Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nietige Polynesische eilanden in het midden van een enorme oceaan.
Deze eenzame, afgelegen ontsluitingen...
bieden de achtergrond voor een geweldig verhaal...
met even fantastische personages als in een sprookje...
maar ook even echt als jij en ik.
Om ze te vinden, moeten we het land en de lucht achter ons laten...
weg van de zonovergoten stranden en tropische fauna.
In deze wereld gelden andere regels.
AVONTUREN VAN EEN DOLFIJN
Sommige dolfijnen houden gewoon niet zo van surfen.
Dit is Echo, een driejarige tursiops.
In tegenstelling tot de rest van zijn school...
is hij minder happig op groepsactiviteiten.
Hij is echter erg handig met een schelp.
Helaas zijn dat niet de vaardigheden...
die hij nodig heeft om te kunnen overleven.
Tot voor kort was hij helemaal afhankelijk van zijn moeder, Kumu...
om hem te voeden en beschermen.
Maar nu wordt hij van de moedermelk gespeend...
en leert Kumu hem hoe hij zijn eigen voedsel vangt.
Dat is niet makkelijk als het kind zo...
makkelijk afgeleid is.
Als het tijd is om naar huis te gaan, moet Kumu Echo overhalen om mee te gaan...
maar hij vertrekt niet zonder die schelp.
Kumu en Echo sluiten zich onderweg aan bij de rest van de school.
Echo is dol op zijn grote familie.
Hij zou ze knuffelen als het kon...
maar dat gaat niet, dus doet hij dit.
Dolfijnen hebben graag fysiek contact met elkaar.
Ze zijn in veel opzichten vergelijkbaar met mensen.
Ze communiceren in een complexe taal van klikken en piepen.
Ze hebben zelfs beste vrienden met wie ze graag tijd doorbrengen.
Samenwerking is hun sleutel tot overleving.
Kumu probeert Echo meer te leren over deze samenwerking...
maar dat kost tijd en moeite...
en Echo is geen voorbeeldige leerling.
Maar als je echt iemands opvoeding wilt begrijpen...
moet je bij ze thuis beginnen.
Hier woont Echo.
Een koraalrif dat een heel eiland omgeeft.
Echo's favoriete hobby is langs de boulevards cruisen.
Hij deelt zijn onderwaterwereld met miljoenen anderen.
Elk wezen hier speelt zijn eigen rol...
in het behoud van de gezondheid van het rif.
Het rif biedt een veilige haven voor zijn bewoners...
maar voor Echo biedt het ook welkome afleiding...
van alle druk die hij nu van zijn moeder opgelegd krijgt.
Voor hem is deze plek één groot feest.
Daar gaan we. Echo kent hem.
Zijn volledig normaal uitziende buurman...
de bidsprinkhaankreeft.
Hij is geweldig.
Deze schepsels leven volledig onder water, maar lijken constant douches te nemen.
Echo is gefascineerd door zijn excentrieke buurman...
die toevallig ook nog eens...
een van de beste stukjes van het rif bezit.
Hij is obsessief bezig dat schoon te houden.
Deze rendierlipvis maakt zijn leven niet bepaald gemakkelijker.
Het zijn erg harde werkers...
maar niet het soort buren dat je graag op een feestje uitnodigt.
Ze opereren als team.
Eén tilt een brokstuk op, terwijl de ander toeslaat...
op welke prooi er dan ook onder zit.
Ze ruimen het sediment goed op...
maar voor Mr Kreeft...
zijn het de ergst mogelijke buren.
Het is moeilijk om de ontelbare interacties...
en relaties binnen deze gemeenschap te bevatten.
Dit is hoe het hele rif in een notendop werkt.
Het begint allemaal met het koraal...
de fundering waarop al dit leven, deze kleurrijke stad, is gebouwd.
Boven op het koraal groeien miljoenen buitengewone planten en schepsels.
Maar als die ongehinderd kunnen groeien...
verstikken ze het koraal en sterft het rif.
