลย
‎แล้วฉันก็จะโน้มตัวเข้าไปฟัง แต่ทำแบบเนียนๆ
‎(เดอะเจฟเฟอร์สัน - ปี 1975)
‎จ๊ะเอ๋!
‎ฉันว่าหนึ่งในภาพตัวอย่างคนข้ามเพศ
‎ที่เห็นในบริบทเรื่องแต่ง
‎คือตอนหนึ่งในเรื่อง "เดอะเจฟเฟอร์สัน" ‎กับอีดี้ สโตคส์
‎ฉันเอง เอ็ดดี้ แต่ตอนนี้ฉันเป็นอีดี้แล้ว
‎ว่าไงนะ
‎ดูดีๆ สิ
‎เธอทั้งสวย สง่างาม และผิวดำ
‎แต่ในตอนเดียวกันก็มีตัวละครที่จอร์จจ้างมา
‎เพื่อสวมรอยเป็นอีดี้ ‎เพื่อให้วีซี่รู้ว่าเขาไม่ได้นอกใจ
‎ภาพตัวอย่างนั้นก็มีขึ้นเพื่อเป็นมุกขำขัน
‎และเป็นการกลั่นแกล้งแบบเดียวกับที่ ‎ฉันเจอที่โรงเรียน
‎นั่นอะไร
‎ฉันก็คิดว่า "นี่ไม่ใช่ตัวตนของฉัน"
‎ฉันไปโบสถ์ทุกวันอาทิตย์
‎ฉันสอบได้เกรดเอทุกวิชา ‎ฉันชนะการประกวดความสามารถพิเศษ
‎ด้วยการเต้นแท็ปและแจ๊ซที่ฉันออกแบบท่าเอง
‎จริงๆ
‎แล้วนั่นก็เป็นตัวตนของฉันไง
‎แล้วแม่ฉันก็อยากให้ฉันประสบความสำเร็จ ‎ฉันถูกฝึกมาให้เป็นคนที่ประสบความสำเร็จ
‎แต่พอเปิดโทรทัศน์แล้วเห็น...
‎(เดอะลูซี่-เดซี่คอมเมดี้อาวร์ - ปี 1959)
‎ภาพที่ไม่เข้ากับตัวตนของฉันที่ฉันรู้แน่แก่ใจ
‎ดังนั้นทุกอย่างในตัวฉันที่เป็นคนข้ามเพศ
‎ก็ทำให้ฉันเกลียดมันมาก
‎ฉันต้องไปแล้ว
‎(บิแองก้า ลีห์ - นักแสดง นักเขียน)
‎ในฐานะคนข้ามเพศ
‎เราจะมีเรดาร์ที่จับสัญญาณไวเป็นพิเศษ
‎ซึ่งจะแยกออกได้ทันที ‎ระหว่างเสียงหัวเราะที่เฮฮาไปกับเรา
‎ในสมุดโทรศัพท์เขียนชื่อไว้ว่า ‎ฟ. เดอโว
‎ฟ. ย่อมากจาก "แฟรงค์" จ้ะ นั่นฉันเอง
‎หรือหัวเราะเยาะเราอยู่
‎- นี่ห้องน้ำชายนะ ‎- ฉันรู้
‎นี่ก็แมนเหมือนกัน
‎มุกล้อคนข้ามเพศ เอาจริง
‎สวัสดีจ้ะ โจล ฉันแจ็คกี้
‎พวกเราส่วนใหญ่มีอารมณ์ขันนะ ‎เราจำเป็นต้องมีอารมณ์ขัน
‎จับฉันมาทำไม
‎บอกแล้วไง เขาเรียกว่า ‎พฤติกรรมไม่เหมาะสมที่ระบุประเภทไม่ได้
‎แต่เราก็ไม่อยากเป็นตัวตลกในมุกนั้น
‎(ไอวอสอะเมลวอร์ไบรด์ - ปี 1949)
‎- เดี๋ยว ลืมอะไรไปอย่าง ‎- อะไร
‎- ช่วยพูดแบบผู้หญิงได้ไหม ‎- แบบนี้หรือ
‎นั่นแย่มาก พูดให้ดีกว่านั้นได้ไหม
‎ไม่ได้
‎คนข้ามเพศทุกคนจะถือว่าต้องแบกรับ
‎ประวัติศาสตร์การแสดงภาพตัวอย่างคนข้ามเพศ
‎ในแง่ที่มันกลายเป็นภาพที่พวกเขาเห็นตัวเอง
‎คูป
‎(ทวินพีค - ปี 1990)
‎เดนนิสเหรอ
‎(ลิตเติ้ลบิ๊กแมน - ปี 1970)
‎มาอยู่กับฉันสิ ฉันจะเป็นเมียให้
‎แต่สิ่งที่คนข้ามเพศต้องการจริงๆ
‎คือความเข้าใจประวัติศาสตร์ที่ลึกซึ้งกว่านั้น ‎ในการแสดงภาพคนข้ามเพศ
‎เพื่อที่พวกเขาจะได้พบตัวตนของตัวเองในนั้นด้วย
‎(มีตมีแอตเดอะฟาวน์เทน - ปี 1904)
‎ฉันว่ามันน่าทึ่งมากที่ ‎ภาพเคลื่อนไหวภาพแรกๆ ของโลก
‎เป็นภาพคนแต่งตัวข้ามเพศ
‎(สาวใหญ่ให้ช่างฉายภาพ - ปี 1901)
‎เวลาดูภาพนั้น เรารู้สึกว่าความเป็นหญิงมันน่าขำ
‎และจะต้องล้อเลียน
‎เมื่อคิดย้อนไปถึงยุคนั้นในประวัติศาสตร์
‎แต่งตัวผิดเพศมันผิดกฎหมาย
‎ดังนั้นคนที่ตัดสินใจจะละเมิด ‎ความคาดหวังเรื่องเพศสภาพในชีวิตจริง
‎จะถูกล่วงละเมิดและถูกจับกุม
‎(ตำรวจจับกุมชายแต่งหญิง)
‎ถ้าพูดถึงแค่ในประเทศนี้ ‎เฉพาะในภาพยนตร์อเมริกัน
‎พวกเราอยู่กันมาตั้งแต่เริ่มมีภาพเคลื่อนไหว
‎คุณก็แค่ต้องมองหาเอาเอง
‎(จูดิธออฟเบทธูเลีย ‎ผกก.ดี. ดับเบิลยู. กริฟฟิธ - ปี 1914)
‎หนึ่งในภาพยนตร์ที่มักจะได้เครดิต
‎ว่าเป็นเรื่องแรกที่คิดค้นการตัดต่อดำเนินเรื่อง
‎เป็นภาพยนตร์ของ ดี. ดับเบิลยู. กริฟฟิธ
‎และเป็นเรื่องของจูดิธแห่งเบทธูเลีย
‎ซึ่งเป็นสตรีชาวยิวที่ดีผู้อาศัยในกรุงเยรูซาเล็ม
‎ตอนที่กองทัพศัตรูบุกเข้ามา
‎และเพื่อกอบกู้เมือง จูดิธ
‎แสร้งทำเป็นสนมของโฮโลเฟอร์เนส แม่ทัพ
‎และระหว่างที่อยู่ในกระโจมของเขา
‎เธอก็ควักดาบออกมาตัดหัวเขา
‎มีการอ้างว่านี่เป็นหนึ่งในหนังเรื่องแรกๆ ที่เรารู้
‎ที่ใช้การตัดต่อภาพในการดำเนินเรื่อง
‎แล้วก็มีตัวละครที่เหมือนจะข้ามเพศ ‎หรือเพศสภาพที่ไม่จำกัดเป็นชายหรือหญิง
‎ที่วนเวียนอยู่แถวๆ ฉากที่จะโดนตัด
‎เหมือนเทียบได้กับร่างของคนข้ามเพศที่ถูกหั่น
‎ขันทีซึ่งถูกตัดอวัยวะเพศหรือลดความเป็นชาย
‎ซึ่งเป็นภาพจำ
‎ซึ่งเป็นพยาน
‎ในนวัตกรรมการตัดต่อภาพยนตร์
‎เหมือนการข้ามเพศและการสร้างภาพยนตร์ ‎โตขึ้นมาพร้อมๆ กัน
‎พวกเราอยู่บนจอกันมาโดยตลอด
‎และมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
‎มันมีความเกี่ยวข้องกันอย่างลึกซึ้งจริงๆ
‎ขอพูดถึง ดี. ดับเบิลยู. กริฟฟิธสักนิดได้ไหม
‎(เดอะเบิร์ธออฟอะเนชัน)
‎(ดัดแปลงจากนวนิยายของโธมัส ดิกสัน ‎เดอะ แคลนสแมน)
‎อย่างที่เพลงของมิสซี่ เอลเลียตว่าไว้ ‎เราต้องย้อนกลับไปดูกันหน่อย
‎(ภาพยนตร์ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล)
‎การที่เราศึกษาและสอนภาพยนตร์ของ ‎ดี. ดับเบิลยู. กริฟฟิธ
‎โดยไม่พูดถึงการนำเสนอภาพลักษณ์เลย
‎คือผมก็ดีใจนะที่ผมไม่ได้เรียนทำหนัง
‎(เดอะเบิร์ธออฟอะเนชัน)
‎เพราะถ้าผมได้ดูเบิร์ธออฟอะเนชัน
‎ตอนถึงช่วงที่เอาคนขาวมาทาหน้าดำ
‎แล้วให้หมอนี่กระโจนออกมาจากในพุ่มไม้
‎อยากจะข่มขืนผู้หญิงผิวขาว
‎ผม... นั่นคงทำให้ลาออกจากการเรียนทำหนัง
‎ใช่ไหม นั่นคงต้องเป็นวันสุดท้าย
‎ดี ดับเบิลยู กริฟฟิธ ‎ไม่เพียงแต่กดขี่ชาติพันธุ์อย่างมาก
‎แต่เขาเข้าใจด้วยว่าเราสามารถ ‎สร้างภาพคนที่ไม่เข้ากรอบเพศสภาพ
‎ให้กลายเป็นตัวตลกในเรื่อง
‎เหมือนกับ "โอเค เยี่ยม ดี. ดับเบิลยู. กริฟฟิธ
‎ไอ้ เอ่อ ไอ้เวรตะไลเหยียดชาติพันธุ์
‎แกคิดค้นวิธีเหมารวมในหนังด้วย เก่งมาก"
‎ถ้าดูหนังเงียบยุคแรกๆ เรื่อง ‎อะฟลอริดาเอนแชนต์เมนต์
‎นั่นคือการเริ่มปูพื้นฐานคำถามของการเปลี่ยนเพศ
‎และใช้นักแสดงทาหน้าดำ ‎ไปพร้อมกับใช้การแต่งตัวข้ามเพศ
‎เหมือนเป็นความน่าสงสัยใคร่รู้สองสิ่ง
‎ที่มาพัวพันกันเสมอได้ยังไงก็ไม่รู้
‎ก็น่าสนใจดีเวลาที่มองย้อนไปประวัติศาสตร์
‎ในแง่ของประสบการณ์ข้ามเพศชาย
‎ก่อนอื่น สมัยนั้นมันไม่มีศัพท์เรียก ‎ไม่มีข้ามเพศอะไรทั้งนั้น
‎ใน อะฟลอริดาเอนแชนต์เมนต์ ‎เธอกินเมล็ดแล้วก็โป๊ะ
‎ตื่นมากลายเป็นชาย
‎และเราไม่ได้แค่เห็นการแสดงออกทางเพศสภาพ
‎แต่เห็นความอคติทางชาติพันธุ์อยู่ในนั้นด้วย
‎คนขาวกลายเป็นหนุ่มสำอางในสังคมชั้นสูง
‎เป็นภาพในอุดมคติที่ผู้ชายคนหนึ่งควรจะเป็น
‎แต่แล้วสาวใช้ของเธอ ‎ก็ถูกบังคับให้กินเมล็ดนั้นเข้าไป
‎และเธอกลายเป็นคนรับใช้ชายผู้ก้าวร้าวรุนแรง
‎ดังนั้นแม้จะเป็นจินตนาการนอกกรอบเพศสภาพ
‎เราก็ยังให้คนขาวมาทาหน้าสีดำ
‎และเล่นเป็นคนดำในจินตนาการ ‎แบบที่เลวร้ายที่สุด
‎ประวัติศาสตร์ของเราเกิดเรื่องน่าชังขึ้นเยอะ
‎ซึ่งนั่นก็รู้สึกเหมือนการโจมตีทำร้ายกันนะ
‎แต่ผมว่าเราจำเป็นต้องรู้ เราจำเป็นต้องศึกษา
‎(ไวท์เฟมัส - ปี 2017)
‎มีทฤษฎีมากมายพยายามอธิบายประวัติศาสตร์
‎การที่นักแสดงตลกผิวดำต้องแต่งหญิง
‎บอกว่านั่นเหมือนเป็นพิธีรับน้องอย่างหนึ่ง
‎พ่อแกคงอยากให้ใส่ชุดนี้ ใส่ชุดตอแหลนี่ซะ
‎- ผมใส่ไม่ได้หรอก ฟ็อกซ์ ‎- โอเค
‎งั้นแกก็คงเป็นตลกช้ันรองต่อไป แค่...
‎เด่นอยู่ในผับแถวบ้าน แต่...
‎คนขาวไม่รู้จักชื่อนายหรอก
‎ก็ตามนั้น
‎ประวัติศาสตร์ชายผิวดำในอเมริกา
‎ถูกป้ายสีสร้างภาพว่า ‎เน้นความเป็นชายจนก้าวร้าว
‎และแทบจะเหมือนสัตว์ป่าผู้ล่า ‎ถ้าเทียบกับความเป็นหญิงผิวขาว
‎อย่าแตะต้องสุภาพสตรีคนขาวนะ
‎และประเทศนี้มีประวัติ ‎การลดทอนความเป็นชายของชายผิวดำ
‎เป็นประวัติศาสตร์จริงๆ ‎ในช่วงค้าทาสและช่วงกฎหมายจิม โครว์
‎เวลาที่ชายผิวดำถูกประชาทัณฑ์ ‎ก็มักจะถูกตัดองคชาติ
‎ดังนั้นการที่ชายผิวดำต้องแต่งหญิง ‎มันคือการลดทอนความเป็นชาย
‎ไม่นะ เดี๋ยว หายไปไหน
‎ฉันรู้สึกว่าความสัมพันธ์ที่ชายผิวดำส่วนใหญ่มีต่อฉัน
‎คือผลที่คงค้างจากความเจ็บปวด
‎ผ่านประวัติการถูกลดทอนความเป็นชาย ‎ที่เกิดกับชายผิวดำในอเมริกา
‎(อินลิฟวิ่งคัลเลอร์ - ปี 1990)
‎การจับผู้ชายผิวดำมาแต่งหญิง ‎ในหัวของคนบางคน
‎ลบความเป็นภัยคุกคามออกไป
‎"อ๋อ เราหัวเราะได้ละ"
‎ฉันคิดไม่ออก... บอกไม่ถูกด้วยซ้ำว่า ‎กี่ครั้งกี่หนที่ฉันอยู่ในที่สาธารณะ
‎โดยเฉพาะในช่วงที่เพิ่งเริ่มข้ามเพศ ‎ในนิวยอร์กซิตี
‎เวลาฉันเดินเข้าไปในขบวนรถไฟใต้ดิน ‎คนจะระเบิดหัวเราะกัน
‎อย่างกับการที่ฉันไปอยู่ ‎ในรถไฟใต้ดินขบวนนั้นเป็นมุกตลก
‎และฉันคิดว่าคนถูกฝึกมาให้มีปฏิกิริยาแบบนั้น
‎(แมร์ริดวิธชิลเดร้น - ปี 1994)
‎หวัดดี อัล นี่ฉันเอง แธด
‎ถ้าผมไม่หัวเราะ มันยังเป็นมุกรึเปล่าล่ะ
‎(มิกซ์นัตส์ - ปี 1994)
‎มันยืนยันความคิดที่ว่าพวกเราเป็นแค่เรื่องขำขัน
‎คิดว่าพวกเราเป็นแค่ตัวประหลาด
‎คิดว่าพวกเราแค่เล่นแต่งตัว ‎เพื่อสร้างเสียงหัวเราะให้คนอื่น
‎ภาพลักษณ์เหล่านั้นเหยียดหยามผู้หญิงทุกคน
‎เราจะเห็นนักแสดงตลกชายแต่งหญิง ‎เพื่อให้ได้งานในหนังเรื่อง "ตุ๊ดซี่"
‎ฉันคือเอ็ดเวิร์ด คิมเบอร์ลี
‎หรือให้ได้ที่พักอาศัยราคาถูก ‎อย่างในเรื่องโบซัม บัดดี้ส์
‎คอยดูฝีมือฉันให้ดี
‎ทั้งหมดนั้นเป็นอุปสรรคสำหรับคนข้ามเพศจริงๆ
‎สวัสดีค่ะ
‎ส่วนตัวฉัน
‎ที่เป็นเด็กยุค 1960
‎(ริธึมแอนด์วีบ - ปี 1946)
‎ฉันยังไม่รู้หรอกว่าข้ามเพศคืออะไร
‎เราแต่งตัวเป็นนักบัลเลต์
‎แต่แน่นอน เห็นอยู่ว่าไม่ใช่
‎ฉันรู้แค่ว่า
‎ตอนอยู่กับพี่ชายและพ่อ
‎พวกเขาหัวเราะกับคณะเดอะทรีสตูเจส
‎เดอะทรีสตูเจส เอาจริง
‎ฉันเป็นแฟนลูซี่ค่ะ
‎(เดรสทูคิล - ปี 1980)
‎ดังนั้นก็เป็นธรรมดา เวลาฉันดูหนังหรือละคร
‎ฉันเห็นตัวเองเป็นนางเอก
‎ยามที่เราเป็นเด็กเควียร์ในย่านชานเมือง
‎โหยหาความวิ้งวับสง่างามและมาดู เดรสทูคิล
‎เราจะมองข้ามการเหยียดเพศไปเลย ‎เห็นแต่ความงดงามที่เกิดขึ้นและ...
‎ใจจดใจจ่อ
‎มีอยู่ฉากหนึ่ง
‎ที่แองจี้ ดิกคินสันแต่งชุดสีครีมล้วน
‎ใส่ถุงมือไอโซโทเนอร์สีน้ำตาลอ่อน ‎ดูสวยแทบลืมหายใจ
‎เธอเห็นหนุ่มหล่อคนหนึ่ง เลยจะเข้าไปจีบ
‎เธอไม่มีความสุขกับสามีตัวเอง
‎แต่พอขึ้นลิฟต์ไป
‎ทันใดนั้น
‎ก็เจอไมเคิล เคน
‎ใส่วิกบ้านๆ ราคาถูก
‎กับแว่นดำอันใหญ่และเสื้อคลุมเทรนช์โค้ต
‎แล้วก็ฆ่าเธอ
‎สมัยนี้ย้อนกลับไปดูเราก็ต้องบอกว่า ‎"น่าเกลียดน่ากลัวมาก"
‎แต่ตอนฉันยังเด็ก มันก็แค่ ‎"ฉันคือแองจี้ ดิกคินสัน นั่นแหละฉัน
‎นั่นคือสิ่งที่...
‎ไม่รู้แม่งละว่ามันคืออะไร"
‎ตลอดหลายสิบปี ฮอลลีวูดสอนให้ผู้ชมรู้
‎ว่าจะมีปฏิกิริยากับคนข้ามเพศยังไง
‎พระเจ้าช่วย ไม่นะ
‎นายเป็นตัวเมียมาตลอดงั้นเหรอ บาร์เซลล์
‎ตัวเมียเนี่ยนะ ‎ไอ้ตัวเมียหน้าอุบาทว์ด้วย บาร์เซลล์!
‎และบางครั้งคนถูกสอนว่า ‎ปฏิกิริยาที่ควรมีต่อเราคือความกลัว
‎อย่า! รอนนี่! อย่า!
‎สอนว่าพวกเราอันตราย
‎สอนว่าเราโรคจิต พวกเราเป็นฆาตกรต่อเนื่อง
‎สอนว่าพวกเราต้องเบี่ยงเบนหรือวิตถาร
‎(ไซโค - ปี 1960)
‎ไม่งั้นมีเหตุผลอะไรที่เป็นผู้ชายแต่แต่งตัวเป็นหญิง
‎อัลเฟรด ฮิตช์ค็อกเหมือนจะหมกมุ่น
‎ว่าคนที่ไม่เป็นไปตามกรอบเพศสภาพ
‎เป็นฆาตกร
‎(เมอร์เดอร์! - ปี 1930)
‎เป็นบ้าอะไรเหรอ อัลเฟรด
‎ตอบจากหลุมก็ได้
‎คุยกับเราหน่อย
‎รู้ไหมว่าทำไมเขาถึงได้ชื่อว่า "บัฟฟาโล บิล"
‎บอกผมหน่อย หนังสือพิมพ์ไม่ยอมเขียน
‎ตอนแรกก็เป็นมุกแย่ๆ ในหน่วยฆาตกรรม ‎แคนซัสซิตี เขาบอกว่า...
‎"รายนี้ชอบถลกหนังคนที่ได้ขี่"
‎โอเค ฉันชอบอำมหิตไม่เงียบ ขอโทษนะคะ
‎มันเป็นหนังที่ดีและเป็นหนังสือที่ดี ‎ฉันรู้ว่ามันมีประเด็นที่มีปัญหา
‎แต่การดูหนังเรื่องนั้นแล้วโจดี้ ฟอสเตอร์พูดว่า
‎ไม่มีเอกสารข้อมูลอ้างอิงอะไร ‎ที่เชื่อมโยงการข้ามเพศกับความรุนแรงเลย
‎คนข้ามเพศว่าง่ายมาก
‎เหมือนกับ โอเค คุณเข้าใจว่านี่ไม่ใช่
‎คนแปลงเพศ คนข้ามเพศ
‎เข้าใจเนอะ
‎เอ่อ แต่เราไม่ใช่พวกว่าง่าย
‎ทำไมถึงพูดออกมาไม่ได้ว่า ‎พวกเราไม่ใช่ฆาตกรโรคจิตน่ะ
‎เราไม่ใช่ฆาตกรต่อเนื่อง
‎พวกเราไม่ทำเรื่องเฮงซวยแบบนั้น
‎โจดี้
‎มันจะเอาโลชั่นไปถูกับผิว ทำทุกครั้งที่สั่ง
‎คุณคะ ครอบครัวฉันพร้อมจ่ายเงินสด
‎ไม่ว่าจะเรียกค่าไถ่เท่าไหร่ พวกเขาจ่ายแน่
‎ฉันกำลังจะเริ่มกระบวนการข้ามเพศ
‎รวบรวมความกล้าไปบอกเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง
‎เธอเป็นผู้หญิงที่ฉลาดมาก ฉลาดจริงๆ ‎เป็นนักดนตรีที่เก่งมากด้วย
‎มีการศึกษาดีมาก เข้าใจโลกดีมาก
‎เพื่อนมองหน้าฉันแล้วถามว่า ‎"หมายถึงแบบบัฟฟาโล บิลเหรอ"
‎แหล่งอ้างอิงเดียวที่เธอคิดได้
‎คือฆาตกรโรคจิตที่น่าขยะแขยงคนนี้
‎ซึ่งล่าผู้หญิงมาฆ่าและถลกหนัง
‎และสวมร่างกายของเหยื่อ ‎เพื่อหยิบยืมร่างผู้หญิงมาใช้ตามใจชอบ
‎ซึ่งนั่นเป็นข้อโต้แย้งของฝั่งเฟมินิสต์ ‎ที่ต่อต้านการมีอยู่ของหญิงข้ามเพศ
‎ที่หาว่าเราพยายามช่วงใช้ร่างกายผู้หญิง
‎และในหนังเรื่องนี้ เขาลงมือทำกับร่างกายจริงๆ
‎ทำไมไม่ตอบฉัน ขอร้องล่ะ
‎แน่นอน ตอนนี้เธอเสียใจที่พูดออกมา
‎เธอคิดย้อนไป ‎แล้วก็สยองที่ตัวเองพูดออกมาอย่างนั้น
‎เพราะตอนนี้เธอรู้จักคนข้ามเพศแล้ว ‎รู้ปัญหาต่างๆ และรู้จักฉัน
‎แต่การที่หนังเรื่องนั้น ‎เป็นแหล่งอ้างอิงเดียวที่เธอคิดออก
‎แล้วตัวอย่างแบบเดียวเพื่อช่วยทำความเข้าใจ
‎คือฆาตกรต่อเนื่องโรคจิตบ้า
‎มันปวดใจนะคะ ปวดใจจริงๆ
‎(เอ็ม. บัตเตอร์ฟลาย - ปี 1993)
‎ตอนที่เป็นหญิงข้ามเพศวัยรุ่น ‎เวลาคนพยายามทำความรู้จักฉัน
‎หนึ่งในคำถามพบบ่อยคือ
‎"เคยดู เอ็ม. บัตเตอร์ฟลายไหม"
‎แล้วฉันก็จะแบบว่า...
‎เรเน่
‎อย่าให้ฉันถอดเสื้อผ้าเลยนะ
‎ฉันคงดูเหมือนเป็นสายลับที่ปลอมเป็นผู้หญิง
‎แต่มันก็เป็นแค่หนึ่งในหลายๆ เรื่อง ‎ที่เราสงสัยว่า
‎"ทำไมฉันโดนถามเรื่องเอ็ม. บัตเตอร์ฟลาย"
‎มองฉันสิ
‎เพราะฉันเป็นคนเอเชียเหรอ
‎คุณกำลังดูตัวอย่างคนข้ามเพศ ‎ที่เป็นเอเชียนอเมริกันอยู่นี่
‎ไม่มีคนอื่นแล้ว
‎จากการศึกษาของแกลด ชาวอเมริกันร้อยละ 80
‎ไม่เคยเจอหรือรู้จักคนข้ามเพศเป็นการส่วนตัว
‎ดังนั้นข้อมูลส่วนใหญ่ที่ชาวอเมริกันได้รับ
‎ในเรื่องที่ว่าคนข้ามเพศเป็นใคร ‎ชีวิตของเราเป็นอย่างไรและเป็นแบบไหน
‎มาจากสื่อทั้งสิ้น
‎ทำไมถึงเป็นผู้ชายไม่ได้
‎คนข้ามเพศก็ถูกสอน ‎วิธีที่พวกเขาจะมองตัวเองเช่นกัน
‎ปกติแล้วพวกเราไม่ได้ถูกเลี้ยงมา ‎ในครอบครัวที่มีคนข้ามเพศอยู่ด้วย
‎ดังนั้นเวลาที่เราพยายามเสาะหาตัวตนของเรา
‎เราก็มองหาในสื่อเวลาที่พยายามค้นหาตัวตน
‎เพราะเราก็เหมือนคนอเมริกันร้อยละ 80
‎ที่บอกว่าพวกเขาไม่รู้จักคนข้ามเพศ
‎คนข้ามเพศเองก็ไม่รู้จักเหมือนกัน
‎เราไม่รู้จักคนข้ามเพศตอนที่กำลังค้นหาตัวเอง
‎เราจึงต้องมองหาในสื่อ ‎พยายามคิดว่า "มีใครเหมือนเราบ้าง"
‎(ดิแอลเวิร์ด - ปี 2006)
‎ผมตื่นเต้นมากตอนที่ดิแอลเวิร์ดบอกว่า
‎พวกเขาจะใส่ตัวละครชายข้ามเพศเข้ามา
‎ชายข้ามเพศเคยเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนเลสเบี้ยน
‎และตอนนั้นเหมือนจะดีมาก
‎แม็กซ์เป็นตัวละครประจำซีรีส์คนแรก
‎ที่เป็นชายข้ามเพศในละครโทรทัศน์
‎ฉีดฮอร์โมนอยู่รึเปล่า
‎เปล่า
‎ยัง
‎แล้วแม็กซ์ก็เริ่มฉีดเทสโทสเตอโรน
‎นี่ ไม่เอาสิ
‎- หยุดนะ ‎- ลบเดี๋ยวนี้
‎อย่ามาแตะคอมพิวเตอร์ของฉัน หยุดเลย
‎แล้วแม็กซ์ก็เปลี่ยนจากคนน่ารักคบได้ ‎ไปเป็นคนนิสัยไม่ดีขี้โมโห
‎เธอเป็นแฟนฉัน และนี่มันปาร์ตี้ของฉัน
‎เธอไม่ควรเต้นกับชายอื่น
‎ฉันจะเต้นกับคนที่ฉันอยากเต้นด้วย
‎เราสังเกตว่า ‎"อ้อ ใช่ คือฉันก็... หงุดหงิดมากขึ้น"
‎แต่ถึงขนาดนั้นเหรอ
‎ฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนน่ะ
‎เหมือนทำให้ก้าวร้าวขึ้น
‎นั่นสร้างภาพที่ไม่ดีเลย
‎รุ้สึกเหมือนถ้าไม่ได้ออกกำลัง ‎จะอยากตั๊นหน้าคน
‎ในฐานะคนที่กำลังอยู่ในกระบวนการข้ามเพศ ‎ตอนที่ซีรีส์ออกอากาศ
‎นั่นสร้างปัญหาให้ผมเยอะมาก
‎เพราะดิแอลเวิร์ดเป็นซีรีส์เลสเบี้ยน
‎มันทำให้ฉันเศร้ามากที่เห็น ‎สาวเท่สุดแกร่งของเรามากมาย
‎ละทิ้งความเป็นหญิงไปเป็นชาย
‎พวกเขาเลยมองคนข้ามเพศ ‎ผ่านมุมมองของเลสเบี้ยน
‎ทำไมถึงเป็นสาวที่เท่ที่สุดในโลก ‎และเก็บร่างเดิมไว้ด้วยไม่ได้
‎เพราะฉันอยากรู้สึกสมบูรณ์
‎ฉันอยากให้ร่างกายภายนอกตรงกับจิตใจภายใน
‎เธอจะทิ้งสิ่งที่มีค่าที่สุดในโลกไป
‎อะไร นมเหรอ
‎ไม่ใช่ การเป็นผู้หญิง
‎ผมว่านั่นเป็นคำที่ครอบคลุม
‎วิธีการสร้างตัวละครแม็กซ์จากมุมมอง ‎ของนักเขียนและผู้สร้าง ดิแอลเวิร์ด
‎คือการที่พวกเขาเห็นชายข้ามเพศ ‎เข้ามาในชุมชนเลสเบี้ยนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‎และมองว่าพวกนี้เป็น ‎คนทรยศต่ออุดมการณ์เฟมินิสต์
‎นั่นแปลว่าผมได้งานเหรอ
‎ยินดีต้อนรับ แม็กซ์ ‎ขอต้อนรับสู่อินเทคโหมด
‎โห ขอบคุณ พวก
‎เราไม่ควรจะเอาใจช่วยแม็กซ์
‎โหย น่าตื่นเต้น
‎เราควรจะไม่เห็นใจแม็กซ์เลยละ
‎เธอจะเปลี่ยนข้าง
‎แล้วไปนอนกับศัตรูงั้นเหรอ
‎ความรู้สึกของคนที่เกิดจากเรื่องนั้น
‎เป็นส่วนหนึ่งในประวัติศาสตร์ของเรา
‎สิ่งที่เราได้เรียนรู้จากมัน
‎และวิธีแสดงภาพลักษณ์ของคนข้ามเพศนับแต่นี้ไป
‎ก็มาจากบทเรียนจากแม็กซ์ไม่น้อยเลย
‎เรามีทางออกคำเดียวสั้นๆ ‎ที่จะแก้ปัญหาเรื่องคนข้ามเพศในสื่อได้เกือบหมด
‎เราแค่ต้องมีเพิ่ม
‎ด้วยวิธีนั้น ตัวอย่างที่บางครั้งอาจทำมาไม่ดี
‎ก็จะไม่ได้สำคัญมากนัก ‎เพราะมันไม่ใช่แค่ตัวอย่างเดียวที่มีให้เห็น
‎อยากรู้เรื่องสมัยเด็กของฉันเหรอ โอเค
‎ฉันไม่มีเพื่อน เข้าใจไหม
‎ฉันแต่งหน้าเยอะไป ‎เด็กทุกคนแถวบ้านคิดว่าฉันชั่วร้าย
‎และตอนนี้ดูฉันสิ พยาบาลแนน
‎เดวิด จะให้ฉันเป็นตัวร้ายไปตลอดกาลไม่ได้
‎ฉันกับครอบครัวไปดูหนังด้วยกันตลอด
‎คุณหมอ!
‎ตอนนั้นเราดูเรื่องโซปดิช
‎นี่คือ ดร.ฟรานซ์ เบลา
‎จากคลินิกแปลงเพศที่เบเธสดา แมริแลนด์
‎แต่เมื่อไปถึงตอนจบ
‎ก่อนที่เธอจะมาที่คลินิกเล็กๆ ของเรา
‎เธอคือ...
‎มิลตัน มัวร์เฮดจากไซออสเซท ลองไอส์แลนด์ ‎สวัสดี
‎ไม่นะ!
‎ครอบครัวฉันเงียบกริบเลยค่ะ
‎ไม่!
‎เพราะนั่นยืนยันให้พวกเขารู้ว่า ‎ถ้าฉันเลือกชีวิตแบบหนึ่ง
‎นางเป็นผู้ชาย
‎ฉันจะกลายเป็นตัวร้าย
‎ครับ เรารู้อยู่แล้ว
‎หรือไม่อย่างนั้นก็จะไม่มีใครรัก
‎ตอนนั้นฉันเพิ่งอายุเจ็ดหรือแปดขวบ และ...
‎หลังจากนั้นเราแทบไม่ได้คุยกันเรื่องนั้นอีกเลย
‎แต่จำได้ว่าวันต่อมา แม่จะพยายาม...
‎ให้ฉันใส่เสื้อผ้าที่เหมือนผู้ชายมากขึ้น
‎(คิสออฟเดอะสไปเดอร์วูแมน - ปี 1985)
‎ที่หว่างขานี้มีอะไร หา
‎บอกมาสิ แม่คุณ
‎เป็นอุบัติเหตุ
‎- ถ้าฉันกล้าพอก็คงตัดไปแล้ว ‎- ยังไงก็ยังเป็นผู้ชาย
‎ผู้ชาย!
‎เวลาที่เราเป็นสมาชิกชุมชนชายขอบ
‎ภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ส่วนใหญ่ ‎จะไม่ได้ทำมาโดยคำนึงถึงเรา
‎และถ้าเราเป็นคนผิวสีหรือเป็นแอลจีบีทีคิว
‎หรือเป็นผู้อพยพ
‎หรือเป็นผู้พิการ
‎เราจะพัฒนาการรับรู้ที่จำเป็นเพราะเราเข้าใจ
‎ว่าภาพที่เราเห็นนั้นไม่ใช่ชีวิตของเรา
‎(เยนเทิล - ปี 1983)
‎ขอโทษนะคะ คุณพ่อ
‎รอก่อน!
‎ฉันขำคิกคักเพราะว่า ‎ฉันเป็นสาวข้ามเพศผิวสีจากแอละแบมา
‎แต่แบบ ฉันชอบเยนเทิลสุดๆ
‎ไม่รู้นะว่าฉันเป็นกลุ่มเป้าหมายของเยนเทิลไหม
‎ขอต้อนรับสู่เยชิวาของเรา
‎รับผมแล้วหรือ
‎ตอนได้ดูฉันยังเด็กมาก
‎และในเรื่องนั้น ‎มีความโหยหาที่จะให้คนเห็นตัวตนที่แท้จริง
‎แต่ก็อยากเข้ากับสังคมได้ในแบบปกติ
‎เพื่อให้เอาตัวรอดไปได้
‎คือเพลง "จะมีใครมองฉันแบบนั้นบ้างไหม" ‎มันเป็นเพลงโปรดสุดชีวิตของฉัน
‎มองสายตาที่เขามองเธอ
‎จะมีใครมองฉันแบบนั้นบ้างไหม
‎ฉันเข้าใจดีเพราะฉันเป็นผู้หญิง ‎ที่ตอนนั้นไม่มีใครมองว่าเป็นผู้หญิง
‎แต่ตอนนี้มีคนมองฉันอย่างนั้นแล้ว
‎แล้วก็ยังมีเรื่อง วิคเตอร์/วิคตอเรีย
‎ผู้หญิงสวมรอยเป็นผู้ชาย ‎ที่สวมรอยเป็นผู้หญิงเนี่ยนะ
‎- ไร้สาระ ‎- คิดไม่ถึงเลย
‎ที่จริงมันผิดผีเสียจนต้องไม่มีใครเชื่อแน่ๆ
‎ปี 1982 ผมเพิ่งจบมัธยม
‎นั่นเป็นปีที่เยนเทิลออกฉาย ‎วิคเตอร์/วิคตอเรียออกฉาย
‎ผมดูหนังพวกนั้นซ้ำๆ หลายครั้ง
‎- นั่นผู้ชาย ‎- เยี่ยม
‎ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม มนุษย์เป็นสัตว์ที่
‎อยากเห็นภาพตัวเองสะท้อนกลับมาหาเรา
‎เริ่มจากภาพวาดในถ้ำมาจนถึงจอไอแมกซ์สามมิติ
‎เราอยากเห็นตัวเองสะท้อนออกมาจากเรื่องเล่า
‎อดัม ทอร์เรส
‎ปัญหาของชายข้ามเพศ
‎คือพวกเขาแทบจะไม่ปรากฏในสื่อใดๆ
‎หายใจลึกๆ
‎และเราเพิ่งเริ่มเห็นการนำเสนอ ‎คนที่เพศสภาพไม่จำกัดเป็นชายหรือหญิง
‎- ใช้สรรพนามว่าเขา ของเขา และเขา ‎- โอเค
‎และแน่นอน การที่ไม่มีใครเห็นก็ถือเป็นอภิสิทธิ์
‎เทียบกับความเกลียดกลัวคนข้ามเพศ
‎ที่ถูกเขียนในตัวละครของหญิงข้ามเพศ
‎ผมเป็นชายไม่โสดนะ
‎ฉันก็เหมือนกัน
‎แต่ผมช่วยเหลือเด็กชายข้ามเพศหลายคน
‎และเวลาที่พวกเขาดูในจอ ‎เพื่อหาภาพของตัวเองที่สะท้อนกลับมา
‎พวกเขาแทบไม่เห็นเลย
‎- เร็วเข้า! ‎- ตกลง
‎พ่อแม่เคยเรียกผมว่าสเก๊าท์
‎เพราะเรื่องทูคิลอะม็อกกิ้งเบิร์ด
‎ผมเคยรู้สึกเข้ากับตัวละครทอมบอย
‎เพราะตอนนั้นไม่คิดว่ามีทางเลือกอื่น
‎เท่ากับผมก็ "อ๋อ นั่น... เออ เข้าใจ"
‎ผมเกิดในช่วงต้นของยุค 1980
‎ดังนั้นความเข้าใจโลกส่วนใหญ่ของผม
‎จึงได้มาจากโทรทัศน์และภาพยนตร์
‎เช่น เรื่องจัสต์วันออฟเดอะกายส์ ‎ที่จะฉายทีวีทุกวันเสาร์
‎- คิดว่าตัวเองเป็นอะไร ตุ๊ดซี่เหรอ ‎- เปล่า
‎โอเค เยนเทิลงั้น
‎อยากเป็นอะไร เป็นแรบไบเหรอ
‎ใช่ๆ จำได้ว่าเคยดูจัสต์วันออฟเดอะกายส์
‎สมัยที่ยังเด็กมาก
‎นางตัดสินใจสวมรอยเป็นเด็กผู้ชาย
‎เพื่อที่คนจะได้อ่านงานเขียนของนางอย่างจริงจัง
‎คุณเป็นคนสวยนะ น่าจะไปเป็นนางแบบ
‎เป็นนางแบบเหรอ
‎ทำไม เพราะคนสวยไม่มีทางมีสมองงั้นเหรอ
‎พวกนั้นก็เอาแนวคิดการข้ามเพศมาเล่น
‎ในฐานะของการอยู่ในพื้นที่
‎ซึ่งปกติแล้วอาจจะเข้าไปอยู่ไม่ได้
‎(ซัมธิงสเปเชียล (วิลลี่/มิลลี่) - ปี 1986)
‎ตอนที่ได้ดู ส่วนหนึ่งของใจก็ตื่นเต้นมาก
‎ในจินตนาการของผมก็เหมือนจะ เยส!