Daarom heb je de tuiniers...
die al deze begroeiing opeten om die verstikking te voorkomen.
Het probleem met tuiniers is...
dat ze praktisch alles eten dat op het koraal groeit.
Als het aan hen lag, plukken ze het hele rif kaal...
en zou het hele systeem uit balans raken.
Daarom zijn er de jagers, die de tuiniersvissen opeten...
en voorkomen dat ze het koraal leegeten.
Je kent dit dramatische figuur vast wel.
Hij speelt de schurk in tal van films en tv-series...
maar in werkelijkheid...
dragen de rifhaaien hun steentje bij om de balans te bewaren.
Oeps. Sorry.
Dit is misschien moeilijk te geloven...
maar dolfijnen spelen exact dezelfde rol...
als haaien in de voedselketen.
Maar Echo wordt niet graag met haaien geassocieerd.
Die zijn veel te serieus.
Echo ziet zichzelf meer als een vrolijke jager.
En wie houdt de dolfijnen en rifhaaien onder controle?
Dat doet de tijgerhaai, de haai die haaien opeet.
En Echo, als hij niet uitkijkt.
Een rif zonder haaien is gedoemd.
Beschadig de gemeenschap, en je beschadigt het rif.
Hier aan de buitenste randen zijn de bewoners verdwenen...
en is het rif stervende.
Maar als alle diersoorten van het rif ongestoord hun leven kunnen leiden...
houden ze hun thuis gezond en in balans.
Het is middag, en het rif is rustig.
Het perfecte moment voor een middagdutje.
Een van de geweldige dingen van dolfijnen...
is dat ze zelfs als ze slapen, niet mogen vergeten...
om naar het oppervlak te gaan voor lucht.
Dus als ze slapen, blijft één helft van hun brein wakker...
en ze slapen met één oog open, voor als er gevaar dreigt.
Het is gesynchroniseerd slapen.
Dit zeer gespecialiseerde groepsslaapgedrag...
is essentieel voor de gezondheid en veiligheid van dolfijnen.
Maar de jonge Echo heeft niet altijd zin in zijn middagslaapje.
Hij gaat liever op avontuur.
Gelukkig bevindt hij zich aan de kant van het slapende oog van zijn moeder.
Er klinkt een vreemd geluid vanuit de zee.
Hij zou zich eigenlijk bij de slapende volwassenen moeten voegen...
maar dat doet hij niet.
Hij volgt dit mysterieuze geluid...
de diepe oceaan in...
waar hij nooit eerder is geweest.
Dit is Mo’orea.
Een 12 meter lange bultrug...
met haar pasgeboren kalf, Fluke.
Mo’orea is duizenden kilometers gemigreerd vanaf de poolgebieden...
om haar dochter te baren in deze warme, tropische wateren.
Mo’orea komt hier al elk jaar sinds ze werd geboren...
maar dit jaar zoekt ze een mannelijke partner.
Iemand die haar helpt om haar kalf te beschermen...
tot hij sterk genoeg is om terug te keren naar het poolgebied.
Net als Echo's school, zijn bultruggen veilig in groepen.
Echo kan zijn ogen niet geloven.
Op zijn jonge leeftijd, is hij nog nooit zo ver de zee ingegaan...
dus hij zag nooit eerder een walvis.
Fluke weet niet wat ze moet denken van deze nieuwsgierige nieuwkomer.
Echo heeft het echter enorm naar zijn zin.
Hij heeft ontdekt hoe hij met de grote golven mee kan...
die Mo’orea creëert als ze zich door het water begeeft.
Maar terwijl Echo hier speelt, zoekt zijn moeder hem.
Ze weet dat hij niet veilig is, alleen in de open oceaan.
Kumu roept hem.
O jee. Echo kent die toon.
Als hij niet bij zijn school blijft en doet wat zijn moeder zegt...
riskeert hij zijn leven.
Dolfijn of walvis...
de band tussen een moeder en haar kalf is een van de sterkste in de natuur.
Nu hoort Mo’orea walvisgeluiden.