‎ตัดผมทรงใหม่ ซื้อยีนใหม่ ได้เป้เท่ๆ
‎เพื่อนทุกคนอยากจะอยู่กับคนเท่
‎แต่ถ้าตกหลุมรักเมื่อไหร่ก็ต้องรีบ
‎กลับเป็นเด็กผู้หญิงเลยนะ
‎- ฉันไม่ใช่อย่างที่นายคิด ‎- หมายความว่าไง
‎เรื่องมันยาวมาก
‎ความวุ่นวายทั้งเรื่องก็จะเกิดขึ้นเพราะคำโกหก
‎นายเป็นเกย์
‎ฉันไม่ได้เป็นเกย์
‎แทนที่จะคุยกันดีๆ
‎อย่างคนทั่วไป
‎"นี่ ฟังนะ มีเรื่องต้องบอก ฉันทำแบบนี้อยู่"
‎แต่ต้องทำเป็นว่า "ฉันมีนม"
‎นายมีสิทธิ์อะไรที่จะมีนม
‎(อัลเบิร์ต นอบส์ - ปี 2011)
‎ตัวอะไรเนี่ย ปีศาจเหรอ
‎มันเป็นผู้หญิง!
‎ผมไม่เคยทำความเข้าใจได้เลย
‎ว่าทำไมถึงต้องเขียนบทให้ทำแบบนั้น
‎มาเร็ว บลู มาเล่นบอลกัน
‎เท่ากับที่จริงละครพวกนั้น ‎มีข้อความส่งเสริมพลังหญิง
‎แต่เคลือบไว้ด้วยประสบการณ์ของชายข้ามเพศ
‎ซึ่งมันบั่นทอนมาก
‎มันแปลงเพศมา
‎มันเป็นผู้หญิง
‎ผมจำได้ดีเลยตอนที่รีโน ‎ไปออกรายการเจอร์รี สปริงเกอร์
‎โห เรโนไปออกเจอร์รี สปริงเกอร์
‎ออกมาเป็นชายผิวดำตัวเล็กๆ หล่อมาก
‎ออกมาพร้อมกับแฟนสาว ‎แล้วบอกว่า "ฉันมีเรื่องจะบอก"
‎ฉันเป็นผู้หญิง
‎นั่นมัน... ผมคาดไม่ถึงเลยครับ
‎เธอเป็นผู้หญิงเหรอ
‎- นี่เรียกว่าผู้หญิงเหรอ ‎- "แบบนี้"
‎หมายความว่ายังไง "แบบนี้" ‎ไม่ต้องมาหยามกันในรายการก็ได้มั้ง
‎รีโนไม่เพียงแต่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็น
‎คนที่เป็นชายข้ามเพศอยู่บนจอทีวี
‎นั่นเป็นครั้งแรกชัดๆ เลยที่ผมเห็นคนที่ทั้งผิวดำ
‎และเป็นชายข้ามเพศในทีวี
‎แล้วเรียกตัวเองว่าอะไร กะเทยเหรอ
‎- ชายข้ามเพศ ‎- เออ นั่น
‎ณ จุดนั้นผมอยู่ในช่วงที่ควรเรียนมัธยม ‎แต่ก็เข้าๆ ออกๆ ระบบบ้านอุปถัมภ์
‎ผมนอนบนโซฟาบ้านใครสักคน
‎เป็นธรรมดาของวัยรุ่นเควียร์ผิวดำในนิวยอร์กซิตี
‎และ...
‎ผมไม่อยากจะเชื่อ
‎ว่ามีคนอย่างผมอยู่จริง
‎ดังนั้นการได้เห็นภาพนี้อยู่ในจอทีวีต่อหน้าผม
‎มันมีพลังมากจริงๆ
‎ผมว่าเราไม่ค่อยเห็นตัวอย่างของชายข้ามเพศ
‎เท่าที่เห็นหญิงข้ามเพศ
‎เพราะคนไม่คิดว่าชายข้ามเพศน่าตื่นเต้นขนาดนั้น
‎ผมเป็นชายข้ามเพศที่ภาคภูมิใจครับ หมอเบลีย์
‎แต่ผมก็อยากให้คนรู้จักตัวจริงของผม
‎ก่อนที่จะรู้ประวัติการแพทย์ส่วนตัวของผม
‎ได้เลย
‎ผมคิดด้วยว่าชายข้ามเพศจะเห็นไม่ได้ชัดเจนนัก
‎(อเมริกันเฮอร์เรอร์สตอรี - ปี 2017)
‎มีความคิดที่ว่าคนก็แค่ไม่รู้จักชายข้ามเพศ
‎หรือคิดว่าพวกเขาไม่มีตัวตนเพราะไม่ได้เห็นชัด
‎เทสโทสเตอโรน จู่ๆ จะให้เก็บใส่ลิ้นชักไม่ได้ ‎เข้าใจมะ
‎เอ่อ ที่จริงเก็บได้ ตราบใดที่ยังไม่พ้นวันหมดอายุ
‎หญิงข้ามเพศมีมากกว่าชายข้ามเพศเยอะเลย
‎ในแง่ของการนำเสนอภาพในสื่อ
‎แม้ตัวเลขของคนข้ามเพศในชีวิตจริง
‎จะแบ่งชายหญิงเท่าๆ กัน
‎เหมือนชายหญิงตรงเพศ
‎แต่เราเห็นการแสดงภาพหญิงข้ามเพศมากกว่า
‎และแน่นอน นั่นเป็นเพราะส่วนใหญ่แล้ว ‎ผู้หญิงโดยรวม
‎รวมถึงหญิงข้ามเพศด้วย ‎เป็นสินทรัพย์ที่ใช้ทำเงินได้มากกว่า
‎เมื่อก่อนฉันโดนทำร้ายรุนแรงมาก ‎เวลาเดินตามถนนในนิวยอร์ก
‎ช่วงเริ่มการข้ามเพศใหม่ๆ
‎และฉันก็จะติดเกราะให้ตัวเอง
‎เหมือนสีทาหน้าไปรบค่ะ
‎ตอนที่ต้องออกไปเจอโลก ‎และอยากรู้สึกดีที่สุดเท่าที่ทำได้
‎เพราะฉันรู้ว่าคนจะต้องเรียกเพศฉันผิด
‎ฉันรู้ว่าฉันจะรู้สึกไม่ปลอดภัย ‎เวลาเดินไปตามถนน
‎และนั่นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงนะคะ
‎ฉันจึงต้องเสริมเกราะให้ตัวเอง ‎การแต่งหน้าก็เป็นวิธีหนึ่ง
‎ฉันว่าเกราะของผู้หญิงคนหนึ่ง
‎กลายเป็นเครื่องประดับของผู้หญิงอีกคน
‎ในลักษณะที่ว่า ความงามแบบคาร์เดเชียน
‎หุ่นที่ดูเป็นผู้หญิงมากๆ ปากอวบอิ่ม
‎ผมหนาๆ ต่อผมยาวๆ
‎ส่วนโค้งเว้าที่ฉีดซิลิโคนเพิ่มเข้าไปอีก
‎ในทางหนึ่งมันก็อาจเป็นภาพสะท้อน
‎การเปลี่ยนค่านิยมความงามที่มาจากกลุ่มเกย์ชาย
‎ที่มักจะเป็นคนจัดสไตล์แฟชั่นให้คนดัง
‎(ปารีสอิสเบิร์นนิ่ง - ปี 1990)
‎และสำหรับพวกเขา ‎เรื่องพวกนั้นมาจากเหล่าแดรกควีน
‎ที่รู้จักจากคลับต่างๆ
‎และสำหรับพวกเธอ ‎สุดท้ายแล้วก็มาจากผู้ให้บริการทางเพศ
‎ซึ่งจะต้องทำให้ร่างกายดูเป็นผู้หญิงมากๆ
‎เพื่อแข่งกันแย่งลูกค้า เพื่อที่จะเอาตัวรอด
‎หมุนตัว
‎และแน่นอน พวกเธอก็เลียนแบบ ‎ความเป็นหญิงในแบบเก่า
‎ที่ค้นพบว่าผู้ชายชอบ ‎จากภาพยนตร์และละครทีวี
‎แล้วสุดท้ายมันก็เป็นวังวนอยู่แบบนี้
‎แต่คนมากมายจะมอง ‎การแสดงความเป็นหญิงของหญิงข้ามเพศ
‎แล้วเห็นว่ามันไปสนับสนุน
‎การมองผู้หญิงแบบเหมารวม ‎ตามสายตาผู้ชายอย่างร้ายกาจที่สุด
‎และฉันว่านั่นทั้งไม่ยุติธรรม ‎และไม่ถูกต้องตามประวัติศาสตร์
‎ที่จะยัดเยียดมุมมองแบบเดียวกัน ‎ให้กับคนที่แค่พยายามจะเอาตัวรอด
‎(บลาสต์ฟรอมเดอะพาสต์ - ปี 1999)
‎ตาแก่ตัวเล็กน่ารัก ถ้าอยากได้เด็กผู้ชาย ‎ฉันเป็นเด็กผู้ชายก็ได้
‎ถ้าอยากได้ผู้หญิง เป็นผู้หญิงก็ได้ ‎ฉันจะเป็นอะไรก็ได้ที่คุณอยากให้เป็น
‎จริงเหรอ
‎ฉันเป็นโสเภณี โสเภณีเบอร์หนึ่ง ‎โสเภณีเบอร์สอง เด็กรอเรียก กะหรี่ เป็นหมด
‎พูดไปก็อายนะ แต่ฉันก็ยังซิงเหมือนกัน
‎เพื่อนคุณคิดว่าเราอาจถูกใจกันก็ได้
‎คุณยังซิงเหรอ
‎คืองี้นะ
‎ผมไม่คิดว่าคุณยังซิง
‎ผมคิดว่าคุณเป็นโสเภณี
‎แต่...
‎ในขณะเดียวกัน
‎ถึงจุดหนึ่งฉันก็รู้สึกถึงทางตัน
‎รู้สึกเหมือน "โอเค แล้วไงต่อ"
‎มีบทอื่นไหม สำหรับตัวฉันเองน่ะ
‎แกลดตรวจสอบละครทีวีทั้งหมด 134 ตอน
‎ที่ใส่ตัวละครข้ามเพศเข้าไป
‎เพื่อเป็นนักแสดงรับเชิญ
‎และเราพบว่าในการนำเสนอตัวละครเหล่านั้น ‎อาชีพหลักที่พบบ่อยที่สุด
‎สำหรับตัวละครข้ามเพศ ‎คือรับบทเป็นผู้ให้บริการทางเพศ
‎อะไร อยากดูดของฉันเหรอ
‎อะไรนะ
‎ให้ควักของฉันออกมาไหม
‎อยากจะอมบ้างรึเปล่าล่ะ
‎จริงอยู่ว่าในโลกจริง ‎คนข้ามเพศส่วนมาก โดยเฉพาะผู้หญิง
‎ต้องทำงานบริการทางเพศ
‎เพราะคนข้ามเพศต้องผจญกับการกีดกัน ‎ในการว่าจ้างงาน
‎อัตราการว่างงานของคนข้ามเพศ
‎สูงกว่าอัตราเฉลี่ยถึงสามเท่า
‎และสูงกว่าอัตราเฉลี่ยถึงสี่เท่า ‎ถ้าเป็นคนข้ามเพศผิวสี
‎เท่ากับมีเหตุผลและบริบททางสังคม
‎ว่าทำไมหญิงข้ามเพศหลายราย ‎ถึงมาเป็นผู้ให้บริการทางเพศ
‎แต่เวลาถูกนำเสนอในโทรทัศน์ ‎กลับไม่มีการอธิบายสาเหตุ
‎เพราะหญิงข้ามเพศก็แค่ทำอาชีพนั้นเอง
‎ฉันบอกเขาว่า "งัดออกมาจากตูดฉันเลย
‎ไม่งั้นเดี๋ยวจะอึใส่"
‎ฉันจ่ายแพงมากเพื่อให้ได้อยู่ในย่าน
‎ที่กลางวันอย่างเลิศแต่กลางคืนอย่างข้าม
‎- อย่างข้ามเหรอ ‎- ข้ามเพศไง
‎สาวที่มีกระปู๋ ข้างบนมีนม ข้างล่างมีไข่
‎ไม่เห็นเข้าใจว่าน่าอึ๊บตรงไหน
‎ก็เหมือนเนื้อสัตว์อีกแบบ
‎ฉันก็เล่นเป็นผู้ให้บริการทางเพศหลายครั้ง
‎คุณเป็นผีเสื้อกลางคืนหรือเปล่า ‎หญิงงามเมืองใช่ไหม
‎ไม่รู้ว่าลุงพูดเรื่องอะไรนะ ฉันเป็นเทพี ‎และเป็นนางแบบย่ะ
‎ตกลงจากไปเที่ยวกับฉันไหมล่ะ
‎แน่นอน
‎ไม่ใช่ว่าทำมาหากิน ‎ด้วยการให้บริการทางเพศเป็นเรื่องผิด
‎แต่พวกเราไม่ได้ทำเป็นอยู่แค่นั้น
‎สวัสดีค่ะ
‎และในฐานะคนที่เคยให้บริการทางเพศ ‎ฉันรู้สึกว่าฉันพูดได้
‎ถ้าคุณมองพวกเราว่าเป็นได้แค่อย่างเดียว
‎คุณน่ารักมาก
‎โดยที่ไม่มีอย่างอื่นในชีวิตนอกจากนั้น
‎คนก็จะไม่มีทางเห็นเราเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์
‎ศพนั้นชื่อมาร์ค ฮัลซีย์ โดนแทงหลายแผล
‎มาร์ค กะหรี่กะเทย
‎ไม่มั้ง แค่พวกแต่งหญิง
‎แค่พูดเฉยๆ ผมรู้ว่าเขาเป็นกะ...
‎น่าเสียดายที่ฮอลลีวูดใช้เวลาหลายปีดีดัก
‎โดยเฉพาะในละคร ‎ที่เกี่ยวกับตำรวจและโรงพยาบาล
‎เพื่อนำเสนอเรื่องราวที่คนข้ามเพศเป็นเหยื่อ
‎และปกติแล้วก็จะมีลักษณะซ้ำๆ สองสามแนว
‎หนึ่ง มีคนโดนฆาตกรรมเพราะเป็นคนข้ามเพศ
‎หรือในอีกแนวหนึ่ง ถ้าเป็นละครโรงพยาบาล
‎คือเข้ามาในห้องฉุกเฉิน ‎โดยที่กำลังจะตายเพราะฮอร์โมน
‎หรือตัวละครข้ามเพศกำลังจะตายเพราะมะเร็ง
‎ซึ่งเกี่ยวข้องกับเพศกำเนิด
‎- เราคิดว่าคุณเป็นมะเร็งอัณฑะ ‎- อะไรนะ
‎ฉันเล่นละครเกี่ยวกับโรงพยาบาลเยอะมาก ‎ตายบ่อยมาก พวกนั้นฆ่าฉันทุกที
‎- มะเร็งเต้านมเหรอ ‎- เสียใจด้วย
‎เสียใจจริงๆ
‎แสดงว่าฮอร์โมนที่ฉันกินมาตลอด ‎ทำให้ฉันเป็นมะเร็งงั้นเหรอ
‎ใช่
‎คนข้ามเพศไม่ตาย ‎เพราะเลือกทางที่ช่วยชีวิตพวกเขาไว้
‎จากกรอบเพศสภาพที่ได้รับมาโดยกำเนิด
‎จะบอกว่าถ้าฉันแปลงเป็นผู้หญิง
‎ฉันอาจจะตายได้เหรอ
‎เรื่องนั้นไม่ฆ่าเราหรอก
‎คุณเป็นมะเร็งต่อมลูกหมาก
‎โค้ด แบล็กกับชิคาโก เมด ‎จองตัวมาในวันเดียวกันเลย
‎หนอง พระเจ้า หนองทั้งนั้นเลย
‎- เดี๋ยว หมายความว่าไง หนอง ‎- คุณติดเชื้อ
‎มันบ้าบอมากนะ
‎ฉันรีบรับงานอย่างเร็ว
‎จนไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าเส้นเรื่องมันคล้ายกัน
‎คนไข้ทั้งสองคนสุดท้ายก็เป็นมะเร็ง
‎เส้นเรื่องมันแทบจะทับกันเลยจริงๆ
‎ฉันใช้เวลาเกือบทั้งชีวิต
‎รู้สึกขัดแย้งกับเพศสภาพตัวเอง
‎ปรากฏว่าอวัยวะชิ้นเดียวที่ไม่ได้กำจัดออก
‎มันกำลังจะฆ่าฉัน
‎ฉันตายในจอมาหลายครั้งจนนับไม่ถ้วนแล้วค่ะ
‎(ซีเอสไอ: นิวยอร์ก - ปี 2007)
‎บทเด่นบทแรกของฉันคือในซีเอสไอ
‎เป็นบทแดนเซอร์ในผับ
‎พวกเขาก็เห็นฉันมาคัดตัว
‎แล้วก็คิดว่า "โห เราใช้แคนดิส
‎เป็น... คุณว่าอะไรนะ หญิงข้ามเพศเหรอ
‎โอเค"
‎ยก
‎ศพหญิงไม่ทราบชื่อนี่ตัวหนักกว่าที่คิดนะ
‎ฉันโดนเข็นออกจากห้องน้ำ
‎แล้วพวกเขาก็พูดว่า "โห มือนางใหญ่มาก
‎ดูเท้าควายๆ นั่นสิ"
‎เธอผ่าตัดเสริมหน้าอกมา
‎ส่วนฉันก็นอนตรงนั้น ตาย กลอกตาไปถึงสวรรค์
‎แบบไม่อยากจะเชื่อว่าต้องเจออะไรแบบนี้
‎เรียกว่าเป็นชายไม่ทราบชื่อดีกว่า
‎ฉันอยากจะเด้งขึ้นมาจากเตียงศพ ‎แล้วบอกว่า "พวกคุณ นี่ตลกละ
‎มันงี่เง่ามาก ไม่เอาน่า" เข้าใจกันใช่มะ
‎แต่แล้วฉันก็คิดว่า "เอางี้ ปล่อยมันไป"
‎คิดว่าไง อาชญากรรมจากความเกลียดชังเหรอ
‎กะเทยนางโชว์จมน้ำตายในห้องน้ำสาธารณะ
‎ฟังดูเหมือนทำเพราะรักไหมล่ะ
‎วิธีที่เธอตาย
‎มันรุนแรงและน่ากลัวมาก
‎และไม่รู้ทำไมเหมือนกันแต่เรื่องแบบนั้น
‎เป็นเรื่องที่นักเขียนจะเขียนกัน
‎ผู้สร้างก็จะอยากสร้าง
‎ผู้กำกับก็จะอยากกำกับ
‎เพราะนั่นเป็นเรื่องที่คนเห็นในสื่อตลอดเวลา
‎ไรอัน เมอร์ฟีย์โทรมาหาฉัน
‎เขาว่า "ผมมีไอเดียจะทำเส้นเรื่องแบบหนึ่ง ‎คุณจะเล่นไหม"
‎ฉันก็แบบ "คุณพระ นิป/ทัค ฉันเล่นแน่ๆ"
‎แต่พออ่านบทแล้วฉันก็คิดเลยว่า ‎"โห เส้นเรื่องน่าสนใจนะ"
‎ที่จริงฉันขนลุกเลยละ
‎ฉันอยากให้คุณผ่าตัดเปลี่ยนเพศให้หน่อย
‎ฉันอยากเป็นผู้ชาย
‎สำหรับฉันแล้วมันพิลึกมาก ‎ที่จะต้องย้อนกลับเป็นผู้ชายในจอ
‎ต้องใส่วิกและพยายามรัดหน้าอกกลับไป
‎เจอแตงทั้งคู่ไปแบบนี้ก็ยากอยู่นะ
‎ถ้าจะมีอะไรที่ประสบการณ์นี้สอนไว้ก็คือ...
‎องคชาติไม่ใช่เครื่องบ่งชี้ความเป็นชาย
‎สิ่งที่อยู่ในนี้ต่างหาก
‎โอ๊ยเจ็บ
‎ในหลายๆ ทาง เส้นเรื่องคนข้ามเพศในเรื่องนั้น
‎ย้ำเน้นให้เห็นการนำเสนอตัวอย่างที่เป็นปัญหา ‎เกี่ยวกับคนข้ามเพศ
‎ผมว่าแม่คงไม่ชอบใจถ้าผมดื่ม ‎ระหว่างการบำบัดใช่ไหม
‎นี่ไม่ใช่การบำบัด
‎แล้วแม่คุณก็ไม่อยู่ตรงนี้
‎นี่ตัวอะไร ใคร่เด็กเหรอ
‎ฉันติดสัญญาณในบ้านเพื่อกันพวกอสูรไว้ข้างนอก
‎แต่น่าตกใจนะ อสูรตัวจริง
‎อยู่ต่อหน้าฉันตลอดเวลา
‎เราไม่รู้ว่าเอวาเป็นคนข้ามเพศ ‎จนตอนท้ายซีซันแรกของซีรีส์
‎ตอนนั้นฉันก็แค่คิดว่า "ผู้หญิงคนนี้บ้าแฮะ"
‎หลังจากนั้นก็ได้รู้ว่าเธอเป็นคนข้ามเพศ ‎นั่นคือการเผยความลับครั้งสำคัญ
‎กัดผมสิ
‎เอาแรงแค่ไหน
‎คุณเริ่มก่อนเอง
‎ก็ต้องไปต่อให้จบ
‎ไม่! อย่านะ
‎อยากให้เอาชนะเหรอ
‎ฉากพวกนั้นในหนังเป็นฉากที่มีปัญหาหนักมาก
‎เพราะฉันว่ามันส่งข้อความให้ผู้ชายเห็น
‎ว่าถ้าตื๊อและพยายามมากพอ ‎สุดท้ายผู้หญิงก็จะยอม
‎คือเธอ...
‎พูดง่ายๆ ในสายตาฉัน เธอถูกข่มขืน
‎มันก็แค่มีอะไร...
‎มันก็แค่รับได้ยากมากๆ
‎ดูแล้วทำใจได้ยากมากๆ
‎แล้วเขาก็หยุดกลางคันแล้วหนีไป
‎เธอก็บอกว่า "อ้าว ฉันเป็นผู้หญิงไม่พอเหรอ" ‎เธอพูดเลย
‎ตัดมาที่ฉากต่อไป เขาเดินเข้าห้องมาแล้วพูดว่า
‎เอวาเป็นผู้ชาย
‎ประเด็นอยู่ที่ความลึกของช่องคลอดนาง
‎เขาเป็นหมอผ่าตัดและ...
‎คือ โอเค ฉันต้อง...
‎แค่มานั่งคุยถึงเรื่องนี้ในฐานะหญิงข้ามเพศ ‎คือว่า...
‎มันรุนแรงมาก มันรู้สึก...
‎พูดไม่ออกเลย
‎ฉันทั้งขนลุกและพูดไปก็อยากจะร้องไห้
‎ฉันอยากร้องไห้เมื่อพูดถึงการเล่าเรื่องแบบนั้น ‎เพราะว่ามัน...
‎มันเลวร้ายมาก มันช่าง...
‎นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเรา
‎นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นตอนที่เราดู และฉันคิดว่า...
‎ฉันอยากรู้ว่ามีใครไหม ‎ตอนที่พวกเขาคิดสร้างเส้นเรื่องนี้ขึ้นมา
‎มีใครไหมที่คิดถึงคนข้ามเพศที่ดูอยู่
‎ไม่รู้สิ
‎(บอยส์ ด๊อนท์ คราย - ปี 1999)
‎เธอเป็นใครเนี่ย
‎ผมอายุ 11 ปี ตอนที่บอยส์ ด๊อนท์ ครายออกฉาย ‎ตอนนั้นผมเลยไม่ได้ดู
‎แต่จำได้ว่ามันเป็นหนังเด่นมากตอนนั้น
‎ฮิลลารี สแวงค์ จากบอยส์ ด๊อนท์ คราย
‎จำได้ว่าได้ดูฮิลลารี สแวงค์ได้รางวัลออสการ์
‎เรามากันไกลมากค่ะ
‎จำได้ว่าเขาเปิดคลิปสั้นๆ
‎ฉันเกิดมาพร้อมกับความพิลึก ‎เหมือนพิการมาตั้งแต่เกิด
‎คือจริงๆ ก็ไม่ได้หายากขนาดนั้นหรอก ‎แต่หมอกำลังพยายามรักษาอยู่
‎ฟังนะ ฉันก็มีอะไรพิลึกๆ เหมือนกัน
‎นี่มันก่อนที่ผมจะรู้ว่าโลกนี้มีชายข้ามเพศ
‎แต่พอเพิ่งมาดูหนังเรื่องนั้นไม่นานมานี้
‎ผมรู้สึกเข้าใจแบรนดอนสุดๆ
‎อย่างการไปเล่นบัมเปอร์เซิร์ฟ
‎การไปดื่มเบียร์ เปิดประตูรับสาวๆ
‎เขาได้ใช้ชีวิตแบบนั้น
‎ถ้าเราอยู่ด้วยกันก็ไม่มีอะไรผิดพลาดได้หรอก
‎แฟนผมตอนนั้นถามว่า "ให้ไปดูด้วยกันไหม"
‎ผมบอกว่า "ผมต้องดูคนเดียว"
‎เธอว่า "แน่เหรอ เดี๋ยวเจ็บนะ"
‎ผมบอกว่า "ผมต้องดูเรื่องนี้คนเดียว"
‎แล้วผมก็ไปโรงหนังที่คาร์ลตัน ‎ใกล้ๆ กับยองสตรีทในโทรอนโท
‎ผมเข้าไปดูหนังเรื่องนั้น
‎และผมก็...
‎อึ้งไปเลย
‎มันสะท้อนตัวตนของผมได้ลึกล้ำมาก
‎ผมใช้เวลานานมากกว่าจะยอมดู
‎แต่พอได้ดู มันก็...
‎น่ากลัวมาก
‎โอเค ขอโทษนะ เดี๋ยว ‎ขอโทษที่ทำให้พวกนายเจอเรื่องนี้
‎- เดี๋ยวสิ! ‎- แกะเข็มขัด
‎ฉันยอม! ทอม แค่ปิดไฟก่อน ฉันจะยอม!
‎ทนดูได้ยากมาก เป็นฉากที่ทนดูได้ยากมากจริงๆ
‎คือในหนังมีฉากข่มขืนที่โหดร้ายมาก
‎แล้วก็มีจังหวะหนึ่งก่อนฉากข่มขืน ‎ที่ผมรู้สึกว่านั่นคือ...
‎ฝันร้ายที่สุดในชีวิต
‎เร็ว ฉันจะจับไว้จนกว่าเธอจะดู
‎ดูสิ!
‎อย่ายุ่งกับเขา!
‎คือมันก็... เป็นเรื่องที่ต้องย่อยกันนานมาก
‎ในฐานะของคนที่ คือ...
‎กำลังผ่านประสบการณ์คล้ายๆ กัน ‎ผมไม่อยากเจอเรื่องพรรค์นั้นเลย
‎นั่นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ ‎แต่ผมไม่เคยอยากให้มันเกิดขึ้น
‎หลังจากดูหนังเรื่องนั้น
‎ฉันคิดเลยว่า "ตายละ ฉันจะต้องตาย"
‎มันมุดหัวอยู่ที่ไหน
‎ฉันได้ยินคนพูดกันว่า ‎"แต่มันสร้างมาจากเรื่องจริง"
‎แต่ทำไมถึงมีแต่เรื่องพรรค์นี้ ‎ที่ถูกเอามาเล่าซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่า
‎จอห์น เธอไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยเลย
‎(เดอะแบรนดอนทีน่าสตอรี่ - ปี 1998)
‎ผมไม่ค่อยอินกับหนังเรื่องนั้น ‎เพราะได้ดูสารคดีมาก่อน
‎และนั่นเลวร้ายจริงๆ
‎ญาติเป็นผู้พบศพเหยื่อเมื่อวันศุกร์
‎ในไร่ทางตอนใต้ของฮัมโบลท์
‎เหยื่อคือทีน่า แบรนดอนจากลินคอล์น ‎ฟิลลิป ดีไวน์จากแฟร์ฟิลด์ ไอโอวา
‎และลิซ่า แลมเบิร์ตจากฮัมโบลท์
‎แต่นอกจากนั้นก็มีเรื่องที่ ‎เขาตัดฟิลลิป ดีไวน์ออกจากเรื่อง
‎จากบอยส์ ด๊อนท์ คราย
‎ถ้าคุณสามารถจินตนาการถึงความหวาดผวา ‎ของการที่ต้องนั่งในห้องติดกัน
‎และฟังเสียงคนสองคนที่กำลังจะตาย
‎และรู้ตัว เขาต้องรู้ตัวสิว่าเขาจะเป็นคนถัดไป
‎คดีนั้นมีคนดำถูกฆ่าด้วย
‎คนที่เป็นเหมือนเพื่อนเขา ‎เป็นเพื่อน เป็นมิตรสหายของเขา
‎แต่ผู้ชายคนนั้นโดนลบออกจากหนังไปเลย
‎นั่นทำให้ผมดูเรื่องนั้นได้ไม่เหมือนเดิม
‎นึกออกไหม เพราะงั้น...
‎เพราะเขาลบคนดำออก
‎มันเหมือนคุณจะใส่คนเควียร์ข้ามเพศ ‎มาพร้อมกับความดำ
‎พร้อมกันในเวลาเดียวกันไม่ได้
‎งั้นมันบ่งบอกอะไรถึง ‎ไอ้ตูดดำๆ เควียร์ข้ามเพศของผมล่ะ
‎นี่ก็อีก เขาริบการแสดงตัวอย่างให้เห็นไป
‎เขากำลังจะบอกว่าผมมีตัวตนไม่ได้
‎ทั้งในความดำ ความเควียร์ ‎และความข้ามเพศนี้
‎ผมไม่สามารถเป็นทุกอย่างได้พร้อมๆ กัน
‎(สโตนวอลล์ - ปี 2015)
‎ในหนังเรื่องสโตนวอลล์ ‎เกี่ยวกับการชุมนุมประท้วงเมื่อปี 1969
‎เราเห็นการย้อมประวัติศาสตร์ ‎ให้เป็นของคนขาวอีกครั้ง
‎มาเร็ว!
‎เกย์พาวเวอร์!
‎สโตนวอลล์เป็นบาร์ของแดรกควีนและคุณโส
‎มันไม่ใช่บาร์ชั้นสูงมีระดับ
‎ที่เกย์ชายสำอางจะไปกัน
‎นั่นไม่ใช่สโตนวอลล์ ‎เอาตามความเข้าใจประวัติศาสตร์ของฉันนะ
‎(จีน สตอร์เม่ ดอร์)
‎ตอนนั้นพวกเขาเป็นคนที่ไม่มีอะไรจะเสียจริงๆ
‎คนที่เบื่อกับการโดนตำรวจข่มขู่คุกคาม
‎(ซิลเวีย ริเวรา ‎เดินขบวนไพรด์นิวยอร์ก ปี 1973)
‎คือว่า ในช่วงต้นยุค 1970
‎การเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิ์คนรักเพศเดียวกัน ‎ไม่อยากยุ่งอะไรกับคนข้ามเพศเลย
‎พวกหล่อนเงียบเลยย่ะ
‎ซิลเวีย มาร์ชา แดรกควีน กะเทย
‎เป็นคนริเริ่มการเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิ์ของเกย์
‎กูจะไม่ทนกับเรื่องเฮงซวยนี่แล้ว
‎กูโดนซ้อม
‎กูโดนเล่นจนจมูกหัก
‎กูโดนจับขังคุก
‎กูต้องตกงาน
‎กูไม่มีบ้านจะอยู่เพราะสู้เพื่อปลดปล่อยเกย์
‎แต่พวกมึงทำกับกูแบบนี้เหรอ
‎พวกมึงเป็นบ้าอะไรกัน
‎ฝากไว้ให้คิด
‎การควบรวมเป็นเรื่องที่อเมริกาทำมาตลอด
‎และคนข้ามเพศเป็นด่านยาก
‎ที่ทำให้คนบางกลุ่มในชุมชนเควียร์ ‎ควบรวมกับสังคมไม่ได้
‎งั้น เกิดอะไรขึ้น
‎คนส่วนนั้นของชุมชนเควียร์ ‎บอกเลยว่า "พวกคุณไม่มีตัวตน"
‎คือฉันว่าบางที
‎คนที่รู้สึกว่าตัวเองอยู่ใกล้ที่สุด ‎กับสิ่งที่ตัวเองกลัวนั่นแหละ
‎ที่โหดร้ายป่าเถื่อนที่สุด
‎และปฏิกิริยาเกลียดคนข้ามเพศหนักที่สุด ‎เท่าที่เคยรู้มา
‎ที่จริงมาจากกลุ่มเกย์ชาย
‎("จีไอ" คริสทีนกลับบ้าน)
‎อดีตทหารจีไอวัย 26 ปีกลับมาจากเดนมาร์ก
‎ที่ซึ่งคุณหมอแปลงเพศให้เขากลายเป็นผู้หญิง
‎มีจดหมายฉบับหนึ่งที่คริสทีน จอร์เกนเซนได้รับ
‎จากคนที่นับตัวเองเป็นเกย์
‎แต่ในนั้นมีใบมีดโกนส่งมาด้วย
‎และในจดหมายเขียนแบบว่า
‎"ทำงานที่หมอเริ่มไว้ต่อให้จบสิ"
‎นึกออกไหม
‎(อดีตจีไอกลายเป็นสาวผมทอง ‎การผ่าตัดเปลี่ยนชีวิตเยาวชนบรองซ์)
‎ประวัติศาสตร์คนข้ามเพศเปลี่ยนไป ‎เมื่อปี 1952
‎ตอนที่คริสทีน จอร์เกนเซน ‎กลายเป็นคนดังออกสื่อทั่วโลก
‎ขอบคุณมากค่ะ
‎เธอไม่ใช่คนข้ามเพศคนแรก
‎ไม่ใช่คนแรกที่ผ่าอวัยวะเพศหรือรับฮอร์โมน
‎แต่เป็นคนแรกที่ดังระดับโลกจากการทำอย่างนั้น
‎นั่นเป็นภาพจำของคนข้ามเพศของคนรุ่นหนึ่ง
‎คริสทีน จอร์เกนเซนสำคัญมาก
‎เธอเป็นคนตั้งทิศทาง ‎บทสนทนาเกี่ยวกับตัวตนของคนข้ามเพศ
‎คุณจะอธิบายบทความในนิตยสารนิวเวสต์
‎ช่วงวันหยุดยาวปีที่แล้วยังไง
‎มันเกี่ยวกับคนแปลงเพศ
‎และมีเรื่องราวเลวร้ายในบทความนั้น
‎เกี่ยวกับผู้หญิงที่...
‎(เดอะทูมอร์โรว์โชว์ - ปี 1982)
‎รู้สึกว่ามีองคชาติหลอกๆ งอกกลับออกมา
‎และมีปัญหาทางจิตอย่างหนัก ‎หรือมีปัญหาการปัสสาวะ
‎หรือมีปัญหาทางเพศ
‎หรือปัญหาทางจิตที่เกิดจากการผ่าตัด
‎ที่กระทำโดยไม่มีการปรึกษาทำจิตบำบัดให้ดีก่อน
‎อ้อ นั่นแหละคำตอบ คุณเพิ่งใช้คำว่าจิตบำบัด
‎เราบำบัดค่ะ และจำเป็นจะต้องผ่าน ‎คลินิกตรวจอัตลักษณ์ทางเพศ
‎คนชอบพูดถึงการผ่าตัดกันอย่างเดียว
‎การผ่าตัดมันไม่ได้น่าตื่นเต้นขนาดนั้น
‎- เป็นการทำหลังจากทำเรื่องอื่นหมดแล้ว ‎- สำหรับคนที่ได้ทำก็คงอย่างนั้น
‎แต่คนที่ไม่ได้ทำ นั่นคือคำที่ออกมาจากนิตยสาร
‎- ผ่าตัด ผ่าและตัด โอเคนะ ‎- ใช่ ใช่ค่ะ
‎การหมกมุ่นกับการผ่าตัด
‎กลายเป็นสิ่งที่คนข้ามเพศถูกพูดถึงอย่างเดียว
‎มาตลอด 60 ปี
‎ในนี้เกิดอะไร และตรงนั้นเกิดอะไร...