Dat is precies wat ze nu wilde horen.
Dat betekent bescherming voor haar kalf.
De bron van deze roep komt van meerdere eilanden verderop.
Een mannetjesbultrug zingt een prachtig walvissenlied.
Net als Mo’orea, is hij van ver gekomen...
weg van zijn afgelegen poolgebied.
Hij gaat alles in zijn macht doen...
om te zorgen dat hij de beschermer van Fluke en Mo’orea mag zijn.
Door zijn muziek is er nog een mannetje op komen dagen.
Een potentiële rivaal.
Er komen al snel meer mannetjes bij.
Ze hopen allemaal de kampioen van Mo’orea te worden.
Ondanks hun rivaliteit, komen deze migrerende zoogdieren...
vaak samen na hun lange reis en dansen.
Elk jaar reizen ze naar deze eilanden af.
Elk jaar is hun samenkomst even magisch.
En elk jaar is er een kampioen.
Niet ver van Echo's thuis, achter een nabijgelegen rif...
is een zanderig gebied waar de dolfijnen jagen.
Kumu neemt Echo altijd mee, zodat hij zelf kan oefenen.
Hij moet snel leren om zijn eigen eten te vinden...
anders wordt hij nooit volwassen.
Dolfijnen gebruiken een zeer geavanceerd soort sonar, echolocatie genaamd.
Hiermee kunnen ze dingen vinden die onder het zand zijn begraven.
Het duurt jaren om deze vaardigheid onder de knie te krijgen.
Het is Echo nog niet gelukt.
Alle andere zijn succesvol.
Terwijl ze naar boven gaan voor lucht...
komen de verborgen lekkere hapjes eindelijk tevoorschijn.
Scheermesvissen...
kleine, sluwe duivels.
Als er niemand in de buurt is, is het een feest hier beneden.
Maar als Echo afdaalt om er een te vangen...
Poef.
Hij heeft de echolocatie onder de knie...
maar het vervolg heeft nog werk nodig.
O, ik heb er een.
Of niet.
Bijna.
Hier. Let op je moeder.
Je moet de scheermesvis voelen...
en boem, zie je?
Probeer het nog eens.
Ja. Nee.
O, Echo.
En tot zover zijn aandachtsspanne.
Terug bij het rif zijn er meer problemen voor Mr Kreeft.
Zijn hele buurt is een puinhoop.
Een bidsprinkhaankreeft kan niet alles opruimen.
De tuiniers hebben hun werk hier duidelijk niet gedaan.
Het rif raakt uit balans en het koraal sterft af.
Dit zijn de momenten waarop er een held nodig is.
Maar wie is die reddende engel?
Wie stelt de plicht boven zichzelf?
De bultkoppapegaaivis, inderdaad.
Geloof het of niet, papegaaivissen zijn de belangrijkste wezens...
bij de bescherming van de gezondheid van het rif.
Ze voeden zich met dood en met algen bedekt koraal...
waardoor er nieuw, vers koraal kan groeien om het rif weer op te bouwen.
Zonder de papegaaivis zou het hele rif erg snel sterven.
Dus elk wezen dat van het rif afhankelijk is om te overleven...
inclusief Mr Kreeft, dankt zijn leven aan de papegaaivis.
Als je de hele dag aan koraal knabbelt, slik je veel rotsstukken in.
Die rotsen komen er weer uit als zand.
Eén papegaaivis kan tot wel vijf ton zand per jaar produceren.
Vijf ton.
Met genoeg tijd kan een papegaaivis hele tropische stranden uitpoepen.
Wellicht handig om het sediment aan te vullen...
maar een zandpoepregen van bovenaf...
is niet echt fijn voor schoonheidsfanaten.
Om het nog erger te maken...
heeft dat zand een ongewenste gast aangetrokken in de voortuin.
Je denkt vast dat Mr Kreeft een ongevaarlijke huismus is...
maar dat is niet het geval.
Zie je die knuppels?
Daar wil je geen problemen mee.
Wil je nog meer, vriend?
Ja?
Bidsprinkhaankreeften hebben de snelste, krachtigste aanvalsklap...
van welk schepsel in de oceaan dan ook.
Als mensen zo hard konden slaan, zouden ze door staal heen slaan.
Wegwezen hier.
O nee.
De commotie heeft ongewenste aandacht aangetrokken.
De verraderlijkste bewoner van het rif.
De vreemde en mysterieuze sepia latimanus.
De schepsels van het rif weten erg weinig over dit monster.
Waarschijnlijk omdat ze ontmoetingen ermee...
niet kunnen navertellen.
Hij heeft wonderlijke, fascinerende krachten.
Zijn huid flikkert als een stroboscoop...
en hypnotiseert zijn prooi.
Maak geen ruzie met deze inktvis.
Aan de rand van het rif klinkt er een nieuw, dreigend geluid in de verte.
Orka's.
Ze naderen de eilanden, op zoek naar prooien.
Ze zijn de beste jagers van de oceaan.
Ze zijn gespecialiseerd in het jagen op dolfijnen...
en walviskalveren.
Mo’orea hoort de roep van de orka's ook.
Ze vormen een directe bedreiging voor Fluke.
Het is tijd om contact te maken met de mannetjesbultruggen.
Het geluid reist kilometers ver door de oceaan.
Een mannetje hoort haar roep en reageert.
En nog een.
Ze laten Mo’orea allemaal weten dat ze er voor haar zijn.
Mo’orea's doel is om het sterkste mannetje te vinden.
Hij zal helpen haar kalf te beschermen tegen de orka's.
Haar roep krijgt enorm veel reacties van de mannetjesbultruggen.
Ze racen allemaal naar haar toe.
Terwijl ze sneller gaan, maken ze hun hartstocht duidelijk...
met enorme stromen van bellen.
De grote wedstrijd om Mo’orea's kampioen te worden, is begonnen.
Het is schoonmaakdag op het rif, en niet alleen voor Mr Kreeft.
Kumu brengt Echo naar een speciale schoonmaakplek...
om deel te nemen aan een oud dolfijnenritueel.
Dit unieke koraal heet zacht koraal en groeit alleen op deze plek op het rif.
Het voelt fantastisch aan op de huid.
Maar dat is niet het bijzondere.
Sommige koralen hebben medicinale eigenschappen.
Dolfijnen krijgen sneden en beten, die geïnfecteerd kunnen raken...
maar zacht koraal bevat stoffen die deze infecties kunnen genezen.
Echo heeft echter meer nodig dan deze kruidenmiddelen om te overleven.
Een schoon lijft doet weinig goeds...
als je nog niet hebt geleerd jezelf te voeden.
Persoonlijke hygiëne is een heel ander verhaal voor de bultkoppapegaaivis.
Redder zijn van al het zeeleven kost zijn tol.
Hun tanden worden vies.
Dus ze moeten elke dag naar een schoonmaakstation...
waar kleine poetslipvissen de parasieten en het vuil verwijderen...
van over hun hele lichaam.
Het is nogal ingrijpend...
maar essentieel voor hun gezondheid.
Klanten moeten in de rij staan bij het schoonmaakstation.
Hele scholen vissen staan in de rij voor deze dienst.
De lipvissen bedienen veel verschillende klanten...
van over het hele rif.
Er geldt hier een ongeschreven regel:
Je mag de hulp niet opeten.
Deze kleine jongen is op weg naar zijn eigen schoonmaakstation.
Welkom bij de schildpaddenrots.
Hij zoekt een goed plekje...
maar de ruimte is hier erg beperkt op schoonmaakdag.
En schildpadden houden er helemaal niet van om in de rij te staan.
O jee, een schildpaddengevecht.
Nu krijgt hij nooit een plekje.
De knorrige, oude mannen zijn eindelijk weg gezwommen.
Nu is het aan onze kleine vriend.
Mo’orea kan nu juist niet ontspannen.