‎ใช้หนังขององคชาติ ‎สร้างสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นช่องคลอด
‎- ถูกต้องไหม ‎- ถูกต้องค่ะ
‎คุณรู้สึกอย่างไรกับร่างกายตัวเองในตอนนั้น
‎นั่นไม่ใช่ร่างของผม
‎แล้วมันทำหน้าที่เหมือนองคชาติเหรอ
‎ใช่
‎"คุณเปิดตัวเมื่อไหร่ ก่อนหน้านี้ชื่ออะไร
‎เคยดูเป็นยังไง ครอบครัวรับได้แค่ไหน
‎คุณมีเซ็กซ์กับใคร"
‎เรามาถึงหัวข้อนี้ได้ยังไง
‎หมุนตัว ตีลังกา ทำสิ โอเค นี่ ทุกคนดูสิ
‎นั่นผู้ชายแน่ๆ
‎คุณออกความเห็น คุณถามมากมาย ‎ตอนนี้เรามีสิทธิ์จะถามคุณบ้าง
‎คุณจ่ายเงินค่าผ่าไปเท่าไหร่ ‎ฉันอยากรู้ว่าของฉันมีค่าแค่ไหน
‎มันเหมือนละครสัตว์
‎"ที่จริงแล้วเธอเป็นผู้ชาย"
‎"ผู้ชายที่เคยเป็นผู้หญิง"
‎คุณเป็นผู้ชายหรือเป็นผู้หญิง ‎หรือเป็น "มัน" เป็นตัวอะไรกันแน่
‎ก้าวเข้ามา จิ้มๆ ทุกคน ห้าเหรียญ
‎ตอนดูมันก็ให้ความรู้สึกแบบนั้น
‎เหมือนเห็นรถชนเพราะฉันจะ...
‎ฉันไม่อาจละสายตาได้ คือฉันจะดู
‎(สาวสุดสวยที่จริงอาจเป็นชาย)
‎และรู้ว่ามีอะไรบางอย่างในตัวฉัน
‎ที่สื่อใจกับสาวๆ เหล่านั้นได้
‎แต่ในขณะเดียวกันมันก็โจ๋งครึ่มมาก
‎ปฏิกิริยาจากผู้ชายจะเป็นยังไง
‎- คุณล่ะมีปฏิกิริยายังไง ‎- ปฏิกิริยาตอนนี้เลยเหรอ
‎ผมว่าพวกคุณทุกคนสวยมาก
‎แต่คุณไม่พร้อมจะโดดขึ้นเตียง
‎ไม่นะ ผมไม่ได้จะพูดแบบนั้น แต่...
‎เอ่อ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ที่นี่
‎มีรายการแกรี่ คอลลินส์ โชว์ตอนหนึ่ง
‎ที่มีสาวข้ามเพศสวยมากๆ ทั้งกลุ่ม ‎ที่ตอนนั้นเป็นนางโชว์กันอยู่
‎และเขาก็พยายามจะสัมภาษณ์อย่างระวัง
‎แต่ขณะเดียวกันก็พูดว่า ‎"เอ่อ คือผมเห็นภาพของพวกคุณ
‎และดูยังไงก็ไม่เห็นมีอวัยวะเพศชายเลย"
‎พูดแบบนี้อาจไม่เป็นสุภาพบุรุษเท่าไหร่ แต่ผม...
‎เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้นกับมัน
‎นั่นทำให้ฉันนึกถึง
‎ตอนที่แคโรลิน คอสซีย์ ‎ออกรายการอาร์เซนิโอ ฮอลล์โชว์
‎อาร์เซนิโอ ฮอลล์ก็ถามแบบเดียวกัน
‎แต่คุณเก็บไม่ให้คนรู้ได้ยังไง ‎ถ้าคุณเป็นนักเต้นเปลื้องผ้า
‎ว่าคุณยังมีองคชาติอยู่
‎อ๋อ ฉันก็แต๊บเก็บไว้และ...
‎ที่จริงก็เหน็บเก็บไว้ในทวารค่ะ
‎องคชาติคุณเล็กมากเหรอ
‎เพราะของผมคงเหน็บลำบากมากเลยนะ
‎นั่นมัน...
‎โอ๊ย ตาย
‎นั่นมันช่าง... สมัยนี้ทนดูไม่ได้แล้วจริงๆ
‎คุณถึงจุดสุดยอดได้หรือเปล่า
‎ฉันว่าก็เหมือนที่ผู้หญิงส่วนใหญ่พูดนะคะ ‎จริงๆ ก็ขึ้นกับผู้ชาย
‎อ้อ โอเค ครับ
‎แต่เธอสวยสง่ามาก
‎ทั้งตัวเธอ อารมณ์ขันและเชาว์ปัญญา
‎คือผมนี่แบบ "อยากเป็นแบบนั้นได้บ้าง"
‎ฉันอยากรู้ว่าคุณถ่ายรูปลงนิตยสาร
‎ออกความเห็นเหล่านี้
‎แค่เพื่ออยากพิสูจน์ว่าคุณเป็นผู้หญิงรึเปล่า
‎ฉันไม่ต้องพิสูจน์ต่อใครหรือต่อตัวเอง ‎ว่าฉันเป็นผู้หญิง ฉันเป็นผู้หญิงค่ะ
‎เยี่ยมมาก!
‎เมื่อมองย้อนไป มันน่าเศร้าใจที่ได้เห็น
‎การที่คนข้ามเพศถูกเอาเปรียบ ‎เพื่อหาข่าวหรือหัวข้อคุยแบบนั้น
‎แต่ฉันก็ต้องยอมรับว่ามันเจ๋งมาก
‎ที่ได้เห็นคนข้ามเพศจริงๆ ออกทีวี
‎ปัญหาเดียวของการมีแฟนเป็นชายรักหญิง ‎แต่ใช้ชีวิตแบบนี้
‎คือพวกเขากลัวว่า ‎เพื่อนๆ จะพูดและมองยังไงมากกว่า
‎และพวกนั้นส่วนใหญ่
‎เป็นยักษ์ใหญ่ในชุมชนพวกเรา
‎มีสิ่งที่เรียกว่าอัตลักษณ์ทางเพศสภาพ
‎ซึ่งแปลว่า "ฉันเป็นใคร เป็นชายหรือหญิง"
‎แล้วก็มีเพศวิถี ‎ซึ่งคือ "ฉันรักใคร รักผู้ชายหรือรักผู้หญิง"
‎สองอย่างนั้นไม่เหมือนกัน
‎เป็นงานหินมากสำหรับพวกเขา ‎เป็นโอกาสที่จะได้เงินและ...
‎ได้เล่าเรื่องราวของตัวเอง
‎แล้วมันก็มาถึงพวกเรา
‎ประมาณกันว่าอาจจะมีทั้งหมด
‎หนึ่งในสี่หมื่นคนอะไรประมาณนั้น
‎ของคนที่อยู่ในหมวดที่ ‎เรียกได้ว่าเป็น "คนข้ามเพศ"
‎ยังมีคนส่วนอื่นที่น้อยกว่านั้นอีก ดังนั้น...
‎ถ้าเป็นคุณจะอยากโดนพูดถึงแบบนั้นไหม ‎ผมคงไม่อยากนะ
‎ไม่ แต่นี่สำคัญต่อผู้ชมทางบ้าน
‎ที่ต้องได้ยินว่ามีคนอื่นๆ อีกมากมาย
‎ที่อยู่ได้สบายดี
‎ใช่ว่าทุกคนอยู่ในนิวยอร์กหรือซานฟรานซิสโก
‎แต่การได้ฟังจากคนที่พูดจาฉะฉาน ‎อย่างเลสลี่หรือเดวิด
‎ฉันว่านั่นจะมอบความหวัง ‎และกำลังใจให้พวกเขา
‎ตลอดชีวิตเรา พวกเราได้ยินและเห็นตัวเอง
‎สะท้อนผ่านมุมมองของผู้อื่นเสมอ
‎พวกเราได้ยินคนอื่นวิเคราะห์เรา
‎บรรยายว่าพวกเรามีความรู้สึกยังไง ‎พวกเรามีความคิดยังไง
‎ลองมาคุยถึงสาเหตุที่ ‎เจสซี เฮล์มส์ควรต้องไปบำบัดจิตบ้างดีไหม
‎ในหัวของพวกคลูคลักซ์แคลน ‎คิดบ้าคิดบออะไรกันอยู่ นึกออกไหม
‎ดังนั้น ถ้าเราจะพูดถึงสถานการณ์ของเรา
‎เพราะถ้าไม่พูดถึงการกดขี่ให้ชัดๆ ‎เราก็จะสู้กับมันไม่ได้
‎พูดง่ายๆ คือเราไม่สามารถ ‎รวบรวมพลังคนโดยการพูดอ้อมๆ
‎เราแค่อยากให้ทุกคนได้ยินเสียงของพวกเราเอง
‎นั่นคือผลของการเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิมนุษยชน
‎นั่นคือผลของการเคลื่อนไหวเพื่อสตรี
‎และในทางเล็กๆ นั่นคือสิ่งที่รายการ ‎โจแอน ริเวอร์สโชว์ทำในวันนี้
‎การได้เห็นคนข้ามเพศเป็นที่รัก มีกำลังใจ ‎และได้รับความเคารพนับถือในหนังและทีวี
‎อาจทำให้คนเราใส่ใจพอที่จะก้าวเข้ามา
‎เมื่อเห็นคนข้ามเพศถูกคุกคามทำร้ายตามถนน
‎และทำให้แน่ใจว่าคนข้ามเพศที่เรารู้จักในชีวิต
‎ได้แรงสนับสนุนที่ ‎ช่วยให้พวกเขามั่นใจในความเป็นมนุษย์ของตน
‎(วิธเอาท์อะเทรซ - ปี 2005)
‎คุณเป็นผู้ชายเหรอ
‎- ไม่เป็นไรนะ ‎- ไม่เป็นไรได้ไง
‎สาบานว่าฉันไม่ได้ตั้งใจให้คุณรู้แบบนี้
‎แต่ถ้าข้อมูลที่คุณเห็นซ้ำๆ กลายเป็นความรุนแรง
‎เราจะตกอยู่ในอันตรายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‎- คุยกับฉันก่อน ‎- อย่ามาจับฉัน!
‎เมื่อเราเริ่มดูคลิปคนข้ามเพศติดต่อกัน
‎เราจะเห็นความถี่ ‎ของการที่คนรอบตัวละครข้ามเพศ
‎รู้สึกว่าถูกหักหลังหรือโดนโกหก
‎พูดตรงๆ ฉันไม่ค่อยชอบการเปิดใจหมดเปลือก
‎ในแง่ที่ว่ามันมีอคติล่วงหน้าไปแล้วว่า ‎มีเรื่องปิดไว้ที่จะต้องเปิด
‎คุณเล่าเรื่องพ่อแม่ น้องสาว งานอดิเรกของคุณ
‎เรานั่งอยู่ที่เฉลียงสามชั่วโมง คุยกันทุกเรื่อง
‎แต่คุณละความจริงที่ว่าคุณเคยเป็นผู้ชาย
‎ฉันขอโทษ
‎นั่นยิ่งเสริมความเข้าใจผิดๆ ที่ว่า ‎คนมีความลับที่ซ่อนเอาไว้
‎และฉันมีหน้าที่ความรับผิดชอบ ‎ที่จะต้องบอกคนอื่น
‎และนั่นสร้างอคติที่ว่าคนอีกฝ่าย ‎อาจจะมีปัญหาหรือไม่พอใจ
‎กับสิ่งที่เปิดเผยออกไป
‎และความรู้สึกของคนเหล่านั้น ‎สำคัญกว่าความรู้สึกของฉัน
‎ให้ตายสิ
‎หรือเรื่องที่ว่าคนข้ามเพศถูกประดิษฐ์ขึ้น
‎เพื่อมาช่วยสนับสนุน ‎การเติบโตของผู้ชายขาวที่รักเพศตรงข้าม
‎ในเรื่องราวชีวิตจริงที่เอามาสร้างหนัง ‎ดัลลัสบายเยอร์สคลับ
‎(ดัลลัสบายเยอร์สคลับ - ปี 2013)
‎ที่จริงไม่มีตัวละครเรยอนเลย
‎ฉันชื่อเรยอน
‎ยินดีด้วย
‎ไสหัวกลับเตียงตัวเองไป
‎ในดัลลัสบายเยอร์สคลับ
‎ตัวละครชายที่รักเพศตรงข้าม ‎มีโอกาสกลับเนื้อกลับตัว
‎เมายาเหรอ
‎ไม่ใช่เรื่องของแก
‎แล้วกลายเป็นพระเอกของเรื่อง
‎ปัดโธ่เว้ย คนกำลังจะตาย
‎พวกนายบนเวทีดันเอาแต่กลัว
‎ว่าพวกเราจะหาทางเลือกที่ไม่ต้องพึ่งนายได้
‎ตัวละครของเรยอน
‎กลับไปติดยา
‎ป่วยหนัก
‎และตาย
‎ปรากฏตัวขึ้นแบบเปรี้ยวแซ่บสุดพลัง
‎ปลุกผู้ชายคนนี้ให้ตื่น ‎และสั่นคลอนความคาดหมายของทุกคน
‎"โอเค นางทำเสร็จละ เขาเดินทางต่อได้แล้ว
‎ฆ่านางซะ"
‎และรางวัลออสการ์เป็นของ...
‎จาเร็ด เลโต ดัลลัสบายเยอร์สคลับ
‎ฉันจำตอนที่นั่งดูจาเร็ด เลโต
‎ใส่ทักซิโดสีขาว ไว้หนวดเคราเต็มไปหมด
‎และในจังหวะนั้นมันทำให้ฉันรู้ได้ชัดเจนมาก
‎ว่าโลกจะมองว่าเขาเป็นผู้ชาย
‎แม้เขาจะแสดงบทของเรยอนได้
‎ค่อนข้างสวยงามและละเอียดอ่อนในหนัง
‎แล้วฉันก็รู้เลยว่านั่นเป็นส่วนหนึ่งของภาพรวม ‎ที่ใหญ่กว่านั้น
‎ลิลี่
‎คนทั่วไปคิดถึงหญิงข้ามเพศ
‎ในฐานะของผู้ชาย ‎ที่แต่งหน้าทำผมและแต่งตัวเนียนมากๆ
‎และข้อความนั้นถูกตอกย้ำไปทุกครั้ง
‎เวลาเราเห็นชายที่เคยรับบทเป็นหญิงข้ามเพศ ‎ในชีวิตจริงนอกจอ
‎ขอเข้าไปได้ไหมคะ
‎ฉัน... ฉันไม่มีงานทำ ไม่มีเพื่อน ฉันอยู่ไม่ได้
‎ฉันต้องอยู่กับคนนะ
‎สำหรับฉัน เรื่องด็อกเดย์อาฟเตอร์นูน
‎เป็นตัวอย่างชั้นยอดของปัญหา ‎การคัดเลือกนักแสดงเพื่อตัวละครข้ามเพศ
‎โดยเฉพาะกรณีผู้ชาย
‎ในชีวิตจริง ผู้หญิงคนนั้น อลิซาเบธ อีเดน
‎เป็นหญิงข้ามเพศที่สวยจับใจ
‎และในตอนแรกที่เขาว่าจะทำหนัง
‎พวกเขาได้ติดต่อนักแสดงหญิงข้ามเพศ ‎อลิซาเบธ คอฟฟี วิลเลียมส์
‎แต่เขากลับบอกเธอว่า ‎เธอดูเหมือนผู้หญิงแท้ๆ เกินกว่าจะได้บท
‎สุดท้ายจึงไปเลือกคริส ซาแรนดอน
‎นั่นเป็นหนังเรื่องแรกของเขา ‎แล้วเขาก็ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงออสการ์
‎คริส ซาแรนดอน
‎จากด็อกเดย์อาฟเตอร์นูน
‎เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมาตลอด 40 ปี
‎จอห์น ลิธโกว์ ‎จาก เดอะเวิลด์แอคคอร์ดิ้งทูการ์ป
‎คิลเลียน เมอร์ฟี จาก เบรคฟาสต์ออนพลูโต
‎เอ็ดดี้ เรดเมย์น เดอะเดนนิชเกิร์ล
‎การให้ชายรักหญิงรับบทหญิงข้ามเพศ
‎ฉันว่ามันเชื่อมโยงโดยตรง ‎ไปถึงความรุนแรงที่เกิดต่อหญิงข้ามเพศ
‎ฉันว่าหนึ่งในสาเหตุที่ผู้ชายลงมือฆ่าหญิงข้ามเพศ
‎มาจากความกลัวว่าผู้ชายคนอื่นๆ ‎จะคิดว่าเขาเป็นเกย์
‎เพราะเคยคบหญิงข้ามเพศ
‎การที่เพื่อนๆ ‎พวกผู้ชายที่เขากลัวว่าจะตัดสินเขาที่สุด
‎รู้จักหญิงข้ามเพศจากสื่อเท่านั้น
‎และคนที่รับบทหญิงข้ามเพศมีแต่ผู้ชายทั้งนั้น
‎เรื่องแบบนี้ไม่เกิดขึ้น ‎เวลาที่หญิงข้ามเพศเล่นเป็นหญิงข้ามเพศ
‎ลาเวิร์น ค็อกซ์ก็สวยสง่าในชีวิตจริง
‎เหมือนตอนอยู่ในจอ
‎เหมือนกับแจ๊สมุน เหมือนเทรซ ลีเซตต์ ‎อเล็กซานดรา บิลลิงส์
‎และแองเจลิน่า รอสส์ และอื่นๆ
‎เวลาเราเห็นผู้หญิงเหล่านี้นอกจอยังเป็นผู้หญิงอยู่
‎มันลบความคิดที่ว่า ‎พวกเขาเป็นผู้ชายปลอมตัวมา
‎(มิสซิสเฟลทเชอร์ - ปี 2019)
‎ในขณะที่ถ้าฉันเล่นเป็นตัวละครข้ามเพศ
‎มองตัวตนที่แท้จริงของเรา ‎หรือสิ่งที่เราต้องการจริงๆ อาจจะน่ากลัว
‎ฉันไม่จำเป็นต้องเล่นส่วนที่ข้ามเพศ
‎(เดอะเดนนิชเกิร์ล - ปี 2015)
‎เวลาที่คนอย่างเอ็ดดี้ เรดเมย์น ‎ซึ่งก็ต้องยอมรับว่าอาจจะ
‎แสดงบทของหญิงข้ามเพศได้อย่างยอดเยี่ยม
‎ฉันสวยพอหรือยัง
‎แน่นอนอยู่แล้ว
‎การแสดงของเขาช่างน่าทึ่งตรงที่การข้ามเพศนั้น
‎คือวิธีที่เขาสามารถ ‎เผยถึงความเป็นหญิงในตัวเขา
‎เพื่อทำให้การแสดงความข้ามเพศนั้นน่าเชื่อถือ
‎แต่นั่นกลับลดทอนบุคคลผู้นั้น ‎และในกรณีนี้เป็นคนจริงๆ
‎ให้กลายเป็นเพียงการแสดงความข้ามเพศ ‎และความเป็นหญิง
‎แทนที่จะแสดงถึงคนจริงๆ ทั้งคน ‎ที่การข้ามเพศเป็นเพียงแง่มุมหนึ่งของชีวิต
‎ในปีแห่งผู้หญิงในวงการภาพยนตร์
‎ฉันมามอบรางวัลในประเภท
‎ซึ่งปกติแล้วผู้หญิงไม่สามารถ ‎แหย่เท้าเข้าไปได้เลย
‎นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม
‎แต่ฉันคิดว่าเราพูดได้
‎ว่าปีนี้เป็นหมุดหมายที่สำคัญในประเภทนี้
‎(เดอะครายอิ้งเกม - ปี 1992)
‎ตอนที่เดอะครายอิ้งเกมออกฉาย
‎ทุกคนพูดว่า ‎"อย่าเผยความลับของเดอะครายอิ้งเกม"
‎ความลับมันบ้าบอมากๆ
‎บ้าบอมากๆ! ตายแล้ว"
‎คุณรู้อยู่แล้ว ไม่ใช่เหรอ
‎ให้ตายสิ
‎พระเจ้า คลื่นไส้
‎อย่าไป จิมมี่
‎ขอโทษ นึกว่ารู้แล้ว
‎ฉากอาเจียน
‎คือว่า ผมสะเทือนใจทุกครั้งที่ผม...