Zij en Fluke zijn nog altijd alleen en kwetsbaar in de open oceaan.
Gelukkig is er gezelschap onderweg.
Veel gezelschap.
Mo’orea's roep heeft de concurrentie doen ontbranden...
en de mannetjes komen er razendsnel aan.
Als ze de moeder en haar kalf vinden...
kan de grote strijd eindelijk beginnen.
Nu is het tijd om aan Mo’orea te bewijzen wie de sterkste is.
Deze reuzen van 40 ton zwemmen op elkaar in en duwen de ander weg.
Ze spetteren in het rond.
Elk van hen wil Mo’orea's beschermer worden.
Als de afmattende strijd voorbij is...
zinkt de laatste uitdager uitgeput onder de golven.
Er blijft één winnaar over.
Mo’orea heeft nu haar kampioen...
de sterkste van de groep mannetjes...
om Fluke tegen de orka's te beschermen.
Het was een lange, vermoeiende dag voor Echo...
maar Kumu is gespannen.
Ze hoort dolfijnen kwetteren.
Dit zijn onbekende geluiden voor Echo.
Er zijn vreemdelingen bij het rif aangekomen.
Soms nemen groepen mannetjes het op tegen andere, geïsoleerde dolfijnen.
Dit is geen goed moment voor Echo en zijn moeder om alleen gevonden worden.
De vreemdelingen zien hen en vallen aan.
Echo blijft dicht bij zijn moeder als ze zich tot haar aanvallers richt.
Echo wordt meermaals gebeten en geramd.
Kumu roept naar hem dat hij moet vluchten.
Maar Kumu is omsingeld.
En dan, uit het niets, komt Echo's school ze te hulp.
Ze weren de aanvallers af.
Maar waar is Echo?
Zijn moeder fluit naar hem.
Er is geen antwoord.
Kumu en de rest van de school zoeken Echo urenlang in de storm.
Maar het wordt donker en Echo is verdwenen.
Hij is nog nooit eerder 's nachts alleen geweest.
Dit is niet goed.
's Nachts komen de jagers tevoorschijn.
Koraalduivels.
Hun spookachtige vinnen en giftige stekels verbergen hun vorm voor hun prooi.
De haaien verzamelen zich voor hun nachtpatrouille...
om het rif te zuiveren van zwakke of zieke bewoners.
Maar ook gezonde bewoners verbergen zich.
Voor het geval dat.
De haaien werken als een team.
Ze wachten tot ze met genoeg zijn voor ze aanvallen.
Dit lijkt meer dan genoeg te zijn.
De zenuwachtige vissen raken in paniek en verlaten hun schuilplaatsen.
Slecht idee.
Echo wil hier niets mee te maken hebben.
Echo wordt gedwongen een donkere kloof in te vluchten.
Hij is volledig verdwaald...
en helemaal alleen.
Zonder zijn moeder of zijn school om hem te beschermen...
volgt Echo deze schildpad.
Ze dalen af in een diep, verborgen labyrint.
Echo wordt omgeven door de neonlichten van een vreemde onderwereld.
Nu gaan ze nog dieper...
verder en verder weg van het oppervlak.
Schildpadden die hier komen vast te zitten, stikken en verdrinken.
Ze hebben bijna geen lucht meer.
Daar. Daar is maanlicht.
Eindelijk, zonsopkomst.
Echo's moeder heeft hem de hele nacht gezocht en geroepen.
Eindelijk vindt ze hem.
Verdwaald raken in de oceaan geeft je een heel nieuwe waardering...
voor je moeder.
Echo is nu ook goed wakker geschud.
Zijn tijd is op.
Hij kan niet langer alleen op Kumu vertrouwen om voor hem te zorgen.
Hij moet van haar leren hoe hij dat zelf doet...
voor eens en altijd.
Kumu neemt Echo mee op de ultieme visreis...
naar de favoriete jachtgronden van de school...
de legendarische, modderige, ondiepe wateren.
Maar ze wachten vandaag niet op de rest van de groep.
Ze moeten aan het werk.
Echo moet essentiële vaardigheden leren, voor de andere dolfijnen komen.
Hun eerste halte is Banzai Beach.
Hier leert Kumu Echo een speciale truc om vissen bijeen te krijgen.
Ze heeft een unieke sprinttechniek ontwikkeld, die hier zeer belangrijk is.
Als een razendsnel watervliegtuig laat ze Echo zien...
hoe je de vissen te snel af kan zijn en daar krijgt waar jij ze hebben wilt.
De truc is om niet op het strand terecht te komen.
Deze snelle tactiek in het ondiepe water is niet makkelijk...
maar Echo moet hem leren als hij succes wil hebben...
in de ondiepe wateren.
Daarna moet Kumu Echo meenemen naar het kleine kanaal.
Maar dit is geen goed moment om in het open water te zijn.
De orka's speuren de eilanden af...
en ze gaan in hun sluipmodus.
Ze jagen zonder geluid te maken, zodat hun prooi ze niet hoort.
Terwijl ze stilletjes rondzwemmen...
luisteren ze ook naar elk soort geluid en gespetter.
Ze komen het kanaal door...
maar moeten nu door een mysterieus, troebel gebied.
Hier heerst de paranoia.
Maar waar zijn ze in godsnaam zo bang voor?
Juist. Enorme pijlstaartroggen.
Kumu weet dat deze jongens ook behulpzaam kunnen zijn.
Pijlstaartroggen jagen met elektronische sensoren die dolfijnen niet hebben.
Dus als je er een volgt, kan die je naar verborgen voedsel leiden.
Maar Echo moet erg goed oppassen voor deze schepsels.
Als ze je aanvallen met die messcherpe, giftige staart, ben je verloren.
Echo moet leren om eten te vangen, maar dit is geen plek voor beginners.
Echo en zijn moeder komen eindelijk aan op hun bestemming...
de legendarische, modderige, ondiepe wateren...
voor Echo's grootste test.
Hier moet hij zich echt concentreren en van zijn moeder leren.
Er was een tijd waarin deze vogel Echo volledig zou hebben afgeleid...
maar sinds zijn angstige nachtelijke ervaring...
en zijn hernieuwde belofte om zijn moeder te volgen...
Laat maar.
Kunnen we terug naar de les?
Nu gaat Kumu Echo haar meest geavanceerde jachttechniek leren.
Als hij lang genoeg kan opletten.
Het is een zeer zeldzame manoeuvre die alle vaardigheden combineert...
die ze hem heeft geleerd.
Ze begint langzaam...
en zet dan haar turbo aan, net zoals op het strand.
Ze laat de modder omhoogkomen in een perfecte cirkel.
Ze doet het nog eens, zodat Echo het echt goed kan zien.
Oké. Nu is het de beurt aan Echo.
Goed, blijven draaien.
De andere kant op.
Nog een keer.
Yep.
Nee.
Het lijkt Echo niet te lukken.
Wacht even, dat lijkt er meer op.
Een perfecte moddercirkel.
Het is een hele prestatie, maar het werk is nog niet voorbij.
Ze hebben de rest van hun school nodig.
Er is samenwerking vereist voor het volgende deel.
Echo is nu veilig in het ondiepe water.
Maar Mo’orea en haar kalf zijn nog altijd kwetsbaar in het open water.
De orka's hebben Mo’orea en Fluke gevonden.
Mo’orea weet dat ze vastzitten en maakt zich op voor een gevecht.
Ze schakelt een van de aanvallers uit met haar staart.
Fluke zit op haar moeders rug voor bescherming.
Maar waar is Mo’orea's kampioen?
Fluke houdt het nauwelijks vol.
De orka's zijn meedogenloos en creëren golven om Fluke eraf te krijgen.
Eindelijk is daar de mannelijke kampioen om zijn nieuwe familie te beschermen.
Met twee volwassenen, is Fluke aan beide kanten beschermd.