‎ทุกครั้งที่ต้องพูดถึง... ความคลื่นเหียนนั้น
‎เพราะนั่นเป็นความรู้สึกที่ผมมีให้ตัวเองมานาน
‎คนอื่นจะเกลียดเราไหม ‎คนอื่นๆ จะ... นึกออกไหมครับ
‎คำว่า "ขยะแขยง"
‎แค่นี้คนก็ต้องต่อสู้กับ ‎ความอับอายขายหน้ามากอยู่แล้ว
‎กว่าจะหลุดพ้นสู่อีกด้านของ...
‎แต่แล้วมันจะโผล่กลับมา ‎ในแบบที่ประหลาดเลวร้ายที่สุด
‎ระหว่างนั้น เราคิดเลยว่า ‎"อะไรนะ อีกแล้วเหรอ"
‎เลือดไหลเลย
‎คือ ฉันไม่... ‎ต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะเข้าใจ
‎ว่ามันมีข้อเสียตรงไหน
‎เพราะสมัยนั้นตอนที่ฉันอายุสิบขวบ
‎แค่เห็นผู้หญิงสวยที่มีองคชาติ
‎เปลี่ยนมุมมองโลกทั้งหมดของฉันเลย ‎ว่ามีอะไรที่เป็นไปได้บ้าง
‎ผมไม่รู้ว่าผู้กำกับมีจุดประสงค์อะไร ‎ถึงทำหนังเรื่องนี้
‎ผมเดาว่าเขาคงอยากนำเสนอภาพหญิงข้ามเพศ ‎ด้วยความเห็นอกเห็นใจจริงๆ
‎ในด้วยวิธีเดียวกันกับที่ "ไซโค" ทำให้เกิด
‎คลื่นผลกระทบของ ‎ฆาตกรต่อเนื่องโรคจิตแต่งหญิง
‎(เดรสทูคิล - ปี 1980)
‎เดอะครายอิ้งเกมก็สร้างคลื่นผลกระทบ
‎ของผู้ชายที่มีปฏิกิริยาคลื่นไส้เมื่อเห็นหญิงข้ามเพศ
‎(แฟมิลี่กาย - ปี 2010)
‎(เดอะแฮงค์โอเวอร์ ภาค 2 - ปี 2011)
‎ฮอลลีวูดกำลังสั่งสอนคนดูว่าปฏิกิริยาของเรา
‎เวลาที่เห็นร่างกายของคนข้ามเพศ ‎คือต้องอาเจียน
‎(เอซ เวนทูรา: เพท ดีเทคทีฟ - ปี 1994)
‎ปืนคุณจิกสะโพกผม
‎ตอนเด็กๆ ผมชอบหนัง ‎เอซ เวนทูรา: เพท ดีเทคทีฟ
‎รูตูดดิ๊ มีโอ
‎โอ้ ซั่มยั่มยำ
‎แต่ผมกลับมาดูอีกครั้งตอนเรียนมหาวิทยาลัย
‎ระหว่างที่อยู่ในกระบวนการข้ามเพศ
‎ตอนนั้นผมจิตตก
‎นึกว่าตัวเองอยากดูหนัง
‎ที่รู้ว่าดูแล้วจะร่าเริง ทำให้มีความสุข
‎แต่พอไปถึงตอนจบ
‎คุณพระช่วย
‎ไอน์ฮอร์นเป็นผู้ชาย!
‎มีฉากยาวมากที่เขา
‎ทั้งอ้วก ล้วงคอให้อ้วก
‎แปรงฟัน แปรงไปถึงลิ้น
‎บ้วนปากด้วยน้ำยา
‎และพยายามล้างตัวเองจากการที่
‎เขามีสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับคนข้ามเพศ
‎หรือกับผู้ชาย คืออาจจะดู ‎ผ่านมุมของคนที่เกลียดเกย์ก็ได้
‎มันทั้งเกลียดเกย์และเกลียดคนข้ามเพศ
‎แล้วจากนั้น เขาก็จะมีจังหวะแฉความจริง
‎เขาทำด้วยการกระชากกระโปรงของเธอลงมา
‎จับหมุนตัวหันหลัง
‎และแฉความจริงที่ว่าเธอแต๊บองคชาติเอาไว้
‎เราเป็นคนข้ามเพศ ‎ที่ตัวตนของเราทำให้คนอื่นคลื่นไส้
‎นั่นคือตอนจบของหนังเรื่องโปรดสมัยเด็กของผม
‎เป็นคำถามที่น่าสนใจนะ ‎เหมือนทดลองทางความคิด
‎ที่จะย้อนกลับไปคิดว่า
‎ในฐานะของคนข้ามเพศที่เปิดตัวแล้ว ‎วันนี้ฉันจะรู้สึกยังไง
‎ถ้าไม่เคยเห็น ‎ตัวแทนภาพลักษณ์ของตัวเองในสื่อเลย
‎ในทางหนึ่ง
‎ฉันอาจไม่เคยต้องมีความรู้สึกสับสนภายในใจ ‎ว่าตัวเองเป็นสัตว์ประหลาด
‎หรือกลัวว่าจะต้องเผยความจริง
‎หรือมองว่าตัวเองเป็นความน่ารังเกียจ
‎หรือเป็นเรื่องขำขันหรือตัวตลก
‎ฉันอาจสามารถไปเดตกับผู้ชาย ‎โดยไม่ต้องนึกภาพว่าผู้ชายจะอาเจียน
‎แต่ในทางกลับกัน ‎ฉันจะรู้ไหมว่าตัวเองเป็นคนข้ามเพศ
‎ถ้าฉันไม่เคยเห็นการนำเสนอ ‎ความหลากหลายทางเพศในจอเลย
‎หนึ่งในปัญหาที่ฉันต้องเจอในฐานะคนข้ามเพศคือ
‎"ใครจะมารักฉัน ใครจะมารักอะไรแบบนี้"
‎พักเสีย นีโอ
‎ใกล้จะได้คำตอบแล้ว
‎การที่เราเผยตัวและเป็นคนข้ามเพศ
‎บีบให้คนต้องกลับมามองงานของฉัน
‎และเอาเรื่องของคนข้ามเพศมาวิเคราะห์งานนั้น
‎เพราะฉันไม่ได้ทำหนังเมทริกซ์
‎ด้วยมุมมองจากคนข้ามเพศโดยเฉพาะ
‎หนึ่งในจุดที่โดดเด่นที่สุด ในสายตาของฉันเอง
‎คือความเดือดดาลที่คุกรุ่นอยู่ลึกๆ ในหนัง
‎แบบที่ฉันรู้สึกเมื่อไม่สามารถเป็นตัวของตัวเองได้
‎การพยายามมองหาตัวเองในสื่อหรือหนัง ‎เป็นเรื่องยากเย็นมาก
‎แต่มีอะไรสักอย่างจากบั๊กส์บันนี่ ‎ที่ไปกระตุ้นจินตนาการข้ามเพศของฉัน
‎แนวคิดเรื่องการแปลงโฉม
‎ฉันจะล่ากาต่วย
‎สมัยฉันยังเด็กเมื่อช่วงยุค 1960
‎ฉันดูทีวีเยอะมาก ดูหนังเยอะมาก
‎และเรื่องเดียว
‎ภาพจำในแง่บวกเรื่องเดียวที่เคยเห็น ‎ของการข้ามเพศเป็นหญิง
‎คือบั๊กส์บันนี่
‎ตอนที่บั๊กส์บันนี่ "เป็นหญิง"
‎บั๊กส์บันนี่เป็นที่ต้องการและทรงพลัง
‎โอ้ บรุนฮิลด์ เธอช่างงดงวย
‎ใช่ ฉันรู้
‎อดสวยไม่ได้
‎บั๊กส์บันนี่เป็นตัวละครที่เกิดจากจินตนาการ
‎และมีตัวตนอยู่ในพื้นที่ ‎ระหว่างฉันกับผู้สร้างตัวละคร
‎ดังนั้นจึงทำให้ความคิดอ่อนเยาว์ของฉัน ‎เข้าใจได้ง่ายขึ้น
‎ฉันจะคิดย้อนกลับไปถึงตอนนั้นเสมอ
‎ด้วยความตื่นเต้นยินดี ‎กับแง่มุมที่มันช่วยเปลี่ยนชีวิตได้
‎และคิดด้วยว่าบั๊กส์... น่ารักมากๆ
‎ฉันชอบส่วนนั้น
‎ไม่รับรักฉันหรือ
‎เพราะใจฉันเป็นของเธอ
‎แถมข้อแก้ตัวว่าตกใจเมื่อเจอคนข้ามเพศ
‎ฉันจะฆ่าไอ้กาต่วย
‎ในรูปของการ์ตูน
‎พายุจงมา!
‎ศาลแห่งลูนี่ตูนส์
‎อ้าว ก็เป็นโอเปร่าจะให้จบยังไง ‎ให้จบสวยได้เหรอ
‎(เมอร์รี่ เมโลดี้ส์ ‎"จบแล้วจ้า")
‎(มาวีอองโรส - ปี 1997)
‎มาวีอองโรส เป็นเรื่องที่ทำให้ฉันรู้สึกจริงๆ ‎ว่าบนจอนั้นคือเรื่องของฉัน
‎เพราะฉันเป็นเด็กชายตัวเล็กๆ คนนั้น ‎ที่อยากเป็นเด็กผู้หญิง
‎และไม่มีใครเข้าใจ ‎ไม่มีใครรู้ว่าจะจัดการกับฉันยังไง
‎ฉันโตขึ้นมาในเซราคิวส์ นิวยอร์ก
‎ซึ่งเป็นพื้นที่โดดเดี่ยวเชิงวัฒนธรรมมากๆ
‎มีห้องสมุดอยู่หนึ่งห้อง แล้วก็มีร้านเช่าวิดีโอ
‎และนั่นเป็นช่องทางเดียว ‎ที่ฉันจะเข้าถึงโลกภายนอกได้
‎ช่วยเปิดให้เบาหน่อยได้ไหม
‎ฉันพยายามรีดผ้าอยู่
‎ตอนนั้นฉันอายุหกขวบ
‎และจำได้ว่าเช่าวิดีโอเรื่องแฮร์สเปรย์
‎โอเค สาวๆ
‎ฉันฟังไอ้เพลงบาดหูนั้นมาพอแล้ว
‎และรู้สึกได้ว่า เอ็ดน่า เทิร์นบลาด...
‎มีอะไรสักอย่างที่ไม่เหมือนใคร
‎ดีไวน์มาเล่นเป็น ‎ตัวละครหญิงตรงเพศในเรื่องแฮร์สเปรย์
‎ฉันคิดว่าเรื่องหลุดๆ แบบนั้น ‎มีความหมายมากกับเด็ก
‎เวลาเราเห็นฮอลลี่ วู้ดลอว์น ‎แคนดี้ ดาร์ลิ่งกับแจ็คกี้ เคอร์ทิส
‎ในหนังของพอล มอร์ริสซีย์
‎พวกเขาไม่เคยเล่นเป็นตัวละครข้ามเพศเลย
‎เพศสภาพของนักแสดงไม่เคยสำคัญ
‎ฉันยังสาว
‎ฉันอยากใช้ชีวิต
‎ในฐานะของเด็ก ตอนที่ฉันเริ่มรู้ตัวว่าเป็นเควียร์
‎ฉันก็หมกมุ่นกับคนเควียร์ที่อาวุโสหน่อย
‎และฟลอว์เลส ซาบริน่า ‎เป็นหนึ่งในคนแรกๆ ที่ฉันได้พบ
‎ตอนที่อายุ 18 ปี ‎และเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในนิวยอร์กซิตี
‎เธอเป็นแดรกควีนอาวุโสมากแล้ว
‎และ...
‎ฉันทึ่งกับตัวเธอและประวัติศาสตร์ ‎ที่เธอช่วยปลดล็อกให้ฉันได้รับรู้
‎ผมเดินไปหาแดรกควีนคนหนึ่ง ‎แล้วถามว่า "คุณชื่ออะไร"
‎แดรกควีนคนนั้นตอบว่า "โมนีค"
‎แล้วเราก็ถามว่า "นั่นเยี่ยมมาก ที่รัก ‎แต่ก่อนหน้านี้ล่ะชื่ออะไร"
‎แล้วแดรกควีนคนนั้นจะมองตาเรานิ่งแล้วตอบว่า
‎"ไม่มีอะไรก่อนหน้านี้"
‎หนังเรื่อง เดอะควีน
‎เป็นเหมือนสุดยอดบอลรูมชาวแดรก
‎ที่เธอเป็นคนริเริ่มขึ้นเมื่อปี 1959
‎แต่ในตอนนั้นเขาเรียกว่าเป็นงาน ‎แสดงเลียนแบบเพศหญิง
‎มันผิดกฎหมาย
‎เธอโดนจับบ่อยมาก
‎ในช่วงปี 1960 และ 1970
‎คนสามารถไปตามโรงหนังอาร์ตเล็กๆ
‎และไปดูคนข้ามเพศตัวจริงได้
‎แต่ต้องรอถึงช่วงปี 1990
‎กว่าวงการบันเทิงกระแสหลักจะสังเกตเห็น ‎หนังที่มีหญิงข้ามเพศผิวสีเป็นตัวหลัก
‎และหนังเรื่องนั้นชื่อ ปารีสอิสเบิร์นนิ่ง
‎(ปารีสอิสเบิร์นนิ่ง - 1990)
‎รับชมได้ทางช่องเจ็ด ‎ฉายระหว่างออลมายชิลเดร้นกับเจพพาร์ดี้
‎อนาเธอร์ เวิลด์ ดัลลัส และอะไรพวกนั้น
‎กระเป๋าราตรีก็ขาดไม่ได้เลย
‎หล่อนต้องถืออะไรสักอย่าง ‎กลางคืนไม่มีสุภาพสตรีคนไหนมั่นใจหรอก
‎ฉันได้ดูปารีสอิสเบิร์นนิ่งตอนอายุ 11 ปี
‎แต่ตอนนั้นฉันยังไม่เข้าใจถ่องแท้
‎ว่าดูอะไรอยู่ ฉันเห็นแต่คนสวยๆ ในจอ
‎ฉันไม่ได้ฟังคำที่เขาพูดกัน ‎ฉันเห็นแต่ความสุขและความรื่นเริง
‎ตอนที่ฉันได้ทำความเข้าใจหนังเรื่องนั้นจริงๆ
‎ฉันก็เหมือน "คุณพระ นั่นมัน...
‎นั่นพวกเดียวกับฉันทั้งนั้นเลย ‎แต่ปัญหาของพวกเขาก็ของจริง"
‎ฉันหนีออกจากบ้านตั้งแต่อายุ 14
‎แล้วก็ได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง ทั้งดีและแย่
‎และวิธีเอาตัวรอดในโลกของเกย์
‎คือมันก็ลำบากนะ
‎มีจังหวะโดดเด่นน่าจดจำเยอะมาก ‎ที่ทำให้ฉันมองเห็นตัวเอง
‎ในฐานะของหญิงข้ามเพศชนชั้นกลาง ‎ในนิวยอร์กซิตี
‎และฉันก็เป็นอิสระเหมือนลมที่พัดออกจากหาดนี้
‎จำได้ว่าฉันดูปารีสอิสเบิร์นนิ่ง ‎แล้วอยากได้ความผูกพันเป็นครอบครัวแบบนั้น
‎ฉันเป็นตัวตนทางเพศของฉันเอง
‎โห ให้ตาย
‎แค่คิดก็อบอุ่นหัวใจแล้ว
‎ผมค้นพบบอลรูมตอนปี 1995 ตอนอายุ 14
‎ท่าเด็กเรียน
‎เด็กเรียน
‎บอลรูม นั่นเป็นพื้นที่ซึ่งยืนยันตัวตนของเราได้
‎เห็นค่าของเรา รักเรา
‎เรียน
‎ผมเคยได้ยินคนพูดกันว่า
‎"เอ่อ ไม่มีชายข้ามเพศในบอลรูม ‎ช่วง 1980 หรือ 1990 หรอก"
‎ไม่นะ มีจ้ะ มี
‎ปัญหาคือตอนนั้นไม่มีศัพท์สำหรับ ‎ชุมชนชายข้ามเพศเลย
‎ส่วนหนึ่งมาทางนี้หน่อยได้ไหม
‎ฉันชอบปารีสอิสเบิร์นนิ่งมาก
‎ฉันชอบออคเทเวีย แซงต์โลรองต์
‎ฉันอยากเป็นคนสำคัญ ‎คือฉันก็เป็นคนสำคัญแล้วล่ะ
‎ฉันแค่อยากเป็นคนสำคัญที่รวยด้วย
‎ฉันมองเห็นตัวเองผ่านภาพของเขา
‎แล้วฉันก็เข้าใจว่าทำไม ‎โดยเฉพาะเมื่อเป็นหญิงข้ามเพศผิวสี
‎เราถึงโหยหาการยอมรับ ‎ในโลกชายหญิงผิวขาวที่รักเพศตรงข้ามเป็นปกติ
‎ฉันอยู่เฮาส์ออฟลาเบย์ชา
‎เพปเปอร์ ลาเบย์ชา ขอเพลงให้นางเดินหน่อย
‎ฉันเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนั้น
‎แต่ตอนนั้นฉันก็ไม่คิดว่าตัวเองจะลงไปได้เต็มตัว
‎ใช่ ฉันมัวแต่วุ่นกับการพยายามทำให้ "สมจริง"
‎ก้าวเข้าไปในทั้งสองโลก ‎และดูว่าโลกไหนจริงกว่ากัน
‎ฉันต้องแยก ฉันต้องเลือก
‎ใช่
‎(ยกนิ้วให้ทั้งสองโป้ง!)
‎(สารคดียอดเยี่ยม ‎เทศกาลหนังซันแดนซ์ปี 1991)
‎ข่าวลือกันหึ่งว่ามีคนมาถ่ายหนัง
‎แต่ไม่พูดถึงเด็กๆ ในเรื่องเลย
‎ฉันรู้สึกว่าเธอเอาเปรียบพวกเราทุกคน
‎เราทุกคน นึกออกไหม
‎แต่ฉันไม่ได้ผลประโยชน์อะไรเลย
‎คุณจะอธิบายการที่คนอื่น
‎เห็นปารีสอิสเบิร์นนิ่งเป็นหนังดีว่ายังไง
‎เพราะพวกเขามองจากโลกข้างนอก
‎และปารีสอิสเบิร์นนิ่งเป็นเหมือน ‎คติประจำใจอะไรแบบนั้น
‎มันหมายความว่ายังไง ‎เวลาเข้าไปในวัฒนธรรมที่เราไม่ได้มีส่วนร่วม
‎แล้วไปเล่าเรื่องของพวกเขา
‎เราจะวิจารณ์อย่างสร้างสรรค์ยังไง ‎เพื่อที่จะได้เรียนรู้
‎เราเห็นหนังอย่างปารีสอิสเบิร์นนิ่ง
‎แล้วจู่ๆ ก็มีมิวสิกวิดีโอ "โว้ก" ของมาดอนน่า
‎คนคิดว่ามาดอนน่าเป็นคนสร้างท่าโว้กขึ้นมา
‎เราเห็นวัฒนธรรมร่วมสมัยเอาบอลรูมไปใช้ ‎หลายครั้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎และฉันคิดว่าเราจำเป็นจะต้องไม่ลืม ‎ว่าใครมาจากโลกนั้นบ้าง
‎และพยายามทำให้ถูกต้อง
‎ฉันวิจารณ์ปารีสอิสเบิร์นนิ่งหนัก
‎แต่ฉันก็ดีใจมากที่โลกนี้มีปารีสอิสเบิร์นนิ่ง
‎และฉันชอบหนังเรื่องนั้นมาก
‎ถ้าจะยิงธนูแล้วมันโด่งขึ้นไปสูง
‎ก็ไชโย
‎สิ่งที่ฉันได้เรียนรู้จากโลกของบอลรูม
‎คือการเล่นใหญ่ แล้วฉันก็ผลักไสทุกอย่างไปหมด
‎ฉันมาใช้ชีวิตกับสรรพนามใหม่ที่ฉัน... ‎"หลบ" มา
‎มานี่
‎มานี่มะ
‎อยากรู้ไหมว่าเป็นยังไงเวลาอยู่ในกองถ่าย
‎ที่จะต้องกลัว
‎สมองของเรา ‎พยายามคิดถึงฉากที่ถ่ายอยู่อย่างหนัก
‎(กู้ด เฟนเซส - ปี 2003)
‎ตื่นมาเราก็กลัว เข้านอนก็กลัว
‎พยายามหาอยู่ตลอดเวลา ‎ว่าจะมีใครปากโป้งเรื่องของเรารึเปล่า
‎วันนั้น หรือวันต่อไป จะเกิดอะไรขึ้น
‎เรากลัวอยู่ตลอดเวลา
‎(เมนทอร์ส - ปี 1999)
‎เห็นจากด้านนอกมีอะไรอยู่เยอะมาก
‎มาดูกันว่าด้านในจะมีอะไรบ้าง
‎แต่นั่นแหละ ฉันทำสิ่งที่จำเป็นต้องทำ
‎เขาเรียกว่าเอาตัวรอด
‎ฉันอยู่ได้
‎(ชีตาห์เกิลส์ - ปี 2003)
‎ฉันจะรอด
‎ฉันไม่เคยคิดเลยว่าฉันเป็นคนเดียว
‎แล้วเราอยากเดินเข้าไปแล้วพูดกันว่า
‎"หล่อน พวกเราแน่ไหมล่ะ"
‎แต่ ไม่หรอก เราปล่อยมันไว้อย่างนั้น
‎ฉันก็อยากทำได้นะ โห มันคงจะดีน่าดู
‎(ซานดรา แคลดเวล ‎นักร้อง นักแสดง คนบันเทิง)
‎นั่นเพิ่มพลังใจให้ฉันได้มากเลยที่ได้รู้
‎ว่ามีคนที่ข้ามเพศมาหลายสิบปีก่อนหน้าฉัน ‎และมีการงานอาชีพเต็มที่
‎(บลูแพชชัน - ปี 1977)
‎อจิตา วิลสันแปลงเพศช่วงกลางยุค 1970
‎คุณจะไม่หึงเหรอถ้าฉันไปกับชายอื่น
‎นั่นเป็นส่วนหนึ่งของงาน
‎ถ้างานนั้นมีเพชรประกอบด้วย ‎อะไรๆ ก็จะดีขึ้นเยอะ
‎แล้วยังมีเทรซี่ แอฟริกา
‎เธอป็นนางแบบดังสุดๆ ช่วงปี 1970
‎ปรากฏโฉมบนกล่องยาย้อมผมแคลรอล ‎และเป็นนางแบบนิตยสารเอสเซนส์
‎มันสำคัญกับฉันมากที่ต้องรู้
‎ว่ามีหญิงข้ามเพศผิวดำที่ทำได้ตั้งแต่สมัยนั้น
‎แล้วมีอจิตา วิลสันและเทรซี่ แอฟริกาอีกกี่คน
‎ที่อยู่ในวงการและทำสิ่งที่เราไม่รู้ด้วยซ้ำ
‎เพราะการอยู่อย่างหลบซ่อน ‎เป็นทางเดียวที่จะเอาตัวรอดได้
‎เราต้องรอจนถึงปี 2007 ‎กว่าจะมีหญิงข้ามเพศที่เปิดเผย
‎ได้รับการยกย่องชื่นชมเพราะเผยออกมาตรงๆ
‎แคนดิส เคย์นสร้างประวัติศาสตร์ด้วย ‎เดอร์ตี้เซ็กซี่มันนี่
‎(เดอร์ตี้เซ็กซี่มันนี่)
‎เดอร์ตี้เซ็กซี่มันนี่ ตอนแรก
‎ฉันมีเพื่อนๆ มาที่บ้านเป็นฝูงเลยค่ะ
‎แล้วฉันก็ตื่นเต้นมาก ฉันจะได้ออกช่องเอบีซี
‎ตอนนั้นเราอยู่กันประมาณสิบคนได้
‎เราทุกคนก็นั่งล้อมวง ถือไวน์คนละแก้ว
‎(เดอร์ตี้เซ็กซี่มันนี่ - ปี 2007)
‎ฉันเข้าฉากมา ทุกคนก็แบบ "ไชโย!"
‎แต่ประโยคแรกที่ฉันพูด
‎ฉันคิดถึงคุณ
‎พวกเขากดเสียงฉันลงไปสองออคเตฟ
‎- คุณไม่โทรมาเลย ‎- คุณไม่ควรมาอยู่ตรงนี้
‎และทุกคนในปาร์ตี้เสียงลั่นนั้นก็...
‎เป็นเรื่องที่น่าสยดสยองที่สุดเลย
‎งานจบแล้วผมจะไปหา โอเคไหม
‎ใช่สิ ต้องมาแน่
‎พวกนั้นทำแค่ประโยคเดียวให้คนได้ไอเดีย
‎ว่าคาร์เมลิตาเป็นหญิงข้ามเพศ
‎ขอบคุณสวรรค์ ‎ที่ฉันแสดงได้เข้าขากับบิลลี่ บอลด์วิน
‎แล้วเขาก็บอกว่า ‎"เส้นเรื่องนี้ขโมยซีนทั้งเรื่องแน่"
‎ประเด็นทั้งหมดของฉัน
‎ไม่ใช่แค่อยากบอกกับเด็กข้ามเพศทุกคน
‎ว่าพวกเขาโอเค แต่อยากบอกพ่อแม่ด้วย
‎ว่านี่เป็นเรื่องปกติธรรมดาของมนุษย์บางคน
‎จังหวะนั้นทำให้ฉันเชื่อว่ามันเป็นไปได้
‎สำหรับฉันที่จะเป็นหญิงข้ามเพศอย่างเปิดเผย
‎และจะ...
‎จะเป็นนักแสดงและ...
‎มันเป็นทุกสิ่งทุกอย่างเลย
‎สองสามปีต่อมา
‎แชซ โบโนได้รับการเสนอชื่อ ‎เพราะสร้าง บีคัมมิ่ง แชซ ในปี 2011
‎ผมทำสารคดีนี้ ‎ไม่ใช่เพราะชอบเห็นหน้าตัวเองในหนัง
‎แต่เพราะอยากจะพยายามช่วยคนอื่น
‎ผมพยายามใส่ใบหน้าคนจริงลงไป ‎ในปัญหาที่คนอื่นไม่เข้าใจ
‎ผมไม่ได้แปลงเพศจนปี 2009
‎ผมจึงต้องผ่าน
‎ช่วงเวลายาวนานที่มืดมนมาก
‎ที่รู้ตัวว่าเป็นคนข้ามเพศ
‎แต่ไม่รู้สึกว่าทำอะไรกับเรื่องนั้นได้เลย
‎ผมคิดกระทั่งว่าจะหลอกทุกคนว่าตายไปแล้ว
‎- โถ แชซ ‎- หา!
‎แชซ! ทำไมล่ะ หลาน
‎เพื่อจะได้ไปทำโดยไม่ต้องมีใครรู้
‎ข้อดีก็คือผมไปถึงจุดที่ชัดเจนกับเรื่องนั้นมาก
‎(แดนซิ่งวิธเดอะสตาร์ส - ปี 2011)
‎ผมรู้สึกเหมือนผมเต้นให้ชุมชนคนข้ามเพศทั้งหมด
‎พูดตรงๆ ณ จุดนั้น ‎นั่นคือแรงบันดาลใจให้พยายามไปต่อ
‎เพราะผมรู้ว่าในรายการแดนซิ่งวิธเดอะสตาร์ส
‎ผมจะได้กลุ่มผู้ชมที่ใหญ่กว่า
‎ที่ไม่เคยได้สัมผัสกับคนข้ามเพศมาก่อนเลย
‎นั่นผลักดันให้ผมไปต่อจริงๆ
‎แล้วมันก็ยากนะ ‎เพราะผมต้องทำเรื่องที่ผมทำไม่เก่ง
‎แชซเพิ่งเปิดตัวออกมาได้ไม่นานขนาดนั้น
‎แล้วผมก็ช่วยหนุน ‎การเปลี่ยนผ่านทางวัฒนธรรมของเรา
‎มาสู่งานที่พวกเรากำลังทำกันอยู่ทุกคน
‎แล้วผมก็ภูมิใจในตัวพวกเรามาก ‎เรามากันได้ไกลมาก
‎(งานประกาศรางวัลแกลดมีเดีย - ปี 2012)
‎ฉันไปงานของแกลด และผู้จัดการก็บอกว่า
‎"มีละครเกี่ยวกับคุกสตรีทาง NETFLIX ‎เป็นซีรีส์ออนไลน์"
‎และ "มีบทให้คุณ"
‎ตอนนั้นปี 2012 ซีรีส์ทางสตรีมมิ่งยังไม่ฮิตเลย
‎ฉันก็เหมือน ‎"ฉันมีงาน... มีซีรีส์ออนไลน์ทาง NETFLIX"
‎และฉันไม่คิดว่าจะมีคนดูด้วยซ้ำ
‎ฉันได้ข่าวว่ามีซีรีส์ใหม่ทาง NETFLIX
‎แล้วก็รู้ว่ามาจากทีมผู้สร้างวี้ดส์
‎ฉันคิดเลยว่า "มันต้องออกมาดีมากแน่ๆ"
‎และเมื่อดูตอนแรกก็มีลาเวิร์น
‎- ขอทางหน่อยค่ะ ‎- ผมสวยจริงหล่อน
‎ถ้ารากงอกเมื่อไหร่แวะมาหาเจ๊นะจ๊ะ
‎เจ๊จะจัดให้อย่างดี
‎การได้เห็นตัวละครนั้นผ่านเวลา ‎ที่ตอนนี้นับได้หลายปี
‎ความสลับซับซ้อน เรื่องราวความหลัง
‎พลังที่เธอได้รับมา
‎ในชุมชนคนดำ ช่างทำผมสำคัญที่สุด ใช่ไหมล่ะ
‎และการที่มีหญิงข้ามเพศผิวดำเป็นคนคุมเนี่ย
‎นั่นมันน่าทึ่งมากสำหรับฉัน
‎คิดจะเรียกฉันว่าชายแต่งหญิงจริงๆ เหรอ
‎ตอนที่ฉันกำผมหล่อนอยู่เต็มกำมือเนี่ยนะ
‎ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังอยู่ในคุก
‎แล้วก็ยังเป็นปัญหาสังคม ‎นางยังเป็นภัยสังคมอยู่เลย
‎ใช่ว่าเธอเปลี่ยนชีวิตคนได้แล้ว
‎ด้วยการทำผมให้ผู้ต้องขัง
‎คือ ไม่เอาน่า แต่...
‎นางเป็นผู้หญิงที่ฉลาดมาก
‎ฉันเป็นแฟนตัวยง
‎และฉันชอบการที่นางยกระดับมันขึ้นไปอีกขั้น
‎(เดอะ เวนดี้ วิลเลียมส์ โชว์ - ปี 2014)
‎สำหรับฉัน เหมือนเห็นหญิงข้ามเพศได้ดี
‎ขณะที่เป็นคนข้ามเพศ
‎และจุดอ้างอิงอีกจุดเดียวที่มีในตอนนั้น
‎ก็น่าจะเป็นแคนดิส เคย์นจากเดอร์ตี้เซ็กซี่มันนี่
‎หรืองานแสดงรับเชิญเป็นครั้งคราว ‎จากอเล็กซานดรา บิลลิงส์
‎ถ้าเป็นหนึ่งด้วยพระเยซูจริง
‎ทำไมแฟนฉันถึงทิ้งไปหลังจากผ่าตัดล่ะ
‎หรือแจ๊สมุน
‎ฉันจะบริการ เธออธิบายไป ‎และอย่าอ่อนข้อให้ไอ้คนนั้น
‎หรือเลดี้ชาบลี
‎โอเค สาวๆ ใช่ ฉันมันร่าน ‎ร่านอย่างภูมิใจด้วยย่ะ
‎แต่ไม่ใช่ในระดับยิ่งใหญ่ขนาดนี้
‎เธอเป็นนักแสดงหญิงผู้เข้าชิงรางวัลเอ็มมี่ ‎นักเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิมนุษยชน
‎และเป็นตัวอย่างในทุกทาง
‎ลาเวิร์น ค็อกซ์!
‎โอ๊ย ตาย
‎(สร้างความเปลี่ยนแปลง - ปี 2014)
‎พรประเสริฐที่ฉันได้รับ
‎คือทุกคนที่เห็นใจเพื่อนมนุษย์ ‎ในตัวละครที่ฉันเล่น
‎และในที่สุดก็พบว่าตัวเองเห็นใจเพื่อนมนุษย์ ‎ในตัวนักแสดงที่รับบทเธอด้วย
‎ฉันอยากจะเถียงว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นทุกครั้ง
‎เวลาคนตรงเพศเล่นเป็นเรา
‎เห็นลาเวิร์น ค็อกซ์ครั้งแรก
‎ฉันหันขวับคอแทบหลุดเลยค่ะ
‎(ดรังก์ทาวน์สไฟเนสต์)
‎แล้วฉันก็เห็นหนังอีกเรื่อง
‎ฉันบอกเลยว่า "นี่... เกิดอะไรขึ้น
‎นี่เราเอาชนะได้แล้วแต่โดยไม่มีใครบอกฉันเหรอ ‎เกิดอะไรขึ้น"
‎ผมว่าตอนนี้เป็นช่วงเวลาเร่งด่วน
‎ที่เราต้องสื่อสารกันผ่านเรื่องเล่าและเรื่องใหม่ๆ
‎(ซิดนีย์ ฟรีแลนด์)
‎แล้วฉันก็เห็นคนอื่นๆ อีก ฉันคิดว่า
‎"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ‎เด็กๆ ทำแบบนี้กันได้ยังไง"
‎ตอนนั้นเดือนสิงหาคม ปี 2013
‎ตอนที่เราถ่าย ทรานสพาเรนต์ ตอนไพล็อต
‎ฉันว่านั่นเป็นกองถ่ายที่ไม่เหมือนใครเลยจริงๆ
‎กระบวนการทำงานก็ด้วย
‎แค่จำนวนคนข้ามเพศที่ทำงานในกองนั้น
‎และได้รับการดึงเข้ามาอยู่ในแวดวงฮอลลีวูด ‎และในตำแหน่งที่มีอำนาจตัดสินใจ
‎พวกเขาไม่ใช่แค่ที่ปรึกษา ‎แต่เป็นผู้อำนวยการสร้าง
‎- เธอพาฉันมาที่นี่ทำไมวะ ‎- อะไรล่ะ
‎ฉันพามาก็เพราะท่าทางน่าจะสนุก
‎- แบบ นี่มันสนุก เธอก็ดูสนุก ‎- สนุกเหรอ
‎- สนุกแบบช่วงเวลาดีๆ กับคุณโสรึเปล่า จอช ‎- เปล่า
‎โอเค แต่ไหนๆ ก็พูดมาแล้ว ฉันก็จ่ายหมดนะ
‎ทุเรศ จอช
‎ฉันดูนายออกนะ และฉันไม่ใช่การผจญภัยของนาย
‎ฉันเป็นคนคนหนึ่ง ฉันไม่ใช่การผจญภัย
‎และรางวัลเอ็มมี่เป็นของ...
‎เอาเป็นว่าเจฟฟรีย์ แทมบอร์
‎เทรซ คุณก็ก้าวขึ้นมาในฐานะของสมาชิก ‎คนหนึ่งในการเคลื่อนไหวมีทู
‎ผมถามถึงการโดนล่วงละเมิดทางเพศ ‎จากเจฟฟรีย์ แทมบอร์
‎ในกองถ่าย ทรานพาเรนต์
‎ฉันพูดความจริงค่ะ
‎และฉันโชคดีที่มีคุณอยู่ข้างฉัน
‎และซาบซึ้งใจมากที่คุณผจญเรื่องนี้ไปพร้อมกับฉัน
‎ประหลาดใจไหมที่เขายังได้งานต่อ
‎ไม่ เพราะพวกเราเป็นคนข้ามเพศ
‎ฉันชินแล้วกับการที่คนไม่อยากเชื่อคำของเรา
‎ถ้าเลือกที่จะเอาตัวเองเข้าไปอยู่
‎ในการเล่าเรื่องของชุมชนใดชุมชนหนึ่ง
‎หรืออยากช่วยชุมชนนั้นๆ เล่าเรื่องของพวกเขา
‎เราจะต้องรู้ตัวว่ามีอภิสิทธิ์อะไรติดตัวไปบ้าง
‎และต้องรู้ว่าชีวิตของพวกเขานั้นแตกต่างจากเรา
‎ขอต้อนรับ คาร์เมน คาร์เรรา
‎ฉันยืนอยู่หลังเวที ‎คาร์เมนพูดอยู่ เคที่กำลังสัมภาษณ์เธอ
‎และเคที่ถามคาร์เมน
‎จุดซ่อนเร้นของคุณไม่เหมือนเดิมแล้วใช่ไหม
‎ฉันไม่อยากคุยเรื่องนั้นค่ะ ‎เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวมาก
‎และ ไม่รู้สิ
‎ฉันอยากคุยเรื่องงานนางแบบมากกว่า
‎ฉันอยากคุยเรื่องที่ลงดับเบิลยู ‎และการได้ลงโว้กฉบับอิตาลี
‎และทำเรื่องสนุกๆ และ...