De orka's hergroeperen zich en vallen frontaal aan...
om de verdediging te splijten.
Door als groep te werk te gaan, overweldigen ze de moeder en haar kalf.
De bultruggen verliezen het gevecht.
Dan begint Mo’orea's kampioen met zijn staart op het water te slaan.
Het is een strijdkreet.
Hij vraagt hulp aan zijn eerder verslagen rivalen.
In tijden van crisis leggen bultruggen hun geschillen bij en werken ze samen.
De mannetjes komen te hulp.
Maar zullen ze op tijd komen?
Fluke houdt het niet veel langer vol.
Fluke kan nauwelijks op haar moeder blijven.
Het is de enige veilige plek voor haar.
Eindelijk arriveert de reddingsbrigade.
Nu worden Mo’orea en Fluke langs alle kanten beschermd.
Zelfs orka's maken geen kans tegen een groep bultruggen...
als die samenwerken.
De aanvallers moeten vluchten...
zonder hun prooi.
Voor Mo’orea is deze overwinning een rechtvaardiging...
voor de lange reis die ze elk jaar naar deze eilanden maakt.
Deze jaarlijkse traditie van een trek, competitie en samenwerking...
is precies wat haar kalf veilig houdt.
Fluke dankt haar leven aan de andere bultruggen...
die hier zijn gekomen.
Echo's school is nu bij hem en zijn moeder aangekomen...
bij de modderige, ondiepe wateren voor de grote jacht.
Dit is Echo's kans om te laten zien wat hij geleerd heeft.
Ze verspreiden zich allemaal over de lagune.
Kumu neemt Echo mee en maakt zich los van de groep...
op jacht naar de ongrijpbare schat.
Dan ziet Echo het.
Een grote school vissen.
Hier komt Kumu's speciale tactiek van pas.
Hij zwemt vooruit en creëert een perfecte moddercirkel...
net zoals zijn moeder hem leerde.
En plotseling proberen de vissen, die vastzitten in de cirkel...
te ontsnappen door eruit te springen...
recht in de kaken van Echo en zijn moeder.
Dit was het hele doel van de moddercirkel.
De rest van de school snelt zich naar ze toe om mee te jagen.
Echo maakt nog een moddercirkel.
De andere dolfijnen helpen de vissen in te sluiten...
recht in de val van Echo.
En dit keer delen ze de buit allemaal samen.
Mr Kreeft legt de laatste hand aan zijn gebroken koraalmeesterwerk.
Eens kijken.
Hij weet wat hij nodig heeft. Meer gebroken koraal...
om boven op zijn andere gebroken koraal te gooien.
O nee.
De meestervermommer besluipt de kreeft en activeert zijn koraalcamouflage.
Leg dit koraal maar hier, naast dit andere koraal.
De kreeft voelt dat er iets niet klopt...
maar het is te laat.
De kreeft wordt overweldigd door deze pulserende vlek des doods.
Maar wacht, Echo is terug uit de ondiepe wateren.
Niet veel roofdieren jagen op sepia's...
maar dolfijnen wel.
Echo is eindelijk volwassen en niet langer afhankelijk...
van zijn moeder als het op voedsel aankomt.
Hij is een gewaardeerd lid van zijn gemeenschap geworden.
Als iedereen zijn steentje bijdraagt, gedijt hun gemeenschap geweldig.
Over de hele wereld zijn er ontelbaar veel vergelijkbare verhalen.
Het verhaal op dit rif is een microkosmos van de epische sage...
die alle oceanen van deze aarde omvat.
Het ingewikkelde, natuurlijke evenwicht...
dat het kleine, geïsoleerde rif van Echo samenhoudt...
is hetzelfde evenwicht dat al het waterleven gezond en levend houdt.
Zowel Fluke als Echo vertrouwen op hun geweldige, uitgebreide families...
voor comfort, veiligheid en om te overleven.
En nu moeten ze ook op ons vertrouwen.
Hun wereld is onze wereld.
Ondertiteld door: Merlijn Beeftink