‎ทำให้คนเห็นว่าหลังกระบวนการข้ามเพศ
‎เรายังมีชีวิตให้อยู่ต่อไปได้
‎ส่วนฉันรออยู่หลังเวที ฉันก็คิดว่า ‎"โอเค เอาละนะ"
‎ฉันว่าเราทุกคนอยากได้ความรู้
‎และคาร์เมนก็ลำบากใจนิดหน่อย ‎ตอนที่ฉันถามเรื่องกระบวนการข้ามเพศ
‎ฉันอยากรู้ว่าคุณรู้สึกแบบเดียวกับคาร์เมนรึเปล่า
‎ใช่ค่ะ ฉันภูมิใจในตัวคุณมากที่พูดอย่างนั้น
‎ความหมกมุ่นกับกระบวนการและการผ่าตัด ‎ลดทอนความเป็นมนุษย์ของคนข้ามเพศ
‎จนกระทังเราไม่ได้คุยเรื่อง ‎ประสบการณ์ชีวิตจริงๆ ของพวกเรา
‎ความจริงในชีวิตของคนข้ามเพศก็คือ
‎พวกเราตกเป็นเป้าของความรุนแรงบ่อยมาก
‎เราเจอการเลือกปฏิบัติ
‎มากกว่าคนกลุ่มอื่นๆ ในชุมชนมากๆ
‎ถ้ามัวหมกมุ่นกับขั้นตอนข้ามเพศ
‎เราจะไม่ได้คุยเรื่องพวกนั้นจริงจังกันเลย
‎เพราะคนอาจโดนลากไปยำในทวิตเตอร์
‎คนจึงเลือกที่จะเลี่ยงหัวข้อนั้นไปเลย
‎หรือเปลี่ยนเป็นตอบโต้ โกรธ หรือกราดเกรี้ยว
‎แต่เคที่ทำเรื่องตรงกันข้าม
‎ฉันอยากใช้เรื่องนี้เป็นจังหวะที่ได้เรียนรู้ ‎ไม่ใช่ว่าฉันเรียนคนเดียว
‎แต่เราจะอธิบายยังไง ‎ว่าบทสนทนาแบบไหนถึงจะเหมาะสม
‎และเราจะทำยังไงให้คนรู้สึกได้จริงๆ
‎ถ้าเราไม่ให้ตัวอย่างว่าอะไรคือสิ่งที่ไม่ควรทำ
‎เราเห็นความกล้าและแรง ‎จากสาวๆ ที่ก้าวขึ้นมาในตอนนี้
‎นั่นเป็นเพราะเราเข้าใจดีว่า ‎เราไม่มีอะไรจะเสีย
‎ฉันเคยพลาดงานนั้นไปแล้ว งานนั้นก็ปิ๋วไปแล้ว
‎ดังนั้นฉันมีแต่จะได้ ‎ถ้าจริงใจและพูดความจริงออกไป
‎(ไอแอมเคท - ปี 2015)
‎เป็นยังไงบ้าง
‎- มาแล้ว ‎- มาจริง หวัดดี
‎- เป็นยังไง ‎- ดีค่ะ ดีใจที่ได้เจอ
‎จะติจุดยืนการเมืองของเคทลิน เจนเนอร์ก็เชิญ
‎จะพูดว่าบ้านคาร์เดเชียน ‎กำลังทำให้อเมริกาพังยังไงก็ได้
‎แต่ไอแอมเคทไม่ใช่เรื่องของเคทลิน
‎โอ๊ย ไม่นะ
‎มันเป็นเรื่องของกลุ่มหญิงข้ามเพศ ‎ที่ฉลาดและน่าทึ่ง
‎ซึ่งเปิดอกพูดคุยกันเอง
‎ผู้สมัครจากรีพับลิกันคนไหน
‎ที่คิดว่าจะสนับสนุนกลุ่มคนข้ามเพศที่สุด
‎ทั้งหมดเลย
‎จริง พวกเขาไม่... ‎ไม่ คุณไม่คิดว่าพรรครีพับลิกัน
‎"ฉันเกลียดคนข้ามเพศ" หรือ "ฉันเกลียดเกย์"
‎อย่าคิดอย่างนั้น
‎ฉันรู้สึกว่าการที่คนพูดอย่างนั้นมันมีปัญหามาก
‎ที่ว่านักเคลื่อนไหวหรือผู้สนับสนุนคนข้ามเพศ ‎เคทลิน เจนเนอร์พูดอย่างนี้
‎ไม่ใช่ เคทลิน เจนเนอร์ ซึ่งเป็นคนคนเดียว
‎ซึ่งมีประสบการณ์แบบเฉพาะมากๆ
‎มาจากบ้านที่มีเงิน ขาวมาก มีอภิสิทธิ์หนักมาก
‎ฉันเองเห็นต่างกับมุมมองทุกอย่างของเธอ
‎แต่ความจริงก็คือ ‎รายการของเธอทำประโยชน์ได้มาก
‎ฉันปรับตัวได้ดีขนาดนี้
‎เพราะตั้งแต่ต้นเลยพ่อแม่ของฉัน
‎สนับสนุนอย่างสุดใจ
‎ฉันจึงขอปรบมือให้ทุกคนที่มาอยู่ตรงนี้
‎มีฉากหนึ่งที่ให้พ่อแม่มาคุยถึงลูกๆ
‎ถ้าคุณมีลูกเป็นคนข้ามเพศ ‎ก็เหมือนคุณอยู่กับยูนิคอร์น
‎เป็นมนุษย์ที่พิเศษน่าทึ่งมากๆ
‎การได้อยู่ใกล้ๆ คนที่ช่างกล้าหาญ เท่ ‎และเข้าใจตัวเองอย่างดี
‎ความจริงก็คือเอเวอรีรู้ตัวมาตั้งแต่อายุสองขวบ
‎- และความจริงก็คือมันเป็นเกียรติมาก ‎- เรื่องที่เขาพูดมันจริงมาก
‎ฉันนั่งดูคุณพ่อคนหนึ่ง
‎และมันช่าง... มันเจ็บ เพราะ
‎ฉันต้องทำใจให้ได้ตอนที่แม่บอกว่า ‎"ฉันจะไม่มีทางเรียกแกว่าเจน
‎เพราะเจนฆ่าลูกชายของฉัน"
‎ฉันต้องทำใจรับเรื่องนั้นให้ได้ ‎เพื่อจะให้ตัวเองมีชีวิตรอด นึกออกไหม
‎เพื่อทำใจว่าจะไม่ได้เจอคุณยายก่อนท่านจะเสีย
‎เพราะฉันกลับบ้านได้ต่อเมื่อยอมแต่งตัวเป็นผู้ชาย
‎นั่นแหละ
‎ฉันต้องทำใจให้ได้ว่าหนึ่งในเพื่อนสนิทของฉัน
‎ที่ฉันยืนข้างเขาในงานแต่งงานเขา
‎ไม่ยอมให้ฉันเจอกับลูกๆ ของเขา
‎ฉันต้องเจอเรื่องแบบนั้น ‎คือฉันต้องใช้ชีวิตกับเรื่องแบบนั้น
‎แต่ก็ต้องทำใจให้ได้ว่ามันโอเค
‎ฉันต้องเข้าใจจุดยืนของพวกเขา ‎และทำใจรับให้ได้
‎แล้วพอฉันเห็นคุณพ่อคนนั้น
‎ไปไกลเกินกว่าที่ฉันคิดว่ามีความเป็นไปได้
‎มันปวดใจค่ะ ฉันแทบทนไม่ได้
‎เพราะถ้าอย่างนั้น ทันใดนั้น คนพวกนั้น
‎ที่ยอมรับตัวฉันไม่ได้
‎ทั้งที่ฉันรู้ว่ามีคนที่ทำได้ยิ่งกว่ายอมรับเราอีก
‎ทำไมแม่ของฉันคิดอย่างเขาไม่ได้
‎นั่นคือคำถามที่ฉันไม่เคยถามจนกระทั่งถึงจุดนั้น
‎ทำไมแม่ของฉันคิดอย่างเขาไม่ได้
‎ทำไมเพื่อนๆ ของฉันคิดอย่างเขาไม่ได้
‎และเห็นค่าประสบการณ์ของฉันบ้างไม่ได้
‎แต่คนที่มีความผิดมากที่สุด ‎เพราะไม่สามารถมีวิสัยทัศน์แบบนั้น
‎คือฉันเอง
‎ฉันไม่เคยมองตัวเอง ‎แบบที่คุณพ่อคนนั้นมองลูกเลย
‎ฉันไม่เคยเห็นตัวเองเป็นแบบนั้นเลย
‎ฉันไม่เคยมองตัวเองด้วยสายตาที่...
‎เปี่ยมความรักนับถือและทึ่ง ‎แบบที่คุณพ่อคนนั้นมีให้ลูกตัวเอง
‎ไม่เคยมีใครมองฉันแบบนั้น ‎ฉันจะมองตัวเองแบบนั้นได้ยังไง
‎ฉันต้องเห็นเอง
‎และเมื่อเห็นแล้ว ฉันก็ต้องการเหมือนกัน
‎(ไอแอมแจ๊ซ - ปี 2018)
‎มาเรียน ไรท์ เอเดลแมนกล่าวไว้ว่า
‎"เด็กๆ ไม่อาจเป็นคนที่พวกเขาไม่เคยเห็น"
‎และนั่นไม่ได้ครอบคลุมแค่เด็กๆ
‎แต่พูดถึงพวกเราทุกคนด้วย
‎เราจะเป็นสังคมที่ดีขึ้นไม่ได้เลย
‎จนกว่าเราจะมองเห็นสังคมที่ดีขึ้น
‎ผมอยู่ในโลกไม่ได้
‎จนกว่าผมจะเห็นตัวเองอยู่ในโลกนั้น
‎ฉันกลัวที่จะเป็นตัวเองอยู่นานมาก
‎เพราะฉันถูกพ่อแม่สอนมา
‎ว่าคนอย่างฉันผิดปกติ
‎โนมิเป็นตัวละคร และเป็นครั้งแรก
‎ที่เราตั้งใจใส่คนข้ามเพศในงานเขียนของเรา
‎เธอเป็นตัวละครที่ฉันปรารถนาอยากจะเป็น
‎มันมีอะไรตลกดีเหมือนกันกับมายากล
‎การเสกอะไรสักอย่างขึ้นมาจากอากาศธาตุ
‎และใช้ของสิ่งนั้นเป็นเหมือนที่ยึดเหนี่ยว ‎ที่จะฉุดตัวเองไปข้างหน้า
‎นั่นคือโนมิสำหรับฉัน
‎ฉันภูมิใจกับโนมิ มาร์คส์มาก
‎ตัวละครของเธอไม่ได้ถูกจำกัดด้วยความข้ามเพศ
‎คุณรักเธอมาก
‎ความสัมพันธ์ของเธอกับอมานิตา
‎ข้ามผ่านทุกสิ่งอย่างที่ฉันเคยได้รู้มาว่า
‎ความสัมพันธ์จะเป็นได้
‎ไม่มีทางที่ฉันจะไม่...
‎เนี่ยค่ะ ทุกครั้งที่ฉันคิดถึง...
‎"โนมินิตา"
‎ตั้งสติหน่อย เด็กๆ
‎ถึงเวลาต้องเตือนให้โลกเห็นว่าเราเป็นใคร
‎ราชนิกุล แต่เราควรเดินไปพร้อมๆ กัน
‎ตอนที่เริ่มทำ โพส ‎ฉันไม่เคยคิดเลยสักนิดว่า
‎เรื่องของเราจะ...
‎ได้มีพื้นที่
‎บนสื่อกระแสหลัก
‎วันนี้มีชาเลนจ์
‎ให้เหล่าลูกหลานบ้านอะบันแดนซ์
‎โพสไม่เหมือนใคร
‎เพราะนั่นเป็นเรื่องที่วนอยู่รอบๆ
‎หญิงข้ามเพศผิวดำ
‎ในช่องทีวีกระแสหลัก
‎เธอคงจะสะใจไม่น้อยสินะ เธอชนะ
‎ไม่มีใครชนะ ถ้าพวกเราคนใดคนหนึ่งโดนยำ
‎ต่อให้เป็นคนที่สมควรโดนก็เถอะ
‎การได้ทั้งผู้กำกับและคนเขียนบท
‎เป็นคนข้ามเพศในเรื่องนี้มันสุดยอดมาก
‎เพราะมันรู้สึกเหมือนพวกเราทุกคนได้มีส่วนร่วม
‎และคนก็ฟังความคิดเห็นของเราอย่างจริงจัง
‎และได้อยู่รอบๆ คนที่เป็นเหมือนกับเรา
‎- ฉันน่าจะเข้าบ้านของเธอ ‎- ก็ว่างั้นแหละ
‎มีคนข้ามเพศทั่วไปหมด
‎คนข้ามเพศเป็นที่ปรึกษา
‎คนข้ามเพศที่เขียนบทและผลิต ‎และเป็นผู้กำกับ
‎นั่นช่วยให้เนื้อเรื่องของเราสลับซับซ้อน
‎ทำให้เป็นที่รัก และสร้างแรงบันดาลใจได้จริงๆ
‎แม้แต่ฉากเซ็กซ์เนี่ย โอ้โฮ!
‎เป็นเซ็กซ์สบายๆ ที่สุด ‎เท่าที่เคยเห็นฉากเซ็กซ์ของคนข้ามเพศในทีวี
‎มันอาจพังไม่เป็นท่าเลยก็ได้ ‎แต่ผมก็ดีใจมากที่มันออกมาถูกเป๊ะ
‎มันสร้างโอกาสเพิ่มให้ชุมชนของเราอีกมากมาย
‎ดังนั้นจะต้องมีสักช่วงหนึ่ง
‎ที่ชายข้ามเพศต้องได้มีส่วนร่วมด้วย
‎มันเป็นส่วนหนึ่งของบอลรูม ‎ส่วนหนึ่งในประวัติศาสตร์วัฒนธรรมนี้
‎ใช้ชีวิตในโลกใบใหม่
‎อาจเป็นเหมือนความฝัน
‎ยามที่เราย้อนมองอดีต ‎เราจะได้เรียนรู้เรื่องของปัจจุบัน
‎ฉันเห็นว่าปัญหาเอชไอวี-เอดส์ ความยากจน ‎การถูกข่มขู่และการใช้ความรุนแรง
‎เป็นสิ่งที่พวกเขาต้องเจอในปี 1987 ‎เหมือนกับที่เจอในปัจจุบัน
‎และเมื่อรู้ว่ามีคนข้ามเพศ 26 คน
‎ถูกฆาตกรรมในประเทศสหรัฐอเมริกา ‎ในปีที่แล้วปีเดียว
‎เกือบทั้งหมดเป็นหญิงผิวสี
‎ฉันจึงคิดว่าเราจะต้องจดจำ
‎คนที่ช่วยสร้างบทเรียนให้เรา
‎คนที่อุทิศให้กับการเคลื่อนไหวของเรามากมาย
‎ภาพยนตร์ ‎บางครั้งเรื่องพวกนี้ก็ทำให้เรารู้สึก
‎บางครั้งเราเดินเข้าโรงหนัง ‎เพราะอยากเปลี่ยนตัวเอง
‎แต่เราต้องสร้างความเปลี่ยนแปลง ‎ในชีวิตจริงและในช่วงเวลานี้ด้วย
‎เมื่อฉันคิดถึงโพส
‎และคิดว่าหนึ่งในกลุ่มผู้สร้างเรื่องนี้ ‎มีไรอัน เมอร์ฟีย์ด้วย
‎แล้วก็คิดถึงซีรีส์อย่างนิป/ทัค
‎ฉันก็ตื่นเต้นค่ะ ‎เพราะฉันว่าคนเรามีพัฒนาการได้
‎ฉันคิดถึงบทสัมภาษณ์ที่เจเน็ต ม็อคคุยกับโอปราห์
‎ฉันว่ามันน่าสนใจมากที่คุณใช้เวลานานขนาดนี้
‎กว่าจะสบายใจพอที่จะเล่าเรื่องของตัวเอง
‎นั่นต่างจากตอนที่โอปราห์สัมภาษณ์ลีอา ทีมาก
‎ลีอา ทีเกิดมาเป็นผู้ชาย
‎เท่ากับคนเราพัฒนาได้ ‎และฉันว่าช่วงเวลาจะเปลี่ยนไป
‎การตระหนักรู้ของคนจะเปลี่ยนไป
‎ฉัน...
‎โดนเปิดตัวในนิวยอร์กไทมส์
‎แต่ดูฉันตอนนี้สิ
‎ตอนนั้นน่ากลัวมากค่ะ
‎แต่หลังจากนั้นฉันก็เริ่มได้เข้าประชุม ‎กับเอบีซีและเอ็นบีซี
‎และ ใช่ ฟ็อกซ์ด้วย
‎ใครจะคิด
‎นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่ฉัน...
‎มาถึงจุดสะเทือนใจนะ
‎ได้พูดออกมาชัดๆ ดังๆ
‎ในการเข้าทดสอบคัดตัว
‎ว่าฉันเป็นหญิงข้ามเพศ
‎แม่ฉันมีความสุขมาก ‎เพราะตอนนี้แม่หายใจโล่งอกได้เสียที
‎แม่บอกว่า "ไม่มีใครทำอะไรลูกได้แล้ว ‎ทุกอย่าง...
‎ดีหมดแล้ว"
‎ก็ ยังไม่เชิงนะแม่ ยังมี... งานที่จะต้องทำ
‎(จุดเปลี่ยนของคนข้ามเพศ)
‎เราต้องระวังตัวอยู่เสมอ ‎เวลามีคนแค่ไม่กี่คนถูกยกยอขึ้นไป
‎ในขณะที่คนส่วนใหญ่ยังต้องดิ้นรนอยู่
‎คนข้ามเพศที่ได้เดินพรมแดง
‎หรือตัวละครข้ามเพศทั้งจอแก้วและจอเงิน
‎การแสดงภาพตัวอย่างของความข้ามเพศ ‎อาจกระตุ้นให้ผู้ชมโกรธเกรี้ยว
‎ผู้ชมคนนั้นจะเข้าไม่ถึงตัวละคร
‎แต่เขาสามารถเข้าถึงคนที่เดินอยู่ตามถนน
‎และผมว่านั่นยิ่งทำให้งานของเราสำคัญ
‎ที่ต้องผลักดันให้มีการกระจายปัจจัยพื้นฐานได้จริง
‎ไม่อย่างนั้นทุกอย่างที่ทำมา
‎จะเป็นแค่การยกคนบางคน ‎ขึ้นไปอยู่ในวงของคนที่มีอำนาจ
‎แต่ไม่ได้ช่วยที่จะเปลี่ยนระบบโดยรวม
‎ซึ่งกีดกันไม่ให้คนข้ามเพศส่วนใหญ่ ‎เข้าถึงปัจจัยยังชีพพื้นฐานได้
‎ยังมีงานที่เราต้องทำอีกมาก
‎เราห้ามคิดว่า ‎แค่เพราะเห็นภาพตัวแทนคนข้ามเพศแล้ว
‎การปฏิวัติของเราก็สิ้นสุด
‎มันยังไม่สิ้นสุด
‎จะออกหัวออกก้อยก็ยังไม่รู้
‎การมีตัวแทนภาพลักษณ์เชิงบวก
‎จะช่วยเปลี่ยนสภาพชีวิตของคนข้ามเพศได้สำเร็จ
‎ต่อเมื่อมันเป็นส่วนหนึ่งของ ‎การเคลื่อนไหววงกว้างที่จะเปลี่ยนแปลงสังคม
‎การเปลี่ยนตัวแทนภาพลักษณ์ไม่ใช่เป้าหมาย
‎แค่เป็นหนทางไปสู่เส้นชัย
‎ฉันอยากรู้ว่าคนที่ดูเรื่องพวกนี้และชอบ
‎พวกเขาพยายามติดต่อ ‎ช่วยเหลือคนข้ามเพศที่มีปัญหาหรือไม่
‎และหาทางเอาชนะนโยบายที่ ‎ให้เราเป็นแพะรับบาป
‎นโยบายที่กีดกันพวกเรา
‎นโยบายที่ลดคุณค่าความเป็นมนุษย์ของเรา
‎เพราะถ้ายังไม่เกิดเรื่องแบบนั้น
‎พลังทั้งหมดที่ได้จากจอเงินก็คงไม่พอ
‎ที่จะทำให้ชีวิตของคนข้ามเพศนอกจอดีขึ้นได้
‎คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม